Περί μετανοίας και εξομολογήσεως

Περίληψη

Συνεχίζων περὶ μετανοίας, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος τονίζει ὅτι ἡ ἐσωτερικὴ μόνον συντριβὴ δὲν παρέχει ἄφεσιν· ἡ ἁμαρτία πρέπει νὰ ἐξαγορεύεται. Ἀπὸ τὸν Δαβὶδ ἐνώπιον τοῦ Νάθαν ἕως τὴν ἀποστολὴν τῶν μαθητῶν, ἡ Γραφὴ παρουσιάζει τὴν ἄφεσιν χορηγουμένην διὰ προσώπων τεταγμένων ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ δὲ Χριστὸς ἐνεπιστεύθη εἰς τὴν ἱερωσύνην τὴν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν μὲ οὐρανίαν ἐπικύρωσιν (Ματθ. 16,19· 18,18· Ἰω. 20,22-23). Διακρίνει τὸν πνευματικόν, ὁ ὁποῖος παρέχει τὴν μυστηριακὴν ἄφεσιν, ἀπὸ τὸν ἔμπειρον ὁδηγὸν ὁ ὁποῖος συμβουλεύει κατὰ τῶν μελλόντων πειρασμῶν. Ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ κατηγορῇ ἑαυτὸν εἰλικρινῶς καὶ νὰ μὴ ἀναμένῃ ἐρωτήσεις, διότι ἡ αἰσχύνη καὶ ἡ αὐταπάτη ὁδηγοῦν εἰς ἀπόκρυψιν. Ὁ ἱερεὺς ἐνεργεῖ ὡς ὄργανον τοῦ Χριστοῦ παρὰ τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν, ἀφοῦ οὔτε ἄγγελοι ἱερουργοῦν οὔτε συγχωροῦν· ὀφείλει δὲ ἀπόλυτον ἐχεμύθειαν καὶ θὰ δώσῃ λόγον διὰ τὰς ἐμπιστευθείσας αὐτῷ ψυχάς.