Θεός – Οικογένεια

Περίληψη

Εἰς τὴν πέμπτην τῶν ὁμιλιῶν τούτων ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος πραγματεύεται τὴν πνευματικὴν εὐθύνην τῶν γονέων. Ὁ παρελθὼν βίος τοῦ γονέως τὸν ἀκολουθεῖ εἰς τὴν πατρότητα, διότι τὰ τέκνα τὸν λαμβάνουν εἴτε ὡς πρόφασιν τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν εἴτε, ὅπου βλέπουν γνησίαν μετάνοιαν, ὡς μαρτυρίαν ὅτι δύναται ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀλλάξῃ. Ὁμιλεῖ αὐστηρῶς κατὰ τῆς συστηματικῆς ἀποφυγῆς τῆς τεκνογονίας ἐντὸς τοῦ γάμου καὶ κατὰ πνευματικῶν οἱ ὁποῖοι ἀφήνουν τὸ ζήτημα ἄλυτον. Ἀμφισβητεῖ τὴν κοινὴν ἀντίληψιν περὶ «καλοῦ παιδιοῦ»: ἡ μόρφωσις, οἱ τρόποι καὶ τὸ εὐυπόληπτον ἐπάγγελμα οὐδὲν ἀξίζουν ἐὰν τὸ παιδὶ δὲν ἐξομολογῆται, δὲν κοινωνῇ, δὲν νηστεύῃ καὶ δὲν ἐκκλησιάζεται, διότι μέτρον εἶναι ἡ σωτηρία. Τὸ γονικὸν καθῆκον εἶναι πρὸ πάντων πνευματικὸν καὶ ὄχι ὑλικόν· οἱ γονεῖς φυλάττουν τὴν τροφὴν τῶν τέκνων διὰ τῆς ὀσφρήσεως καὶ τῆς γεύσεως καὶ ὅμως ἀφήνουν ἀφύλακτον τὴν ψυχήν των, ἐκεῖ δὲ ὅπου τὸ τέκνον δὲν ἀκούῃ πλέον, ὀφείλουν νὰ στραφοῦν εἰς κρυπτὴν καὶ ἐπίμονον προσευχήν.