Το θάρρος, το ισόβιο κήρυγμα και η μετάνοια

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Reverend Fathers, beloved Christians, men and women, I am sure that everyone here loves Holy Scripture.

As the Russian Chrysostom said, no one can be saved without reading Scripture. So, those of you who study Holy Scripture will remember what the book of the Acts of the Apostles says in its final chapters about the Apostle Paul’s eventful journey to Rome. When they reached Puteoli, the town that served as Rome’s port, news spread that Paul had arrived there as a prisoner. The Christians hurried to Puteoli and saw the Apostle Paul. And Acts says that when Paul saw the Christians, he took courage. Courage, he took courage. A simple thing.

This was the Apostle Paul, who was caught up to the third heaven and heard words that cannot be spoken, words no human being may utter. This was Paul, whom the Russian Chrysostom called the golden eagle: like an eagle, he flew across East and West.

The courageous Apostle Paul, a fighter in the spiritual struggle, took courage from the Christians of Rome. What does this tell us, beloved? Even the bravest and holiest person has moments in life when he needs encouragement.

That is how frail we human beings are. Even the holiest person ever to walk the earth, our Lord Jesus Christ, came to a moment when he began to be troubled. That is what the Gospel says: “He began to be troubled.” He began to be in agony and prayed, and his sweat fell from his face like drops of blood. And an angel, it says, appeared and strengthened him. Thank you.

Christ himself knew such anguish, and we too are living through a time of anguish, anguish for our nation. This is no small or insignificant matter. At the church of Saint Euthymios, where the devout Father Kroutsios serves, Father Kroutsios is here, a miracle took place, because it is regarded as a miracle that...

The Annunciation, the Annunciation, the prayer. I am no longer thirty, or forty, or fifty, or sixty, or seventy years old. I am eighty-five, I tell you, eighty-five. Other preachers of my generation, such as Chrysorroas, Father Christochros, Kalyvas, and other elders, have withdrawn from public work and now live quietly.

That is human life: a beginning, a time of work, and an end. So I hesitate, too, as I count my years. I would like to imitate John the Evangelist, John the Evangelist, who, when he was younger, girded himself and walked wherever he wished. But later his children, his spiritual children, would lift him up, lift him up, lift him up, and carry him to the pulpit, right up to the pulpit; and there, from the pulpit, he would speak to the Christians.

This man who soared like an eagle, who spoke in the lofty language of philosophy and theology and said, ‘In the beginning was the Word (Logos), and the Word was with God, and the Word was God,’ later reduced his whole sermon to four words. There has never been a shorter sermon than the one John the Evangelist gave.

He would say to his spiritual children, to his listeners: “My little children, love one another.” My children, love one another. And indeed love is the essence, the very essence of our faith, the essence and root of our Christianity. So I hesitate, both because of my age and because of my sinfulness, which I publicly... I hesitate, and I come rather to imitate Origen, who was the leading figure in philosophy and theology in Alexandria. He went to a certain city, and they gave him the Gospel to read, Holy Scripture to read. The eyes of this great teacher and theologian fell upon the verse: “But to the sinner God said: Why do you recite my statutes and take up my covenant?” Origen was so deeply moved that he wept.

He wept, and the congregation wept. No sermon was delivered. But as the late Trembelas said, the sermon Origen gave those Christians without words, but with tears, was the greatest sermon of his life.

So I hesitate. At one moment I say I should imitate the Apostle John the Evangelist; at another, Origen; at another, Gregory the Theologian, who fought like a giant against the heresies.

At last he grew weary, submitted his resignation, and went away into the wilderness. There, as Iosoueton used to say, he communed with himself and God. I hesitate, and I cannot help thinking that perhaps I too should imitate my own saint, my personal saint, Saint Augustine, whose feast, God willing, I shall celebrate amid the festivities.

This year his memory is celebrated on Holy Sunday, in the afternoon, at night, on the feast of the Holy Spirit, at Pentecost of the Holy Spirit. He used to say, ‘Do I not want to rest now, too? I want to rest from caring for the young and the old, orphans and widows, ascetics and monks. I want to rest and go into my wilderness, but something will not let me. When I decide to leave, someone will not let me, and that is the Gospel, which compels me to remain at my post for the Gospel until the end.’

But I leave all these aside and prefer to choose Saint John Chrysostom. Although he was surrounded by countless cares, he never stopped preaching, right up to his last breath. He used to say, ‘I shall preach, despite all my imperfection and sinfulness; I shall preach, looking toward the boundless sea of God.’

So I shall preach tonight as well. What shall we preach about? We shall open Holy Scripture and take a verse related to the one chosen by our beloved, fervent preacher, our dear Mr. Nikos Sotiropoulos.

Records have been set in our homeland, in Greece, this blessed land that was a land of saints and martyrs; the earth has not brought forth so many martyrs, martyrs, martyrs anywhere else as the soil of Greece has. Yet Greece is a land of saints, a land of sinners, of many sinners, and it is fitting for us to repeat: ‘Woe to us, for we sin.’

Where do we sin? First of all, in the family, the very foundation of society.

Just as the body is made up of millions upon millions of cells, joined together to form the wonder that is a human being, so human society is made up of people and families. “What God has joined together, let no one separate.” Holy Matrimony is a Mystery, a bond that cannot be broken. Only death parts husband and wife. What God has joined together, let no one separate.

Divorce was once unheard of. Spiritual fathers counseled husbands and wives, and divorce did not arise. But now, through the laws we have passed, the previous government first abolished adultery as a crime. Adultery is no longer a crime.

Another law introduced automatic divorce: a husband could watch the clock, and once five years had passed, he was free to seek a divorce. A law also introduced divorce by mutual consent. Now they will make divorce easier still, so that the prophecy of Kosmas of Aetolia may be fulfilled. And Kosmas of Aetolia said:

He said a time would come when the family would fall apart and husbands would divorce their wives.

They change shirts with ease. As easily as a man changes his shirt, he will change his wife; and a woman, in turn, will change her husband as easily as she changes her robe. Fine times. In these years, divorces have reached record levels. Here in Athens alone, they have reached 25,000. Some women are on their third or fourth divorce. The lawyers, the lawyers, are doing a roaring trade, and Athens is in a fine, a fine state: a place of crime, adultery, fornication, and other things.

We sin against one of the most precious things we have: the family. But we sin in another way as well. What is it? Look at our younger generation. Ours is the nation with the fewest children in the world. I have said it before, and I will never stop saying it. Albania is full of children, Serbia is full of children, Bulgaria is full of children, Turkey is full of children. And us? Nothing.

Two... nothing at all. And they go further still. There is a story, I do not know whether I should tell it here, but I will. I read it in the newspapers. Bush, the President whom they call the leader of the world, went to Ankara, met Özal, and spoke with him. Bush was praising Greece.

And Özal smiled.

And he asks him, “Why are you smiling?” Because those praises suit the Greece of old; they do not suit today’s Greece, because Greece is a cemetery where everyone is growing old. Give me permission, and I’ll take Greece over in a week. There are no soldiers, no soldiers; and the soldiers who do exist are mama’s boys. For if you ask someone, “Why don’t you have children?” the financial problem comes up at once: “We have no money, we don’t have this or that, how will we live?” and so on. Those are lies. In the old days, the blessed days, people and their children ate meat three times a year: at Christmas, at Pascha, and on the feast of the Most Holy Theotokos. That was when they gave it to them. And their health was robust.

They gathered in Athens, the pediatricians gathered, 200 pediatricians, who said that, for the first time, cases of heart disease were appearing in children, even infants.

A child's heart is like a clock, a brand-new clock. Say it, say it: a child's heart alone is enough to prove that God exists. It may not affect us, but what is happening to children that they now have heart disease? And the doctors answer.

The priests, the bishops, the theologians, and the specialists answer: too much food. Children even get up at night and empty the refrigerator. That is how these troubles come upon them. In the old days, children went barefoot and had cheeks red as poppies.

Those children fought, hungry and barefoot, barefoot and hungry, and made it all the way to Ankara. And now the children of Greece, our soldiers, are brought up on an American way of life. They are brought up, brought up, brought up that way.

And yet you see them taking their own lives. Twenty have done so along the Evros River so far. They cannot bear the military service that their fellow soldiers endured in earlier years. Abortions, and if I asked you to count the abortions...

...one, two, three, four, five. It is no longer 14,000 children, as it was with the children whom Herod slaughtered, slaughtered. And Rachel weeps, she wept for her children, but this is a great calamity: many more children.

One must reflect, and does reflect, on how our planet bears us, how the stars have not fallen from heaven, how the earth has not shaken.

We are still here, but consider this: abortions have reached 400,000 a year. My God, my God, my God! That is how many there are now. And abortion is no longer considered a crime. Yet in other countries, in Germany, Austria, and elsewhere, it is considered a crime, and doctors, nurses, and even parents are punished. Here, nothing at all. A law has been passed concerning this crime. There is no greater crime. Dostoevsky, the great teacher and prophet of the Russian people, said that whoever kills a little child kills Christ. If you kill an adult, you may at least have some reason for it. But a little child, innocent as an angel from heaven, you kill that child. At a demonstration we held against abortion in Florina...

A little blond child held a sign that read, “Mother, why are you killing me?” And when I was serving as a preacher in Athens, an elderly woman called me to the hospital. I found her in the last hours of her life. “Bishop,” she said, “I have a burning coal in my soul. Day and night I have no peace.” What was that burning coal? Her husband had pressured her while she was pregnant, and she had had an abortion. It is a crime above all crimes. We have reached record levels of crime. The first, as I said, is the breakup of the family through divorce. The second is abortion. Before I finish, I will name one more wrong that shows the state Greece is in. We are a people who are always in court. We love going to court.

We sue, we are sued, and we run to the courts.

They say that about nine hundred thousand people are questioned before the courts, local courts, trial courts, courts of appeal, and the Supreme Court. They appear as witnesses for the prosecution or the defense. Worst of all, we swear oaths.

That is forbidden. It is forbidden. I published a long issue of Spitha on this question. Please read it; we will distribute Spitha again tonight. The Lord forbids it. Under Moses, oaths were permitted.

But Christ, who raised moral teaching to such heights, is like the Himalayas. The moral teaching of the Gospel is no small thing. Just as the Alps and the Himalayas are the highest mountains, the former in Europe and the latter in India, so too the moral teaching of the Gospel is like the Himalayas.

At those heights, the Lord says, ‘Do not swear at all.’ Yet an oath is permitted for one reason. And yet people swear oaths. Judges sit and listen to witnesses give their testimony, and everything is said in court except the truth. The truth alone is left unsaid.

As a remarkable legal scholar said during a well-known trial in our own time. So everyone swears an oath there, before themselves, without even considering its terrible consequences.

So I ask you who have come here out of zeal, some even from faraway Corfu, despite this tremendous summer heat: keep God’s law. If you are called to court, say, “Your Honor, I will tell you the truth, but I will not swear an oath.” And who alone are given the privilege of refusing to swear? The Millennialists, of all people.

They do not swear oaths for reasons of conscience, and that makes them a privileged group. And we have even sold land, an invaluable piece of land, Stastivas, an invaluable piece of land, which they are turning into the Brooklyn of the Balkans, with machinery, with, with, with, with ... And they do not serve as soldiers.

For reasons of conscience. The Greeks are privileged! We, like subjugated subjects, have to place our hands on the Gospel and swear oaths. But we too are at fault, because we need to resist. From now on, in the name of Jesus of Nazareth, I charge you and tell you: if judges call you as witnesses, say, ‘I will tell you the truth, but without an oath. Whether you accept that or not, so be it.’

That, my dear friends, is what I have to say about oaths. If you want to understand the responsibility that comes with swearing an oath, read the Prophet Zechariah. There you will see his vision: a great blade, twenty cubits long, hanging over a city. That sickle, he says, will mercilessly cut down liars, those who speak falsely, and those who swear oaths before our Lord.

That is the situation. So I call on you to be Christians who live by their conscience, not Christians who ignore it.

We had a trial, a trial in Florina. A certain Tinos Angelopoulos, who had his own view of himself, sued us for slandering and defaming him when we confronted him. He brought a young girl to testify against us. There were seven or eight of us, theologians serving as witnesses, with me at their head. We were there to testify that we had not insulted the woman, whom we did not even know, but the dishonorable man whose slogan was: “Down with borders, down with Greece, down with the homeland, down with everything sacred and holy.” We protested. “No, you must swear an oath,” they said. I replied, “We will not swear. Open the Gospel and see what Christ says.” It was no use at all; they were unyielding. I will publish it again, as I will also do in the European Parliament. In Florina there will be another trial, another trial. What will that trial be about? A doctor...

On Great Friday, a married couple came to the hospital in Florina seeking a concession. The doctor said, “Good heavens, I never make concessions.” So I am dismissed. Instead of arresting those dreadful people and the woman, the police reported that honorable doctor, Zoumbos, for neglect of duty. Look what we have come to: black is called white, and white is called black. A record, a record of sins. Finally, allow me five more minutes to present another grave sin in our Greece. This grave sin, now known to you all, is blasphemy against divine things. There was a time when people did not dare to do it. Thank you.

Socrates was falsely accused of blaspheming the divine, though he did no such thing. On the contrary, he believed in God and is regarded as a forerunner of Christianity. Yet he was condemned for blasphemy.

And here, nothing is being done at all. Young and old blaspheme. Men and women blaspheme. They blaspheme, blaspheme, blaspheme. You hear such blasphemies that, if we could count those spoken each day, or if a bell tolled for the dead every time someone blasphemed...

All day long the bell would toll for the dead, because something is dying, something is dying, something is dying. Everything sacred and holy is crumbling within people’s souls. Above father and mother and all ancestors, above all, stands God; the Father is God. In earlier days, when a police officer heard someone blaspheme, he had the right to object, file a complaint on his own initiative against the person blaspheming divine things, and take him to court.

A good family man with about ten children worked against blasphemy. In many villages of Acarnania, beyond the Achelous River, people stopped blaspheming. They owed this to that honorable family man, a police officer.

If a police officer hears someone insult the President of the Republic, he can report him, and the offender may receive two years in prison. If someone dares insult Mitsotakis, he too can report the insult to his office, and again the penalty is two years. Insult the leader of the Communists, and there may be another two years. They are all treated as great men: Karamanlis, Mitsotakis, Florakis. But Christ is treated as though He were small, very small.

I learned that an omnibus bill was being voted on. The Minister of Justice is from our region. He is a believer and has some faith, as many believers do, but not all believe in a living way. He wants to amend this law. I sent him a telegram saying, “I am astonished that you are going through with this, and all the people of Western Macedonia will join forces against you.”

He replied that he would not vote for that law. He would not vote for it.

And Mr. Kastotis, whom I remember from my travels...

With my feet as my car, I went from village to village. As I approached a village in Macedonia, I heard a terrible blasphemy. I had never heard such blasphemy, never in my life. I was astonished and tried to find where it was coming from. What mouth of Hades had uttered such a savage cry? I came closer and closer. What did I see? Something unbelievable.

A father had a two-year-old child on his lap and taught him to blaspheme Christ. In cases like this we see what our nation has now come to: blasphemy taught to a child. I went to a unit, a military unit, to see the young men of Greece. I spoke to them there, and at the end I spoke to them about blasphemy, because everyone, from the captain to the last soldier, blasphemes. My God, my God, my God! And the only ones who do not blaspheme are the Turkish soldiers we have from Xanthi. They do not blaspheme.

He does not blaspheme Allah! Yet we, Greeks and Christians, blaspheme the true God in this inhuman way. This is the state of our nation. Indeed. And the words of Cosmas of Aetolia apply to us, words I will never stop repeating.

Speaking of blasphemy, he says: “You hurt me; you put out my eye, and I forgive you. You cut off my ear, and I forgive you.”

“You cut off my nose, and I forgive you. You damage my teeth, and I forgive you. You curse my mother, and I forgive you. You curse my father, and I forgive you. But if you blaspheme and insult Christ and the Most Holy Theotokos, I cannot bear to look at you!” That is the firm stand we should take if we truly believe in Christ and are ready to defend what is sacred and holy. What is holy, what is holy. A clever man regularly heard someone blaspheming Christ. So, so how was he to approach him? The second Chrysostom says something even more striking: “Is someone blaspheming? Call him over and counsel him once, twice, three times. If he does not listen, do you have a hand? Strike the blasphemer and sanctify your hand.” Such is the strict teaching of the Fathers of the Church. I am not Chrysostom, and I am not advising you to strike a blasphemer. But I want you to understand the man who approached him one day and said: “Why are you against your father? You should serve your father … serve your father.”

“Would it be right for me to insult your father?” Of course it would not. “Then why do you insult God, who is the Father of us all?” With that simple, clever argument, he brought the man to see what he was doing when he blasphemed God. There are many ways to speak up. I think, too, of women who hear their husbands blaspheme.

There are many women, too. When I was in Grevena, I mention this in a book that is now out of print, there was a child who attended catechism school. His father constantly blasphemed Christ. The child heard him and tried to counsel him, but nothing changed.

What did the child do? He refused to eat. And you know how worried parents get when their children don’t eat, it worries them greatly. “My child, aren’t you eating anything?” “As long as you blaspheme, I won’t eat.” And the father stopped blaspheming.

So there are ways for all of us who believe in Christ and are here to form groups against blasphemy, groups opposed to blasphemy, and to put an end to blasphemy in our nation, for we hold the record for blasphemy.

The Italians once held the record for blasphemy. They blasphemed the Madonna, the Madonna. Now they have greatly reduced blasphemy. The Pope worked hard and curtailed that blasphemy. He also curtailed adultery, curtailed fornication, and curtailed divorce.

We are a people under a curse; of course we sin.

That is the little I had to say today, my dear friends. I do not feel well, either in body or in spirit. I am very grateful to see you here. I wish I could be here every Sunday, in snow and cold, in rain and heat, to preach to you the words of eternal life.

I do not want to take up the church crisis now. We will write what is fitting and just, because our Church, too, is not doing well and is in great disorder. I will speak about that another time. Those who wish can read the relevant information in Agonas.

Now you will say to me, ‘What are you telling us? What should we do now? What should we do?’ There ought to be a Jonah, there ought to be a Jeremiah, there ought to be the prophet Ezekiel, there ought to be a John the Forerunner, and so on.

Did you see what the Forerunner did? He protested vehemently: ‘You have no right to have your brother’s wife.’ Today they want preachers of the Gospel who memorize it verse by verse.

That work too is wonderful and worthy of praise, as is every effort made in our nation. And the only ones now, the only ones working, not because we have an association. What association do we have? And we too, of course, twenty young people, put this into practice, we who are in the missionary associations.

These people, who are so often slandered, run boarding houses and schools. They have books and bookshops, and they publish books. One of them has published a beautiful translation of the Old Testament in ten volumes, the fruit of great and painstaking work. They all labor. Do they draw salaries? Do they live by the Gospel? What does the Gospel say? They receive no salary at all. They work selflessly for the Gospel. And yet the Archbishop sent a letter to the Metropolitans telling them to dissolve the associations. We will write about that. These associations now face extraordinary persecution. What remains for us? The preaching of metanoia, of repentance. The Greeks are troubled, and Greece is going through her own Gethsemane. With her few faithful children she prays and seeks God’s mercy, and an angel will stand beside her. I repeat: in the church of Father Dimitrios, the priest, the image appears bloodied. This is a sign that the Crucified One suffers, weeps, and sighs for her children. Many are the afflictions. A great calamity is coming, perhaps one greater than the disaster in Asia Minor, when two million Greeks were driven onto the shores of our poor Greece. What should we do? Some recommend the European Economic Community. I have written an article saying that it is not the right path to solving our problems. Some look to Europe, others to Bush, and others elsewhere. What does this show? Greece has no friends.

But even if we suppose that all those great and powerful people are our friends, they cannot help us if we ourselves are not living as we should.

If, on the contrary, everyone fights us, great and small, as Makriyannis said, “Everyone fights us. We are few, and the beasts of Europe devour us. But the few of us who remain will be a leaven.” So let everyone fight us. If we are living as we should: “Know, O nations, and be defeated, for God is with us. Know, O nations, and be defeated, for God is with us.” Through repentance, through the struggle against lies and false oaths, against divorce, against blasphemy and all these things, let us all rise up. And each one of you: do not expect everything from me; do not expect everything from the preachers of the Gospel. Each of you must become a preacher of the Gospel: the worker in the factory, the employee in the office, and the children at school.

A young pupil in Florina answered an atheist teacher so decisively that the teacher asked for a transfer; he felt he could no longer stay. Even a child can become an Apostle.

Let us all stand ready, throughout our lives, to bear witness. As for me, an elder bishop, illness and age weigh on me. As I told you, at this age no one is still serving as a bishop or a preacher. I think of resigning, but duty holds me here, as does my love for our homeland. I will stay.

I even receive letters from Australia, from a center of the Skopians, saying, ‘We will come to Greece and deal with you.’ I am one of their targets, a man marked for execution. But let that hour come. Let it come.

I await that hour. I await it. Then I will say, ‘My homeland, my homeland Greece, you have given me many honors, but the honor of dying for you is a great one.’ Please keep coming. If you would like to come up for the feast of Saint Augustine, which I too will celebrate for the last time as my name day, the angelic feast, we will gladly welcome you there.

And now, all together, all together, all together, all together, for we must disperse.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων η δωδεκάς, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσιοι και μάρτυρες οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, ποιήσατε πρεσβείαν προς τον Κύριον του ρυσθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Αιδεσιμότατοι Πατέρες, αγαπητοί Χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες. Είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι είστε εδώ αγαπάτε την Αγία Γραφή.

Όπως είπε ο Ρώσος Χρυσόστομος, χωρίς ανάγνωση της Γραφής κανείς δεν μπορεί να σωθεί. Όσοι μελετητές λοιπόν της Αγίας Γραφής του Αθανάτου από το Ιουλίου, θα ενθυμείστε ότι εκεί στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, που περιγράφεται στα τελευταία κεφάλαια το περιπετειώδες ταξίδι του Αποστόλου Παύλου εις την Ρώμη, όταν λέει έφτασαν εις το επίνειον της Ρώμης, τους Ποτιόλους, την κωμόπολη Ποτιόλους, τότε έφτασε η είδηση ότι ο Παύλος έφτασε εις Ποτιόλους δέσμιος και οι Χριστιανοί χτράσαν τα πόδια, ξεκινήσανε και πήγανε εις Ποτιόλους και είδαν τον Απόστολο Παύλο. Και λέγει το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων ότι ο Απόστολος Παύλος, ιδών δε τους Χριστιανούς, έλαβε θάρρος. Θάρρος, έλαβε θάρρος, απλό πράγμα.

Ένας Απόστολος Παύλος που έφτασε μέχρι τρίτου ουρανού και ήκουσε ρήματα άρρητα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι. Ένας Παύλος ο οποίος, όπως είπε ο Ρώσος Χρυσόστομος, είναι ο χρυσαετός και ως αετός επέταξε να το λυκηρίσει.

Ένας Απόστολος Παύλος θαρραλέος, συμμαχητής του πνεύματος, λέγει ότι έλαβε θάρρος από τους Χριστιανούς της Ρώμης. Τι να είπαμε από αυτό, αγαπητοί; Ότι και ο πλέον θαρραλέος άνθρωπος και ο πλέον άγιος, έρχονται στιγμές της ζωής που έχει ανάγκη θάρρος, να λαμβάνει θάρρος.

Και ούτως είναι ο άνθρωπος ασθενής. Και ο αγιότερος των ανθρώπων, ο οποίος επάτησε επάνω στον φλοιό της γης, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ήρθε ώρα που ήρξατο αδημονείν. Έτσι λέει το Ευαγγέλιο: «Ήρξατο αδημονείν». Ήρξατο να αγωνιά και προσηύχετο, και ο ιδρώς αυτού ως θρόμβοι αίματος έπεσαν από το πρόσωπό του, και άγγελος, λέει, ώφθη ενισχύων αυτόν. Σας ευχαριστώ.

Αυτός ο Χριστός, και εμείς τέτοιες περιόδους βρισκόμαστε, περιόδους αγωνίας, αγωνία του έθνους μας, ήρξατο αδημονείν, αρχίζεται η αγωνία του έθνους μας, και δεν είναι μικρό και ασήμαντο το γεγονός ότι στο ναό του Αγίου Ευθυμίου όπου εφημερεύει ο ευλαβέστατος Πάτερ Κρούτσιος, εδώ είναι ο Κρούτσιος, έγινε το θαύμα, γιατί το θαύμα θεωρείται ότι

Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευχή. Διότι δεν είμαι τριάντα ετών, δεν είμαι σαράντα ετών, δεν είμαι πενήντα ετών, δεν είμαι εξήντα ετών, δεν είμαι εβδομήντα ετών. Είμαι, παρακαλώ, ογδόντα πέντε ετών, παρακαλώ, ογδόντα πέντε ετών, και άλλοι συνάδελφοί μου γεροκήρυκες, όπως ο Χρυσορώας, ο Πατήρ Χριστόχρος, ο Καλύβας και άλλοι γέροντες έχουν αποσυρθεί από τη δημοσία δράση και ησυχάζουν πλέον.

Έτσι είναι η ανθρώπινη ζωή: αρχή, δράση και τέλος. Λοιπόν, διστάζω και εγώ, μετρών τα έτη της ηλικίας μου, και θα ήθελα να μιμηθώ τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος και αυτός, όταν ήταν νεότερος, εζώννυε εαυτόν και περιεπάτει όπου ήθελε, αλλά μετά τον σηκώναν, τον σηκώναν, τον σηκώναν τα παιδιά του, τα πνευματικά του, και τον πηγαίναν στο βήμα, μέχρι βήματος, και εκεί από το βήμα ομιλούσε στους χριστιανούς.

Και αυτός ο αετοβάμων που μιλούσε σε μια υψηλή γλώσσα φιλοσοφίας και θεολογίας και έλεγε: «εν αρχη ην ο λογος, και ο λογος ην προς τον θεον, και θεος ην ο λογος». μετά έδιε πλέον τέσσερις λέξεις έδιε όλο το κήρυγμά του Δεν υπάρχει άλλο συντομότερο κήρυγμα από το κήρυγμα το οποίο έκανε ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής.

Έλεγε στα πνευματικά του παιδιά, στους ακροατάς: «Τεκνία μου, αγαπάτε αλλήλους». Παιδάκια μου, αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Και πράγματι η αγάπη είναι η ουσία, η πεμπτουσία της πίστεώς μας, του χριστιανισμού μας η ουσία και η ρίζα. Διστάζω λοιπόν, και λόγω ηλικίας και λόγω αμαρτωλότητός μου, την οποία δημοσίως... Διστάζω και έρχομαι μάλλον να μιμηθώ τον Ωριγένη, ο οποίος ήταν ο αρχηγός της φιλοσοφίας και της θεολογίας στην Αλεξάνδρεια, και πήγε σε κάποια πόλη και του έδωσαν να διαβάσει Ευαγγέλιο, να διαβάσει Αγία Γραφή, και τα μάτια του μεγάλου αυτού διδασκάλου και θεολόγου έπεσαν επάνω στο ρητό: «Τω δε αμαρτωλώ είπεν ο Θεός: Ινατί συ εκδιηγή τα δικαιώματά μου και αναλαμβάνεις την διαθήκην μου;» Και συγκινήθηκε τόσο βαθιά ο Ωριγένης ώστε έκλαιγε.

Έκλαιγε αυτός, έκλαιγε το ακροατήριον, κήρυγμα δεν έγινε. Αλλά, όπως είπε ο αείμνηστος Τρεμπέλας, το κήρυγμα αυτό το οποίο έκανε ο Ωριγένης στους Χριστιανούς, άνευ λόγου αλλά μετά δακρύων, ήταν το σπουδαιότερο κήρυγμα της ζωής του.

Διστάζω λοιπόν και άλλοτε μεν λέγω να μιμηθώ τον Απόστολο, τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, άλλοτε λέγω να μιμηθώ τον Ωριγένη, άλλοτε να μιμηθώ τον Γρηγόριο τον Θεολόγο, ο οποίος και αυτός τιτανομάχησε εναντίον των αιρέσεων.

Και μετά πλέον εκουράστηκε και υπέβαλε παραίτηση και απήλθε στην έρημο και εκεί πλέον, όπως έλεγε και ο Ιωσουητών, εαυτό και Θεός συστρεφόμενος. Διστάζω και δεν μπορεί, μου έρχεται και εγώ να μιμηθώ μάλλον τον Άγιο μου, τον προσωπικό μου Άγιο, τον Ιερό Αυγουστίνο, που αν θέλει ο Θεός θα τον εορτάσω μέσα εις τα ευφρόσυνα.

Την Αγία Κυριακή, το απόγευμα, τη νύχτα, εορτάζεται η μνήμη του φέτος του Αγίου Πνεύματος, της Πεντηκοστής του Αγίου Πνεύματος, ο οποίος έλεγε: «Δεν θέλω πλέον κι εγώ να ησυχάσω, θέλω να ησυχάσω από φροντίδας των μικρών, των μεγάλων, των ορφανών, των χηρών, των ασκητών, των μοναχών. Θέλω να ησυχάσω και να υπάγω στην έρημό μου, αλλά δεν με αφήνει. Ενώ αποφασίζω να φύγω, κάποιος δεν με αφήνει, και αυτό είναι το Ευαγγέλιο που με υποχρεώνει να μείνω μέχρι τέλος στη σκοπιά του Ευαγγελίου.»

Λοιπόν, αλλά αφήνω όλους αυτούς και προτιμώ να προτιμήσω τον Ιερό Χρυσόστομο, ο οποίος μολονότι ήτο κυκλούμενος από μυρίας φροντίδας, εν τούτοις δεν σταμάτησε ποτέ το κήρυγμά του μέχρι τελευταίας αναπνοής και έλεγε ότι θα κηρύττω, παρ' όλη την ατέλεια και αμαρτωλότητά μου, θα κηρύττω αποβλέπων στο απέραντο πέλαγος του Θεού.

Θα κηρύξουμε λοιπόν και απόψε. Τι θα κηρύξουμε; Ένα ρητό θα πάρουμε, ανοίγονται στην Αγία Γραφή, σχετικό με το ρητό το οποίο πήρε και ο αγαπητός μας φλογερός ιεροκήρυξ, ο αγαπητός κύριος Νίκος Σωτηρόπουλος.

Έχουν γίνει ρεκόρ στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, την ευλογημένη αυτή χώρα που ήταν χώρα αγίων και μαρτύρων, και πουθενά αλλού η γη δεν εγέννησε τόσους μάρτυρες και μάρτυρες και μάρτυρες όπως η γη της Ελλάδος. Εντούτοις, η Ελλάδα είναι χώρα αγίων, είναι χώρα αμαρτωλών, πολλών αμαρτωλών, και αρμόζει σε εμάς να επαναλάβουμε ότι ο έιμιν ότι αμαρτάμε.

Πού αμαρτάνομεν; Αμαρτάνομεν πρώτα πρώτα εις το κύτταρο της οικογενείας, εις το κύτταρο της κοινωνίας.

Όπως το σώμα αποτελείται από εκατομμύρια και εκατομμύρια κύτταρα, τα οποία είναι συναρμολογημένα μεταξύ των σε ένα θαυμάσιο σύνολο, τον άνθρωπο, ούτω όπως και η κοινωνία η ανθρωπίνη είναι ένα σύνολο κυττάρων, ανθρώπων, οικογενειών. Ό,τι ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω. Ο γάμος είναι μυστήριο και ο γάμος είναι μυστήριο αδιάλυτο, και μόνο ο νεκροθάφτης χωρίζει το ανδρόγυνο. Ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω.

Δεν υπήρχε διαζύγιο, άγνωστο το διαζύγιο, το διαζύγιο ήταν άγνωστο. Πνευματικοί πατέρες συνεβούλευαν τα ανδρόγυνα και δεν υπήρχε περίπτωση διαζυγίου. Τώρα, με τους νόμους που κάναμε, πρώτα απ' όλα, εψηφίστηκε επί της προηγουμένης κυβερνήσεως νόμος που κατήργησε τη μοιχεία ως έγκλημα. Δεν είναι έγκλημα πλέον η μοιχεία.

Ένας νόμος άλλος που καθιέρωσε το αυτόματο διαζύγιο, να κρατάει ο άντρας το ρολόι στα χέρια, να βλέπει την ώρα και άμα γίνει η ώρα, συμπληρωθούν πέντε χρόνια, είναι τότε ελεύθερος να ζητήσει διαζύγιο. Επίσης εψηφίστη νόμος περί συναινετικού διαζυγίου και τώρα πάλι ακόμα περισσότερο θα τα κάνουν ακόμα ευκολότερα τα διαζύγια, εις τρόπον ώστε να εκδηλωθεί η προφητεία του Κοσμά του Αιτωλού που έλεγε, και έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός.

Ότι θα έλθει καιρός που η οικογένεια θα διαλυθεί και οι άνδρες θα βγάζουν, θα χωρίζουν τις γυναίκες των.

Ευκολία αλλάζουν πουκάμισο, με όση ευκολία ο άντρας αλλάζει πουκάμισο, θα αλλάζει η γυναίκα, και η γυναίκα πάλι, με όση ευκολία αλλάζει τη ρόμπα της, θα αλλάζει τον άντρα. Ωραία χρόνια. Αυτά τα χρόνια φτάσανε ρεκόρ διαζυγίων. Εδώ μόνο στην Αθήνα τα διαζύγια φτάσανε 25.000 διαζύγια. Και άλλες στον 3ο, τον 4ο, διαζύγει, το άλλο 4ο υποδιάγεσεν, υποδιάγεσεν. Χρυσές δουλειές κάνουν οι δικηγόροι, οι δικηγόροι, και η Αθήνα είναι σε κάλο, σε κάλο, τόπος εγκλήματος, μοιχείας και πορνείας και άλλων.

Αμαρτάνουμε στο ευγενέστερο σημείο, όπως είναι η οικογένεια. Αμαρτάνουμε όμως και κάπου αλλού. Πού είναι αυτό το άλλο που αμαρτάνουμε; Είμαι στη Νέα Γενεάνου. Είμαι το έθνος το οποίο έχει τα λιγότερα παιδιά στον κόσμο. Το είπα, το επαναλαμβάνω, δεν θα πάψω να το επαναλαμβάνω. Η Αλβανία γεμάτη παιδιά, η Σερβία γεμάτη παιδιά, η Βουλγαρία γεμάτη παιδιά, η Τουρκία γεμάτη παιδιά. Εμείς τίποτα.

Δύο, Τίποτα απλά. Και καταλούν και ένα περισσότερο, εις τρόπον ώστε, όπως είπε κάποιος, λέγεται ανέκδοτο, λέγεται, το οποίο δεν ξέρω αν θα το πω εδώ, αν πρέπει να το πω, αλλά θα το πω, το διάβαζα κι εγώ στις εφημερίδες εκεί πέρα, ότι ο Μπους, ο αυτός, ο Πρόεδρος, ο Πλανητάρχης όπως τον ονομάζουν, λοιπόν, έφυγε στην Άγκυρα, συνάντησε τον Οζάλ και είχε συζήτηση με τον Οζάλ και ο Μπους επαινούσε την Ελλάδα.

Και ο Ζάρχα μου γέρασε.

Και τον ρωτάει, τι χαμογελάς; Διότι αυτοί οι έπαινοι αρμόζουν στην παλαιά Ελλάδα, στην νέα Ελλάδα δεν αρμόζουν, στην νέα Ελλάδα, διότι η Ελλάδα είναι νεκροταφείο, όλο που γέρνουν στην Ελλάδα. Δώσ' μου την άδεια και σε μια εβδομάδα την μεταλαμβάνω. Δεν υπάρχουν στρατιώτες, δεν υπάρχουν στρατιώτες, και αυτοί οι στρατιώτες που υπάρχουν είναι παιδιά της μαμάκας, διότι άμα ρωτήσεις κανένα γιατί δεν κάνεις παιδιά, αμέσως το οικονομικό πρόβλημα: δεν έχουμε λεπτά, δεν έχουμε αυτά, θα ζήσουμε και λοιπά. Ψέματα είναι, διότι στα παλιά τα χρόνια, τα ευλογημένα χρόνια, το κρέας το τρώγανε οι άνθρωποι και τα παιδιά τρεις φορές το χρόνο: τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και της Παναγιάς. Τότε το έδωσαν. Και η υγεία των ήταν ακατάβλητος.

Ο παρατελευταίος δεν είναι Πέρσης, συνήλθανε στην Αθήνα, συνήλθανε οι παιδίατροι, 200 παιδίατροι, οι οποίοι είπαν ότι για πρώτη φορά παρουσιάζονται περιπτώσεις καρδιοπαθίας στα παιδιά, στα νήπια.

Η καρδιά του παιδιού είναι ρολόι, καινούργιο ρολόι. Πες, πες, και φτάνει η καρδιά ενός παιδιού να αποδείξει ότι υπάρχει Θεός. Θα μας μη χάνει εμάς, αλλά τι παθαίνουν τα παιδιά και έχουν πλέον καρδιοπάθειες; Και απαντούν οι ιατροί.

Οι παπάδες, οι δεσποτάδες, οι θεολόγοι, οι ειδικοί απαντούν: από το πολύ φαΐ. Αφού και τη νύχτα ακόμα σηκώνονται και ξεπαστρέφουν το ψυγείο. Δεν είναι το ψυγείο τίποτα. Και έτσι τα παιδιά έχουν αυτά. Η υγεία πρώτα ήταν πόδια ξυπόλυτα και μάγουλα παπαρούνες ήταν τα παιδιά.

Και τα παιδιά αυτά πολεμούσανε για νέους και νηστικά, ξυπόλυτα, ξυπόλυτα νηστικά φτάσανε μέχρι την Άγκυρα. Και τώρα τρέφονται με αμερικανικό τρόπο ζωής τα παιδιά της Ελλάδας, στρατιώτες μας. Τρέφονται, τρέφονται, τρέφονται έτσι.

Και όμως βλέπεις και αυτοκτονούν. Είκοσι έχουν αυτοκτονήσει μέχρι τώρα στον Έβρο ποταμό, δεν υποφέρουν τη στράτευση την οποία υπέφεραν οι συνάδελφοί των παρελθόντων χρονών. Εχτρώσεις Και αν σας βάλω να μετράτε τις εκτρώσεις...

...ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, δεν είναι πλέον 14.000 παιδιά, όπως ήταν τα παιδιά τα οποία ο Ηρώδης κατέσφαξε, κατέσφαξε, και κλαίει η Ραχήλ, έκλαινε για τα τέκνα αυτής, αλλά είναι μια συμφορά μεγάλη, πολλά περισσότερα παιδιά.

Πρέπει να αναλογίζεται κανείς και αναλογίζεται πώς μας σηκώνει ο πλανήτης μας, πώς δεν έπεσαν τα άστρα από τον ουρανό, πώς η γη δεν εσείσθη.

Ακόμα υπάρχουμε στη ζωή. Μετρήστε, παρακαλώ, ότι φτάσανε οι εκτρώσεις 400.000 το χρόνο. Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου. Αυτού πέρα έφτασε ο ρυθμός των εκτρώσεων. Και οι εκτρώσεις πλέον δεν θεωρούνται έγκλημα. Ναι. Ενώ σε άλλες χώρες, στη Γερμανία και στην Αυστρία και παντού αλλού, θεωρείται έγκλημα. Και τιμωρούνται οι ιατροί και οι νοσοκόμοι και οι γονείς ακόμα. Εδώ τίποτε απολύτως. Έγινε νόμος για το οποίο μισθέδεται εδώ που βρώνω αυτό έγκλημα. Δεν υπάρχει άλλο έγκλημα μεγαλύτερο από το έγκλημα αυτό. Ο Ντοστογιέφσκι, ο μεγάλος διδάσκαλος και προφήτης του Ρωσικού λαού, είπε ότι όποιος σκοτώνει μικρό παιδί σκοτώνει τον Χριστό. Διότι να σκοτώσεις έναν μεγάλο άνθρωπο, κάποια αφορμή θα έχεις. Αλλά ένα μικρό παιδί, αθώο σαν αγγελούδι του ουρανού, το σκοτώνεις. Στην Αφρόνα που κάναμε διαδήλωση

των εκτρώσεων, ένα μικρό παιδάκι ξανθόμαλλο κρατούσε στα χέρια του μια πινακίδα και πάνω στην πινακίδα έγραφε «Μάνα, γιατί με σκοτώνεις;» Και εδώ στην Αθήνα, που ήμουν ως ιεροκήρυκας, μια μέρα μια γερόντισσα με εκάλεσε στο νοσοκομείο. Την ευρήκα στις τελευταίες ώρες της ζωής της. Λέει: «Αχ, μου λέει, δέσποτα, κάρβουνο έχω στην ψυχή μου. Μέρα νύχτα δεν ησυχάζω». Ποιο είναι το κάρβουνο αυτό; Το κάρβουνο αυτό είναι ότι ο άντρας της, ο προκομμένος, την πίεσε στην εγκυμοσύνη της και έκτρωσε. Έγκλημα των εγκλημάτων, λοιπόν. Ρεκόρ εγκλημάτων έχουμε, χώρα εγκλημάτων. Το πρώτο, είπαμε, είναι η διάλυση της οικογένειας, τα διαζύγια. Το δεύτερο είναι οι εκτρώσεις. Αλλά εκτός αυτών των δύο θα αναφέρω ακόμα και ένα και θα τελειώσω. Θα αναφέρω και ένα άλλο ακόμα έγκλημα, το οποίο την Ελλάδα την παρουσιάζει στην αυτήν κατάσταση. Ποιο είναι; Ότι είμεθα οι πλέον άνθρωποι των δικαστηρίων. Αγαπούμε τα δικαστήρια.

Μηνύομε, μηνυόμεθα, τρέχομε στα δικαστήρια.

Λένε ότι εξετάζονται ενώπιον των δικαστηρίων, ειρηνοδικείων, πρωτοδικείων, εφετείων, Αρείου Πάγου. Εξετάζονται, παρακαλώ, 900 χιλιάδες περίπου άνθρωποι. Μάρτυρες κατηγορίας και μάρτυρες υπερασπίσεως. Και το χειρότερο απ' όλα, ότι ορκιζόμεθα.

Αυτό απαγορεύεται, αυτό απαγορεύεται. Έβγαλα μια Σπίθα εκτεταμένη που έγραφε το ζήτημα. Θέλω να την προσέξετε, να μοιράσουμε και απόψε πάλι Σπίθα. Απαγορεύεται, λέει ο Κύριος. Στον Μωυσή υπήρχε ο όρκος.

Αλλά ο Χριστός, ο οποίος ύψωσε την ηθική, είναι Ιμαλάια. Δεν είναι μικρά η ηθική του Ευαγγελίου. Όπως οι Άλπεις και τα Ιμαλάια είναι τα υψηλότερα όρη, το μεν της Ευρώπης, το δε των Ινδιών, ούτω πως λοιπόν και η ηθική είναι Ιμαλάια.

Τα ύψη. Μη όμως όλος, όλος, επειδή μία λόγω επιτρέπεται ο όρκος. Και όμως ορκίζονται, και κάθουν οι δικαστές και ακούνε τις καταθέσεις των μαρτύρων, και όλα στο δικαστήριο λέγονται, μόνο η αλήθεια δεν λέγεται, μόνο η αλήθεια δεν λέγεται.

Όπως είπε ένας θαυμάσιος εκπρόσωπος της νομικής επιστήμης σε κάποια διάσημη δίκη που έγινε στις ημέρες μας. Ορκίζονται λοιπόν όλοι, δίνουν τον όρκο εκεί ενώπιον των εαυτών και ουδέ συλλογίζονται τας συνεπείας, τας τρομεράς, τας οποίας έχει ο όρκος.

Γι' αυτό θα σας παρακαλέσω εσείς που έρχεστε εδώ, όχι απλώς από μία περιέργεια, εν μέσω θέρους ο οποίος αφαιρεί τον αέρα, έχουμε καύσωνα μεγάλο, πολύ μεγάλο καύσωνα. Λοιπόν, εσείς που έρχεστε εδώ από ζήλο, και μάλιστα μερικοί από την Κέρκυρα μακριά, θα σας παρακαλέσω να είστε τηρητές του νόμου και, αν σας καλέσουν στο δικαστήριο, να πείτε: «Κύριε δικαστέ, θα σας πω την αλήθεια, αλλά δεν θα ορκιστώ». Και οι μόνοι προνομιούχοι που δεν ορκίζονται είναι, παρακαλώ, παρακαλώ, παρακαλώ, οι Χιλιαστές.

Διά λόγους συνειδήσεως δεν ορκίζονται, διότι αυτό σημαίνει προνομιούχη αγίδα. Και ακόμα πουλήσαμε γη, ανεκτίμητον τεμάχιον της γης, η Σταστίβας, τεμάχιον γης ανεκτίμητον, το οποίο το κάνουν το Μπρούκλιν των Βαλκανίων, με μηχανήματα, με, με, με, με, και στρατιώτες δεν πηγαίνουν.

Διά λόγους συνειδήσεως. Προνομιούχοι οι Έλληνες. Εμείς πρέπει ως ραγιάδες να απλώνουμε τα χέρια μας στο Ευαγγέλιο, να ορκιζόμαστε. Αλλά φταίμε και εμείς, διότι χρειάζεται αντίσταση. Από εδώ και μπρος, εν ονόματι Ιησού του Ναζωραίου, σας βάζω λόγο και σας λέγω ότι αν σας καλέσουν μάρτυρες οι δικαστές, θα σας είπω την αλήθεια, αλλά χωρίς όρκο. Δέχεσαι, δεν δέχεσαι, ας το καλό.

Ταύτα, αγαπητέ μου, περί του όρκου. Τώρα, αν θέλετε να διαβάσετε ποια είναι η ευθύνη του όρκου, διαβάστε τον Ζαχαρία τον Προφήτη, που θα δείτε εκεί ο Ζαχαρίας ότι είδε όραμα, είδε μια μάχαιρα μεγάλη, είδε άντα μέτρα μήκος, η οποία ήταν υπεράνω μιας πόλεως, και το δρεπάνι αυτό, λέει, θα θερίσει αλύπητα τους ψεύτες, τους ματαιολόγους και αυτούς που ορκίζονται ενώπιον του Κυρίου μας.

Αυτή είναι η κατάσταση. Λοιπόν, σας καθιστώ υπευθύνους να είστε συνειδητοί χριστιανοί και όχι ασυνείδητοι χριστιανοί.

Είχαμε μια δίκη, δίκη στη Φλώρινα. Κάποιος Τίνος Αγγερόπουλος, ο οποίος εθεώρει τον εαυτόν, όταν τον βρήκαμε, μας εμήνυσε ότι τον συκοφαντούμε και τον διαβάλλουμε και προσκόμισε μια μικρά κορασίδα ως μάρτυρα εναντίον μας. Και εμείς είμαστε, εγώ επικεφαλής, 7 to 8 μάρτυρες θεολόγοι και αυτά, να μαρτυρήσουμε ότι δεν υβρίσαμε τη γυναίκα, την άγνωστή μας γυναίκα, αλλά τον άτιμο όλων των οποίων είχε το σύνθημα αυτό το οποίο λέγει: «Κάτω τα σύνορα, κάτω η Ελλάς, κάτω η Πατρίς, κάτω τα πάντα, τα Ιερά και τα Όσια». Διαμαρτυρηθήκαμε. «Όχι, θα ορκιστείτε». Λέω: «Δεν ορκιζόμεθα, ανοίξτε το Ευαγγέλιο να δείτε μέσα τι λέει ο Χριστός». Δεν είναι τίποτα απολύτως, ανένδοτοι. Θα δημοσιεύσω πάλι εκ νέου. Όπως θα δημοσιεύσω και στην Ευρωβουλή. Φλώρινα, θα γίνει νέα δίκη, νέα δίκη θα γίνει. Ποια δίκη θα γίνει; Ότι ένας ιατρός...

Η Μεγάλη Παρασκευή επήγε στο νοσοκομείο της Φλωρίνης και παρουσιάζει τον ανδρόγυνο και ήθελε έκπτωση. Λέει: «Αμάν, ποτέ δεν κάνω έκπτωση». Απολύομαι, λοιπόν, και αντί να συλλάβει η αστυνομία, να συλλάβει η αστυνομία τους απαίσιους αυτούς ανθρώπους και τη γυναίκα, εμήνυσε τον τίμιον αυτόν ιατρόν, τον Ζούμπο, τον εμήνυσε. Επί παραβάσει καθήκοντος, καθήκοντος. Ιδού πού καταντήσαμε: το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο. Ρεκόρ, ρεκόρ αμαρτημάτων. Εκεί πέρα είπε η πατρίσμα. Τέλος, σας επιτραπεί σε 5 ακόμα λεπτά, που θα διευθύνσει ο λόγος, να παρουσιάσω μια άλλη αμαρτία κορυφαία στην Ελλάδα μας. Και η αμαρτία αυτή, κορυφαία στην Ελλάδα μας, ονομάζεται, είναι γνωστή πλέον σε όλους σας, είναι η βλαστημία των θείων. Υπήρχε εποχή που δεν τολμούσε. Ευχαριστώ.

Είχε έναν Σοκράτη, ο οποίος τον συκοφάντησαν, τον είπαν ότι βλαστημεί τα θεία, ενώ δεν βλαστημούσε τα θεία· τουναντίον, πίστευε στον Θεό και θεωρείται πρόδρομος του χριστιανισμού, και καταδικάστηκε διότι βλαστήμησε τα θεία.

Εδώ τίποτε απολύτως. Βλαστημούν μικροί και μεγάλοι, βλαστημούν άνδρες και γυναίκες, βλαστημούν, βλαστημούν, βλαστημούν. Ακούετε βλαστήμια, εις τρόπον ώστε... Εάν υπήρχε τρόπος να μετρήσουμε τις βλαστήμιες που ακούονται κάθε μέρα, ή μάλλον εάν υπήρχε τρόπος κάθε φορά που ακούγεται βλαστήμια, βλαστήμια, να χτυπούσε νεκρικά η καμπάνα...

Όλη η μέρα θα χτυπούσε νεκρικά η καμπάνα, ότι κάτι πεθαίνει, κάτι πεθαίνει, κάτι πεθαίνει. Γκρεμίζεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων ό,τι ιερόν και όσιον, έτσι. Πατρός και μητρός και απάντων προγόνων υπεράνω όλων είναι ο Θεός, ο Πατήρ ο Θεός είναι. Πρώτα είχε το δικαίωμα ο χωροφύλακας, όταν άκουσε μια βλαστήμια, να διαμαρτυρηθεί και να μηνύσει αυτεπαγγέλτως τον άνθρωπον αυτόν που βλαστημά τα θεία και τον πήρε στο δικαστήριο.

Ένας καλός θεούτος οικογενειάρχης προς το Αγωνιαμένη και περίπου καμιά δεκαριά παιδιά, αυτό το έργο να έκανε ήταν επί της βλαστημίας, και από χωριά πολλά της Ακαρνανίας έζησε, δεν βλαστημούσε κανείς χωριά της Ακαρνανίας, πέρας τον Αχελώο ποταμό, που βλαστημούσαν τα θεία, δεν βλαστημούσαν τα θεία και οφείλουν αυτό εις τον έντιμο αυτόν οικογενειάρχη, ένας χωροφύλακας.

Ο αστυνόμος ακούσει κάποιον να υβρίσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δύναται να τον μηνύσει και να τιμωρηθεί ο άνθρωπος δύο χρόνια φυλακή. Εάν τολμήσει να υβρίσει έναν Μητσοτάκη, πάλι έχει δικαίωμα να τον μηνύσει επί εξυβρίσει του αξιώματος, δύο χρόνια φυλακή. Εάν υβρίσει τον πρόεδρο του κομμουνισμού, πάλι δίνονται άλλα δύο χρόνια. Όλοι αυτοί είναι μεγάλοι. Μεγάλος ο Καραμανλής, μεγάλος ο Μητσοτάκης, μεγάλος ο Φλωράκης, μεγάλοι όλοι, μικρός, πολύ μικρός ο Χριστός.

Έμαθα ότι ψηφίζεται πολυσχέδιο. Ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι από τα μέρη μας. Πιστός άνθρωπος, έχει κάποια πίστη, όπως έχουν πολλοί που πιστεύουν, αλλά όλοι δεν πιστεύουν ζωντανά, και θέλει να τροποποιήσει τον νόμο αυτόν. Του έστειλα τηλεγράφημα ότι μένω κατάπληκτος, διότι πραγμάτιζε το πράγμα, και θα συνεργεί όλο τον λαό της Δυτικής Μακεδονίας εναντίον σου.

Και απήντησε και είπε ότι δεν θα ψηφίσει τον νόμο αυτό, δεν θα ψηφίσει τον νόμο.

Και ο κύριος Καστώτη που μονεύω και περιόδευα και

Αυτοκίνητο τα πόδια μου και πήρα από χωριό σε χωριό. Όταν πλησιάζω σε ένα χωριό επάνω από τις δικές μου Μακεδονίες, ακούω μια τρομερή βλαστημιά. Τέτοια βλαστημιά δεν ξανάκουσα, δεν άκουσα ποτέ στη ζωή μου. Απόρησα και προσπάθησα να δω από πού έρχεται η βλαστημιά, ποιο στόμα του Άδου εξέβαλε αυτή την άγρια φωνή. Πλησιάζω, πλησιάζω και να δω, απίστευτο.

Ένας πατέρας είχε στα γόνατά του ένα παιδάκι δύο χρονών και το έμαθε να βλαστημάει τον Χριστό. Σε περιπτώσεις αυτές που είναι πλέον το έθνος μας είναι παιδί με βλαστημία. Πήγα σε μια μονάδα, στρατιωτική μονάδα, να δω τα παιδιά της Ελλάδος, τους ομίλησα εκεί πέρα και στο τέλος τους έκανα λόγο περί βλαστημίας, γιατί από τον λοχαγό μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη όλοι βλαστημάνε. Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου. Και οι μόνοι που δεν βλαστημάνε είναι οι Τούρκοι στρατιώτες που έχουμε από την Ξάνθη. Δεν βλαστημούν.

Δεν βλαστημάει τον Αλλάχ! Και εμείς τον αληθινό Θεό βλαστημούμε κατά αυτόν τον τρόπο τον αδιάνθρωπο, και Έλληνες και Χριστιανοί. Τι, αυτή είναι η κατάσταση στο έθνος μας, εγώ. Μάλιστα. Και σε εμάς αρμόζουν εκείνα του Κοσμά του Αιτωλού, τα οποία δεν θα πάψω να επαναλαμβάνω.

Ο οποίος να δει ότι βλαστημεί, λέει, μου κάνεις κακό, μου κάνεις το μάτι, σε συγχωρώ, μου κόβεις το αυτί, σε συγχωρώ.

Μου κόβεις τη μύτη, σε συγχωρώ. Μου κάνεις τα δόντια, σε συγχωρώ. Μου βλαστημάς τη μάνα, σε συγχωρώ. Βλαστημάς τον πατέρα μου, σε συγχωρώ. Βλαστημάς, υβρίζεις τον Χριστό και την Παναγιά, δεν έχω μάτια να σε δω! Αυτή είναι η αντρική θέση μας, εάν όντως πιστεύουμε στον Χριστό και είμαστε έτοιμοι να υπερασπίσουμε τα ιερά και τα όσια. Τα όσια, τα όσια. Ένας κάτω έξω ευφυής, στα σκαλάμα, στα σκαλάμα, κάτω στα σφαλάμα, στα σκαλάμα, ήκουε τακτικά έναν να βλαστημάει τον Χριστό. Λοιπόν, λοιπόν, πώς τον έπρεπε να πλησιάσει; Λέει ο δεύτερος Χρυσόστομος, λέει κάτι φοβερότερο: βλαστημάει; Πάρε, φώναξέ τον, συμβούλεψέ τον μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές. Λέει, δεν ακούει; Λέει, χέρι έχεις, χτύπα βλάστημα, αγίασε το χέρι σου. Αυτή η διδασκαλία η αυστηρά των Πατέρων της Εκκλησίας. Εγώ δεν είμαι Χρυσόστομος να σας συμβουλεύσω να χτυπάτε τον βλάστημο, αλλά εγώ θέλω να σας συμβουλεύσω να νιώσετε αυτόν τον καλάμα, να νιώθει ο καλάμας, ο οποίος τον πλησίασε ένα μέρα, λέει: γιατί είσαι εναντίον του πατέρα; Να τον υπηρετείς τον πατέρα, είσαι ακριβώς πατέρα να τον υπηρετείς τον πατέρα.

Εγώ είμαι στα Καλάσσονοι, τον πατέρα σου υβρίζω εγώ; Εγώ είμαι ευγενής κύριος, δεν υβρίζω τον πατέρα. Υβρίζεις τον Θεό, που είναι πατέρας όλων ημών των ανθρώπων! Και με το αυτό που του είπε, με επιχείρημα ευφυές, κατ' όντως ευνοβλήσει τον ίδιο άτομο να βλαστημάει τον Θεό. Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Εγώ διαχωρώ με τις γυναίκες.

Υπάρχουν πολλές γυναίκες. Εγώ στα Γρεβενά που ήμουνα, τα αναφέρω αυτά σε ένα βιβλίο το οποίο εξαντλήθηκε, αντίστοιχα, αντιστοιχικό σαγόνι. Εκεί ένα παιδάκι ήταν στο κατηχητικό σχολείο, άκουε, και αλλιώς όταν είχε πατέρα που βλαστημούσε τον Χριστό συνεχώς, τον άκουε, τον συνεβούλευε, δεν γινόταν τίποτα.

Τι έκανε; Εκεί έρχεται η αυτοδιαπηρία. Και ξέρεις πόσο ανησυχούν οι γονείς όταν τα παιδιά δεν τρώνε, μεγάλη ανησυχία των γονέων. «Παιδί μου, δεν τρως τίποτα;» «Όσο βλαστημάς, εγώ δεν τρώω». Και έκοψε ο πατέρας τη βλαστημία.

Υπάρχουν λοιπόν τρόποι όλοι μας, όσοι πιστεύουμε στον Χριστό και είμαστε εδώ, να σχηματίσουμε πυρήνες αντιβλασφημικούς, πυρήνες ενάντια στη βλαστημία, και να κοπεί η βλαστημία από το έθνος μας, διότι έχουμε το ρεκόρ των βλαστημιών.

Πρώτα ρεκόρ βλαστημίας είχανε οι Ιταλιάνοι, τη Μαντόνα, τη Μαντόνα βλαστημούσανε. Τώρα έχουν κόψει πολύ τη βλαστημία, εργάσθη πολύ ο Πάπας και έκοψε αυτή τη βλαστημία. Και τη μοιχεία έκοψε, και την πορνεία έκοψε, και τα διαζύγια έκοψε.

Εμείς, λαός κατάρας, βέβαια ότι αμαρτάνομε.

Αυτά τα ολίγα είχα να πω, αγαπητοί μου, σήμερα, μόνο ότι δεν αισθάνομαι τον εαυτό μου καλά ούτε σωματικώς ούτε ψυχικώς, και σας ευχαριστώ πολύ που σας είδα εδώ και θα ήθελα να είμαι κάθε Κυριακή εδώ, και υπό χιώνα και υπό ψύχος και υπό βροχή και υπό ζέστη, να σας κηρύττουμε τα ρήματα της αιωνίου ζωής.

Δε θέλω να ασχοληθώ με το κριστικό θέμα. Θα γράψουμε τα πρέποντα και τα δίκαια, διότι και η Εκκλησία μας δεν πηγαίνει καλά και βρίσκεται σε μια μεγάλη ανωμαλία. Αλλά περί αυτού άλλοτε θα κάνω τον λόγο. Όσοι θέλουν να διαβάσουν στον Αγώνα σχετικάς πληροφορίας.

Τώρα θα μου πείτε, τι με λυγεύσετε; Τι να κάνουμε τώρα; Τι να κάνουμε; Θα έπρεπε να υπάρχει Ιωνάς, θα έπρεπε να υπάρχει Ιερεμίας, θα έπρεπε να υπάρχει Ιεζεκιήλ ο προφήτης, θα έπρεπε να υπάρχει Ιωάννης ο Πρόδρομος και λοιπά.

Είδες τον Πρόδρομο; Διαμαρτυρήθηκε εντονότατα ότι δεν έχεις δικαίωμα να έχεις τη γυναίκα του αδερφού σου. Σήμερα θέλουν να υπάρχουν κήρυκες του Ευαγγελίου, οι οποίοι αποστημονεύουν στίχο προς στίχο το Ευαγγέλιο.

Θαυμάσια και αυτή η εργασία, άξια επαίνου, και πάσα προσπάθεια που γίνεται στο έθνος μας. Και οι μόνοι τώρα, το μόνο που εργάζονται, όχι διότι έχουμε σωματείο. Τι έχουμε σωματείο; Και εμείς φυσικά, 20 παιδιά, εμείς εφαρμόζουμε αυτή που είμαστε στα ιεραποστολικά σωματεία.

που τόσο συκοφαντούν και έχουν οικοτροφεία και έχουν σχολεία και έχουν βιβλία και έχουν βιβλιοπωλεία και εκδίδουν βιβλία, όπως ο Χάρας Ισοτήρας εκδίδει σε μετάφραση, ωραιοτάτη μετάφραση, την Παλαιά Διαθήκη, δέκα τόμους, εργασία μεγάλη και κοπιώδης, και εργάζονται αυτοί όλοι. Αυτοί τι έχουν; Έχουν μισθούς ή δεν έχουν; Εφαρμόζουν το Ευαγγέλιο; Τι λέει το Ευαγγέλιο; Έχουν τις διατροπάσεις και πας με τα αυτού της αρχ. Έχουμε, λέει, το Ευαγγέλιο και ακούμε αυτό για τίποτε άλλο, μισθό τίποτε. Τίποτε μισθό δεν παίρνω, τίποτε. Εργάζομαι ανιδιοτελώς για το Ο Αρχιεπίσκοπος έκανε έγγραφο στους Μητροπολίτες να διαλύσουν τα σωματεία. Αλλά περί αυτού θα αγαψουμε τα σωματεία. Ρεκόρ πλέον διωγμού έχουμε. Τώρα τι μη πω λείπετε; Το κήρυγμα της μετανοίας. Οι Έλληνες είναι τραγμένοι, ήξαν το αδαιμονή. Η Ελλάς δρίψει το αδαιμονή, προσέρχεται στον Γεθσημανή με τα ολήρα κρυπτά της παιδιά και δει το έλεγχο του Θεού και άγγελος παραστάθει. Και τότε επαναμβάνουν στον αιώνα του εμπλεβαστά του Ιερέως πατρός Δημητρίου είναι φανείς την εικόνα ματωμένη. Είναι σημείο ότι ο Σταυρωμένος πονεί και κλαίει και αναστενάζει για τα τέκνα της Αφή. Και πολλά τα δεινά. Έρχεται συμφορά μεγάλη, ίσως συμφορά μεγαλύτερη από τη συμφορά της Μικράς Ασίας, μεγάλη, που δύο εκατομμύρια Έλληνες εκσφενδονίστησαν στα βράχια της φτωχής μας Ελλάδος. Τι πρέπει να κάνουμε; Συνιστούν άλλοι την ΕΟΚ. Εγώ δεν καταφέρομαι κατά της ΕΟΚ. Έχω γράψει και άρθρο και είπα ότι η ΕΟΚ δεν είναι ενδεδειγμένος δρόμος λύσεως των προβλημάτων μας. Άλλοι είπανε στην Ευρώπη, άλλοι είπανε στον Μπους, άλλοι από εδώ. Τι αποδεικνύεται; Δεν έχει φίλους η Ελλάδα. Τίποτε μισθό δεν παίρνουν τίποτε. Εργάζονται για αλλιωτερός υπέρ του Ευαγγελίου. Κι όμως ο Αρχιεπίσκοπος έκανε έγγραφο στις Μητροπολίτες να διαλύσουν τα σωματεία. Αλλά περί αυτού θα γράψουμε τα σωματεία. Ρεκόρ πλέον διωγμού έχουμε. Τώρα τι μη πω λείπετε, το κρίμα της μετανοίας. Οι Έλληνες είναι καραγμένοι. Ήξαν το αδαιμονήν. Η Ελλάς δρίξε το αδαιμονήν. Προσέρχεται στον Κεστημανίτης με τα λίγα ακριβτά της παιδιά και δει το έργο του Θεού και άγγελος παραστάθει. Και τότε επαναμβάνουν εις το ναό του Εβραμαστάτου ο ιερέος πατρός Δημητρίου. Είναι φανηστικό να αρματωμένοι. Είναι σημείο ότι ο Σταυρωμένος πονεί και κλαίει και αναστανάζει για τα τέχνα της αυτής. Και πολλά τα δεινά. Έχετε συμφορά μεγάλη. Ίσως η φορά, μεγαλύτερη από τη φορά της Μικράς Ασίας. Μεγάλη, που δύο εκατομμύρια Έλληνες εξφρελονίστησαν στα βράχια της πλοχής μας Ελλάδας. Τι έπρεπε να κάνουμε, συνιστούν άλλοι στην ΕΟΚ. Εγώ ανέκαθα ήμουν κατά της ΕΟΚ. Υπότιτλοι AUTHORWAVE

Αλλά κι αν υποθέσουμε ότι έχουμε φίλους όλους αυτούς, τους μεγάλους και ισχυρούς, εάν εμείς δεν είμαστε εντάξει, δεν μας ωφελούν.

Αν αντιθέτως όλοι μας πολεμούν, όλοι μας πολεμούν, μικροί και μεγάλοι, όπως είπε ο Μακρυγιάννης, και μας πολεμούν όλοι, λέει, οι μεγάλοι, λέει, και οι ολίγοι, μας τρώνε τα θεριά της Ευρώπης, αλλά οι ολίγοι που μένουμε θα μείνουμε μια μαγιά η οποία θα ξεχρωθεί στην ανταλλαγή των κόσμων την κίνηση του Εσταυρωμένου. Λοιπόν, όλοι να μας πολεμήσουν. Εάν εμείς ευρισκόμεθα εντάξει, δεν χωρούν τα «Γνώτε, έθνη, και ηττάσθε, ότι μεθ’ ημών ο Θεός». Αυτός τον θεωρούν. Για της μετανοίας, για της καταπολεμήσεως των ψευδών, της ψευδορκίας, της καταπολεμήσεως των διαζυγίων, της καταπολεμήσεως της ψευδορκίας και της βλασφημίας και όλων αυτών, να εγερθώμεν όλοι μας. Και έκαστον, μην περιμένετε όλα από εμένα, μην περιμένετε όλα από τους κήρυκες του Ευαγγελίου. Κάθε ένας από εσάς να γίνει κήρυκας του Ευαγγελίου, ο εργάτης στο εργοστάσιο, ο υπάλληλος εις το γραφείο του, η μικρή στα σχολεία. Είμαι φίλος όλους αυτούς, τους μεγάλους και ισχυρούς, εάν εμείς δεν είμαστε εντάξει, δεν μας ωφελούν. Εάν όλοι μας, αντιθέτως, όλοι μας πολεμούν, όλοι μας πολεμούν, όλοι δεν πολεμούν, μικροί και μεγάλοι όπως είπε ο Μακρυγιάννης, και μας πολεμούν όλοι λέει, είμαστε λίγοι λέει, και ο λίγος μας τρώει τα χτεριά της Ευρώπης, αλλά οι λίγοι που μένουμε θα μείνουμε μια μαγιά. η οποία θα ξεχρωθήσει να ανταλλαγεί στον κόσμο την κίνηση του αστευρωμένου. Λοιπόν, όλοι να μας πολεμήσουν, για αν εμείς ευρωσκόμεθα εντάξει, δεν χωρούν δαγνώτε έθνη και ιτάστε ότι με θυμώνω ο Θεός, γνώτε έθνη και ιτάστε ότι με θυμώνω ο Θεός. Αυτός τον θεώρουν για της μετανοίας, για της καταπολεμήσεως του ψεύδου, της ψευδορκίας, για της καταπολεμήσεως των διαζυγίων, για της καταπολεμήσεως των ψευδορκίας και της βλασσεμίας και όλων αυτών, να Δεν περιμένετε όλα από τις κήρυξες του Ευαγγελίου. Κάθε ένας από εσάς να γίνει κήρυξη του Ευαγγελίου. Ο εργάτης του εργοστάσεων, ο υπάλληλος ειστογραφείων του, οι μικροί στα σχολεία, ένας μικρός μαθητής επάνω στην πλώνα, απεστόμωσε, απεστόμωσε έναν άθεο καθηγητή. η οποία θα ξεχρωθήσει να ανταλλαγίσει τον κόσμο την κοίκη του αστευρωμένου λοιπόν όλοι να μας πολεμήσουν για να εμείς ευρωσκόμαθα εντάξει γνώτε έθνη και ειτάστε ότι με θυμώνω ο Θεός γνώτε έθνη και ειτάστε ότι με θυμώνω ο Θεός αυτός τον Θεό για της μετανοίας Υπότιτλοι AUTHORWAVE

Μικρός συμμαθητής επάνω στην πλώνα απεστόμωσε έναν άθεο καθηγητή, τον ανάγκασε να ζητήσει μετάθεση, δεν μπορούσε να σταθεί πλέον. Και ο μικρός ακόμα γίνεται ένας Απόστολος.

Όλοι στα πόδια, όλοι στη ζωή να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τη μαρτυρία μας. Εγώ εδώ, ο γέρων επίσκοπος, ο οποίος λόγω ασθενείας πλέον και γήρατος, διότι σας είπα, στην ηλικία αυτή κανείς δεν είναι επίσκοπος, ούτε ιεροκήρυκας και λοιπά, λοιπόν σε αυτή την ηλικία σκέφτομαι να παραιτηθώ, αλλά ένα καθήκον δεν με αφήνει και εμένα, δεν με αφήνει η αγάπη στην πατρίδα μας. Θα μείνουμε εκεί.

Αν και μου στέλνουν γράμματα από την Αυστραλία, το κέντρο των Σκοπιανών, ότι θα έρθουμε στην Ελλάδα και θα σε διορθώσουμε καλά. Και είμαι ο υποψήφιος, ένας εκτελεστέος είμαι. Αλλά ας έρθει η ώρα αυτή, ας έρθει η ώρα αυτή.

Αυτή την περιμένω την ώρα αυτή, την περιμένω, και να πω: «Πατρίδα, πατρίδα Ελλάδα, πολλές τιμές μου έδωσες, αλλά αυτή η τιμή που μου δίνεις να πεθάνω για σένα είναι μεγάλη». Παρακαλώ να έρχεστε, εάν θέλετε να ανεβείτε προς τα επάνω την ημέρα της εορτής που θα εορτάσω και εγώ για τελευταία φορά την εορτή μου του Ιερού Αυγουστίνου, την άγγελική, ευχαρίστως σας δεχόμεθα.

Και τώρα όλοι μαζί, όλοι μαζί, όλοι μαζί, όλοι μαζί, διότι πρέπει να δελατήσουμε. Εγώ έχω σχήμα το οποίο δελανώ.