Περί εκκλησιασμού (Δ΄)

Περίληψη

Πολλοὶ ἐκκλησιάζονται χωρὶς ὠφέλειαν, λέγει ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος εἰς τὴν τετάρτην ὁμιλίαν, διότι παρανοοῦν τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Εἶναι ἰατρεῖον ψυχῶν, ὥστε τὸ νὰ εὑρίσκῃ κανεὶς ἐντὸς αὐτῆς ἀσθενεῖς, καὶ κληρικοὺς ἀκόμη, εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἀναμενόμενον καὶ οὐδεμία πρόφασις ἀποχῆς. Ὅσοι συνομιλοῦν κατὰ τὴν ἀκολουθίαν περὶ πολιτικῆς ἢ ἀθλημάτων σφάλλουν, ὁ ὅμως ὥριμος χριστιανὸς τοὺς ὑποφέρει καὶ διδάσκει διὰ τοῦ παραδείγματος· μέτρον τῆς προόδου εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀντοχὴ εἰς τὰ ἐλαττώματα τῶν ἄλλων, ἐν τῷ ναῷ, ἐν τῷ οἴκῳ καὶ ἐν τῇ ἐργασίᾳ. Τὸ νὰ ἀποφεύγῃ κανεὶς τὴν Ἐκκλησίαν ἐξ αἰσθήματος ἠθικῆς ὑπεροχῆς εἶναι περιφρόνησις τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος τὴν ἠγάπησε καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς (Ἐφ. 5,25). Ἡ κατ᾿ ἰδίαν προσευχὴ δὲν ἀναπληροῖ τὴν σύναξιν, διότι ἡ ὁμοῦ κραυγὴ τοῦ λαοῦ, συνημμένη ταῖς εὐχαῖς τῶν ἱερέων, ἀναβαίνει μὲ δύναμιν τὴν ὁποίαν οὐδεμία μεμονωμένη προσευχὴ κατέχει.