Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος

Περίληψη

Ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος παρουσιάζει τοὺς ἁγίους Κωνσταντῖνον καὶ Ἑλένην ὡς ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν μεταβολὴν τῆς ἱστορικῆς θέσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Κωνσταντῖνος περιγράφεται ὡς ἄνθρωπος τοῦ ὁποίου ἡ ἐλευθέρως προαιρεθεῖσα ἀγαθὴ διάθεσις ἤνοιξε τὴν θύραν τῆς χάριτος, καὶ μνημονεύονται οἱ συνοδικοὶ τίτλοι τοῦ Συναξαρίου, μεταξὺ αὐτῶν τὸ Ἰσαπόστολος. Διηγεῖται τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ κατὰ τοῦ Μαξεντίου, τὴν κτίσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον τῆς Νικαίας, ὅπου ὁ βασιλεὺς ἐτίμησε τοὺς ὁμολογητὰς καὶ ἔκαυσε ἀνεγνωστοὺς κατηγορίας κληρικῶν. Ἡ ὁμιλία θίγει ἔτι τὸ ἔλεός του πρὸς χριστιανὰ τέκνα, τὸ βάπτισμα διὰ τοῦ Σιλβέστρου μετὰ ὅραμα Πέτρου καὶ Παύλου, καὶ τὴν εἰκόνα μητρὸς καὶ υἱοῦ ἡνωμένων ἐν ἁγιότητι.