Οι επτά φιάλες της Αποκαλύψεως και η μετάνοια

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

My dear Christian brothers and sisters, and children, tonight I want to speak about something other than one of the psalms of repentance, which we have been explaining during this season. Here at this vigil in the Metropolitan Cathedral, gathered with our faithful people, I want to speak about a book

, one of the last books of the New Testament. The second-to-last book of the New Testament is the Apocalypse. A fearsome book. A book inspired by God. Just as the other books are inspired by God, so is the final book of Holy Scripture, the Apocalypse.

that foretells the future, a future utterly unknown to us. We do not know what will happen in ten or twenty years. We do not even know what will happen tomorrow. God forbid, but how do we know that Florina will still be here tomorrow?

Before we even leave this church, a tremendous earthquake could strike. Churches, schools, and homes could be destroyed, and people could die. Such things have happened throughout human history.

Entire cities have disappeared, not small cities like ours, but great cities. You have seen the great anxiety these past few days. Someone spread the word, I do not know how they spread it, that there would be an earthquake, and people are terrified.

And they asked university professors who study geology, and the professors said, “Scientifically, it is impossible for us to say when the earthquake will happen. The day of the earthquake is unknown.” That is how things stand.

So only Almighty God knows the times and seasons. He sees into the depths and knows what will happen. Our sight is short. We can see what is near, but we cannot look far ahead and see what is to come.

This book foretells the things that are to come.

My dear friends, we stand at a critical turning point in history. For a moment, after the meeting between the leaders of the two great powers, Bush and Gorbachev, people thought a new dawn was breaking for humanity. They spoke and wrote of a millennium, a thousand years of lasting peace throughout the world.

But events proved them wrong. Once again, the words of Holy Scripture came true, as the Apostle Paul says to the Thessalonians: when you hear people saying, “Peace, peace, peace,” be ready for war.

That was what people were saying, and their hopes were dashed. As the Lord says, the day is unknown. A thief does not warn the householder when he will come in the night to break into his home.

And a pregnant woman does not know the exact day or hour when her labor will begin. So humanity does not know when the day of the Lord will come. Where people say, “Peace and safety,” war comes, yes, war.

And now war has broken out, a war that is going to assume enormous proportions and, indeed, take on a worldwide character. What does the Apocalypse say about this? This morning, one, two, three people called me from Athens. Word had spread that the Apocalypse speaks about these events.

I was busy then and had a great deal on my mind. I said, “Leave me be. There are hundreds of theologians down there in Athens. Go and ask your theologians whether, and where, Holy Scripture, particularly the Apocalypse, speaks of these days.”

I do not claim to be an interpreter of the Apocalypse, but I believe I can say that the events happening around us in these days were foretold. They are found in chapter sixteen of the Apocalypse. You may remember that, in a series of talks interpreting Psalm 37, one of the psalms of repentance, we discussed the words: “O Lord, do not rebuke me in Your anger, nor chasten me in Your wrath.” We spoke extensively then about the wrath of God and His long-suffering.

And we recalled a saying of Saint Kosmas of Aetolia: “Woe to us if the cup of God’s wrath overflows.” The cup fills, fills drop by drop, but eventually it overflows. And when the cup of God’s long-suffering overflows, Saint Kosmas of Aetolia says, and God takes down His iron rod, “You will shatter everything among us like potter’s vessels.” Saint Kosmas of Aetolia says this somewhere in his prophecies.

And God took down that iron rod and shattered them like potter’s vessels. God’s wrath broke forth. Chapter sixteen of the Apocalypse speaks plainly of that wrath and depicts it through seven angels.

Each of those angels holds a bowl, a cup, in his hands.

There are seven cups, seven bowls. What are these bowls? We could say they are missiles, terrible missiles that cross the sky, swoop down, and bring great destruction. We could say they are atomic bombs, like those that fell on Hiroshima.

They looked like large bottles, like big, big, enormous things, and caused great destruction. Then God is heard saying to the angels: “Go forth and pour out the bowls upon the earth.” The angels then take up their bowls to pour them out upon the face of the earth.

The first of them, the first angel, pours his bowl upon the earth.

What happened? As soon as the bowl was poured out, there appeared, it says, a grievous sore, a terrible disease. No ordinary disease. What could it be? Cancer? I think, rather, of those unspeakable diseases brought on by the abuse of sexual pleasures, by breaking the Lord’s commandment: ‘You shall not commit adultery; you shall not commit fornication.’ It seems to me that this grievous sore may be the dreadful disease we have spoken about before: AIDS. As I told you the other day, I believe there was once not a single case in Greece. Now doctors tell us the number has passed six hundred, is approaching seven hundred, and is heading toward a thousand. There is fear in the hospitals. Doctors and nurses approach other patients, yet they dare not approach someone with this disease.

How could a nurse approach someone afflicted with AIDS, with this disease? A sore, a grievous sore, it says, will fall upon the earth. The first bowl has been poured out; now comes the turn of the next bowl.

The next bowl, he says, will fall upon the sea, where billions of creatures live, a wealth of marine life. And immediately what happens? The blue sea changes color: it turns red like blood, and all the fish in it die.

They could no longer live in the sea’s clear waters; by then the waters had become foul, had changed. The third bowl, the time for the third bowl has come. Another bowl, he says, falls upon the rivers, upon their crystal-clear waters.

Those clear waters turn to blood, and a great groan rises from the earth. Which bowl have we reached? The third, and now the fourth. The fourth bowl is poured onto the sun, and the sun drives the temperature up, far beyond thirty or forty degrees.

You know very well, and you have heard, that no one can go near the sun. Its temperature is tremendous, six or seven thousand degrees Celsius. It melts everything; even metals melt. Then, it says, the sun grows hotter and the earth is scorched. The earth burns and grows hot, and people try to find shelter and somewhere cool, to find relief from the heat.

They seek shelter in caves, but find no relief. They blaspheme God; they do not repent. The next bowl fell upon the throne of the Beast, where the Beast was, and caused immense destruction below. Those who bore the mark of the lamb, the mark of the devil, blasphemed. They all destroyed the face of the earth, such a curse.

Now comes the sixth bowl. This is the point I ask you to pay attention to: the sixth bowl is poured on the Euphrates River. What is the Euphrates? It is a historic river, just as we have the Axios, the Achelous, and the Pineios here in Greece. The Euphrates runs through Iraq, where the war is taking place now.

There are two rivers there, the Euphrates and the Tigris. On the Euphrates is the ancient city of Babylon. Babylon is a historic city where an ancient civilization flourished. Archaeologists dig there and find all sorts of things, all sorts of evidence that what Holy Scripture says is true: entire buildings, tombs, vessels, gold and silver objects, diamonds, statues, and many other things in Babylon. That is the region of the Euphrates. Three empires arose there: the Babylonian, the Assyrian, and the Persian. Even Alexander the Great went as far as Babylon, there in Babylon. For a time, power there passed into the hands of the Greeks. And there in Babylon, in Babylon, the sixth bowl was poured out on the Euphrates River.

And when it was poured on the Euphrates, a calamity followed, a terrible calamity: the Euphrates dried up, the Euphrates dried up, and even a small child could cross, could cross the Euphrates River, which had once been one or two meters deep. The Euphrates was a great river; the great river dried up and the way opened, it says. And what happened when the way opened? The armies of the nations crossed, it says.

It says, simply, “of one nation, of the nations,” that the nation’s armies crossed and a mighty, unprecedented battle took place. And this battle, which was fought with terrible intensity, on a great scale and with great destruction, is called in this chapter, is called Armageddon, the Armageddon of the Apocalypse.

It is the final war, and its destruction will be immense. And indeed, a battle is taking place there now. Armies from across the world are there, fighting fiercely against a beast. A beast indeed, for, as the ancient philosopher said, the fiercest beast in the world is man.

He said that when man did not have today’s technology. Wars were fought with swords, arrows, shields, and other small weapons. Compared with what we have today, those were like toys.

Now war is fought with advanced technology. It is electronic warfare, a terrifying kind of war. It has become a beast, a scientific beast. Today we do not face a human being; a day will come when people will groan. For now, people live in comfort, surrounded by conveniences. We press a button and the lights come on. In my day, I remember, we used torches.

As a preacher, I traveled through many villages in Greece by torchlight. Even lighting a torch took effort. We will long for those days; now even the smallest village has electric lights. But the day will come when people face the destruction brought about by the scientist, the scientific beast. They will face no ordinary human being, but the scientific beast.

People will long for a simpler way of life. Is it not dreadful? Think about it and do the reckoning: since the car was invented, millions upon millions have been killed. People are killed every day, and the roads are stained with blood. Humanity will long for the days when people lived in great simplicity.

The bowl will be poured on the Euphrates River. The prophecy is clear: it will be poured on the Euphrates River; the Euphrates River will dry up because of the weapons that will be dropped, and a road will open, a road through which all the armies with their new weapons will pass.

There will be a great conflict, a worldwide conflict, perhaps the last conflict and the last war. Two wars have already come before it, the First and the Second World Wars. As I said earlier, we thought the dawn of a new civilization was breaking, bringing a long period of peace. And now this worldwide Armageddon of the Apocalypse is emerging and breaking out. It is a terrible thing.

Then the last bowl will be poured upon the earth. When it falls, it will not be just the bowl: as it falls, there will be a great earthquake, unlike any before it. Babylon, Iraq, will split into three parts. A great war will come.

There will be an earthquake, and people must repent. Hail will also fall, he says, not ordinary hail. Here, when hail falls in pieces as large as walnuts, and I have seen hail that large, it kills people and animals.

But that hail will be far larger than a walnut or a hazelnut. Each hailstone will be of enormous weight.

And the book of the Apocalypse calls it...

That they will weigh a talent, that is, 35 kilograms. Imagine them falling: they will demolish buildings and open up chasms. Terrible things! Oh my God, people do not believe these things. In the past, you would read the Apocalypse and say, “Fairy tales.” Yet these “fairy tales” were things they never believed; they never believed such things and could not understand what the bowl meant, or what all the things Scripture speaks of meant. The scribes considered them unbelievable, mere figments of the imagination. And yet the things people then dismissed in their egotism and pride are now becoming realities. These are the times we live in, my brothers and sisters.

And what is the result? These plagues fall, and the Apocalypse says the people do not repent. During one of the plagues that fell upon the earth, their pain was so great that they bit and chewed their tongues, like a woman in labor biting her pillow and cushions. I saw wounded men do the same during the wars, when we went up into the high mountains: in great pain, they bit their clothes to ease it. So it was with these people in their terrible pain.

So they bit and chewed their tongues and blasphemed God. Unrepentant. Unrepentant. They were unrepentant. And this is the most frightening mark of our age: lack of repentance. Unrepentant. Leaving aside what is happening in other parts of the world, let us look at this corner, this long-suffering corner where we live, called Greece. Our homeland is going through a great crisis. It is going through a crisis of every kind.

And above all, moral and religious upheavals, and above all upheavals in the Church. We have no time to describe the upheaval taking place across the different spheres of our nation. And the people are unrepentant. Nothing. Unrepentant. Nothing.

Only a small part of our people is moved by the Gospel, by its teachings, and by the sermons. The rest remain fast asleep, sunk in a deep slumber. I do not know what trumpets of the Apocalypse must sound, or what earthquakes must come, or whether even then, afterward...

People are unrepentant, unrepentant. How can you see it? Look at them. Even as these terrible earthquakes and other events take place, they do not understand. And there is something else I must remind you of, I did not neglect to mention it: a figure has now appeared. History tells us of Nero, of Herod, of Attila and other barbarians who caused great destruction.

But this Saddam is, in his wickedness, worse than them all. He bears a terrible, implacable hatred for Christians. And beneath it all, this is Saddam’s war against Christ and against Christians, against those who are Christians in name only.

How did he become like this from childhood? What can being orphaned do to a person? He was left an orphan, fell into the hands of bad people, and came to harbor such great hatred. That is why divorce, and I digress for a moment, is such a great calamity.

You divorce, eh, you divorce. The child will become a terrorist. Those behind all these things happening now are children of divorced parents. And we are in danger. This is a digression from what I am saying here: one third of marriages break up. What happens to the children? A child hears the mother curse the father and hears the father curse the mother. The children grow up apart from God and become terrorists.

So Saddam, an orphan from childhood, fell into that chaos and grew to feel a terrible hatred. He killed children and buried them in the sands of Arabia. They even say he had made a basin...

You will shudder when you hear what the newspapers wrote.

You said he had a basin, a large basin, and put a liquid into it, something like “Aoukfort”, whatever it is called. He filled the basin with that liquid. It dissolved a person completely, leaving nothing, neither flesh nor bone. He did terrible things with it. A veritable Antichrist, who now has... Do not imagine it will be easy to get near him. Many will die.

Many bodies will fall. And if he opens the oil wells, there is a danger that the whole gulf, the Persian Gulf, will become a sea of oil half a meter deep and catch fire. A fire in that gulf is something the Americans greatly fear. If that river overflows, it will keep burning, and the smoke will cover all of Europe; it will spread farther. Dreadful signs of the times. You see, then, that this war we are speaking of, Armageddon, is foretold in chapter 16, where it says that it will fall upon the Euphrates River. Such are people: great brutalities in the world, signs of these times. The wrath of God is upon the earth, yet people remain unrepentant. Where is repentance? Can you not see?

Do you see what is happening? Let me turn now to another prophecy, from Isaiah. What we are seeing is unprecedented. As for the teachers, I do not accuse them all. I want to be fair. There are wonderful teachers, examples of virtue in our society. We shall speak of them on Wednesday, the day of my feast. But among them are some who do not believe in God, and others who are Marxists.

It is an idea. What did they do, together with others? They sent the children into the streets to occupy the desks, to occupy their schools, the schools, and cause destruction. The things that happened are hard to believe. They destroyed everything, everything.

What does this mean? What does it mean? This reminds me, reminds me of a fable by Aesop. Aesop said that a child went out into the fields and found snails, found some snails. He grabbed the snails and put them in the fire, put them over the fire. When he heard them sizzling, he thought they were singing.

‘O foolish creatures, your houses are burning, and you are singing!’ O foolish Greeks, your houses are burning, and you are singing! And where will this lead us? Isaiah tells us; read Isaiah. A cursed day will come, he says, when little children will rule their parents and govern the nation. Imagine how things are going: they might give ten-year-olds the vote and the right to become prime minister. Eighteen-year-olds already have the vote, though some still depend on their mothers, stay awake all night, and empty the refrigerator. Give such rights to ten-year-olds, and before long we could have a twelve-year-old prime minister. Woe to us then! What would become of our government?

You see what I mean. It is slipping away: the authority of the father, the teacher, the mother, and those with experience.

People who have been through the great school of experience, the greatest school of all, are given no heed. Instead, it is the little child, the young person, who rules the household today, and the father is made to submit. These are dreadful, terrible times.

And when it says, “they shall govern,” there is an example in the Old Testament of a young king, twelve years old, who made a complete mess of things, a complete mess. That is where humanity is heading, and young men will govern. Lycurguses and Solons and great men will no longer govern humanity, Solons and great men.

Authority is now passing into the hands of children. And so, Greeks: while our house is burning, you are singing. And these young children are pushed out into the streets, where they occupy buildings and cause enormous destruction.

And no one dares intervene. They smashed the desks; they smashed everything. The damage runs into millions. Who will pay? The poor Greek people will once again pay for all the damage caused by this reckless behavior. They use young children as a means of overturning things. That is one example. We remain unrepentant, unrepentant. Do you want another example? We have one here in Florina.

That director came to see us. I do not hate the theater; I like it. There are great plays that have brought honor to Greece, works by the great tragedians Aeschylus, Sophocles, and Euripides. Great works, deeply moving works. But what is this production? It attacks our homeland, the family, and everything beautiful and noble.

And it feeds it. Wake up, O Greeks, O Greeks, wake up! The European Economic Community is deliberately feeding it to break up the Greek nation and wipe it off the map. I do believe that one day, perhaps a thousand years from now, borders will fall. The Scriptures prophesy that a day will come when borders will fall and humanity will become one flock, with one shepherd. But that refers to a distant time, to that period... Are we, then, to begin dismantling borders with Greece, our long-suffering homeland? As a wise Greek who loved Greece once said, if that day ever comes, if that day comes, there are 156, 160 nations; when that day comes...

All the Greeks will lower their flag, and Greece will lower hers last. No! That is the situation now. And what is he doing? A feat, the learned man declared it; I know nothing. And what did he do? Well, you want to put on a play. You should pay for it, sir. Down in Athens there are factories, private factories, and they pay poor people. Sir, this is unprecedented, unprecedented.

Unprecedented things. I mean, to undermine the state, to accuse the police, to accuse the army, to accuse Greece, to accuse... And we do not pay him! The children of Greece have not slept for two months now. We were freezing!

He did not give them a single drachma or even greet them, though he has millions. Perhaps he can hear me now, if there are loudspeakers here in our Metropolis. He has done nothing for them. And worst of all, from morning till night on the radio, they blaspheme God. God is blasphemed.

People passed by and were horrified by the blasphemies he utters day and night. We Greeks remain unrepentant: we have stirred up little children to rebel against their parents, their teachers, their professors, and every authority.

Oh, foolish Greeks! While our house is burning, you are singing. So you spur them on and bring about these disgraceful acts. Yet these gentlemen who insult Greece, our mother, our own homeland, for which the bravest of the brave shed their blood, do not dare go out and insult Karamanlis. A gendarme would arrest anyone who did at once.

So Karamanlis is great, and our homeland is small? Mitsotakis is great, and our homeland is small? Florakis is great, and our homeland is small? Oh, what have we come to! They hurl insults, but the men do not dare to blaspheme and mock, because it would immediately be broken up. And now, of necessity, a police officer came, a good young man, and wept in front of me. He told me, he said, ‘I can’t bear it,’ he said.

We declared that we were giving him two days to get up and leave, and if he does not leave, woe betide him!

Let him go wherever he likes. Let him go to the moon, or to the people of Skopje. Let them put up a statue of him there, by all means. And they bear responsibility because they are becoming lax. We have fifty or sixty today, because we first baptize them and do not baptize them, because this whole spectacle must come to an end.

O Greeks, I say it again: we are unrepentant. We are unrepentant because, as I said, we let little children govern our homeland. We are unrepentant because we let a performer who has no faith in God stage the worst kind of play here in Greece.

And no one is moved, even in the villages. I will say no more; I do not want to say it, because my province is very sensitive. They acclaimed him, they acclaimed him. You are intelligent and understand why they acclaimed him. A great calamity is coming to this region, and all of us who believe in God must be on our guard.

So, as I said, one sign is that little children have been used to create a troubling situation in our nation. The second is that what is being staged here is a disgrace and brings shame on our nation.

And what is the third? Last night someone woke me. It was late, and I wondered who was knocking and what they wanted. I went to the door and heard a woman crying. She was a mother. ‘Your Grace,’ she said, ‘it’s all over now, it’s over.’ ‘What’s over?’ I asked. ‘In our village,’ she said, ‘there were Filipino women, Filipino women, and they’re carousing. They’ve set up a club, a club in a village near Edessa, a club, and they carouse all night long. We’ve lost our husbands, we’ve lost our children. And I see, and we hear, that they have a licence from the government to run an entertainment club, and all that, all that.’

An earthquake is coming; nothing will be left standing. The bowl has been poured out on the Euphrates. The Euphrates has dried up, and all the nations are coming into conflict. Unimaginable events will unfold here in our nation, in our homeland.

And our voice is one that truly sustains. Now they call Kantiotis a madman and heap abuse on him day and night. My chest is covered with such ‘medals.’ Yet, with God’s help, as we have said before, we remain steadfast and unshaken.

Even if all of you abandon me, I will go on preaching Jesus Christ crucified, whom you, children of the Greeks, praise and exalt throughout all ages. Amen.

Αγαπητοί μου χριστιανοί άνδρες, γυναίκες και παιδιά, θα ομιλήσουμε όχι επάνω σε έναν από τους ψαλμούς της μετανοίας, όπως κατά την περίοδο αυτήν ερμηνεύομε πρακτικώς, αλλά θα ομιλήσουμε απόψε στην αγρυπνία αυτή που κάνουμε εδώ στον Μητροπολιτικό Ναό, μέσα στον πιστό λαό μας,

Σε ένα από το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Το δεύτερο τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης είναι η Αποκάλυψη. Τρομερό βιβλίο. Θεόπνευστο βιβλίο. Όπως είναι τα άλλα βιβλία θεόπνευστα, έρχεται το τελευταίο βιβλίο της Αποκαλύψεως της Αγίας Γραφής.

και προφητεύει το μέλλον, το μέλλον που είναι τελείως άγνωστο στον άνθρωπο. Όχι ύστερα από δέκα χρόνια ή είκοσι χρόνια, αλλά ούτε ύστερα από μια ημέρα. Δεν ξέρουμε αν αύριο, λόγου χάρη, μη γένοιτο, να μην υπάρχει Φλώρινα.

Να μην προλάβουμε να βγούμε από το ναό και να γίνει ένας τεράστιος σεισμός και να μην είναι τίποτα όρθιο, και ναοί και σχολεία και σπίτια και άνθρωποι να αποθάνουν, όπως συνέβη στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Εξαφάνισαν ολόκληρες πόλεις, όχι μικρές πόλεις σαν τη δική μας, αλλά μεγάλες πόλεις. Είδες, αυτές τις ημέρες σανωνεί τη μεγάλη ανησυχία. Κάποιος διέδωσε, δεν ξέρω πώς διέδωσαν, ότι θα γίνει σεισμός και είναι έντρομοι οι άνθρωποι.

Και ρωτήσανε οι καθηγητές πανεπιστημίου που ασχολούνται με τη γεωλογία και είπανε: «Επιστημονικώς είναι αδύνατον να είπουμε πότε θα γίνει ο σεισμός. Άγνωστη η ημέρα του σεισμού». Έτσι είναι τα πράγματα.

Συνεπώς, εκείνος που γνωρίζει χρόνους και καιρούς είναι μόνο ο Παντοδύναμος Θεός. Αυτός βλέπει τας αβύσσους και γνωρίζει τι θα συμβεί. Εμείς είμαστε κοντόφθαλμοι, πολύ κοντά βλέπομεν, πέρα δεν μπορούμε να δούμε μακριά τι μέλλει γενέσθαι.

Το βιβλίο αυτό προφητεύει τα μέρα των δεγεδάσεων.

Ευρισκόμεθα, αγαπητοί, σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας, σε κρίσιμη περίοδο ευρισκόμεθα. Προς στιγμή, με τη συνάντηση των δύο ισχυρών δυνάμεων, του Μπους και του Γκορμπατσόφ, δημιουργήθηκε στον κόσμο η εντύπωση ότι ροδίζει η αυγή μιας νέας περιόδου της ανθρωπότητας, μιας χιλιετηρίδος, έλεγανε, γράφανε, η οποία θα διαρκέσει χίλια χρόνια διαρκούς ειρήνης μέσα στον κόσμο.

Αλλά τα πράγματα διεψεύσθησαν και πραγματοποιήθηκε για μία άλλη φορά ο λόγος της Γραφής που λέει προς τους Θεσσαλονικείς ο Απόστολος Παύλος: όταν ακούσετε ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη, να περιμένεις πόλεμον.

Αυτό λέγανε και διεψεύσθησαν ακριβώς, ενώ περίμεναν, και όπως λέγει ο Κύριος, όπως είναι άγνωστη η ημέρα και ο κλέπτης δεν ειδοποιεί τον οικοκύρη πότε θα πάει, ποια ώρα θα έρθει τη νύχτα, χτυπήσει το σπίτι.

Και όπως η γυναίκα, η έγκυος, δεν γνωρίζει την ώρα που θα γεννήσει, θα έρθει ο τοκετός της, η ημέρα, η στιγμή, έτσι ακριβώς και η ανθρωπότης δεν γνωρίζει πότε θα έρθει αυτή η ημέρα του Κυρίου. Όπου λέει ασφάλεια, εκεί πόλεμος, κύριε, πόλεμος.

Και εδώ ενέσκυψε πόλεμος, πόλεμος ο οποίος μέλλει να λάβει διαστάσεις τεραστίας και να λάβει παγκόσμιον χαρακτήρα, μάλιστα. Τι λέγει επ' αυτού η Αποκάλυψη; Το πρωί με πήρε ένα, δυο, τρεις από την Αθήνα κάτω, διαδοθήκανε ότι η Αποκάλυψη ομιλεί περί των γεγονότων αυτών.

Εγώ τότε ήμουν ασχολημένος, πολύ είχα φροντίδα με τις βουλεπρότασες. Λέω, αφήστε με, κάτω στην Αθήνα είναι εκατοντάδες θεολόγων. Λέω, να πάτε να τους ρωτήσετε, τους θεολόγους σας, εάν και πού μέσα στην Αγία Γραφή, στην Αποκάλυψη, γίνεται λόγος περί των ημερών αυτών.

Νομίζω ότι, χωρίς να διεκδικώ τη θέση ερμηνευτού της Αποκαλύψεως, δύναμαι να είπω ότι τα γεγονότα που μας συμβαίνουν τις ημέρες αυτές είναι προφητευμένα. Ευρίσκονται στο 16ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Εκεί ομιλεί, γίνεται λόγος, ότι, θυμηθείτε, σε έναν κύκλο που κάναμε ερμηνεύοντας τον 37ο ψαλμό της μετανοίας, «Κύριε, μη τω θυμώ σου ελέγξεις με, μηδέ τη οργή σου παιδεύσεις με», ομιλήσαμε εκτεταμένως για τις οργήσεις του Θεού αφενός και για τις μακροθυμίες του Θεού.

Και λέγαμε αυτό του Αγίου Κοσμά, εκεί μια ανάμνηση με το ρήμα του Κοσμά του Αιτωλού, που έλεγε ότι, λέει, αλίμονο εάν ξεχειλίσει το ποτήρι της οργής του Θεού. Γεμίζει, γεμίζει το ποτήρι σταγόνα προς σταγόνα, αλλά έπειτα ξεχειλίζει. Και άμα ξεχειλίσει το ποτήρι της μακροθυμίας του Θεού, λέει τότε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, και ξεκρεμάσει τη σιδερένια του ράβδο, ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις πάντα σε εμάς. Λέγει κάπου εκεί ο Κοσμάς ο Αιτωλός στις προφητείες.

Και ξεκρέμασε ο Θεός το σιδερένιο μπαστούνι, τη σιδερένια ράβδο, και θα βγει ως σκεύη κεραμέως, και η οργή του Θεού εξέσπασε. Και σαφώς σου μιλεί το δέκατον έκτο κεφάλαιο περί οργής του Θεού, η οποία εικονίζεται με εφτά αγγέλους.

Και οι άγγελοι αυτοί, ο καθένας από αυτούς, κρατάει στα χέρια του μια φιάλη, ένα ποτήρι.

Με αυτήν την πύρα πιάραγανε αυτές οι ποτήλες 7, ποτήλες 7 φιάλες. Τι είναι αυτές οι φιάλες; Οι φιάλες, μπορούμε να πούμε ότι είναι οι πύραυλοι, τρομεροί πύραυλοι που διασχίζουν τον ουρανό και ενσκήπτουν και φέρνουν καταστροφή μεγάλη. Μπορούμε να πούμε είναι ατομικές βόμβες, όπως αυτές που φέρνονται εκεί μέσα στη Χιροσίμα, που πέσανε μέσα αυτές οι ατομικές βόμβες.

Φαινότανε σαν μπουκάλες, μεγάλες, σαν μεγάλα, μεγάλα τεράστια αυτά, και έκανε μεγάλη καταστροφή. Λέει λοιπόν, ακούεται και λέει στους αγγέλους ο Θεός: «Εξέλθετε και ρίψετε τας φιάλας επάνω εις την γη». Λαμβάνουν οι άγγελοι να ρίψουν τας φιάλας τους επάνω στο πρόσωπο της γης.

Και ο ένας εξ αυτών, ο πρώτος άγγελος, ρίπτει την φιάλην επάνω στη γη.

Τι συνέβη; Μόλις έπεσε η φιάλη και εξεράγη η φιάλη, τότε, λέει, έλκος κακόν, ασθένεια τρομερά. Όχι συνηθισμένη ασθένεια. Ποια άλλη ασθένεια; Να υποθέσουμε το έλκος αυτό είναι καρκίνος; Όχι, αλλά είναι μάλλον τα ακατανόμαστα πάθη, τα οποία δημιουργεί η κατάχρηση των αφροδισίων ηδονών, η παράβαση της εντολής του Κυρίου, «ου μοιχεύσεις, ου πορνεύσεις». Αυτά τα ακατανόμαστα. Και μάλλον φαίνεται ότι αυτό το έλκος, το κακό έλκος, είναι η φοβερά αυτή ασθένεια για την οποία και άλλοτε μιλήσαμε, είναι το AIDS. Όπως σας είπα και προχθές, νομίζω ότι στην Ελλάδα δεν είχαμε ούτε ένα κρούσμα. Τώρα οι γιατροί μας ειδοποιούν ότι περάσαμε τα 600, πάμε προς τα 700, πάμε προς τη χιλιάδα. Και τρόμος και φόβος στα νοσοκομεία, και οι γιατροί και οι νοσοκόμοι πλησιάζουν όλους τους ασθενείς, δεν τολμούν να πλησιάσουν.

Πώς και απ' τα πάντζες να πλησιάσει ο νοσοκόμος αυτόν που προσβλήθηκε από το AIDS, από την ασθένεια; Το έλκος, έλκος κακόν, λέει, θα πέσει στη γη. Η μία φιάλη έπεσε, τώρα έρχεται η σειρά της άλλης φιάλης.

Η άλλη φιάλη, λέει, θα πέσει επάνω στη θάλασσα και μέσα στην θάλασσα, που ζουν χιλιάδες εκατομμύρια, ενάλιος πλούτος ζωοφτά μεταδιπέφτει. Και αμέσως τι συμβαίνει; Η γαλάζια θάλασσα αλλάζει το χρώμα της και από γαλάζια που είναι γίνεται κόκκινη σαν το αίμα, και όλα τα ψάρια ψωφίσανε μέσα στην θάλασσα, λέει.

Δεν μπορούσαν να ζήσουν μέσα στα καθαρά νερά της θαλάσσης, πλέον είχαν βρωμήσει, είχαν μεταβληθεί. Η τρίτη φιάλη, έρχεται η ώρα της τρίτης φιάλης. Πέφτει, λέει, άλλη φιάλη επάνω στα ποτάμια, στα κρυστάλλινα νερά.

Τα κρυστάλλινα νεράκια αυτά γίνονται αίμα και μεγάλος αναστεναγμός επάνω στη γη υπάρχει. Πού είμαστε; Στην τρίτη, στην τετάρτη φιάλη. Τετάρτη φιάλη πέφτει επάνω, η τετάρτη φιάλη είναι εκείνη η οποία πέφτει επάνω στον ήλιο, επάνω στον ήλιο και ο ήλιος, λέει, ανέβασε το θερμόμετρο, όχι 30 to 40.

Σε μεγάλο, ξέρετε πολύ καλά, έχετε ακούσει ότι τον ήλιο δεν μπορεί να τον πλησιάσει κανείς. Στον ήλιο η θερμοκρασία του ήταν φοβερά, είναι 6 to 7 χιλιάδες βαθμούς Κελσίου, το λιώνει το παν, τα μέταλλα λιώνουν αντίνετο και θερμαίνεται, λέει, ο ήλιος και εκαυματίστη η γη, εκάει, λέει, η γη, θερματίστησε η γη και προσπαθούν οι άνθρωποι να βρουν καταφύγιον, δροσιά, να βρουν δροσιά.

Σαν μες στις σπηλιές, μες στα σπήλια και δεν την βρίσκουνε και βλαστημούνε το Θεό, δεν μετανοούν. Η άλλη φιάλη έπεσε επάνω, έπεσε, έπεσε η άλλη φιάλη επάνω στον θρόνο του θηρίου, όπου ήταν το θηρίο, λέει, και δημιούργησε κάτω τεράστια καταστροφή και βλασφήμησαν οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι είχαν το χάραγμα του αρνίου, το χάραγμα του διαβόλου. Αυτοί όλοι εξολοθρέψανε το πρόσωπο της γης, τέτοια κατάρα.

Η άλλη, η έκτη, αυτό είναι εδώ το σημείο που παρακαλώ να προσέξετε, ότι η έκτη φιάλη που έπεσε, στον Εφράτη ποταμό έπεσε. Ποιος είναι ο Εφράτης ποταμός; Ο Εφράτης ποταμός είναι ιστορικός ποταμός, είναι ο Εφράτης όπως εμείς έχουμε εδώ τον Αξιό ή τον Αχελώο ποταμό μάλλον που διαρρέει την Ελλάδα ή τον Πηνειό ποταμό που διασχίζει την Ελλάδα, έτσι και κάτω στο Ιράκ, όπου τώρα εκεί γίνεται ο πόλεμος, ο Εφράτης ποταμός διασχίζει τον.

Οι δύο ποταμοί είναι ο Εφράτης και ο Τίγρης ποταμός. Στο κέντρον δε του Εφράτη ποταμού είναι η αρχαία πόλη, η Βαβυλών. Η αρχαία πόλη είναι Βαβυλών, ιστορική πόλη, σαν επιτύχει πολιτισμός αρχαίος. Σκάβουν οι αρχαιολόγοι και βρίσκουν ποικίλα, ποικίλα σημεία τα οποία πείθουν ότι όσα λέει η Γραφή ήσαν αληθινά: κτίρια ολόκληρα, τάφοι, αγγεία, χρυσά, αργυρά, αδαμάντινα, δανειοχεία, αγάλματα, ποικίλα εκεί πέρα μέσα στη Βαβυλώνα. Εκεί λοιπόν είναι ο Εφράτης. Εκεί ήτανε, ανεπτύχθησαν τρεις αυτοκρατορίες, η Βαβυλώνια, η Ασσύρια, η Περσική, και ο Μέγας Αλέξανδρος ακόμα μετέβη μέχρι Βαβυλώνος, εκεί πέρα στη Βαβυλώνα. Και ένα διάστημα και η αυτοκρατορία είχε περάσει στα χέρια των Ελλήνων εκεί πέρα μέσα εις την Αυτή. Και εκεί λοιπόν εις την Βαβυλώνα, εις την Βαβυλώνα, η έκτη στον Εφράτη ποταμό έπεσε.

Και όταν έπεσε στο Εφράτη, όλοι συμφοράνε, τρομερά συμφοράνε, εξηράθη ο Εφράτης, εξηράθη ο Εφράτης και ένα μικρό παιδί μπορούσε να περάσει, να περάσει τον Εφράτη ποταμό, που άλλοτε είχαν βάθος ένα και δύο μέτρα. Ήταν ο ποταμός ο Εφράτης μεγάλος, ο μεγάλος ποταμός εξηράθη και άνοιξε ο δρόμος, λέει. Και τι έγινε στον δρόμο όταν άνοιξε ο δρόμος; Περάσαν τα στρατεύματα, λέει, των εθνών.

Λέει απλώς του ενός έθνους, των εθνών, ότι περάσανε τα στρατεύματα του έθνους και έγινε μάχη κραταιά, πρωτοφανής. Και η μάχη αυτή, η οποία διεξήχθη, λέει, εις τρομερόν, εις βάθος και έκταση μεγάλη και μεγάλας καταστροφάς, ονομάζεται μέσα στο κεφάλαιο αυτό, ονομάζεται Αρμαγεδδών, Αρμαγεδδών της Αποκαλύψεως.

Είναι ο έσχατος πόλεμος, η καταστροφή θα είναι απέραντος μέσα στην καταστροφή και πράγματι εκεί τώρα γίνεται η μάχη, εκεί είναι όλα τα στρατεύματα, εκεί είναι όλα τα στρατεύματα της υφηλίου, εκεί είναι και δίνουν κραταιά μάχη εναντίον ενός θηρίου, το οποίο όντως θηρίο, όπως είπε και ο Σωκράτης, ο Πλάτων είπε ότι το αγριότερο θηρίο που υπάρχει στον κόσμο είναι ο άνθρωπος.

Το έλεγε τότε που ο άνθρωπος δεν είχε τα τεχνικά μέσα. Δεν είχε τα τεχνικά μέσα, απλώς γινόταν ο πόλεμος με ξίφη, με βέλη, με ασπίδες, με άλλα μικρά και ασήμαντα όπλα, ενώ σήμερα παιχνιδάκια δηλαδή ήταν.

Ενώ τώρα ο πόλεμος γίνεται με τεχνολογικό πολιτισμό, είναι ηλεκτρονικός ο πόλεμος, τρομερός ο πόλεμος, είναι το θηρίο πλέον, το επιστημονικό. Ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζουμε σήμερα, θα έρθει η μέρα που θα στενάξει ο άνθρωπος, τώρα απολαμβάνει, ζει σε έναν κόσμο μεγάλο κομφόρ, μεγάλων ευκολιών, με κουμπιά ζούμε, ανάβουμε τα αυτά που στα χρόνια τα δικά μου, θυμούμαι, με δαδιά.

Ως ιεροκήρυκας εγώ περιόδευσα πολλά χωριά της Ελλάδος με δαδιά. Κοντέψω ανάψανα πλησία και ο Πύριμελη ανάψανα το δαδί με δαδιά. Θα ζητήσουμε, λοιπόν, τώρα έχουμε φώτα και στο μικρότερο χωριό. Θα έρθει όμως η μέρα κατά την οποία, μπροστά στις καταστροφές που θα επιφέρει ο επιστήμων, το επιστημονικό θηρίο, όχι πλέον το επιστημονικό θηρίο, ο απλός άνθρωπος, αλλά το επιστημονικό θηρίο.

Θα είναι τι άφθορος, θα είναι προτιμότερο να ζήσαμε και πράγματι. Δεν είναι φοβερόν; Για μετρήστε, αν κάνετε ένα λογαριασμό, να δείτε: από την ώρα που ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο μέχρι τώρα, εκατομμύρια, εκατοντάδες εκατομμυρίων σκοτωθήκαν και σκοτώνονται κάθε μέρα και βάφονται οι δρόμοι με τα αίματα. Θα νοσταλγήσει η ανθρωπότητα τις ημέρες εκείνες κατά το οποίο ο άνθρωπος ζούσε σε μια απλότητα μεγάλη.

Θα πέσει στον Εφράτη ποταμό, προφητεία σαφής είναι, θα πέσει στον Εφράτη ποταμό, θα ξεραθεί ο Εφράτης ποταμός, από τα μέσα τα οποία θα ριφθούν, θα ανοιχθεί πλέον δρόμος, δρόμος, από τον οποίο θα περάσουν τα στρατεύματα όλα, τα νέα μέσα.

Και θα γίνει σύρραξη μεγάλη, σύρραξη παγκόσμια, η οποία ίσως είναι και η τελευταία σύρραξη και ο τελευταίος πόλεμος. Προηγήθησαν δύο πόλεμοι, ο πρώτος και ο δεύτερος πόλεμος, και όπως είπα και προηγουμένως, εννοήσαμε ότι ροδίζει η αυγή ενός νέου πολιτισμού, μιας μακράς περιόδου ειρήνης, και τώρα εξφέξει και ξεσπάει ο παγκόσμιος αυτός Αρμαγεδών της Αποκάλυψης. Τρομερό πράγμα.

Και ο τελευταίος πλέον, η τελευταία φιάλη θα πέσει επάνω στη γη και όταν πέσει επάνω στη γη δεν θα πέσει μόνο η φιάλη αυτή η άλλη αλλά την ώρα που θα πέφτει κάτω λέει θα γίνει σεισμός, μέγας σεισμός, πρωτοφανής σεισμός και η Βαβυλών θα χωριστεί σε τρία, σε τρία κομμάτια θα γίνει η Βαβυλών, το Ιράκ, θα γίνει μεγάλος πόλεμος.

Θα γίνει ο σεισμός και πρέπει να μετανοήσουν οι άνθρωποι, και αν δει, και θα πέσει, λέει, ακόμα και χαλάζι. Χαλάζι, όχι το συνηθισμένο χαλάζι. Εδώ, όταν το χαλάζι πέφτει σαν καρύδι, έχω δει χαλάζι σαν καρύδι, σκοτώνει ανθρώπους και ζώα.

Αλλά το χαλάζι εκείνο δεν θα είναι σαν καρύδι ή σαν φουντούκι, αλλά θα είναι πολύ μεγάλο, θα είναι ταλαντιαίο το χαλάζι.

Και ονομάζει το βιβλίο της Αποκαλύψεως

Ότι θα είναι ταλαντιαία, δηλαδή θα ζυγίζει 35 κιλά. Φανταστείτε να πέφτουν, θα γκρεμίζουν κτίρια, θα ανοίγουν χάσματα, τρομερά φαινόμενα. Ω Θεέ μου, δεν τα πιστεύει. Πρώτα διαβάζετε την Αποκάλυψη, παραμύθια λέει, και όμως τα παραμύθια αυτά που δεν τα πιστεύανε ποτέ, δεν πιστεύανε ποτέ αυτά τα πράγματα και δεν μπορούσαν να εννοήσουν τι εννοεί η φιάλη και τι εννοεί όλα αυτά τα οποία λέει η Γραφή, οι γραφοί τα θεωρούσαν απίστευτα και φαντασιοπληξίες. Και όμως αυτά τα οποία ο κόσμος τότε εν το εγωισμό και η υπερηφάνεια του τα θεωρούσε, τώρα γίνονται πραγματικότητες. Σε τούτους χρόνους ζούμε, αδερφοί μου.

Το αποτέλεσμα το λέει. Πέφτανε οι πληγές αυτές και λέει η Αποκάλυψη δεν μετανοούσαν. Μάλιστα σε μία από αυτές τις πληγές που έπεσε κάτω στη γη λέει τόσο λέει πόνεσαν οι άνθρωποι που δαγκώνανε τη γλώσσα τους, μασούσαν τη γλώσσα τους από τον πόνο όπως η γυναίκα που γεννάει δαγκώνει εκεί πέρα το προσκέφαλό της τα μαξιλάρια της όπως ο πληγωμένος του όπως είδα εγώ στους πολέμους που ανεβήκαμε στα ψηλά βουνά όταν πολλοί πονάνε δαγκώνουν για να μετριάσουν τον πόνο τους, δαγκώνουν δαγκώνουν τα ρούχα τους, αυτό και λοιπά, έτσι λοιπόν και αυτοί λέει από τον πολύ πόνο

Λοιπόν, δαγκούσανε, μασούσαν τις γλώσσες τους και βλαστημούσαν τον Θεό. Αμετανόητοι. Αμετανόητοι. Ήταν αμετανόητοι. Και αυτό είναι το φοβερότερο γνώρισμα του αιώνα μας, η αμετανοησία, αμετανόητοι. Και για να αφήσουμε τι γίνεται στους άλλους κόσμους, ας κοιτάξουμε αυτή τη γωνιά, τη μαρτυρική αυτή γωνιά που κατοικούμε, που ονομάζεται Ελλάς. Διέρχεται κρίση μεγάλη η πατρίδα μας. Παντός είδους κρίση διέρχεται. Και, και, και, και.

Και προπαντός ηθικοί και θρησκευτικοί και προπαντός εκκλησιαστικοί. Δεν έχουμε καιρό να αναπτύξουμε τον σεισμό που γίνεται στους τομείς αυτού του έθνους μας. Λοιπόν, και οι άνθρωποι είναι αμετανόητοι. Τίποτα, αμετανόητοι, τίποτα.

Ένα μικρό μέρος του λαού μας συγκινείται τόσο από το Ευαγγέλιο όσο και από τα διδάγματα του Ευαγγελίου και τα κηρύγματα. Ο άλλος παραμένει βαθιά, κοιμάται, λήθαργος, που δεν ξέρω τι σάλπιγγες Αποκαλύψεως πρέπει να χτυπήσουν και ποιοι σεισμοί πρέπει να γίνουν, και αν τότε πάλι μετά.

Αμετανόητοι είναι οι άνθρωποι, αμετανόητοι. Πού δείχνεται το αμετανόητο των ανθρώπων; Το αμετανόητο των ανθρώπων φαίνεται εις το ότι βλέπεις τον άνθρωπο. Λοιπόν, βλέπετε, ενώ γίνονται αυτά τα σεισμικά φοβερά πράγματα, δεν εννοεί. Και μόνο ότι έχουμε, και δεν παρέλειψα να το πω αυτό, να υπενθυμίσω το άλλο: ότι εμφανίστηκε τώρα ένα στοιχείο. Ομιλούν οι ιστορίες για τον Νέρωνα, ομιλούν οι ιστορίες για τον Ηρώδη, ομιλούν οι ιστορίες για άλλους Αττίλας και για άλλους βαρβάρους που έκαναν καταστροφή μεγάλη και λοιπά.

Αλλά αυτός ο Σαντάμ είναι περισσότερον όλων κακοποιό στοιχείο, φοβερό. Μίσος άσπονδο, μισεί τρομερά, τρομερά τους χριστιανούς. Και στο βάθος είναι πόλεμος του Ισλάμ εναντίον του Χριστού και εναντίον των χριστιανών, των ψευδοχριστιανών.

Τι ούτως είναι από μικρός; Τι κάνει ορφάνια; Ορφανός έμεινε και έπεσε στα χέρια κακών ανθρώπων και έπεσε μίσος, τι μεγάλο. Γι' αυτό τα διαζύγια, κάνω μια παρέκβαση, τα διαζύγια είναι μεγάλη συμφορά.

Χωρίζεις, ε, χωρίζεις. Το παιδί θα γίνει τρομοκράτης. Τα κοπιόνα, όλα αυτά που τώρα συμβαίνουν, είναι παιδιά διαζευμένων. Και κινδυνεύομαι, παραπαρέκβαση είναι αυτή του λόγου που λέγω εδώ πέρα, ότι το ένα τρίτο των γάμων διαλύονται. Τα παιδιά τι γίνονται; Ακούει το παιδί τη μάνα να βλαστημάει τον πατέρα. Και ακούει τον πατέρα να βλαστημάει τη μάνα. Και ανατρέφονται τα παιδιά χωρίς Θεό και γίνονται τρομοκράτες.

Έπεσε λοιπόν αυτός ο Σαντάμ, μικρό παιδί ορφανό, μέσα εις το χάος αυτό της καταστροφής και λοιπά, απέκτησε μίσος, τρομερό μίσος. Σκότωνε παιδιά, τα έθαβε μέσα στην άμμο της Αραβίας και ακόμα λέγει είχε κάνει μια λεκάνη.

Θα φρίξετε να ακούσετε αυτό που γράψανε οι εφημερίδες.

Είπες ότι έκανε μια λεκάνη, λεκάνη μεγάλη, και μέσα στην λεκάνη έβανε υγρό, σαν και εκείνο, πώς το λένε, Αουκφόρτ, πώς το λένε αυτό. Λοιπόν, έβαλε μέσα, το γέμιζε την λεκάνη με τέτοιο υγρό, υγρό, έλιωνε τον άνθρωπο, τον εξαφάνιζε, δεν είχε τίποτα, καλά κόκκαλο, κρέατα, κρέατα, κόκκαλα, και κατ' όπου το έκανε, το έκανε τρομερά πράγματα. Αντίχριστος πραγματικός, ο οποίος τώρα έχει... Μη νομίζετε ότι είναι εύκολο να τον εγγύσουν, θα πέσουν πολλά κορμιά.

Θα πέσουν πολλά κορμιά. Αν μάλιστα αυτός ανοίξει τις πετρομηχανές, υπάρχει κίνδυνος όλος ο κόλπος, ο Περσικός Κόλπος, να γίνει θάλασσα, μισό μέτρο πετρέλαιο, και θα ανάψει φωτιά. Και αν ανάψει φωτιά εκεί, ο κόλπος αυτός, που φοβούνται οι Αμερικάνοι πολύ αυτό το τρόπο, πλημμυρίσει ο ποταμός αυτός, έχουν τον πετρομεταμός αυτός πλημμυρίσει, πλημμυρίσει ο ποταμός αυτός, θα καίγεται και η καπνιά θα κάνει Θα καλύψει ολόκληρη την Ευρώπη, θα φτάσει μέχρι σημειών, θα φτάσει, βρωμερά σημεία των καιρών. Βλέπετε λοιπόν ότι ο πόλεμος αυτός, περί του οποίου μιλούμε, ο Αρμαγεδδών, είναι προφητευμένος στο 16ο κεφάλαιο, εκεί στο σημείο όπου λέγει ότι θα πέσει στον Ευφράτη ποταμό. Έτσι είναι οι άνθρωποι, αγριότητες μεγάλες μέσα εις τον κόσμο, τα σημεία αυτών των καιρών. Και υπάρχει αυτή η οργή του Θεού επάνω στη γη και οι άνθρωποι μένουν αμετανόητοι. Πού είναι η μετάνοια; Δεν βλέπεις; θα πέσω πολλά κορωμιά αν μάλιστα αυτός ανοίξει τις πετρομηχανές υπάρχει κίνδυνος όλος ο κόλπος ο περσικός κόλπος να γίνει θάλασσα μισό μέτρο πετρέλαιο και θα ανάψει φωτιά και αν ανάψει φωτιά εκεί ο κόλπος αυτός που φοβούνται οι Αμερικάνοι πολύ αυτόν τον τρόπο πλημμυρίσει ο ποταμός αυτός έχουν τον πετρομεταμός αυτός πλημμυρίσει πλημμυρίσει ο ποταμός αυτός θα χιάγεται και η καμπιά θα καλύψει ολόκληρη την Ευρώπη. Θα φτάσει μέχρι σημείο όταν φτάσει. Βρωμερά σημεία των καιρών.

Βλέπεις τι γίνεται; Άλλη προφητεία του Ισαΐου, προφητεία σας πάω τώρα, Ισαΐα. Πρωτοφανές αυτό. Οι δάσκαλοι, δεν κατηγορώ όλους τους δασκάλους, όχι, να είμαι δίκαιος, υπάρχουν δάσκαλοι, θα τα πούμε την ημέρα της εορτής, την Τετάρτη που θα εορτάσω, υπέροχοι άνθρωποι, υποδείγματα και πρότυπα αρετής, παρεγκολισμένοι τάξεις μέσα στην κοινωνία μας, υπέροχοι. Οι μειονότητες όμως, αδιουπιστεύω στον Θεό, οι άλλοι, πλήστε,

Είναι μια ιδέα. Τι κάνανε μαζί με άλλους; Έβαλαν τα παιδιά να κατεβούν στους δρόμους, να καταλάβουν τα θρανία, να καταλάβουν τα σχολεία τους, τα σχολεία, και να κάνουν καταστροφές, απίθανες ιστορίες. Κατέστρεψαν τα πάντα, τα πάντα.

Τι σημαίνει αυτό το πράγμα; Τι σημαίνει; Αυτό υπενθυμίζει, υπενθυμίζει ένα μύθο του Αισώπου που έλεγε ο Αίσωπος ότι ένα παιδί, λέει, γεωργού επίσης τα χωράφια και βρήκε σαλιγκάρια, βρήκε κάτι καραβόλους και άρπαξε τους καραβόλους και τους έβαλε σε φωτιά και τους έβαλε πάνω στη φωτιά και αυτός νόμιζε, όπου άκουγε που βράζανε, νόμιζε ότι λαλούν.

Ότι ο ανόητος λέει ζώα, το οικιώνυμο μη πραμένω, αμήν σάδεται. Ο ανόητος Έλληνες, το οικιώνυμο μη πραμένω, αμήν σάδεται. Και πού θα καταλήξουμε; Καταλήξουμε, το λέει ο Ισαΐας. Διαβάστε τον Ισαΐα. Θα έρθει η μέρα, λέει, κατηραμένη, που τα μικρά παιδιά θα κυβερνήσουν τους γονείς τους, θα κυβερνήσουν το έθνος. Για φανταστείτε, να δώσουν, έτσι όπως πάνε, να πάνε να δώσουν στα παιδιά στην ηλικία των 10 ετών, να δώσουν το δικαίωμα να βγαίνουν πρωθυπουργοί, να έχουν ψήφο, να ψηφίζουν, όπως θα λέγαμε, τα 18 χρονών παιδιά της μαμάκας, που ποτέ τους, που ξυπνούν για την νύχτα ακόμα και αδειάζουν τα ψυγεία τους. Λοιπόν, να δώσουν τέτοια δικαιώματα στα παιδιά 10 ετών να ψηφίζουν, όπως θα έχουν πρωθυπουργό 12 χρονών, θα έχουν πρωθυπουργό ο έ και ε λίμωνον που έλεγε και είναι ανίστοιχοι και βρήκαν σε εμάς.

κατανοούμε. Πάει πλέον. Η εξουσία του πατρός, η εξουσία του δασκάλου, η εξουσία της μητρός, η εξουσία των ανθρώπων.

Ανθρώπων που έχουν περάσει από το μεγάλο σχολείο της πείρας, το οποίο είναι το μεγαλύτερο σχολείο, αυτοί δεν υπολογίζονται. Όχι, το μικρό παιδί, ο νέος, κυβερνάει σήμερα το σπίτι και αναγκάζεται και υποτάσσεται ο πατέρας. Χρόνια φοβερά και απαίσια.

Και όταν λέει «κυβερνήσουσιν», και υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη ένα παράδειγμα ενός νεαρού, όπως είναι ο βασιλιάς, 12 χρονών, γιατί έκανε θάλασσα, θάλασσα. Αυτού πάει η ανθρωπότητα και νεανίσκοι κυβερνήσουν. Δεν θα κυβερνήσουν πλέον την ανθρωπότητα Λυκούργοι και Σόλωνες και μεγάλοι άνθρωποι, και Σόλωνες και μεγάλοι.

Και βαρινά περιέρχεται αυτό πλέον στην εξουσία των παιδιών. Και είναι ένα, λοιπόν, όλοι οι Έλληνες, το οικειώνυμο μην πρέπει να μην εισχάδεται. Και σπρώχνεται με αθώα από τα μικρά αυτά παιδιά μέσα στους δρόμους και καταλαμβάνουν και κάνουν καταστροφή τεράστια.

Και εν τολμά εις αγγελέψει ένα παιδί. Σπάσανε τα αγγεία, σπάσανε τα πάντα. Κατά εκατομμύρια. Ποιος θα τα πληρώσει; Ο φτωχός ελληνικός λαός θα πληρώσει πάλι τις ζημίες όλες αυτής της αλλόφρονος τακτικής. Χρησιμοποιούν τα μικρά παιδιά ως υπομόχλειον για να ανατρέψουν καταστάσεις τέτοιες. Κατάστασες ένας αυτό με αμεταρρόητη παραμένουμε αμεταρρόητη θέτει άλλο δείγμα, δείγμα το έχουμε εδώ στην πόλη το δείγμα αυτό.

Μας είδε ο κύριος σκηνοθέτης αυτός. Δεν μισώ το θέατρο, όχι, μ' αρέσει το θέατρο. Υπάρχουν θέατρα σπουδαία τα οποία εκτίμησαν την Ελλάδα, όπως είναι τα θέατρα, είναι τα έργα τα οποία έφτιαξαν οι μεγάλοι τραγωδοί της ανθρωπότητας, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης. Μεγάλα έργα αυτά, συγκλονιστικά έργα. Αλλά τούτο εδώ τι είναι; Αυτό είναι και εναντίον της πατρίδας μας και εναντίον της οικογενείας και εναντίον παντός ωραίου και υψηλού.

Και το τροφοδοτεί. Ξυπνήστε, ω Έλληνας, ω Έλληνας, ξυπνήστε! Το τροφοδοτεί επίτηδες το ΕΟΚ για να διαλύσει το ελληνικό έθνος, να το σβήσει από το χάρτη. Και ότι βέβαια θα έρθει μια ημέρα μακρινή, με τα χίλια χρόνια, που η ανθρωπότης... θα πέσουν τα σύνορα. Το πιστεύω αυτό, διότι είναι προφητευμένο μέσα στις Γραφές ότι θα έρθει μια ημέρα κατά την οποία τα σύνορα θα πέσουν και θα γίνει η ανθρωπότης μία ποίμνη, εις ποιμήν. Αλλά αυτός υπονοεί μακρινά, η περίοδος αυτής... Θα αρχίσουμε λοιπόν εμείς από το ξήλωμα των συνόρων, από την Ελλάδα, την μαρτυρική μας πατρίδα; Και όπως είπε ένας σοφός Έλλην που αγαπούσε την Ελλάδα, ότι αν έρθει ποτέ αυτή η μέρα, η μέρα αν έρθει, είναι 156, 160 είναι τα έθνη, την ημέρα έρθει.

Θα κατεβάσουν όλοι οι Έλληνες τη σημαία τους και τελευταία η Ελλάδα θα κατεβάσει τη σημαία της. Όχι! Αυτή είναι τώρα η ιστορία. Και τι κάνει; Άθλος, το δήλωσε ο μεγόμαθος, δεν ξέρω τίποτα. Και τι έκανε; Καλά, θες να κάνεις θέατρο. Να πληρώσεις, κύριε. Κάτω στην Αθήνα υπάρχουν βιομηχανίες, ιδιωτικές βιομηχανίες, και πληρώνουν πτωχαδάκια. Και τα πιλάγονται στις βιομηχανίες των. Να πει όσες, κύριε, τι το έθαγε το πρωτοφανές πράγμα, πρωτοφανές.

Πράγματα, πρωτοφανές. Δηλαδή να διαλύει το κράτος, να κατηγορεί την αστυνομία, να κατηγορεί το στρατό, να κατηγορεί την Ελλάδα, να κατηγορεί... Και εμείς δεν τον πληρώνουμε! Έχουν τώρα δύο μήνες τα παιδιά της Ελλάδας να κοιμηθούν. Πουντιάζαμε!

Δραχμή δεν τους έδωσε, ποτέ δεν τους χαιρέτησε. Τίποτα από τα εκατομμύρια τα οποία έχει. Θα με ακούει την ώρα αυτή, αν υπάρχουν μεγάφωνα εδώ στη Μητρόπολή μας. Λοιπόν, τίποτα από αυτό. Και το χειρότερο από όλα, μέρα νύχτα από το πρωί μέσα στο ράδιο, βλαστημούν Θεό, Θεό βλαστημάται.

Περάσαν άνθρωποι από εκεί και εφρίξανε από τις βλαστημιές τις οποίες μέρα και νύχτα λέγει. Οι Έλληνες αμετανόητοι, διότι με τα μικρά παιδιά τα διαρεθίσαμε να επαναστατήσουν εναντίον των γονέων, εναντίον των δασκάλων, εναντίον των καθηγητών, εναντίον πάσης εξουσίας.

Ω ανόητοι Έλληνες, της οικίας ημών εμπιπραμένης, υμείς άδετε. Ωθείτε λοιπόν, δημιουργείτε αυτά τα έργα, τα οποία είναι εξευτελιστικά. Δεν τολμάνε όμως αυτοί οι κύριοι που υβρίζουν την Ελλάδα μας, τη μητέρα μας, τη δικιά μας πατρίδα, που έχυσαν οι γενναίοι γενναίων το αίμα τους, δεν τολμάνε να βγούνε να υβρίζουν τον Καραμανλή. Αμέσως θα τον συλλάβει ο χωροφύλακας.

Α, είναι μεγάλος ο Καραμανλής και μικρή η πατρίδα μας. Α, είναι μεγάλος ο Μητσοτάκης και μικρή η πατρίδα μας. Α, είναι μεγάλος ο Φλωράκης και μικρή η πατρίδα μας. Ω, πού καταντήσαμε! Υβρίζουν, δεν τολμάνε οι άνδρες να βλαστημίσουν και να περιπαίξουν, διότι αμέσως θα διαλύεται. Και τώρα υποχρεωμένως ήρθε ένας αστυφύλακας, καλό παιδί, και έκλαιγε μπροστά μου και μου έλεγε, λέει, δεν υποφέρω, λέει.

Υπάρχουν που δηλώσαμε ότι του δίνουμε προθεσμία δυο μέρες να σηκωθεί να βγει, και αν δεν βγει, ουαί και αλίμονο!

Να πάει όπου θέλει, να πάει στο φεγγάρι, να πάει στους Σκοπιανούς, να τον κάνουν άγαλμα στους Σκοπιανούς μέσα μάλιστα, και έχουν ευθύνη διότι λαρώνονται. Εμείς έχουμε σήμερα 50 to 60, διότι πρώτα τους βαπτίζουμε και δεν τους βαπτίζουμε, διότι πρέπει να φύγει αυτό το σκηνικό που είναι αυτό.

Ω, λέει, ω Έλληνες, επαναλαμβάνω, αμετανόητοι είμασθα, αμετανόητοι, διότι όπως είπαμε βάζουμε τα παιδιά, τα μικρά παιδιά να κυβερνήσουν την πατρίδα μας, αμετανόητοι διότι βάζουμε ένα θεατρίνο άπιστο και άθεο να παίξει το χειρότερο θεατρικό έργο στην Ελλάδα μας.

Και κανείς δεν συγκινείται και πει σε χωριά, να μην πω κάτι, δεν θέλω να το πω, διότι είναι πολύ ευαίσθητος η πειρακία μου. Τον αποθεώσανε, τον αποθεώσανε. Είστε έξυπνοι και καταλαβαίνετε γιατί τον αποθεώσανε. Έρχεται μεγάλη συμφορά στη γωνιά αυτή και πρέπει να είμαστε όλοι στο μεταβόγου, όσοι είμαστε, όσοι πιστεύουμε στο Θεό.

Λοιπόν, ένα είπαμε τώρα σημείον, ότι τα μικρά παιδιά χρησιμοποιήθηκαν ως μέσα για να δημιουργηθεί μια κατάσταση λιβράς στο έθνος μας. Το δεύτερο είναι ότι τα σκηνικά εδώ αποτελούν αίσχος και καταισχύνει το έθνος μας.

Και το τρίτο ποιο είναι; Χθες με ξύπνησαν, νύχτα η ώρα. Λέω κι εγώ, ποιος με χτυπάει, ποιος θέλει; Πάω λοιπόν να ακούω μια φωνή γυναίκας να κλαίει. Μια μάνα ήτανε. «Δέσποτα», λέει, «πάνε πλέον», λέει, «πάει». «Τι πάει;» «Να, στο χωριό μας», λέει, «ήτανε Φιλιππινέζες, Φιλιππινέζες και οργιάζουνε και φτιάξανε κέντρο, κέντρο σε ένα χωριό που εγγίζει προς την Έδεσσα, ένα κέντρο, και όλη νύχτα οργιάζουνε και χάσαμε τους άντρες μας, χάσαμε τα παιδιά μας και βλέπω και ακούμε ότι έχει άδεια από την κυβέρνηση να έχει κέντρο διασκεδάσεως όλας, όλας».

Σεισμός έρχεται, δεν θα μείνει τίποτα όρθιον. Έπεσε η φιάλη στον ποταμό Εφράτη, εξηράνθηκε ο Εφράτης και συγκρούονται όλα τα έθνη με απίθανες εξελίξεις, τα οποία θα συμβούν μέσα στο έθνος μας, στην πατρίδα μας.

Και η δική μας φωνή είναι φωνή που όντως συντηρεί. Άντε τώρα, σου λέει, τον Καντιώτη, τρελόμανο μας, μέρα νύχτα, γέμισε το στήθος με παράσημο, αλλά εμείς παραμένουμε παρόλα ταύτα, με τη βοήθεια του Θεού, όπως είπαμε και άλλοτε, παραμένουμε σταθεροί και ακλόνητοι.

Κι αν ακόμα όλοι με εγκαταλείψετε, εγώ θα εξακολουθώ να κηρύττω Ιησού Χριστόν Εσταυρωμένον, ον παίδες Ελλήνων υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Αμήν.