Οι πρώτοι χριστιανοί, ο γογγυσμός και το σχολείο της Εκκλησίας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

In those days, murmuring arose.

My dear Christians, there is no home without a mirror. There is no young man or woman who does not keep a little mirror in a wallet or handbag to look at their face. But besides that mirror, the physical mirror in which every civilized person...

There is another mirror in which each of us can see our soul, our spirit, and our spiritual condition rather than our face. This mirror does more than show us what we are like. It has another, mysterious power.

No mirror made in a factory can make you beautiful. If you are unattractive, you can look at yourself a thousand times and still be unattractive. Even if you are a queen, the mirror will not flatter you. It will show you as you are.

If you are poor but beautiful, it will show your beauty. Yet no mirror, however bright, can make an unattractive person beautiful. There is another mirror, though, and if you look into it once, twice, three times, many times...

However unattractive your soul may be, it will give you a beauty that others will envy. Are these fairy tales? Are they imaginary things? No, my brothers and sisters. This is real.

So come, my brothers and sisters, let us all look in the mirror. Today our Holy Church sets two mirrors before us. One is the Gospel reading about the Myrrh-bearing Women; the other is the Apostle reading for their feast.

The first is especially for women. All of you women, come and take a look at this passage of the Gospel about the Myrrh-bearing Women. Today is, above all, their day.

Look into this mirror and see the heights of virtue, holiness, and radiance to which the Gospel of Christ leads women. Before Christ came into the world, a woman was treated like a rag. In Christianity, she became a chosen vessel.

The woman as mother, the woman who proclaims the Gospel, the woman as virgin, the woman as heroine. Beside such a heroine, all the heroes of the world grow pale. Women contributed enormously to the spread of the Gospel.

Women have a special place in the history of the world, and especially in the history of Christianity. So, all of you who are women, take a look at today's Gospel reading.

You will also see the story of the Lord’s Apostles and how they struggled to spread the Orthodox faith. In the Acts of the Apostles, you will read of their miracles and of the lives of the first Christians.

The first Christians numbered twelve, then seventy, then three thousand, then five thousand. Now they number in the millions. Christianity has seven or eight hundred million followers; we are approaching a billion. By number of believers, it is the largest religion.

Oh, the first Christians were few, but they were worth so much! How different the lives of today’s Christians, Christians in name, are from theirs! Read this book and look into this clear, apostolic mirror, and you will see the difference. They were like pure, twenty-four-carat gold. We are like unclean earth, trampled underfoot by all the demons of Hell. Yes, the Early Church shone like the sun. But even the sun, that bright star of the day, has spots on it. Astronomers tell us there are marks on its surface...

And we do not need to be astronomers to see it for ourselves. On the surface of the sun, that brilliant light which God created to shine upon the children of Adam, there are dark marks, shadows called spots.

Just as the sun has spots, even the holiest person in the world has faults. Even if you become like Saint Anthony or Saint Spyridon, however high you rise, you will still have your shadows and your spots, just as the sun has its spots.

So the first Christians, whom we admire and rightly ought to admire as an example of virtue for every age, also had their spots. They had their small faults.

What does today’s Apostle reading tell us? Though the first Christians loved one another, though they were of one soul and one heart, though they helped one another and lived in harmony and love, suddenly a complaint was heard among them: murmuring.

Why? The Hellenists complained. They were Christians from other places, people who were not local. They complained that the local Christians were neglecting them. Something similar has happened in our own country, where our brothers and sisters who came as refugees complain that the locals do not care for them as they care for their own.

So the Christians from elsewhere complained that the local Christians were not looking after them as they should. Listen: in the days of the Apostles, there was murmuring among the Hellenists against the Jews. And the Apostles heard their complaint. They heard it.

What did the Apostles do? Did they shut their ears? Were they like our rulers, who plug their ears when the people complain, then feast in hotels and tourist resorts?

What kind of men were these Apostles, who heard the people murmuring? As soon as they understood what was happening, what did they do? They did not say, ‘Let them shout. They will soon get tired of shouting.’ They cared about the people and took this complaint seriously. At once, we are told, they took steps to end the murmuring. What steps? They asked the people to choose for themselves, in a thoroughly democratic spirit. The Apostles did not make the choice on their own. ‘Brothers,’ they said, ‘choose seven men whom we can put in charge of the food distribution, to make sure each widow and orphan receives a proper share.’

So the Christian people, the first Church, chose seven men, the first deacons. Among them one shines like a star of the first magnitude: Saint Stephen, the first among those deacons, who became the first martyr.

And so the murmuring ceased in the days of the Apostles. It would take a long time to present examples of present-day murmuring. But allow me a few minutes to speak about the murmuring of humanity today. Some complaints are just, and some are unjust. A worker may labor and sweat all day, then go to the factory office that evening for his wages, only to be given nothing or told, “Come back tomorrow or the day after.” Meanwhile, he cannot provide for his family. The worker complains, and Scripture speaks of that complaint. It addresses those who have workers and do not pay them as they should. Burn all the books in the world; keep the Gospel, and that is enough for the salvation of the world. The Epistle of James says that when a worker is not paid as he should be, goes home complaining, and has nothing to eat that evening, his complaint reaches the stars, passes beyond them, and reaches heaven, until a fire is kindled that burns everything. That is what it says. Read these things and see for yourselves. But we have closed those books and strained our ears to listen to the devil.

Let me hear if someone here is upset that I speak of the devil. Who is upset at hearing the word ‘devil’? She must think she lives outside the world of demons; that must be why it troubles her.

They cannot bear to hear the word ‘devil’? What nonsense! Now, let me return to the point. There are just complaints, arising from real injustice. But there are also unjust complaints, unjust murmuring, and it is this that the Gospel forbids. Let me give you a few examples, and then I will finish. Look at a poor father. He works from morning till night. He spends nothing on cigarettes, the cinema, or taverns. He loves his children and sacrifices for them. Whatever he earns goes home: for their clothes, their shoes, their schoolbooks, even the doctor. Do you think children of the twentieth century are content with that?

Ah, in years gone by, children walked barefoot and poorly clothed, ate an olive and a piece of cornbread, and kissed their parents’ hand every night. Every night! Parents, you too will pay for this, because you make idols of your children. That is what you are making them.

Those old years, those blessed years! I do not mean to idealize them. I want to stress something else.

Children will even say, ‘Why did you bring us into the world?’ Yes, that is the greatest murmuring against father and mother in these satanic times we have reached. Children complain against their parents, and if a father sets even one limit for his child’s good, oh, then you should hear them!

In our days, children murmur against their loving parents. And others murmur too. Who are they? Women who are no longer like the Myrrh-bearing Women.

A husband fails to grant one small wish of his wife, and she forgets the nine hundred and forty-nine things he has done for her. She remembers that one thing and fills his life with murmuring day and night, until he can find no peace and the home becomes Hell. And just as a wife may murmur against her husband, a husband may murmur against his wife, even a wife who does not run here and there trying to make herself into a doll.

Must a husband die before his wife understands what she has lost? So you children murmur against your loving parents. You wives murmur against your husbands, and you husbands murmur too. There is so much murmuring in this world.

And the murmuring grows. It begins as a little stream and becomes a mighty river. Soon we are murmuring not only against the father and mother who gave us life, or the teacher who raised us, or our priests and bishops. O generation, generation of Sodom and Gomorrah! To murmur against my father might be bearable, for he is not a saint. I might murmur against my teacher, my commanding officer, or a priest. But to murmur against God, oh, what have we come to?

People want everything in this world to be easy. If illness comes into the home, they murmur. If a child falls ill or some misfortune happens, they murmur. They murmur inwardly and aloud, until they even blaspheme God, curse the day they were born, and curse God Himself.

That is how far people’s murmuring can go. But I ask you, my brothers and sisters: was murmuring only a thing of those days? Here in the twentieth century there is great murmuring too. No one is content.

Why are we never content? I have no time to explain it now. You are wise enough to understand. I want to stress just one thing: is murmuring a small sin? Someone comes and says with a laugh, ‘Father, I have not killed anyone. I have not done anything.’ But tell him this: murmuring is a sin. Murmuring is a sin. Today’s Gospel and the Apostle’s reading tell us so. Is it a small sin? Open the Old Testament and see what happened to those who murmured.

The Israelites murmured. God sent manna down upon them, manna in abundance. He opened the rocks and gave them water to drink from a stream. Yet they murmured day and night. They murmured against Moses, against Aaron, against their leaders, and against God. So, my brothers and sisters, there is one conclusion.

Read it for yourselves. I am telling you to look it up. There is a prophecy in the New Testament that says troubled times will come, and there will be signs. When the sky is clear, you do not expect rain.

But then you see a cloud here and another over there. The sky grows dark, and you hurry home because you know a storm is coming, perhaps a downpour. So it is now: the sky has darkened, clouds have gathered, and the signs have appeared.

When the fig tree puts out its branches, you know the season is near. When the swallows arrive, you say summer has come; when they leave, you say winter is coming. In the same way, many signs have appeared in our own time. What are they? Let us count them.

One sign is what the Epistle of Jude says, Jude the Brother of the Lord, not the betrayer. In the last days, people will be murmurers. Do all the good in the world for someone, and still they murmur. Even your own child, for whom you sacrifice so much, may murmur against mother and father. People murmur against the priest, against everyone, even against God. ‘They will be murmurers.’ Give such a person gold, even place him in Paradise, and he will not say thank you. He is like a viper, a viper through and through.

A viper’s tongue never gives honey; it carries venom. Summer or winter, venom is all it has. So too these murmurers bite at everyone around them.

My brothers and sisters, listen to the Apostle Paul: ‘Do not murmur as some of them murmured and were destroyed by the destroyer.’ Let us keep this sin of murmuring out of our souls. Do not murmur; let our hearts turn to God.

Where are the days when people would say, ‘Glory to You, O God’? You hardly hear it anymore. A person drank a little water: ‘Glory to You, O God.’ Ate a piece of bread: ‘Glory to You, O God.’ The sun came up, shining even on the ungrateful: ‘Glory to You, O God.’

The sun set: ‘Glory to You, O God.’ The stars came out: ‘Glory to You, O God.’ Whether a person was well or fell ill: ‘Glory to You, O God.’ People’s voices were like a lyre praising God. Now a wretched man can have food in his mouth and still blaspheme Christ and the Most Holy Theotokos (All-Holy). My brothers and sisters, we will pay dearly for this.

O my God, my God! Of all the things that astonish me in this world, what astonishes me most is God’s patient forbearance. Glory to Your forbearance, O Lord! How do You bear with us, mere worms, without the earth splitting open and swallowing us so deep that no one could ever find us, even by digging? Let us glorify God!

Let us fall to our knees before Him. Let us stop murmuring and stop blaspheming, so that God may have mercy on our homeland and on us all. Amen.

In Joppa there was a disciple named Tabitha. Now, my dear Christians, the school year is coming to an end. Boys and girls are preparing for exams at their schools. They spend day and night bent over their books, their hearts pounding. Their parents worry along with them, wondering whether they will pass. And when they hear that their child has passed and received a certificate or diploma, they rejoice.

At this time of exams, it is fitting that we hear the Apostle of our Lord Jesus Christ speak of a woman disciple who earned the highest mark in the hardest subject of all.

For what good is it to earn top marks in every school subject, every craft, and every science, if an angel gives you a great big zero in the one subject the Apostle speaks of today?

Yes, there are boys and girls at school. But I ask you, my brothers and sisters: are they the only pupils, sitting at their desks and working hard to gain human knowledge? No. School does not end when we leave the classroom.

From the moment a person is born into this passing world until the moment his eyes close, he remains a pupil. This whole world is one vast school.

Our ancestors were right when they said, ‘I grow old, always learning.’ Every day life teaches us something. Some lessons are good, and a person grows in goodness. Other lessons, taught by society, are corrupt, and a person sinks into corruption and ruin.

We live in a world thirsty for knowledge, a world called an age of learning and science. Yet, my brothers and sisters, we also live in a corrupt world, where the devil has opened schools of his own.

There are kindergartens, secondary schools, academies, institutes, and technology laboratories. Knowledge has advanced so far that young children today know more than their grandparents did.

Alongside all these schools and all this growth in knowledge, the devil has managed to open his own schools: schools of corruption. If nothing is done to close them, the world will be ruined by corruption worse than that of Sodom and Gomorrah.

I say the devil has opened his schools in every neighborhood: schools that take the most innocent girl and corrupt her, that take the purest young man and turn him into a swindler, that take an honest person and turn him into a thief, a robber, a burglar.

Schools that send criminals out into society every day, diploma in hand. Yes, such schools exist in our Orthodox land, and no one is stirred to do anything to curb this evil.

These schools turn out criminals, swindlers, burglars, and people corrupted like those of Sodom and Gomorrah. What are these schools that produce criminals with diplomas? I say it again: the cinemas, those wretched cinemas.

Yes, these are schools of corruption, with more pupils than our public schools. But, my brothers and sisters, I have not come today to speak to you about the devil’s schools, these schools of corruption, these schools of Hollywood, these schools spreading corruption and undermining Christian civilization.

I have come today to speak to you about another school. Blessed be Christ. Let us thank the Lord that, amid all this darkness, there is a school. With all my heart, I commend it to you today.

I would be happy if all of us, young and old, attended this school. There is, I tell you, a heavenly school in this world. It teaches the highest and most important lessons.

What is this heavenly school, my brothers and sisters? It is the place where you are standing: our Holy Church. This is a school, a real school. But let me make an observation and briefly digress. It was a school in the first years of Christianity.

Yes, we would see that people were called disciples, men and women alike. It was a school because things were simple then. There were none of these drawn-out chants that have turned our Church today into a concert: a concert of conductors and musicians that wearies people for two or three hours. Tell me, my fellow Christians, what do people understand when we crowd them into the Church, with no seats, and keep them standing? Please tell me, what do they understand? If I may digress, I would ask the chanters, the priests, and you who stand here listening to this lullaby.

These chants go on and on like a lullaby, and even the chanters themselves do not understand them if you ask. What do we gain from being crowded in here for two or three hours without understanding anything?

But in those blessed early years, when the Apostles and the great Fathers of the Church lived, things were different. The Church was like a school, with places to sit, a few psalms, and a few hymns sung with tears by the chanters and the priests.

Then it truly was a Church, the school of our Christ. Yes, the Church of Christ is a school. And in this school, as in any school, you find three things: a teacher, books, and pupils. Here in the Church, too, you find the teacher.

Who is the teacher of this school? He is no scholar who knows languages and sciences and has filled his head like an encyclopedia. The teacher is above all teachers. He is the gentle Nazarene, Jesus Christ.

What can we say about this teacher? He himself said, ‘Do not let yourselves be called teachers, for you have one teacher. And let no one among you be called an instructor, for you have one teacher and instructor’: the Rabbi, the gentle Nazarene.

He is the teacher in this heavenly school. And the Holy Spirit is a teacher too: he illumines the fishermen of Galilee and makes them wise teachers for the whole world.

The Church of our Christ, then, is a school. As a teacher takes his place in a school, so here we have our teacher, who was crucified and rose from the dead. We have the Holy Spirit, who enlightens every person. And this heavenly school called the Church of Christ has a book, just as other schools have books. Think of all the books in the world.

Great scholars and scientists read books. Yet here in our poor country, educated people often disdain to open the Gospel. In other blessed lands, great scientists pore over the pages of Holy Scripture. Scientists, mathematicians, and physicists open it and stand amazed, struck speechless by the depth of its meaning.

A person in pain opens it and finds comfort, a healing balm. Someone burdened with sorrow opens it and is consoled. An orphan or a widow opens it and feels joy and gladness. A sinner opens it and finds the lifeline of salvation.

That book, my brothers and sisters, is Holy Scripture. Yes, our Church is a school. Its teachers are Christ and the Holy Spirit, and its book is that heavenly book, Holy Scripture, a book that has never grown old. Years will pass and centuries will go by. The world will be overturned, the stars will fall, rivers will dry up, and everything on earth will be shaken. But one book will endure forever, because, as Christ said, his words are eternal: ‘Heaven and earth will pass away, but my words will never pass away.’

It is a school. I have shown you the teacher, Christ, and I have shown you its book, Holy Scripture. Now I must show you its pupils. Everyone can be a pupil. This is unlike the academies, where people must take examinations and, out of two thousand applicants, only thirty or forty get in, often through connections, sadly.

For examinations in our country are no longer honest and fair. Someone with connections can get his foolish child into university, while a bright child is left out. Yes, this school is unlike the schools of the world.

Christ’s school makes none of the distinctions made by the schools of this world. Who enrolled in the school Christ opened on Golgotha with His precious blood? Sages, philosophers, princes, and kings?

No, the fishermen of Galilee. They were Christ’s first disciples. They sat beside Him for three whole years, and the Holy Spirit enlightened them. They became wiser than Socrates, Plato, Aristotle, and every sage of this world.

Our faith is no fairy tale. It is alive. If Christ had chosen sages and philosophers, people would say the faith spread through their philosophies. If He had chosen the strong and powerful, they would say it spread through their swords and weapons.

Instead, He chose poor fishermen, barefoot and dressed in rags. Through the Holy Spirit, He made them wise teachers of the whole world. His disciples were the twelve Apostles and the seventy Apostles. And He had women disciples too.

The Myrrh-bearing Women were disciples more devoted than the men. A thief also became a disciple in Christ’s school. In the few minutes he lived beside the Cross, he heard the highest lesson. He received the golden key and opened the palaces of heaven.

A centurion became His disciple too. He forgot his swords and said, “Truly this was the Son of God.” My brothers and sisters, His disciples are countless. But from all the disciples of every age, I want to single out two today: two women disciples.

The first is the woman spoken of in the Apostle reading you heard today. Let me take two minutes before I finish to introduce these two women disciples of Christ. The reading says that in Joppa there was a disciple named Tabitha.

She lived in Joppa. Where is Joppa? It is Jaffa, the port of Jerusalem. Today it is part of Tel Aviv, the capital of the new state of Israel. There in Jaffa lived this unfading flower, this heavenly soul. Her Greek name was Dorcas, and her Hebrew name was Tabitha.

She turned her little house into a sewing workshop. With her blessed hands she made shirts and coats for orphans and widows. Hundreds of them had been clothed by Tabitha’s hands.

Then the hour came for her to die. My brother, live in this world so that when death draws near, people weep for you, not only relatives and friends, but strangers whom you helped in one way or another.

The hour came, and she died. People gathered around her deathbed. They were not her own children, for she had none. Yet she was a mother. You are mistaken if you think only a woman who gives birth is a mother. There are other mothers too. A nurse who stays in the hospital and serves people like an angel is a mother.

There are spiritual mothers who raise up whole communities. Tabitha had borne no children, yet she had many children: the hundreds of orphans and widows she cared for.

Raising your own child is a great thing. But giving birth alone is not the greatest thing; even animals love their young. To take in a child you do not know, to clothe and raise that child, that is angelic, heavenly work.

Tabitha was such a spiritual mother. She gathered orphans and widows around her. When she died, cries of mourning were heard. The orphans wept, the widows wept, and the whole city wept. Then Christ’s disciples hurried away.

The faithful hurried to send word to Peter, fifteen kilometers away.

The Gospel is true, and what Holy Scripture says endures forever. What does it tell us? When Peter saw the people weeping, he asked them all to go outside. Then he knelt beside her bed, lifted his eyes to heaven, and remembered his Teacher, the eternal Teacher, Christ.

With a word, his Teacher had gone to the tombs and raised the dead. And the Apostle Peter carried the fire of heaven within him. Faith flowed through him like an electric current. As electricity can kindle a fire, so faith is a tremendous spiritual power.

The Apostle Peter’s faith reached Tabitha’s body. She stirred and rose again, and everyone was seized with wonder and amazement. That is what we are told. So Tabitha is the first of our two women disciples. She studied in Christ’s school and earned the highest mark.

She earned the highest mark in the lesson of mercy, and I pray that you too will earn the highest mark in that lesson. Today we also commemorate another holy woman, a virgin martyr. It is May 5, the Sunday of the Paralytic, the feast of Saint Irene.

My brothers and sisters, I have no time to tell you the whole life of Saint Irene. I will say only this: she was born into a noble household, but neither her father’s wealth nor worldly glory dazzled her. She too became a faithful disciple and learned the first lessons of Christ. The alphabet of our faith is the Lord’s Prayer and the Creed. She learned it from a venerable elder named Apellianus, and one day she received Baptism. How did that come about? She saw a dream. What kind of dream? You may ask whether we should believe in dreams. My brothers and sisters, let me make a distinction. Dreams are one sign that human beings are more than matter, flesh, and bone; that there is…

There is a hidden link between the soul and heaven. But some dreams come from the devil and have a dark origin, while others come from God. We cannot deny that there are dreams from God.

There are many such dreams in the lives of the Saints. Saint Irene had one of them, an astonishing dream. She believed and was baptized. What was the dream? As she slept, she saw a vision.

Her father, who did not believe, had built her a crystal tower so that she could have no contact with Christians. In her dream, she saw a dove fly through an open window, carrying an olive branch in its beak.

Then, a little later, she saw something else come in through the window, its wings beating as it flew.

Apellianos told her, ‘My child, this dream is from God. Do not be afraid. The dove means that you must be baptized. The olive branch means peace: yes, peace in the hearts of those who are baptized. And the heart of a person without faith? Turmoil, noise, upheaval, storm, devastation, a thousand words could not describe it, my brothers and sisters.’

The world longs for an olive branch, but it will see no peace unless people believe in Christ. Then thousands of doves will fly over our Jordan and over the whole world, announcing that Christ alone brings peace. Yes, that is what the branch means: peace.

And what of the golden-winged eagle that came down from the high peaks, passed through the window, and left a wreath of unfading flowers on the golden table? ‘My child,’ he said, ‘it means that you will face a great struggle, and the wreath is the sign of victory. The accursed serpent is Satan: evil, suffering, martyrdom, affliction, and tears, all that awaits you in this world. But you will rise above it.’

Christ takes robbers and makes them Saints and martyrs, my brothers and sisters. We have also seen that these two women were faithful disciples who earned the highest marks in the hardest lessons: mercy and faith. They are Tabitha, of whom today’s Apostle reading speaks, and Saint Irene, whom we celebrate today.

And now, my brothers and sisters, one last question. Put your hand over your heart. Do not be afraid. When you go home today, put your hand where your heart beats and ask yourself this question.

Are we, who live in this twentieth century, I ask myself, I ask the priests, I ask the bishops, I ask the kings,

I ask all of us who have passed through the baptismal font, beginning with myself: are we disciples of the Lord Jesus Christ? Ask yourselves honestly. I have no time to answer that question. If the lamps and the icons could answer, even they would stir.

When a pupil misses too many lessons, the teacher crosses his name off the roll. There are Christians who see their Church only twice: once when they are brought for Baptism as little children, and once when they are carried in for burial in their coffins.

Yes, my brothers and sisters, many are absent. They will have to answer for those absences, with interest upon interest.

I urge the chanters and the priests: do not turn the Apostle reading into a serenade. How it grieves my soul! If you do not believe, you should not read the Apostle.

And you, the priest, if you do not believe, you should not read the Apostle either. There is a right way and a wrong way to read it. I remember once in Athens hearing a chanter read the Apostle. I called him over and asked, ‘What did it say?’ ‘I don’t know,’ he replied. What was he reading, Japanese? Chinese? This is why we have fallen apart. This is why heretics and Protestants draw people away. We gather people here and wear them out while each priest does as he pleases. But this is Christ’s school. We must teach people the Gospel of Christ, the Apostle reading, and all that Christ teaches.

Yes, if we were disciples, we would read the Apostle at home as well as here, even late at night. These days, people are out at the cinema until midnight,

and they read the books of this world, the books of the devil. Let them read the Gospel of Christ instead. If we are disciples of Christ, we will not miss lessons here in the Church. If we are disciples of Christ, we will read the Gospel day and night.

The Belgians read it, the French read it, the Americans read it, and the Russians read it. Only we Greeks have shut it away and sealed it up. Here we merely chant it. The Apostle is meant to be read aloud as Scripture, yet we turn it into a serenade.

And the only other time we see the Gospel is when we go to court and lay our hands on it. Ask the judge what it says: he does not know. Ask the lawyer: he does not know either. We keep the Gospel only so that we can put our hands on it when swearing an oath.

If we were disciples of Christ, we would live out the hardest lesson. If we did that, everything would change. It is the lesson Saint Tabitha and Saint Irene lived: two words, ‘Love one another.’ Only through the love of Christ could we build a new civilization, a new homeland, a truly Christian homeland where we would live in joy, singing Alleluia unto ages of ages. Amen.

Εν τες ημέρες εκείνες εγένετο γογγυσμός.

Δεν υπάρχει, αγαπητοί μου χριστιανοί, δεν υπάρχει σπίτι χωρίς καθρέφτη. Δεν υπάρχει νέος ή νέα που στο πορτοφόλι και στην τσάντα του να μην έχει καθρεφτάκι για να βλέπει το πρόσωπό του. Αλλά εκτός από τον καθρέφτη αυτό, τον υλικό καθρέφτη, μέσα εις τον οποίο ο κάθε άνθρωπος πολιτισμένος...

Ευαγγελισμός, Ευχή.

Υπάρχει καθρέφτης μέσα εις τον οποίον μπορεί ο καθένας από εμάς να δει όχι το πρόσωπό του, αλλά να είδει το πνεύμα του, να είδει την πνευματική του κατάσταση, να είδει την ψυχή του. Καθρέφτης που όχι απλώς μας δείχνει οι οποίοι είμεθα, αλλά ακόμα έχει κάποια άλλη δύναμη μυστική.

Κανένας καθρέφτης από αυτούς που φτιάνουν τα εργοστάσια δεν μπορεί να σε κάνει όμορφο. Εάν είσαι άσχημος, χίλιες φορές να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, άσχημος θα είσαι. Και βασίλισσα ακόμα να είσαι και να είσαι άσχημη, δεν θα σε κολακεύσει ο καθρέφτης, αλλά θα σε παρουσιάσει άσχημη.

Φτωχιά να είσαι, θα σε παρουσιάσει, αν είσαι ωραία, ωραία. Αλλά δεν μπορεί όμως ο καθρέφτης, οσονδήποτε λαμπρός και να είναι, να κάνει τον άσχημο άνθρωπο ωραίο. Αλλά υπάρχει καθρέφτης που, άμα κοιτάξεις μια, δυο, τρεις, πολλές φορές...

Όσο άσχημος και να είσαι στην ψυχή, θα σου δώσει μια ομορφάδα. Μια ομορφάδα τέτοια που θα ζελεύουν ακόμα και αν γίνει Είναι τάχατες παραμύθια αυτά; Είναι τάχατες φανταστικά πράγματα; Είναι επίσης χιελιρισμός ή άλλο τι; Όχι, αδελφοί μου, είναι μια πραγματικότητα.

Λοιπόν, ελάτε, αδέρφια μου, όλοι να δούμε στον καθρέφτη. Δυο καθρέφτες σήμερα παρουσιάζει η Αγία Ημών Εκκλησία. Ο ένας καθρέφτης είναι το Ευαγγέλιο των Μυροφόρων και ο άλλος είναι ο Απόστολος των Μυροφόρων.

Ο μεν ένας είναι για τας γυναίκας κατ' εξοχήν. Όλες οι γυναίκες, ελάτε να ρίψετε μια ματιά στην περικοπή αυτή του Ευαγγελίου που ομιλεί περί των μυροφόρων γυναικών. Και σήμερα είναι κατ' εξοχήν η ημέρα των γυναικών, των μυροφόρων γυναικών.

Ελάτε λοιπόν να ρίξετε μια ματιά στον καθρέφτη αυτό για να δείτε σε ποια ύψη αρετής και αγιότητος και λαμπρότητος οδηγεί το Ευαγγέλιο του Χριστού τη γυναίκα. Η γυναίκα ήταν κουρέλι προτού να έρθει ο Χριστός στον κόσμο, η γυναίκα έγινε κατόπιν σκεύος εκλογής μέσα εις την χριστιανοσύνη.

Η γυναίκα μάνα, η γυναίκα ευαγγελίστρια, η γυναίκα μάνα, η γυναίκα παρθένος, η γυναίκα ηρωίς. Μπροστά στην ηρωίδα αυτή ωχριούν όλοι οι ήρωες του κόσμου. Η γυναίκα συνετέλεσε τα μέγιστα στη διάδοση του Ευαγγελίου.

Και έχει εξαιρετική θέση μέσα στην ιστορία του κόσμου και κατ' εξοχήν στην ιστορία του χριστιανισμού. Όσες λοιπόν είστε γυναίκες, ρίπτετε μια ματιά στο Ευαγγέλιο το σημερινό.

Αλλιώς αυτό, την ιστορία των Αποστόλων του Κυρίου, πώς αγωνίστησαν οι γονείς της αν διαναδεδοθεί η πίστηση η Ορθόδοξος, θα δείτε ακόμα μέσα στις Πράξεις, στην ιστορία των θαυμάτων των Αποστόλων, ακόμα θα δείτε μέσα στις Πράξεις των Αποστόλων την ιστορία των πρώτων Χριστιανών.

Οι πρώτοι χριστιανοί, όλοι ήσαν 12, 70, 3.000, 5.000, ενώ τώρα είναι εκατομμύρια. Ο χριστιανισμός είναι 700 to 800 εκατομμύρια, πλησιάζουμε το 1 δισεκατομμύριο. Είναι η πιο μεγάλη θρησκεία εξ επόψεως αριθμού πιστών.

Ω, οι πρώτοι χριστιανοί, όλοι ήσανε, αλλά άξιζαν πολλοί. Πόσο διαφέρει η ζωή των σημερινών χριστιανών, των κατ' όνομα χριστιανών, από την ζωή των πρώτων χριστιανών! Πόσο διαφέρει! Άμα διαβάσεις το βιβλίο αυτό, άμα ρίψεις μια ματιά στον κρυστάλλινο αυτό καθρέφτη, τον Απόστολο, τον αποστολικό αυτό καθρέφτη, θα δεις ότι εμείς, σημερινοί χριστιανοί του 20ού αιώνα, διαφέρομε να σε έχουμε τους πυραύλους και στα δημοσιοπλία και να σας παρουσ Επιχωρισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγ Το χώμα, το χώμα το ακάθαρτον. Όσο εμείς, εκείνοι σαν χρυσάφι, 24 καρατίων, ακίβδηλοι και ανόθευτοι, εμείς είμαστε χώμα ακάθαρτον, πεπατημένον, που το πατούν όλοι οι δαίμονες της κολάσεως. Ναι, αλλά ήταν ήλιος που έλαμπε. Αλλά για να μην είμαστε υπερβολικοί, πρέπει να γνωρίζουμε πως στον ήλιο, το λαμπρό αυτό άστρο της ημέρας, υπάρχουν μερικά στίγματα. Δεν είναι όλος ο ήλιος λαμπρός. Υπάρχουν επάνω στην επιφάνεια του ηλίου, λέγουν οι αστρο

και δεν ανάγκη μας το που είναι αστρονόμοι, το βλέπουμε και μόνοι μας, Υπάρχουν επάνω στην επιφάνεια του ηλίου, στο λαμπρότατο αυτό άστρο που δημιούργησε ο Θεός, τον φωστήρα τον μέγα, για να φωτίζει τους ανθρώπους, τους υιούς του Αδάμ και τις έβασαν όπως λέγει η Ευγαγία Γραφή, υπάρχει επάνω στον ήλιο κάτι μαύρα σημάδια, κάτι σκιές που ονομάζονται κηλίδες.

και όπως λοιπόν ο ήλιος έχει απάνω κηρύδας, έτσι και ο αγιότερος άνθρωπος στον κόσμο θα έχει ορισμένα συμμόνο νήσινε, είσαι Άγιος, είσαι αναμάκτητος, πάντες εμείς αμαρτωλοί, όσον δίποτε και Άγιος Αντώνιος να γίνεις και Άγιος Πρίδων να γίνεις και όσον δίποτε να φτάσεις, ουδίποτε ύψερα τι να φτάσεις, θα έχεις τα σκιά σου, θα έχεις τα σκυλίδας όπως ακριβώς και ο ήλιος έχει τα σκυλίδας του.

Και οι πρώτοι λοιπόν χριστιανοί, που θαυμάζομε και πρέπει να τους θαυμάζομε και είναι πρώτη παρετής διόλους τους αιώνας και οι πρώτοι χριστιανοί, αγαπητοί μου, είχαν τις κηλίδες των, είχαν τα μικρά ελαττώματά των.

και γιατί ούτε ένα άτομο αδερφή παρουσιάζει σήμερα ο Απόστολος Τι μας λέγει; Ότι ενώ ήσαν αγαπημένοι, ενώ ήσαν μια ψυχή, ενώ ήσαν μια καρδιά, ενώ ένας ήταν μέσα στον άλλο και ήταν μια όλη του, υπήρχαν μεταξύ των πτωχοί, γιατί όλοι βοηθούσαν τον άλλο, ενώ παρουσίαζαν μιαν άφθονη ομόνοια και αγάπη, ξαφνικά μέσα στην ομάδα τους, μέσα στον κύκλο των, ακούς και παράπονο: γογγυσμός.

Γιατί; Γιατί, λέει, παραπονεθήκανε οι ξένοι, οι χριστιανοί που ήταν από τα άλλα μέρη, που δεν ήσαν ντόπιοι, αλλά ήσαν από τα άλλα μέρη, Ελληνιστές τους λέει ο Απόστολος. Αυτοί, λέει, παραπονευθήκαν εναντίον των ντόπιων, ότι οι ντόπιοι δεν κοιτάζανε τους χριστιανούς. Δηλαδή κάτι παρόμοιο που και σε εμάς στην πατρίδα μας παρουσιάστηκε, που οι πρόσφυγες, οι αδελφοί μας οι πρόσφυγες, παραπονούνται εναντίον των ντόπιων ότι δεν τους κοιτάζουν όπως κοιτάζουν τον εαυτόν τους.

Λοιπόν παραπονηθήκαν οι ξένοι εναντίον των ντόπιων χριστιανών ότι δεν τους κοιτάζουν όπως πρέπει. Άκουσε γονγισμός Αγίων Αντών της ημέρας των Αποστόλων, λέγει, εκ μέρους των Ελληνιστών προς τους Ιουδαίους Και άκουσαν τον γογγυσμό αυτών, τον άκουσαν τον γογγυσμό αυτών.

Οι Απόστολοι τι έκαναν; Έκλεισαν τα αυτιά τους; Ήταν σαν τους δικούς μας άρχοντες, που γογγύζει ο λαός, παραπονιέται ο λαός και αυτοί βουλώνουν τα αυτιά τους για να μην ακούνε και γλεντοκοπάνε μέσα στα ξενοδοχεία και μέσα στα τουριστικά κέντρα;

Γιατί ήταν αυτοί οι Απόστολοι που άκουσαν το λαό να γογγύζει; Μόλις κατάλαβαν ότι ο λαός γογγύζει, τι έκαναν; Δεν είπαν αυτοί «ας φωνάζουν, ας φωνάζουν, θα φωνάξουν, θα φωνάξουν». Δεν του είπαν τέτοιο πράγμα, αλλά έδωσαν, ήταν κοντά στην καρδιά του λαού, έδωσαν μεγάλη σημασία σε αυτό το παράπονο και αμέσως, λέγει, έλαβαν τα μέτρα τους για να πάψει ο γογγυσμός. Έλαβαν τα μέτρα τους. Ποια μέτρα; Τους είπανε να εκλέξουν μόνοι τους κατά τον πλέον δημοκ Δημοκρατικό πνεύμα, διότι ο Χριστιανισμός είναι η αρίστη δημοκρατία στον κόσμο. Δεν διάλεξαν οι Απόστολοι μόνοι τους. Διαλέξτε, αδέρφια, λέει, 7 άντρες, 7 ανθρώπους που να τους βάλουμε πάνω στα συσσίτια και να φροντίζουν να δίνουν στη χήρα και στο ορφανό την ανάλογη μερίδα.

Και διάλεξε λοιπόν ο λαός, ο χριστιανικός λαός, η πρώτη Εκκλησία διάλεξε 7 άνδρες, τους πρώτους διακόνους. Μεταξύ των οποίων διακρίνεται ο αστήρ πρώτου μεγέθους. Μέσα στους 7 διακόνους διακρίνεται, το λέγω, ως πρώτος διάκονος και ο οποίος έγινε πρωτομάρτυς, ο Άγιος Στέφανος ο Πρωτομάρτυς.

Έτσι ο γογγισμός έπαυσε. Αλλά αν έπαυσε ο γογγισμός στην εποχή των Αποστόλων, Ευχή, Υπάρχουν παράπονα, γογγισμοί δίκαιοι και γογγισμοί άδικοι. Υπάρχουν παράπονα δίκαια, όπως παραδείγματος χάρη να δουλεύει ο εργάτης όλη την ημέρα, να ιδρώνει, και μετά το βράδυ να πηγαίνει στο ταμείο του εργοστασίου να πληρωθεί και το εργοστάσιο να μην του δίνει τίποτα ή να του λέει «πέρασε αύριο ή μεθαύριο» και αυτός να μην μπορεί να ζήσει την οικογένειά του. Άστρα περνάει, τα άστρα, φτάνει μέχρι τον ουρανό και να γίνει η φωτιά να κάψει τα πάντα. Έτσι λέει μέσα, διαβάστε. Διαβάστε, πέστε να τα δείτε αυτά. Αλλά εμείς τώρα τα κλείσαμε αυτά τα βιβλία και έχουμε τεντώσει τα αυτάκια μας στο διάβολο. τον σημερινό γογισμό της ανθρωπότητας. Υπάρχουν παράπονα, γογκισμοί δίκαιοι και γογκισμοί άδικοι. Υπάρχουν παράπονα δίκαια. Όπως, παραδείγματος χάρη, να δουλεύει ο εργάτης όλη την ημέρα, να ιδρώνει και μετά το βράδυ να πηγαίνει στο ταμείο του εργοστασίου να πληρωθεί και το εργοστάσιο να του δίνει τίποτα ή να του λέει πέρασε αύριο ή μεθαύριο και αυτός να μην μπορεί να ζει στην οικογένειά του. Γογκίζει ο εργάτης και ο γογκισμός αυτού του εργάτου λέγει η Γραφή. Δεν ήταν άγινα Εσείς λέει που έχετε εργάτες και δεν τους πληρώνετε όπως πρέπει, δεν υπάρχει. Βιάστε φωτιά και κάψτε όταν έβγαινε το κόσμο. Κρατήστε το Ευαγγέλιο και φτάνει αυτό για την σωτηρία του κόσμου. Λέει λοιπόν προς τον Ιάκωβο, ο Ιάκωβος επιστολή, ότι λέει άμα υπάρχει εργάτης και δεν τον πληρώνεις όπως πρέπει και αυτός πάει στο σπίτι του και γογγίζει και δεν έχει να φάει το βράδυ, αυτός ο γογγισμός λέει φτάνει τα άστρα, περνάει τα άστρα, φτάνει μέχρι τον ουρανό και Διαβάστε, βέστε να τα δείτε αυτά. Αλλά εμείς τώρα τα κλείσαμε αυτά τα ευεία και έχουμε τεντώσει τα αυτάκια μας στο διάλο. Να ακούσαμε, α κάποιος εδώ πέρα στενοχωριέται λέει που λέω το διάλο. Ποια είναι αυτή που στενοχωριέται που ακούει το διάλο. τι λέει, εσείς λέει που έχετε εργάτες και δεν τους πληρώνετε όπως πρέπει δεν υπάρχει, βιάστε φωτιά και κάψτε όταν έβγαινε το κόσμο, κρατήστε το Ευαγγέλιο και φτάνει αυτό για τη σωτηρία του κόσμου λέει λοιπόν η προς τον Ιάκωβο, η Ιάκωβος επιστολή Υπότιτλοι AUTHORWAVE Άχα, ώρα πολύ, για να σας προσεάσω εικόνες του συγχρόνου γογγισμού. Αλλά θα με επιτρέψετε σε λίγα λεπτά να προσεάσω τον σημενό γογγισμό της ανθρωπότητας.

Να ακούσουμε, αν κάποια εδώ πέρα στενοχωριέται, λέει, που λέει το διάβολο. Ποια είναι αυτή που στενοχωριέται που ακούει το διάβολο; Φαίνεται αυτή ζει εκτός δαιμονικού κόσμου, γι' αυτό στενοχωριέται.

Δεν το θα ακούσουν τη λέξη διάβολος; Άκου εκεί παραμύθια, άκου που μας τάσανε. Ναι, πήρε, λοιπόν, έρχομαι. Ώστε λοιπόν γογγισμός, ναι, ώστε υπάρχουν παράπονα δίκαια που προέρχονται από δίκαια, αλλά υπάρχουν όμως και παράπονα άδικα, γογγισμοί άδικοι, και αυτοί οι γογγισμοί άδικοι, αυτούς απαγορεύει το Ευαγγέλιο, όχι τους δικαίους γογγισμούς. Άδικοι γογγισμοί, να σας πω, ένας, δύο, τρία, και τελείωσα. Του πρώτου, τον Τον βλέπεις, είναι πτωχαδάκι, πατέρας είναι, δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ, τσιγάρο δεν βάζει, κινηματογράφο δεν βγάζει, ταβέρνα δεν πηγαίνει, αγαπάει τα παιδιά του, κλαίει όταν ακούει και τον βλέπεις κουβαλητής, ό,τι έχει στο σπίτι θα πάει, και το ρούχο, και τα παπούτσια τους, και τα τετράδιά τους, τα πάντα, και το γιατρό τους θυσιάζει. Νομίζετε ότι μένουν ευχαριστημένα τα παιδιά του 20ού αιώνος;

Αχ, χρόνια, παλιά χρόνια, που τα παιδιά περπατούσαν ξυπόλητα και γυμνά και τρώγανε μια ελιά και μπομπότα και φιλούσανε κάθε βράδυ το χέρι. Φιλούσανε κάθε βράδυ. Έννοια σας, θα τα πληρώσετε κι εσείς οι γονείς, γιατί κάνετε τα παιδιά σας είδωλα, είδωλα τα κάνετε.

Παλιά αυλοχρόνια ευλογημένα χρόνια δεν είμαι υπερτισμητότητος αυτής που φωνεύει αλλά θέλω κάτι άλλο να τονίσω

Και να πούνε ακόμα «γιατί μας γέννησες;» Ναι, ο μεγαλύτερος γογγισμός κατά του πατέρα και της μάνας στα χρόνια αυτά τα σατανικά που φτάσαμε. Γογγίζουν τα παιδιά κατά των πατέρων, και αν ο πατέρας μάλιστα για το καλό του παιδιού λάβει κανένα μέτρο περιοριστικό, ω τότε, ω τότε.

Γογγισμός εν ταις ημέραις ημών των τέκνων κατά των γονέων των φιλοστόργων. Γογγίζουν όμως και οι άλλες, ποιες άλλες; Που δεν είναι μυροφόρες πια.

Η γυναίκα του κάνει, δεν κάνει ένα μικρό θέλημα της γυναίκας, τότε η γυναίκα αυτή λησμονάει τα 949 που έκανε ο άντρας και θυμάται το ένα και κάνει τη ζωή του μουρμούρα μέρα νύχτα και δεν μπορεί να ησυχάσει και είναι κόλαση στο σπίτι μέσα. Και όπως πάλι υπάρχει γυναίκα που γογγίζει εναντίον του ανδρός της, υπάρχει πάλι και άντρας που γογγίζει εναντίον της γυναίκας, μιας γυναίκας που δεν είναι από αυτές τις γυναίκες που τρέχουν δεξιά και αριστερά, που έγιναν κούκλες,

και πρέπει να πεθάνει ο άντρας για να καταλάβει η γυναίκα, διαστραμμένη, ο οποίος δισταύρω έχασε στον κόσμο αυτόν. Γογγίζετε λοιπόν, παιδιά, εναντίον των φιλοστόργων γονέων σας, γονίζετε γυναίκες κατά τον ανθρώπι σας και γογγίζετε, άντρες. Γογγισμός μεγάλος στον κόσμο αυτόν.

Και αν με γογγίζουν, αλλά ο γογγισμός αυξάνει, αρχίζει από ποταμάκι και γίνεται ολόκληρος ποταμός τεράστιος. Γογγίζουν πια, όχι πια κατά του πατέρα μας και της μάνας που μας εγέννησε, όχι κατά του δασκάλου μας που μας ανέθρεψε, όχι κατά των ιερέων μας και των αρχιερέων μας. Γογγίζομε, ω γενεά, ω γενεά Σοδόμων και Γομόρρας. Να γογγίζω κατά του πατέρα μου κάπως υποφέρεται, γιατί δεν είναι Άγιος, να γογγίζω κατά του δασκάλου μου, κατά του αξιωματικού μου, κατά του παπά, αλλά να γογγίζω, να γογγίζω εναντίον του Θεού, ω πια.

Θέλουν όλα οι άνθρωποι να τα έχουν εύκολα στον κόσμο αυτόν. Άμα στο σπίτι παρουσιαστεί αρρώστια, γογγίζουν, γογγισμός. Άμα στο σπίτι αρρωστήσει το παιδί, άμα συμβεί κάποιο δυστύχημα, τότε γογγίζουν. Γογγίζουν στην καρδιά τους, γογγίζουν απ' έξω και φτάνουν μέχρι το σημείο και το Θεό ακόμα να βλαστημήσουν και να καταραστούν τη μέρα που γεννήθηκαν και να καταραστούν το Θεό.

Μέχρι το σημείο αυτό φτάνει ο γογγισμός των Αλλά σας ρωτώ, αδελφοί μου, έντε σήμερα σε εκείνες γογγισμός έγινε αυτό; Και έντε σήμερα στον 20ό αιώνα μεγάλος γογγισμός. Κανένας δεν μένει ευχαριστημένος.

Τώρα γιατί δεν μένουμε ευχαριστημένοι; Δεν έχω καιρό να σας το πω. Αλλά είστε αρκετά έξυπνοι και το καταλαβαίνετε. Ένα μόνο θέλω να τονίσω. Γιατί Ένα να τονίσω. Είναι μικρά αμαρτία γοντισμός Εγώ, παππούλη, εγώ δεν εξομολογώ, δεν υπάρχει σήμερα εξομολόγηση. Εγώ, παππούλη, και γελάει, εγώ δεν σκότωσα, δεν έκανα. Κι άμα του πεις, λοιπόν, αλλά ο γογγισμός είναι αμαρτία, είναι αμαρτία ο γογγισμός, ο γογγισμός είναι αμαρτία, το λέει μέσα στο Ευαγγέλιο σήμερα, το λέει ο Απόστολος σήμερα. Και είναι μικρά αμαρτία; Ανοίξτε την Παλαιά Διαθήκη να δείτε τι έπαθαν οι γογγιστές.

Οι Ιουδαίοι εγόγγυζαν, τους έριχνε απάνω μάννα, μάννα, μάννα, άνοιγε τα βράχια και τους πότιζε με ένα ρυάκι. Και να θέλει, εγώγγιζαν μέρα νύχτα, εγώγγιζαν κατ' ο Μωυσέος, εγώγγιζαν κατ' ο Ραών, εγώγγιζαν κατ' τον Αρχηγόντο, εγώγγιζαν κατ' ο Θεού Ναι, λοιπόν, το συμπέρασμα, το συμπέρασμα είναι, αδελφοί μου, ένα.

Άμα διαβάσετε, δεν σας το λέγω, ψάξτε να βρείτε. Υπάρχει μια προφητεία στην Καινή Διαθήκη που λέει ότι θα έρθουν χρόνια άσχημα, ότι θα παρουσιαστούν τα σημεία. Όπως όταν ο ουρανός είναι καθαρός δεν φοβάσαι βροχή.

Άμα δεις όμως, σου παρουσιάζεται ένα σύννεφο από εδώ, άλλο σύννεφο από εκεί. Μαυρίζει, σου λέει, από την ώρα σε ώρα, τρέχεις λίγο να πας στο σπίτι γιατί έρχεται η μπόρα, ο κατακλυσμός. Λοιπόν, έτσι τώρα ο ουρανός μαύρισε, διάφορα σύννεφα γεννήθηκαν επάνω, τα σημάδια παρουσιαστήκαν.

Και όπως η συκιά, όταν βγάζει το κλαδί, σημαίνει ότι πλησιάζει πλέον η ώρα. Έτσι, όταν έρχονται τα χελιδόνια, λες ότι ήρθε το καλοκαίρι, και όταν φεύγουν τα χελιδόνια, λες ότι έρχεται ο χειμώνας. Έτσι τα σημάδια ήρθαν στην εποχή μας, πολλά σημάδια. Ποια; Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε.

Ένα από τα σημάδια είναι αυτό που λέγει η επιστολή του Ιούδα, όχι του Προδότου, του Αδελφοθέου. Ότι έντε σε σχάτε σημαίρες και έσχατε, έντε σε σχάτε σημαίρες, έντε σε σχάτε σημαίρες Ο άνθρωπος θα είναι γογγιστέ, γογγιστέ Δεν πάει να του κάνεις τα καλά, του κόσμου τα καλά, το παιδί σου το ίδιο που το γέννησες, που γίνεσαι θυσία και αρνείσαι το Θεό ακόμα, το παιδί σου δεν πάει να το κάνεις, γογγυσμός κατά της μάνας, γογγυσμός κατά του πατέρα, γογγυσμός κατά του ιερέα, γογγυσμός κατά παντός, κατά του Θεού ακόμα γογγύζουν. Έσονται γογγυσταί. Δεν πάει να τον κάνεις χρυσάφι, δεν πάει να τον βάλεις στον Παράδεισο, ευχαριστώ δεν θα πει αυτός. Είναι οχιά, είναι οχιά και οχιά.

Ποτέ δεν θα ρίψει, η γλώσσα της οχιάς δεν έχει ποτέ μέλι, φαρμάκια έχει. Είτε καλοκαίρι είτε χειμώνας είναι, φαρμάκια έχει η γλώσσα της. Και γογγυστές, οχιές που δαγκώνουν δεξιά και αριστερά, θα είναι γογγυστές.

Αδέρφια μου, ακούεται ο Απόστολος Παύλος. Μη δεις γονγκιστής, να μην γονγίζομαι Να μην έχουμε τον γογγυσμό μας στην ψυχή μας για την αμαρτία. Μη γονγίζετε λέει, καθώς τα γόνγισαν οι Ουδαίοι και απολέκτησαν υπό το λεφρευτού, μη γονγίζεται αλλά η καρδιά μας πρέπει.

Πού είναι η εποχή εκείνη που ο άνθρωπος «Δόξα σοι ο Θεός» έλεγε; Δεν τα ακούς πια το δόξασε ο Θεός, το σβήστε με το δόξασε. Έπινε νεράκι, δόξασε ο Θεός. Έτρε το ψωμάκι του, δόξασε ο Θεός. Έβγαινε ο ήλιος, ο ήλιος τους αχαρίστους, «Δόξα σοι ο Θεός».

Βασίλευε ο ήλιος, «Δόξα σοι ο Θεός», έβγαιναν τα άστρα, «Δόξα σοι ο Θεός», ήταν καλά, «Δόξα σοι ο Θεός», αρρωστούσε, «Δόξα σοι ο Θεός». Η γλώσσα και η κοινωνία ήταν μια κιθάρα που αινούσε τον Θεό. Τώρα, από το πρωί με το βράδυ, την μπουκιά του έχει, θα τα πληρώσουμε, αδέρφια μου, θα τα πληρώσουμε με τόκο και επί το Θεό, έχει την μπουκιά του μέσα στο στόμα ο άθλιος και βλαστημάει τον Χριστό και την Παναγία.

Ω Θεέ μου, ω Θεέ μου! Από όλα θαυμάζω, από όλα, μην μου πείτε, όλα θαυμάζω τον κόσμο, το περισσότερο από όλα θαυμάζω τη μακροθυμία του Θεού. Δόξα στη μακροθυμία Σου, Κύριε! Πώς μας ανέχετε τα σκουλίκια και δεν σχίζεται η γη ένα, δύο, τρία, να πάμε μέσα στη γη και να μας θάψουν και να μη μας βρίσκουν ούτε με τις σκαφές αρχαιολογικές ποτέ. Ας δοξάσουμε τον Θεό!

Ας πέσουμε στα γονατά Του, ας σπάσουμε να κονγκίζουμε, ας σπάσουμε να λαστιμούμε για να έχει το όλοι ως τον Θεό επάνω στην πατήρα μας και σε όλους εμάς. Αμήν

Ενιώπη είναι μαθήτρια ονόματι τα βυθά Α, τώρα, αγαπητοί μου χριστιανοί, τώρα που πλησιάζει να τελειώσει το σχολικό έτος, και οι μαθητές και οι μαθήτριες ετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις στα διάφορα σχολεία, και κάθονται ημέρα και νύχτα και σκύβουν το κεφάλι τους επάνω στα βιβλία, και έχουν καρδιοχτύπια, και μαζί με τους μαθητάς και μαθητρίας αγωνιούν και οι γονείς των, και έχουν οι γονείς την αγωνία εάν τα παιδιά των περάσουν στα διάφορα μαθήματα, και όταν ακούσουν ότι το παιδί τους επέρασε στις διάφορες εξετάσεις και ότι επήρε το ενδεικτικό του ή το απολυτήριόν του, έχουν χαρά και αγαλλίαση.

Τώρα, σε αυτή την εποχή των εξετάσεων, ακούεται καταλλήλως ο Απόστολος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που μιλεί και αυτός περί κάποιας μαθητρίας που επήρε άριστα στο δυσκολότερο μάθημα από όλα τα μαθήματα που έχει στον κόσμο τούτο.

Διότι τι το όφελος να πάρει ένας άριστα εις όλα τα μαθήματα και εις όλας τας τέχνας και εις όλας τις επιστήμες, και ο Άγγελος του βάλει ένα τεράστιο μηδενικό σε κάποιο άλλο μάθημα, περί του οποίου μιλεί σήμερα ο Απόστολος.

Ναι, μαθητές και μαθήτριες. Αλλά, αδελφοί μου, ερωτώ: είναι μόνο αυτά τα παιδιά που κάθονται επάνω στα θρανία και κοπιάζουν και μοχτούν για να συλλέξουν την ανθρώπινη γνώση; Είναι, λέγω, μόνον αυτοί μαθηταί και μαθήτριαι; Λάθος. Το σχολειό δεν τελειώνει στα σκαμιά, το σχολειό δεν τελειώνει στα θρανία.

Σχολειό, διότι ο άνθρωπος από την ώρα που θα γεννηθεί στον μάταιον αυτόν κόσμον έως ότου του κλείσει τα μάτια. Ο άνθρωπος, λέγω, στον κόσμο αυτό είναι πάντοτε μαθητής, και ο κόσμος αυτός είναι σχολείον απέραντο.

Και είχαν δίκιο οι αρχαίοι πρόγονοί μας όταν έλεγαν ότι γηράσκω διδασκόμενος, ότι κάθε μέρα ο άνθρωπος στον κόσμο αυτό διδάσκεται και η ζωή προσφέρει διάφορα μαθήματα, και αν μεν η ζωή και άλλοτε μεν τα μαθήματα είναι καλά και ο άνθρωπος προοδεύει στο καλό και άλλοτε τα μαθήματα που του δίνει η κοινωνία είναι κακά και διεφθαρμένα, και ο άνθρωπος βυθίζεται μέσα εις το τέλμα της διαφθοράς και καταστροφής.

Ζούμε σε έναν κόσμο που διψά γνώση, ζούμε σε έναν κόσμο που ονομάστηκε κόσμος της εποχής των φώτων και των επιστημών, αλλά ζούμε σε έναν κόσμο, αδελφοί μου, διαφθοράς, σε έναν κόσμο που ο διάβολος άνοιξε σχολειά.

Κοντά στα νηπιαγωγεία, κοντά στα γυμνάσια, κοντά στις ακαδημίες, κοντά στα Ινστιτούτα, κοντά στα τεχνολογικά εργαστήρια και κοντά στη γνώση που έχει κορυφωθεί. Διότι τα μικρά παιδιά ξέρουν σήμερα περισσότερο από ό,τι ξέρουν οι παππούδες των.

Κοντά λεγός στον κολοστηριστή ανάπτυξη γνώση στα σχολεία αυτά τα άπειρα κατόρθωσε ο διάβολος να ανοίξει τα σχολεία του. Σχολεία διαφθοράς. Σχολεία που, αν δεν ληφθεί κάποια πρόνοια να τα κλείσουν, ο κόσμος θα καταστραφεί από τη μεγαλύτερη διαφθορά Σοδόμων και Γομόρρων.

Έχει ανοίξει, λέγω, σε κάθε συνοικία τα σχολεία του. Και σχολεία που παίρνουν το πιο αθώο κορίτσι και το κάνουν πλέον διαφθαρμένο, που παίρνουν τον πιο αγνό νέο και τον κάνουν πλέον απατεώνα, που παίρνουν τον τίμιον άνθρωπο και τον κάνουν κλέφτη και ληστή και διαρρήκτη.

Σχολεία που βγάζουν κάθε μέρα μες στην κοινωνία εγκληματίες με δίπλωμα. Ναι, υπάρχουν τέτοια σχολεία μέσα στο Ορθόδοξο Βασίλειο και κανένας δεν συγκινείται και κανένας δεν ενδιαφέρεται ώστε να μειώσει το κακό αυτό.

Και τα σκολιά που βγάζουν κάθε μέρα εγκληματίας και απατεώνας και διαρρήκτας και σοδομήτας και γομορρίτας και διαφθαρμένους ανθρώπους που διάβδε αυτός Τα σχολεία αυτά που βγάζουν εγκληματίας, επαναλαμβάνω άλλη μια φορά, με δίπλωμα είναι η κυματογράφη ή ασχή κυματογράφη.

Ναι, αυτά είναι τα σχολεία της διαφοράς που είναι μαθηταί και μαθήτριοι αναρρίθμητοι περισσότερο από ότι είναι μαθηταί και μαθήτριοι στα δημόσια σχολεία. Αλλά, αδελφοί μου, εγώ σήμερα δεν ήρθα εδώ να σου μιλήσω για τα σχολεία αυτά του διαβόλου, για τα σχολεία αυτά της διαφθοράς, για τα σχολεία αυτά του Χόλιγουντ, για τα σχολεία αυτά που άνοιξε η εβραϊκή προπαγάνδα της διαφθοράς για να διαλύσει τον χριστιανικό πολιτισμό.

Αλλά εγώ ήρθα σήμερα να σου μιλήσω για κάποιο άλλο σχολείο. Ας είναι ευλογημένος ο Χριστός. Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο ότι μέσα σε αυτή τη μαυρίλα υπάρχει ένα σχολείο. Ένα σχολείο που με όλη μου την καρδιά θα σας το συστήσω σήμερα.

Και θα είμαι ευτυχής εάν στο σχολείο αυτό όλοι μας φοιτήσουμε, από μικρό ως μεγάλο. Υπάρχει, λέγω, στον κόσμο αυτό ένα σχολείο ουράνιο. Σχολείο που δίνει τα πιο υψηλά μαθήματα και τα πιο σπουδαία μαθήματα.

Ουράνιο είναι, αδελφοί μου, ποιο; Είναι ο τόπος όπου ευρίσκεστε. Είναι η Αγία ημών Εκκλησία. Αυτό είναι σχολειό. Πραγματικό σχολειό είναι. Αλλά, ας κάνω μια παρατήρηση και μια παρέκβαση. Σχολειό ήτανε, αν πηγαίναμε στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού.

Ναι, θα βλέπαμε ότι ελεγότανε μαθηταί και μαθήτριαι. Σχολειό ήτανε γιατί ήταν πολύ απλά και δεν υπήρχαν αυτές οι καντάδες που κατήντησαν την εκκλησία μας σήμερα μια συναυλία. Μια συναυλία μαέστρων, μια συναυλία μουσικών, μια συναυλία που κουράζουν τον άνθρωπο δυο και τρεις. Δεν μου λέτε, χριστιανοί μου, τι καταλαβαίνουν οι χριστιανοί όταν τους μαντρίζουμε εδώ μες στην εκκλησιά, χωρίς καθίσματα, όρθιους τους ανθρώπους; Δεν μου λέτε, σας παρακαλώ, τι καταλαβαίνουν; Σας ερωτήσω, αν είχα δικαίωμα, παρέκβαση κάνω, να ρωτήσω τους ψαλτάδες, να ρωτήσω τους παπάδες, να ρωτήσω εσάς, αυτοπροϋπούλετε εδώ μέσα και ακούτε το νάνι

Νανούρισμα συνεχώς στις καντάδες αυτές των ψαλσιμάτων που ούτε οι ψαλτάδες, αν τους ρωτήσεις, δεν καταλαβαίνουνε. Τι καταλαβαίνουμε δυο και τρεις ώρες να μαντριζόμαστε εδώ μέσα χωρίς να καταλαβαίνουμε τίποτα;

Μα στα παλιά τα ευλογημένα χρόνια που ζούσαν οι Απόστολοι, που ζούσαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Ήταν σαν σχολειό η Εκκλησία με τα καθίσματά της, με τους λίγους ψαλμούς, με τα λίγα ψαλσιματά της που τα λέγανε κλαίοντας οι ψαλτάδες και οι παπάδες.

Μα τότε ήταν εκκλησία, τότε ήταν το σχολείο του Χριστού μας. Ναι, σχολείο είναι η εκκλησία του Χριστού. Και στο σχολείο αυτό, όπως σε κάθε σχολείο, διακρίνεις το σχολείο μέσα, διακρίνεις τρία πράγματα: Δάσκαλο, Ιβλία και Μαθητάς Και εδώ μέσα στην εκκλησία βλέπεις το δάσκαλο.

Ποιος είναι ο δάσκαλος του σχολείου αυτού; Ο δάσκαλος δεν είναι ο Α ή ο Β σοφός που ξέρει γλώσσες, που ξέρει επιστήμες, που έχει κάνει το κεφάλι του εγκυκλοπαιδικό λεξικό. Μα δάσκαλος είναι ο υπερπαναλό δάσκαλος, είναι εκείνος, είναι ο γλυκύς Ναζωραίος, είναι ο Ιησούς Χριστός.

Μα τι να πούμε για τον δάσκαλο αυτόν; Είπε ο ίδιος στη Μεγάλη Πέμπτη: «Εσείς», λέει, «μην κληθείτε διδάσκαλοι, είστε να μην ονομαστεί κανείς από εσάς δάσκαλος, γιατί ένας είναι ο διδάσκαλος και κανείς από εσάς να μην ονομαστεί καθηγητής, γιατί ένας είναι ο διδάσκαλος και καθηγητής, ο Ραββί, ο γλυκύς Ναζωραίος».

Αυτός λοιπόν είναι ο διδάσκαλος στο σχολείο αυτό του Ουράνιον. Ναι, και διδάσκαλος ακόμη το Πνεύμα το Άγιο που φωτίζει τους αλιείς της Γαλιλαίας και τους αναδεικνύει πανσόφους διδασκάλους της οικουμένης.

Σχολείο λοιπόν είναι η εκκλησία του Χριστού μας. Και όπως μέσα στο σχολείο έχουμε δάσκαλο που ανεβαίνει στην έδρα του, έτσι ακριβώς και εδώ έχουμε τον διδάσκαλο, τον εσταυρωμένο διδάσκαλό μας, τον Αστάντεκ Νεκρόν, ναι, έχουμε το Πνεύμα του Άγιου που βοτίζει πάντα άνθρωπον και μέσα στο σχολείο αυτό το ουράνιο που λέγεται Εκκλησία του Χριστού μας είναι ακόμα το ευηλίον έχει βιβλίον, όπως τα σχολιά είναι ευλία, Έτσι δεν έχει πολλά βιβλία η Εκκλησία μας. Πάρτε όλα τα βιβλία του κόσμου.

Οι μεγάλοι σοφοί και επιστήμονες, ναι, μόνο εδώ στον κακόμοιρο τόπο μας απαξιούν οι μεγάλοι να ανοίξουν το Ευαγγέλιο, αλλά υπάρχουν άλλες χώρες ευλογημένες που οι μεγάλοι επιστήμονες εγκύπτουν μέσα στις σελίδες της Αγίας Γραφής. Το ανοίγουν, λέγουν, οι μεγάλοι επιστήμονες και μαθηματικοί και φυσικοί και μένουν έκπληκτοι και άναυδοι μπροστά στο μεγαλείο των νοημάτων του.

Το ανοίγει ο πονεμένος άνθρωπος και βρίσκει παρηγοριά, βάλσαμο. Το ανοίγει ο θλιμμένος και παρηγοριέται. Το ανοίγει το ορφανό και η χήρα και αισθάνεται χαρά και αγαλλίασιν. το ανήπα τίποτα, το ανοίγει ο μαρτωλός και βρίσκει το σωσίβιον της ευθοδοχίας του.

Το βιβλίον αυτό είναι η Αγία Γραφή, αδελφοί μου. Ναι, σχολειό είναι η Εκκλησιά μας. Αν δάσκαλο έχει τον Χριστό, δάσκαλο έχει το Πνεύμα το Άγιον, βιβλίον έχει το ουράνιο βιβλίο, την Αγία Γραφή, ένα βιβλίο που δεν πάλιωσε. Θα περνούν τα χρόνια, θα διαβαίνουν οι αιώνες, θα γίνει ο κόσμος σαν ο κάτω, θα πέσουν τα άστρα και οι ποταμοί θα ξεραθούν και τα πάντα θα αναστατωθούν στον κόσμο, μα ένα βιβλίο θα μείνει αιώνιο, γιατί, όπως είπε ο Χριστός, τα λόγια του είναι αιώνια: «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι».

Σκολιό είναι, σας έδειξα το δάσκαλο, το Χριστό, σας έδειξα το Ιουλίο και την Αγία Γραφή Τώρα υπολείπεται να σας δείξω τους μαθητάς του. Μαθητές, όλοι μαθητές. Δεν είναι σαν τις ακαδημίες που πρέπει να δώσει εξετάσεις και από τους 2000 θα μπουν οι 30, οι 40, και αυτοί με τα μέσα που δυστυχώς ισχύουν.

Γιατί δεν υπάρχουν πλέον εξετάσεις τίμιες και ειλικρινείς στον τόπο μας. Αλλά όποιος έχει μέσα κατορθώνει να βάλει το βλάκα το παιδί του στο πανεπιστήμιο και το έξυπνο που είδε να μείνει έξω. Ναι, δεν είναι σαν τις εξετάσεις του κόσμου.

δεν κάνει διάφρυστα σχολεία του κόσμου τούτου. Στο σχολειό του Χριστού που άνοιξε πάνω στον Γολγοθά με το τίμιο του αίμα, στο σχολειό του Χριστού γραφήκανε ποιοι; Σοφοί και φιλόσοφοι και πρίγκιπες και βασιλείς;

Όχι, οι ψαράδες της Γαλιλαίας. Αυτοί ήταν οι πρώτοι μαθητές του Χριστού που κάθισαν κοντά στον Χριστό τρία ολόκληρα χρόνια και τους εφώτισε το Πνεύμα το Άγιον και έγιναν πιο σοφοί από τον Σωκράτη και πιο σοφοί από τον Πλάτωνα και από τον Αριστοτέλη και από κάθε σοφό του κόσμου τούτου.

Μα δεν είναι παραμύθι η θρησκεία μας, είναι μια ζωντάνια. Αν έπαιρνε ο Χριστός σοφούς και φιλοσόφους, θα λέγανε ότι προόδευσε χάρη στις φιλοσοφίες των. Αν έπαιρνε δυνατούς και ισχυρούς, θα λέγανε ότι προόδευσε η θρησκεία χάρη στα σπαθιά και στα όπλα τους.

Μα πήρε πτωχούς ψαράδες, γυμνόποδα, ρακενδύτους και αυτούς τους ανέδειξε διά του Πνεύματος του Αγίου πανσόφους διδασκάλους της οικουμένης. Μαθητές του οι 12 απόστολοι, μαθητές του οι 70 απόστολοι. Μαθήτρια, ο μαθήτρια, μαθήτρια, λέει τα μοίρα κυρνάται.

Μαθήτριες αφοσιωμένες περισσότερο από τους μαθητάς ήταν οι μυροφόρες γυναίκες. Μαθητής ακόμα ανεδείχτη στο σχολειό του Χριστού ένας ληστής που άκουσε το πιο ψηλό μάθημα στα λίγα λεπτά που έζησε κοντά στον Σταυρό, άκουσε το ψηλότερο μάθημα και πήρε το κλειδί, το χρυσό κλειδί, και άνοιξε τα παλάτια του ουρανού.

Μαθητής του ακόμα ένας εκατόνταρχος που ξέχασε τα σπαθιά του και είπε «Αληθώς Θεού Υιός ήν ούτος». Μαθηταί, αδελφοί μου, είναι αναρίθμητοι, αλλά από το πλήθος των μαθητών όλων των αιώνων επιθυμώ σήμερα, την αγία ταύτην ημέρα, να ξεχωρίσω δύο φυσιογνωμίες, δύο μαθήτριες, όχι μαθητάς, δύο μαθήτριες.

Η μία μαθήτρια είναι η γυναίκα, η κόρη, περί της οποίας ομιλεί σήμερα ο Απόστολος που ακούσατε. Λέγει δύο λόγια. Επιτρέψατέ με δύο λεπτά και τελειώνω, να σας παρουσιάσω τα δύο μαθήτρια του Χριστού. Λέγει ο Απόστολος ότι εν Ιόππη είναι μαθήτρια, μαθήτρια ονόματι Ταβιθά.

Ήταν στην Ιόππη. Ποια είναι η Ιόππη; Είναι η Γιάφα, δηλαδή είναι το επίνειον των Ιεροσολύμων, ή μάλλον η πρωτεύουσα. Η Γιάφα σήμερα είναι η πρωτεύουσα του νέου κράτους του Ισραήλ, είναι το Τελ Αβίβ. Εκεί λοιπόν που υπάρχει μέχρι σήμερα Στη Γιάφα λοιπόν, εκεί κατοικούσε αυτό το κρίνον το αθάνατο, αυτή η ουρανία ύπαρξη, η οποία ονομάζεται με το ελληνικό όνομα Δορκάς, με το εβραϊκό δε ονομάζεται Ταβιθά.

Σπιτάκι το έκανε εργαστήριο ραπτικής και έραβε με τα άγιά της χέρια, έραβε πουκάμισα και πανωφόρια και έντυνε τα ορφανάκια, τις χήρες, και εκατοντάδες ορφανάκια, χήρες, είχαν ντυθεί με τα άγια χέρια της Ταβιθάς.

Και ήρθε η ώρα να πεθάνει. Αχ, πόσο λυπητό ο άνθρωπος, πόσο χαρά ήταν ο άνθρωπος όταν πεθαίνουν οι κακούργοι και απατεώνες στον κόσμο αυτόν. Ζήσε στον κόσμο αυτόν, αδελφέ μου, ζήσε στον κόσμο αυτόν κατά τοιούτον τρόπον, ώστε όταν πλησιάζει ο θάνατος να κλαίγουν για σένα, όχι οι συγγενείς και φίλοι, αλλά να κλαίνε άνθρωποι ξένοι, άνθρωποι τους οποίους κατά διαφορετικούς τρόπους ευεργέτησες στον κόσμο αυτόν.

Ήρθε η ώρα να πεθάνει. Απέθανε ο άγγελος νεκρικός επάνω στο νεκροκρέβατό της και τότε μαζεύτηκαν όχι τα παιδιά της, γιατί παιδιά δεν είχε, αλλά ήταν μάνα, γιατί δεν είναι μάνα μόνο. Λάθος κάνετε. Δεν είναι μόνο μάνα αυτή που γεννάει παιδιά, σαρκικά παιδιά. Είναι κι άλλες μανάδες. Μάνα είναι μια νοσοκόμος που σαν άγγελος και αρχάγγελος μένει μες στο νοσοκομείο και υπηρετεί τον κόσμο.

Μάνες και μάνες είναι πνευματικές που αναστήνουν κόσμο ολόκληρον. Και ήταν και αυτή μια μάνα που δεν γέννησε παιδιά, αλλά είχε περισσότερα παιδιά. Γιατί κοντά της ήταν 100 και 200 ορφανάκια, χήρες που φρόντιζε στον κόσμο αυτόν.

Και έχει μεγάλη αξία κανείς το να ανατρέφει το παιδί σου. Το να γεννήσεις το παιδί σου δεν έχει τόση μεγάλη αξία. Γιατί τα θηρία αγαπούν τα παιδιά τους. Μα να πάρεις ένα ξένο παιδί, άγνωστο, να το ντύσεις, να το αναθρέψεις, είναι αγγελικό, είναι ουράνιο.

Τέτοια μάνα λοιπόν πνευματική ήταν η Ταβιθά που μάζεψε κοντά της τα ορφανά και τις χήρες. Και όταν πέθανε, ακούστηκε κλαυθμός και κοπετός. Έκλεγαν το ορφανά, έκλαναν οι χείρες, έκλεγαν ολόκληρος οι πόλεις Και τρέχουν σήμερα, τρέχουν λοιπόν οι μαθητές του Χριστού, πάλι μαθητές του Χριστού.

Τρέχουν οι πιστοί και πάνε και ειδοποιούν 15 χιλιόμετρα μακριά.

Το Ευαγγέλιο είναι αληθινό, αυτά που λέει η Γραφή είναι παντοτινά, αιώνια. Τι λέει η Γραφή; Τι λέει το Ευαγγέλιο; Ότι όταν είδε τον κόσμο να κλαίει, τότε είπε να βγουν όλοι έξω οι κλαίοντες. Και κατόπι γονάτισε μπροστά στο κρεβάτι της, ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και θυμήθηκε τον δάσκαλό του, τον αιώνιο διδάσκαλο, τον Χριστό.

Και όπως ο δάσκαλος με μόνο τον λόγο του επήγαινε στα μνήματα και ανέσταινε τους νεκρούς, έτσι και ο Απόστολος Πέτρος, που είχε μέσα τη φωτιά του ουρανού, που είχε μέσα ηλεκτρικό ρεύμα, το ρεύμα της πίστεως που δεν υπάρχει μεγαλύτερο, και όπως το ρεύμα ανάβει φωτιές, έτσι και η πίστη είναι ηλεκτρικό ρεύμα, μια δύναμη τεραστία, πυρηνική δύναμη, τεραστία πνευματική δύναμη.

Απάνω στο κορμί της έπεσε η πίστη του Αποστόλου Πέτρου και ηλεκτρίστηκε και αναστήθηκε και θάμβος και κατάπληξη κατέλαβε τον κόσμο ολόκληρο. Αυτά μας λέει. Η μία λοιπόν είναι η Ταβιθά, μαθήτρια που εμαθήτευσε στο σχολείο του Χριστού και πήρε άριστα.

Επήρε άριστα στο μάθημα της ελεημοσύνης, που εύχομαι και εσάς να λάβετε τον βαθμό άριστα στο μάθημα της ελεημοσύνης. Αλλά εκτός αυτής της αγίας υπάρξεως, της οποίας τη μνήμη εορτάζομε σήμερα, εορτάζει και κάποια άλλη σήμερα, παρθένος, παρθενομάρτυς αυτή, εορτάζει 5 Μαΐου σήμερα, Κυριακή του Παραλύτου, εορτάζει η Αγία Ειρήνη.

Δεν έχω, αδελφοί μου, καιρό ούτε να εξηγήσω όλον τον βίο της Αγίας Ειρήνης. Τόσο μόνο σας λέγω ότι η Αγία Ειρήνη ήταν μια κόρη που γεννήθηκε σε αρχοντικό σπίτι, μια κόρη που δεν θαμπώθηκε από τον θησαυρό του πατέρα της, ούτε από τη δόξα του κόσμου τούτου, ούτε από τα μεγαλεία του αιώνος τούτου, αλλά μια κόρη που εμαθήτευσε και αυτή, έγινε πιστή μαθήτρια και έμαθε τα πρώτα γράμματα του Χριστού, το αλφαβητάριο της πίστεώς μας, γιατί όπως υπάρχουν αλφαβητάρια, είναι και αλφαβητάριο η πίστη μας και το αλφαβητάριο της πίστεώς μας είναι το το Πάτερ ημών, είναι το Πιστεύω της πίστεώς μας. Έμαθε, λέγω, το αλφαβητάριο της πίστεώς μας από έναν γέροντα σεβάσμιον, τον Απελλιανό, και ότι μια μέρα εβαπτίσθη. Και πώς εβαπτίσθη; Είδε όνειρο. Τι όνειρο είδε; Μα πιστεύεις στα όνειρα; Αδελφοί μου, να κάνω μια διάκριση. Τα όνειρα είναι απόδειξη ότι ο άνθρωπος είναι αθάνατος, τα όνειρα είναι μια από τις μεγαλύτερες αποδείξεις ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη, κρέατα και κόκαλα, αλλά ότι υπάρχ...

Υπάρχει κάποιος μυστικός ασύρματος που ενώνει την ψυχή με τον ουρανό των κόσμων, αλλά υπάρχουν και όνειρα του διαβόλου, σκοτεινής προελεύσεως όνειρα, αλλά υπάρχουν και όνειρα θεϊκά και δεν μπορούμε να αρνηθούμε τα όνειρα τα θεϊκά.

Και υπάρχουν τέτοια πολλά όνειρα μέσα εις τους βίους των Αγίων. Ένα τέτοιο όνειρο, καταπληκτικό όνειρο, είδε εκεί η Αγία Ειρήνη και επίστεψε και βαφτίστηκε. Ποιο όνειρο; Καθώς, λέγει, εκοιμάτο, είδε όνειρον.

Από τον πύργο τον κρυστάλλινο που είχε χτίσει ο πατέρας της ο άπιστος, για να μην μπορεί να έχει καμιά επικοινωνία με τους Χριστιανούς, από το παράθυρο εκείνο που ήταν ανοιχτό, βγήκε, λέγει, είδε να μπαίνει ένα περιστέρι και να κρατάει στο άκρο του ράμφους του ένα κλαδί ελιάς.

Και σε λίγο βλέπει να μπαίνει, να φτερουγιάζει, να χτυπούν τα φτερούγια του Και να μπαίνει μέσα από το διαβαράθυρο

Επίσης είπε ο Απελιανός: «Παιδί μου, είναι από το Θεό το όνειρο αυτό, μη τρομάζεις. Το περιστέρι σημαίνει ότι πρέπει να βαπτιστείς, το κλαδί της ελιάς σημαίνει ειρήνη, ειρήνη, ναι, ειρήνη, ειρήνη, ναι, ειρήνη, ειρήνη στις καρδιές που βαπτίζονται. Ειρήνη, ταραχή και θόρυβος και σάλος και τρικυμία και καταστροφή και λαίλαπας και τυφών και χίλιες λέξεις δεν μπορούν, αδελφοί μου, να περιγράψουν την τρικυμία του ανθρώπου του απίστου».

Κλαδί ελιάς που περιμένει ο κόσμος δεν θα δει στον κόσμο παρά μόνο αν πιστέψουν στον Χριστό. Τότε χιλιάδες περιστέρια θα πετάξουν επάνω στον Ιορδάνη μας και επάνω στον κόσμο όλο για να αναγγείλουν ότι μόνο ο Χριστός είναι η περιστερά η Αγία Που κρατεί στο ράμπος των κλάδων της Ελέας Ναι, ειρήνη λοιπόν σημαίνει το κλαδί.

Και ο αετός ο χρυσάφτερος που ήρθε ψηλά από ψηλές κορυφές και πέρασε μέσα από το παράθυρο και άφησε πάνω στο χρυσό τραπέζι το στεφάνι το πλεγμένο από λουλούδια αμάραντα, ποιο είναι; Σημαίνει, λέει, παιδί μου, ότι θα πολεμήσεις πολύ, θα αγωνιστείς και το στεφάνι αυτό είναι η νίκη για ό,τι ωραίο και καθώς τον κόσμο αυτό θα αγωνιστείς και το φίδι το καταραμένο είναι ο σατανάς, είναι το κακό, είναι τα βάσανα, είναι το μαρτύριον, είναι η θλίψη, είναι τα δάκρυα, όλα τα οποία περιμένει καλή στον κόσμο τούτο, αλλά θα αρσεί

Αυτό παίρνει ληστάς και τους κάνει αγίους και μάρτυρας, αδελφοί μου. Και δείξαμε ακόμα στο τέλος ότι οι δύο είναι μαθήτριες, μαθήτριες πιστές, αριστούχες στο δυσκολότερο μάθημα, το μάθημα της ελεημοσύνης και πίστεως, και ότι αυτή είναι η Ταβιτά, για την οποία ομιλεί σήμερα ο Απόστολος, και η Αγία Ειρήνη, τις οποίες την αντιμείνουν να ορτάζουμε.

Και τώρα, αδελφοί μου, τέλος. Ένα ερώτημα. Είμαστε; Για βάλτε το χεράκι σας στην καρδιά, μη φοβάστε, μη φοβάστε. Για βάλτε το χεράκι σας εδώ που χτυπάει η καρδιά, και ρωτήστε σήμερα, βγείτε έξω, βγείτε έξω, και πάτε στο σπίτι σήμερα, και βάλτε το χεράκι σας στην καρδιά και ρωτήστε.

Είμαστε εμείς, εμείς, που ζούμε στον 20ό αιώνα αυτό, σε αυτόν τον αιώνα που ζούμε; Ερωτώ τον εαυτό μου, ερωτώ τους παπάδες, ερωτώ τους δεσποτάδες, ερωτώ τους βασιλιάδες.

Ερωτώ λοιπόν όλους αυτούς που περάσαμε την κολυμπήτρα, σας ρωτώ, αδελφοί μου, ρωτώ πρώτον εαυτόν: είμαστε μαθητές του Κυρίου Ιησού Χριστού; Ερωτήστε καλά τον εαυτόν. Δεν έχω καιρό να απαντήσω στο ερώτημα αυτό. Αν είχαν δικαίωμα να απαντήσουν και τα καντήρια, και τα καντήρια και οι εικόνες θα κινούνταν.

Αν απουσιάζει, έκανε πολλές απουσίες, τον σβήνει ο δάσκαλος, τον σβήνει. Εδώ υπάρχουν χριστιανοί που δυο φορές βλέπουν την εκκλησία τους, μην τους ανυπαράξεων. Μια φορά όταν τους βαφτίσανε μικρά παιδιά και μια φορά όταν τους θάβουνε, τους φέρνουν μέσα στο φέρετρό τους.

Ναι, ναι, αδελφοί μου, ναι, υπάρχουν απουσιάζοντες όλων των νέων, θα πληρώσουν με τόκο και επιτόκιο.

Συνιστώ στους ψαλτάδες και στους παπάδες να μην διαβάζουν ψαλτάδες. Καντάδα έγινε ο Απόστολος. Πώς σου αγαναχτεί η ψυχή μου, πώς σου αγαναχτεί η ψυχή μου. Εσύ που δεν πιστεύεις, δεν πρέπει να διαβάζεις Απόστολο.

Και εσύ ο παπάς που δεν πιστεύεις, να μην διαβάζεις Απόστολο. Αλλιώς διαβάζαν τον Απόστολο και αλλιώς διαβάζαν τον Απόστολο. Και αν τους πάρεις όλους, θυμούμαι μια φορά στην Αθήνα μέσα, βρήκα ένα ψάλτη, έβγηκε έξω μισή ώρα, έδιαβα τον Απόστολο. Έλα εδώ, λέω, παιδάκι, μέσα. Τον ρώτησα: τι λέει ο Απόστολος; Λέει: δεν ξέρω. Μα τι, Ιαπωνέζικα, Κινέζικα; Γι' αυτό διαλυθήκαμε, γι' αυτό μας διώκουν οι αιρετικοί, γι' αυτό μας διώκουν οι προτεστάντες, τους μαζεύουμε εδώ πέρα, τους μαρτυρίζουμε εδώ μέσα τους ανθρώπους και να πάρει το κέφι του, να κάνει το κέφι του ο παπάς, να κάνει το Δεν είναι το κέφι του καθενός εδώ πέρα, είναι σχολείο του Χριστού και πρέπει να διδάξουμε τον κόσμο το Ευαγγέλιο του Χριστού, τον Απόστολο του Χριστού και όλα τα νοήματα του Χριστού.

Ναι, λοιπόν, αν είμαστε μαθητές, δεν θα διαβάζαμε μόνο τον Απόστολο εδώ, αλλά τη νύχτα, τα μεσάνυχτα. Τώρα τα μεσάνυχτα διαβάζουνε, τη νύχτα βγαίνουνε από τους κινηματογράφους

και να διαβάζουν τα βιβλία του διαβόλου του κόσμου, να διαβάζουν το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αν είμαστε μαθητές του Χριστού, εδώ στην εκκλησία καμιά απουσία. Αν είμαστε μαθητές του Χριστού, θα διαβάζουμε το Ευαγγέλιο μέρα νύχτα.

Ας το διαβάζουν οι Βέλγοι, ας το διαβάζουν οι Γάλλοι, ας το διαβάζουν οι Αμερικάνοι, ας το διαβάζουν και οι Ρώσοι και μόνο οι Έλληνες το έχουμε κλείσει, το σφραγίσαμε και μόνο το ψάλλουμε εδώ στην Επισάρτη και ό,τι το διαβάζουμε αν και λέει για το ανάγνωσμα, ο Απόστολος, ανάγνωσμα, ανάγνωσμα, εμείς το κάνουμε καντάδα.

Και μόνο μια φορά το βλέπουμε όταν πάμε και το παλαμίζουμε. Και ρωτήσει το δικαστή τι λέει, τον πρόεδρο, δεν ξέρει. Ρωτήσει τον δικηγόρο, δεν το ξέρει. Μόνο το έχουμε το Ευαγγέλιο να κολαζόμεθα, να ξαπλώνουμε τα χέρια μας.

Αν είμαστε μαθητές του Χριστού, θα εφαρμόζαμε το πιο δύσκολο. Άμα το εφαρμόσουμε αυτό, τελείωσε η υπόθεση. Εφαρμόζουμε το μάθημα που εφήρμοσε η Αγία Ταβιτά, εφήρμοσε η Αγία Ειρήνη, και το πιο δύσκολο μάθημα είναι δυο λέξεις, το «αγαπάτε αλλήλους», και μόνο με την αγάπη του Χριστού θα φτιάχναμε έναν νέο πολιτισμό, μια νέα πατρίδα, πραγματική χριστιανική πατρίδα, μέσα στην οποία θα είναι ευτυχής, θα είμαστε ευτυχείς. Ψάλλοντας το Αλληλούια εις αιώνας αιώνων. Αμήν.