Λύσις Ἀποριῶν 118

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἐξηγεῖ τὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρῶτα ὡς τὴ συνειδητὴ σύγχυση τῆς θείας καὶ τῆς δαιμονικῆς δυνάμεως, ὅπως ὅταν οἱ Φαρισαῖοι ἀπέδωσαν τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ στὸν ἄρχοντα τῶν δαιμονίων, καὶ εὐρύτερα ὡς ἐπίμονη ἄρνηση μετανοίας ἀπέναντι στὸ Πνεῦμα ποὺ ἔρχεται νὰ θεραπεύσει. Κρίνει τὴν ἀνατομικὴ μελέτη τῶν νεκρῶν ἐπιτρεπτὴ ὅταν γίνεται γιὰ μάθηση καὶ θεραπεία μὲ σεβασμὸ πρὸς τὸ σῶμα ποὺ προορίζεται νὰ ἀναστηθεῖ. Ἀκούγοντας τὴ Γραφή, προτρέπει σὲ νηφάλια συμβουλὴ ἀντὶ τῆς ἰδιωτικῆς βεβαιότητος, ἐνθυμούμενος πῶς ὁ Παῦλος ἐπιβεβαίωσε τὸ Εὐαγγέλιό του μὲ τοὺς Ἀποστόλους στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἀπὸ τὴ Γένεση διδάσκει ὅτι ὁ Θεὸς ὅρισε τὴ φυτικὴ τροφὴ καὶ ἀργότερα ἐπέτρεψε τὸ κρέας μετὰ τὸν Κατακλυσμὸ ἐπιφυλάσσοντας τὸ αἷμα, καὶ παρουσιάζει τὶς καθορισμένες νηστεῖες ὡς τὴ σημερινὴ μορφὴ αὐτῆς τῆς ἐπιφυλάξεως. Ἐπαινεῖ τὴ διάκριση ἔναντι τῆς ὑπερβολῆς καὶ ὑπερασπίζεται τὴ μελέτη τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ὡς μιᾶς ἑνιαίας γλώσσας.