Περί εκκλησιασμού (Ζ΄)

Περίληψη

Ἡ ἑβδόμη ὁμιλία εἶναι περὶ εὐλαβείας καὶ φόβου Θεοῦ ἐν τῷ ναῷ. Οὐδὲν κερδίζουν, λέγει ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, ὅσοι προσέρχονται ἄνευ ἐσωτερικῆς προετοιμασίας. Ὑποδεικνύει τὸν διάκονον, ὁ ὁποῖος συνάγει τὸ ὠράριον σταυροειδῶς ὡς ἄγγελος πτύσσων τὰς πτέρυγάς του πρὶν μεταλάβῃ, ὡς εἰκόνα τοῦ πῶς ὀφείλουν νὰ ἵστανται οἱ πιστοί· ἐὰν λαμβάνηται πρέπουσα στάσις ἐνώπιον δικαστοῦ ἢ ἐν οἴκῳ φίλου, πολὺ μεγαλυτέρα εὐλάβεια ἁρμόζει ἐκεῖ ὅπου ἀοράτως παρίστανται ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος, οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι. Ἡ ἀληθὴς προσευχὴ ζητεῖ νέκρωσιν πρὸς τὸν κόσμον, καλῶς δὲ ποιεῖ ὁ προσευχόμενος νὰ εὑρίσκῃ ἥσυχον γωνίαν καὶ νὰ προσεύχεται ἀπερισπάστως. Ὁ Χερουβικὸς ὕμνος καλεῖ ἕκαστον νὰ ἀποθέσῃ πᾶσαν βιοτικὴν μέριμναν, ὁ δὲ ὕμνος τοῦ Μεγάλου Σαββάτου προστάσσει νὰ σιγήσῃ πᾶσα σὰρξ βροτεία ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως ὁ ὁποῖος ἔρχεται νὰ δοθῇ εἰς βρῶσιν.