Περί μετανοίας και εξομολογήσεως

Περίληψη

Εἰς τὴν αὐστηροτέραν τῶν ὁμιλιῶν τούτων, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ἐξετάζει τὴν οἰκονομικὴν ἀδικίαν ὡς ἐμπόδιον γνησίας μετανοίας. Ἡ φοροδιαφυγή, αἱ ἀνέντιμοι συναλλαγαὶ καὶ ἡ κλοπὴ πρέπει νὰ ἐξαγορεύωνται, ἡ δὲ ἐντολὴ ἰσχύει εἴτε ὁ ἀδικούμενος εἶναι πτωχὸς εἴτε πλούσιος, ἰδιώτης, ἑταιρεία ἢ τὸ κράτος (Ἔξ. 20,15)· προτιμότερον νὰ ἀδικῆται κανεὶς παρὰ νὰ ἀδικῇ. Ἡ ἐξομολόγησις δὲν ἐξαλείφει τὸ ἀδίκημα ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἀποκατάστασις εἶναι δυνατή, καὶ τὸ κλεμμένον χρῆμα δὲν ἁγιάζεται προσφερόμενον εἰς ἀγαθοεργίας. Κατονομάζει τὴν τελωνειακὴν ἀπάτην, τὰς ψευδεῖς τιμὰς καὶ τὰ πλαστὰ ἔγγραφα, τὴν μικροαπάτην τῆς ἀγορᾶς, τὰς νοθευμένας κληρονομίας καὶ τὴν κατακράτησιν περιουσίας συγγενῶν, προειδοποιεῖ δὲ ἐντονώτατα κατὰ τῆς σφετερίσεως ἐκκλησιαστικῆς ἢ μοναστηριακῆς περιουσίας, μὲ παραδείγματα ἀπὸ τὸν ἅγιον Σπυρίδωνα καὶ τὸν ἅγιον Παρθένιον. Πᾶσα ἀδικία ὀφείλει νὰ ἐπανορθωθῇ ἐντὸς τοῦ παρόντος βίου.