Περί μετανοίας και εξομολογήσεως

Περίληψη

Ἐπειδὴ πᾶς τις ἁμαρτάνει μετὰ τὸ Βάπτισμα, ἐξηγεῖ ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, ὁ Θεὸς ἔθεσε τὴν μετάνοιαν καὶ τὴν ἐξομολόγησιν πρὸς κάθαρσιν τῶν τραυμάτων τῆς ψυχῆς. Ἀπαριθμεῖ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ ἐχθροῦ κατὰ τῆς ἐξομολογήσεως: ὅτι δῆθεν εἶναι κανεὶς ἀναμάρτητος, ὅτι ὁ ἱερεὺς εἶναι ἀνάξιος, ὅτι ἄλλοι εἶναι χειρότεροι, ὅτι τὰ καλὰ ἔργα ἐξαλείφουν τὰ ἀνεξομολόγητα. Ἡ ἀληθὴς θεραπεία ἀπαιτεῖ ἀμφότερα, τὴν εἰλικρινῆ ἀποστροφὴν τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ὁμολογίαν αὐτῆς χωρὶς πρόθεσιν ἐπαναλήψεως. Τὰ μνημόσυνα καὶ ἡ Θεία Λειτουργία ἐκφράζουν τὴν μέριμναν τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ τῶν κοιμηθέντων μὲ λησμονημένα ἢ ἀνεξομολόγητα ἁμαρτήματα. Οὐδεμία ἁμαρτία ὑπερβαίνει τὴν συγχώρησιν τοῦ Θεοῦ ὅπου ἡ μετάνοια εἶναι γνησία· ἡ ἀπόγνωσις ἀρνεῖται τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁδηγεῖ εἰς πνευματικὸν θάνατον. Διηγούμενος περιστατικὸν ἀποδιδόμενον εἰς τὸν ἅγιον Ἀμφιλόχιον Ἰκονίου, δεικνύει ὅτι μόνη ἡ ὑπερηφάνεια ἀποκλείει τὸ ἔλεος, καὶ περιγράφει τὴν ἐξομολόγησιν ὄχι ὡς δικαστήριον ἀλλ᾿ ὡς καταφύγιον.