Περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου 5

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἀναπτύσσει τὴ δεκάτη πέμπτη κατήχηση τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, διδάσκοντας ὅτι τὸ τέλος τῆς ἱστορίας φέρνει νέο κόσμο διὰ ἀνακαινίσεως καὶ ὄχι ἐκμηδενίσεως. Ἑρμηνεύει τὸν ραʹ Ψαλμὸ ὅτι οἱ οὐρανοὶ θὰ παλαιωθοῦν ὡς ἱμάτιον καὶ θὰ ἀλλαγοῦν, χωρὶς νὰ μηδενιστοῦν, καὶ διακρίνει τὴ φυσικὴ φθορὰ ἀπὸ τὴν ἠθικὴ γήρανση, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ κτίση παλαίωσε διὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ ὄχι ἀπὸ ἁπλὴ κοσμικὴ ἐξάντληση. Ἀπὸ τὴ Γένεση δείχνει ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν χῶρο, τὸν χρόνο, τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ ἐκ τοῦ μηδενός, μένοντας κατ' οὐσίαν διακριτὸς ἀπὸ αὐτά· ἐπειδὴ μόνον ὁ Θεὸς ἔχει σχέση πρὸς τὸ μηδέν, θὰ μποροῦσε νὰ ἐπαναφέρει τὴν κτίση στὸ μηδέν, ἀλλ' ἀντ' αὐτοῦ τὴν ἀνακαινίζει σὲ δεύτερη δημιουργία, μία παλιγγενεσία. Προειδοποιεῖ κατὰ τῆς μανιχαϊκῆς καὶ συγκρητιστικῆς λατρείας τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης, καθὼς ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι κτιστὸς φωστὴρ ἀλλ' ὁ Σωτὴρ τῆς κτίσεως, καὶ ἐφαρμόζει τὴ συμβουλὴ τοῦ Κυρίλλου νὰ μὴν εἰκάζουν οἱ πιστοὶ περὶ Ἀντιχρίστου οὔτε νὰ βυθίζονται σὲ ἀμέριμνο πνευματικὸ ὕπνο.