Θεία Κοινωνία (Β΄)

Περίληψη

Συνεχίζων περὶ τῆς Εὐχαριστίας, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ἑρμηνεύει τὸ μάννα τῆς Ἐξόδου 16 ὡς τύπον τοῦ Χριστοῦ. Ἡ διάβασις τῆς θαλάσσης καὶ ἡ ὁδοιπορία τοῦ Ἰσραὴλ γίνονται εἰκὼν τῆς πορείας τοῦ βεβαπτισμένου χριστιανοῦ πρὸς τὸν Παράδεισον· καίτοι ὁ λαὸς ἐλησμόνησε τὴν λύτρωσιν καὶ ἐγόγγυσε διὰ τὴν πεῖναν, ὁ Θεὸς ἀπήντησε μὲ ὀρτύγια τὸ ἑσπέρας καὶ μάννα ἑκάστην πρωΐαν. Ἡ ἐντολὴ νὰ συλλέγεται μόνον ἡ ἡμερησία ἀνάγκη ἐδίδασκε τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν πρόνοιαν, ἡ δὲ διπλῆ μερὶς πρὸ τοῦ σαββάτου τὴν ὑπακοὴν καὶ τὴν ἱερὰν ἀνάπαυσιν. Τὸ ὅτι πᾶν συλλεγὲν μέτρον ἤρκει ἐξίσου προτυπώνει τὴν Εὐχαριστίαν, ὅπου ἕκαστος μεταλαμβάνει ὁλόκληρον τὸν Χριστόν, ὁσονδήποτε καὶ ἂν φαίνηται ἡ μερίς. Τὸ μάννα ποὺ ἐφυλάχθη παρὰ τὴν ἐντολὴν διεφθάρη, ἐνῷ ἡ μερὶς τοῦ σαββάτου διετηρήθη: ἡ εὐλογία ἀκολουθεῖ τὴν ὑπακοὴν καὶ ὄχι τὴν ἀγωνιώδη συσσώρευσιν. Τὸ ἐν τῇ χρυσῇ στάμνῳ φυλαχθὲν μάννα ἑρμηνεύει ὡς τὸν Χριστὸν τὸν βασταχθέντα ὑπὸ τῆς Θεοτόκου.