Λύσις Ἀποριῶν 11

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

Of course, despite my good intentions, I wasn't able to be consistent and answer every question, but I did gather about ten questions that touch on a few subjects that are extremely interesting.

I'll put these subjects in my own words, because if I had to read out all ten of these questions, we'd use up half our time just on the questions themselves. So here are the points. Many of them resemble one another. Gnosticism has supposed that the body is the prison of the soul. What does Christianity say? And so, the discussion about the worth of the body. A second point: can there be friendships between the two sexes without guilt? A third point: relations outside marriage are not entirely natural. A fourth point.

What is virginity, what does its absence mean, what fruits does its presence bear, and what is the way to safeguard it?

As you can see, I actually have all these questions right here; it's a whole string of questions, and these are them. So, in very, very few words, let's sketch a general outline of these points.

As it happens, we covered two topics on Gnosticism. Now, since Gnosticism accepts matter as the origin of evil, as a kind of philosophical principle of evil, and since the body, of course, is material, they accept that the body is the prison of the soul.

In other words, we are dealing with dualism; indeed, all the philosophical systems of antiquity are dualistic. Even Plato is dualistic. They hold this position: that the body lies outside what is truly worth examining. That is, the body does not really matter; it is more of a passive element.

It is the prison of the soul, and therefore this body must either be destroyed through asceticism, or it must be destroyed through pleasures. As I told you, Gnosticism has the Nicolaitans, and the Epicureans, those philosophers, said the same thing.

For this very reason, they said, "We will give ourselves to pleasure, in order to destroy the body as the source of evil." And in this way, they thought, we will free our soul from our body. For when the body dies, then the soul will be set free.

Of course, I hardly need to tell you, you know this very well, that the body is not the prison of the soul. The body, my children, is the workmanship of the one and only God, who made the soul as well. That is why in our prayers we say that He is the Creator of spirits and bodies.

The God of spirits, we say, and of bodies and of all flesh; of spirits and of all flesh. It is the same God. We do not have two principles. We do not have two gods. Therefore the body is not evil. If we encounter in the body conditions that pull the soul toward sin, this is due to an inclination, a tendency that came afterward. It is not there from the beginning. It is not something built into us.

Rather, it is a second nature. Just as with a ship, when shells have stuck to its hull below the waterline, it loses speed; one could say the builder made this ship slow. That is not correct.

Shells stuck to its hull and now its speed is reduced. So the problem is not there. It is the same here, in the human person: evil does not exist ontologically, evil does not exist by nature in the human person; evil is in the will, in our choice, and in the end the body now bears the passions.

When Christ comes, He does not save the soul of the human person, He saves the whole person, because the entire human being is an existence created by God. We do not have salvation of the soul; we have salvation of the human person, that is, of both the soul and the body.

That is why the complete opposite of all these positions is the position of Christianity: that we have the Resurrection of the Dead, that our bodies will rise, because we do not have the human being in his fullness, in his wholeness, when the body is missing.

The soul, as the Apostle Paul says, does not feel at ease when it is separated from the body. That is why we will have the restoration of the body through the Resurrection of the Dead; I look for the Resurrection of the Dead. But if the body has this great worth, the question is how we in Christianity know this and how we are to use our body. Because from this, my children, all the positions about how we behave flow out below.

If I know that my body will rise, if I know that my body is not something separate from the soul, of course, the soul is another essence, but it is not something that divides. The separation is the result of sin, and death is the result of sin.

This is what separation means, death; this is what death means, separation. Therefore I take care of my body. That is, what does it mean to take care of it? The fasting we do and the ascesis we Christians practice is not a body-killing discipline.

Rather, it is passion-killing. To help you understand: if my eye hurts, I do not pluck out my eye, and if my tooth hurts, I do not cut off my head. Here, if I must kill the passions, it does not mean I will kill the body. That is why the fasting and ascesis of Christians is passion-killing, never body-killing, never. It is a misreading of things if I regard fasting and ascesis as body-killing. That is why, when someone is fasting and comes and tells us, I don't feel very well, may I eat, we will of course say, eat.

Because, because, because. Because ascesis must not reach the point of killing our body. But there is the other side too: if my body is, as the Word of God (the Logos) reveals to us, the temple of the Holy Spirit. Christ says, We will come and make Our dwelling with him; We will come, He says, to the believer and make Our home there. Who will come? The Father, the Son, and the Holy Spirit.

But when the Holy Trinity comes to dwell in the human person, in which part of the person does He dwell? Does He dwell in his soul? Wrong. Does He dwell in his body? Wrong. Where does He dwell? In both the body and the soul; He dwells in the whole human person.

Note this: when the Son of God became man, He did not cast off human nature, but carried it up with Him into heaven. And it is by virtue of this human nature of His that we have our salvation and our redemption. Here is the great thing.

Nor will He ever cast off that human nature, unto the ages of ages. This is what heretics say, and the Chiliasts say it too: that He cast off His human nature, they claim. And some Protestants, not all of them, but certain Protestant offshoots, say that the body of Christ was cast off, that it dissolved by itself. These are myths. They are heretical positions.

Therefore God dwells within me. This is why the Apostle Paul speaks of my being, of my whole being; and both my soul and my body will be glorified on the day of the Resurrection of the Dead, when I find myself in the Kingdom of God. So my body has worth. Can I squander it in sin? Is there any doubt about it? No.

When the Apostle Paul speaks of the sins of the flesh in the sixth chapter of First Corinthians, do you know what he says? He gives these arguments. I will tell you two that are very important. The first is that the believer, the believer especially, is united through the Mystery of the Holy Eucharist with the body of Christ.

And he says, word for word: when you go off into immorality, what are you doing then? Shall I then take the members of Christ and make them the members of a harlot? So then, shall I take the members of Christ, and what are the members of Christ? My body.

My body, your body, his body, we are the members of His body, the Church. Shall I then take my body, a member of Christ, and make it a member of an immoral woman? Never. God forbid, says the Apostle Paul.

That is the one argument, and his other argument, and he has others, but let me mention these to you. Do you not know, he says, that you are a temple of the Holy Spirit, and that the Spirit of God dwells in you? So how shall I surrender my body to immorality? In the third chapter of the same Epistle he says: He who destroys the Temple of God, him will God destroy. The one who destroys the Temple of God, God will destroy him. This is very important, because it means I must keep my body within the bounds.

Pay attention: within the bounds of the law and of nature. When I say of the law, I mean this. Immorality can resemble marriage. But God blesses marriage; immorality He does not bless. It means the law is this: within marriage I will move.

And not outside of marriage. Relations between the sexes, therefore.

cannot be developed outside of marriage. Because this is against the law of God, who said a clear no. Marriage He blesses; immorality He does not bless. This is what is according to the law; and if I do not keep it, it is unlawful. What is contrary to nature? When I commit sins that have nothing natural in them, but rather something unnatural.

Therefore, here I must be careful about what is according to the law and according to nature, and the sins contrary to nature are all the perversions. I must, then, be set within the bounds of nature and of the law of God, just as I came forth from the hands of God, just as I was created, with the very purpose and destiny that God wills.

Everything else is a misstep, it is a deviation, it is outside the will of God. But pay attention: when the questions are put here, whether there can be friendships, whether there can be relations outside of marriage, whether these are natural or how these relations are conducted, I answer you: when, children, a life begins to revolve around things that will in the end lead me into immorality, beyond any doubt this is not what God wills.

And the Church forbids it. For example, for example: can I keep a friendship with another person of the opposite sex? No. Listen, an outright no; there is no case, no loophole, no whatever, no exception, an outright no. Why? Because the natures of man are already corrupted. Which natures? The natures God made for us, and which we have corrupted.

This is why God says in the book of Genesis, when He looks upon the people before the flood, that the mind of man is diligently set upon evil things from his youth. With diligence the mind of man goes toward evil from childhood. There is no innocence, the innocence of Paradise, the innocence before the Fall.

Within every person, then, take note, within every person there is wickedness. So if you set out to talk about friendships, this is in the end a pretext. Many times, wanting to justify some act of ours, we put on a mask.

We put this mask on for our own selves too, not only for other people. To persuade ourselves that no such thing will happen. And if we say to some young person, my child, look, there is wickedness, you will not fare well.

He will tell us, no Father, no sir, I never put anything wicked in my mind. Here there is no self-knowledge, or else there is a mask behind which one hides and tries to persuade even himself that nothing will happen to him.

Therefore, if I have relations with the opposite sex, the result will be that very quickly I will fall into sin. And the Fathers say, even if someone does not fall into sin, for some reason, I do not know, there are also restraining factors, many times many factors are present.

Traditions, the upbringing we received, many things, the fear of God and so on. Restraining factors. Yet, the Fathers say, spiritual progress you can never have. The explanation needs nothing more. The one who has a relationship with the opposite sex, this person, I say again, has no spiritual progress. And it is well known that we must have spiritual progress.

Further, what shall I say, shall I say that I can think about a person of the opposite sex, that we have no relations but I only think about them? This too is sinful, and it is dangerous and ruinous. Why? Because, quite simply, who told you that the thought of man is not the beginning of evil and of sin?

If I begin to entertain such thoughts and to form images in my mind, then they quickly descend into my heart and become desire. And so I will pass quickly, very quickly indeed, from the realm of thoughts into the realm of desires, and from there into the realm of deeds.

So this too is a myth, to imagine that we can hold on to some person even merely in our thoughts. And here too I would tell you there is no spiritual progress, so long as we keep dwelling on such a state of thoughts within our minds.

He says here one more thing as well.

Forgive me, but in the same way I cannot go to parties, I cannot go to dances. In fact, let me correct something here, or rather I will not correct it, I will add to it. When I spoke to you about the matter of rock music, how was I, poor man, to know that when I said discotheque and when I hear disco music, that this is the music they play inside the discotheques.

But when I finished the subject, people came up to me. The lady came up to me and said, "Ah, you did not speak about disco," something like that. "You did not speak about disco music." I said, "What does that mean? Is disco not the place, so to speak? Is it not the venue where...?" "No," she told me, "it is a separate kind of music." And the young people even have this argument: that it is not as demonized as rock music. My children, taken all together, all this dancing and all these forms of music, taken as a whole, are not good. We cannot go to a party and dance. We cannot put on such music; it is not permitted. But listen to me carefully: either I will be a Christian, or I will not. I will explain. The Christian who goes to Holy Confession, who receives Holy Communion, who prays, cannot live a double life.

It is not possible. I cannot go off dancing and still be called a Christian. I cannot say that I follow the dictates of fashion and be a Christian. I dress simply, my clothes are clean, ironed, well kept, but I do not follow fashion, I do not sit and paint my face, especially the girls who paint their eyes above all, and other such things. It is never possible for me to be called a Christian person, because I must have a naturalness, a simplicity.

I say again, I will be dressed modestly, my clothes will be clean, ironed, presentable, my hair cut, combed, so that I present a fine appearance. But never to be a victim of the dictates of fashion.

I cannot be going here and there, even on outings. This question was raised because, unfortunately, when the group on an outing is mixed and uneven, then, well, it is better that I not tell you what happens. And I will not even mention the dreadful fact that organized outings almost always include in their program a visit to the discotheque, I hope I am not mistaken now in calling it a discotheque, and then our children are taken there. No, no. I say it again: if we are to live a life of consistency, of Christian consistency, we must be careful about these things.

In the very few minutes that remain to us, what is virginity? First of all, children, one must remain pure and clean until one's marriage, that is the whole of it. I would say that to live in virginity is to take no part in all those things to which the world today, like a barker, summons me.

We must have the courage to say no to the world. The young man and the young woman who are Christians and who yield to the world are unworthy of the name Christian. The Apostle Paul says, walk worthily of the calling with which you were called. We were called to be Christians, and if I suppose I betray this calling and go to places that God does not want, then beyond all doubt I am not worthy of God's calling, I am unworthy of the name Christian.

The young Christian, of course, lives in his own age, lives within the world, struggles. And keep this in mind, children, if I do not prepare the way for sin, then however much sin may present itself before me, God will deliver me.

But if I myself prepare the way for sin, even by some small action, in the end I will fall and suffer great harm. For example, if on the road I see a filthy scene, God will give me the strength to take my eyes away from there.

And if I do not take my eyes away, well, I did not prepare that image, I came upon it on the road, I saw a scene, and again God will deliver me. But if I go to a cinema and pay for a ticket, or buy a television in order to watch such images, what do you think, will God protect me?

Here is where it applies, you shall not put the Lord your God to the test. God will not protect you, that is beyond all doubt. So the young Christian struggles, he has flesh and bones, he is a child of Adam, he too is a fallen human being.

Yet he has the grace of God and he is called by Christ to remain pure until his marriage. And the fact that he is called means that he can, for Christ did not come to tell us utopian things. If you will, Christ came to correct the unnatural state we are in and to bring us back to the natural state.

And the natural state is purity until marriage and within marriage. Who tells you that purity does not exist within marriage too, in the sense that there will never be any deviations, there will never be adultery and so on, that there will never be the trampling of purity, never. So until marriage there will be purity and virginity. We must not come to know sin. Virginity, then, is for everyone, it is not only for some. It is for everyone, it is a commandment of God, and its absence is, what does its absence mean, it is a calamity. In an age when virginity is mocked and trampled underfoot, that age, that generation is a stagnant generation and a corrupt age.

Furthermore, the presence of virginity bears fruit; it is, children, the foundation of the spiritual life. I can never see God if I do not have a pure heart: "Blessed are the pure in heart, for they shall see God." Many things, of course, soil the heart; pride also soils the heart. But purity is the groundwork, the foundation. If I do not have purity, it is impossible, absolutely impossible, utterly impossible, to rise higher and live a spiritual life. It is impossible. Let me take this to heart. I will say it for the fifth time: it is impossible. Therefore I must preserve virginity. Virginity is a virtue; it is the groundwork and the precondition for all the other virtues. But it is also itself a virtue, because the faithful person labors for it. This is the blending, this is what virtue means: it is the work a person undertakes together with the gift of God.

God offers the grace and the person his labor, and so the virtue is acquired, the work of virtue. Here he says what the way is to safeguard virginity, all those things I told you earlier, I will not run off to dances and entertainments. The Christian too takes his rest and enjoyment, but he knows his own measure, and the Christian has his joy, a joy that surpasses every joy of the world, and the Christian has a peace that surpasses every peace of the world, this worldly peace that is so loudly proclaimed. The Christian is within the world and yet apart from the world, he cannot live by the world's commands, and he is a hero when he can say no to the world and when he remains indifferent to the world's frowns.

When the world at times smiles at you and at other times scowls and shows you its dirty, ugly face because you are not part of its company, well, what does it matter to you, my brother, what does it matter to you, my child? Will you be saddened because the world pulls a long face at you since you are not its own? And what does it matter to you, as long as we have realized that we are children of God, we are children of Christ. And when the young person is a child of Christ, he fears nothing, with humility he walks the road of God's commandments.

Children, these matters are certainly not exhausted by the few things we have said, but nevertheless, based on your questions, which I gathered all together, and seeing that this is our last lesson, and that, God first, we will continue from the end of September, if we live and God wills, I would tell you that now, when you will not easily be hearing the word of God, take care to study the word of God, and wherever a sermon is given, and in summer of course it is given, we have no catechism classes but the sermon is still given, nourish yourselves. Just as a biological organism lives only when it is nourished, and grows only when it is nourished, so too the spiritual organism lives and grows when it is nourished. Nourish yourselves with study, with the hearing of the word of God, with prayer, with attending church, with the struggle.

In this way you will be able to stand high. A day will come when you will glorify God because He kept you safe. A day will come when our life ends, and then, you know what we will say? When we stand before the Lord, the righteous Judge, and we will have been saved and will be in His Kingdom: 'Lord, the whole creation is not enough to glorify You for the gift You gave me, to be always near You.' I wish you good exams at your schools and a good summer. And now, children, we come to the time for questions.

Of course, since this is our first topic this year, I have no questions. One was asked, but since it is a somewhat special subject, we will set it aside for soon. So I would like to tell you something myself that could perhaps be raised as a question. Tell us something about books.

Can we read any book at all, any printed material? Can we read it, or is there a danger of being harmed? To this question, children, we come to give an answer. Once, a fifteen-year-old girl was given a very interesting book. And you know how it is, when sometimes a very interesting one falls into our hands, like a short story or a novel, something restful like that, we absolutely want to finish it that very same day.

So she took the book and sat down beside the stove, for it was winter, and she had a large comb in her hair. Absorbed in her reading, the comb rested against the body of the stove and ignited, it caught fire, and her hair caught fire too, and before she could react, in a little while the girl had been burned to ashes.

This is an incident from the kind of news we hear on the radio or read in the newspapers. But this story also has an allegorical character.

When a girl or a boy takes a book into their hands, and that book is incendiary, that is, it can set fire to their soul, then what happens? Then you understand that this blaze, this arson, does not refer to the body, the way the girl caught fire and burned, but refers to the soul. We must confess that the printed word has an enormous power: it educates but it also corrupts, it ennobles but it also debases. It becomes a source of light, but it also becomes a source of darkness. It becomes choice food, but it also becomes poisoned food.

It is a medicine with which one can heal many things, especially when someone is in ignorance and comes to knowledge, but at the same time it is also a poison. Of course, we are speaking now about the bad printed word, how much it can destroy, just as much as the good printed word can build up.

But I would like to say a few things about the bad printed matter, because the value of good printed matter in our life and in our soul is beyond dispute. The bad printed matter, children, is nothing but a coloured paper with poison wrapped inside it. And we are speaking mainly of the illustrated ones, and what illustrated ones! You will tell me I am many years behind the times. Nowadays certain magazines or books are circulating, mostly magazines, that have no text at all, only photographs. Dreadful photographs, dreadful photographs, and these circulate, children, even in the schools and the gymnasia, by gymnasia I mean the first three grades, and why not even in the elementary schools. It is a terrible thing, children, it is literally colourful paper with poison wrapped inside, and what does it poison? First of all, it poisons the conscience.

It is well known that when someone reads or looks at immoral images, little by little his conscience, which is nothing other than the voice of God, is stifled and that conscience dies. Every great and beautiful and holy ideal is stripped away, and the person is turned into a beast whose behaviour toward others is beastly, because he no longer possesses a sensitive conscience. The bad printed matter can also poison the heart. All those beautiful feelings that can exist within a pure heart, all of them, children, vanish, and the heart becomes hard. Note this well: it is not only the immoral in the narrow sense of the word.

It is also those books that carry ideologies which are materialistic, atheistic, take it however you like, anti-human, antisocial, like the anarchist writings. And when a young person reads such things, his heart hardens, and you know, he becomes a criminal in the making.

At a given moment such people can become criminals.

Do not be surprised at all. It is something we have lived through, and we are living through, and we will go on living through. And a third thing: the bad printed matter also poisons the spirit of a person. It leads him to unbelief, to atheism, and if you like, it can even lead him into magic, a book of that kind, when he is not careful, as it can lead him into hypnotism, into spiritism, or even into a heresy.

I remember years ago, many years ago, at the bazaar in Larisa, just as we now have the bazaar today, they sell books too. I don't know whether you went, whether they are there this year. These are the books with which the bookshops, we might say, clear out their cupboards.

These are editions that do not sell; whatever was sold was sold, and these books are essentially useless. And they take up space in a central bookshop, like the central bookshops of Athens, so they clear out their cupboards, or their print run is left over, and these are the ones dumped on the so-called little carts.

The same thing happens in Athens too, you know, around the feasts, Christmas, Saint Basil's Day, little carts out in the streets, in the central ones, full of books. So people fall upon them there, they are cheaper, it is a bargain, and they take whatever they want; these are the leftovers.

Inside those books, children, oh, if only you knew what is in them! Do you know how many books dealing with magic, with spiritism, with autosuggestion and so on are there and are being sold? Well, once, here at the bazaar in Larisa, a former catechism pupil of mine, who today is married and has children of his own,

went and bought some books of that kind. He was a good pupil, a very good pupil, he had many interests, and he said nothing to me. He bought a whole shopping bag of books. You will ask me, how do I know? I will tell you later how I know.

And he began to read them greedily, insatiably. Well, children, this boy began to manifest strange phenomena, because he began to experiment with what he was reading. And when someone begins to experiment, then already, especially with these magic books of autosuggestion and spiritism and the rest, he already leaves room for Satan, for the devil, to enter into the soul. So at one point, although he ought, since he confessed to me, he ought to have said, 'I have bought, rightly or wrongly, these books. May I read them?' And I would certainly have told him. Well, I was alarmed when I heard it and when I saw that serious damage was already being done to his soul.

I am afraid that to this day this damage has not gone away. I fear so, even though about twenty years have passed since then. And I told him, 'You will burn them all.' He did not have the strength to burn them. I told him, 'You will bring them to me here, to the house.' And so a shopping bag full of books arrived, just as I explained to you.

Another boy, this one also a catechism pupil, I do not know what became of him, I do not know, may God have mercy on him, I do not know what became of him. He was occupied, because he too had taken books from the bazaar, he was occupied with telepathy.

He went so far as to do experiments with his brother. His brother would be in another room, and he would concentrate his thought. Do you know what that means, what a catastrophe it is? God protect us. We must never have curiosities like these.

And do you know what these things are called, in a single word? They are called 'curious things.' The word is in the New Testament, in the Book of Acts: 'those who practiced the curious arts.' That is what they are called, and it is a demonic curiosity. He would concentrate his thought in order to impose it on his brother, with his brother as the receiver and himself as the transmitter. And then he would go and ask him.

What thought came into your mind? He wanted to see whether the thing the transmitter was thinking and trying to send to his brother had gotten through; he was experimenting. Of course, this boy was greatly harmed by this whole affair, and the worst part was that he was not persuaded by anything I told him. He kept saying he had the ability to send his thought far away, because he believed, he truly believed, that in this way he possessed some special power. Of course, there is also a game, and you should see how children get caught up in these things; it is a terrible thing. Once we had gone on an outing with a catechism school, somewhere, on a mountain near Pendeli.

All day long we ate, drank, and played. They were children from the catechism school. What else can one do on an outing? Plenty of games were played. We also played a game called the Fortune-Teller; perhaps you know it. We send someone away from the group, and we say that we are going to put something in our mind, that is, we will talk about something and see whether he can find it. In fact, we had put nothing in our mind; it is only a game. So he would come back and say, "I'm here." We would say to him, "What did we put in our mind? In other words, what did we think of, what did we just discuss and put in our mind?" He would look us in the eyes and then say, "This is what you put." And we, having agreed beforehand, would say, "Ah, you heard it. I don't know, you must have heard it." "No, guys, I didn't hear it." He began to take the bait, you understand. Inside himself he was starting to believe that he had abilities. "Go away again. This time go farther away." He came back again, and again we had put nothing at all. "What did you say? What did you put in your mind?" "This."

Oh my, now everyone was marveling. Children, he had been swept up by it; he had certainly been swept up. I felt sorry for him, and I told him, 'Look here, this is a game; we were making it up just to play.'

'All right,' he says to me, 'all right,' and we turned back, returning to our homes.

Even though I had warned him that it was a game and that we were only pretending, do you know what he said to me? 'I have,' he says, 'the ability to figure these things out.'

Such people are prone to cases like these. So, children, be careful: we have a morbid case here, a sick case. Let us never have curiosity, and let us never say that we have the ability. If we go in for experiments like these and so on, we are lost; truly, we will be utterly held in the grip of demons. You see what harm books do, bad books.

I remember what 'Solomonics' this boy had. A 'Solomonic,' you know, is one of those books that gives magical recipes. And why is it called a Solomonic? It was an old custom for those who did not want to present themselves as authors, because they were obscure, to give the work a title bearing illustrious names from history, and they would put the name of Solomon the Wise. And so the book 'Solomonic' came about. Of course, I hardly need to tell you that Solomon made no such books, and they have nothing to do with Solomon. They are called pseudepigrapha. The result, if we read such books, is that they can harm our heart, our conscience, and our spirit.

It is terrible, it is corrupting; we might say it resembles the tsetse fly, which you may know. Of course the dreadful effect of its bite does not show itself at once, but it always leads to deadly results.

Indeed, in a moment of temptation, we come to remember what we read, especially when it is stories and things that touch on morality in the narrow sense of the word. When a temptation comes, all the material we came to know and read piles up to inflame our imagination, to set our heart on fire, and in the end to cast us into sin. Let no child say, 'I am not affected by bad reading material; I am grown up now, nothing happens to me.' I remember a friend of mine, a little younger than I, who went into the army after me. I remember he told me that, because he wanted to learn a few things, since he didn't know, having come from a village, from the provinces, down to Athens, that he knew nothing, he said, and wanted to read some of the things that are going around. I told him, 'Be careful; it is a privilege not to know, because filthy knowledge has never built you up or benefited you in any way.'

He says to me, 'Ah, nothing is going to happen to me.' So he liked to read. I told him, 'Be careful, Alekos' , Alekos was his name , 'be careful, Alekos, you will suffer great harm.' 'Ah, no,' he says, 'there's no danger.' Then once he sends me a letter from his unit, with an SOS: 'Save me, save me.' He had fallen into a great temptation, which is entirely natural. When I read titillating, immoral magazines and books, am I not going to fall into temptation? It is entirely natural. That is why let no one say, 'Nothing happens to me,' unless he is made of brick. The wall, of course, suffers nothing. But as long as we have cells, as long as we are a living organism, we most certainly do suffer harm.

And there is no safe age. If I read it, child or old man, you, or your father, or your grandfather, do not think that the harm will not reach your father or your grandfather. It is a delusion to think that someone of advanced age suffers nothing.

Furthermore, never say that what I am going to read is a work of art, such as, for example, a literary work, like, I consider, the books of Kazantzakis. I was reading a critique of Kazantzakis's books, that is, someone who took excerpts from his books and wrote a critique. Children, I was horrified; I wondered and said, 'Does Kazantzakis write this way, indeed about the person of Jesus Christ?' Does Kazantzakis write this way? I was horrified. Now tell me, could I read a book, such a book, a filthy book, simply because it is well written from a literary standpoint, because it constitutes, we might say, a monument of art? Let no one say, 'I will read a book simply because it is literary,' when it can in fact harm us greatly.

Let us also not say, 'I must educate myself, I must read a few things in order to know.' I would say, at this point, have you read all the good books in the whole world, have you exhausted them? And now you reach the point of saying that, since I have read all the good books of all the libraries in the world, well, now I can read a book that is not good too. No, children, no, children; a bad book never. Never say, 'I do not sin if I read it.' Do you know that the Ephesians, that is, those who became Christians in Ephesus ,

When they believed in Christ and heard the preaching of the Apostle Paul, do you know what they did, evidently at Paul's urging? They brought the magical books they had and those filthy books, and they burned them in a public square. Do you know how many books these were? Very many. Scripture tells us their value: they were, it says, forty thousand, four myriads, forty thousand pieces of silver. We do not know, it does not tell us what coins these were; perhaps the currency in circulation at that time in Ephesus, forty thousand pieces of silver. And yet the Ephesians, children, had burned them, they had burned them. Why? Quite simply because they felt that these things must no longer exist in their homes.

You know, there is this idea that the Church comes to take away your freedom and tell you, "Do not read this, do not read that." My children, the Church does not take away freedom. It simply protects your freedom, because otherwise you will become slaves to such things. For example, if a pharmacist is required to write on the outside of a little bottle, "Poison," does that restrict the freedom of the person who might take that bottle and drink it?

If on the roads that are crossed by the train there are signs that say 'beware of the trains,' do they hinder the freedom of the drivers, of the cars, to pass? If we suppose that the electric company, the power authority, has poles that carry, you know, high voltage , we have thousands of volts on those great poles , and it writes 'Danger of death, electrocution,' what does that mean? It prevents you from climbing up. You know, on the electric railway, Athens to Piraeus, there is a sign inside, by the windows, 'Do not lean out.' Once, once , oh my, terrible , it was not on the electric railway, it was in a car, in a bus; another bus passed alongside when a child, a small child ,

He had leaned far out of the window, and his father was holding him, and it decapitated the child. And only the child's body remained in his father's hands. Terrible. So when it writes 'Do not lean out,' what does that mean? Does it hinder you, does it take away your freedom, or does it protect you? Children, we must understand that the Word of God does the very same thing. It does nothing other than to cry out to us and say, 'Beware, poison; beware, poison.' Not all printed matter and not all books are to be read; we must choose what we will read, and if we are not sure about what we are going to read, we go to someone older than ourselves, to our mother, to our father, to our teacher, to our spiritual father; we show him the book, and he can tell us whether it is suitable or not.

I pray, children, that God will help you always to choose the good book.

Βεβαίως δεν μπόρεσα να φανώ συνεπής παρά την καλή μου θέληση για να απαντήσω σε όλες τις απορίες, αλλά όμως συνέλεξα καμιά δεκαριά απορίες, οι οποίες αναφέρονται σε μερικά θέματα που είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα.

Τα θέματα αυτά τα διατυπώνω με δικό μου τρόπο, γιατί αν έπρεπε να διαβάσω αυτές τις δέκα απορίες θα τρώγαμε τη μισή ώρα των αποριών. Αν, είναι οι εξής θέσεις. Πολλές από αυτές μοιάζουν η μία με την άλλη. Έχει υποτεθεί από τον γνωστικισμό ότι το σώμα είναι φυλακή της ψυχής. Τι λέει ο χριστιανισμός. Συνεπώς, ο λόγος περί της αξίας του σώματος. Ένα δεύτερο, μια δεύτερη θέση. Μπορεί να υπάρξουν φιλικές σχέσεις μεταξύ ετεροφύλων χωρίς ενοχή. Τρίτη θέση. Οι σχέσεις έξω από τον γάμο δεν είναι τελείως φυσιολογικές. Τέταρτη θέση.

Τι είναι η παρθενία, τι σημαίνει η απουσία της, τι καρπούς έχει η παρουσία της και ποιος ο τρόπος διαφυλάξεώς της.

Όπως βλέπετε μάλιστα τις έχω εδώ όλες αυτές τις απορίες, είναι ένας ορμαθός αποριών εδώ και αυτές εδώ είναι Οπότε θα λέγαμε με πολύ πολύ λίγα λόγια ένα γενικό διάγραμμα σε αυτές τις θέσεις.

Κατά συγκυρία, κάναμε δύο θέματα για τον γνωστικισμό. Βεβαίως, ο γνωστικισμός, επειδή δέχεται την ύλη ως αρχή του κακού, εν ενία φιλοσοφική αρχή του κακού Και επειδή το σώμα, βεβαίως, είναι υλικό, δέχονται ότι το σώμα είναι φυλακή της ψυχής.

Δηλαδή, με άλλα λόγια, στην διαρχία και διαρχικά είναι όλα τα φιλοσοφικά συστήματα της αρχαιότητος, ακόμα και ο Πλάτων είναι διαρχικός. Έχουμε αυτή τη θέση ότι το σώμα είναι έξω από την αξία μιας ερεύνης, δηλαδή δεν έχει σημασία το σώμα, είναι μάλλον παθητικό στοιχείο.

Είναι η φυλακή της ψυχής και συνεπώς θα πρέπει αυτό το σώμα ή να το καταστρέψουμε με την άσκηση ή θα πρέπει να το καταστρέψουμε με τις ηδονές. Όπως σας είπα ο Γνωστικισμός έχει τους Νικολαΐτας και το έλεγαν αυτό οι Επικούρειοι οι φιλόσοφοι αυτοί.

Γι' αυτό ακριβώς έλεγαν θα διασκεδάζουμε να καταστρέψουμε το σώμα σαν πηγή κακού. Και έτσι με τον τρόπον αυτόν θα ελευθερώσουμε την ψυχή μας από το σώμα μας. Διότι όταν πεθάνει τότε η ψυχή θα ελευθερωθεί.

Βεβαίως, περιττώ να σας πω, το γνωρίζετε πολύ καλά, ότι το σώμα δεν είναι φυλακή της ψυχής. Το σώμα, παιδιά, είναι κατασκευή του ενός και μόνου Θεού που κατασκεύασε και την ψυχή. Γι' αυτό λέμε στις ευχές μας ότι είναι ο δημιουργός των πνευμάτων και των σωμάτων.

Ο Θεός των πνευμάτων, λέμε, και των σωμάτων και πάσης σαρκός. των πνευμάτων και πάσης σαρκός. Είναι ο ίδιος Θεός. Δεν έχουμε δύο αρχές. Δεν έχουμε δύο Θεούς. Συνεπώς το σώμα δεν είναι κακόν. Αν συναντάμε στο σώμα καταστάσεις που τραβούν την ψυχή προς την αμαρτία, αυτό οφείλεται σε μία κλίση, σε μία ροπή που είναι εκ των υστέρων. Δεν είναι εκ των προτέρων. Δεν είναι κάτι που είναι εκ κατασκευής.

αλλά είναι δεύτερη φύση. Όπως ακριβώς σε ένα καράβι, όταν στα ύφαλά του έχουν κολλήσει όστρακα, χάνει ταχύτητα, θα μπορούσε να λέγει κανείς ότι ο κατασκευαστής έκανε το καράβι αυτό με μικρή ταχύτητα. Δεν είναι σωστό.

Στα ύφαλά του κόλλησαν τα όστρακα και μειώνεται τώρα η ταχύτητα. Άρα το πράγμα δεν είναι εκεί. Έτσι και εδώ, στον άνθρωπο, στον άνθρωπο, Δεν υπάρχει το κακό οντολογικά, δεν υπάρχει εκ φύσεως το κακό στον άνθρωπο, το κακό είναι στην προαίρεση και τελικά το σώμα έχει πάθη τώρα.

Όταν έρχεται ο Χριστός δεν σώζει την ψυχή του ανθρώπου αλλά σώζει τον άνθρωπο γιατί ολόκληρος ο άνθρωπος είναι ύπαρξη δημιουργημένη από τον Θεό. Δεν έχουμε σωτηρία της ψυχής, έχουμε σωτηρία του ανθρώπου, δηλαδή και της ψυχής και του σώματος.

Γι' αυτό εκείνο που είναι το εντελώς ανάποδο σε όλες αυτές τις θέσεις είναι οι θέσεις του Χριστιανισμού, ότι έχουμε Ανάσταση νεκρών, τα σώματά μας θα αναστηθούν, διότι δεν έχουμε τον άνθρωπο στην ολοκληρότητα, στην ολότητά του όταν λείπει το σώμα.

Η ψυχή, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, δεν αισθάνεται καλά όταν είναι χωρισμένη από το σώμα. Γι' αυτό και θα έχουμε επαναφορά του σώματος με την Ανάσταση των Νεκρών, προσδοκώ Ανάσταση Νεκρών. Αλλά αν το σώμα έχει αυτή τη μεγάλη αξία, δεν ξέρω πώς εμείς στον Χριστιανισμό το ξέρουμε αυτό και πώς πρέπει να χρησιμοποιούμε το σώμα μας. Διότι, από αυτό ξεπηδούν, παιδιά, όλες οι θέσεις συμπεριφοράς παρακάτω.

Εάν ξέρω ότι το σώμα μου θα αναστηθεί, εάν ξέρω ότι το σώμα μου δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την ψυχή, βεβαίως, άλλη ουσία η ψυχή, αλλά δεν είναι κάτι που χωρίζει. Ο χωρισμός είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας και ο θάνατος αποτέλεσμα της αμαρτίας.

Αυτό θα πει χωρισμός, θάνατος, αυτό θα πει θάνατος, χωρισμός. Συνεπώς το σώμα μου το προσέχω, δηλαδή τι θα πει το προσέχω; Η νηστεία που κάνουμε και η άσκηση που κάνουμε οι χριστιανοί δεν είναι άσκηση σωματοκτόνος.

Αλλά είναι παθοκτόνος. Για να το καταλάβετε, εάν πονάει το μάτι μου, δε βγάζω το μάτι μου, και αν πονάει το δόντι μου, δε κόβω το κεφάλι μου. Εδώ, εάν πρέπει να σκοτώσω τα πάθη, δε σημαίνει θα σκοτώσω το σώμα. Γι' αυτό η νηστεία και η άσκηση των χριστιανών είναι παθοκτόνος, ουδέποτε σωματοκτόνος, ουδέποτε. Είναι παρερμηνεία των πραγμάτων, αν θεωρώ την νηστεία, και την άσκηση ως σωματοκτόνον. Γι' αυτό τι λέμε, νηστεύει κάποιος και έρχεται και μας λέει ότι δεν αισθάνομαι πολύ καλά, μπορώ να φάγω, θα πούμε βεβαίως να φας.

Διότι, διότι, διότι. Διότι η άσκηση δεν πρέπει να φτάσει στο να σκοτώσουμε το σώμα μας. Αλλά και το άλλο, αν το σώμα μου είναι, όπως μας αποκαλύπτει ο Λόγος του Θεού, είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Λέει ο Χριστός, Ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιησόμεθα, θα έρθουμε, λέει, στον πιστόν και θα κάνουμε κατοικία. Ποιος θα έρθει; Ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο.

Αλλά όταν έρχεται ο Άγιος Τριαδικός Θεός να κατοικεί στον άνθρωπο, σε ποιο μέρος του ανθρώπου κατοικεί, κατοικεί στην ψυχή του, λάθος, κατοικεί στο σώμα του, λάθος, πού κατοικεί, και στο σώμα και στην ψυχή, κατοικεί σ' ολόκληρο τον άνθρωπο.

Σημειώσατε, όταν ο Υιός του Θεού γίνει άνθρωπος, δεν απέβαλε την ανθρωπίνη φύση, αλλά την συναπεκόμισε στον ουρανό. Και δυνάμει αυτής της ανθρωπίνης του φύσεως, έχουμε εμείς τη σωτηρία και τη λύτρωση, εδώ να το σπουδαίο.

Ούτε ποτέ θα την αποβάλει στους αιώνας των αιώνων. Όπως λέγουν αιρετικοί και χιλιάς δεν το λέγουν. Ότι απέβαλε λέει την ανθρωπίνη του φύση. Και προτεστάντε, όχι όλοι, υπάρχουν παραφιάδες προτεσταντικές που λέγουν ότι απευλήθη το σώμα του Χριστού. Ότι αυτοδιελήθη. Αυτά είναι παραμύθια. Είναι αιρετικές θέσεις.

Συνεπώς, κατοικεί ο Θεός μέσα μου, γι' αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος, στο είναι μου, σ' ολόκληρο το είναι μου και θα δοξαστεί και η ψυχή μου και το σώμα μου εν ημέρα Αναστάσεως Νεκρών και όταν θα βρεθώ στη Βασιλεία του Θεού, συνεπώς το σώμα μου έχει αξία. Μπορώ να το ξοδεύω στην αμαρτία; Αμφισβητείται; Όχι.

Όταν ομιλεί για τα σαρκικά αμαρτήματα ο Απόστολος Παύλος στο 6ο κεφάλαιο Α΄ Κορινθίους, ξέρετε τι λέγει. Λέγει τα εξής επιχειρήματα. Θα σας πω δύο πολύ σημαντικά. Το πρώτο είναι ότι ο πιστός, ιδιαίτερα ο πιστός, ενούται δια του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας με το σώμα του Χριστού.

Και λέγει, επί λέξει, όταν εσύ θα πας στην ανηθικότητα, τότε τι κάνεις, άρας ουν τα μέλη του Χριστού ποιήσω πόρνης μέλη; Ώστε λοιπόν θα πάρω τα μέλη του Χριστού, ποια είναι τα μέλη του Χριστού, το σώμα μου.

Το σώμα μου, το σώμα σου, το σώμα του, είναι, είμεθα τα μέλη του σώματός του, η Εκκλησία. Θα πάρω λοιπόν το σώμα μου, το μέλος Χριστού, να το καταστήσω μέλος ανηθίκου γυναικός, ποτέ. Μη γένοιτο λέγει ο Απόστολος Παύλος.

Το ένα επιχείρημα και το άλλο του επιχείρημα, έχει κι άλλα, ας σας αναφέρω αυτά. Δεν γνωρίζετε, λέγει, ότι είσαστε ναός του Αγίου Πνεύματος και ότι το πνεύμα του Θεού κατοικεί σε εσάς. Άρα, πώς θα παραδώσω το σώμα μου εις την ανηθικότητα; Λέγει στο τρίτο κεφάλαιο της Ιδίας Επιστολής «Ο φθείρων τον Ναόν του Θεού φθερεί τούτον ο Θεός». Αυτός που καταστρέφει το Ναό του Θεού θα τον καταστρέψει ο Θεός. Αυτό είναι πολύ σπουδαίο, διότι σημαίνει το σώμα μου πρέπει να το διατηρώ μέσα, στα πλαίσια.

Προσέξτε, του νόμου και της φύσεως. Όταν λέω του νόμου, εννοώ το εξής. Όταν η ανηθικότητα μοιάζει με το γάμο. Αλλά ο Θεός ευλογεί το γάμο, την ανηθικότητα δεν την ευλογεί. Σημαίνει ότι ο νόμος είναι. Μες στο γάμο θα κινηθώ.

Και όχι έξω από τον γάμο. Σχέσεις συνεπώς ετερόφυλες.

Δεν μπορούν να αναπτυχθούν έξω από τον γάμο. Διότι αυτό είναι εναντίον του νόμου του Θεού, ο οποίος είπε ένα όχι. Τον γάμον ευλογεί, την ανηθικότητα δεν την ευλογεί. Αυτό είναι το κατά νόμον, ή αν δεν το κάνω είναι παράνομον. Τι είναι το παρά φύσιν; Όταν κάνω αμαρτίες που δεν έχουν την φυσικότητα, αλλά έχουν κάτι το αφύσικο.

Συνεπώς, εδώ θα πρέπει να προσέξω κάτι που είναι κατά νόμον και κατά φύσιν, και τα αμαρτήματα τα παρά φύσιν είναι όλες οι διαστροφές. Θα πρέπει λοιπόν να είμαι ενταγμένος μέσα στα πλαίσια της φύσεως και του νόμου του Θεού, όπως βγήκα από τα χέρια του Θεού, όπως δημιουργήθηκα με σκοπό και προορισμό εκείνο που ακριβώς θέλει ο Θεός.

Όλα τα άλλα είναι ένα στραβοπάτημα, είναι μία απόκλιση, είναι έξω από το θέλημα του Θεού. Αλλά προσέξτε, όταν εδώ διατυπώνονται οι απορίες, αν μπορούν να υπάρχουν φιλικές σχέσεις, αν μπορούν να υπάρχουν σχέσεις έξω από τον γάμο, εάν αυτές είναι φυσιολογικές ή πώς διεξάγονται αυτές οι σχέσεις, σας απαντώ: όταν, παιδιά, ξεκινήσει μία κάποια ζωή να περιτριγυρίζει γύρω από πράγματα τα οποία τελικά θα με οδηγήσουν στην ανηθικότητα, αναμφισβητήτως αυτό δεν το θέλει ο Θεός.

Και η Εκκλησία το απαγορεύει. Παράδειγμα, παράδειγμα: μπορώ να διατηρώ μια φιλική σχέση με ένα άλλο πρόσωπο του άλλου φύλου; Όχι. Ακούστε, ρητώς όχι, δεν υπάρχει καμία περίπτωση, κανένα παραθυράκι, κανένα ξέρω εγώ, καμιά εξαίρεση, ρητώς όχι. Γιατί; Διότι οι φύσεις του ανθρώπου είναι ήδη εφθαρμένες. Ποιες φύσεις; Οι φύσεις που μας έκανε ο Θεός και εμείς τη φθείραμε.

Γι' αυτό λέει ο Θεός στο βιβλίο της Γενέσεως, όταν βλέπει τους ανθρώπους τους προ του κατακλυσμού, λέγει ότι επιμελώς διάκειται η διάνοια του ανθρώπου επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού. Με επιμέλεια το μυαλό του ανθρώπου πηγαίνει στο πονηρό από παιδάκι. Δεν υπάρχει η αθωότης, η παραδεισιακή, η προπτωτική.

Μέσα στον κάθε άνθρωπο λοιπόν, προσέξαμε, στον κάθε άνθρωπο υπάρχει η πονηρία. Αν λοιπόν εσύ θα ξεκινήσεις να πεις για φιλικές σχέσεις, αυτό τελικά είναι ένα πρόσχημα. Πολλές φορές, θέλοντας να δικαιολογήσουμε μία πράξη μας, φοράμε ένα προσωπείο.

Το προσωπείο αυτό το βάζουμε και για τον ίδιο τον εαυτό μας, όχι μόνο για τους ανθρώπους τους άλλους. Να πείσουμε τον εαυτό μας ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Και αν πούμε σε κάποιον νέον ότι, παιδί μου, κοίταξε, υπάρχει πονηρία, δεν θα πας καλά.

Θα μας πει, όχι πάτερ μου, όχι κύριε, δεν έβαλα στο μυαλό μου ποτέ κάτι πονηρό. Εδώ δεν υπάρχει αυτογνωσία, ή υπάρχει προσωπείον που κρύβεται κανείς και προσπαθεί να πείσει και τον εαυτό του ότι δεν θα πάθει τίποτε.

Συνεπώς, εάν έχω σχέσεις με το άλλο φύλο, το αποτέλεσμα θα είναι ότι πάρα πολύ γρήγορα θα πέσω στην αμαρτία. Και λέγουν οι πατέρες, κι αν κανείς δεν πέσει στην αμαρτία, για κάποιο λόγο, δεν ξέρω, υπάρχουν και ανασταλτικοί παράγοντες, πολλές φορές πολλοί παράγοντες υπάρχουν.

Οι παραδόσεις, η αγωγή που πήραμε, πολλά πράγματα, ο φόβος του Θεού κ.λπ. Ανασταλτικοί παράγοντες. Όμως, λέγουν οι πατέρες, προκοπή πνευματική δεν μπορείς να έχεις ποτέ. Δεν θέλει η εξήγηση πιο πολύ. Εκείνος ο οποίος έχει σχέση με το άλλο φύλο, αυτός, ξαναλέγω, πνευματική προκοπή δεν έχει. Και είναι γνωστό ότι πρέπει να έχουμε πνευματική προκοπή.

Ακόμα, τι να πω, να πω ότι μπορώ να σκέπτομαι ένα πρόσωπο του άλλου φύλου, να μην έχουμε σχέσεις αλλά να σκέπτομαι; Και αυτό είναι εφάμαρτο και είναι επικίνδυνο και ολέθριο. Γιατί; Διότι, απλούστατα, ποιος σας είπε ότι η σκέψη του ανθρώπου δεν είναι η αρχή του κακού και της αμαρτίας;

Αν αρχίσω να σκέπτομαι και να δημιουργώ εικόνες μέσα στο μυαλό μου, τότε αυτές γρήγορα κατεβαίνουν στην καρδιά μου και γίνονται επιθυμία. Και συνεπώς γρήγορα θα περάσω, μα πολύ γρήγορα θα περάσω, από την περιοχή των σκέψεων στην περιοχή των επιθυμιών και από εκεί στην περιοχή των πράξεων.

Είναι λοιπόν και αυτό ένας μύθος, να νομίζουμε ότι μπορούμε να διατηρούμε έστω στη σκέψη μας κάποιο πρόσωπο. Θα σας έλεγα και εδώ δεν υπάρχει πνευματική προκοπή, όσο μπορούμε να διατηρούμε μια τέτοια κατάσταση σκέψεων μέσα στο μυαλό μας.

Ακόμα λέγει εδώ το εξής.

Συγγνώμη, δεν μπορώ ομοίως να πηγαίνω σε πάρτι, να πηγαίνω σε χορούς, μάλιστα να διορθώσω κάτι εδώ, ή μάλλον δεν θα διορθώσω, θα συμπληρώσω. Όταν σας έκανα για το θέμα της μουσικής rock, πού να ξέρω ο ταλαίπωρος ότι όταν σας είπα discotec και όταν ακούω μουσική disco, ότι είναι η μουσική που παίζουν μέσα στις discotec.

Αλλά όταν τελείωσα το θέμα, με πλησίασαν, η κυρία με πλησίασε και μου λέγει, α δεν μιλήσατε λέει, διά την ντίσκο, περίπου το κάνουμε, δεν μιλήσατε λέει, διά την ντίσκο μουσική, λέω, τι θα πει αυτό, ντίσκο δεν είναι το κατάστημα, ας το πούμε, δεν είναι ο τόπος που, και τα λοιπά, όχι μου λέει, είναι ξεχωριστή η μουσική, και μάλιστα έχουν το επιχείρημα τα παιδιά, ότι αυτοί δεν είναι τόσο δαιμονισμένοι, όσο είναι η ροκ μουσική, παιδιά, συλλήβδην Συλλήβδην, όλη αυτή η χορεία και όλες αυτές οι μορφές μουσικής, συλλήβδην, δεν είναι καλές. Δεν μπορούμε να πάμε, δεν μπορούμε να πάμε σε ένα πάρτι να χορέψουμε. Δεν μπορούμε να βάλουμε τέτοια μουσική, δεν επιτρέπεται. Μα μου, προσέξτε, ή θα είμαι χριστιανός ή δεν θα είμαι. Να εξηγηθώ θα. Ο χριστιανός που εξομολογείται, που κοινωνεί, που προσεύχεται, δεν μπορεί να ζει διπλή ζωή.

Δεν είναι δυνατόν, δεν μπορώ λοιπόν να πηγαίνω να χορεύω και να λέγομαι χριστιανός, δεν μπορώ να λέγω ότι ακολουθώ τις επιταγές της μόδας και να είμαι χριστιανός, ντύνομαι απλά, καθαρά τα ρούχα μου, σιδερωμένα, περιποιημένα, αλλά δεν ακολουθώ τη μόδα, δεν κάθομαι να βάφομαι, ιδίως οι κοπέλες που βάφουν τα μάτια τους προπαντός Και άλλα πράγματα, δεν είναι δυνατόν ποτέ να λέγομαι ότι είμαι χριστιανός άνθρωπος, διότι πρέπει να έχω μια φυσικότητα, μια απλότητα.

Ξαναλέγω, θα είμαι ντυμένος σεμνά, θα είναι τα ρούχα μου καθαρά, σιδερωμένα, ευπαρουσίαστος, κουρεμένος, χτενισμένος, έτσι που να δίνω μια ωραία εικόνα. Ποτέ όμως να είμαι θύμα των επιταγών της μόδας.

Δεν μπορώ να πηγαίνω από εδώ και από εκεί και σε εκδρομές ακόμη, γιατί ετέθη μια τέτοια απορία διότι δυστυχώς όταν είναι ανομοιογενές το υλικό μιας εκδρομής τότε, τότε, καλύτερα να μην σας πω τι γίνεται για να μην πω κιόλας το φοβερό ότι οι οργανωμένες εκδρομές οπωσδήποτε στο πρόγραμμά τους έχουν και την επίσκεψη της δισκοτέκ ελπίζω τώρα να μην κάνω λάθος να τη λέω δισκοτέκ, και να πάνε τα παιδιά μας εκεί, ε, όχι, όχι, ξαναλέγω, αν πρέπει να ζήσουμε ζωή συνεπείας, χριστιανικής συνεπείας, αυτά πρέπει να τα προσέξουμε.

Τα πολύ λίγα λεπτά που μας μένουν, τι είναι η παρθενία, καταρχάς παιδιά πρέπει να μείνει κανείς αγνός και καθαρός μέχρι το γάμο του, τέλος. Θα έλεγα εν παρθενία, είναι το να μην μετέχω σε όλα εκείνα τα οποία σήμερα ο κόσμος σαν κράχτης με καλεί.

Πρέπει να έχουμε το θάρρος, να λέμε το όχι στον κόσμο, ο χριστιανός νέος και η νέα που υποκύπτουν στον κόσμο είναι ανάξιοι του ονόματος χριστιανός. Λέγει ο Απόστολος Παύλος, αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε, κληθήκαμε να είμαστε χριστιανοί, εάν υποτεθεί ότι προδίδω αυτή την κλήση και πηγαίνω σε τόπους που ο Θεός δεν θέλει Αναμφισβητήτως δεν είμαι άξιος της κλήσεως του Θεού, είμαι ανάξιος του ονόματος χριστιανός.

Ο χριστιανός νέος βεβαίως ζει στην εποχή του, ζει μέσα στον κόσμο, αγωνίζεται. Και να το έχετε υπόψη σας παιδιά, εάν δεν παρασκευάζω την αμαρτία, όσο και αν παρουσιαστεί η αμαρτία μπροστά μου, θα με γλιτώσει ο Θεός.

Εάν όμως εγώ την αμαρτία την παρασκευάζω και μικρής ενεργείας να είναι, στο τέλος θα πέσω και θα πάθω πολύ κακό. Παράδειγμα, εάν στον δρόμο δω μία σκηνή βρώμικη, θα μου δώσει ο Θεός τη δύναμη να πάρω τα μάτια μου από εκεί.

Και αν δεν πάρω τα μάτια μου, εγώ δεν παρασκεύασα την εικόνα, την βρήκα στον δρόμο την εικόνα αυτή, είδα μία σκηνή, πάλι θα με γλιτώσει ο Θεός. Αν όμως πάω σε ένα κινηματογράφο να πληρώσω εισιτήριο ή να αγοράσω τηλεόραση για να δω τέτοιες εικόνες, τι λέτε, θα με φυλάξει ο Θεός;

Εδώ είναι το ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου, δεν θα σε φυλάξει ο Θεός, είναι αναμφισβήτητο αυτό. Ο χριστιανός νέος λοιπόν αγωνίζεται, έχει σάρκα και οστά, είναι παιδί του Αδάμ, είναι και αυτός πεπτωκώς άνθρωπος.

Όμως, έχει τη Χάρη του Θεού και καλείται από τον Χριστό να μείνει αγνός μέχρι το γάμο του. Για να καλείται σημαίνει ότι μπορεί, διότι δεν ήρθε ο Χριστός να μας πει ουτοπιστικά πράγματα. Θέλετε, ο Χριστός ήρθε να διορθώσει το παραφύσιν που έχουμε και να μας κάνει στο καταφύσιν.

Και το καταφύσιν είναι η αγνότητα μέχρι του γάμου και μέσα στο γάμο Ποιος σας λέει ότι η αγνότης δεν υπάρχει και μέσα στον γάμο με την έννοια Δεν θα γίνουν ποτέ παρεκτροπές, ποτέ δεν θα υπάρχει μοιχεία και το καθεξής Ποτέ δεν θα υπάρχει το στραπατσάρισμα της αγνότητος, ποτέ Έτσι μέχρι το γάμο θα υπάρχει αγνότης και παρθενία Δεν πρέπει να γνωρίσουμε την αμαρτία Η παρθενία λοιπόν είναι για όλους, δεν είναι μόνο για μερικούς Είναι για όλους, είναι εντολή του Θεού, η απουσία της είναι μία, λέει τι σημαίνει η απουσία της, είναι μία συμφορά Σε μια εποχή που η παρθενία χλευάζεται και ποδοπατείται αυτή η εποχή, εκείνη η γενεά είναι μια τελματωμένη γενεά και μια εποχή διεφθαρμένη

Ακόμα, την κάρπωση έχει η παρουσία της παρθενίας, είναι το υπόβαθρον παιδιά της πνευματικής ζωής Δεν μπορώ ποτέ να δω το Θεό αν δεν έχω καθαρή καρδιά, μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται Πολλά πράγματα λερώνουν βεβαίως την καρδιά και η περηφάνεια λερώνει την καρδιά, αλλά η αγνότητα είναι το υπόστρωμα, είναι το υπόβαθρο Εάν δεν έχω αγνότητα, είναι αδύνατον, μα αδύνατον, μα αδύνατον να ανεβώ ψηλότερα και να ζήσω μια πνευματική ζωή, είναι αδύνατον, ας το πάρω με είδηση, θα το πω για πέμπτη φορά, είναι αδύνατον, πρέπει λοιπόν να διατηρήσω την παρθενία Η παρθενία αποτελεί αρετή, είναι το υπόστρωμα και η προϋπόθεση όλων των άλλων αρετών, αλλά είναι και αρετή γιατί καταβάλλει ο πιστός κόπο, είναι το κράμα, αυτό θα πει αρετή, είναι το έργο που καταβάλλει ο άνθρωπος με τη δωρεά του Θεού

Προσφέρει ο Θεός τη χάρη και ο άνθρωπος τον κόπο του και αποκτάται η αρετή, το έργο της αρετής Εδώ λέγει ποιος ο τρόπος να διαφυλάξουμε την παρθενία, όλα εκείνα που σας είπα προηγουμένως, δεν θα τρέχω σε χορούς και διασκεδάσεις και ο χριστιανός διασκεδάζει, αλλά ξέρει τον τρόπο του και ο χριστιανός έχει τη χαρά του, μια χαρά που ξεπερνάει κάθε χαρά του κόσμου και ο χριστιανός έχει ειρήνη που ξεπερνάει κάθε ειρήνη του κόσμου που τόσο διαγγέλλεται αυτή η κοσμική ειρήνη Ο Χριστιανός είναι μες τον κόσμο και είναι χώρια από τον κόσμο, δεν μπορεί να ζει τις προσταγές του κόσμου και είναι ήρωας ότι όταν μπορεί να λέγει στον κόσμο το όχι και όταν μένει αδιάφορος στα συνοφρυώματα του κόσμου

όταν ο κόσμος άλλοτε σου χαμογελά και άλλοτε σου κατσουφιάζει και σου παρουσιάζει τα μούτρα του τα βρώμικα και τα άσχημα ότι δεν είσαι στην παρέα μας και τι σε νοιάζει αδελφέ μου, τι σε νοιάζει παιδί μου, θα στεναχωρηθείς γιατί ο κόσμος σου κατεβάζει τα μούτρα επειδή δεν είσαι δικός του και τι σε νοιάζει, αρκεί να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμεθα παιδιά του Θεού, είμεθα του Χριστού παιδιά και όταν ο νέος είναι του Χριστού παιδί δεν φοβάται τίποτα, με ταπείνωση βαδίζει τον δρόμο των εντολών του Θεού.

Παιδιά, δεν εξαντλούνται βεβαίως με αυτά τα λίγα που είπαμε, αυτά που είπαμε, αλλά ωστόσο βασισμένα πάνω στις απορίες σας που τις μάζεψα όλες μαζί και ενόψει ότι είναι το τελευταίο μας μάθημα αυτό και που πρώτα Θεός θα συνεχίσουμε από τα τέλη Σεπτεμβρίου, αν ζήσουμε και θέλει ο Θεός, θα σας έλεγα ότι τώρα που δεν θα ακούτε λόγο Θεού εύκολα, φροντίστε να μελετάτε λόγο Θεού και όπου γίνεται κήρυγμα γίνεται και το καλοκαίρι βεβαίως γίνεται, δεν έχουμε κατηχητικά αλλά κήρυγμα γίνεται, να τρέφεστε, όπως ένας βιολογικός οργανισμός ζει μόνο όταν τρέφεται, αυξάνει μόνο όταν τρέφεται, έτσι και ο πνευματικός οργανισμός ζει και αυξάνει όταν τρέφεται, να τρέφεστε με τη μελέτη, με την ακρόαση του Λόγου του Θεού, με την προσευχή, με τον εκκλησιασμό, με τον αγώνα.

Θα μπορείτε έτσι να σταθείτε ψηλά Θα έρθει κάποια μέρα που θα δοξολογείτε τον Θεό γιατί σας φύλαξε Θα έρθει κάποια μέρα που θα τελειώσει η ζωή μας και τότε ξέρετε τι θα πούμε Όταν βρεθούμε μπροστά στον δικαιοκρίτην Κύριον και θα έχουμε σωθεί και θα είμεθα στη Βασιλεία Του Κύριε, ολόκληρη δημιουργία δεν επαρκεί να σε δοξάσει για το δώρο που μου έδωσες να είμαι πάντοτε κοντά σου Σας εύχομαι καλές εξετάσεις στα σχολειά σας και καλό καλοκαίρι Και ερχόμεθα παιδιά στην ώρα των αποριών

Βέβαια επειδή είναι το πρώτο μας θέμα φέτος δεν έχω απορίες, μία ηρωτήθη αλλά επειδή είναι κάπως ειδικό θέμα επιφυλάσσουμε για αυτήν προσεχώς Θα ήθελα λοιπόν κάτι εγώ να σας πω που θα μπορούσε ίσως να τεθεί σαν απορία έτσι Πέστε μας κάτι γύρω από τα βιβλία

Μπορούμε να διαβάζουμε οτιδήποτε βιβλίο, οτιδήποτε έντυπο, μπορούμε να διαβάζουμε, υπάρχει κίνδυνος να βλαφτούμε, σε αυτήν την απορία, ερχόμαστε παιδιά να απαντήσουμε, κάποτε, σε μια 15χρονη κοπέλα, χάρισαν ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο Και όταν καμιά φορά, ξέρετε, πέσει στα χέρια μας κανένα πολύ ενδιαφέρον, όπως ένα διήγημα, ένα μυθιστόρημα, κάπως έτσι που είναι και ξεκούραστο, θέλω με σώνη και καλά αυθημερών να το τελειώσουμε.

Πήρε λοιπόν το βιβλίο, κάθισε δίπλα στη σόμπα, χειμώνας ήταν και είχε και μία μεγάλη χτένα στα μαλλιά της. Απορροφημένη από το διάβασμα, ακούμπησε η χτένα επάνω στο σώμα της σόμπας και ανεφλέγη, πήρε φωτιά, αλλά πήραν και τα μαλλιά της φωτιά και πριν προλάβει να αντιδράσει, η κοπέλα σε λίγο είχε απανθρακωθεί.

Αυτό είναι ένα περιστατικό από τις ειδήσεις που ακούμε στο ραδιόφωνο ή διαβάζουμε τις εφημερίδες. Έχει όμως αυτή η ιστορία και έναν αλληγορικό χαρακτήρα

Μια κοπέλα ή ένα αγόρι, όταν θα πάρουν στα χέρια τους ένα βιβλίο Και το βιβλίο αυτό είναι εμπρηστικό, δηλαδή μπορεί να πυρπολίσει την ψυχή τους Τότε τι γίνεται, τότε αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η πυρκαγιά, αυτός ο εμπρησμός Δεν αναφέρεται εις το σώμα, γιατί όπως η κοπέλα πήρε φωτιά και κάηκε, αλλά αναφέρεται εις την ψυχή Πρέπει να ομολογήσουμε ότι το έντυπο έχει μια τεραστία δύναμη, μορφώνει αλλά και διαφθείρει, εξευγενίζει αλλά και εξαχρειώνει Γίνεται πηγή φωτός, αλλά γίνεται και πηγή σκότους. Γίνεται τροφή εκλεκτή, αλλά και τροφή δηλητηριασμένη.

Είναι γιατρικό που μπορεί να θεραπεύσει κανείς πολλά πράγματα, ιδίως όταν έχει άγνοια και έρχεται σε γνώση, αλλά και ταυτόχρονα είναι και ένα δηλητήριο. Βέβαια μιλάμε τώρα για το κακό έντυπο, πόσο μπορεί αυτό να καταστρέψει, όσο μπορεί το καλό έντυπο να οικοδομήσει

Θα ήθελα όμως μερικά πράγματα να πούμε για το κακό έντυπο, διότι είναι αναμφισβήτητη η αξία του καλού έντυπου στην ζωή μας, στην ψυχή μας Το κακό έντυπο, παιδιά, δεν μοιάζει παρά με ένα χρωματισμένο χαρτί που έχει τυλιγμένο δηλητήριο Και κυρίως μιλάμε για τα εικονογραφημένα και μάλιστα, τι εικονογραφημένα, θα μου πείτε ότι ανήκω πολλά χρόνια πίσω Τώρα κυκλοφορούν κάποια περιοδικά ή βιβλία, κυρίως περιοδικά, δεν έχουν κείμενο, έχουν μόνο φωτογραφίες Φοβερές φωτογραφίες, Φοβερές φωτογραφίες, και αυτές κυκλοφορούν παιδιά ακόμα και στα σχολεία και στα γυμνάσια, γυμνάσια εννοώ τις τρεις πρώτες τάξεις του γυμνασίου, γιατί όχι και στα δημοτικά, είναι φοβερό πράγμα παιδιά, ε, κατά κυριολεξία, είναι πολύχρωμο χαρτί που έχει τυλιγμένο δηλητήριο, και τι δηλητηριάζει, πρώτα πρώτα δηλητηριάζει τη συνείδηση,

Είναι γνωστό ότι όταν διαβάζει κανείς ή βλέπει εικόνες ανήθικες, σιγά σιγά η συνείδησή του, που δεν είναι άλλο παρά η φωνή του Θεού, πνίγεται και πεθαίνει αυτή η συνείδηση Αφαιρείται κάθε μεγάλο και ωραίο και άγιο ιδανικό και ο άνθρωπος μεταβάλλεται σε ένα κτήνος που η συμπεριφορά του στους άλλους είναι κτηνώδης Γιατί δεν διαθέτει πια ευαίσθητη συνείδηση Μπορεί ακόμα το κακό έντυπο να δηλητηριάσει την καρδιά Όλα εκείνα τα ωραία αισθήματα που μπορούν να υπάρχουν μέσα σε μια καθαρή καρδιά Όλα αυτά παιδιά εξαφανίζονται και η καρδιά γίνεται σκληρή Σημειώσατε, δεν είναι μόνο τα ανήθικα με τη στενή σημασία της λέξεως.

Είναι και εκείνα τα βιβλία τα οποία έχουν ιδεολογίες που είναι υλιστικές, αθεϊστικές, όπως θέλετε πάρτε το, αντιανθρωπιστικές, αντικοινωνικές, όπως είναι τα αναρχικά κείμενα. Και όταν ένας νέος διαβάζει τέτοια, η καρδιά του σκληραίνει και ξέρετε ότι γίνεται ένας υποψήφιος εγκληματίας.

Σε μια δεδομένη στιγμή τέτοιοι άνθρωποι μπορεί να γίνουν εγκληματίες.

Μη σας κάνει καθόλου εντύπωση. Είναι κάτι που το έχουμε ζήσει και το ζούμε και θα το ζούμε. Και ένα τρίτο. Το κακό έντυπο δηλητηριάζει και το πνεύμα του ανθρώπου. Τον οδηγεί στην απιστία, στην αθεΐα και θέλετε ακόμη και στη μαγεία μπορεί να τον οδηγήσει ένα βιβλίο ανάλογο όταν δεν προσέξει, όπως στον υπνοτισμό, στον πνευματισμό ή ακόμη σε μία αίρεση.

Θυμάμαι προ ετών, πολλών ετών. Στο παζάρι της Λαρίσης, καλή ώρα που τώρα έχουμε σήμερα το παζάρι, πουλάνε και βιβλία. Δεν ξέρω αν πήγατε, αν φέτος υπάρχουν, είναι τα βιβλία που καθαρίζουν, θα λέγαμε, τα ντουλάπια τους, τα βιβλιοπωλεία.

με εκδόσεις που δεν τραβιούνται, ό,τι πουλήθηκε, πουλήθηκε και είναι άχρηστα τα βιβλία αυτά, ουσιαστικά. και πιάνουν τόπο για ένα βιβλιοπωλείο κεντρικό, όπως των Αθηνών τα κεντρικά βιβλιοπωλεία, καθαρίζουν λοιπόν τα ντουλάπια τους ή η εκδοτικότητά τους έχει μείνει και αυτά που λιώνουν στα λεγόμενα καροτσάκια.

Το ίδιο γίνεται και στην Αθήνα, ξέρετε, κάτι εκεί στις γιορτές, Χριστούγεννα, Αγίου Βασιλείου, καροτσάκια στους δρόμους, στους κεντρικούς, με βιβλία. Έτσι πέφτουν εκεί οι άνθρωποι, είναι φτηνότερα, είναι ευκαιρία και παίρνουν ό,τι θέλουν, αυτά είναι περισσεύματα.

Μέσα σε εκείνα τα βιβλία, παιδιά, ω, αν ξέρατε τι υπάρχει, ξέρετε πόσα βιβλία που αναφέρονται στη μαγεία, στον πνευματισμό, στην αυθυποβολή κλπ. υπάρχουν και πουλιούνται εκεί. Κάποια λοιπόν φορά, εδώ στο παζάρι της Λαρίσης, κάποιο παλιό μου κατηχητόπουλο, σήμερα είναι παντρεμένος και έχει και παιδιά.

Πήγε και αγόρασε κάτι τέτοια βιβλία, ήταν καλός μαθητής, πολύ καλός μαθητής, είχε ενδιαφέροντα, δεν μου είπε τίποτα. Αγόρασε μια τσάντα της αγοράς βιβλία, θα μου πείτε πού το ξέρω, θα σας το πω παρακάτω πού το ξέρω.

Και άρχισε άπληστα να τα διαβάζει, αχόρταστα. Ε παιδιά, άρχισε να παρουσιάζει φαινόμενα το παιδί αυτό, διότι άρχισε να πειραματίζεται εκείνα τα οποία διάβαζε. Και όταν αρχίσει κανείς να πειραματίζεται, τότε ήδη, ιδίως τα μαγικά αυτά βιβλία της αυθυποβολής, του πνευματισμού και τα λοιπά, ήδη αφήνει περιθώρια εισχωρήσεως του σατανά, του διαβόλου εις την ψυχή. Οπότε κάποια φορά, ενώ όφειλε, εξομολογητός σε μένα, όφειλε να πει, επήρα, καλώς κακώς, αυτά τα βιβλία. Μπορώ να τα διαβάσω; Θα του έλεγα αναμφισβητήτως. Λοιπόν, τρόμαξα όταν το άκουσα και όταν είδα να γίνεται ήδη σοβαρή ζημιά στην ψυχή του.

Φοβάμαι ότι μέχρι σήμερα αυτή η ζημιά δεν έχει φύγει. Το φοβάμαι. Παρότι έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια από τότε. Και του λέγω, θα τα κάψεις όλα. Δεν είχε τη δύναμη να τα κάψει. Του λέγω, θα μου τα φέρεις εδώ, στο σπίτι. Και τότε ήρθε μια τσάντα της αγοράς με βιβλία, όπως σας εξήγησα.

Ένα άλλο παιδί, κι αυτό κατηχητόπουλο, αυτός δεν ξέρω τι απέγινε, δεν ξέρω, να τον ελεήσει ο Θεός, δεν ξέρω τι απέγινε. Ασχολείτο, γιατί κι αυτός πήρε βιβλία από το παζάρι, ασχολείτο με την τηλεπάθεια.

Έφτασε να κάνει πειράματα με τον αδελφό του, ήταν σε ένα άλλο δωμάτιο ο αδελφός του, αυτός συνεκέντρωνε την σκέψη του. Αυτό ξέρετε τι σημαίνει, τι καταστροφή είναι, να φυλάξει ο Θεός. Περιέργειες αυτά δεν πρέπει να έχουμε.

Και ξέρετε με μια λέξη πώς λέγονται αυτά; Περίεργα. Οι λέξεις είναι στην Καινή Διαθήκη, στο βιβλίο των Πράξεων. Τῶν τὰ περίεργα πραξάντων Λέγονται περίεργα αυτά Και είναι μια δαιμονική περιέργεια Συνεκέντρωνε τη σκέψη του Για να επιβληθεί στον αδελφό του Ως δέκτη ο αδελφός του Αυτός δε ως πομπός Και πήγαινε μετά και του έλεγε

Στο μυαλό σου τι σκέψη σου ήρθε; Για να δει εκείνο που σκεφτόταν ο πομπός και προσπαθούσε να το στείλει στον αδελφό του, αν έπιανε, να δει, πειραματιζόταν Βέβαια, είχε πάθει πολύ κακό το παιδί αυτό μ' όλη ετούτη την ιστορία και το χειρότερο, ότι όσα του είπα δεν επείσθη και έλεγε ότι έχει την ικανότητα να στέλνει τη σκέψη του μακριά Γιατί πίστευε, πίστευε, ότι με τον τρόπον αυτόν έχει κάποια ικανότητα Βέβαια είναι και ένα παιχνίδι, να δείτε πώς πιάνουν παιδιά αυτά, είναι φοβερό πράγμα Κάποτε είχαμε πάει με ένα κατηχητικό σχολείο, εκδρομή, κάπου, σαν ένα βουνό στην Πεντέλη

Όλη την ημέρα φάγαμε, ήπιαμε, παίξαμε, παιδιά ήταν, κατηχητικού σχολείου Τι μπορεί να κάνει κανείς σε μια εκδρομή; Παιχνίδια μπόλικα, παίχθηκαν, παίξαμε και ένα παιχνίδι που λέγεται ο Μάντης, ίσως να το ξέρετε. Απομακρύνουμε κάποιον από την παρέα, και εμείς λέμε ότι θα βάλουμε κάτι στο νου μας, δηλαδή κάτι θα κουβεντιάσουμε αν μπορεί να το βρει. Εμείς δεν βάζαμε τίποτα, παιχνίδι είναι αυτό. Ερχόταν λοιπόν αυτός και έλεγε, ήρθα. Του λέγαμε, τι βάλαμε στο μυαλό μας, δηλαδή τι σκεφτήκαμε, τι κουβεντιάσαμε τώρα και βάλαμε στο μυαλό μας. Αυτός μας κοιτούσε στα μάτια και μετά λέει, αυτό βάλατε. Εμείς συνεννοημένοι λέγαμε, α, το άκουσες. Ξέρω 'γω, το άκουσες. Όχι βρε παιδιά, δεν το άκουσα. Άρχισε να τσιμπιέται, καταλάβατε. Μέσα να πιστεύει ότι έχει ικανότητες. Θα ξαναφύγεις μακριά. Πιο μακριά θα πας τώρα αυτή τη φορά. Ξαναγύρισε, εμείς πάλι τίποτα δεν είχαμε. Τι είπες, τι βάλατε στο μυαλό σας, αυτό.

Πω πω, όλοι μαζί τώρα να θαυμάζουνε Παιδιά, αυτός την είχε αρπάξει, σίγουρα την είχε αρπάξει Εγώ τον λυπήθηκα και του λέω, κοίταξε να δεις, παιχνίδι είναι αυτό, ψέματα τα κάναμε για να παίξουμε

Καλά μου λέει, καλά, γυρίζουμε, γυρίζοντας πίσω στα σπίτια μας

Παρότι τον ειδοποίησα ότι ήταν παιχνίδι και ότι ψέματα τα λέγαμε, ξέρετε τι μου είπε Έχω μου λέει την ικανότητα να τα βρίσκω

Τέτοια άτομα είναι επιρρεπή σε τέτοιες περιπτώσεις Λοιπόν παιδιά, προσέξτε, έχουμε νοσηρή περίπτωση, άρρωστη περίπτωση, μην έχουμε ποτέ περιέργεια ή ποτέ μην πούμε ότι έχουμε την ικανότητα Εμείς να μετέλθουμε τέτοια πειράματα και τα λοιπά, χαθήκαμε, πραγματικά δηλαδή θα δαιμονοκρατηθούμε πέρα για πέρα Βλέπετε τι κακό κάνουν τα βιβλία, τα κακά βιβλία

Θυμάμαι τι σολομονικές είχε το παιδί αυτό, σολομονική ξέρετε τα βιβλία που λέει μαγικές συνταγές Και γιατί λέγεται σολομονική; Ήταν μια παλιά συνήθεια να δίνουν τίτλο συγγραφής που δεν ήθελαν να παρουσιάσουν τον εαυτό τους γιατί ήταν άσημος ο εαυτός τους Τίτλο, ονόματα λαμπρά από την ιστορία και έβαζαν το όνομα του Σολομόντος του Σοφού Και έτσι προκύπτει το βιβλίο Σολομονική Φυσικά, μόλις και ανάγκη να σας πω ότι ο Σολομών δεν έκανε βιβλία τέτοια και δεν έχουν καμία σχέση με το Σολομόντα Λέγονται ψευδεπίγραφα Το αποτέλεσμα αν διαβάζουμε τέτοια βιβλία που μπορούν να βλάψουν και την καρδιά μας και τη συνείδησή μας και το πνεύμα μας

Είναι φοβερό, είναι φθοροποιό, μοιάζει θα λέγαμε με τη μύγα τσε τσε, θα την ξέρετε, δεν φαίνεται βεβαίως αμέσως εκείνο το τρομερό αποτέλεσμα του τσιμπήματός της, όμως οδηγεί πάντοτε σε θανατηφόρα αποτελέσματα.

Μάλιστα σε μια στιγμή πειρασμού έρχεται να θυμηθούμε εκείνο που διαβάσαμε, ιδίως άμα είναι ιστορίες και πράγματα που αναφέρονται στην ηθική με τη στενή σημασία της λέξεως Όταν έρθει ένας πειρασμός σωρεύεται όλο το υλικό που εγνωρίσαμε και διαβάσαμε για να μας εξάψει τη φαντασία, να μας πυρπολήσει την καρδιά και στο τέλος να μας ρίξει εις την αμαρτία Μη πει κανένα παιδί ότι εγώ δεν επηρεάζομαι από το κακό έντυπο, εγώ πια είμαι μεγάλος, εγώ δεν παθαίνω τίποτα Θυμάμαι ένα φίλο μου, λίγο μικρότερός μου, είχε πάει στρατιώτης μετά από μένα. Θυμάμαι μου είχε πει ότι επειδή ήθελε να γνωρίσει μερικά πράγματα, γιατί δεν ήξερε, είχε έρθει από χωριό, από την επαρχία, κάτω στην Αθήνα, ότι δεν ήξερα τίποτα, έλεγε, να διαβάσω κάτι από αυτά που κυκλοφορούν. Του λέω, πρόσεξε, είναι προνόμιο να μην ξέρεις, διότι μία γνώση βρώμικη δεν έκτισε τίποτα να σε ωφελήσει.

Μου λέει, α, δεν έχω να πάθω τίποτα, άρεσε να διαβάζει λοιπόν, του λέω, πρόσεξε Αλέκο, Αλέκο τον έλεγα, πρόσεξε Αλέκο, θα πάθεις πολύ κακό Α, όχι λέει, δεν υπάρχει κίνδυνος, κάποια φορά μου στέλνει ένα γράμμα από τη μονάδα του, με SOS, σώσε, σώσε με, είχε πέσει σε μεγάλο πειρασμό, που είναι πάρα πολύ φυσικό Όταν διαβάζω γαργαλιστικά, ανήθικα, περιοδικά και βιβλία, δεν θα πέσω στο πειρασμό Είναι πάρα πολύ φυσικό Γι' αυτό μη πει κανένας ότι δεν παθαίνω τίποτα, εκτός αν είναι φτιαγμένος από το ντουβάρι Το ντουβάρι βεβαίως δεν παθαίνει τίποτα Αλλά εφόσον έχουμε κύτταρα, έχουμε ζωντανό οργανισμό, οπωσδήποτε παθαίνουμε

Δεν υπάρχει δε ηλικία ασφαλείας Εάν εγώ τον διαβάσω παιδί ή γέρος, εσείς ή ο πατέρας σας ή ο παππούς σας, μη νομίσετε ότι η ζημία δεν θα είναι στον πατέρα σας ή στον παππού σας Είναι μια πλάνη να νομίζουμε ότι εκείνος που έχει μεγάλη ηλικία δεν παθαίνει τίποτα

Ακόμα μην πείτε ποτέ ότι αυτό το οποίο θα διαβάσω είναι ένα έργο τέχνης Όπως, επί παραδείγματι, ένα λογοτέχνημα, όπως είναι, θεωρώ εγώ, τα βιβλία του Καζαντζάκη Διάβαζα μία κριτική των βιβλίων του Καζαντζάκη, δηλαδή κάποιος που πήρε αποσπάσματα από τα βιβλία του και έκανε κριτική Παιδιά, τρόμαξα, αναρωτήθηκα και είπα, γράφει έτσι ο Καζαντζάκης, μάλιστα για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού Γράφει έτσι ο Καζαντζάκης, τρόμαξα, πέστε μου τώρα, θα μπορούσα να διαβάσω ένα βιβλίο, τέτοιο βιβλίο, βρωμερό βιβλίο, μόνο και μόνο γιατί είναι καλογραμμένο λογοτεχνικά, γιατί αποτελεί, θα λέγαμε, ένα μνημείο τέχνης, μη πει κανένας ότι θα διαβάσω ένα βιβλίο, μόνο και μόνο γιατί είναι λογοτεχνικό, ενώ μπορεί πραγματικά να μας βλάψει πολύ.

Μη πούμε ακόμα ότι πρέπει να μορφωθώ, πρέπει να διαβάσω μερικά πράγματα για να ξέρω Θα έλεγα σε αυτό το σημείο, έχετε διαβάσει τα καλά βιβλία όλου του κόσμου, τα εξαντλήσατε Και τώρα φτάνετε στο σημείο να πείτε ότι αφού τα διάβασα όλα τα καλά βιβλία όλων των βιβλιοθηκών του κόσμου Ε τώρα μπορώ να διαβάσω και ένα βιβλίο που δεν είναι καλό, όχι παιδιά, όχι παιδιά, κακό βιβλίο ποτέ Μη πείτε ποτέ, δεν αμαρτάνω εγώ εάν διαβάσω Ξέρετε ότι η Εφέση, δηλαδή εκείνοι που έγιναν χριστιανοί στην Εφέσο

Όταν πίστεψαν στον Χριστό και άκουσαν τα κηρύγματα του Αποστόλου Παύλου Ξέρετε τι έκαναν, κατά προτροπή του Παύλου προφανώς Έφεραν τα βιβλία τα μαγικά που είχαν και τα ρυπαρά εκείνα βιβλία και τα έκαψαν μέσα σε μια πλατεία Ξέρετε πόσα βιβλία είναι αυτά, πάρα πολλά, μας λέει την τιμή τους, ήσαν λέει 40.000, 4 μυριάδες, 40.000 αργυρά νομίσματα Δεν ξέρουμε, δεν μας λέει τι νομίσματα ήσαν αυτά, ίσως το κυκλοφορούν νόμισμα τότε στην Έφεσο, 40.000 αργυρά νομίσματα Και όμως οι Εφέσιοι, παιδιά, είχαν κάψει, τα είχαν κάψει, γιατί, γιατί απλούστατα αισθάνονται ότι έπρεπε αυτά να μην υπάρχουν πια στο σπίτι τους

Ξέρετε ότι υπάρχει αντίληψη ότι η Εκκλησία έρχεται να στερήσει την ελευθερία σας και να σας πει μη το διαβάζεις αυτό, μη το διαβάζεις εκείνο Παιδιά, δεν στερεί την ελευθερία η Εκκλησία, αλλά απλώς προστατεύει την ελευθερία σας, διότι θα γίνετε δούλοι τέτοιων καταστάσεων Εάν επί παραδείγματι, ο φαρμακοποιός είναι υποχρεωμένος να γράψει έξω από ένα φιαλίδιο, δηλητήριο, αυτό δεσμεύει την ελευθερία του αλλουνού που θα πάρει το μπουκαλάκι να το πιει

Εάν στους δρόμους που διασχίζονται από το τρένο υπάρχουν πινακίδες που λένε προσοχή στα τρένα, εμποδίζουν την ελευθερία των οδηγών, των αυτοκινήτων για να περάσουν Εάν υποτεθεί ότι η ηλεκτρική εταιρεία, η ΔΕΗ, έχει κολόνες και μπορεί, ξέρετε, έχει υψηλή τάση, έχουμε χιλιάδες βολτ κολόνες αυτές τις μεγάλες και γράφει κίνδυνος θάνατος, ηλεκτροπληξία, τι σημαίνει με αυτό, σε εμποδίζει να ανεβείς επάνω, ξέρετε στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο, Αθηνών, Πειραιώς, υπάρχει από μέσα από τα παράθυρα, μη σκύβετε έξω, μια φορά, μια φορά, πω πω φοβερό, δεν ήταν στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο, ήταν σε αυτοκίνητο, σε λεωφορείο, πέρασε άλλο λεωφορείο πλάι, όταν κάποιο παιδί, μικρό παιδί,

Είχε βγει πολύ έξω από το παράθυρο και τον κρατούσε ο πατέρας του, το απεκεφάλισε το παιδί Και έμεινε στα χέρια του πατέρα μόνο το σώμα του παιδιού, φοβερό Όταν λοιπόν γράφει μη σκύβετε έξω, τι σημαίνει, σε εμποδίζει, σου εμποδίζει, σου αφαιρεί την ελευθερία ή σε προστατεύει Παιδιά, πρέπει να το καταλάβουμε, ότι το ίδιο κάνει και ο Λόγος του Θεού Δεν κάνει τίποτε άλλο από το να μας φωνάζει και να μας λέει, προσοχή δηλητήριο, προσοχή δηλητήριο, όλα τα έντυπα και όλα τα βιβλία δεν διαβάζονται, πρέπει να διαλέγουμε τι θα διαβάσουμε και αν δεν είμαστε σίγουροι αυτό που θα διαβάσουμε, πηγαίνουμε σε έναν μεγαλύτερό μας, στη μητέρα μας, στον πατέρα μας, στον καθηγητή μας, στον πνευματικό μας, το δείχνουμε το βιβλίο και εκείνος μπορεί να μας πει αν είναι κατάλληλο ή δεν είναι κατάλληλο.

Εύχομαι να σας βοηθήσει παιδιά ο Θεός να διαλέγετε πάντοτε το καλό βιβλίο.