Λύσις Ἀποριῶν 119

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἐξηγεῖ ὅτι ἡ μετονομασία τοῦ Ἀβρὰμ σὲ Ἀβραὰμ καὶ τῆς Σάραϊ σὲ Σάρα ἀνήκει σὲ βιβλικὸ πρότυπο ὅπου τὸ ὄνομα ἐκφράζει κλήση καὶ θεῖο σκοπό, παράλληλο πρὸς τὴ μετονομασία τοῦ Σίμωνος σὲ Πέτρο, τοῦ ὁποίου ἡ ὁμολογία γίνεται ἡ πέτρα τῆς Ἐκκλησίας. Συνδέει τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὴ Σάρα μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Καινῆς Διαθήκης ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι τέκνα τους διὰ τῆς πίστεως, ἀφοῦ ὁ Ἀβραὰμ ἐπίστευσε στὸν Θεὸ καὶ τοῦτο τοῦ λογίστηκε εἰς δικαιοσύνην. Ἀπαντώντας στὴ ῥήση τῆς Γενέσεως ὅτι ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου κλίνει πρὸς τὸ κακὸ ἐκ νεότητος, περιγράφει τὴν πεπτωκυῖα κατάσταση καὶ παρουσιάζει τὴ χριστιανικὴ ἀγωγὴ ὡς ἀποκατάσταση τοῦ κατ' εἰκόνα πρὸς τὸ καθ' ὁμοίωσιν. Ἀπορρίπτει τὴ λεγόμενη Ἁγία Ἐπιστολὴ ὡς ψευδεπίγραφη, καὶ ἑρμηνεύει τὶς ἡμέρες τῆς δημιουργίας ὡς προφητικὲς εἰκόνες ἢ μακρὲς δημιουργικὲς περιόδους ἀντὶ γιὰ συνήθεις ἡμέρες, σημειώνοντας ὅτι ὁ ἥλιος ἐμφανίζεται μόλις τὴν τετάρτη ἡμέρα.