Η αγάπη του Θεού στη δημιουργία και στον Σταυρό

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

God shows His own love for us in this: while we were still sinners, Christ died for us.

Beloved, the words you heard are not mine. They are inspired by God; they are the words of the Apostle, the great Apostle Paul, whose holy commemoration we will celebrate in a few days. What we heard today is part of the epistle reading for this day.

Have we paid any attention to these words? Have we listened closely? Does the world listen to the words of the Apostle, to the words of the Gospel? Sadly, the world today pays no attention to the words of God.

People pay attention to other things. They open newspapers and read them. They strain their ears to hear what the radio says, our own station and the others, so they will not miss a word. Yet we do not strain our ears to hear what God says. We come into the Church and leave just as we came in: crows when we enter, crows when we leave, still darkened by sin. But in years past...

In years past, people would enter the Church like black birds, darkened by their sins, and leave like white doves, because they believed in God and wept. Now, go to the cinema and see how their eyes sparkle and their ears perk up. Here in church, you can see from their eyes that it is different.

If an angel came down and looked at us, he would see that we are going through the motions at this very hour. None of us is paying attention to the words. Where are our tears? Where is the stirring of our hearts? Where is our prayer as we hear these words?

That is why I told you earlier: these words are not mine. They are the words of the Apostle Paul, who says, ‘God shows His own love for us in this: while we were still sinners, Christ died for us.’

Yes, if only our ears were open. Sadly, the devil has stopped them up with sealing wax, and we hear nothing.

I strain my ears to hear the devil’s voices, but I do not strain them to hear the words of God. Our ears need to be cleared. Have you ever had your ears blocked and gone to the doctor to have them cleared? “What is wrong with me, doctor?” The doctor uses an instrument to clear out what is blocking them, and then the person can hear. So our ears need to be cleared, for we have not only bodily ears but ears of the soul as well.

May the Holy Spirit clear our ears, and then we will understand.

Then we will say, ‘How sweet are the words of Christ! How beautiful are the words of Christ!’ We will no longer have any desire to listen to people's chatter. Yet now we sit in the neighborhood listening for hours on end.

Midnight comes and goes, and we talk about love affairs, we talk about matchmaking, we talk about divorces, we talk about politics, we talk about everything in the world, and only about God do we not talk.

So, my beloved, let us pay attention to these words. What do they say? When God opens our ears, then we will hear. You can walk into a forest and hear nothing, even while all the nightingales are singing.

But a deaf person hears absolutely nothing. Let all the nightingales sing; let the finest music play. If the Holy Spirit opens our ears, we will hear swallows and their sweet songs. And when we hear the sweetest song, we will understand what life means and what man’s purpose is. We will understand a very sweet song, the one the angels sang on the day Christ was born, on the night Christ was born.

“Glory to God in the highest, and on earth peace, goodwill among men.” Then we will understand what Scripture says: that God is...

What is He? The God whom Christ revealed to the world is not like the ancient gods, who demanded slaughter and human sacrifices. He is not like the God of the Old Testament, like the God who hurled thunderbolts upon Mount Sinai. Rather, the God whom Christ revealed to the world is a God of love. God is love.

Love. The Apostle speaks of this love, and today's Gospel speaks of this love. So we too shall say a few words about love. God commends His love, He reveals His love, as it says. “Commends” means He reveals, He shows His love.

Yes, my beloved, love is the deepest and most far-reaching of all human feelings. We have many feelings, but love reaches deepest and widest. Which of us, my brothers and sisters, even the poorest among us, whether man or woman, does not want to be loved?

Who does not suffer when they are unloved? And who is not glad to find people beside them who love them? A person lives by love and dies for lack of it.

Love is the most necessary thing in human life. Yes, there are many kinds of love. Yes, take your pick. One person loves another. There is love from one person toward another. The love of friends. The love of brothers and sisters. The love of schoolmates. The love of people for one another. The love of a spouse. The love of a wife. The love of a husband. Above all these is a mother’s love. And even above a mother’s love there is another step. We have not understood it.

Why do we stop there? Because we are worldly people. People drool over love as they love one another. But soon none of us will be here. Go down to Hades, into the grave, and see. Go on, see what becomes of the loves and romances, the fuss and the songs, and all the drool and snot of this world. A mother’s love is gold. Climb one step higher, climb another step: if you climb one step, you reach the heavens; if you climb one step, you reach the stars.

Above the love of a husband, above the love of a wife, above a mother's love, above every love in this world, there is one love. Which one? The love of God. Who feels it? God shows His love. How does He show it? A mother shows her love for her child in a thousand ways, and the child understands.

Put a child among a thousand women, and the child will look for its mother. It knows her eyes, her caresses, her whole manner. A little child prefers its mother, poor though she may be, to a queen. Take even the poorest child to a queen, and it will cry.

Take that child back to its mother, even if she is a poor Romani woman, and it will cling to her, because a mother loves her children. As a mother loves her child, so God loves His children. He loves the whole world. As Scripture says, a mother may forsake her child, or a father may forsake his, but God will never cease to love the world.

God shows us His love. How does He show it? In many ways, in a thousand ways. Let me give you one example, from today’s Gospel. To live in this world, a person has needs. What does he need? He has a body, doesn’t he?

He needs clothing, however little he may have, to cover his nakedness. He needs a roof to shelter him, and food to live on, bread to eat. He needs water even more. A person may go without bread, as Saint John the Forerunner and the ascetics did, perhaps even for forty days. But without water, he cannot live more than a week.

And beyond the bread and water God gives us, we need something else. Without it, we cannot live more than five or seven minutes. What is it? I am tempted to use a harsh word for what ungrateful creatures we have become. Look at a hen: she takes a sip of water and at once lifts her head, as though saying to God, ‘Thank You, my God, for that sip.’ Yet we blaspheme God with food still in our mouths. What creature is more ungrateful than we are?

A person needs food and water, but if this other thing stopped for five minutes, we would suffocate. Kings and rich people would die, communists, people on the right and on the left, every party alike. What is so essential? Air. It is air.

If the air stopped for five minutes, that would be the end of us. No one would remain. We would suffocate, just as a fish gasps and cannot live when you take it out of the sea. Put that fish on a beach of golden sand, if you like. Give it all the golden sand you can find.

And there is someone here, I had better not use a harsh word. Greece is being sold off now.

They come with their dollars and buy little islands. Some who came to our seas bought a beautiful little island, laid down sand, and covered it with golden sand. Well, if you put a fish on that golden sand, it will die. Just as a fish dies and thrashes about when you take it out of the sea, so too, if you take a person out of the water, if you take him out of the water, out of the water, or rather, out of the air, he cannot live; a person cannot live. So, the air, the gentle breeze.

This breeze, this air: who made it? Who? Tell me, who? Have you read about the moon? People have studied it, and they say there are various things up there, but there is no air on the moon. The other heavenly bodies have no air either.

So let people go up there. If a person goes to the moon, he must take tanks of oxygen with him, with a tube to breathe through, like divers who go down into the sea carrying air on their backs.

If the air stopped, then if people ever went there, they would need oxygen tanks from the pharmacy to survive an hour or two on the moon. This fresh breeze, these winds that come across the seas and cool the world, who made them? What factory produces the oxygen that nourishes all the worms and us, and spreads it about? It spreads all that oxygen everywhere. If you had to buy it, you would have to sell your entire estate and go running around for it.

If we had to buy the oxygen we breathe, we would live only to pay for air. So who gives it to us, and how does God provide it? Feel this breeze: it is cool. But if the air grew a little colder, and the temperature fell below freezing, perhaps ten degrees below, what would happen? The rivers would freeze, the seas would freeze, and people would freeze. They could not live.

And if God raised the temperature of the air, thirty-five, thirty-eight, forty, even forty-five degrees, people could not live then either. The land would become a burning region, and people would be reduced to ashes.

God regulates the air so that it can be cool and refreshing. Yet if a scorching wind blows, you will see what happens to the vegetable gardens overnight. One day you go to the market to buy their produce; one night of that hot wind can burn it all.

Well, that is why, my brothers and sisters, that is why, my brothers and sisters, because air is the most necessary thing of all, open your ears, open them, open your ears, open them. Here in the Church we pray: ‘For favorable weather, an abundance of the fruits of the earth, and peaceful times, let us pray to the Lord.’ Our God, give us a good, clean breeze, free of germs, so that we may live.

For if the air becomes contaminated with germs, let all the health ministries and doctors gather together: no one will be left alive. Our God, let the breeze blow over the face of the earth so that we may live.

This is how God shows His love: through rivers and seas, through the fruits of the earth, and through the breeze that blows across the world. And still, my brothers and sisters, I have scarcely begun. With every breath we take, with every tick of the heart, we should say, ‘Glory to You, O God.’ One tiny thing could go wrong in your brain, an artery as fine as a thread could burst, and a person’s life would be over.

So every time your heart beats, every time you breathe the air, every time you take a mouthful of water, every time you lie down in bed to sleep, and so on, every time, every second is a blessing from God.

We should say, ‘Glory to You, O God.’ But even after all this, I have scarcely begun. There is another gift, another blessing from God. I do not know whether telling you of it will move your hearts.

The love of God is the greatest love. What a love it is!

What love is this? What kind of love? No human tongue can express it; no words can describe it. If I told you outright, you might not be moved. So I will tell you a story, an example, to help you feel it.

Think of the love of our Christ, the love of God. What is this love? There is a story about a man who took a knife and killed another man. He drove the knife into his neck, and the blood spurted out and splashed over him.

His face was red with blood, and so was his shirt. The wounded man fell to the ground, and the murderer ran for his life. He crossed rivers and fled from mountain to mountain, but a great crowd rose up behind him.

“Catch him!” they shouted. “Catch him!” But he ran fast, darting this way and that, until at last he found a little house, a hut with its door open, and slipped inside. The owner, a good man, saw him and was startled. “What’s happened?” he asked.

“Save me,” the man pleaded. “Save me. I’m depending on you. Thousands of people outside are chasing me. If they catch me, I’m finished. Save me!” He fell at the man’s feet. “Don’t be afraid,” the owner said. “I’ll save you. Listen, go to the tap for a moment and wash your hands and face.”

“Take off that red shirt of yours and put on my clean one. Don’t be afraid.” About an hour later, the police and the others came running. They realized the man had gone into that house, and they asked, “Is the murderer here?”

Then the good man, the owner who had given the fugitive his clean shirt, came forward. He had put on the bloodstained shirt. “It’s me,” he said. “Here I am.”

They seized him, took him to court, tried him as the murderer, and sentenced him to death. The other man was saved. Tell me, what would the man who was saved feel after such an act of love? Wouldn’t he feel that someone had done him an immense kindness? Could such a thing ever happen?

Could anyone take responsibility for another man’s crime? Could such a thing happen? Is there an example of it in this world? There is, my brothers and sisters, there is. Look up, if you are Christians, if you have eyes and a heart, if you have not become unfeeling blocks of granite. Look up at the Cross of Christ.

Who is it? Who is it? This story is an example, a parable. Who is the criminal who killed a man, whose shirt is stained and whose face is spattered with blood? It is you and me today. “But we haven’t killed anyone,” you say. A person does not kill only with knives, guns, and dynamite.

What do we do every day of our lives? We stain our souls. Our hands are stained. I don’t have time to tell you everything: our hands drip with theft, injustice, and false oaths. Our feet, too, are unclean, because instead of going to Church, we go to places of corruption here and there.

Our tongues are stained because we speak filth, lies, and slander. Our hearts are stained, and our minds are stained. And because of this, do you hear me?

Because we have committed these sins, do you hear the outcry? Don’t you hear it? “Catch the sinner! Catch him!” Don’t you hear them shouting? Everything cries out, “Catch the sinner!”

“Catch him!” First of all, the elements demand it. It is not only the angels who are angry with us; nature itself is angry with sinners. Don’t you hear? The river says, “My God, let me rise and swell with water and drown them.”

The sea says, “Almighty God, let my waters rise and drown them, all these worms of the earth.”

Would it be any trouble for the sea to rise slowly a hundred, two hundred, five hundred meters above its usual level, reaching Mount Parnitha and even Mount Olympus, and drowning all these worms? The sea cries out, “Let me drown them!” The rivers cry, “Let me destroy them completely!” The fire cries, “Let me burn them like mice caught in a trap!” The air cries, “Let me blow tonight and raise the temperature to fifty or sixty degrees, and put them among the coals, inside an oven!” The elements cry out, and the earth cries out.

The earth groans, groans, because we have burdened the earth. The earth groans. Let unbelievers, scientists who believe in nothing, say what they will. The earth groans and says, “My God, let me shake for one, two, three, five seconds. Let the palaces fall, the courthouses fall, the squares fall, everything fall. Let them all fall down, people on the right and on the left, because we are all in the cauldron of sin. Let nothing remain in the world.” Thank you very much.

“Let there be Armageddon-like destruction. Let me!” The planet groans, groans, groans. Let the elements, the air, and even the stars become thunderbolts and fall upon the sinful earth. Why should God spare us? We did not pray.

People do every shameful thing that even animals do not do, not even animals. There is no decent woman, no decent man; mouths blaspheme. Here near Aigaleo, the police arrested someone, and rightly so. The man blasphemed a hundred times in three seconds: Christ, the Most Holy Theotokos, everything!

…your works; glory to your long-suffering. So, when everything is ready, Christ comes with the Cross and says, “Stop! Stop, sea! Stop, mountains! Stop, all of you! I will take it upon myself.” He takes our garment off us and puts it on himself; he puts on our own garment, the filthy garment, the garment of sin.

He takes the place of sinners for us and suffers upon the Cross. His tongue tastes bitterness because of our blasphemies. His feet are nailed, his hands are nailed. He suffers it all for us. After all this, what do we owe him? We should say, as the Apostle Paul taught us: “I thank you for the sun. I thank you for the sea. I thank you for the water. I thank you for the Cross. I thank you for the love you have shown us.” My brothers and sisters, we must feel this love of God.

If the Archangel came down and placed just one drop in our hearts, God, give us one drop!, one drop of this love of God, we would change. If we loved God, when we heard the bell ring on Sunday, our feet would grow wings.

If we loved God, we would hurry to the Church to hear His words, just as people now hurry to the cinema and sit there.

If we loved God, we would open the Gospel and, with tears, with tears we would read the synaxaria about the lives of the saints. If we loved God, when we sat down at midday to eat our bread, we would pray.

Tell me, my brothers and sisters, tell me, tell me, tell me, brothers and sisters: show me a home here in Hainari. Show me one where, for a hundred years, a hundred years, every evening as night fell, the mother, the husband and wife pray together.

Show me, in this corrupt generation, one person, one family that prays together before going to sleep. There is none, none. Divorces, wickedness, adultery, sexual immorality, filth, and crime.

We have turned away from God. We have changed. We have taken on the spirit of this way of life and of discord. We no longer have God, and we believe in absolutely nothing. We have become degraded beings, worse even than animals. My dear friends, that is what we have come to.

Here you have a dog, a dog you have. You throw it a bone, just one bone to the dog, and though it has no words to thank you, it wags its tail and says thank you, because a dog's tail is its language.

And we have air and light and everything, the Cross and more, everything, and we open our mouths. There is no nation on earth, my brothers and sisters, there is no nation on earth, there is no nation on earth more blasphemous, more blasphemous than the Greek nation.

If you insult the queen, you go to Makronisos. If you insult the king, you are sent away. And what is the king? I acknowledge him, of course; we accept him. We are not against the king or the queen. We Christians are not anarchists, no, but I am drawing a comparison. What are the king and queen beside the Most Holy Theotokos? What is the queen beside the Most Holy Theotokos? What is the king? If you insult the king and say a bad word about him, no one dares do that. No one dares to say a bad word about the king. But when it comes to God? Is He of little account? Our king is great, our queen is great, and the Most Holy Theotokos is of little account.

We treat our God as though He were of little account, and they blaspheme Him: officers, soldiers, sailors, ministers, even prime ministers. God will swallow us up. Let us repent, my brothers and sisters. Let us return to our Father and live according to God, so that we may have the blessing of our Lord Jesus Christ, who is to be praised and exalted unto all ages.

Συνίστησι την εαυτού αγάπην ο Θεός εις ημάς, ότι έτι όντων αμαρτωλών, Χριστός απέθανε υπέρ ημών.

Αυτά τα λόγια, αγαπητοί, που ακούσατε δεν είναι δικά μου λόγια, αλλά είναι λόγια θεόπνευστα, είναι λόγια του Αποστόλου, του κορυφαίου Αποστόλου Παύλου. Σε λίγες ημέρες θα εορτάσουμε την Ιερά Μνήμη. Άρα και τα λόγια αυτά που ακούσαμε σήμερα είναι ένα κομμάτι από τον Απόστολο της σημερινής ημέρας.

Τα λόγια αυτά, δώσαμε καμιά σημασία; Τα προσέξαμε; Τα προσέχει ο κόσμος; Τα λόγια του Αποστόλου, τα λόγια του Ευαγγελίου. Δυστυχώς ο κόσμος, ο σημερινός κόσμος, δεν δίνει σημασία στα λόγια του Θεού.

Δίνει σε άλλα πράγματα σημασία, δίνει, ανοίγει, διαβάζει εφημερίδες, τεντώνει το αυτάκι του να ακούσει τι λέει το ραδιόφωνο, το δικό μας ραδιόφωνο και τα άλλα ραδιόφωνα, να μην χάσει καμιά λέξη από ό,τι λέει το ραδιόφωνο, όλα αυτά, αλλά δεν τεντώνουμε τα αυτάκια μας να ακούσουμε τι λέει ο Θεός. Και ερχόμαστε εδώ στην Εκκλησία και μπαίνουμε μέσα όπως μπήκαμε και βγήκαμε, κοράκια μπήκαμε, κοράκια βγαίνουμε, μαύροι βγήκαμε, ενώ στα παλιά

Παλιά τα χρόνια εμπαίναν στην εκκλησία μαύρα πουλιά από τις αμαρτίες των και βγαίνανε άσπρα περιστέρια, γιατί πιστεύαν στο Θεό και κλαίγανε. Τώρα αν πάτε στο κινηματογράφο, βλέπεις τα ματάκια των και αστράφτουν, τα αφτάκια τους τεντωμένα, ενώ βλέπεις εδώ πέρα, όχι, δεν βλέπεις, από τα μάτια καταλαβαίνεις.

Αν κατεβεί ένας άγγελος κάτω και μας κοιτάξει, θα καταλάβει ότι κάνουμε αγγαρεία την ώρα αυτή. Όλοι μας δεν προσέχουμε τα λόγια. Πού είναι τα δάκρυά μας; Πού είναι η συγκίνησή μας; Πού είναι η προσευχή μας; Τα λόγια αυτά.

Γι' αυτό τα λόγια αυτά που σας είπα προηγουμένως δεν είναι δικά μου, είναι λόγια του Αποστόλου Παύλου. που λέγει ότι συνιστησιν δε την εαυτου αγαπην εις ημας ο θεος, οτι ετι αμαρτωλων οντων ημων χριστος υπερ ημων απεθανεν.

Ναι, αν είχαμε πρέπει τα αυτιά μας, δυστυχώς, θα έχει φράξει ο διάολος με βουλοκέρι και δεν ακούμε τίποτα.

Τα τεντώνω να ακούσω με τις φωνές του διαόλου, αλλά δεν τεντώνομαι να ακούσω με τα λόγια του Θεού. Πρέπει να ξεφράξουν τα αυτιά. Είδατε καμιά φορά που τα αυτιά φράζουνε και πάνε στο γιατρό και τα ξεφράζουν τα αυτιά; Τι έχω, γιατρέ; Και βάζουν το μηχάνημα μέσα και ξεφράζουν τα αυτιά από την ακαθαρσία και ακούει ο άνθρωπος. Πρέπει λοιπόν να ξεφράξει τα αυτιά, γιατί δεν έχω μόνον αυτιά του σώματος, έχουμε και αυτιά της ψυχής.

...να τα ξεφράξει το...

Πνεύμα το Άγιον τα αυτιά μας και τότε θα καταλάβουμε.

Και θα πούμε: τι γλυκά είναι τα λόγια του Χριστού, τι ωραία είναι τα λόγια του Χριστού. Και δεν θα μας κάνει πια καμιά όρεξη να ακούμε τις κουβέντες των ανθρώπων. Ενώ τώρα στη γειτονιά καθόμαστε και ακούμε ώρες ολόκληρες.

Και περνούν τα μεσάνυχτα και κουβεντιάζουμε για έρωτες, κουβεντιάζουμε για συνοικέσια, κουβεντιάζουμε για διαζύγια, κουβεντιάζουμε για πολιτική, κουβεντιάζουμε για όλα τα πράγματα του κόσμου και μόνο για το Θεό δεν κουβεντιάζουμε.

Ας προσέξουμε λοιπόν, αγαπητοί μου, τα λόγια αυτά. Τι λέει; Για να μας ανοίξει ο Θεός τα αυτιά μας, θα ακούσουμε τότε. Γιατί μπορείς να πας σε ένα δάσος μέσα και να μην ακούς τίποτα. Μπορεί μες στο δάσος να κελαδούν όλα τα αηδόνια.

Αλλά ο κουφός δεν ακούει τίποτα απολύτως. Ας κελαδούνε όλα τα αηδόνια. Ας παίζει η καλύτερη μουσική. Αν ανοίξει λοιπόν τα αυτιά το Πνεύμα το Άγιον, θα ακούσουμε χελιδόνια, ολόγλυκα τραγούδια. Και το πιο ολόγλυκο τραγούδι που ακούσουμε, τότε θα καταλάβουμε τι θα πει ζωή, τι θα πει προορισμός του ανθρώπου. Θα καταλάβουμε ένα ολόγλυκο τραγούδι, εκείνο που έψαλλαν οι άγγελοι την μέρα που γεννήθηκε ο Χριστός, την νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός.

Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία. Θα καταλάβουμε τότε εκείνο που λέγει η Γραφή, ότι ο Θεός τι είναι ο

Τι είναι; Ο Θεός που εφανέρωσε ο Χριστός στον κόσμο δεν είναι σαν τους θεούς τους αρχαίους, που θέλανε σφαγές, που θέλανε ανθρωποθυσίες. Δεν είναι όπως ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, όπως ο Θεός που έριχνε αστροπελέκια επάνω στο όρος Σινά, αλλά ο Θεός που εφανέρωσε ο Χριστός στον κόσμο είναι Θεός αγάπης. Ο Θεός είναι αγάπη.

Αγάπη. Περί της αγάπης αυτής ομιλεί ο Απόστολος, περί της αγάπης αυτής ομιλεί το Ευαγγέλιο το σημερινό, περί της αγάπης λοιπόν θα πούμε και εμείς ολίγα λόγια. Συνίστησι την αγάπη του ο Θεός, φανερώνει, λέει, την αγάπη. Συνίστησι θα πει φανερώνει, δείχνει την αγάπη του.

Ναι, η αγάπη, αγαπητοί μου, είναι το πιο βαθύ και το πιο πλατύ αίσθημα. Υπάρχει πολλά αισθήματα έχει ο άνθρωπος, αλλά το πιο βαθύ και το πιο πλατύ αίσθημα που έχει ο άνθρωπος είναι η αγάπη. Ποιος από εμάς, αδερφοί μου, ποιος άνθρωπος, πιο πτωχότερος άνθρωπος, ποιος δεν θέλει, άντρας ή γυναίκα, να τον αγαπάνε;

Ποιος δεν στενοχωριέται όταν δεν τον αγαπάνε και ποιος δεν ευχαριστιέται όταν δει ότι δίπλα του υπάρχουν άλλοι άνθρωποι να τον αγαπούνε; Ο άνθρωπος ζει με την αγάπη και αποθνήσκει ο άνθρωπος από έλλειψη αγάπης.

Η αγάπη είναι το πιο αναγκαίο στοιχείο στη ζωή του ανθρώπου. Ναι, υπάρχουν διάφορες λογιών αγάπες. Ναι, και διάλεξε και πάρε. Αγαπά ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Υπάρχει η αγάπη του ανθρώπου προς άνθρωπον. Η αγάπη των φίλων. Η αγάπη των αδελφών. Η αγάπη των συμμαθητών. Η αγάπη των ανθρώπων, του ενός προς τον άλλο. Η αγάπη του σύζυγου. Η αγάπη της γυναίκας του. Η αγάπη του άντρα. Η αγάπη, παραπάνω από όλη την άλλη αγάπη, είναι η αγάπη της μάνας. Και παραπάνω ακόμα από την αγάπη της μάνας είναι ένα σκαλοπάτι. Δεν το καταλάβαμε.

Γιατί σταματάμε; Γιατί είμαστε κοσμικοί άνθρωποι, είμαστε τη σοκά, για αγάπες τρέχουν τα σάλια των ανθρώπων αγαπιώντας ο ένας τον άλλο. Αλλά σε λίγο δεν θα υπάρχει κανένας από εμάς. Κάτω στον Άδη, μέσα στον τάφο να δεις. Άντε να δεις τις αγάπες και τους έρωτες και τις τάσκες και τα τραγούδια και όλα τα σάλια και τις μύξες του κόσμου τούτου. Λοιπόν, μέχρι την αγάπη της μάνας, μάλαμα. Παραπάνω ανεβείτε ένα σκαλοπάτι, ανεβείτε παρασκαλοσπάτι και άμα ανεβείτε ένα σκαλοπάτι φτάσετε στα ουράνια, άμα ανεβείτε ένα σκαλοπάτι φτάσετε στα άστρα.

Αγάπη, παραπάνω από την αγάπη του ανδρός, παραπάνω από την αγάπη της γυναίκας, παραπάνω από την αγάπη της μάνας, παραπάνω από όλες τις αγάπες του κόσμου, είναι μια αγάπη. Ποια; Η αγάπη του Θεού. Ποιος την αισθάνεται; Ότι δείχνει την αγάπη του ο Θεός. Πώς τη δείχνει την αγάπη του; Η μάνα που αγαπάει το παιδί, με χίλιους τρόπους δείχνει την αγάπη στο παιδί, καταλαβαίνει το παιδί.

Αν ρίξεις το παιδί μέσα σε χίλιες γυναίκες, τη μάνα ζητάει, γιατί η μάνα με το μάτι της, με τα χαϊδέματά της, όλο τον τρόπο της καταλαβαίνει. Προτιμάει το παιδάκι τη μάνα του ας είναι πτωχιά, δεν προτιμάει τη βασίλισσα. Αν το πας το παιδάκι, το πιο πτωχό, στη βασίλισσα θα κλαίει.

Αν το πας το παιδάκι στη μάνα του ας είναι μια γύφτισσα, θα αγαπήσει τη μάνα του γιατί η μάνα αγαπάει τα παιδιά της. Λοιπόν, όπως η μάνα αγαπάει το παιδί, έτσι και ο Θεός αγαπάει τα παιδιά. Τον κόσμο ολόκληρον αγαπάει και λέει κάπου ότι μπορεί η μάνα να αρνηθεί το παιδί της ή μπορεί ο πατέρας να αρνηθεί το παιδί, αλλά ο Θεός δεν θα πάψει να αγαπάει τον κόσμο.

Δείχνει ο Θεός την αγάπη του. Πώς τη δείχνει; Πολυειδώς και πολυτρόπως, με χίλιους τρόπους. Εγώ θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Αυτό που λέγεται το Ευαγγέλιο σήμερα. Ότι ο άνθρωπος για να ζήσει στον κόσμο αυτόν έχει ανάγκη. Τι έχει ανάγκη; Δεν έχει και σώμα ο άνθρωπος;

Λοιπόν, έχει ανάγκη από ένα ρούχο. Όσο και να είσαι, χρειάζεται ένα ρούχο να σκεπάσεις τη γύμνια σου. Χρειάζεσαι ακόμα και μια στέγη να προφυλαχθείς, χρειάζεσαι και τροφή, φαγητό για να ζήσεις, ψωμί. Χρειάζεσαι ακόμα παραπάνω νεράκι για να πιεις νερό, γιατί χωρίς ψωμί μπορεί να ζήσεις σαν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και σαν τους ασκητάδες μπορεί να ζήσεις και 40 μέρες χωρίς ψωμί, αλλά χωρίς νεράκι παραπάνω από μια βδομάδα δεν μπορεί να ζήσεις.

Και παραπάνω από το ψωμάκι και παραπάνω από το νεράκι που μας τα δίνει ο Θεός, έχει ανάγκη ο άνθρωπος κάτι άλλο που δεν μπορεί να ζήσει παραπάνω από 5 λεπτά. Παραπάνω 5 to 7 δεν ζει. Ποιο είναι; Αλλά τέτοια, τέτοια θέλω να πω μια λέξη, αλλά θα είναι πολύ αυστηρά και η μερική θα χτυπήσει άσχημα. Τέτοια ζωντανά γίναμε εμείς, αχάριστα. Για κοιτάξτε την κοτούλα, πάει στο νεράκι και πίνει μια κουταλιά και αμέσως υψώνει το κεφαλάκι της επάνω, σαν να λέει στο Θεό: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου έδωσες μια γουλιά». Αλλά εμείς την μπουκιά έχουμε στο στόμα και βλαστημάμε το Θεό. Χειρότερα ζώα, πιο αχάριστα όντα από τον άνθρωπο.

Λοιπόν, έχει ανάγκη ο άνθρωπος και από το φαγητό, έχει ανάγκη και από το νεράκι, αλλά έχει ανάγκη, πέντε λεπτά να σταματήσει, θα πάθουμε ασφυξία. Πάνε και οι βασιλιάδες, πάνε και οι πλούσιοι, πάνε και οι κομμουνιστές, πάνε και οι δεξιοί, πάνε και οι αριστεροί και όλα τα κόμματα. Ποιο είναι το σπουδαίο; Είναι ο αέρας, ο αέρας είναι.

Πέντε λεπτά να σταματήσει, πάει, τελείωσε, δεν θα μείνει κανένας. Θα γίνει ασφυξία, γιατί όπως το ψάρι, άμα το βγάλεις από τη θάλασσα, σπαρταράει και δεν μπορεί να ζήσει καθόλου. Κι αν ακόμα το ψάρι το βάλεις σε αμμουδιά, σε άμμο χρυσή, πάρε μια άμμο χρυσή, πιάσε άμμο χρυσή.

Όπως κάποιος εδώ μέσα, μην πω τη λέξη, να μην πω καμιά άγρια λέξη, κάποιος εδώ μέσα, τώρα πουλιέται η Ελλάδα.

Έρχονται αυτοί με τα δολάριά τους και αγοράζουν τα νησάκια, και κάποιες από αυτούς που επίπτωσαν η θάλασσά μας αγόρασαν ένα νησάκι ωραίο και έβαλαν την άμμο και την έστρωσαν με χρυσή άμμο. Ε, λοιπόν, αν βγάλεις ένα ψάρι στη χρυσή την άμμο, θα ψοφήσει. Λοιπόν, όπως το ψάρι άμα το βγάλεις από τη θάλασσα ψοφάει, σπαρταράει, έτσι και τον άνθρωπο αν το βγάλεις από το νερό, άμα το βγάλεις από το νερό, το νερό το βγάλει από ό,τι το αέρα το βγάλεις, δεν μπορεί να ζήσει, δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος. Λοιπόν, ο αέρας, το αεράκι.

Αυτός, το αεράκι, ο αέρας αυτός, ποιος τον έφτιαξε τον αέρα αυτόν; Ποιος; Ποιος; Δεν διαβάζετε να δείτε ότι απάνω στο φεγγάρι, και αν πάει ο άνθρωπος, θα εξέτασαν αυτά, έχει απάνω, λένε ότι έχει διάφορα πράγματα, δεν έχει απάνω το φεγγάρι, αέρα δεν έχει, ούτε τα άλλα άστρα έχουν αέρα.

Άντε λοιπόν, άνθρωποι, απάνω. Αν πάει απάνω στα φεγγάρια ο άνθρωπος, πρέπει να έχει μαζί του μπουκάλες από οξυγόνο. Να έχει στη μύτη ένα σωλήνα και να αναπνέει αέρα, όπως αυτοί που πάνε μέσα στη θάλασσα με τα ψαροτούφεκα και έχουν αέρα και αναπνέουν στην πλάτη τους.

Σταμάτησε το αέρατος, αν πάνε ποτέ φορέ, αν θα πάνε, πρέπει να έχουνε μπουκάλες από οξυγόνο από το φαρμακείο για να ζήσουν μια-δυο ώρες επάνω στα φεγγάρια. Αυτό το αεράκι, το δροσερό αεράκι, τα μελτέμια αυτά που έρχονται μέσα από τις θάλασσες και δροσίζουνε τον κόσμο, ποιος τον έφτιαξε; Ποιο εργοστάσιο είναι αυτό που βγάζει το οξυγόνο και τρέφει όλα τα σκουλήκια και ημάς και ευχαίει; Ευχαίει λοιπόν, ξεσκορπάει όλο αυτό το οξυγόνο που έπρεπε να το αγοράσεις από το οξυγόνο, έπρεπε να πουλήσεις την περιουσία σου ολόκληρη να τρέχεις.

Αν μπορούσε, αν αγοράζαμε το οξυγόνο που αναπνέουμε, να ζούμε μόνο για το οξυγόνο, για τον αέρα. Λοιπόν, ποιος το δίνει και πώς το κάνει ο Θεός; Είδες το αεράκι; Είναι δροσερό το αεράκι. Αν το θερμάνει λίγο, αν κρυώσει λίγο ο αέρας, κρυώσει, αν κρυώσει ο αέρας λίγο και κατεβεί κάτω, τότε γίνεται, αν πάει κάτω από το μηδέν, αν πάει δέκα από το μηδέν, αν κρυώσει ο αέρας, τι γίνεται τώρα; Κρυστάλλωσαν τα ποτάμια, κρυστάλλωσαν οι θάλασσες, κρυστάλλωσε ο άνθρωπος, δεν μπορεί να ζήσει.

Αν πάλι υψώσει τη θερμοκρασία του, θερμάνει τον αέρα ο Θεός και τον κάνει 35, 38, 40, 31, 32, 33, 34, 45, μπα, δεν θα μπορέσει να ζήσει ο άνθρωπος. Θα γίνει διακεκαυμένη η ζώνη, θα γίνουν κάρβουνα οι άνθρωποι.

Ρυθμίζει λοιπόν ο Θεός τον αέρα κατά τέτοιον τρόπο ώστε να είναι και κρύος και δροσερός και αν φυσήξει αεράκι αεράκι και γίνει λίβας Θα δεις τα μποστάνια όλα σε μια νύχτα μέσα. Και κάτω που πήγαινες στην αγορά, πήγαινες στην αγορά κάτω να αγοράσεις μποστάνι, να αγοράσεις πράγματα, μια νύχτα, αεράκι από πέρα, λίβας να τα κάψει όλα απολύτως.

Λοιπόν, γι' αυτό, αδέρφια μου, γι' αυτό, αδέρφια μου, επειδή ο αέρας είναι το πιο αναγκαίο από όλα, γι' αυτό ανοίξτε τα αυτιά, ανοίξτε, ανοίξτε τα αυτιά, ανοίξτε. Εδώ στην Εκκλησία προσευχόμαστε: «Υπέρ ευκρασίας αέρων, ευφορίας των καρπών της γης και καιρών ειρηνικών, του Κυρίου δεηθώμεν». Θεέ μας, δώσε μας αεράκι καλό, καθαρό, χωρίς μικρόβια, για να μπορέσουμε να ζήσουμε.

Γιατί αν μολυνθεί ο αέρας με μικρόβια, δεν πάει να μαζευτούν όλα τα υπουργεία της πρόνοιας και όλοι οι γιατροί, δεν θα μείνει τίποτα στον κόσμο. Θεέ μας, δώσε μας το αεράκι να πνέει απάνω στη φλούδα για να ζούμε.

Έτσι λοιπόν δείχνει ο Θεός την αγάπη Του και με τα ποτάμια και με τις θάλασσες και με τους καρπούς και με το αεράκι που πνέει επάνω στον κόσμο. Δεν σας είπα τίποτα, αδέρφια μου. Θέλω τώρα να σας μιλήσω για να πει ο καθένας: κάθε αναπνοή μας, κάθε αναπνοή μας, κάθε τικ τακ, κάθε φορά που χτυπάει η καρδιά μας και κάνει τικ τακ, «Δόξα σοι ο Θεός» να λέμε, γιατί μια σταγόνα να πάει μες στον εγκέφαλό σου, κάτι να κάνει, κάτι να σπάσει, μια αρτηρία να σπάσει, μια κλωστή είναι, πάει, τελείωσε ο άνθρωπος.

Κάθε φορά λοιπόν που χτυπάει η καρδιά σου την πτάς, κάθε φορά που αναπνέεις τον αέρα πηγαίνεις κοντά, κάθε φορά που βάνεις στο στόμα σου μια μπουκιά νερό, κάθε φορά που πέφτεις να κοιμηθείς στο κρεβάτι κλπ., κάθε φορά, κάθε δευτερόλεπτο είναι και μια ευεργεσία του Θεού.

«Δόξα σοι ο Θεός» να λέμε. Αλλά παραπάνω δεν σας είπα τίποτα. Υπάρχει και μια άλλη, ένα άλλο καλό, μια άλλη ευεργεσία του Θεού που αν σας την πω, αν σας την πω, δεν ξέρω αν συγκινηθείτε.

Είναι η πιο μεγάλη, μια αγάπη του Θεού. Τι αγάπη είναι αυτή!

Τι αγάπη είναι αυτή, ποια αγάπη είναι αυτή; Δεν μπορεί γλώσσα ανθρώπου να την εκφράσει, δεν μπορεί και ο λόγος να την περιγράψει. Αν σας την πω αμέσως δεν θα συγκινηθείτε, γι' αυτό θα σας την πω με μια ιστορία, με ένα παράδειγμα για να μπορέσω να σας συγκινήσω.

Μπροστά στην αγάπη του Χριστού μας, στην αγάπη του Θεού, ποια είναι η αγάπη αυτή; Λένε μια ιστορία ότι κάποτε ένας επήρε ένα μαχαίρι και έσφαξε έναν άλλον άνθρωπο. Έμπηξε το μαχαίρι στο λαιμό, πετάχτηκε το αίμα και το αίμα τον πιτσίλισε.

Επάνω στο πρόσωπο, το πρόσωπό του έγινε κατακόκκινο και το πουκάμισό του έγινε κόκκινο από τα αίματα του άλλου ανθρώπου. Ο άνθρωπος έπεσε χάμω και ο φονιάς άρχισε να τρέχει, να πιλαλάει για να φύγει. Έτρεξε από ποτάμια, από βουνά σε βουνά, αλλά πίσω του σηκώθηκε κόσμος ολόκληρος.

«Πιάστε τον!» του φωνάζανε. «Πιάστε τον!» Αλλά αυτός έτρεχε γρήγορα και έφευγε από εδώ και από εκεί μέσα, αλλά επιτέλους βρήκε ένα σπιτάκι, μια καλύβα, ανοιχτή και τρύπωσε μέσα. Μόλις το είδε ο νοικοκύρης, καλός άνθρωπος, «Τι είναι;» λέει, τρόμαξε.

«Σώσε με», λέει, «σώσε με. Από σένα», λέει, «εξαρτώμαι», λέει. «Με κυνηγάνε από έξω χιλιάδες άνθρωποι. Με πιάσανε, χάθηκα», λέει. «Σώσε με!» Και έπεφτε στα πόδια. «Μη φοβάσαι», λέει, «θα σε σώσω», λέει. «Πρόσεξε, άντε», λέει, «λίγο στη βρύση, πλύνε τα χέρια σου και το πρόσωπό σου».

Βγάλε το πουκάμισό σου, το κόκκινο το πουκάμισό σου, λέει, και βάλε το δικό μου καθαρό πουκάμισο, λέει, πουκάμισο, και μην φοβάστε καθόλου. Ήρθαν από καμιά ώρα τρέχοντας αυτοί μπηραλώντες, οι αστυνομικοί, και όλοι κατάλαβαν ότι σε αυτό το σπίτι μπαίνουν μέσα. Ρωτάνε, ρωτάνε, λέει: «Εδώ είναι ο φονιάς;»

Λοιπόν, και παρουσιάζεται, τι συνέβη; Αυτός ο καλός ο άνθρωπος, ο νοικοκύρης, που έδωσε το καθαρό του πουκάμισο να τον ντύσει, έβαλε το κόκκινο πουκάμισο, το ματωμένο πουκάμισο, λέει, εγώ, λέει, είμαι, ορίστε.

Και τον αρπάζουν τον άνθρωπο και τον πάνε στο δικαστήριο και τον δικάζουν αυτόν ως φονιά και τον καταδικάζουν εις θάνατον, και ο άλλος εσώθηκε. Δεν μου λέτε, τι θα αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος που σώθηκε από αυτή την αγάπη του; Τι θα αισθάνεται; Δεν θα αισθάνεται μια μεγάλη ευεργεσία; Είναι δυνατόν ποτέ, μπορεί να συμβεί τέτοιο πράγμα;

Μπορεί ποτέ ένας άνθρωπος να αναλάβει την ευθύνη ως κακούργου; Μπορεί ποτέ αυτό το πράγμα; Υπάρχει τέτοιο παράδειγμα στον κόσμο; Υπάρχει, αδελφοί μου, υπάρχει. Ρίξτε μια ματιά, αν είστε χριστιανοί, αν είστε χριστιανοί, αν έχετε μάτια, αν έχετε καρδιά, αν δεν γίνατε γρανίτες και βράχια ασυγκίνητα, ρίξτε μια ματιά εκεί πάνω στο Σταυρό του Χριστού.

Ποιος είναι, ποιος είναι; Παράδειγμα είναι αυτό, παραβολή είναι αυτό. Ποιος είναι ο κακούργος που σκότωσε και έχει λερωμένο το πουκάμισό του και το πρόσωπό του πιτσιλισμένο από αίματα; Είμαι εγώ και εσύ σήμερα. Μα δεν σκοτώσαμε. Δεν σκοτώνει ο άνθρωπος μόνο με τα μαχαίρια και με τα κουμπούρια και με τις δυναμίτες.

Κάθε μέρα που ζούμε τι κάνουμε; Λερώνουμε, λερώνουμε την ψυχή μας, έχουμε τα χέρια μας λερωμένα, τα χέρια μας, δεν έχω καιρό, στάζουν τα χέρια μας από κλοπές, από αδικίες, από ψευδορκίες. Τα πόδια μας και αυτά είναι ακάθαρτα, γιατί δεν πάμε στην εκκλησία αλλά τραβάμε στα κέντρα της διαφθοράς και δεξιά και αριστερά.

Λοιπόν, η γλώσσα μας είναι λερωμένη, γιατί λέμε όλα τα παλιόλογα και όλα τα ψέματα και συκοφαντίες. Και η γλώσσα μας, τα πάντα είναι εκεί, η καρδιά μας είναι λερωμένη και το μυαλό μας είναι λερωμένο. Ε, και πρέπει γι' αυτό, γι' αυτό, ακούτε;

Γι' αυτό λοιπόν, γιατί έχουμε κάνει τα αμαρτήματα αυτά, ακούτε βοή; Δεν την ακούτε τη βοή; Πιάστε τον τον αμαρτωλό, πιάστε τον! Δεν φωνάζουνε; Δεν ακούτε; Όλα φωνάζουν. Όλα φωνάζουνε, πιάστε τον αμαρτωλό!

Πιάστε τον! Πρώτα πρώτα ζητούνε τα στοιχεία. Είναι και η φύσις, δεν είναι μόνο οι άγγελοι οργισμένοι εναντίον μας, και αυτή η φύσις είναι οργισμένη εναντίον των αμαρτωλών. Δεν ακούς; Λέει το ποτάμι, το ποτάμι: Θεέ μου, άφησέ με να υψώσω, να φουσκώσω τα νερά μου να τους πνίξω.

Λέει η θάλασσα: Θεέ μου παντοδύναμε, άφησέ με να φουσκώσω τα νερά να τους πνίξω, όλα τα σκουλήκια της γης.

Το έχει τίποτα η θάλασσα να υψωθεί σιγά σιγά πάνω από τα νερά της 100, 200, 500 μέτρα και να φτάσει μέχρι τον Πάρνηθα και να φτάσει μέχρι απάνω στον Όλυμπο και όλα τα σκουλήκια να πνιγούν μέσα; Φωνάζει η θάλασσα: «Άφησέ με να τους πνίξω». Φωνάζουν τα ποτάμια: «Άφησέ με να τους διακαταστρέψω». Φωνάζει η φωτιά: «Άφησέ με να τους κάψω σαν ποντίκια μέσα στη φάκα». Φωνάζει ο αέρας: «Άφησέ με απόψε να φυσίξω, να φτάσει η θερμοκρασία 50 βαθμούς, 60 βαθμούς, να τους βάλω μέσα σε κάρβουνα, σε φούρνο μέσα». Φωνάζουν τα στοιχειά, φωνάζει η γη.

Βογάει η γη, βογάει, γιατί την βαρύναμε τη γη. Βογάει η γη. Ας λένε οι άπιστοι, οι επιστήμονες που δεν πιστεύουν τίποτα. Βογάει η γη και λέει: «Θεέ μου, άφησέ με να τραντάξω μία, δύο, τρεις, πέντε δευτερόλεπτα, να πέσουν τα παλάτια, να πέσουν τα δικαστήρια, να πέσουν τα πλατεία, να πέσουν τα πάντα, να πέσουν όλοι τους κάτω, δεξιοί και αριστεροί, γιατί όλοι είμαστε στο καζάνι της αμαρτίας, να μην μείνει τίποτα πάνω στον κόσμο». Ευχαριστώ πολύ.

Να γίνει αρμαγεδδώνια καταστροφή, άφησέ με. Βουγκάει, βουγκάει, βουγκάει ο πλανήτης, και τα στοιχεία και ο αέρας και τα αστέρια ακόμα να γίνουν αστροπελέκια, να πέσουν επάνω στην αμαρτωλή γη. Γιατί να μας αφήσει ο Θεός; Προσευχή δεν κάναμε.

Τα ανθρώπινα κάνουν όλες τις ατιμίες που ούτε τα ζώα δεν κάνουν, ούτε τα ζώα. Γυναίκα τίμια δεν υπάρχει, άνδρας τίμιος δεν υπάρχει, στόμα βλαστημάει. Εδώ κοντά στο Αιγάλεω έπιασε η αστυνομία, καλά έκανε, έπιασε η αστυνομία κάποιον μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, τρία λεπτά η αστυνομία και σένα, που σε τρία δευτερόλεπτα βλαστήμησε εκατό φορές. Χριστό, Παναγία, ασκαδίδια, τα πάντα!

...έργα σου, δόξα τη μακροθυμία σου. Λοιπόν, και ενώ λοιπόν είναι έτοιμα όλα, έρχεται ο Χριστός με τον Σταυρό και λέγει: «Στοπ! Στοπ, θάλασσα! Στοπ, βουνά! Στοπ, όλα!» Και εγώ αναλαμβάνω. Μας βγάνει, φοράει αυτός, φοράει αυτός το δικό μας ρούχο, το βρωμερό ρούχο, φοράει το ρούχο της αμαρτίας.

Γίνεται αυτός αμαρτωλός για μας και υποφέρει επάνω στο σταυρό. Η γλώσσα του πικραίνεται για τις βλασφημίες μας, τα πόδια του καρφώνονται, τα χέρια του καρφώνονται, όλα τα υποφέρει για εμάς. Ύστερα από αυτά, τι οφείλουμε εμείς; Αυτό λέγει, όπως έλεγε ο Απόστολος Παύλος: Σε ευχαριστώ για τον ήλιο, σε ευχαριστώ για τη θάλασσα, σε ευχαριστώ για το νερό, σε ευχαριστώ για το σταυρό, σε ευχαριστώ για την αγάπη που έδειξες για εμάς. Την αγάπη αυτή του Θεού πρέπει να αισθανθούμε, αδέρφια μας.

Εάν κατέβαινε ο Αρχάγγελος και έριπτε μέσα στην καρδιά μας, μας έριπτε μια σταγόνα, δώσ' μας Θεέ μια σταγόνα, εάν μέσα στην καρδιά μας μας έριπτε μια σταγόνα από αυτή την αγάπη που λέγει η αγάπη Θεού, θα αλλάζαμε διαφορετικά, θα ακούγαμε την καμπάνα να χτυπάει την Κυριακή, αν αγαπούσαμε το Θεό, θα ακούγαμε την καμπάνα να χτυπάει την Κυριακή και φτερά στα πόδια,

Όπως τώρα τρέχουν στον κινηματογράφο και κάθονται μέσα, να τρέχαμε στην εκκλησία να ακούσουμε τα λόγια του Θεού.

Αν αγαπούσαμε τον Θεό, θα ανοίγαμε το Ευαγγέλιο και δάκρυα, με δάκρυα θα διαβάζουμε τα συναξάρια για τους βίους των Αγίων. Αν αγαπούσαμε τον Θεό, την ώρα που καθόμαστε το μεσημέρι να φάμε το ψωμί μας, θα κάναμε την προσευχή.

Πέστε μου, αδέρφια μου, πέστε μου, πέστε μου, πέστε μου, αδέρφια, δείξατέ μου ένα σπίτι εδώ στο Χαϊνάρι, δείξατέ μου που εκατό χρόνια, εκατό χρόνια, κάθε βράδυ εβράδιαζε η μάνα, ο άντρας και η γυναίκα κάνουν μαζί προσευχή.

Δείξατέ μου μες στη γενιά αυτή τη διεφθαρμένη, δείξατέ μου ένα ανθρώπινο, δείξατέ μου μια οικογένεια που προτού να κοιμηθεί κάνουν μαζί την προσευχή. Δεν υπάρχει, δεν υπάρχει. Διαζύγια, κακοήθειες, μοιχείες, πορνίες, λάσπη και έγκλημα.

Εφύγαμε από το Θεό, αλλάξαμε, επήραμε το πνεύμα της ζήσεως και της διαφοράς και δεν έχουμε πια Θεό και δεν πιστεύουμε τίποτα απολύτως και γεννήκαμε αγκαλωποιημένα όντα, χειρότερα από τα ζώα ακόμη, αγαπητοί μου, καταντήσαμε.

Εδώ έχεις ένα σκυλί, ένα σκυλί έχεις. Του πετάς ένα κόκκαλο, ένα κόκκαλο πετάς στο σκυλί, και το σκυλί δεν έχει γλώσσα να σου πει ευχαριστώ και κουνάει την ουρά του και σου λέει ευχαριστώ, γιατί η γλώσσα του σκυλιού είναι η ουρά του.

Και εμείς, αέρα και φως και τα πάντα και σταυρός και άλλα, τα πάντα και εμείς ανοίγουμε. Δεν υπάρχει στη γη, αδέρφια μου, δεν υπάρχει στη γη, δεν υπάρχει στη γη πιο βλάσφημον έθνος, πιο βλάσφημον έθνος από το έθνος των Ελλήνων.

Αν βλαστημήσεις τη βασίλισσα, πας Μακρόνησο. Αν βλαστημήσεις τον βασιλιά, θα πας πίσω. Ε, και τι είναι ο βασιλιάς; Τον πιστεύω, ασφαλώς, τον παραδεχόμαστε, δεν είμαστε εναντίον του βασιλιά, ούτε εναντίον της βασιλίσσης. Δεν είμαστε ανάρχικοι εμείς οι χριστιανοί, όχι, αλλά κάνω παραβολή. Τι είναι ο βασιλιάς και η βασίλισσα μπροστά στην Παναγιά; Τι είναι η βασίλισσα μπροστά στην Παναγιά; Τι είναι ο βασιλιάς; Αν βλαστημήσεις και πεις ένα κακό λόγο για τον βασιλιά, κανείς δεν τολμάει. Κανένας δεν τολμάει να πει κακό λόγο για τον βασιλιά. Αλλά για τον Θεό; Μικρός; Μεγάλος ο βασιλιάς μας, μεγάλη η βασίλισσά μας, μικρή η Παναγιά.

ο Θεός μας, μικρός ο Θεός μας, και τον βλαστημάνε, και αξιωματικοί, και στρατιώτες, και ναύτες, και υπουργοί, και πρωθυπουργοί, θα μας χάψει ο Θεός. Ας μετανοήσουμε, αδέρφια μας, ας επιστρέψουμε στον Πατέρα μας, να ζήσουμε κατά Θεόν, για να έχουμε την ευλογία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ον πρέπει να υμνείται και υπερυψούται εις πάντας τους αιώνας.