Λύσις Ἀποριῶν 113

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἀπαντᾷ σὲ ἐρωτήματα περὶ τῆς καταστάσεως τῶν κεκοιμημένων ψυχῶν, διδάσκοντας ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνονται ἀμέσως τὰ ἐπίγεια ἀλλὰ μεταβαίνουν σὲ ἐνδιάμεση κατάσταση στὸν ᾅδη ἢ στὸν Παράδεισο ἕως τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν τελικὴ Κρίση, ὅταν ἡ πληρότητα τῆς δόξης ἢ τῆς κολάσεως ἀκολουθεῖ τὴν ἕνωση τῆς ψυχῆς μὲ τὸ σῶμα. Ὑπερασπίζεται τὴν πρὸς τοὺς ἁγίους προσευχὴ ὡς ἔμμεση κοινωνία διὰ τῶν ἀγγέλων καὶ τῆς βουλήσεως τοῦ Θεοῦ νὰ δοξάζει τοὺς ἁγίους του, μὲ παράδειγμα τὸν ἅγιο Δημήτριο, καὶ διακρίνει τὸν ἐπιθετικὸ πόλεμο, ποὺ ἀπορρίπτει, ἀπὸ τὸν ἀμυντικό, ποὺ κρίνει ἀναγκαῖο ὅταν πλήττονται ἡ πίστη καὶ ἡ οἰκογένεια, ἐνθυμούμενος τοὺς Μακκαβαίους. Παρουσιάζει τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ὡς ὁμολογία τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τῆς Ἐνανθρωπήσεως, ἑρμηνεύει τοὺς διαφορετικοὺς λόγους τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνὴ καὶ τὸν Θωμᾶ, καὶ βεβαιώνει ὅτι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ παραμένει ἄγνωστη, γνωριζομένη διὰ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν.