Περί εκκλησιασμού (Θ΄)

Περίληψη

Ἡ ἐνάτη ὁμιλία ζητεῖ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς νὰ προσέρχωνται ἐγκαίρως εἰς τὸν Ὄρθρον καὶ τὸν Ἑσπερινὸν ἀντὶ νὰ ἔρχωνται ἀργὰ καὶ νὰ ἀποχωροῦν ἐνωρίς. Ὅσοι ἐξέρχονται πρὸ τῆς ἀπολύσεως μεταχειρίζονται τὸν ναὸν ὡς θέατρον, λέγει ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, καὶ ἀναφέρει ἱερέα χωρίου ὁ ὁποῖος ἤρχιζε τὴν πλήρη ἀκολουθίαν μόνον ὅταν προσήρχοντο οἱ καθυστεροῦντες, ὥστε νὰ ἀκούσουν διὰ πρώτην φορὰν τὸν Ἑξάψαλμον, τὴν Δοξολογίαν καὶ τοὺς ὕμνους τοὺς ὁποίους παρέλειπον. Ὅποιος χάνει τὸν Ὄρθρον καὶ τὸν Ἑσπερινὸν οὐδέποτε μανθάνει τὸ νόημα τῶν ἑορτῶν οὔτε τὸ δόγμα τὸ ὑφασμένον εἰς τὴν ὑμνολογίαν των. Ὁ ἐχθρὸς ἐξωθεῖ τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς ἀνυπομονησίας καὶ τοῦ ἐρεθισμοῦ, ὥστε ἡ ὑπομονὴ πρέπει νὰ ὁπλίζεται ἐκ τῶν προτέρων. Τὸ νὰ ἀναχωρῇ κανεὶς πρὸ τῆς εὐλογίας ὁμοιάζει μὲ τὸν Ἰούδαν, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθε τοῦ δείπνου πρὸ τῆς εὐχαριστίας (Ματθ. 26)· ἡ δὲ ὑγιὴς ψυχὴ τρέχει εἰς τὸν ναὸν ὡς ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγάς.