Θεία Κοινωνία (Γ΄)

Περίληψη

Εἰς τὴν τρίτην τῶν ὁμιλιῶν τούτων ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ὑπερασπίζεται τὴν συχνὴν Θείαν Μετάληψιν. Τὰ μυστήρια δὲν δίδονται εἰς τοὺς ἤδη ἁγίους ἀλλ᾿ εἰς τοὺς βεβαπτισμένους οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τὸν ἁγιασμὸν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς παραμένει σημεῖον ἀντιλεγόμενον, ἡ ἀποκατάστασις τῆς συχνῆς μεταλήψεως συναντᾷ ἀντίστασιν καὶ μεταξὺ τακτικῶν ἐκκλησιαζομένων καὶ κληρικῶν. Ἡ ἰδία γνώμη ὀφείλει νὰ ὑποχωρῇ πρὸ τοῦ ἀποστολικοῦ καὶ πατερικοῦ φρονήματος τῆς Ἐκκλησίας. Αἱ πρὸ τῆς μεταλήψεως εὐχαὶ παρουσιάζουν τὸν μεταλαμβάνοντα ὡς ἀνάξιον ἁμαρτωλὸν προσερχόμενον δι᾿ ἄφεσιν, ἴασιν καὶ φωτισμόν· ὁ ἄνθραξ τοῦ Ἡσαΐου, ὁ ἀμνὸς τοῦ πάσχα καὶ τὸ καθημερινὸν μάννα προτυπώνουν τὴν ὑποδοχὴν ὁλοκλήρου τοῦ Χριστοῦ ὡς ζωοποιοῦ τροφῆς. Ἐπικαλούμενος τὸν Μέγαν Βασίλειον, τὸν ἅγιον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον καὶ τὸν ἅγιον Συμεὼν τὸν Μεταφραστήν, δεικνύει ὅτι οἱ ἀπέχοντες μένουν ἀνυπεράσπιστοι, ἐνῷ ἡ συχνὴ μετοχὴ ἐνισχύει κατὰ τῶν παθῶν.