Περί μετανοίας και εξομολογήσεως

Περίληψη

Ἡ μετάνοια καὶ ἡ ἐξομολόγησις εἶναι ἡ θύρα καὶ ἡ κλεὶς τῆς Βασιλείας, ὑποστηρίζει ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, καὶ ἀπαιτοῦν ἐπιστροφὴν καὶ ὄχι ἐπανάληψιν λόγων. Προειδοποιεῖ κατὰ τοῦ κατ᾿ ὄνομα χριστιανισμοῦ, κατὰ τῆς ἀνεξετάστου προσελεύσεως εἰς τὴν Θείαν Κοινωνίαν καὶ κατὰ τῆς προφάσεως ὅτι δὲν χρειάζεται ἐξομολόγησις ὅποιος οὔτε ἐφόνευσεν οὔτε ἔκλεψεν. Διακρίνων τὸν συζυγικὸν βίον κατὰ φύσιν, τὴν παρθενίαν ὑπὲρ φύσιν καὶ τὴν πορνείαν παρὰ φύσιν, ἐκθέτει τὴν ἀποστολικὴν προτροπὴν νὰ φεύγῃ ὁ πιστὸς τὴν ἀκαθαρσίαν (Α΄ Κορ. 6,9-20). Τὰ ἁμαρτήματα τῆς γλώσσης — ἡ κατάκρισις, ἡ συκοφαντία, ἡ καταλαλιὰ καὶ ἡ πρόθυμος ἀκοὴ ποὺ τὰ δέχεται — ζητοῦν ἐπίσης μετάνοιαν, διότι καταστρέφουν τὴν τιμὴν τοῦ πλησίον. Προτρέπει εἰς ἐκλογὴν διακριτικοῦ πνευματικοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ διάγνωσις εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ὅταν εἶναι αὐστηρά, θεωρεῖ τὴν Κυριακὴν σοβαρὰν ὑποχρέωσιν καὶ ζητεῖ ἡ σωματικὴ ἀνάπαυσις νὰ συνοδεύεται ἀπὸ προσευχὴν καὶ λατρείαν.