Αμαρτία, η λέπρα της ψυχής

Περίληψη

Ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος ἑρμηνεύει τὴν θεραπείαν τῶν δέκα λεπρῶν ὡς μάθημα περὶ ἁμαρτίας. Ἡ σωματικὴ λέπρα εἶναι ἡ παλαιοδιαθηκικὴ εἰκὼν τῆς φθορᾶς τῆς ψυχῆς, τὸ δὲ Λευιτικὸν 13-14 ἀναθέτει τὴν ἐξέτασιν καὶ τὴν τελετουργικὴν ἀποκατάστασιν τοῦ λεπροῦ εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ ὄχι εἰς ἰατρούς, προτυπῶνον τὴν μυστηριακὴν ἱερωσύνην τῆς Ἐκκλησίας. Τὰ σημεῖα τῆς λέπρας εἰς τὸν Μωϋσῆν καὶ ἡ τιμωρία τῆς Μαριὰμ δεικνύουν ὅτι ἡ κάθαρσις ἔρχεται διὰ θείας δυνάμεως καὶ ὑπακοῆς μετὰ ταπεινώσεως· ἡ λοῦσις τοῦ Νεεμὰν εἰς τὸν Ἰορδάνην ἀντιπαραθέτει τὴν ὑπακοὴν πρὸς τὴν ὑπερηφάνειαν, ἐνῷ ἡ λέπρα τοῦ Γιεζὶ ἐλέγχει τὴν πλεονεξίαν καὶ τὸν δόλον. Τὸ αἷμα, τὸ ὕδωρ, τὸ ἔλαιον, τὸ κέδρινον ξύλον, τὸ κόκκινον νῆμα καὶ ὁ ὕσσωπος τῆς τελετῆς ἀναγινώσκονται ὡς τύποι τοῦ Πάθους, τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀποστέλλων τοὺς καθαρισθέντας πρὸς τοὺς ἱερεῖς, ὁ Χριστὸς ἐπιβεβαιώνει τὴν ἐμπιστευθεῖσαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ἐξουσίαν ἀφέσεως (Λουκ. 17,11-19).