Περὶ Κατακρίσεως

Περίληψη

Ἐπὶ τῇ μνήμῃ Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος πραγματεύεται τὴν κατάκρισιν ὡς κοινὴν ἁμαρτίαν σπανίως ἐξομολογουμένην. Τὸ Ματθαῖον 7,1-2 λαμβάνεται ὡς ἀπόλυτος ἐντολή, τὸ μέτρον τῆς ὁποίας ἐπιστρέφει ἐπὶ τὸν κρίνοντα ἐν τῇ ἐσχάτῃ κρίσει. Μοναχικὰ καὶ ἱστορικὰ παραδείγματα, ὡς ὁ ῥᾴθυμος μοναχός, ἡ ἐπιγραφὴ τοῦ Ἀυγουστίνου Ἱππῶνος εἰς τὴν τράπεζαν, ἡ κρίσις τοῦ Μεγάλου Βασιλείου περὶ τῶν ἀκουόντων κατάλαλον, ἡ πρακτικὴ τοῦ Ναπολέοντος ἐν παραπόνῳ καὶ ἡ ψευδὴς καταδίκη τῆς ἁγίας Θεοδώρας, δείχνουν τὴν βλάβην τῆς κρίσεως ἀπόντων. Ἰατρεία εἶναι ἡ αὐτοεξέτασις: ἡ προσοχὴ εἰς τὰ ἴδια ἁμαρτήματα δὲν ἀφήνει τόπον διὰ κατάλογον ξένων πταισμάτων.