Λύσις Ἀποριῶν 111

Περίληψη

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος κλείνει τὸ κατηχητικὸ ἔτος 1994 πρὸς 1995 εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ γιὰ τὰ μαθήματα καὶ ἐπαινώντας τὴ σταθερὴ προσέλευση τῶν μαθητῶν, καὶ ἀπαντᾷ σὲ ἐρωτήματα περὶ σπουδῆς, προνοίας καὶ ὀρθῆς χρήσεως τοῦ χρόνου. Πρὸς ὅσους ἀντιμετωπίζουν τὶς πανελλήνιες ἐξετάσεις, συνιστᾷ σταθερὴ προετοιμασία ἀντὶ τῆς τελευταίας στιγμῆς καὶ διδάσκει ὅτι ἡ ἀποτυχία μπορεῖ νὰ ὡριμάσει τὸν ἄνθρωπο, καθὼς ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ κλείνει τὴ μία ὁδὸ γιὰ νὰ ἀνοίξει καλύτερη, φέρνοντας ὡς παράδειγμα τὴ δική του ἀποτυχημένη εἰσαγωγὴ στὴν ΑΣΟΕΕ καὶ τὸ ῥητὸ τῆς Ἕλεν Κέλλερ γιὰ τὶς κλειστὲς καὶ ἀνοιχτὲς θύρες. Ἑρμηνεύει τὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας ὡς τὴν ἱστορικὴ γῆ ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεὸς στὸν Ἀβραὰμ καὶ πνευματικῶς ὡς τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ προειδοποιεῖ ὅτι ὁ χρόνος εἶναι δῶρο ἐμπιστευμένο γιὰ τὴ σωτηρία.