Θεός – Οικογένεια

Περίληψη

Συνεχίζων προηγουμένην ὁμιλίαν περὶ μητρότητος, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος στρέφεται πρὸς τὸ ἀνδρόγυνον ὡς τὴν ἀληθῆ μονάδα τῆς οἰκογενείας. Πᾶσα πραγματικὴ διάγνωσις τῆς σημερινῆς κρίσεως ὀφείλει νὰ ἀνατρέξῃ εἰς τὸν πρῶτον οἶκον, τὸν πλασθέντα ἀπ᾿ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐξ ἀγάπης μόνης καὶ λαβόντα δύο δωρεάς, τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τῆς αὐξήσεως. Ὁ φθόνος καὶ ἡ ἀνθρωπίνη ἀμέλεια ἔφεραν τὸν θάνατον καὶ τὸν μόχθον, ἀλλ᾿ ὁ Χριστὸς ἐνίκησε τὸν θάνατον, ἐνῷ ὁ ἐχθρὸς ἐξακολουθεῖ νὰ πολεμῇ τὴν αὔξησιν διὰ συγχρόνων μέσων. Ἡ κεντρικὴ θέσις του εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἁρμόζει τὴν σύζυγον πρὸς τὸν σύζυγον, καὶ ὅτι σήμερον ἐκλέγουν οἱ ἄνθρωποι χωρὶς νὰ Τὸν ἐρωτήσουν, ὥστε πολλὰ φαινομενικῶς ταιριαστὰ ζεύγη νὰ εἶναι ἐν ἀληθείᾳ ἀταίριαστα. Ὁ γάμος εἶναι κοινὸς ζυγός, καὶ τὸ κοινὸν ποτήριον ὁμολογεῖ ὅτι αἱ θλίψεις θὰ βασταχθοῦν ὁμοῦ· ἐπικαλεῖται δὲ τὸ Παροιμ. 19,14 καὶ τὸν Τωβίτ, ὅπου ὁ Ῥαφαὴλ λέγει εἰς τὸν Τωβίαν ὅτι ἡ σύζυγός του ἦτο ἡτοιμασμένη δι᾿ αὐτὸν ἀπ᾿ αἰῶνος.