Θεία Κοινωνία (Α΄)

Περίληψη

Ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ἑρμηνεύει τὸ Ἡσ. 6 ὡς κλῆσιν τοῦ προφήτου καὶ συγχρόνως ὡς ἀποκάλυψιν τοῦ εὐχαριστιακοῦ μυστηρίου, τὸ ὁποῖον διαφυλάσσει ἡ ὀρθόδοξος λατρεία. Τὸν ἐπὶ θρόνου καθήμενον Κύριον τῆς ὁράσεως ταυτίζει μὲ τὸν Χριστόν, τοῦ ὁποίου ὁ θρόνος σημαίνει κρίσιν καὶ ἀναλλοίωτον κυριαρχίαν, ἐνῷ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφὶμ καλύπτουν τὰ μυστήρια καὶ ἀνακηρύττουν τὴν Τριάδα διὰ τοῦ τρισαγίου ὕμνου, ὁ ὁποῖος διαμορφώνει τὴν δοξολογίαν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὁμολογία τοῦ Ἡσαΐου περὶ ἀκαθάρτων χειλέων διδάσκει ὅτι ἡ σωτηρία ἄρχεται ἀπὸ τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἰδίας ἁμαρτίας καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν κατάκρισιν τῶν ἄλλων. Ὁ ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου ληφθεὶς ἄνθραξ προτυπώνει τὸν Χριστὸν ἐν τῇ Εὐχαριστίᾳ, καθαίροντα τοὺς ἀξίως προσερχομένους καὶ κατακρίνοντα τοὺς ἀναξίους· τὸ Σεραφείμ, ἡ λαβίς, τὸ θυσιαστήριον καὶ ὁ ἄνθραξ ἀναγινώσκονται ὡς ὁ ἱερεύς, ἡ ἁγία λαβίς, ἡ Ἁγία Τράπεζα καὶ αὐτὸ τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα.