Αἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων 169

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

Your Eminence and my beloved brothers, we find ourselves at the sixteenth verse of the sixteenth chapter of the book of the Acts of the Apostles: 'And it came to pass, as we were going to prayer, that a certain slave girl, having a spirit of divination, met us, who brought her masters much gain by soothsaying.' Remember, Paul is in Philippi, and with him are Silas, Timothy, and Luke.

And the first acquaintance had already been made, the first baptisms; Lydia had been baptized, as we were saying last time. And one day they were going to a place that was a place of prayer. In fact, the more authentic reading does not say 'to a place of prayer,' but 'to the prayer,' with the article, which means it was a definite, appointed place. It was probably that place where the women used to gather, where Paul had met them. Possibly, we cannot say more about it, it refers to that, or even possibly, since Lydia had asked Paul to stay at her house, she opened the doors of her house and it became a place where the Church gathered. This is not rare at all; rather, it was among the most common things, as the Epistle to Philemon also tells us.

Paul addresses it; it is a personal, private letter, a lovely one, just a single little page, only one chapter, lovely. It stands at the summit of the world's letter-writing, and there he writes greetings 'and to the whole church of your house,' the church in your house, because he had opened his doors, and there the gatherings of the faithful take place.

In any case, they were going to their prayer. One day, while they were going to that place, a certain young slave girl happened to meet them on the road.

This young slave girl, 'paidiske': 'pais,' 'paidos,' means the male slave, and 'paidiske' is the female slave. So, a slave girl, whose behavior the Evangelist Luke describes for us wonderfully, and it is truly worth our while to look at this so-called detailed description. He notes it here pointedly, 'apantesai,' 'apantesai hemin,' that she met us on the road; she had a spirit of divination and brought considerable gain to her own masters, not one master, but masters. So she had this spirit of divination. You see, here Luke gives us a truly detailed description. What is this? The more correct reading is 'spirit a-Python,' not 'spirit of Python'; they are two nouns, just as we say 'the spirit of the spirit,' 'a good spirit,' it is a noun.

And the other word is again a noun. So they are two nouns, where the first takes the place of an adjective. So it is not 'spirit of Python,' but 'spirit Python.' According to the mythology of the ancient Greeks, the Python, with a capital Pi, written with an upsilon, a theta, and an omega, was a serpent that inspired the oracles at Delphi.

The most ancient name of Delphi was Pytho, the Pi with an upsilon and the theta with an omega, Pytho; that is what Delphi was called, and so the serpent that inspired the oracles in the city of Pytho was called Python. Of course, the word 'Pytho' has no relation to the verb 'pithesthe,' 'pithomai,' meaning I seek to learn, to be informed. According to mythology, Apollo killed the Python and replaced it with, you see, Python, Pythia, from the city of Pytho, which was also renamed Delphi. That is why Apollo, who killed the serpent, is called Pythian Apollo, and because he established his oracle in the city of Pytho, at Delphi. So the adverb 'pythode' means 'to Pytho,' pardon, 'to Pytho,' to Delphi. So the spirit of Python means the spirit of divination.

But as we also say, it is written, 'Python the ventriloquist'; he was the belly-prophet, the one who brought out oracles from his belly. You know, it is a form of divination in which voices came out from within the entrails of the person, without his moving his tongue to form articulate speech; cries came out, prophetic cries, from within the belly. And this man was called the belly-prophet, that is, the seer who brought out oracles from his belly.

And since we have mentioned Delphi, let us say one more thing; of course these are things known to you, but it doesn't matter, it serves as a reminder.

There is 'delphys,' 'delphyos,' the phi with an upsilon, which means the womb, the woman's womb, 'delphys.' Consequently, those who come from the same womb, that is, from the same mother, these are brothers, 'adelphoi'; the alpha is collective, we know this from school, many of you know it; brothers are those, with the collective alpha, it is not a privative alpha, as when we say 'unrevealed' or 'undawned,' where it is privative; here it is collective. So we say 'adelphoi,' which means all those who came from the same womb, which is called 'delphys,' the womb. So brothers are nothing other than this, that is, all of them come from the same womb.

But let us notice something, beloved, let us all notice it: there a serpent held sway, and it inspired those whom it inspired back then, it inspired the divination, that is, a serpent again, a serpent, a serpent. It is what the Evangelist John will tell us.

'And the dragon was cast out, that great serpent, the ancient one.' Why ancient? The one who in Paradise deceived the first-formed ones. 'Who is called the devil and Satan, who deceives the whole world.' He says this in the twelfth chapter of the Apocalypse.

A serpent, once again.

Of course, it is needless for me to tell you that throughout history the serpent has been worshipped, and this was nothing other than a worship of Satan, which in our times has taken on terrifying proportions, this worship of Satan. But everywhere there is the serpent. Granted, perhaps there was some serpent in that region, a natural serpent, but they believed that it inspired those who practiced divination.

And the Python, since according to ancient mythology it was slain by Pythian Apollo, was replaced by the Pythia, who was a woman that carried the python within her; that is, she had the spirit of divination. And she was a real woman, inspired by Pythian Apollo.

A father of our Church, an interpreter, Oikoumenios, gives a very good description of this woman. But before I go on, perhaps you will ask me why so many details. Let us not forget that within an interpretation of Holy Scripture, of the Word (Logos) of God, instead of inserting anecdotes, for people do insert anecdotes and adorn the homily, or make it more understandable or more pleasant, what is called inner illustration, why should we not draw many elements, incidents, and so on, from Holy Scripture itself?

Or even from Church history, and sometimes from outside history as well, as in the present case the matter now leads us to speak; and which, as I told you, we must pay attention to, in order to see what is hidden behind this whole story; because this story is not 2,000 years behind us, it is a daily story, and it will be so tomorrow and the day after as well, because the devil has not stopped working, and we must have a very good picture of the matter.

So then, Oikoumenios gives a very fine, good description; listen. She is called the Pythia, being a certain woman, some woman, who sits upon the tripod of Apollo. That she sits, we know the description even from school, on the tripod of Apollo.

Parting her legs, she had her legs, her feet, open. And from below rose fumes of laurel, of burning laurel, as we know from school, and laurel was burned as well. This was an evil spirit, rising up from below, coming up from beneath her legs, an evil spirit.

And being transmitted through her genital parts, it filled the woman with frenzy. It filled this woman with demonic frenzy. What they suffer, so that you may see what this frenzy is. The demonic frenzy, the frenzy of divination.

You need only think, if you have ever gone, or if you have heard or read about it, of the fire-walkers, the anastenarides, in Halkidiki or wherever else. First they fall into a state of frenzy, and then they step into the burning coals. Is it not there that this frenzy reaches its peak, that there they undergo this very thing, this passing through the fire?

'And she loosed her hair,' he says, 'and fell into Bacchic frenzy and let foam come from her mouth.' He tells us that she would loosen her hair, that she was seized by a Bacchic, Dionysian rapture, that is, a drunkenness of madness, a demonic frenzy, and that she let out foam, foaming at the mouth.

We very often have such phenomena among mediums. Pay attention to this: among mediums, among the so-called go-betweens, in spiritism.

'And so, caught up in this drunken excess of frenzy, she would utter words.' That is, being within this insolence of wine, this demonic intoxication, she would speak those words she spoke, the oracular ones. It is a very beautiful description, as I told you, and this same description is repeated today and tomorrow and always, as long as the world exists. We have more or less the same descriptions. So the diviners of Philippi, the diviners of Philippi: this slave girl had a divinatory demon. She would divine; she would say what would happen, or was happening, in the city, and everyone held this divining slave girl in high regard. You will ask: how can the devil know the future that he reveals to people, always through his special priests? For just as in spiritism, the people, those who undergo the hypnosis, are the priests of the devil.

All these sorcerers, diviners, and spiritists, all of them are the deacons of the devil; they are the priests of the devil. If you ask, does the devil know the future, does the devil have knowledge of the future? The devil, first of all, is not everywhere present. Only God is everywhere present. Not even the angels are everywhere present.

We are created beings, both we and the angels and the demons. What are the demons? They are angels, fallen angels.

Circumscribed. What does "circumscribed" mean? Remember it from geometry: it means that I am defined, I have limits, I am this particular being. In the same way, the demons and the angels are circumscribed spirits; they are not diffuse spirits spread out everywhere. Only God is everywhere present, I say this to you again. And the devil has no knowledge of the future. This is why Ammonius says: it is nothing difficult for a demon, being bodiless, to see the things that are far off and to deceive people in the very matters where they were seeking to divine the future.

That is, it is not at all difficult for the devil, who is incorporeal, to see the things that are far away. They are simply far away, and in this way he deceives the people who seek information, oracular information, because the devil sees what is far off. You do not see it; for you it is divination, but for the devil it is not, because he sees it. What he sees does not belong to the future; it belongs to the present. For you it is the future.

So, my beloved, notice something, I have told you countless times, because these things must be said, as you know: the devil does not know the future. If you say to me, how does the devil know how long I will live, so that I go and ask his instruments there, his priests, when I will die? And let us say I will die some twenty, ten, twenty, fifty years later, how does the devil know this? He does not know it. He throws it out at random; but this 'at random' we will look at a little further on, and I hope today we manage to say it.

So, because the demons do not know things exactly, but only know the past and the present, and the past, for the devil, is easy, while for me, who do not know it, it can stand as the future, for this reason the demons often fall wide of the mark. And so the deacons of the demons, whom we go and question, often give oracles that are ambiguous, that are cunning. Famous are those sayings of the oracle of Delphi: 'Ixis afixis ouk en polemo thnixis.' If we shift it, that is, if you say 'Ixis afixis,' with a comma, 'ouk en polemo thnixis,' it means 'in the war you will not die.' We change the accent, 'Ixis,' we move the comma, 'afixis ouk,' meaning 'you will not return,' 'en polemo thnixis,' 'in the war you will die.' Either you would return from the war, or you would be killed in the war. A marvel of the oracles of Delphi! This, supposedly, never...

It never falls wide of the mark. That is why there is also the proverb our people say: 'Ah, this man is ixis afixis,' we say it like that, which means a frivolous man, a man who goes back and forth, who says it one way and also says it the other way; he is ixis afixis. It became a modern Greek proverb.

And now this wretched creature, the slave girl, the diviner, had become the object of terrible exploitation.

It was not rare for such a person to belong to several masters, like two brothers or other partners, a person from whom they could profit, because the profession of divination was very lucrative, as it is today as well. The profession of divining is most lucrative. Coffee-cup readers and the rest do a roaring trade. So divination of every form, as I told you: I read the cards, I read the hand, I read the coffee, I look at this or that, I use spiritism.

All of this is a business that yields enormous profits, you know it, and from time to time the newspapers write about it. But as John of Damascus says: 'A spirit that divines for pay is no worthy spirit.' When you pay in order to be told something, that is no worthy spirit.

And precisely because the matter is set up this way, it should put you on guard and make you say: I will not believe it, it is false, it is cunning. And because many times man is craftier than the devil, yes, he is craftier than the devil, you know there is the story, told once, let me not tell it now, where the devil was given a hair to make straight, and the more he pulled it the more it curled, and the devil burst, because a human gave it to him. A woman, it says, gave the devil a hair and said to him, 'Make it straight for me,' and so the more he pulled it the more it curled, and the devil burst. It is a proverb. You see, I want to say this, that sometimes man is craftier than the devil, yes, yes, and as we have in the Gerontikon the case where the devil says, 'I put him up to it and he did this,' and voices were heard from the demons, 'Lies, lies, lies, we did not put him up to it, he thought of it himself.'

And voices were heard from the demons: 'Lies, lies, lies, we did not put him up to it, he thought of it himself.' So then, what do these cunning people do now? They make a show of not taking money, 'No,' I say, 'I do not take money,' and why? To refute what John of Damascus says, that a spirit which is paid is nothing worthy, it is cunning. And so they try to show that they are not paid, precisely in order to do their work better.

And we move on to the next verse, the seventeenth. This woman, the diviner, having followed after Paul and Silas, cried out, saying: 'These men are servants of the Most High God, who proclaim to us a way of salvation.'

She, it says, behind Paul and his company, cried out and said: 'These men are servants of the Most High God, who have come to announce, to proclaim to you, the Philippians, a way of salvation.' A strange thing.

This was a tempting encounter of Paul with the diviner, a temptation of which no one could have known where it would end. It ended in prison, with a beating.

This slave girl burst out from the house, out onto the road along which the Apostles were passing; she burst out into the road and followed behind. Indeed, a more authentic reading of the text does not say 'having followed,' but 'following continually,' which shows the lasting, the continuous nature of it.

Besides, the meaning of what follows shows this too, because this thing happened every single day. So she would dart out of the house; the devil would push her to dart out into the street, right behind Paul and his companions.

And what was she saying? The same things every day, continually, over and over. And what was she doing? She was crying out, crying out loud. Often this verb, the verb 'to cry out,' is used of people who are demon-possessed, though not necessarily.

That is, 'to cry out' means to shout very loudly so as to be heard. So someone may cry out simply because he wants to be heard, and that doesn't mean he has a demon. No, not at all. But it is usually used of demon-possessed people who, with their shouting, want to draw the attention of those around them.

Have you noticed, when they bring a demon-possessed person to a church, to a shrine, to Saint Nektarios of Aegina, to Saint Dionysios, to Saint Gerasimos, how the possessed shout? Of course, the cries of this girl who told fortunes were not inarticulate screams; they were articulate cries, and indeed expressed with logical formulation.

'These men are servants of God, the Most High,' and so on. The distance from which she was shouting at Paul was tiny; right behind him, right behind, from behind, behind his back. Here we see this, beloved: this girl was giving a testimony about Paul's work, that it was the work of God and that it sought the salvation of men.

Was it true? It was true.

Many times the demons gave this very testimony about Christ. Remember from the Gospels that the Lord never accepted such a commendation. 'We know who you are,' the demons would say, 'the Son of God. We know who you are.' And the Lord rebuked them, He reproved them, so that men would not receive testimony from the demons. Paul will do the same thing in a moment. But why? Since it was a true testimony. Notice this: so that it would not be used by Paul for the establishing of the Church of Philippi. Why should this not happen? Because that is exactly how all those people would think who use every means, even a demonic one offered to them, without examining the source. They want the result. They are not interested in the source, in the origin.

Some politician, a little while ago, said, and this was published, 'I would gladly go even with the devil, if he would help me.' You know, you don't know which politician it is; they told me the name, I don't remember it, naturally I didn't remember it, otherwise I wouldn't tell you, but what I mean is that people look for how they will be helped in some work of theirs; they are not interested in the origin, the source. As long as they achieve their aims, according to 'The end sanctifies the means.' But indeed the devil would have wanted the founding of the Church of Philippi, which he is now so advertising about Paul through the mouth of the fortune-teller.

Of course not, take note, of course not; rather, like an experienced swindler, he mixes deception and falsehood with the truth, in order to make the falsehood seem true, and in this way to bring the greatest harm upon the newly-founded Church.

Most reverend and beloved brethren, John of Damascus says, 'having mixed in certain false and wicked things with the testimony, once they are believed, they become the cause of greater harm.' What do the demons do? They mix the truth with falsehood in order to bring about very great damage. When we go to fish, we put some bait on the hook; many times we even buy this bait, and it has some value, we pay for it. But we put on bait in order to catch a fish, and the devil was putting on bait in order to catch a fish. He gives testimony as an angel of light and truth, in order to adulterate the truth and to make it appear that God is collaborating with the devil.

Look at that: God collaborating with the devil. Let me give you a small example here.

There were people who told me, going to Christos at Gazoros in Serres, that he would recommend to them, besides of course the seven services of Holy Unction, the forty Paraklesis services, the three Liturgies, the eleven resurrectional matins hymns and many other things, many other things; besides this, he would say, go to such-and-such a place, to the Holy Mountain, where in a skete the monks cultivate some grapes which they make into raisins, and if a woman eats one such raisin, if she is barren, she bears a child.

Who is the one sending them? Those things there on the Holy Mountain may be sound, but who sends people to the Holy Mountain? The devil. Have you noticed this? He is a master at the business of adulteration. Saint Nikodemos the Hagiorite regards as the worst form of magic or fortune-telling or any other demonic practice, such as the charming away of the evil eye and so on and so forth, when these are blended, mixed together with prayers, with sacred persons, with the persons of the Saints, of the Theotokos, of Christ.

Yes, notice this point, my beloved: the devil adulterates and deceives, and so when we tell some woman, 'Don't charm away the evil eye,' she tells you, 'But I'm doing good,' she tells you, 'But I call upon the name of the Most Holy Theotokos, of the Saints, of Christ.' That is the deception; did you hear it, ladies? That is the deception. I cannot ever imagine that any woman who hears the Word of God could insist on this matter, of charming away the evil eye and many other things, exorcisms and many others; but it may be some mother of yours, some grandmother at home, some neighbor woman. Go and tell her, and if she doesn't believe it, may God have mercy on her. Take note of it. And precisely because this notion exists, that they call upon a religious name,

They won't give it up. They think that what we tell them isn't true, and since the charming away of the evil eye supposedly works, they suppose there's a real cure in it. But when there's no genuine healing through these evil-eye charms and the like, don't forget that here the old proverb holds: "Let me burn you, my Yiannis, and then rub you with honey." The same one burns you, and the same one rubs you with honey. The same one gives the harm, and then comes along and heals it. It's exactly like some men who go and puncture a tire, walking around somewhere in my neighborhood in Athens, car tires, and when the owner came to fetch his car and saw the wheel was flat, two or three of them would spring up and say, "What's happened to you?"

This is what the devil does. Further on, the devil would expose Paul, he would make a mockery of Paul according to his custom. 'Ah, you wiped me out, you drove me away,' we'll see it further on, 'you'll see what I'll do to you now; I'll change my mask and I'll make a mockery of you, I'll throw you into prison, I'll give you a beating,' because this is what the devil does. So then the devil tries to show, with these tricks of his, that there is no difference between faith in God and faith in the devil. There is no difference. What does religion of God and Satanism mean? They are the same thing. The Satanists, you know, what do they say? That we pray to Satan because he is evil, in order to appease him. They cense him and many other things.

Whereas God, in any case, is good; He has no need of appeasing. Confusion, confusion; and the devil in our age has achieved this confusion, this adulteration, to a very, very great degree. Naturally, such a fabrication can never save; is it possible for it to save? No, it does not save. Which is precisely what the devil desires, that it not save, because he wants the destruction of man. What did the Lord say about him? That from the beginning he is a murderer of man and he is the father of falsehood, that is, the father, the inventor of falsehood. And being from the beginning a murderer of man, he wants to kill man both in soul and even in body.

Did you see what this woman, the fortune-teller, was saying? 'These men are servants of God, the Most High, who proclaim salvation to you, the Philippians.' All true, but the mouth that was saying these things was demonic, and it was a demonic mind.

It will think and act in an incorrigible, demonic way. In our time it is the fashion for certain cassette tapes to circulate with testimonies of demon-possessed people. You know this; someone holds a tape recorder, and wherever they find some demon-possessed person, they record what he says.

And they ask this person, 'Tell us this, tell us that.' And whatever the demon-possessed person says, they record it on cassettes and these circulate. To begin with, is this a good method? I will provoke the demon-possessed person to tell me, let's say, 'Tell us what is going on with that person, that politician; with time, will there be a war or not, will it come, will Skopje make war or not.' Is this method a good one?

Then, when these things circulate on tapes, the harm spreads even wider. In a similar case, John Chrysostom says that it is a very evil thing for us to sit and listen to what the demons say through the mouths of people who are possessed.

Why? Because the devil will tell ten truths and one lie. And if he mixes the truths together with the lie, he wants nothing more; that alone is his success. Notice this, please: John Chrysostom counsels it. We are not to accept testimony from the mouths of those who are possessed.

But in any case, to return to our subject, to Paul and his companions: the temptation was great. Why? Because this fortune-telling girl was popular, and what is more, certain people who were exploiting her had their own interests at stake. So the temptation was great, and indeed, on their very first step of preaching the Gospel on European soil, the devil set his trap. Did you see how astonishing it is? Astonishing. Episodes will follow; we will look at these, pay attention, because that is what the devil is like. Yet Christ, out of the episode that will take place, the episodes that will take place, the lynching of Paul and Silas, prison, a beating, their clothes torn, a great commotion arose. Do come and listen. We will speak of these things next time. God first. Christ brought forth a great blossom. Why do people go to ask...

Why do people go to murky springs to draw information? What is it that drives them? They are moved by curiosity, to learn the present and the future, or else they are moved by some unholy profit. I will take the first case, which is curiosity. My beloved, all of us, if we ask ourselves, we have curiosity.

Very easily: if we go to give an act of charity, this very case was told to me the other day, an act of charity to a gypsy woman, she will take hold of our hand, because that is what she did, and while she is holding the money the person gives, the alms, she holds the hand and turns it over.

"Ah," the girl says, "here I see something in your hand." All of us have the curiosity to know. Young women, for instance, who have a longing to marry, slip more easily on the banana peel and go knocking at these doors. The boiled wheat of the Holy Theodores, we put it under our pillow to see whom we will marry. All of these are forms of divination; all of these are divination. The things that radio and television present as a tradition of the Greek people are nothing but idolatrous traditions that ought not to be sprouting up, ought not. So it is curiosity. As for the future, I told you earlier, the devil does not know it; he guesses it, he imagines it, and that is why many times he gets it wrong.

But if a person believes in something future that the devil announced, that thing I told you I would now tell you, which the devil does not know, he said it at random, it will come to pass by God's permission, because the person gave his faith to what the devil said, and God will allow it to happen that way.

So if the devil tells me that I will die in fifty years, the devil does not know this; my life is in God's hands, and so is the life of every person. When I then believe him, I have told you these things, you know them, you are aware of them, but it does no harm; for my part, as Paul says somewhere, I do not grow lazy in saying them, and for you it is a safeguard. "For me it is not irksome, and for you it is safe," says the Apostle Paul.

God, to punish me by giving me over to the ultimate delusion, allows what the devil said to come to pass. And then the others around there, the foolish ones, say, "You see, this is what divination means." And the diviner often even gains prestige, because he said something that came true.

So that you may see this, I will read to you from Deuteronomy what God says there, exactly on this point. "And the sign or the wonder comes to pass", it has quite a bit more, which I leave out, it says he will tell you this and that and the sign or the wonder will come to pass, a tremendous wonder or a miracle, that is, what the diviner told you happens, "who spoke to you", who spoke to you, I leave out some omissions in the text, "that the Lord your God is testing you, to know whether you love the Lord your God with all your heart and with all your soul." What does it say? "The Lord your God is testing you, to know."

He is testing you to see, supposedly to learn, supposedly for God to learn. He is testing you: do you love God, do you believe in Him, or do you go also to the spring of the devil? So, since He is testing you, then what the diviner tells you will come true.

What does it say? "And the sign or the wonder comes to pass", you see, "and the sign comes to pass", the sign or the miracle, the astonishing thing, the thing that was foretold. What does the Lord do here? He tests you, and then He will permit the ultimate delusion.

That is why I told you, there is also a relevant passage in the Old Testament involving a certain prophet named Micaiah. Something relevant, where he told a parable there to show the case, what a spirit of delusion means; we do not have time to recount it. It is not the prophet Micah, it is another, a coincidence of names.

God commands further the following, I am in Deuteronomy, chapter eighteen: "Neither shall there be found among you anyone practicing divination." There shall not be found among you, Israel, among your people, there shall not be found anyone who practices divination, a sorcerer, the sorcerer is the magician, I leave out the omissions because it has many, an observer of omens, the one who examines certain signs and draws conclusions,

From reading entrails to divining by the clouds, this is the whole vast trade of the omen-reader. Now, with Pascha coming, pay attention, because once this very thing happened right before my own eyes. We had gone on an outing, a school trip and so on, and someone there took the shoulder blade from a lamb that had been slaughtered and started studying it.

He says, "What are you doing here?" "Let's have a look," he says. So I snatch it away from him. There was an artificial lake there, and I was a cleric. I snatch it from him and I threw the shoulder blade into the water, into the lake, and after I said what needed to be said... Now Pascha is coming, so let no one go off to his village to eat the Paschal lamb and then sit there studying the shoulder blade, reading what's written on it, whether it has shadows or doesn't have shadows, and what all this means, and what is going to befall our household, and so on. Take note of this.

"There shall not be found among you," it says, "anyone practicing divination, a sorcerer, an observer of omens, one who questions the dead." Who are these who question the dead? It is spiritism, it is the so-called spiritist seances.

"It is an abomination before the Lord your God," whoever does such filthy works. "Everyone who does these things, you shall be perfect before the Lord your God." Be perfect. Do not do such things. My beloved, I do not know if you realize that in our day these things are the order of the day, perhaps more than in any other age, perhaps, so that our age could be regarded as an age of Satan-worship.

Reports are given of how much money is spent in Greece, in France, in Germany, on such works. How many people do these works, those who are, of course, like professionals. But consider, when it is done in a private way, like gazing at the shoulder blade of a lamb, or doing a palm reading, or looking into the coffee, the things that go on in homes and so forth, the ladies gather in homes, and the men still do this too, yes, and they look into the coffee cup, consider how many cases there are; they are in the thousands, thousands.

Now, I would like to alert you to the following, I do not know if you are aware, I have told you before, "and for you it is safe", that our university students, the students of the technical colleges in our city, where we have a technical college, the high school pupils, both boys and girls and mixed groups, now I can inform you, even the pupils of middle school, are occupied with these things.

The other day a student of ours was telling me about a boy, a classmate of his, who has in his hands a satanic book. In it they write various recipes and methods for how to make contact with the devil, always at night, of course, and so on. And he told me he was going to go, that there would be a third classmate as well. I urged him to be careful and not to dare do such a thing. What can I tell you? I can tell you that people who go to one of these spiritist gatherings, as we call them, a spiritist seance, that is what it is called, it is a satanic assembly, become demon-possessed. I have heard of this kind of case from many people.

I was telling you here, and this was two or three years ago now, a girl from the technical college once came to me, terrified, to tell me what had happened. In her group, boys and girls, they sat around a table and laid out some letters of the alphabet, and they placed a glass, an upturned glass, turned upside down, something like that. And this glass would move on its own, it would point to one letter of the alphabet after another, and they would keep track of what words came out. And sure enough, coherent, rational meanings came out, which means that a rational person is answering here. After all, to speak of a person presupposes reason. And this rational being, these are demons.

At one point this girl was lying next to her on a bed, in a house, one of those that students rent so they can attend school.

She felt a terrible force against her chest throwing her up onto the bed. She fell into a kind of seizure and began to scream. It goes without saying that this girl, together with a sister of hers who lived in another apartment, heard the furniture creaking in the night.

It was impossible for them to sleep. They opened their door and went to sleep in another house, while all the furniture, to use a phrase of the blessed Trembelas, was dancing. Yes, because we have the case in a spiritist seance where the furniture not only creaks, but actually dances.

You see, he says, you would watch a clock come down off the wall and land at the feet of a startled lady; the blessed Trembelas chooses to put it just like that, along with many other monstrous things, terrifying things. And of course it goes without saying that such people are now open to the hounding of the devil.

And these people can be described as demon-stricken. Is the one who occupies himself with magic and with satanism not demon-stricken? Is the one who occupies himself with the medium and with spiritism and with hypnotism not demon-stricken? So I beg you very much, if anyone among you ever went as far as that door, let him repent and confess.

Let him sincerely repent and confess, sincerely, and never again knock on the door of Satan. So guard your children; look very carefully, very carefully indeed, at what books they read, what books they bring into your house.

Examine them. This is not censorship, as some might perhaps want to accuse me, saying you are practicing censorship. Yes, because, suppose we knew that one of our children had suicidal tendencies, would we not search to see whether he had anything to take his own life with, some medicines?

There it is permitted, but here it is not permitted? When the soul commits suicide, examine the beginnings of your children, what they are reading, whether it is some demonic book, some satanic book. I am not speaking of pornography, that is another story and another chapter; I am speaking of these things.

There is a magazine now, I have just remembered it, that is called The Third Eye; it is called The Third Eye, bring me that magazine. It has all such things in it, material connected with magic and so on and so forth. And people do buy it, of course, they read it, and so they are influenced, and some of those who read these things even attempt to put them into practice.

But I think this is enough, Your Eminence, so that all our brethren may take notice and flee far away. As the devil, it is said, flees from incense, so let us also flee from the devil. For all these are the so-called evil contrivances of Satan.

Let us move on to the next verse, for the few minutes that remain, to the eighteenth verse. And this she did for many days. Who? This girl, the one who told fortunes, did it for many days. And Paul, being greatly troubled and turning to the spirit, what did he say?

I command you in the name of Jesus Christ to come out of her. And it came out that very hour, meaning the demon. What do we observe here? The persistence of the demon in putting Paul's patient endurance to the test.

The demons persist in their state of temptation. We also have other forms as well, such as an illness, such as an unbearable poverty, such as harassment from those beside us, our neighbors, our relatives, and we do not know how to extricate ourselves from them.

They persist; worldly influences persist as well, those around us persisting to drag us into the worldly life, into the life of sin.

The devil keeps at it. The devil never tires, because he is bodiless; we are the ones who grow weary. Even Paul grew weary. The verb here, diaponoumai, in 'and Paul, being grieved,' the verb diaponoumai means to bear something heavily, it means to be indignant, and it also means to be pained.

It is the indignation of the saints, just as Christ too was indignant when he saw the Temple of God being turned into a house of merchandise and a den of thieves. This indignation is a sign of the soul's health at whatever evil is being carried out.

It is worth noting that Paul did not act from the very first day. Why, one wonders? It was a matter of discernment; he knew. But at a certain point this whole affair had to end; he had to become indignant. He had to become indignant.

It is a sign, I told you, of the soul. Of the healthy soul. When it sees wicked things being done. And it speaks. And it protests. On the contrary, a cowardly soul is the one that does not speak. It does nothing, it says nothing.

If Paul did not speak from the very first moment, that, as I told you, is a matter of his own personal discernment. And Paul stops there where they were walking, he turns around behind him; the girl was following at a certain distance behind him, and addressing whom? Addressing the evil spirit. What did he say? 'I command you in the name of Jesus Christ to come out of her.' I command you in the name of Jesus Christ to come out of the girl; depart, foul spirit.

But my beloved, every single word here carries great weight. 'I command' , why Paul spoke this way, with authority, we will see next time; what it means to say 'in the name of Jesus Christ,' and so on; what it means to come out and to come in. But we will also ask his eminence to bring our talk this evening to a close.

Σεβασμιότατε και αγαπητοί μου αδελφοί, ευρισκόμεθα εις τον δέκατον έκτον στίχον του δεκάτου έκτου κεφαλαίου του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων Εγένετο δε πορευομένων ημών εις προσευχήν, παιδίσκην τινά έχουσαν πνεύμα πίθωνος, απαντήσαι ημίν, ήτις εργασίαν πολλήν παρείχε τοις κυρίοις αυτής, μαντευομένη Ενθυμείστε, ο Παύλος βρίσκεται εις τους Φιλίππους, είναι μαζί του ο Σίλας, ο Τιμόθεος και ο Λουκάς

Και ήδη έγινε η πρώτη γνωριμία, οι πρώτες βαπτίσεις, η Λυδία εβαπτίσθη, λέγαμε την περασμένη φορά Και επήγαιναν μια μέρα σε ένα τόπο που ήτο τόπος προσευχής Μάλιστα, η αυθεντικοτέρα γραφή δεν έχει εις προσευχή, αλλά εις την προσευχή, έχει άρθρο που σημαίνει ότι ήταν ένας τόπος ορισμένος Πιθανώς να ήτο ο τόπος εκείνος εις τον οποίο συνεκεντρώνοντο οι γυναίκες, εκεί που ο Παύλος τις είχε συναντήσει Πιθανώς δεν γίνεται περισσότερα, να αφορά, ή ακόμη πιθανώς, εφόσον ζήτησε από τον Παύλον η Λυδία να μένει στο σπίτι της, να άνοιξε τις πόρτες του σπιτιού της και να έγινε τόπος εκκλησίας Δεν είναι καθόλου σπάνιο, μάλλον ήτο των συνηθεστάτων, όπως και η προς Φιλήμονα επιστολή το λέει αυτό

Αποτείνεται ο Παύλος, προσωπική, ιδιωτική επιστολή είναι, χαριτωμένη, μια σελιδούλα είναι, ένα κεφάλαιο είναι μόνο, χαριτωμένη Στην κορυφή της παγκοσμίου επιστολιμαίας φιλολογίας και γράφει εκεί χαιρετίσματα και εις όλην την εκκλησία του οίκου σου, την κατ' οίκον σου εκκλησία, διότι είχε ανοίξει τις πόρτες του οφηλίμων και γίνονται εκεί οι συνάξεις των πιστών.

Πάντως επήγαιναν για την προσευχή τους Κάποια μέρα, ενώ πήγαιναν στον τόπο αυτών, κάποια νεαρά δούλη συνέβη να τους συναντήσει στο δρόμο

Αυτή η νεαρά δούλη, παιδίσκη, ο παις, του παιδός, λέγεται ο δούλος Και παιδίσκη είναι η δούλη Μία λοιπόν παιδίσκη, της οποίας τη συμπεριφορά μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς θαυμάσια και αξίζει πραγματικά να δούμε και εμείς αυτήν την λεγομένη, την λεπτομερειακή αυτήν περιγραφή Έγερα το σημειώνει εδώ, απαντήσαι, απαντήσαι ημίν, να μας συναντήσει στο δρόμο, η οποία είχε πνεύμα πίθωνος και η οποία παρείχε αρκετή εργασία στα δικά της αφεντικά, όχι αφεντικό, αφεντικά Είχε λοιπόν αυτή πνεύμα πίθωνος, βλέπετε εδώ ο Λουκάς μας κάνει πράγματι λεπτομερή περιγραφή, τι του αυτό, ορθοτέρα γραφή είναι πνεύμα πίθωνα, όχι πνεύμα πίθωνος, είναι δύο ουσιαστικά, όπως λέμε το πνεύμα του πνεύματος, αγαθόν πνεύμα, είναι ουσιαστικόν

και το άλλο είναι πάλι ουσιαστικό. Είναι λοιπόν δύο ουσιαστικά που το πρώτο παίρνει τη θέση επιθέτου. Δεν είναι λοιπόν πνεύμα πίθωνος, αλλά είναι πνεύμα πίθωνα. Κατά την μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων, ο πίθων, το πι κεφαλαίο το γράφουμε ύψιλον, θήτα ωμέγα, ήταν ένα φίδι που ενέπνεε τους χρησμούς εις τους Δελφούς.

Αρχαιοτάτη ονομασία των Δελφών ήταν η Πιθώ, το πι με ύψιλον και το θήτα με ωμέγα, η Πιθώ, έτσι ελέγοντο οι Δελφοί, έτσι το φίδι που ενέπνεε τους χρησμούς, στην πόλη Πιθώ, στην πόλη Πιθώ, ελέγετο πίθων, βέβαια η λέξις πιθώ δεν έχει καμία σχέση με το ρήμα πιθέστε, πίθομαι, Ζητώ να μάθω, να πληροφορηθώ, τον πίθωνα κατά τη μυθολογία, τον εφόνευσε ο Απόλλων και τον αντικατέστησε με την, βλέπετε, πίθων, πυθία από την πόλη Πιθώ που μετονομάσθη και Δελφοί Γι' αυτό και λέγεται ο Απόλλων που εφόνευσε το φίδι, λέγεται ο Πίθιος Απόλλων και διότι εγκατέστησε το μαντείο του εις την πόλη Πιθώ, στους Δελφούς. Έτσι το επίρρημα πιθώδε σημαίνει εις πιθούς, συγγνώμη, εις πιθώ, εις Δελφούς. Έτσι το πνεύμα πίθωνα σημαίνει πνεύμα μαντείας.

Αλλά όπως και λέμε, γράφεται, πίθων ο εγγαστρίμυθος, ήταν ο εγγαστρίμαντης, εκείνος που έβγαζε μαντείες από την κοιλιά του, ξέρετε, είναι μία μορφή μαντείας, που έβγαιναν φωνές μέσα από τα σπλάχνα του ανθρώπου, χωρίς να κινεί τη γλώσσα του, για να αποτελεί έναρθρον λόγον, έβγαιναν κραυγές, μαντικές, μέσα από την κοιλιά Και αυτός ελέγετο εγγαστρίμαντης, δηλαδή ο μάντης που έβγαζε μαντείες από την κοιλιά του

Και μια που αναφέραμε τους Δελφούς, να πούμε κάτι ακόμη, βέβαια γνωστά πράγματα είναι σε εσάς, δεν πειράζει, γίνεται μια υπόμνηση

Είναι η δελφύς, δελφύος, το φι με ύψιλον, λέγεται η μήτρα, της γυναικός η μήτρα, δελφύς Συνεπώς, αυτοί που προέρχονται από την ίδια μήτρα, δηλαδή από την ίδια μάνα, αυτοί είναι αδελφοί, το α είναι αθροιστικόν, το ξέρουμε από το σχολείο, πολλοί το ξέρετε αυτό, αδελφοί είναι εκείνοι, το α αθροιστικόν, δεν είναι στερητικόν, όπως λέμε αφανέρωτος, αξημέρωτος, που εκεί είναι στερητικόν, εδώ είναι αθροιστικόν Λέμε λοιπόν αδελφοί που θα πει όλοι εκείνοι που προήλθαν από την ίδια μήτρα που λέγεται η δελφύς, η μήτρα. Έτσι οι αδελφοί δεν είναι παρά αυτό. Δηλαδή από την ίδια μήτρα βγαίνουν όλοι.

Ας προσέξουμε όμως κάτι αγαπητοί, πολλοί να το προσέξουμε, εκεί επικρατούσε ένα φίδι και αυτό ενέπνεε εκείνους που ενέπνεε τότε, ενέπνεε την μαντία, δηλαδή φίδι πάλι, φίδι, φίδι Είναι εκείνο που θα μας πει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.

Και εβλήθη ο δράκων, ο όφις ο μέγας ο αρχαίος Γιατί αρχαίος; Εκείνος που στον παράδεισο επλάνησε τους πρωτοπλάστους. Ο καλούμενος διάβολος και ο σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην Λέγει στο δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

Φίδι πάλι.

Βέβαια, περιττό να σας πω ότι μέσα στην ιστορία το φίδι ελατρεύθη και δεν ήταν παρά μια σατανολατρία, η οποία στην εποχή μας έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις η σατανολατρία. Παντού όμως υπάρχει το φίδι. Αν βέβαια ήταν κάποιο φίδι στην περιοχή εκείνη, ένα φυσικό φίδι, πίστευαν όμως ότι αυτό εμπνέει εκείνους οι οποίοι εμαντεύοντο.

Και η πυθία, αφού κατά την αρχαία μυθολογία εφονεύθη από τον πίθιον Απόλλωνα, αντικατεστάθη από την πυθία που ήταν μία γυναίκα, η οποία είχε τον πίθωνα, είχε το πνεύμα δηλαδή του να μαντεύεται, και ήτο πραγματική γυναίκα, εμπνεόμενη από τον πίθιον Απόλλωνα.

Ένας πατήρ της Εκκλησίας μας, ερμηνευτής, ο Οικουμένιος, κάνει μια πολύ καλή περιγραφή αυτής της γυναικός. Πριν όμως προχωρήσω, ίσως να με ρωτήσετε γιατί τόσες λεπτομέρειες. Μην ξεχνάμε ότι μέσα σε μια ερμηνεία της Αγίας Γραφής, του Λόγου του Θεού, αντί να βάζουμε ανέκδοτα, που βάζουν ανέκδοτα και στολίζουν την ομιλία ή την κάνουν πιο κατανοητή ή πιο ευχάριστη, αυτό που λέγεται εσωτερική εποπτεία, λέγεται, γιατί να μην χρησιμοποιούμε από την ίδια την Αγία Γραφή πολλά στοιχεία, περιστατικά κτλ.

Ή ακόμη από την ιστορία την εκκλησιαστική, κάποτε και από την απέξω ιστορία, όπως εν προκειμένω τώρα τα πράγματα οδηγούν να μιλήσουμε, και που σας είπα ότι πρέπει να προσέξουμε για να δούμε τι κρύβεται πίσω από αυτήν την όλη ιστορία, διότι η ιστορία αυτή δεν είναι 2000 χρόνια πίσω, είναι μια ιστορία καθημερινή και θα είναι και αύριο και μεθαύριο, διότι ο διάβολος δεν σταμάτησε να δουλεύει και πρέπει να έχουμε μια πολύ καλή εικόνα του πράγματος.

Έτσι λοιπόν ο Οικουμένιος κάνει μια πολύ ωραία, καλή περιγραφή, ακούστε. Λέγεται η πυθία, γυνή τις ούσα, κάποια γυναίκα, επικαθίστε τρίποδι του Απόλλωνος. Να κάθεται, ξέρουμε την περιγραφή και από το σχολείο ακόμη, στο τρίποδο του Απόλλωνος.

Διαιρούσα τα σκέλη, είχε τα σκέλη της, τα πόδια της ανοιχτά. Από κάτω δε ανήρχοντο καπνοί δάφνης, καιομένης δάφνης, ξέρουμε από το σχολείο, και μας σούσε και δάφνη. Ήτο τούτο πνεύμα πονηρόν, κάτωθεν αναδιδόμενον, ερχόνταν από κάτω από τα σκέλη της, πνεύμα πονηρόν.

Και δια των γεννητικών αυτής διαδιδομένων μορίων, πληρούν την γυναίκα της μανίας. Γέμιζε με δαιμονική μανία την γυναίκα αυτή. Ό,τι παθαίνουν, για να δείτε τι είναι αυτή η μανία. Η δαιμονική μανία, η μαντική μανία.

Δεν έχετε παρά, αν πήγατε ποτέ ή έχετε ακούσει και διαβάσει, με τους αναστενάρηδες στη Χαλκιδική ή όπου αλλού. Πρώτα θα μπουν σε μια κατάσταση μανίας και μετά θα μπουν μέσα στα αναμμένα κάρβουνα. Εκεί δεν κορυφούται η μανία αυτή που εκεί δεν γίγνεται, παθαίνουν αυτή την ακαΐα;

Και ταύτην τας τρίχας λύουσαν, λοιπόν βακχεύεσθαι και αφρόν εκ του στόματος αφιέναι Λέει ότι έλυνε τα μαλλιά της, ότι καταλαμβάνεται από έναν βακχικό διονυσιακό ενθουσιασμό, δηλαδή μια μέθη μανίας, μια δαιμονική μανία και άφηνε αφρό, έβαζε αφρό από το στόμα της.

Τέτοια φαινόμενα έχουμε πολύ συχνά στα μέντιουμ, προσέξτε, στα μέντιουμ, στα μεσάζοντα τα λεγόμενα, στον πνευματισμό.

Ούτως, εν παροινία γινόμενοι τα της μανίας, φθέγγεσθαι ρήματα, βρισκόμενοι μέσα σε αυτήν την ύβριν του οίνου, σε αυτήν την δαιμονική κραιπάλη, να λέγει τα λόγια εκείνα που έλεγε, τα μαντικά Είναι μια πολύ ωραία περιγραφή, σας είπα, επαναλαμβάνεται αυτή η περιγραφή σήμερα και αύριο και πάντα μέχρι που υπάρχει ο κόσμος Έχουμε ίδιες πάνω κάτω περιγραφές, οι μαντευωμένοι λοιπόν των Φιλίππων, οι μαντευωμένοι των Φιλίππων, η παιδίσκη είχε δαιμόνιον μαντικόν Ε, μάντευε, έτσι έλεγε ότι θα συνέβαινε ή συνέβαινε στην πόλη και όλοι την είχαν περί πολλού αυτήν την μαντευωμένη δούλη. Θα ρωτήσετε, πού μπορεί να γνωρίζει ο διάβολος το μέλλον που αποκαλύπτει στους ανθρώπους, δια των ειδικών του ιερέων πάντα, που καλύπτει όπως και του πνευματισμού οι άνθρωποι, δηλαδή εκείνοι που υφίστανται την ύπνωση, είναι οι ιερείς του διαβόλου.

Όλοι αυτοί οι μάγοι, οι μάντεις, οι πνευματιστές, όλοι αυτοί είναι οι διάκονοι του διαβόλου, είναι οι ιερείς του διαβόλου Αν ερωτήσετε, ξέρει ο διάβολος το μέλλον, το γνωρίζει ο διάβολος το μέλλον; Ο διάβολος βέβαια, καταρχάς δεν είναι πανταχού παρών, μόνο ο Θεός είναι πανταχού παρών, ούτε οι άγγελοι είναι πανταχού παρόντες

Είμαστε κτιστά όντα και εμείς και οι άγγελοι και οι δαίμονες, τι είναι οι δαίμονες, άγγελοι είναι, πεπτωκότες

Περιγεγραμμένα, τι θα πει περιγεγραμμένα, από τη γεωμετρία θυμηθείτε το, ότι είμαι ωρισμένος, έχω όρια, είμαι αυτός Έτσι και οι δαίμονες και οι άγγελοι είναι περιγεγραμμένα πνεύματα, δεν είναι διάχυτα πνεύματα, μόνο ο Θεός είναι πανταχού παρών, σας το ξαναλέγω και ο διάβολος δεν είναι γνώστης του μέλλοντος, τότε λέγει ο Αμμώνιος ουδέν δυσχερές το δαίμονι ασωμάτω όντι, οράν τα πόρρω όντα και απατάν τους ανθρώπους, εν οις εζήτουν μαντεύεσθαι.

Ότι δεν είναι καθόλου δύσκολο εις τον διάβολον που είναι ασώματος να βλέπει εκείνα που είναι μακριά. Απλώς είναι μακριά και με τον τρόπο αυτό να απατά τους ανθρώπους που ζητούν πληροφορίες, μαντικές πληροφορίες, διότι ο διάβολος βλέπει αυτό που είναι μακριά, δεν το βλέπεις εσύ, για σένα είναι μαντεία, για το διάβολο δεν είναι, διότι το βλέπει, δεν ανήκει στο μέλλον εκείνο το οποίο βλέπει, ανήκει στο παρόν, για σένα είναι μέλλον.

Έτσι αγαπητοί μου, προσέξατε κάτι, σας το έχω πει πάμπολλες φορές, γιατί αυτά πρέπει να τα λέμε, το γνωρίζετε, ο διάβολος δεν γνωρίζει το μέλλον Αν μου πείτε, πού ξέρει ο διάβολος πόσο εγώ θα ζήσω και πάω και ρωτήσω τα όργανά του εκεί, τους ιερείς του, πότε θα πεθάνω Και ας πούμε ότι θα πεθάνω στραπώ 20, 10, 20, 50 χρόνια μετά, πού το ξέρει αυτό ο διάβολος, δεν το ξέρει Το πετάει στο βρόντο, αλλά για αυτό το βρόντο θα το δούμε λίγο πιο κάτω, ελπίζω σήμερα να προλάβουμε να το πούμε

Λοιπόν, επειδή οι δαίμονες δεν γνωρίζουν επακριβώς τα πράγματα, παρά μόνο γνωρίζουν το παρελθόν και το παρόν, που το παρελθόν για το διάβολο, εύκολο είναι, για μένα που δεν το ξέρω, μπορεί να σταθεί μέλλον, γι' αυτό και πολλές φορές πέφτουν έξω οι δαίμονες Έτσι, οι διάκονοι των δαιμόνων που πάμε και τους ερωτούμε με τις μαντείες τους, πολλές φορές αυτές είναι διφορούμενες, είναι πονηρές Είναι διαβόητοι εκείνοι οι ρήσεις του μαντίου των δελφών, Ήξης, Αφήξης, Χουκεν Πολέμωθ Νίξης Αν αλλάξουμε τον, δηλαδή αν πεις, Ήξης και Αφήξης, κόμμα, Ουκ, Εμπολέμω, Θνήξης, Στον Πόλεμο δεν θα πεθάνεις, Αλλάζουμε τον τόνο, Ήξης, Βάζουμε κύτρα το κόμμα, Αφήξης, Ουκ, Δε θα γυρίσεις, Εμπολέμω, Θνήξης, Στον Πόλεμο θα πεθάνεις, Γύριζες από τον Πόλεμο, Θαυμάσιο των Μαντίων των Δελφών, Αν εσκοτώνεσαι στον Πόλεμο, Θαυμάσιο των Μαντιών των Δελφών, Αυτό υποτίθεται, δεν επεφασ

Δεν πέφτει ποτέ έξω. Γι' αυτό υπάρχει και η παροιμία, το λέμε ο λαός μας, το λέει, α, αυτός ο άνθρωπος είναι ίξης αφήξης, το λέμε έτσι, που θα πει άνθρωπος επιπόλαιος, άνθρωπος που παλινδρομεί, τα λέει έτσι, τα λέει και έτσι, είναι ίξης αφήξης, έγινε παροιμία νεοελληνική.

Και αυτό τώρα το δυστυχισμένο πλάσμα, η παιδίσκη, η μαντευωμένη, είχε γίνει αντικείμενο φοβερής εκμεταλλεύσεως

Δεν ήταν σπάνιο να ανήκε σε περισσότερα πρόσωπα αφεντικά, όπως δύο αδέλφια ή άλλοι συνέταιροι ένα τέτοιο πρόσωπο που θα μπορούσαν να κερδίζουν διότι είτο πολύ επικερδές το επάγγελμα να μαντεύεσαι όπως είναι και σήμερα. Είναι επικερδέστατο το επάγγελμα το να μαντεύεσαι. Καφετζούδες κλπ. Κάνουν χρυσές δουλειές. Έτσι η πάσης μορφής μαντεία, όπως σας είπα, κοιτάζω τα χαρτιά, κοιτάζω το χέρι, κοιτάζω τον καφέ, κοιτάζω τούτο ή εκείνο, χρησιμοποιώ τον πνευματισμό.

Όλα αυτά είναι μια επιχείρηση που αποφέρει τεράστια κέρδη, το ξέρετε, κατά καιρούς γράφουν οι εφημερίδες Αλλά όπως λέει ο Ιερός Δαμασκηνός, ου σπουδαίον πνεύμα το επιμίσθω μαντευόμενον, όταν πληρώνεις για να σου ειπωθεί κάτι, δεν είναι σπουδαίον πνεύμα αυτό.

Και μόνο γιατί το πράγμα έτσι τοποθετείται, πρέπει να σε βάλει σε δοκιμασία και να πεις, δεν θα πιστέψω, είναι ψεύτικο, είναι πονηρό. Και επειδή πολλές φορές ο άνθρωπος είναι πονηρότερος του διαβόλου, ναι, είναι πονηρότερος του διαβόλου, ξέρετε και είναι η ιστορία, κάποτε λέγει, τώρα ας μην την πω, που του δόθηκε μια τρίχα να την κάνει να τη σιάσει και όσο την τραβούσε, τόσο κατσάρωνε αυτή η τρίχα και έσκασε ο διάβολος, γιατί του την έδωσε άνθρωπος, μια γυναίκα λέει, του έδωσε του διαβόλου μια τρίχα και του λέει, να μου την κάνεις ίσια, όσο λοιπόν την τραβούσε αυτός, τόσο κατσάρωνε και έσκασε ο διάβολος, λέει παροιμία, ξέρετε θέλω να πω αυτό, ότι καμιά φορά ο άνθρωπος είναι πονηρότερος από το διάβολο, ναι, ναι, και όπως έχουμε στο γεροντικό την περίπτωση, ο διάβολος λέει με έβαλε και το έκανε αυτό και ακούστηκαν φωνές από τους δαίμονες, ψέματα, ψέματα, ψέματα, δεν τον βάλαμε εμείς, μόνος του το σκέφτηκε λοιπόν

και ακούστηκαν φωνές από τους δαίμονες, ψέματα, ψέματα, ψέματα, δεν τον βάλαμε εμείς, μόνος του το σκέφτηκε. Λοιπόν, έτσι, τι κάνουν τώρα οι πονηροί άνθρωποι, καμώνονται ότι δεν παίρνουν χρήματα, όχι λέγω δεν παίρνω χρήματα, γιατί, για να διαψεύσουν αυτό που λέει ο Ιερός Δαμασκηνός, ότι ένα πνεύμα που πληρώνεται δεν είναι τίποτα σπουδαίο, είναι πονηρόν. Και έτσι προσπαθούν να δείξουν ότι δεν πληρώνονται, ακριβώς για να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους.

Και προχωρούμε στον επόμενον στίχο, τον δέκατον έβδομον. Αυτή, η μαντευωμένη, κατακολουθήσασα τω Παύλω και τω Σιλά έκραζε, λέγουσα, Ούτοι οι άνθρωποι δούλοι του Θεού του Υψίστου εισίν, οίτινες καταγγέλλουσιν ημίν οδόν σωτηρίας.

Αυτή λέγει, ξοπίσω από τον Παύλο και τη συνοδία του, έκραζε και έλεγε, Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, που ήρθαν να καταγγείλουν, να κηρύξουν σε εσάς, τους Φιλιππησίους, οδόν σωτηρίας, παράξενο πράγμα.

Επρόκειτο περί πειρασμικής συναντήσεως του Παύλου με την μαντευωμένη. Ένας πειρασμός που κανείς δεν θα ήξερε πού θα κατέληγε. Κατέληξε στη φυλακή με ξύλο.

Αυτή η δούλη πετάχτηκε από το σπίτι, από το δρόμο που περνούσαν οι Απόστολοι, πετάχτηκε στο δρόμο και ακολουθούσε εξωπίσω, μάλιστα μια αυθεντικότερη γραφή του κειμένου, δεν λέγει κατακολουθήσασα, αλλά κατακολουθούσα, που δείχνει το διαρκές, το συνεχές.

Εξάλλου και το νόημα το παρακάτω το δείχνει αυτό, γιατί κάθε μέρα γινόταν αυτό το πράγμα. Πετάχτηκε λοιπόν από το σπίτι, ο διάβολος την έβαζε να πεταχτεί στο δρόμο, ξοπίσω από τον Παύλο και τη συνοδεία του.

Και τι έλεγε, τα ίδια πράγματα κάθε μέρα, το συνεχές, επανειλημμένον, και τι έκανε, έκραζε, έκραζε. Πολλές φορές το ρήμα αυτό, το ρήμα κράζω, χρησιμοποιείται από τους δαιμονισμένους ανθρώπους, όχι απαραίτητως.

Δηλαδή το κράζω σημαίνει φωνάζω πολύ δυνατά για να ακουστώ. Μπορεί λοιπόν κανείς γιατί θέλει να ακουστεί να κράζει, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι έχει δαιμόνιο. Όχι, κάθε άλλο. Αλλά συνήθως χρησιμοποιείται από τους δαιμονιζομένους ανθρώπους που με τις φωνές τους επιθυμούν να διεγείρουν την προσοχή του περιβάλλοντος.

Έχετε προσέξει όταν πάνε ένα δαιμονισμένο σε μια εκκλησία, σε ένα προσκύνημα, στον Άγιο Νεκτάριο, στον Άγιο Διονύσιο, στον Άγιο Γεράσιμο, πώς φωνάζουν οι δαιμονισμένοι; Βέβαια, οι φωνές αυτής της μαντευωμένης δεν ήσαν άναρθρες κραυγές, αλλά ήσαν έναρθρες κραυγές και μάλιστα με λογική διατύπωση.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Θεού, του υψίστου κτλ. Η απόστασή της που φώναζε από τον Παύλο ήταν μηδαμινή, ξοπίσω, ξοπίσω, από πίσω, πίσω από την πλάτη του. Εδώ βλέπουμε το εξής αγαπητοί, η κοπέλα αυτή έδινε μία μαρτυρία περί του έργου του Παύλου, ότι ήταν έργο του Θεού και ζητούσε τη σωτηρία των ανθρώπων.

Ήταν αλήθεια; Ήταν αλήθεια.

Πολλές φορές οι δαίμονες έδιδαν την μαρτυρία αυτή για τον Χριστό Ενθυμίστε από τα Ευαγγέλια ότι ο Κύριος ποτέ δεν εδέχθη τέτοια σύσταση. Ξέραμε ποιος είσαι, έλεγαν τα δαιμόνια, ο Υιός του Θεού. Ξέραμε ποιος είσαι. Και ο Κύριος επετίμα, επέπληττε, να μην παίρνουν οι άνθρωποι μαρτυρία από τους δαίμονες. Το ίδιο θα κάνει και ο Παύλος σε λίγο. Αλλά γιατί; Αφού ήταν μία αληθινή μαρτυρία. Προσέξτε αυτό, να μην χρησιμοποιηθεί από τον Παύλο για την εδραίωση της Εκκλησίας των Φιλίππων. Γιατί να μην γίνει αυτό; Έτσι θα εσκέπτοντο όλοι εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποιούν κάθε μέσον, ακόμη και δαιμονικό που τους προσφέρεται, χωρίς να εξετάζουν την πηγή. Θέλουν το αποτέλεσμα. Δεν τους ενδιαφέρει η πηγή, η προέλευση.

Κάποιος πολιτικός, προ λίγου καιρού, έλεγε, δημοσιεύθηκε αυτό, ευχαρίστως θα πήγαινα και με το διάβολο, αν αυτός με βοηθούσε, το ξέρετε, δεν ξέρετε ποιος πολιτικός είναι, μου το έπανε το όνομα, δεν το θυμάμαι, δεν το θυμόμουν φυσικά, δεν θα σας το έλεγα, αλλά θέλω να πω ότι οι άνθρωποι κοιτάζουν πως θα βοηθηθούν σε ένα τους έργο, δεν τους ενδιαφέρει η προέλευση, η πηγή. Αρκεί να επιτύχουν τους σκοπούς των κατά το «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αλλά πράγματι ο διάβολος θα επιθυμούσε την ίδρυση της Εκκλησίας των Φιλίππων που τόσο τώρα διαφημίζει τον Παύλον δια του στόματος της μαντευομένης.

Όχι βέβαια, προσέξτε, όχι βέβαια, αλλά σαν πεπειραμένος απατεώνας, ανακατεύει την πλάνη και το ψεύδος με την αλήθεια, δια να καταστήσει το ψεύδος αληθοφανές και να επιφέρει με τον τρόπο αυτό μέγιστο κακό στην νεοϊδρυμένη Εκκλησία

Σεβασμιότατοι και αγαπητοί μου αδελφοί, λέγει ο Ιερός Δαμασκηνός, ψευδή τινα και πονηρά καταμίξαντες τη μαρτυρία, πιστευθέντες μείζονος της βλάβης αίτιοι γίνονται Τι κάνουν οι δαίμονες, ανακατεύουν την αλήθεια με το ψεύδος για να επιφέρουν μια πάρα πολύ μεγάλη ζημιά Όταν πηγαίνουμε να ψαρέψουμε, στο αγγίστρι βάζουμε κάποιο δόλωμα, πολλές φορές μάλιστα τα αγοράζουμε τα δολώματα αυτά και έχουν κάποια αξία, τα πληρώνουμε Αλλά βάζουμε δόλωμα για να πιάσουμε ψάρι και ο διάβολος έβαζε δόλωμα για να πιάσει ψάρι Δίδει μαρτυρία ως άγγελος φωτός και αληθείας για να νοθεύσει την αλήθεια και να δείξει συνεργαζομένους τον Θεό με τον διάβολο

Κοιτάξατε, συνεργαζομένους τον Θεό με τον διάβολο Να σας πω ένα μικρό παράδειγμα εδώ

Υπήρξαν άνθρωποι που μου είπαν πηγαίνοντας εις τον Χρήστον στο Γάζορο στις Σέρρες Να του συνιστά αυτός, εκτός βέβαια από τα 7 ευχέλαια, τις 40 παρακλήσεις, τις 3 λειτουργίες, τα 11 εωθινά και άλλα πολλά και άλλα πολλά, εκτός από αυτό, να πηγαίνετε λέγει στο τάδε μέρος, στο Άγιον Όρος, εκεί οι μοναχοί καλλιεργούν σε μια σκήτη, καλλιεργούν κάποια σταφύλια, τα οποία κάνουν σταφίδες και άμα μια γυναίκα φάει μια τέτοια σταφίδα, εάν δεν κάνει παιδιά, τεκνογονεί.

Ποιος στέλνει, μπορεί να είναι σωστά αυτά εκεί στο Άγιον Όρος, αλλά ποιος στέλνει εις το Άγιον Όρος τους ανθρώπους. Ο διάβολος, το προσέξατε αυτό, είναι μαέστρος εις το θέμα της νοθείας. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης θεωρεί σαν την χειροτέρα μορφή μαγείας ή μαντείας ή οποιασδήποτε άλλης δαιμονικής πράξεως, όπως είναι το ξεμάτιασμα και τα λοιπά και τα λοιπά, όταν αυτά αναμιγνύονται, ανακατεύονται με προσευχές, με ιερά πρόσωπα, πρόσωπα των Αγίων, της Θεοτόκου, του Χριστού.

Ναι, προσέξτε αυτό το σημείο, αγαπητοί μου, ο διάβολος νοθεύει και εξαπατά, και έτσι άμα πούμε σε κάποια γυναίκα, μη ξεματιάζεις, μα σου λέει κάνω καλό, μα σου λέει επικαλούμαι το όνομα της Παναγίας, των Αγίων, του Χριστού, αυτή είναι η απάτη, το ακούσατε κυρίες, αυτή είναι η απάτη, εγώ δεν μπορώ να φανταστώ ποτέ καμία ακροάτρια του Λόγου του Θεού, ότι θα μπορούσε να επέμενε στο θέμα τούτο, του ξεματιάσματος και άλλων πολλών, εξορκίων και άλλα πολλά, αλλά μπορεί να είναι κάποια μητέρα σας, κάποια γιαγιά στο σπίτι, κάποια γειτόνισσα, να πάτε να της το πείτε και αν δεν το πιστεύει να την ελεήσει ο Θεός. Προσέξατε το. Και επειδή ακριβώς υπάρχει αυτή η αντίληψη ότι επικαλούμε όνομα θρησκευτικών

δεν παραιτούνται, νομίζουν ότι αυτό που τους λέμε δεν είναι σωστό και εφόσον υποτίθεται ότι με το ξεμάτιασμα πετυχαίνουν Υπάρχει μία θεραπεία. Γιατί όταν δεν έχουμε θεραπεία με ξεματιάσματα και τέτοια, μην ξεχνάτε ότι εκεί ισχύει η παροιμία, να σε κάψω Γιάννη μου, να σε αλείψω μέλι. Ο ίδιος καίει, ο ίδιος αλείφει με μέλι. Ο ίδιος δίνει το κακό και μετά έρχεται και θεραπεύει. Όπως ακριβώς μερικοί πάνε και τρυπάνε ένα λάστιχο, γυρνώντας κάπου στη γειτονιά μου στην Αθήνα, λάστιχα αυτοκινήτων, και όταν πήγαινε ο άλλος να πάρει το αυτοκίνητό του και έβλεπε να είναι ξεφούσκωτη η ρόδα, ξεπετώντουσαν δυο τρεις και λέγανε τι πάθατε;

Αυτό κάνει ο διάβολος. Πιο κάτω ο διάβολος θα εξέθετε τον Παύλο, θα τον γελοιοποιούσε τον Παύλο κατά τη συνήθειά του. Α, εσύ με ξεπάστρεψες, εσύ με έδιωξες, θα το δούμε πιο κάτω, θα δεις και εγώ τώρα τι θα σου κάνω, θα αλλάξω προσωπείον και θα σε γελοιοποιήσω, θα σε ρίξω στη φυλακή, θα σου δώσω ξύλο, γιατί αυτό κάνει ο διάβολος. Έτσι λοιπόν προσπαθεί να δείξει, ο διάβολος με τα καμώματά του αυτά, ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ πίστεως στο Θεό και πίστεως στο διάβολο. Δεν υπάρχει διαφορά. Τι θα πει θρησκεία Θεού και σατανισμός; Είναι το ίδιο πράγμα. Οι σατανιστές, ξέρετε, τι λέγουν; Ότι κάνουμε προσευχή στον σατανά επειδή είναι κακός για να τον καλοπιάσουμε. Τον θυμιατίζουν και άλλα πολλά.

Ενώ ο Θεός ούτως ή άλλως αγαθός είναι, δεν έχει ανάγκη από καλόπιασμα, μπέρδεμα, μπέρδεμα και ο διάβολος στην εποχή μας το έχει πετύχει αυτό το μπέρδεμα, τη νοθεία, σε πάρα πάρα πολύ μεγάλο βαθμό Φυσικά ένα τέτοιο κατασκεύασμα δεν είναι δυνατόν ποτέ να σώζει, είναι δυνατόν να σώζει; Όχι, δεν σώζει Πράγμα που επιθυμεί ο διάβολος, να μην σώζει, γιατί θέλει την καταστροφή του ανθρώπου, τι είπε ο Κύριος γι' αυτόν, ότι απαρχής είναι ανθρωποκτόνος και είναι ο πατήρ του ψεύδους, δηλαδή ο πατέρας, ο επινοητής του ψεύδους Και απαρχής ανθρωποκτόνος θέλει να σκοτώσει και στην ψυχή και στο σώμα ακόμα τον άνθρωπο.

Είδατε τι έλεγε αυτή η γυναίκα, η μαντευομένη; Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου που κηρύττουν σωτηρία σε εσάς τους Φιλιππησίους. Όλα αληθινά, αλλά το στόμα που τα έλεγε ήταν δαιμονικό και ένας δαιμονικός νους.

Αδιόρθωτα, δαιμονικά, θα σκέπτεται και θα ενεργεί. Στην εποχή μας, είναι μόδα να κυκλοφορούν κάποιες κασέτες με μαρτυρίες δαιμονιζομένων ανθρώπων. Το ξέρετε αυτό, κρατά ένα μαγνητόφωνο, όπου βρουν κάποιον δαιμονισμένο άνθρωπο, μαγνητοφωνούν αυτά που λέγει.

Ερωτούν δε τον άνθρωπο αυτόν, πες μας αυτό, πες μας εκείνο. και ό,τι λέγει ο δαιμονισμένος άνθρωπος, το καταγράφουν σε κασέτες και αυτές κυκλοφορούν. Καταρχάς, είναι τρόπος καλός αυτός. Θα προκαλέσω τον δαιμονισμένο άνθρωπο να μου πει, ξέρω εγώ, πες μας τι γίνεται με εκείνο το πρόσωπο, το πολιτικό, με τον καιρό, θα γίνει πόλεμος, δεν θα γίνει, θα έρθει, θα κάνουν πόλεμο τα Σκόπια ή όχι. Είναι καλός ο τρόπος αυτός;

Ύστερα, το να κυκλοφορούν αυτά σε κασέτες, το κακό γίνεται ευρύτερον. Σε μία παρόμοια περίπτωση, λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, ότι είναι πάρα πολύ κακό πράγμα να καθόμαστε να ακούμε αυτά που λέγουν οι δαίμονες δια στόματος δαιμονιζομένων ανθρώπων.

Γιατί; Γιατί ο διάβολος θα πει δέκα αλήθειες και ένα ψέμα. Και αν ανακατέψει τις αλήθειες με το ψέμα, δεν θέλει τίποτα άλλο, αυτό και πέτυχε. Το προσέξατε παρακαλώ, το συνιστά ο Ιερός Χρυσόστομος. Δεν θα παίρνουμε μαρτυρίες από τα στόματα των δαιμονιζομένων ανθρώπων.

Αλλά πάντως για να γυρίσουμε στο θέμα, για τον Παύλο και τη συνοδία του. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος, γιατί, διότι η μαντευομένη ήτο δημοφιλής, και ακόμη, κάποιοι που την εξεμεταλλεύοντο, είχαν συμφέροντα, ο πειρασμός λοιπόν ήταν μεγάλος, και μάλιστα, στο πρώτο ευαγγελικό τους βήμα, επί ευρωπαϊκού εδάφους, ο διάβολος έστησε την παγίδα του, το είδατε εκπληκτικόν, Εκπληκτικόν. Θα επακολουθήσουν επεισόδια, θα τα δούμε αυτά, προσέξτε, γιατί ο διάβολος τέτοιος είναι, αλλά ο Χριστός όμως, από το επεισόδιο που θα συμβεί, τα επεισόδια που θα συμβούν, λυντσάρισμα του Παύλου και του Σίλα, φυλακή, ξυλοδαρμός, σκίσιμο τα ρούχα, έγινε μεγάλη φασαρία. Να έρχεστε να ακούτε. Θα τα πούμε την ερχόμενη φορά αυτά. Πρώτα ο Θεός. Ο Χριστός έβγαλε μεγάλο κι άνθος. Γιατί πηγαίνουν οι άνθρωποι να ρω

Γιατί πηγαίνουν σε θολερές πηγές να αντλήσουν πληροφορίες; Τι είναι εκείνο που τους κάνει, τους κινεί η περιέργεια, να μάθουν το παρόν και το μέλλον, ή ακόμη τους κινεί και κάποιο ανίερο κέρδος. Θα πάρω την πρώτη περίπτωση που είναι η περιέργεια. Αγαπητοί μου, όλοι μας, αν ρωτήσουμε τον εαυτό μας, έχουμε περιέργεια.

Με πολλή ευκολία, αν πάμε να δώσουμε μία ελεημοσύνη, μου έλεγε προχθές αυτή η περίπτωση, μία ελεημοσύνη σε μία γύφτισσα, Εκείνη θα μας πιάσει το χέρι, γιατί αυτό έκανε, και ενώ κρατάει τα χρήματα που δίνει το πρόσωπο, η ελεημοσύνη, το κρατάει το χέρι, το γυρίζει το χέρι.

Α, λέει η κοπέλα μου, εδώ κάτι βλέπω στο χέρι σου. Όλοι έχουμε την περιέργεια να μάθουμε. Οι κοπέλες, φέρ' ειπείν, που έχουν καημό να παντρευτούν, ευκολότερα πατούν την μπανανόφλουδα, και πηγαίνουν σε αυτές τις πόρτες. Τα κόλλυβα των Αγίων Θεοδώρων, τα βάζουμε στο κρεβάτι μας, να δούμε ποιον θα παντρευτούμε. Μαντικά είναι όλα αυτά, είναι όλα αυτά μαντικά. Αυτά που το ραδιόφωνο, και η τηλεόραση τα βγάζει ως παράδοση του ελληνικού λαού και δεν είναι παρά ειδωλολατρικές παραδόσεις που δεν θα έπρεπε αυτές να ξεφυτρώνουν, δεν θα έπρεπε, είναι λοιπόν η περιέργεια, το μέλλον ο διάβολος, σας είπα προηγουμένως, δεν το γνωρίζει, το εικάζει, το φαντάζεται, γι' αυτό πολλές φορές και πέφτει έξω,

Αν όμως πιστέψει σε κάτι μελλοντικό που ανήγγειλε ο διάβολος, εκείνο που σας είπα ότι θα σας πω τώρα, που δεν το ξέρει ο διάβολος, στο βρόντο το είπε, το θα πραγματοποιηθεί κατά παραχώρηση του Θεού, γιατί έδωσε πίστη ο άνθρωπος σε εκείνο που είπε ο διάβολος και θα επιτρέψει ο Θεός να γίνει έτσι.

Αν λοιπόν μου πει εμένα ο διάβολος ότι θα πεθάνω σε 50 χρόνια, δεν το ξέρει αυτό ο διάβολος, η ζωή μου είναι στα χέρια του Θεού και κάθε ζωή ανθρώπου, όταν εγώ πιστέψω τότε, σας τα έχω πει αυτά, τα ξέρετε, τα ξέρετε, είσαστε ενήμεροι, δεν βλάπτει όμως, εγώ μεν, όπως λέει ο Παύλος κάπου, εγώ μεν δεν τεμπελιάζω να τα λέω, για σας δε είναι και ασφάλεια, εμοί μεν ουκ οκνηρόν, υμίν δε ασφαλές, λέει ο Απόστολος Παύλος.

Ο Θεός για να με τιμωρήσει, δίδοντάς μου την εσχάτη πλάνη, πραγματοποιείται εκείνο που είπε ο διάβολος. Και τότε οι άλλοι οι εκεί γύρω, οι ανόητοι, λένε, είδες, να τι θα πει μαντεία. Και ο μάντης πολλές φορές παίρνει και κύρος, διότι είπε κάτι το οποίο έχει βγει.

Για να το δείτε αυτό, σας διαβάζω από το Δευτερονόμιο, τι λέγει εκεί ο Θεός, ακριβώς πάνω σε αυτό το σημείο. και έλθει το σημείο ή το τέρας, έχει αρκετά άλλα, τα παραλείπω, λέει θα σου πει τούτο και εκείνο και θα έλθει το σημείο ή το τέρας, τέρας το τεράστιον ή το θαύμα, δηλαδή γίνει αυτό που σου είπε ο Μάντης, ος ελάλησε προς σε, που μίλησε σε σένα, αφήνω μερικά αποσιωπητικά του κειμένου, ότι πειράζει Κύριος ο Θεός σου υμάς ειδέναι ει αγαπάτε Κύριον τον Θεόν υμών εξ όλης της καρδίας υμών και εξ όλης της ψυχής υμών. Τι λέγει; Πειράζει Κύριος ο Θεός υμάς ειδέναι.

Σε δοκιμάζει να δει, να γνωρίσει τάχα, να γνωρίσει τάχα ο Θεός. Σε δοκιμάζει, τον αγαπάς τον Θεό, πιστεύεις σε Αυτόν, ή πας και στην πηγή του διαβόλου; Αφού λοιπόν σε δοκιμάζει, τότε εκείνο που σου λέει ο Μάντης θα σου βγει.

Τι λέει, και έλθει το σημείο ή το τέρας, είδατε, και έλθει το σημείο, το σημάδι ή το θαύμα, το εκπληκτικό, αυτό που υπόθηκε. Τι κάνει εδώ ο Κύριος, σε δοκιμάζει και τότε θα επιτρέψει την εσχάτη πλάνη.

Γι' αυτό σας είπα, υπάρχει και μια σχετική περικοπή μέσα στην Παλαιά Διαθήκη με κάποιον προφήτη Μιχαία. Κάτι σχετικό, που είπε εκεί έναν μύθο για να δείξει την περίπτωση, τι θα πει πνεύμα πλάνης, δεν έχουμε καιρό να το πούμε, δεν είναι ο προφήτης Μιχαίας, είναι άλλος, συνωνυμία.

Ακόμη παραγγέλλει ο Θεός τα εξής, είμαι στο Δευτερονόμιο στο 18ο κεφάλαιο, ούτε βρεθήσεται εν σοι μαντευόμενος μαντείαν. Δε θα βρεθεί ανάμεσά σου, ο Ισραήλ, στο λαό σου, δεν θα βρεθεί κανένας που θα μαντεύεται μαντείαν, φαρμακός, φαρμακός είναι ο μάγος, αφήνω καθώς αποσιωπητικά γιατί έχει πολλά, τερατοσκόπος, αυτός ο οποίος εξετάζει κάποια σημεία και βγάζει συμπεράσματα,

Από την σπλαχνοσκοπία μέχρι την νεφελοδιοκτική, είναι ο τεράστιος σκόπος. Τώρα το Πάσχα, προσέξτε, κάποτε μπροστά στα μάτια μου έγινε αυτό, είχαμε πάει μια εκδρομή, σχολείμεθα και λοιπά, και κάποιος εκεί από ένα αρνί που είχε σφαγεί πήρε την σπάλα εκεί να την κοιτάξει.

λέει, τι κάνετε εδώ, λέει, να δούμε, του την αρπάζω, ήταν μια τεχνητή λίμνη, κληρικός ήμουνα, του την αρπάζω και την πέταξα τη σπάλα μέσα στη θάλασσα, μέσα στη λίμνη και αφού είπα τα δέοντα, τώρα έρχεται Πάσχα, μη βρεθεί κανείς να πάει στο χωριό του να φάμε το Πασχαλινό Αρνί και κοιτάξουμε τη σπάλα, τη γράφει επάνω, έχει σκιές, δεν έχει σκιές και πως είναι αυτά και τι θα μας βρει στο σπίτι μας και λοιπά, προσέξατε το.

Δεν θα βρεθεί, λέγει, ανάμεσά σας, μαντευόμενος μαντείαν, φαρμακός, τερατοσκόπος, επερωτών τους νεκρούς, ποιοι είναι αυτοί οι επερωτώντες τους νεκρούς, είναι ο πνευματισμός, είναι οι λεγόμενες πνευματιστικές συνεδριάσεις,

Είναι σίχαμα μπροστά εις Κύριον τον Θεόν σου, όποιος κάνει τέτοιες βρωμοδουλειές, Πας ποιών ταύτα, Τέλειος έση εναντίον Κυρίου του Θεού σου, Να είσαι τέλειος, Να μην κάνεις τέτοια πράγματα, Αγαπητοί μου, δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε, Ότι αυτά στην εποχή μας είναι στην ημερησία διάταξη, ίσως, Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, ίσως, ώστε να θεωρείται η εποχή μας εποχή σατανολατρίας.

Αναφέρονται πόσα χρήματα ξοδεύονται στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στη Γερμανία, σε τέτοιες δουλειές. Πόσοι κάνουν αυτές τις δουλειές, εκείνοι που βεβαίως είναι σαν επαγγελματίες. Σκεφτείτε όμως όταν ιδιωτικό το τρόπο, όπως να δούμε τη σπάλα ενός αρνιού ή κάνουμε μια χειρομαντία ή κοιτάξουμε τον καφέ, αυτά που γίνονται στα σπίτια και τα λοιπά, μαζεύονται οι κυρίες στα σπίτια και οι άνδρες το κάνουν αυτό ακόμη, ναι και κοιτάζουν το φλιτζάνι το καφέ, σκεφτείτε πόσες περιπτώσεις είναι, είναι χιλιάδες οι περιπτώσεις αυτές, χιλιάδες.

Λοιπόν, θα ήθελα να σας ειδοποιήσω για το εξής πράγμα, δεν ξέρω αν γνωρίζετε, σας το έχω πει κι άλλοτε, υμίν δε ασφαλές, ότι οι φοιτητές μας, των ανωτάτων ιδρυμάτων, οι φοιτητές των ΤΕΙ στην πόλη μας, που έχουμε ΤΕΙ, οι μαθητές του Λυκείου, και αγόρια και κορίτσια και μεικτά, τώρα μπορώ να σας πληροφορήσω, και οι μαθητές του Γυμνασίου ασχολούνται με αυτά τα πράγματα.

Μου έλεγε το πρώτη μας προ ημερών Ένας συμμαθητής μου μου λέει ένα παιδί, έχει στα χέρια του ένα σατανικό βιβλίο Εκεί γράφουν διάφορες συνταγές και τρόπους πώς να επικοινωνήσεις με τον διάβολο Πάντα βέβαια νύχτα και τα λοιπά και μου είπε να πάω, θα είναι και ένας τρίτος συμμαθητής Του εφιστώ την προσοχή να μην το τολμήσει αυτό Τι να σας πω, να σας πω ότι δαιμονίζονται οι άνθρωποι οι οποίοι φτάνουν σε μία για τον πνευματισμό που λέμε πνευματιστική συνεδρίαση, έτσι λέγεται, είναι μία σατανική συγκέντρωση. Έχω ακούσει από πολλούς ανθρώπους την περίπτωση αυτή.

Σας έλεγα εδώ και ήταν δύο-τρία χρόνια, ήρθε κάποτε μία κοπέλα των ΤΕΙ, έντρομη, να μου πει ότι στον κύκλο της αγόρια κορίτσια, γύρω από ένα τραπέζι, είχαν βάλει κάτι γράμματα του αλφαβήτου, Ένα ποτήρι, ένα αναποδογυρισμένο, Ξέρω εγώ, ώστε το ποτήρι αυτό εκινείτο, έδειχνε το αντίστοιχο γράμμα του αλφαβήτου και κρατούσανε τι λέξεις θα βγουν. Βγαίνανε βεβαίως λογικά νοήματα που σημαίνει ότι εδώ απαντάει λογικό πρόσωπο. Εξάλλου πρόσωπο θα πει προϋποθέτει τη λογική. Λογική ύπαρξη, είναι δαίμονες.

Κάποια στιγμή η κοπέλα αυτή ήτανε δίπλα της σε ένα κρεβάτι, σε σπίτι, από αυτά που νοικιάζουν οι φοιτηταί για να πάνε στο σχολείο

Αισθάνθηκε μία φοβερή δύναμη μπροστά στο στήθος της να την πετάει επάνω στο κρεβάτι. Έπαθε συμπλανισμό και άρχισε να φωνάζει. Περιττό να σας πω ότι αυτή η κοπέλα με μία αδελφή της που μένανε σε άλλο διαμέρισμα, τη νύχτα ακούσαν τα έπιπλα να τρίζουν.

Ήταν αδύνατο να κοιμηθούν, άνοιξαν την πόρτα τους και πήγαν να κοιμηθούν σε άλλο σπίτι, όλα τα έπιπλα, να πω μια φράση του μακαριστού Τρεμπέλα, χόρευαν. Ναι, γιατί έχουμε την περίπτωση σε μια πνευματιστική συνεδρίαση, όχι μόνο να τρίζουν τα έπιπλα, αλλά και να χορεύουν.

Βλέπετε, λέγει, ένα ρολόι έβλεπες να κατεβαίνει από τον τοίχο και να έρθει στα πόδια μιας εκπλήκτου κυρίας· επιλέγει να το φέρει έτσι ο μακαριστός Τρεμπέλας, και άλλα πολλά τερατώδη πράγματα, φοβερά πράγματα. Βέβαια περιττό να σας πω ότι τέτοιοι άνθρωποι πια δέχονται το κυνηγητό του διαβόλου.

και οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να χαρακτηριστούν σαν δαιμονόπληκτοι. Δαιμονόπληκτος δεν είναι εκείνος ο οποίος ασχολείται με τη μαγεία και με το σατανισμό; Δαιμονόπληκτος δεν είναι εκείνος ο οποίος ασχολείται με το μέδιουμ και τον πνευματισμό και τον υπνοτισμό; Λοιπόν σας παρακαλώ πάρα πολύ, αν κάποιος άνθρωπος από εσάς ποτέ πήγε μέχρι εκείνη την πόρτα, να μετανοήσει και να εξομολογηθεί.

Ειλικρινά να μετανοήσει και να εξομολογηθεί, ειλικρινά και ποτέ να μην ξανακτυπήσει την πόρτα του σατανά. Φυλάξτε λοιπόν τα παιδιά σας, κοιτάξτε πολύ, πάρα πολύ κοιτάξτε, τι βιβλία διαβάζουν, τι βιβλία σας φέρνουν στο σπίτι.

Ερευνήσατέ τα, δεν είναι λογοκρισία, όπως θα ήθελαν κάποιοι να με ίσως κατηγορήσουν ότι λογοκρισία κάνεις. Ναι, γιατί, αν υποτεθεί ότι θα ξέραμε ότι ένα παιδί μας έχει τάσεις αυτοκτονίας, δεν θα ψάχναμε μήπως έχει τίποτα για να αυτοκτονήσει, φάρμακα κάποια;

Εκεί επιτρέπεται, εδώ δεν επιτρέπεται; Όταν η ψυχή αυτοκτονεί, ερευνάτε τις άρχες των παιδιών σας, τι διαβάζουν, μήπως είναι κάποιο δαιμονικό βιβλίο, σατανικό βιβλίο. Δεν μιλώ για τα πορνογραφήματα, άλλη ιστορία και παράγραφος αυτή, ομιλώ για αυτά τα πράγματα.

Είναι ένα περιοδικό τώρα, το θυμήθηκα, που λέγεται το Τρίτο Μάτι, το Τρίτο Μάτι λέγεται, μου φέρετε αυτό, περιοδικό. Έχει μέσα όλο τέτοια πράγματα, ύλη συναφή με τη μαγεία και τα λοιπά και τα λοιπά. και το αγοράζουν βέβαια οι άνθρωποι αυτό, το διαβάζουν και έτσι υποβάλλονται, και κάποιοι από αυτούς που τα διαβάζουν επιχειρούν και να τα εφαρμόσουν.

Αλλά νομίζω αρκετά αυτά, σεβασμιότατε, ώστε οι αδελφοί μας όλοι να λάβουν γνώση και να φεύγουν μακριά, όπως ο διάβολος, λέει, φεύγει από το λιβάνι, έτσι να φεύγουμε και εμείς από το διάβολο. Γιατί όλα αυτά είναι οι λεγόμενες κακοτεχνίες του σατανά.

Προχωρούμε στον επόμενο στίχο, για τα ελάχιστα λεπτά που μένουν, στον 18ο στίχο. Τούτο δε επί πολλάς ημέρας Ποιος; Η κοπέλα αυτή, η μαντευομένη, το έκανε πολλές μέρες. Διαπονηθείς δε ο Παύλος και επιστρέψας τω πνεύματι, τι είπε;

Παραγγέλλω σοι εν τω ονόματι Ιησού Χριστού εξελθείν απ' αυτής. και εξήλθεν αυτή τη ώρα, εννοείται το δαιμόνιο. Τι παρατηρούμε εδώ; Την επιμονή του δαιμονίου να θέτει σε δοκιμασία την υπομονή του Παύλου.

Οι δαίμονες επιμένουν στην πειρασμική τους κατάσταση. Ακόμη έχουμε και άλλες μορφές, όπως είναι μια αρρώστια, όπως είναι μια ανυπόφορη φτώχεια, όπως είναι μια ενόχληση των πλαϊνών μας, των γειτόνων μας, των συγγενών μας, και δεν ξέρουμε πώς να ξεμπλέξουμε από αυτούς.

Επιμένουν, επιμένουν ακόμη επιρροές κοσμικές, να επιμένουν οι γύρω μας, να μας παρασύρουν στην κοσμική ζωή, στη ζωή της αμαρτίας.

Επιμένει ο διάβολος, ο διάβολος δεν κουράζεται γιατί είναι ασώματος, εμείς κουραζόμαστε. και ο Παύλος κουράστηκε. Το ρήμα διαπονούμαι, διαπονηθείς ουν ο Παύλος, το ρήμα διαπονούμαι σημαίνει βαρέως φέρω, σημαίνει αγανακτώ, σημαίνει και λυπούμαι.

Είναι η αγανάκτηση των Αγίων, όπως και ο Χριστός ηγανάκτησε όταν είδε το Ναό του Θεού να μεταβάλλεται εις οίκον εμπορίου και σπήλαιο ληστών. Αυτή η αγανάκτηση είναι δείγμα υγείας της ψυχής για ό,τι κακό τελεσιουργείται.

Είναι αξιοπαρατήρητο ότι ο Παύλος δεν ενήργησε από την πρώτη μέρα. Γιατί άραγε; Ήτανε θέμα διακρίσεως, εκείνος ήξερε. Αλλά κάποια φορά όμως έπρεπε να τελειώσει αυτή η ιστορία, έπρεπε να αγανακτήσει. Έπρεπε να αγανακτήσει.

Είναι δείγμα, σας είπα, της ψυχής. Της υγιούς ψυχής. Όταν βλέπει να γίνονται πράγματα πονηρά. Και να μιλά. Και να διαμαρτύρεται. Αντιθέτως, δειλή ψυχή είναι εκείνη η οποία δεν μιλά. Δεν κάνει τίποτα, δεν λέει τίποτα.

Αν ο Παύλος δεν μίλησε από την πρώτη στιγμή, αυτό είναι θέμα, όπως σας είπα, προσωπικής του Διακρίσεως Και ο Παύλος σταματά εκεί που περπατούσαν, γυρίζει πίσω του, σε απόσταση ανάλογη ήταν η κοπέλα από πίσω του και αποτεινόμενος πού, προς το πονηρό πνεύμα, τι είπε; Παραγγέλλω σοι εν τω ονόματι Ιησού Χριστού εξελθείν απ' αυτής. Σου παραγγέλω εις το όνομα του Ιησού Χριστού να βγεις από την κοπέλα, φύγε μιαρό πνεύμα.

Αλλά αγαπητοί μου, κάθε λέξη σε αυτά έχει πολλή αξία. Παραγγέλλω, γιατί μίλησε έτσι ο Παύλος, θα δούμε την ερχομένη φορά, εξουσιαστικά, τι σημαίνει εν το ονόματι του Ιησού Χριστού κλπ, τι θα πει εξέρχομαι, εισέρχομαι, αλλά θα παρακαλέσουμε όμως και τον σεβασμιότατο να μας κλείσει την αποψινή μας ομιλία.