Γνῶμαι Ἁγίων (Β′)

Περίληψη

Ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος συνεχίζει λόγον περὶ τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, ἐστιάζων εἰς τὸ κακόν, τὴν συνείδησιν, τὸν θάνατον καὶ τὴν ἔξοδον τῆς ψυχῆς. Ὁ Ἀντώνιος διδάσκει ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἔκτισεν τὸ κακόν· ἡ ἁμαρτία εἰσῆλθεν ὕστερον, ὡς δείχνουν ὁ ἄσωτος υἱός, ἡ σκωρία ἐπὶ τοῦ χαλκοῦ καὶ ὁ ῥύπος ἐπὶ νεογνοῦ σώματος. Ὁ Θεὸς ἐνεφύτευσε τὴν συνείδησιν ὡς ἔσω σήμαντρον, ἡ δὲ ζωή παρομοιάζεται μὲ πανδοχεῖον ἢ πλοῖον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον πάντες ἀπέρχονται μὲ τὰ ἔργα των. Ὁ θάνατος παραβάλλεται πρὸς γέννησιν· ζητεῖται οὐχὶ πρόωρος θάνατος, ἀλλὰ καλὴ ὥρα, μετάνοια καὶ νηφαλιότης.