Περί μετανοίας και εξομολογήσεως

Περίληψη

Ὁμιλῶν κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος καλεῖ εἰς ἐσωτερικὴν περισυλλογὴν καὶ εἰς εἰρήνην μὲ τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, πρὶν ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἐλεημοσύνη καρποφορήσουν. Ἐπειδὴ πᾶς ἄνθρωπος ἁμαρτάνει λόγῳ, ἔργῳ καὶ διανοίᾳ, ἡ Ἐκκλησία προσφέρει τὸ φιλάνθρωπον μυστήριον τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἐξομολογήσεως ὡς ὁδὸν ἐπιστροφῆς εἰς τὴν κοινωνίαν μὲ τὸν Θεόν. Ἡ πίστις δεικνύεται διὰ τοῦ βίου καὶ ὄχι διὰ λόγων, καὶ κάθε πτῶσις πρέπει νὰ ἀκολουθῆται ἀπὸ ἀνόρθωσιν. Ὁ Πρόδρομος καὶ ὁ Κύριος κηρύττουν τὴν μετάνοιαν ὡς ἀπάντησιν εἰς τὴν ἐγγύτητα τῆς Βασιλείας (Ματθ. 3,2· 4,17). Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ἀπόφασις ἀλλαγῆς· ἡ ἐξομολόγησις καταθέτει τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ ἱερέως, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ ἀναστὰς Κύριος ἐνεπιστεύθη τὴν ἐξουσίαν νὰ ἀφίῃ καὶ νὰ κρατῇ ἁμαρτίας (Ἰω. 20,19-23). Ἡ νηστεία, ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ὁ ἐποχιακὸς ἐκκλησιασμὸς δὲν ἀναπληροῦν τὴν ἐπιστροφήν· διὰ τοῦτο ἀπαιτεῖται διακριτικὸς πνευματικὸς πατὴρ καὶ πλήρης εἰλικρίνεια.