Ανησυχίες για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την πολιτισμική αλλαγή

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Reverend fathers and brothers, men, women, young people, and children.

I come from the border, I come from Florina, which is Greece’s frontier post; I come in adverse weather conditions. There, a white blanket covers the whole region and our historic mountains.

“I am black,” he says, “but wash me, Lord, and I shall be whiter than snow.” The temperature is below zero. It is like Siberia, and the snow makes travel on the roads difficult. Yet even though conditions are so harsh that people can barely move about,

The hearts of our people on the border are warm and full of life. Of these faithful souls, one could never say what the Apocalypse says of the lukewarm: be either cold or hot, but never lukewarm.

So it is from Florina that I come. Florina is now sending out a warning. Florina is in danger, and so is the whole surrounding region. My dear people, the sight of these border communities is deeply moving, for hard battles were fought there, in and around Florina.

The mountains still echo with the sound of artillery. Florina has the largest military cemetery. Count them: five hundred dead, chosen sons of Greece. They came from all over the country, from the Morea, Crete, Thessaly, Epirus, the Dodecanese, and Central Greece, and there they lie buried.

How moved I was some time ago when a man came from Arta. He had been an infant in his cradle when his father, a sergeant,

fell and was buried in that cemetery. Now the son came, an older man himself, with his four children. He went to the cemetery, found the grave, and said to them, “My children, kneel down.

If you are free today, you owe it to the sacrifice of these men. May their memory be eternal.” Yet when the day comes to commemorate these chosen young men who gave their lives for our homeland, Greece, there in Florina, only the bishop and his faithful people are present. The others stay away.

They became Presidents of the Republic, Prime Ministers, and Ministers. But they do not dare appear, supposedly because these young men fell in a civil war. I began with Florina, then, and I bring you its warning of danger. What is that danger?

It is the European Economic Community, the EEC. “Surely,” you will say, “you cannot go so far as to call the EEC a danger to Florina and to Greece.” But bear with me, and I will show you why I say it. I will give you examples. Thirteen years ago I published an article in Spitha. I later included it in my book The Thorn Reigns, which is now out of print. There I expressed my concerns about joining the EEC.

It presents itself as a union of nations seeking peace, true peace. Yet if we look beneath the surface, it has no foundation. Its foundation is not the Gospel; its foundation is not Christ. And do not be startled by what I say: if we follow the thread to its end, we will find Satan there.

So that distinguished philosopher and theologian Athanasios Makrakis, a great and misunderstood man, was right when he said that the world is ruled not by Christ but by Satan. That is the view.

It seems there is a union. So that my judgment does not seem unfair, I will present what this calls to mind, it calls to mind chapter 17 of the Apocalypse, where it says that a Beast will appear among the other beasts, with ten horns and seven heads.

Whichever head devours you, you end up in the same belly. Ten horns, and Greece is the tenth horn, counted among them. I said then, along with a few other Greeks, that the European Economic Community has its advantages; I do not deny it. Every question has advantages and disadvantages, and we must weigh them. Our scale is the Holy Gospel. By that measure, we must ask whether this serves our historic nation.

This is the issue with the EEC. Well, the point is that it has its disadvantages. And I said then that other nations, such as Norway, had held referendums. For three months, people spoke on radio or television, setting out the arguments for and against. That is democracy.

After the referendum, the people said, “No, we do not want it.” That is what I and others proposed for our small homeland at the time. It is all on record: hold a referendum and see who says yes and who says no.

Sadly, we say we have democracy, but this decision was taken by force. I do not want to disturb your peace, since those of you here belong to every political party. Like a mother hen, I love all Christian people, whether blue, green, red, or yellow, whatever their political allegiance.

I speak from a higher vantage point. My concerns are Greece and Christ. So I say, sadly, that the decision had already been taken by force by a man whose name I do not wish to mention, not out of cowardice, but because I do not want to give anyone even the slightest reason to say that the bishop is engaging in party politics. This man spent a long time by the Seine and drank deeply from its waters. With his internationalist views, he permitted many things of great consequence for us, and he banged his hand down, saying, “I will cease to be Greek and become European.”

That is betrayal. Yes, it is betrayal. And so the EEC was imposed on us. Do you want examples showing that the EEC does not love Greece? I will give you one, two, three, four, then fall silent, to convince you, my judges. Let the examples speak tonight.

The first is this. About ten years ago, a bill was suddenly passed in the Greek Parliament. What did it say? It gave special privileges in our nation to the Millennialists, yes, the Millennialists, whom my dear friend, the distinguished theologian Mr. Sotiropoulos, rightly calls opponents of Christ.

That they are exempt from military service.

The young men of Greece are conscripted. They go to the border, to Evros, and stand guard there, while these people are privileged and exempt from armed military service. There was a great uproar in our nation, and the matter reached the Holy Synod. I was a member of the Synod and was appointed chairman of a synodal committee to go, pay a visit, and protest strongly. We did go. The minister was the late Evangelos Averoff, a courteous man. He received us and listened to us in silence without speaking. I wondered, “What could be going on? Why isn’t he speaking?” We explained the matter in detail. Suddenly he stood up straight, went to a drawer, took out a paper, a document, and said to us, “Do you see this?”

“The European Economic Community sent us a document saying, ‘If you dare oppose the millenarians, who must enjoy complete freedom, we will expel you from the Community.’” This is in writing, my dear friends. When I heard it, I did something I have a habit of doing, as I have told you before.

That is how I give them grounds to call me crazy.

Although my hearing is very sharp, I pretended to be hard of hearing. I said, “I didn’t hear you clearly. I want to hear, but I didn’t catch it. What did you say?” Averoff, an innocent man, believed I really was hard of hearing and spoke loudly. When he repeated it, I said, “I thought I had come to visit Greece’s Minister of Foreign Affairs.”

Now I see that I am not dealing with Greece’s minister. I am dealing with someone under the authority of the European Economic Community. I do not go to the Community. I did not go there; I got up, and we left. You see, we are no longer masters in our own house. The boss gives us orders. And the great boss, the superstate, is the European Economic Community. It governs us.

Those who hold the highest offices in our homeland have become puppets, and they will become even more so. Yes. Would you like an example to convince you? Not long ago, a writer in Europe published a book insulting Greece, and he was the president of the European Economic Community.

Greece has centuries of history. While other peoples were eating acorns in the wild forests, Greece was building the Parthenon and developing philosophy. She has a glorious history, yet Greece is mocked, scorned, and terribly belittled. There is hatred toward Greece.

Would you like another example? As it says, the Beast will create a unity, but it will not be Christian unity, the unity for which we continually pray in the holy Mysteries: the union of all. It will create a satanic unity, for the children of the devil are united and will share one opinion.

One opinion, one opinion. I can see it: one currency. In 1992 we will have one currency, one opinion, and, in the same way, one language. It certainly will not be the most beautiful language in the world. We do not say this out of chauvinism; history tells us that Greek is the richest language, able to express the finest feelings and the keenest judgments. It will not be Greek, but some other language.

One language, one language, and one alphabet, not the Greek alphabet. One opinion: everyone will hold one opinion. This spirit will prevail everywhere, the spirit this new order will impose.

And as proof, without mentioning a name again, so as not to give you cause to accuse me of talking politics: it was not many years ago that the words “Down with the ancient language of the Greeks” were heard in Parliament. Today we are burying the language, and I buried it.

That was what the European Economic Community demanded. And now I come to my final point: its efforts to shape public opinion, its latest intervention. The Community has a great deal of money, and now it wants to influence the people and create a climate in which everyone holds the same opinion.

They are working on it before they give it out. It has a behemoth, an enormous behemoth over there in Luxembourg, which will mark the five million, the five billion people, with 666. It will mark them with numbers from now on. We will lose even our individual hypostasis and be merely numbers; numbers are what we will be.

That is where humanity, the whole world, is heading. And the proof is that the Community has recently set up its own office for influencing public opinion. It spends millions upon millions and has its own network of performers and other businesspeople.

It uses every means to brainwash people and create a new situation in our nation, claiming that its aim is to unite the human race and abolish borders. Very well; we too speak of such a day.

But we say that day will come as Christ prophesied. It is certain to come: a blessed day, whether in a hundred, two hundred, or three hundred years.

It will happen, though we now stand on its eve. You saw Bush and Gorbachev kissing each other, and we thought we were entering a new era, that a new dawn was breaking. Yet now there is fear that nuclear war could break out across the world at any moment. So the day itself longs for it; our souls thirst for it, our dead thirst for it, Christ thirsts for it, and the world wants to become one: united not under the devil, but under Christ, whom, children of the Greeks, praise and exalt.

For all ages.

The European Economic Community has no such foundation. Anything without a rock to stand on rests on sand, and whatever is built on sand collapses. So yes, we too desire unity, but a question arises. The Community raises the cry, “Down with borders!” And someone said at the...

At the United Nations, a broader union of nations, there is a new union. It too does not rest on a firm foundation, and they say that in this union borders will be abolished.

A wise man says that the day will come, and it will come; the day will come, and it will come, when the flags of all the nations will cease to fly in the courtyard of the United Nations. There are 165 flags in all: 165 small states, well, small states, states and small states.

The day will come when the last flag lowered from its pole will be the flag of Greece, so that a single flag for the whole world, bearing Christ, may be raised. So let us set an example for the other nations. We must admit that we can make concessions on economic demands. But on certain matters, matters of faith, the three things I have spoken of before that Greeks hold dear: family, homeland, and religion, or rather Orthodoxy, we will not yield.

Now this organization wants to lay hands on those very things. It is interfering with them to erase every trace of our enduring homeland. And, strangely enough, it is a woman who teaches us a lesson in resistance. Tell me, which woman gives this lesson?

Thatcher, Thatcher, Thatcher. She says, ‘I will yield on economic matters, but England is a historic nation, and I will not accept your interference.’

Our own leaders stand before the European Economic Community like puppets. Whatever it says is done in Greece, and we are in danger of losing both our national consciousness and our Christian consciousness.

And as evidence, I must name someone. I do not know him personally. But some names enter history, and I must speak of this one. I do not want you to shout or say anything abusive about him. That is not what I ask.

It is Angelopoulos, the filmmaker. Please, listen. This filmmaker and his company, with the Italian Mastroianni, received six hundred million from a special, secret fund of the European Economic Community to disgrace Greece.

That is our great disagreement, my dear Christians, our disagreement. That is the disagreement between us. They said the film is a work of art. I am not qualified to judge whether it is artistic. But I look at its substance. I tried to track down the work, to find it. I went to great trouble; how I managed to get my hands on the screenplay is my secret. And I read that screenplay, I read that screenplay as I always read: before judging, in keeping with a philosopher’s saying: “What do you say about the book?” “I haven’t read it.”

Give me the text: I read it, I understood it, and I condemned it. That is what I did. All these journalists who are speaking about it have not read it. They are therefore unreliable. Prejudiced against the bishop and against Orthodoxy, these self-styled intellectuals attack me and defend the film without knowing what it says.

We read it, and anyone who reads and studies it will reach the same conclusion. I was not the only one to read it. I gave it to priests, professors, and others. They read it, and their considered judgments strengthened my own. In short, this screenplay is hostile to our nation. It treats Greece as though it has no national identity. We do not claim that Greece is an ideal country. No.

Greece is a little paradise. You can see that in the people fleeing other countries who come here. Just recently, two thousand Bulgarians sought refuge in our country.

From nearby Romania, too, a hundred refugees have come to Florina so far. They arrived in a pitiful state. They had dug beneath the barbed wire, and the moment they set foot on Greek soil, those Romanians smiled as free people.

Meanwhile, freedom in Greece has gone so far that it borders on anarchy. Even young pupils go on strike and occupy their schools and offices. We do not live under such an oppressive regime. We have a democratic, liberal system, and our flag flies freely. Yet the film presents Greece as a state that tyrannizes people. It shows refugees killing themselves and portrays the police as ridiculous torturers in underground rooms.

It suggests that our soldiers have nothing to do while guarding the Evros River. They merely thrust their bayonets into the air. An officer guarding the border is made to look ridiculous. Worst of all, it suggests that we become free only when we cross the Evros into Turkey. This film is hostile to our nation.

A film that attacks the honor and good name of our historic nation should not have been allowed to circulate. I have said it, and I repeat it. I bear no grudge against any politician, whether of the right, the left, or any other persuasion. But let me offer a hypothetical example.

Suppose Angelopoulos and his associates made a film about the President of the Republic, a person whose office commands respect.

You remember how kings, presidents, and people in high office are treated. Suppose a film said that Greece’s President was a liar, a fraud, a fornicator, an adulterer, and so on.

Would you allow such a film to be shown in Greece? Its makers would be arrested at once. Those who govern have seen to it that anyone who insults the President of the Republic can be sentenced to two years in prison.

Bravo, bravo. Karamanlis is great, this man is great, that man is great, while Greece is treated as small and insignificant.

What are these people today? In a hundred years, journalists will have to search to find out who the President of the Republic was. These people will fade away; they will fall. But it will remain forever, in spite of all the demons.

And as things stand, the film is also hostile to Christianity.

Among its scenes, it shows a poor young girl caught in the snares of desire and publicly dishonored on the set. They have altered Florina’s historic river, which I call the Jordan. For there, in the river’s waters, in winter and despite the dictatorship’s opposition, we baptized ninety-nine Roma people. They call me the bishop of the Roma, and I consider that an honor. And now this...

Ninety-nine Roma became three hundred, while our own numbers are dwindling.

We are dwindling. People are leaving for places everywhere, and so on. I tell you this in passing so that you understand: in 1912, when our homeland extended only as far as Melouna, in 1912, when our homeland was small and insignificant, from 1912 to 1922, Plastiras, with his battalions, with his regiment, reached as far as Kalembroto.

Levroto, and he looked toward Ankara; Ankara would have fallen then, at that time. One...

The Ascension, the Gospel, we rejected it completely, and so on. I expected the entire Greek people to stand with us. Sadly, we have met with fierce opposition.

I never expected that such a patriotic voice, one that places Greece above all else, would meet with such a reaction. And do you know what this resembles? While Plastiras was fighting his way toward Ankara, a journalist published it.

“Homeward! Homeward, to your homes! To your homes!” Yes, yes, that is what they said. That “Homeward” played a part. We have to translate “oikade.” Come on, we need to know. We’ve forgotten. What does “oikade” mean, folks? Haven’t you heard it? What does “oikade” mean? What is it? What is it? “Icarus,” he says, for “oikade.”

He learned that they...

The young men of Greece thrust with their bayonets, while the young men of Greece are on guard day and night. Could Turkey attack us at any moment? It cannot be ruled out. Could it wake us up? It cannot be ruled out. The young men are on guard at the borders.

A woman in Florina heard the claim that our soldiers have nothing serious to do, that they play like little children and thrust their bayonets at the air. She sent a telegram: “If my son has no work to do and is thrusting his bayonet at the air, as Mr. Angelopoulos says, let him come home. We have work for him here.”

So this film is against our nation. Yet our objection has met with fierce resistance. In my fifty-five years of service to this nation, I, your bishop, have rarely been insulted as much as I have during this period.

As you said, I have new medals on my chest, new medals. One is that I am backward, another that I live in the Middle Ages, another that I am an old man living by dead forms, another, another, another, another. Finally, they ended up giving us the medal the dictatorship first awarded me, when I bowed down to the dictatorship. I, for national and religious reasons, evidently resisted it, and so on.

They called Augustine mad and said he had no sense at all. That is the latest medal they have given me. I do not want to praise myself; that would be a sin. But as the Apostle Paul says, “You have compelled me to speak about myself.”

Since they call us mad and say we belong in asylums and psychiatric hospitals, and since Melina says I should be shut away in a monastery, or wherever else she has in mind, I must answer. Forgive me if I speak a little about myself.

I do not want to speak about that; others will speak. But allow me to speak too.

My dear friends, just as a duck is born in water and swims, I have lived among books since childhood. Even now, mine is the last house in Proti to turn out its light. I read constantly, not only books on the humanities but all kinds of books, so that I can understand what is happening.

And with God’s help, from my first year of primary school to my final year at university, I always received top marks and prizes.

I would like to know how many prizes Melina and Tzannetakis won as secondary school students. Let us turn to the vision of Anthony the Great. He was asked when the end of the world would come, and that great ascetic answered wisely: cursed years would come upon Greece and the whole world.

When they see someone holding the Gospel, they will call him mad. We will hold the Gospel; we will hold the Gospel. What did you understand? What was the second thing we just said? “Why, let us have a dialogue too,” he says.

Anthony, Anthony the Great.

I want to learn; it is beginning to become clear. If you announce it, you learn it, a song. Yes, well done. Good.

And still they press ahead. Over there he has put up something like the palaces of Priam of Troy, as described in the Odyssey: a three-story building. He has spent fifty million.

He has altered the riverbed and arranged the waterways, and painted the houses on either side in colors of his choosing. He boasts of all this work. Then he says that if the wooden structure where orgies will take place burns down, he will demand ten million in compensation from Kantiotis. I laughed when I heard that.

Allow me to speak again. I have been in Florina for twenty-five years. People may accuse me of various things. I am a sinful and unworthy servant of the Lord. But as for money, I know nothing about it at all. I know nothing about money.

How did he get the 600 million from that one? If they are shouting, they are shouting. Well, we have the Skopjans beside us. Because our region is sensitive. Our region is sensitive because, just ten kilometers away, we lose it, leave, and enter another territory.

The Skopjans hold sway there. Oh, my friends, my friends, bombs were flying against our historic homeland. In the days before they leave, they stir up fierce propaganda. Their center is Skopje, with its own Church, a schismatic Church that recognizes no Patriarchate.

Montreal is also a center; Toronto is a center; Australia is a center, where they all went and formed hornets’ nests. And when the President of the Republic went there, they nearly lynched him; the police intervened, and not even if he wants to meet…

All these people are shouting, “Down with the borders, the Greek borders!” They hand out postcards showing a new, large Macedonian state with Thessaloniki as its capital, and the existing borders are abolished.

If we are not careful, old as I am, I prophesy, weep, and sigh: I do not want to see such a day. If we all stand idle and cease to care, know this: alongside the refugees from Northern Greece and Northern Epirus, alongside the refugees from Cyprus, alongside those from Pontus, we will have refugees from Macedonia as well.

Thank you, thank you, thank you, thank you.

The nation, this is the nation. So the people of Skopje shout, “Down with Greece’s borders,” and Angelopoulos and his company, along with the Italian, shout, “Down with the borders.” That is how things stand. And the state comes, and the state comes, and the state comes, and supports all these people, prosecutors, commanders, the army, to support, my God, my God, to support such a collection of anti-national and anti-Christian scenes. This is my protest, the protest which

That is why I decided to come down to Athens and speak with you, the faithful people, about the struggle I am carrying on among my people. Now you may ask, “Is there no resistance? Has Greece died?” No, Greece lives. I do not know whether she lives in the hearts of high officials, scholars, professors, or bishops, and I include myself. But I know she lives in the hearts of our humble people, who have suffered so much. I will give you two or three examples, and then I will finish.

These are the things that give me strength and comfort.

First, there are our priests. They are poor men, uneducated and lacking basic schooling. They stay in the villages. They receive no extra fees, and I do not permit such fees. But they carry Christ and Greece in their hearts.

There is another example of courage near the border.

Near the border there is a village of Pontic Greeks, people from Asia Minor. It is called Kafkasos. It lies close to the border. Kafkasos. So, when these people… what did he do?

He was trying to recruit actors, extras, or rather silent figures who played no significant role, simply people to make up a crowd. They asked for them, and he promised them three thousand drachmas and a good feast, a good feast, he promised them. Three thousand drachmas; he had no idea what would become of this film, and they were willing to go down there and eat Angelopoulos’s galaktoboureko as well.

But the priest told them, “If any of you takes part in Angelopoulos’s film, he will receive no Holy Communion and will not set foot in the Church. The bishop will excommunicate him.”

They all declared that they would obey the Church. Our Most Holy Theotokos will help, for we believe and accept this, and they will heed the voice of the Church; not a single one will go. That is what they will do now, and the filmmakers will go elsewhere, to another diocese, to find extras.

One place is our Arini; another place is the Caucasus and our villages; another place is, what is it? This is important. There, The houses on either side of our river were painted a particular color to make them suitable for their brothels.

Yes, now I must present this. Well, a family man with seven children, unaware of what was happening, agreed to this; he did not know what was going on. But once he learned, he went to the prosecutor and filed a complaint, saying, “Under no circumstances will I allow my house to become a brothel.”

“I forbid it. I am returning the money, and I ask that action be taken. I will not allow it.” Other families nearby, on both sides, are waking up too and saying no. They are saying no.

They wanted a young woman for a leading role: tall, with breasts and other attributes I am ashamed to describe. They would give her 100,000 drachmas as a first payment to play a prostitute, a high-class prostitute, at one point in this theatrical performance.

They found such a young woman and made her the offer. What did that poor girl answer? This is why I tell you that Greece is still alive. Listen to what she said: “I am poor, but three things are beyond price, and I will not sell them: a woman’s honor, the honor of Greece, and, above all, Christ. I will not sell them!”

With this small resistance among the people, I too have made my stand and refuse to let this film be shown there. What surprises me is the interest it has stirred throughout Greece. Some thirty radio stations from different parts of the country kept calling me for interviews, and I gave them.

I gave interviews and spoke about the situation as I thought right. And now I am here, my dear friends. The question is: what will you do? Will you settle for applause?

I am disheartened. I am disheartened, and I will not come to see you again. For I do not want all this. I want people who will join the struggle. I remember that during the Occupation, the communists believed in their ideals. Now, as I told you, the communists have changed. Back then I admired them. They believed in their ideals. They were criminals. They did not commit the crime. They were not governing, as is assumed.

If they had not gone to certain extremes, the past Rogio would have dominated all of Greece, because it had some good qualities. But unfortunately, they made a mistake and smashed things, and smashed things, and smashed things, and so on, and became disliked.

Well, back then they were ideologues. They would die for their ideology, as I have told you before. Now, fortunately or unfortunately, they are no longer ideologues. As I have told you, and I repeat, emphasize, and say again: today’s communists have undergone a change.

They are communists with Russian heads and American bellies.

No, no. Let me add this: they do not even have Russian heads, because the man in their heads is not Gorbachev but Lenin, Lenin. That thinking is outdated, yet it is still there.

So that is how things stand. You may remember that they once did away with the word “ladies and gentlemen” and called one another “fellow fighters.” Was that not what you said? Do the older people here remember? Yes, “comrades,” “fellow fighters,” men and women alike.

But “fellow fighters” is also a word from the Gospel. In the Epistle to the Romans, the Apostle Paul says, “Strive together with me.” Paul is saying, “I am fighting a hard fight, but you too must fight beside me with all your strength. Strive together with me in your prayers.” And I ask all of you here in this great city to strive alongside your elderly bishop. Do not stop at applause.

So the first thing I ask for is your prayers. Your prayers are no small thing. If I am alive today, if I exist, if I move, if I acknowledge it, I owe it to you. I owe it to the prayers of hundreds and thousands of people, both at home and abroad, who lift their hands in supplication to heaven and ask God to give me strength for this struggle.

But there is something else. You have hands, you have hands. Now show that you have them. I give every one of you this penance, this penance: write a short letter to the head of the government, to Tzannetakis, wherever it should be sent. Protest that under this government, which has such great hopes of strengthening our nation, such shocking things, such shocking things, are taking place. All of you must protest.

Regardless of party, say that we do not want such things; they are unprecedented. I remind you that he should have acted. What does the Constitution say? What does the law say? The prosecutor should have intervened on his own initiative. He did not intervene; they tied his hands. The prosecutor and the judges should support, support, support this work, which is treasonous work.

So he was right, they say, to declare that the bourgeois world is so corrupt, so utterly corrupt, that it will give us, free of charge, the rope with which we will strangle it.

And Angelopoulos’s work is a rope given to us free of charge to strangle us. A rope by which someone will be strangled, but it will not be just one person. Therefore, you have a rope; keep praying to God. You have a hand: all of you, write five or ten words, whether in a telegram, in newspapers, or wherever you can, so that people may be informed. For the people are uninformed and do not know exactly how things stand.

You have feet. I am not telling you to go out on the roads on foot. There are cars, there are trains, there are airplanes. Write!

I appeal to the brotherhoods in Christ that work for the nation and the faith. There are two: first, Zoe, an old brotherhood, an old, old brotherhood. I too once studied there as an assistant under Father Eusebius. It is a worthy brotherhood that has done important work. The other is Sotir, also a worthy and important brotherhood. I appeal to them, though I cannot contact them here. Wherever you are, listen to their sermons, go to Confession, and read. I ask these brotherhoods not to remain silent, but to take part in the stand we have taken and join us in the struggle. They must not remain silent at this time.

This is not a matter concerning Augustinos; it concerns Greece. We see it as a national issue, and we must all support it, and so on. Now, as for the work, you know very well why you are putting, why you are putting salt in the wound now.

I have spoken about this so many times. Nevertheless, nevertheless, since you put such a question to me, at least in theory, a question I had not expected to be asked, because I am keeping this matter at a national level, but you ask me, my dear friend: are you perhaps from Corinth? From where? Here, from Corinth. Well, well, therefore, therefore, therefore, since you ask that question, I say that, setting aside my disagreements with the hierarchy and with the others, and so on and so on and so on and so on, you know all about that; let us not go through it again, we will overcome those disagreements, God willing. I will visit the Synod, humble myself, and appeal to Seraphim.

I do not deny that Seraphim has a patriot’s heart. He is a patriot; he went up into the mountains. I do not deny it. So I will appeal to that patriot’s heart and ask him to have the Synod stand beside us in the struggle we are waging at the border.

I hope he will. But even if there is no response from Seraphim or anyone else, I will do what the young Athenians of ancient Greece pledged to do: “Whether alone or with others, I will defend what is sacred.” With others or alone, I will defend what is sacred.

Am I saying this to boast? No. I am telling you what is happening: I receive letters and telephone calls, along with a barrage of insults: “We’ll kill you like a goat. We’ll slaughter you.”

Instead of that dreadful film set being burned, the set they have turned into a brothel and used to spread prostitution, there is a danger that they will burn down our bishop’s residence, with us inside it like candles. Let that blessed hour come.

I too can say what the great poet Mavilis said. When he was wounded at Driskos fighting for Greece and lay dying, he asked, “What is happening to Greece? Is Greece winning?” And then what did he say? He uttered his last words: “My country, you have given me many honors. The greatest honor is to die for you.”

And I too have faced hardship ... and we too have lived through fifty-five difficult years ...

We have lived through many years of struggle and suffering, and let it be so...

Rather than end up bedridden with a stroke, may that blessed day come when I too bid farewell to this planet for other, heavenly and faraway worlds. Well, that is what we have to say. And I too, alongside Makrygiannis, am in need. Makrygiannis says somewhere that our homeland, he says, our homeland is a great thing.

Our homeland, for which we sacrificed ourselves; our homeland, which has become part of my very body, and of his.

Makrygiannis was riddled with wounds, riddled through, and could not sleep. Makrygiannis, who lived a monastic life and saw many remarkable visions, calls our religion, our holy religion, a jewel, calls it a precious jewel.

Someone says, as you know, Aiminefis, that this is the language of that time. A treasure, a priceless treasure. We will not betray it. We are sinners, but we believe. And we will remain steadfast and unshaken. Then I say: what will you do?

You will ask me, “What will you do?” That is another question, one they keep asking me, if you will allow me to say so. Journalists ask me two things. They say, “What will you do?” The first question is, “Where did you find it?” Did I find it myself, I say, did I discover it myself? What am I to tell you about how I discovered it, I say? Someone gave it to me at the risk of his life. At the risk of his life. If that was in its favor, then it was in its favor. Well, I will not tell you, I say, who covered him. I found him somewhere, I say. Some angel gave it to me, I say. What more do you want me to tell you? Do you want me to tell you the secrets, I say? And the other thing they ask is, “What will you do?”

A general does not tell his opponent his plans. So I too will do my duty. When the time comes, I will stand with the faithful people. It depends on you, on you here, and we will do our duty. I have said it, written it, and I say it again: when the screening of this film begins, I will first have the bells toll as they do for the dead. That is the least I can do.

Because something is dying in Greece, something is dying in Greece. It is Great Friday. Greece is falling; Greece is being crucified again amid this wretched indifference. What will I do? Let me tell you what I will do.

No, I will not go into the substance of it. I will remind you of just one thing: what the Constitution of Greece says. It is a very good constitution, a constitution unlike any other in Greece.

Which begins in the name of the Holy...

This is what Makriyannis and Kolokotronis strove for. It begins: “In the name of the Holy and Consubstantial Trinity.” Father, Son, and Holy Spirit, have mercy on the world. Thus the Constitution begins this way, and the Constitution has three things, three fundamental things.

This Constitution of Greece, imperfect though it is, says that its foundations are threefold: faith in God, in Christ; devotion to our homeland; and devotion to the family. These three belong together. That is what it says.

And all authorities and those in power are called upon to support these three fundamental things for which the Saint longed. The first, I repeat, is the family; the second is our homeland, our dear homeland; and the third is our holy Orthodoxy.

But the Constitution says that if a time comes when someone says, “Oh, brother, oh, brother, I don’t care about my little house, my wife or the children; I don’t care about the country either. Am I going to save Greece?”, that indifference is the greatest danger to Greece. Neutral, neutral, absolutely nothing.

I see that lately the political parties have taken a position. I do not blame them; they have taken a position, taken a position. The Coalition took a position against me. PASOK took a position against me. Those who think I am this or that, and so on. And the others who remain silent are New Democracy. It remains silent, silent, silent, silent.

And Solon says that when a serious, major issue arises, no one may remain neutral.

They too are called to take a position on this enormous issue before us. And then there are the people from Skopje shouting. If Angelopoulos goes to Skopje, they will hail him as a hero. They will hail him as a hero.

Let him go to Albania; let him go wherever he likes. But he cannot say that, when we cross the border at the Evros River, which our young men guard day and night, they will be free. We will not allow that. We shall struggle, whatever it takes, on this line of fire.

So the Constitution says that when the police fail to act, when the courts fail to act, when the schools and all the leaders of our spiritual life fail to act, when the Church fails to act, then you, the Greek citizen, must step forward to defend Greece.

That is what its final article says: safeguarding the Constitution rests with the patriotism of the Greeks. And there will be patriots who work to safeguard it.

And on top of that, friends, I see this shocking indifference, indifference to what is happening. We face an enormous issue, and I will announce it in another talk. I will announce it; I will raise an enormous issue, an enormous issue I will raise: we must stop being the dupes whom Party A, Party B, and Party C exploit.

We will establish ourselves. We will form a party. But let me declare, so that I am not misunderstood: I am not going to become a member of parliament. I could be elected in Florina, or elsewhere.

We will put forward other people.

A beacon of the Brotherhood of Zoe, a great brotherhood with a great mission, which had an asset of inestimable value in a man who was worth a hundred of today’s presidents of the republic. He could have founded a party without calling it Christian, as my friend Psaroudakis called his, because we are all Christians. He could have called it reformist, progressive, workers’, or something else.

Then today we might have four members among the three hundred in parliament. Just one member, Tsangaris from Lamia, a man I do not know, has protested repeatedly in the Greek parliament. Just one! Just one!

I am speaking to you plainly and clearly, with examples. Our time is now up, so we must bring this to a close. But first, no, no. Let me say this: we should be glad that so many people are here in this hall.

It is, of course, a minority, one thousandth of the total population. Athens, we have the largest capital in the world. My, my, my, my! It is not ten million, but one million is one thousandth of the population of the United States.

Greece has ten million people, and half of Greece is in Athens. We are in Athens, the grave of Greece. Well, you are a minority amid this vast population. But you Athenians are here. But you people of Piraeus are here too. Here I thank the Piraeus radio station, which, they say, reaches people when we speak from this platform. I also thank the people here, from across the Athens basin, from Marousi, from Chalandri, and from other parts of Europe. I am grateful, too, that people from Corinth are here.

The leader, the foremost figure, and even people from Patras are here. So I ask all of you, please, no more applause; I have received plenty of applause today. It does not excite me. What excites me is what you will contribute to the struggle.

From the stands onto the field. From the stands onto the field, they strive and compete together, and they fall together. Well, we shall see how this matter develops. We shall follow it tomorrow. I also want to tell you that some came here today expressly for this. They crossed glaciers at risk to their lives; the snow is a meter deep. They dared to cross the glaciers and came here to Athens. They are young women from Florina, young people, young girls, the youth.

I have called you here, teachers of theology, all of you children of God and of our Church, spiritual children of Bishop Augustinos, beloved in the Lord. Like Priscilla and Aquila, whom the Apostle mentions at the end of his Epistle to the Romans, you are here, sharing in our suffering.

Since this is clearly a matter concerning our nation, I propose that we finish with a song we sing at camp, and about the devil.

Girls and boys, sing all together. Come on, begin. Macedonia.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων Δωδεκάς, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες και καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, πρεσβεύσατε προς τον Κύριον, του ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Αιδεσιμότατοι πατέρες και αδελφοί, άνδρες, γυναίκες, νέοι και παιδιά.

Έρχομαι από τα σύνορα, έρχομαι από τη Φλώρινα που είναι το μετερίζι της Ελλάδος, έρχομαι υπό δυσμενείς καιρικάς συνθήκας. Εκεί ένα άσπρο σεντόνι καλύπτει όλη την περιφέρεια και τα ιστορικά μας βουνά.

Μαύρος, λέει, πλύνε με, Κύριε, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Το θερμόμετρο κάτω από το μηδέν, Σιβηρία, δρόμοι, είναι δυσκολία στη συγκοινωνία των δρόμων. Αλλά ενώ η φύση στο φυσικό περιβάλλον είναι δυσμενέστατον και μόλις και με τα βίας κινούνται οι άνθρωποι,

Των ακριτών μας είναι θερμές, ολοζώντανες. Και δεν μπορεί για αυτές τις ψυχές του πιστού λαού μας να δεχθεί το της Αποκαλύψεως, ότι ψυχρός να είσαι ή θερμός, χλιαρός ποτέ.

Εκεί λοιπόν, από εκεί, από τη Φλώρινα μας έρχομαι. Και τώρα η Φλώρινα εκπέμπει σήμα κινδύνου, κινδυνεύει η Φλώρινα και όχι μόνο η Φλώρινα, και ολόκληρη η περιφέρεια. Και είναι πολύ συγκινητικό το θέαμα, αγαπητοί μου, του λαού αυτού, του ακριτικού λαού, διότι εκεί στη Φλώρινα, στην περιφέρεια εκεί, έγιναν αγώνες σκληροί.

Τα βουνά της αντιλαλούν ακόμη από τον κρότο των τηλεβόλων. Εκεί στη Φλώρινα υπάρχει το μεγαλύτερο στρατιωτικό νεκροταφείο. Μετρήστε με τα δάχτυλα: 500 νεκροί, εκλεκτά παιδιά της Ελλάδος. Από όλη την Ελλάδα, και από το Μοριά, και από την Κρήτη, και από τη Θεσσαλία, και από την Ήπειρο, και από τα Δωδεκάνησα, και από τη Στερεά Ελλάδα, και είναι εκεί θαμμένα τα παιδιά αυτά.

Πόσο συγκινήθηκα προ καιρού όταν ήρθε από την Άρτα ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος που ήταν νήπιο στην κούνια, ο πατέρας του λοχίας,

έπεσε και ετάφη στο νεκροταφείο και ήρθε τώρα αυτός πλέον σε μεγάλη ηλικία με τα τέσσερα παιδιά του. Επήγε στο νεκροταφείο, ανακάλυψε τον τάφο και είπε στα παιδιά: «Παιδιά μου, γονατίστε.

Εάν σήμερα είστε ελεύθεροι, το οφείλετε στη θυσία των ανθρώπων αυτών. Αιωνία των η μνήμη». Και όμως τα παιδιά αυτά, οι νέοι αυτοί οι εκλεκτοί που εθυσιάσθησαν για την πατρίδα μας, την Ελλάδα, όταν είναι η μέρα της εορτής των, εκεί στη Φλώρινα που τις εορτάζαμε, μόνο ο επίσκοπος είναι με τον πιστό λαό του, οι άλλοι απουσιάζουν.

Έγιναν Πρόεδροι Δημοκρατίας, έγιναν Πρωθυπουργοί, έγιναν Υπουργοί. Αλλά δεν τολμούνε να παρουσιαστούν διότι δήθεν τα παιδιά αυτά έπεσαν σε εμφύλιον πόλεμον. Άρχισα λοιπόν από τη Φλώρινα και φέρνω τον κίνδυνο, το σήμα του κινδύνου. Ποιος είναι ο κίνδυνος;

Είναι η ΕΟΚ, η ΕΟΚ. Ε, όχι, θα πείτε, μέχρι εκεί να λες ότι η ΕΟΚ είναι ο κίνδυνος της Φλώρινας και της Ελλάδος. Αλλά κάντε υπομονή και θα σας αποδείξω αυτό το οποίο λέγω. Θα σας αποδείξω με παραδείγματα ότι πάνε τώρα 13 χρόνια που εδημοσίευσα άρθρον στη Σπίθα, το οποίο άρθρον δημοσίευσα κατόπιν στο βιβλίο που εξαντλήθη, το Βασιλεύει το Αγκάθι, και εκεί απέδειξα, εξέφρασα τις ανησυχίες μου σχετικώς με την ένταξη στην ΕΟΚ.

Ευαγγελικός, ως μία ένωση εθνών που ζητούν την ειρήνη και την αληθινή ειρήνη, εν τούτοις, αν εξετάσουμε κατά βάθος, δεν έχει πρόσωψη νέση, αλλά θεμέλιον δεν έχει. Θεμέλιον δεν έχει το Ευαγγέλιο, θεμέλιον δεν έχει το Χριστό, θεμέλιον, μη σας φανεί, αν ξετυλίξουμε, θα βρούμε την άκρη, η άκρη είναι ο σατανάς.

Συνεπώς είχε δίκιο κάποιος εκλεκτός φιλόσοφος και θεολόγος, μέγας ανήρ, παρεξηγημένος ανήρ, ο Μακράκης, που έλεγε ότι στον κόσμο δεν έχουμε χριστοκρατία, έχουμε σατανοκρατία. Αυτή είναι η υπόληψη.

Σε νομινικός μερ φαίνεται ότι υπάρχει η ένωση και, για να μην φανεί άδικη η κρίση μου, θα παρουσιάσω, υπενθυμίζει αυτό το ιό, παρουσιάζει, υπενθυμίζει το 17ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, όπου εκεί λέγει ότι θα παρουσιαστεί μεταξύ των άλλων θηρίων ένα θηρίον το οποίο θα έχει 10 κέρατα και 7 κεφαλές.

Όποια κεφαλιά σε φάει, στην ίδια κοιλιά θα πας. Δέκα κέρατα. Η δε Ελλάς είναι το δέκατο κέρατο. Συναριθμείται εκεί. Βέβαια, εγώ τότε είχα πει μαζί με άλλους ολίγους Έλληνες ότι η ΕΟΚ, δεν το αρνούμαι, έχει και τα συν. Κάθε θέμα έχει τα συν και τα πλην και πρέπει να τα ζυγίσουμε επάνω σε μία ζυγαριά. Η δε ζυγαριά είναι το Άγιο Ευαγγέλιο και να δούμε αν συμφέρει στο ιστορικό μας έθνος.

Αυτή η υπόθεση στην ΕΟΚ. Λοιπόν, εκεί είναι η υπόθεση, ότι έχει τα πλην. Και είπα τότε, όπως άλλα έθνη, η Νορβηγία, έκαναν δημοψήφισμα. Επί τρεις μήνες στο ραδιόφωνο ή τηλεόραση μιλούσαν, είπαν τα υπέρ, τα κατά. Αυτή είναι η δημοκρατία.

Και μετά το δημοψήφισμα είπαν όχι, δεν θέλουμε, όχι, δεν θέλουμε, όχι. Αυτό πρότεινα και εγώ τότε, εδώ στη μικρά μας πατρίδα μαζί με άλλους, είναι γραμμένα αυτά, να γίνει δημοψήφισμα, να δούμε ποιοι θέλουν ναι και ποιοι θέλουν όχι.

Δυστυχώς λέμε ότι έχουμε δημοκρατία, αλλά δι' αρπαγής ελήφθη αυτή η απόφαση. Δεν θέλω να ταράξω την ησυχία σας, διότι εσείς που είστε εδώ ανήκετε εις όλα τα κόμματα και εγώ είμαι κλώσσα και αγαπώ όλους τους χριστιανούς ανθρώπους, είτε μπλε, είτε πράσινη, είτε κόκκινη, είτε κίτρινη, εις οιανδήποτε κατηγορία.

Και ο μηρός από ψηλής σκοπιάς είναι η Ελλάς και ο Χριστός. Λέγω λοιπόν... Δυστυχώς ήδη δι' αρπαγής κάποιος, του οποίου το όνομα δεν θέλω να πω, όχι εκ δειλίας, αλλά δεν θέλω να δώσω ούτε την ελαχίστη αφορμή ότι ο Επίσκοπος πολιτικολογεί. Από ψηλής σκοπιάς είναι η τοθέλησης ενός ανθρώπου, ενός ανθρώπου ο οποίος έζησε αρκετό καιρό στη Σηκουάνα και ήπιε πολύ νερό από τον ποταμό της Σηκουάνας και μας επέτρεψε με διεθνιστικές αντιλήψεις πολλά και μεγάλα και χτύπησε το χέρι του κάπου ότι δεν ήμαθα εμείς, εγώ θα πάψω να είμαι Έλληνας, να είμαι Ευρωπαίος.

Αυτό είναι προδοσία, είναι προδοσία αυτό, μάλιστα. Και έτσι λοιπόν επεβλήθη η ΕΟΚ. Παραδείγματα ότι η ΕΟΚ δεν αγαπάει την Ελλάδα. Θέτε παραδείγματα; Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, για να σιωπήσω, για να πείσω εσάς, κριτάς, θα μου λύσουν παραδείγματα απόψε.

Το ένα είναι ότι πάνε τώρα καμιά δεκαριά χρόνια που ξαφνικά εψηφίστη στην Βουλή των Ελλήνων εψηφίστη νομοσχέδιον όμως, τι έλεγε; Ότι οι χιλιαστές, ναι οι χιλιαστές, οι αντίχριστοι αυτοί και ανθέλληνες, όπως ορθώς τους ονομάζει ο εκλεκτός θεολόγος αγαπητός μου κύριος Σωτηρόπουλος, ότι οι χιλιαστές, οι ανθέλληνες και αντίχριστοι, αυτοί έγιναν προνομιούχοι στο έθνος μας.

Ότι απαλλάσσονται της ενόπλου θητείας.

Τα παιδιά της Ελλάδος στρατεύονται, πηγαίνουν στα σύνορα, στον Έβρο, φυλάγουν εκεί, αλλά αυτοί είναι προνομιούχοι και απαλλάσσονται της ενόπλου θητείας. Έγινε μεγάλη ταραχή στο έθνος μας, έφτασε το ζήτημα στην Ιερά Σύνοδο, ήμουν συνοδικός και ορίστηκα πρόεδρος επιτροπής συνοδικής, να μεταβούμε και να επισκεφτούμε και να διαμαρτυρηθούμε εντόνως. Πήγαμε πραγματικώς, ο υπουργός ήταν ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ, ευγενής άνθρωπος. Μας εδέχτηκε, μας ήκουσε σιωπηλώς, δεν μιλούσε. Λέγω, τι να συμβαίνει και δεν μιλάει; Το αναπτύξαμε το θέμα. Ξαφνικά σηκώνεται ολόρθιος, πάει σε ένα συρτάρι, βγάζει ένα χαρτί, ένα έγγραφο και μας λέει: «Το βλέπετε;»

Μας έστειλε έγγραφο η ΕΟΚ και μας είπε: «Εάν τολμήσετε να πάτε κόντρα με τους χιλιαστάς, που πρέπει να απολαύσουν απολύτου ελευθερίας, θα σας βγάλουμε από την ΕΟΚ.» Αυτά είναι γραμμένα, αγαπητοί. Ώστε λοιπόν τότε, όταν το ήκουσα αυτό, έκανα κάποιο κάτι που συνηθίζω να το κάνω, όπως σας είπα και άλλοτε.

Γι' αυτό και κατά τον τρόπο τους δίνω αφορμή να με λένε τρελό.

Μολονότι έχω ακοήν οξυτάτη, έκανα πως πάσχω από βαρηκοΐα. Λέω: «Δεν άκουσα καλά, θέλω να ακούσω, αλλά δεν τα άκουσα καλά. Τι είπατε;» Αυτός λοιπόν το πίστευσε, αθώος ο Αβέρωφ, πίστευσε ότι όντως είχα βαρηκοΐα και φώναζε δυνατά. Λοιπόν, αφού το είπε εκ νέου, τότε του λέω: «Εγώ ενόμιζα ότι ήρθα να επισκεφθώ τον Υπουργό της Ελλάδας των Εξωτερικών.»

Τώρα λοιπόν βλέπω ότι δεν έχω τον υπουργό της Ελλάδος. Έχω κάτω της ΕΟΚ. Εγώ δεν πάω στην ΕΟΚ. Εγώ δεν πήγα και σηκώθηκα και φύγαμε από εκεί πέρα. Βλέπετε λοιπόν ότι δεν είμαστε πλέον νοικοκυραίοι, ότι μας διατάζει το αφεντικό. Το δε μεγάλο αφεντικό, το υπερκράτος, είναι η ΕΟΚ. Αυτό μας κυβερνάει.

Μαριονέτες καταντήσανε, θα καταντήσουν ακόμη περισσότερο αυτοί που κατέχουν τα ύψιστα αξιώματα στην πατρίδα μας. Μάλιστα. Θέτε ένα παράδειγμα το οποίο θα σας πείσει περί αυτού που λέγω; Δεν είναι πολύς καιρός που στην Ευρώπη ο πρόεδρος της ΕΟΚ, ο πρόεδρος λοιπόν της ΕΟΚ, ένας συγγραφέας έβγαλε ένα βιβλίο και υβρίζει την Ελλάδα.

Ενώ η Ελλάς έχει ιστορία αιώνων, ενώ η Ελλάς, την ώρα που άλλοι λαοί ζούσαν, ετρώγανε βελανίδια στα άγρια δάση, η Ελλάς έκτιζε Παρθενώνας, φιλοσοφίες, και έχει μια ιστορία τρισένδοξα, διαμυκτηρίζεται η Ελλάς, μυκτηρίζεται, περιφρονείται και υποτιμάται η Ελλάς τρομερά. Μίσος εναντίον της Ελλάδας.

Θέλετε άλλο παράδειγμα; Είναι ότι, όπως λέγει, το θηρίον θα δημιουργήσει μια ενότητα, αλλά ενότητα όχι χριστιανική, την οποία ευχόμεθα διαρκώς εις τα ιερά μας μυστήρια, υπέρ των πάντων ενώσεως. Θα δημιουργήσει μια ενότητα, σατανική ενότητα, διότι τα παιδιά του διαβόλου είναι ενωμένα τα παιδιά και θα έχουν μία γνώμη.

Μία γνώμη, μία γνώμη, το βλέπω, μία, δηλαδή ένα νόμισμα. Το 1992 θα έχουμε ένα νόμισμα, μία γνώμη, θα έχουμε κατ' όμοιον μία γλώσσα, η οποία ασφαλώς δεν θα είναι η ωραιοτέρα γλώσσα του κόσμου, δεν το λέμε εμείς από σοβινισμό, το λέγει η ιστορία ότι η πλουσιωτέρα γλώσσα που εκφράζει λεπτότερα αισθήματα και τις οξύτερες κρίσεις είναι η ελληνική γλώσσα. Δεν θα είναι η ελληνική γλώσσα, αλλά θα είναι κάποια γλώσσα.

Μία γλώσσα, μία γλώσσα, ένα αλφάβητο θα υπάρχει, όχι το ελληνικό αλφάβητο, μία γνώμη, όλα θα είναι μία γνώμη. Θα επικρατήσει πέρα πέρα αυτό το πνεύμα, το πνεύμα το οποίο θα επιβάλλει αυτή η κατάσταση.

Και απόδειξη είναι ότι, πάλι να μην αναφέρουμε όνομα για να μην δώσω αφορμή να με κατηγορήσετε ότι πολιτικολογώ, δεν είναι πολλά χρόνια που μες στη Βουλή ακούστηκε: «Κάτω η γλώσσα η αρχαία των Ελλήνων». Θάβουμε σήμερα τη γλώσσα και την έθαψα.

γιατί αυτό ζητούσε η ΕΟΚ, αυτά ζητούσε η ΕΟΚ. Και τώρα πάω στο τελευταίο εκείνο σημείο, που είναι το επικοινωνικό ΕΟΚ, η τελευταία επέμβαση της ΕΟΚ. Η ΕΟΚ έχει τώρα χρήματα πολλά, πολλά τα χρήματα, και τώρα ζητάει να διαφωτίσει τον λαό για να δημιουργήσει το κλίμα μιας γνώμης.

Εργάζονται πριν το δώσουν. Έχει μεγαθήριο, τεράστιο μεγαθήριο στο Λουξεμβούργο, εκεί πέρα, και το οποίο με το 666 θα σφραγίσει τα 5 εκατομμύρια, τα 5 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα σφραγίσει, με νούμερα πλέον. Θα χάσουμε πλέον και την ατομική μας υπόσταση και θα είμαστε απλώς νούμερα, όπως νούμερα θα είμαστε.

Εκεί βαίνει η ανθρωπότητα, ο κόσμος ολόκληρος. Λοιπόν, και απόδειξη είναι ότι τώρα τελευταίως έχει δημιουργήσει δικό της τομέα διαφωτίσεως. Και ξοδεύει εκατομμύρια των εκατομμυρίων και έχει ιδιαίτερο σύνδεσμο θεατρίνων και άλλων επιχειρηματιών.

Ώστε δι' όλων των μέσων να κάνει πλύση εγκεφάλου και να δημιουργήσει πλέον μία νέα, νέα κατάσταση εις το έθνος. Με το πρόσχημα ότι αποβλέπει στην ενότητα του ανθρωπίνου γένους. Και ότι θα καταργηθούν τα σύνορα. Πολύ καλά, και εμείς λέγουμε αυτό το πράγμα.

Αλλά λέγουμε ότι θα έρθει, το προφήτευσε ο Χριστός και είναι γεγονός. Ότι θα έρθει μια ημέρα ευλογημένη με τα 100, 200, 300 χρόνια.

Θα γίνει, ενώ τώρα βρισκόμαστε παραμονάς. Είδες που φιλιούντανε ο Μπους με τον Γκορμπατσόφ και νομίζουμε ότι μπαίναμε σε νέα περίοδο και ότι ροδίζει νέα αυγή, και τώρα από ώρα σε ώρα υπάρχει φόβος εκρήξεως πυρηνικού πολέμου σε παγκόσμια κλίμακα. Λοιπόν, θέλει η μέρα, το διψούν οι ψυχές μας, το διψούν οι νεκροί μας, το διψά ο Χριστός, το θέλει ο κόσμος να γίνει μία ενότης. Ενότης όχι υπό τον διάβολον, ενότης υπό τον Χριστόν, ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε.

της πάντας της αιώνας.

Η αυτή όμως θεμελίωσιν δεν έχει η ΕΟΚ και παν το οποίο δεν έχει, δεν έχει βράχον να σταθεί, έχει άμμον, την άμμον, και παν το οποίο κτίζεται σε άμμον καταρρέει. Λοιπόν, ναι, συμφωνούμε κι εμείς, αλλά γεννάει το ερώτημα. Αυτή λοιπόν ρίπτει το σύνθημα «κάτω τα σύνορα, τα σύνορα» και είπε κάποιος εις τα...

Στα Ηνωμένα Έθνη, που είναι ευρυτέρα ένωσις των εθνών, μέσα γι' αυτό μια νέα ένωσις, και αυτή η οποία και αυτή δεν στηρίζεται επί βάσεως ακράδαντου, και αυτή η ένωσις λένε ότι θα καταργηθούν τα σύνορα.

Λέει λοιπόν κάποιος σοφός, για να έρθει η μέρα, και θα έρθει η μέρα, για να έρθει η μέρα, και θα έρθει η μέρα κατά την οποία θα πάψουν να κυματίζουν στο προαύλιο των Ηνωμένων Εθνών οι σημαίες όλου του κόσμου. 165 είναι όλα σημαία του, 165 κρατίδια, λοιπόν, κρατίδια, κράτη και κρατίδια.

Θα έρθει η μέρα κατά την οποία η τελευταία σημαία η οποία θα κατεβαστεί από τον ιστό. Θα είναι η σημαία της Ελλάδος για να υψωθεί μια παγκόσμια σημαία με τον Χριστό. Συνεπώς ας δώσουμε το παράδειγμα στα άλλα έθνη, τα έθνη, και πρέπει να ομολογήσουμε ότι ναι, μπορούμε να υποχωρήσουμε σε οικονομικά αιτήματα, σε οικονομικής φύσης αιτήματα, αλλά σε μερικά αιτήματα, σε μερικά ζητήματα, ζητήματα πίστεως, στο τρίπτυχον το οποίο έχουν οι Έλληνες, το τρίπτυχον που μίλησα άλλοτε: είναι η οικογένεια το ένα, είναι η πατρίς το δεύτερο και είναι η θρησκεία, ή μάλλον η Ορθοδοξία. Αυτά δεν υποχωρούμε.

Σε αυτά τώρα θέλει να βάλει χέρι, σε αυτά επεμβαίνει ο οργανισμός αυτός, για να εξαλείψει τα ίχνη της παγίας μας πατρίδος. Και περίεργο πράγμα, το μάθημα της αντιστάσεως το δίνει μια γυναίκα. Για πέστε μου ποια το μάθημα.

Η Θάση, η Θάση, η Θάση, η Θάση. Υποχωρώ, λέει, εις τα οικονομικής φύσεως ζητήματα, αλλά η Αγγλία είναι ιστορικό έθνος και δεν σας δέχομαι να επέμβετε.

Εδώ οι δικοί μας στέκονται σαν μαριονέτες μπροστά στην ΕΟΚ και ό,τι πει η ΕΟΚ αυτό γίνεται και εκτελείται στην Ελλάδα μας και κινδυνεύουμε να χάσουμε και την εθνική μας συνείδηση και την χριστιανική μας συνείδηση.

Και απόδειξη είναι ότι θα αναγκαστώ να φέρω όνομα, αναγκάζομαι. Ούτε προσωπικώς, δεν τον ξέρω προσωπικώς, δεν τον γνωρίζω προσωπικώς. Αλλά αναγκάζομαι διότι μερικά ονόματα μπαίνουν στην ιστορία και το όνομα αυτό δεν θέλω να κραυγάσετε, να πείτε κακό λόγο, δεν ζητώ.

Δεν είναι αυτό, είναι ο Αγγελόπουλος, θεατρίνος, αυτός. Λοιπόν, λοιπόν, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, λοιπόν, ο θεατρίνος αυτός, ο θεατρίνος αυτός. Λοιπόν, από το ιδιαίτερο ταμείο, το μυστικό ταμείο της ΕΟΚ, εχρηματοδότησε με 600 εκατομμύρια των θεατρίνων αυτών με έναν Ιταλό Μαστρογιάνι να διαπομπεύσουν την Ελλάδα.

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά μας, αγαπητοί μου χριστιανοί, η διαφορά μας. Αυτή είναι η διαφορά μας. Είπαν ότι το έργο είναι καλλιτεχνικό. Δεν είμαι αρμόδιος να το κρίνω εάν το έργο είναι καλλιτεχνικό. Αλλά η ουσία που βλέπω στην ουσία. Προσεπάθησα να ανακαλύψω το έργο, να το βρω. Εκοπίασα πολύ, είναι μυστικό μου πώς κατόρθωσα να πέσω στα χέρια το σενάριο. Και το σενάριο αυτό το έδιαβασα, το σενάριο αυτό το διάβασα όπως πάντοτε διαβάζω, πρώτον να κρίνω σύμφωνα με τη ρήση ενός φιλοσόφου που λέει το δω περνέ: «Τι λέει για το βιβλίο;» «Δεν το διάβασα».ɋ

Ανέγνωσα, δώστε μου το βιβλίο, ανέγνων, έγνων, κατέγνων. Ανέγνωσα, κατάλαβα τι λέει και το κατεδίκασα. Έτσι εγώ το ανέγνωσα, αυτοί όλοι που εκφράζονται, δημοσιογράφοι, δεν το διαβάσανε και συνεπώς είναι αναξιόπιστοι, αλλά προκατειλημμένοι εναντίον του Επισκόπου, προκατειλημμένοι εναντίον της Ορθοδοξίας, κουλτουριάντες του είδους, βάλλουν κατ' Επισκόπου και λένε ό,τι λένε, υπερασπίζουν χωρίς να γνωρίζουν.

Το διαβάσαμε και όποιος το διαβάσει και το μελετήσει θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα το οποίο κατέληξε. Και το διάβασα μόνο εγώ, το έδωσα και στους ιερωμένους, το έδωσα και σε καθηγητάς, το έδωσα σε άλλους ανθρώπους που το διαβάσανε και συνεπλήρωσα την κρίση μου με βαρυτέρας κρίσεις. Συντόμως σας λέγω ότι το σενάριο αυτό είναι αντεθνικό. Διεθνοποιεί την Ελλάδα. Δεν λέμε ότι η Ελλάδα είναι ιδεώδες κράτος, όχι.

Η Ελλάδα είναι μικρός παράδεισος και ότι είναι μικρός παράδεισος αποδεικνύεται ότι στην Ελλάδα εδώ έρχονται φυγάδες από όλα τα κράτη. Προ ημερών από τη Βουλγαρία, δύο χιλιάδες Βούλγαροι ζήτησαν να έρθουν φυγάδες στο έθνος μας.

Από τη Ρουμανία που είναι κοντά, μέχρι τώρα στη Φλώρινα ήταν παρακαλώ εκατό φυγάδες. Σε ελεεινή κατάσταση που περάσανε, σκαλίσανε το χώμα των συρματοπλεγμάτων, τα συρματοπλέγματα, και μόλις πάτησαν επάνω στο έδαφος της Ελλάδας, χαμογέλασαν ελεύθεροι οι Ρουμάνοι.

Λοιπόν, τουναντίον η ελευθερία στην Ελλάδα μέχρι αναρχίας έχει φτάσει και οι μικροί μαθηταί ακόμα απεργούν και καταλαμβάνουν τα σχολεία και τα διευθυντήρια. Δεν έχουμε λοιπόν εμείς τοιούτον καθεστώς. Έχουμε δημοκρατικόν και φιλελεύθερον καθεστώς και κυματίζει η ελεύθερη σημαία. Παρουσιάζεται λοιπόν το κράτος αυτό, η Ελλάς παρουσιάζεται ως ένα κράτος το οποίο τυραννεί τους ανθρώπους. Ότι αυτοκτονούν οι φυγάδες, ότι μέσα εις τα υπόγεια η αστυνομία είναι ένα γελοίο υποκείμενον, βασανιστικό.

Είναι σημαντικό ότι οι στρατιώτες μας δεν έχουν έργο να κάνουν στον Έβρο ποταμό να φυλάγουν, αλλά λογχίζουν τον αέρα. Τον αέρα λογχίζουν. Και ένας αξιωματικός που φυλάει τα σύνορα είναι γελοίον υποκείμενον. Και το ζήτημα το σπουδαιότερο, μόνο όταν περάσουμε τα σύνορα του Έβρου ποταμού και πάμε στην Τουρκία, τότε είμεθα ελεύθεροι. Λοιπόν, αντεθνικό το έργο αυτό.

Και συνεπώς δεν θα έπρεπε να επιτραπεί τοιούτων έργων καθαπτομένων της τιμής και υπολήψεως του ιστορικού μας έθνους, έθνους να επιτραπεί η κυκλοφορία αυτού. Το είπα, το επαναλαμβάνω. Εάν υποθέσω, πάλι δεν θέλω να... δεν έχω αιχμήν εναντίον ουδενός πολιτικού, είτε δεξιού είτε αριστερού είτε οιουδήποτε χρώματος, αλλά κάνω μια υπόθεση.

Εάν υποθέσουμε ότι έβγαινε μια ταινία, ο Αγγελόπουλος και η συντροφιά, εβγάλαν ένα έργο και λέγανε, τι λέγανε, «Ασχολούνται με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, πρόσωπον το οποίο λόγω του αξιώματος είναι σεβαστό».

Θυμάστε τους βασιλείς, θυμάστε τους προέδρους, θυμάστε τα υπεροχικά πρόσωπα. Αν έβγαινε μια ταινία και έλεγε ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας που είναι στην Ελλάδα είναι ψεύτης, είναι απατεώνας, είναι πόρνος, είναι μοιχός, είναι, είναι, είναι...

Θα επιτρέπατε να κυκλοφορήσει μια τέτοια ταινία στην Ελλάδα; Αμέσως θα συλλαμβάνανε, γιατί έλαβαν πρόνοια, έλαβαν πρόνοια αυτοί που κυβερνούν να κάνουν νόμο ότι όποιος υβρίζει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, δύο χρόνια φυλακή.

Μπράβο, μπράβο. Μεγάλος ο Καραμανλής, μεγάλος ο ένας, μεγάλος ο ένας και μικρά και ασήμαντος είναι η Ελλάς.

Τι είναι αυτοί σήμερα; Σε εκατό χρόνια θα ψάχνουν οι δημοσιογράφοι να μάθουν ποιος ήταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα ζουίζουν αυτοί, θα πέσουν αυτοί, αλλά θα μείνει αιωνία, εισπίζουμε, όλο το δαιμόνων και ο νόμος ανατολής της ΕΔΙΣΕΩΣ. Σήμερα ζουν με τα εκαταχρόνια, θα ψάχνουν οι δημοσιογράφοι να μάθουν ποιος ήταν ο πρόεδρος της δημοκρατίας. Θα σβήσουν αυτοί, θα πέσουν αυτοί. Αλλά θα μείνει αιωνία. Ισπίσμου όλων των δαιμόνων και ο νόμος ανατολής διαδίσεως. Θα ζήσουν αυτοί, θα πέθουν αυτοί, αλλά αλλιώς θα μείνει η αιωνία, η σπίθμολο των δαιμόνων και ο νομοανατολίστιας δύσεως.

Ώστε, όπως έχουν τα πράγματα, ακόμη το έργο είναι και αντιχριστιανικό έργο.

Παρουσιάζει μια σκηνή μεταξύ των άλλων σκηνών, ότι ένα κοριτσάκι φτωχό πέφτει στα δίκτυα του έρωτος και ατιμάζεται δημοσία επάνω στη σκηνή. Αλλάξανε το ποτάμι, το ιστορικό ποτάμι της Φλώρινας, που εμείς το ονομάζουμε, Ιορδάνη το ονομάζω. Διότι εκεί στο ποτάμι, στα νερά του ποταμού, εν καιρώ χειμώνος, παρά την αντίδραση της δικτατορίας, εβαπτίσαμε 99 Γύφτους. Γύφτους, και με λένε Επίσκοπο των Γύφτων, και το θεωρώ τιμή μου και υπόληψη, και τώρα αυτήν την

99 Γύφτοι γίνανε 300, ενώ εμείς λιγοστεύουμε.

Λίγο σε πάμπ το χείδε αυτή, φεύγουν παντού και λοιπά. Παρεμπιπτόντως σας το λέγω για να το καταλάβετε: το 12 που η πατρίδα μας ήτανε στη Μελούνα, το 12 που η πατρίδα μας ήτανε μικρά και ασήμαντος, το 12 μέχρι το 22 που ο Πλαστήρας με τα τάγματά του, με το σύνταγμά του, έφτασε μέχρι Καλεμπρότο.

Λευρώτο και κοίταζε την Άγκυρα, και η Άγκυρα θα έπεφτε τότε την εποχή εκείνη, ένας

Ανάληψη, Ευαγγέλιο, Το αποδοκιμάσαμε πλήρως και λοιπά. Και περίμενα να έχουμε σύμμαχον τον ελληνικόν λαόν, ολόκληρον τον ελληνικόν λαόν. Αλλά δυστυχώς, δυστυχώς όμως παρουσιάζεται μια αντίδραση, φοβερά αντίδραση, σπανίως.

Δεν το περίμενα ποτέ ότι μια τέτοια φωνή πατριωτική, που θέτει την Ελλάδα υπέραν όλων, θα περίμενα μια τέτοια αντίδραση εκ μέρους. Και ότι αυτό ομοιάζει, ξέρεις πώς ομοιάζει; Ενώ ο Πλαστήρας αγωνιζόταν μέχρι αν κύρασε τα στρατεύματα μαγραγκύρας, τότε ένας δημοσιογράφος τη δημοσίευσε.

Οίκαδε! Οίκαδε στα σπίτια σας! Στα σπίτια σας! Μάλιστα, μάλιστα, αυτό είπαν. Εκείνο το Οίκαδε υπήρξε συντελεστής. Της τώρα ουλή το ξέρει το Οίκαδε, γιατί πρέπει να τα μεταφράζουμε. Πάμε, πρέπει να ξέρουμε. Ξεχάσαμε. Τι σημαίνει, ρε παιδιά, το Οίκαδε; Δεν την ακούσετε παθηνέτα εσείς είναι. Τι θα πει ο Οίκαδε; Τι είναι; Τι είναι; Ήκαρος λέει το Οίκαδε.

Έλαβε γνώση ότι αυτοί τα

Τα παιδιά της Ελλάδας λογχίζουν, ενώ τα παιδιά της Ελλάδας μέρα νύχτα, και από ώρα σε ώρα δεν μπορεί να μας κάνει επίθεση η Τουρκία; Δεν αποκλείεται. Να μας ξυπνήσει; Δεν αποκλείεται. Τα παιδιά φυλάγονται στα σύνορα.

Μια γυναίκα στη Φλώρινα που έμαθε ότι τα παιδιά της Ελλάδας δεν έχουν ένα προβληματισμό, αλλά παίζουν σαν μικρά παιδιά και λογχίζουν τον αέρα, έστειλε τηλεγράφημα και έγραψε: «Εάν το παιδί μου δεν έχει έργο και λογχίζει τον αέρα όπως λέγει ο κ. Αγγελόπουλος, να έρθει στο σπίτι του γιατί έχουμε δουλειά. Έχουμε δουλειά στο σπίτι.»

Λοιπόν, αντεθνικό το έργο. Και εδώ θα έπρεπε και εντούτοις όμως συνήντησε αντίδραση, τρομερά αντίδραση. Και το αποτέλεσμα είναι ότι σπανίως ο επίσκοπός σας που έχω 55 χρόνια εργασία στο έθνος, σπανίως υβρίσθη, ώστε να υβρίσθη αυτή την περίοδο.

Που είπατε, νέα παράσημα έχω στο στήθος μου, νέα παράσημα. Λοιπόν, το ένα ότι είμαι οπισθοδρομικός, το ένα ότι ζω στον αιώνα των μεσαίων, το άλλο ότι είμαι παλαιός άνθρωπος που ζω με νεκρούς τύπους, το άλλο, το άλλο, το άλλο, το άλλο. Τέλος, κατέληξαν να μας δώσουν και το παράσημο, το οποίο πρώτη φορά μου το απένειμε η δικτατορία, όταν εγώ αυτή προσκυνούσα τη δικτατορία, εγώ από λόγους εθνικούς και θρησκευτικούς, προφανώς, αντέστην κλπ.

Με απεκάλεσαν ότι ο Αυγουστίνος είναι τρελός και δεν έχει καμία απολύτως έννοια. Αυτό το παράσημο μας δώσανε τελευταίως. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω, είναι αμαρτία. Αλλά λέει ο Απόστολος Παύλος, σεις με αναγκάσατε να μιλήσω για τον εαυτό μου.

Και εφόσον αυτοί ούτω πως μας αποκαλούν ότι είμαστε τρελοί και ότι πρέπει να εγκλειστούμε μέσα στα τρελοκομεία και στα ψυχιατρεία και εφόσον αυτοί λένε με το στόμα της Μελίνας, της Μελίνας το στόμα, ότι πρέπει να εγκλειστώ στο μοναστήρι ή ξέρω εγώ πού αλλού να εγκλειστώ σε αυτά, έχω κι εγώ να απαντήσω και να με συγχωρέσετε γιατί θα μιλήσω κάπως για τον εαυτό μου.

Δεν θέλω να μιλώ γι' αυτό, θα μιλούν άλλοι, αλλά θα επιτρέψετε κι εγώ να άφρογα.

Εγώ, αγαπητοί μου, από μικράς ηλικίας, όπως το παπί γεννιέται μέσα στο νερό, κολυμπά, έτσι και εγώ από τα μικρά μου χρόνια έζησα στα γράμματα. Και τώρα στην πρόοδο, το τελευταίο σπίτι που κλείνει φως είναι το δικό μου. Διαβάζω συνεχώς, όχι μόνο ανθρωπιστικά βιβλία, αλλά όλα τα βιβλία για να λαμβάνω γνώση όλης αυτής της καταστάσεως.

Και με τη βοήθεια του Θεού κατόρθωσα από την πρώτη τάξη του Δημοτικού μέχρι την τελευταία τάξη του Πανεπιστημίου, έφερνα πάντοτε άριστα με βραβείο.

Θα ήθελα να μάθω η Μελίνα και ο Τζαννετάκης πόσα βραβεία πήραν ως μαθητές γυμνασίου. Ερχόμεθα στο όραμα του Μεγάλου Αντωνίου. Τώρα ρώτησαν τον Μεγάλο Αντώνιο πότε θα έρθει το τέλος του κόσμου και ο Μέγας Αντώνιος ο ασκητής είπε σοφά λόγια: ότι θα έρθουν χρόνια κατηραμένα στην Ελλάδα, στον κόσμο ολόκληρο.

Όταν δουν κάποιον να κρατάει το Ευαγγέλιο, θα τον λένε τρελό. Εμείς θα το κρατάμε το Ευαγγέλιο, θα το κρατάμε το Ευαγγέλιο. Γιατί είσαι ο μικρός που κύριο Πρωτής εξεπηρείας; Τι κατάλαβες; Τι είπαμε τώρα το δεύτερο; Γιατί, να κάνουμε και διάλογο, λέγει.

Άγιε Σοχίτερος, ο Αντώνης, ο Μέγας Αντώνης.

Να μάθω, αρχίζει να καθαρίζει. Αν αγγέλνεις το μαθαίνεις, τραγούδι. Έτσι, μπράβο, καλά.

Και τώρα τα τελευταία πάλι προχωρούνε, προχωρούνε και αυτός εκεί πέρα έστησε κάτι πυραμίδες, ανάκτορα του Πριάμου της Τροίας, όπως ο Πρίαμος, λέγει η Οδύσσεια, όλα αυτά είχε ανάκτορα, έστησε τριώροφο οίκημα, 50 εκατομμύρια έχει δαπανήσει.

Λοιπόν, εκεί πέρα και άλλαξε την κοίτην και τα διευθέτησε των ποταμών και έβαψε τα σπίτια δεξιά και αριστερά με δικά του χρώματα. Λοιπόν, εκεί λοιπόν αυτά και καυχέται για αυτά τα έργα του και λέει ότι εάν το κάψουν αυτό το ξύλινο στο οποίο θα γίνονται τα όργια των οργίων, εάν καεί, λέει, θα ζητήσω από τον Καντιώτη αποζημίωση επειδή είναι δέκα εκατομμύρια. Γέλασα, γέλασα.

Πάλι να μου επιτρέψετε να ομιλήσω. Είμαι 25 χρόνια στη Φλώρινα. Μπορεί να με κατηγορήσουν για διάφορα πράγματα. Αμαρτωρός και ανάξιος δούλος του Κυρίου είμαι. Αλλά ως προς το χρήμα, δεν ξέρω το χρήμα καθόλου. Ένα μικρό, δεν το ξέρω το χρήμα.

Τα 600 εκατομμύρια πώς τα πήρε από την αυτή; Αν λοιπόν φωνάζουν, φωνάζουν. Λοιπόν, έχουμε τους Σκοπιανούς δίπλα μας. Γιατί είναι ευαίσθητη η περιοχή μας. Είναι ευαίσθητη η περιοχή μας, διότι δίπλα, σε 10 χιλιόμετρα, χάνουμε πλέον, φεύγουμε, μπαίνουμε σε ένα άλλο έδαφος.

Εκεί επικρατούν οι Σκοπιανοί. Πω πω, φίλια, φίλια, πετάγαν οι βόμβες εναντίον της ιστορικής μας πατρίδος. Αυτοί δημιουργούν, προτού να φύγουν όλες τις ημέρες των προημερών, προπαγάνδα άγρια. Το κέντρο τους είναι τα Σκόπια. Σκόπια με ιδιαίτερη εκκλησία, σχισματική εκκλησία που δεν αναγνωρίζει κανένα πατριαρχείο.

Το κέντρο είναι ακόμα το Μόντρεαλ, κέντρο είναι το Τορόντο, κέντρο είναι η Αυστραλία, που πήγαν όλοι εκεί πέρα και δημιούργησαν σφηκοφωλιές. Και όταν πήγε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, παραλίγο να τον λιντσάρουν, επενέβη η αστυνομία, και ούτε αν θέλει να συναντήσει.

Αυτοί λοιπόν όλοι φωνάζουν: «Κάτω τα σύνορα, τα ελληνικά σύνορα», και μοιράζουν καρτ ποστάλ, στα οποία ζωγραφίζουν, δημιουργούν ένα νέο κράτος, μεγάλο κράτος, μακεδονικό κράτος, με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, και καταργούνται πλέον αυτά.

Αν δεν προσέξουμε, παρόλα τα γεράματά μου, προφητεύω και κλαίω και αναστενάζω και δεν θέλω να δω τέτοια ημέρα. Αν αδρανήσουμε όλοι και αδιαφορήσουμε τελείως, να ξέρετε ότι κοντά στους πρόσφυγας εκ βορείου Ελλάδος, εκ βορείου Ηπείρου, κοντά στους πρόσφυγας εκ Κύπρου, κοντά στους πρόσφυγας από τον Πόντο, θα έχουμε και πρόσφυγας εκ της Μακεδονίας.

Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ.

Το έθνος, αυτό είναι το έθνος. Φωνάζουν λοιπόν οι Σκοπιανοί «Κάτω τα σύνορα της Ελλάδος», φωνάζει και ο Αγγελόπουλος με τη συντροφιά του, με τον Ιταλιανό, «Κάτω τα σύνορα». Αυτή είναι. Και έρχεται το κράτος, και έρχεται το κράτος, και έρχεται το κράτος, και ενισχύει αυτούς όλους, εισαγγελείς, διοικητές, στρατός, να υποστηρίξουν, Θεέ μου, Θεέ μου, να υποστηρίξουν ένα τοιούτο συγκρότημα τοπίων αντεθνικών και αντιχριστιανικών. Αυτή είναι η διαμαρτυρία μου, διαμαρτυρία την οποία

την οποία κάνω εν μέσω του έθνους μου και δι' αυτό απεφάσισα να κατεβώ κάτω στην Αθήνα, που εδώ πέρα να επικοινωνήσω με εσάς, τον πιστό λαό. Τώρα θα μου πείτε: «Δεν υπάρχουν αντιδράσεις; Πέθανε η Ελλάς;» Όχι, ζει η Ελλάς, ζει. Δεν ξέρω αν ζει, δεν ξέρω αν ζει στα στήθη των μεγάλων αξιωματούχων, σοφών και καθηγητών και αρχιερέων, συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου. Ξέρω ότι ζει μέσα στα σπλάχνα του μικρού μας και ταπεινού και μαρτυρικού λαού μας. Θα σας φέρω δύο τρία και θα τελειώσω τον λόγο.

Αυτά τα οποία με κάνουν να ενισχύομαι και να παρηγορούμαι.

Πρώτα είναι οι ιερείς μας. Πτωχαδάκια είναι, αγράμματοι είναι, αστοιχείωτοι είναι, στα χωριά μένουν εκεί πέρα, τυχερά δεν έχουν, ούτε τους επιτρέπω τυχερά, αλλά έχουν στην καρδιά τους τον Χριστό και την Ελλάδα και ευσύμβησαν όλοι μέχρι να μάθουν, θα υποστήριξε με Θεό σε έκαιρα.

Επίσης κοντά στα σύνορα, άλλο παράδειγμα ηρωισμού,

Ότι κοντά στα σύνορα είναι ένα χωριό που είναι Πόντιοι, Μικρασιάτες, από τη Μικρασία κάτω. Καύκασος λέγεται, κοντά στα σύνορα είναι. Ο Καύκασος. Όταν λοιπόν αυτοί, τι έκανε;

Κοιτάει να αλιεύσει ηθοποιούς, να κομπάρσους, δεν θα πει κομπάρσους, βουβά πρόσωπα, τα οποία δεν παίζουν κανένα σπουδαίο ρόλο, αλλά πρόσωπα απλώς, ως πλήθος, ζήτησαν και τους υποσχέθηκε τρεις χιλιάδες δραχμάς και φαγοπότι καλό, καλό φαγοπότι, τους υποσχέθηκε. Το γαδάκι έτσι, τρεις χιλιάδες, δεν φανταζόταν τι θα γίνει το έργο αυτό, και ήταν πρόθυμοι να κατέβουν κάτω να φάνε και τα γαλακτομπούρεκα του Αγγελόπουλου.

Αλλά όταν ο παπάς τους είπε ότι όποιος από εσάς πάει στον Αγγελόπολο αυτό το έργο ούτε Θεία Κοινωνία έχει, ούτε θα πατήσει στην εκκλησία, θα τον αφορίσει ο δεσπότης.

Όλοι δήλωσαν ότι θα πειθαρχήσουν στην Εκκλησία. Η Παναγία μας θα βοηθήσει, διότι πιστεύουμε και παραδεχόμαστε και θα υπακούσουν στη φωνή της Εκκλησίας και δεν θα πάει ούτε ένας. Και αυτό θα κάνουν και τώρα, και θα πάνε αλλού, σε άλλη Μητρόπολη, να βρουν κομπάρσους.

Ένα σημείο είναι η Αρίνη μας, άλλο σημείο είναι ο Καύκασος και τα χωριά μας, άλλο σημείο είναι, ποιο είναι; Σπουδαίο είναι αυτό. Εκεί τα σπίτια δεξιά και αριστερά της φλόγου του ποταμού μας τα εχρωμάτισα με ιδιαίτερο χρώμα για να είναι κατάλληλον για τα πορνοστάσια τους.

Ναι, τώρα πρέπει να παρουσιάσω. Λοιπόν, ανύποπτος ένας οικογενειάρχης με 7 παιδιά, το δέχτηκε αυτό, δεν ήξερε τι συμβαίνει. Αλλά τώρα διαφωτίστηκε, πήγε στον εισαγγελέα και κατήγγειλε ότι εγώ επ' ουδενί λόγω επιτρέπω το σπίτι μου να γίνει πορνοστάσιο.

Απαγορεύεται. Και επιστρέφω τα χρήματα και ζητώ να ληφθούν μέτρα εναντίον, δεν θα επιτρέψω. Και κοντά σε αυτόν και άλλες δεξιά και αριστερά οικογένειες αφυπνίζονται και προβάλλουν το όχι. Το όχι προβάλλουν.

Ζήτησαν αυτοί να παίξει έναν ρόλο πρωτεύοντα, μια κοπέλα που να έχει ύψος, να έχει στήθη, να να έχει προσόντα, ντρέπομαι που θα πω τα προσόντα που έχει, και να της δίνουν 100.000 δραχμές πρώτη δόση. Να παίξει ρόλο πορνίας, επισήμου πορνίας, σε μια στιγμή του θεάτρου αυτού της παραστάσεως.

Πήγαν και βρήκαν μια τέτοια κοπέλα και της είπαν αυτό και αυτό και αυτό. τι απίνηση η φτωχή κοπέλα, για αυτό σε λέω ότι ζει Ελλάς, τι απίνηση, ακούστε λέει, φτωχή είμαι, αλλά τρία πράγματα είναι ατίμητα, Δεν τα, δεν τα πουλώ. Το ένα είναι η τιμή της γυναικός, το άλλο είναι η τιμή της Ελλάδος και παραπάνω ο Χριστός. Δεν τα πουλώ!»

Έτσι, με τη μικρά αυτή αντίσταση, έχοντας στο λαό αυτό, προφανώς κι εγώ το δικό μου βέτο και αρνούμαι να παρουσιαστεί αυτό το έργο εκεί. Αλλά μου κάνει εντύπωση ότι προεκλήθη πανελλήνιο ενδιαφέρον. Περίπου 30 ραδιοφωνικοί σταθμοί με παίρνανε συνεχώς από τα διάφορα μέρη της Ελλάδας να δώσω συνεντεύξεις, και έδωσα συνεντεύξεις.

Συνεντεύξεις έδωσα και ομίλησα καταλλήλως περί της καταστάσεως αυτής. Και τώρα βρίσκομαι εδώ, αγαπητοί μου. Τώρα γεννάται το ερώτημα: εσείς τι θα κάνετε; Θα αρκεστείτε σε χειροκροτήματα;

Εγώ απογοητεύομαι. Εγώ απογοητεύομαι και δεν θα ξαναβάλω να σας ξαναδώ. Διότι δεν θέλω όλα αυτά. Θέλω συναγωνιστάς. Θυμάμαι στα χρόνια της Κατοχής οι κομμουνιστές ήταν ιδεολόγοι. Τώρα, όπως σας είπα, αλλάξαν οι κομμουνιστές. Εγώ τότε τους εθαύμαζα. Ήταν ιδεολόγοι. Εγκληματίες ήταν. Αυτοί δεν κάναν το έγκλημα. Δεν κυβερνούσαν όπως υπολογείται.

Εάν δεν είχαν μερικές ακρότητες, το παρελθόν Ρώγιο θα κυριαρχούσε όλη την Ελλάδα, γιατί είχε όψεις καλές. Αλλά δυστυχώς, αυτοί φτιάξανε λάθος και σπάξανε και σπάξανε και σπάξανε και λοιπά, και έγιναν αντιπαθείς.

Λοιπόν, τότε ήταν ιδεολόγοι αυτοί. Πεθαίναν για την ιδεολογία τους, θα σας το έχω πει κι άλλοτε. Τώρα, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι πλέον ιδεολόγοι. Όπως σας είπα και επαναλαμβάνω και το τονίζω και το λέω, ότι οι σημερινοί κομμουνιστές έχουν υποστεί αλλοίωση.

Είναι κομμουνιστές με κεφάλι ρώσικο και με κοιλιά αμερικάνικια.

Ούτε, ούτε, αλλά συμπληρώνω, συμπληρώνω και λέγω: ούτε κεφάλι ρωσικό έχουνε, διότι δεν έχουνε στο κεφάλι τους τον Γκορμπατσόφ, αλλά είναι ο Λένιν, ο Λένιν. Απερχαιωμένη είναι, αλλά είναι κεφάλι, είναι τώρα.

Λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα. Συνεπώς τώρα, εσείς λέει κάποτε, αυτοί είχαν καταργήσει τη λέξη «κύριοι» και έλεγανε «συναγωνιστές, συναγωνίστρες». Αυτό δεν λέγατε; Το θυμάστε οι παλαιότεροι; Συναγωνιστές, ναι, σύντροφοι, σύντροφοι και συναγωνιστές και συναγωνίστρες.

Λοιπόν, αλλά η λέξη «συναγωνιστές» είναι μέσα στο Ευαγγέλιο, είναι προς Ρωμαίους επιστολή που λέει ο Απόστολος Παύλος: «Παρακαλώ, συναγωνίζεσθέ με». Εγώ αγωνίζομαι σκληρόν αγώνα, λέει ο Παύλος, αλλά κοντά σε μένα αγωνιστείτε και εσείς με όλη τη δυναμία σας, συναγωνίζεσθέ με τις προσευχές σας. Και εσείς όλοι σας εδώ που ευρίσκεστε στο κλεινόν άστυ και εδώ, εδώ σας παρακαλώ να συναγωνιστείτε με τον Γέροντα Επίσκοπο, να μην αρκεστείτε.

Λοιπόν, συνεπώς, εκείνο το οποίο ζητώ, πρώτα ζητώ την προσευχή σας. Δεν είναι μικρό πράγμα η προσευχή σας. Εάν εγώ τώρα ζω, εάν υπάρχω, εάν κινούμαι, εάν το ομολογώ, το οφείλω σε εσάς. Το οφείλω στις προσευχές εκατοντάδων και χιλιάδων ανθρώπων, τόσο του εσωτερικού όσο του εξωτερικού, οι οποίοι αίρουν ικέτιδας χείρας προς τον ουρανό και παρακαλούν να μου δώσει δύναμη στον αγώνα αυτό.

Αλλά κάτι και κάτι άλλο όμως. Έχετε χέρι; Έχετε χέρι; Καλά, θα το αποδείξετε να έχετε χέρι. Όλοι σας δίνω επιτίμιον, επιτίμιον, όλοι σας να γράψετε μία σύντομη επιστολή στον πρόεδρο της κυβερνήσεως, στον Τζαννετάκη, ο δεξίρο που θα γράψετε, ξέρετε, σύντομη επιστολή διαμαρτυρώμενη ότι επί των ημερών της κυβερνήσεως αυτής, η οποία είναι με μεγάλο προορισμό, με μεγάλο όνειρο να στερεώσει το έθνος μας, γίνονται τι άφθαρες, τι άφθαρες να διαμαρτυρηθείτε όλοι.

...ανεξαιρέτως κομμάτων και να πείτε ότι δεν θέλουμε εμείς τέτοια πράγματα, πρωτοφανή πράγματα είναι. Υπενθυμίζω ότι έπρεπε να κινηθεί, τι λέει το Σύνταγμα, τι λέει ο νόμος, αυτεπαγγέλτως ο εισαγγελεύς έπρεπε να επέμβει. Δεν επενέβη, του δέσανε τα χέρια. Να υποστηρίξει, να υποστηρίξει, να υποστηρίξει ο εισαγγελεύς και οι δικαστικοί το έργο αυτό, το οποίο είναι το προδοτικό έργο.

Και συνεπώς είχε δίκιο, λέγει, που είπε ότι είναι τόσο, λέει, ο αστικός κόσμος, είναι τόσο διαφθαρμένος, τόσο πολύ διαφθαρμένος, ώστε, λέει, θα μας δώσει δωρεάν το σκοινί με το οποίο θα τον πνίξουμε, θα τους πνίξουμε.

Και σκοινί δωρεάν να μας πνίξει είναι το έργο του Αγγελόπουλου. Σκοινί που θα πνιγεί ένας, μα δεν θα πνιγεί ένας. Συνεπώς, λοιπόν, έχετε σκοινί, συντηρήσετε προσευχή στο Θεό. Έχετε χέρι, γράψετε όλοι σας, πέντε λέξεις, δέκα λέξεις, είτε τηλεγράφημα, είτε σε εφημερίδες, είτε παντού, να υπάρχει μια διαφώτιση. Διότι ο λαός είναι αδιαφώτιστος και δεν γνωρίζει ακριβώς πώς έχουν τα πράγματα και έφυγε τα λαντέμπεται όλα όσοι μας.

Έχει τα πόδια. Δεν σε λέγω να βρείτε στην πρόνομα τα πόδια. Υπάρχουν προχή, υπάρχουν σιδηρόδρομοι, υπάρχουν αεροπλάνα. Γράψτε!

Παρακαλώ τας αδελφότητας, τας εν Χριστώ αδελφότητας, αι οποίαι εργάζονται εθνικώς και θρησκευτικώς, και οι δύο αδελφότητες είναι, αφενός η Ζωή. Υπάρχει αρχαία αδελφότης, αρχαία, αρχαία αδελφότης, την οποία και εγώ κάποτε ως βοηθός εσπούδασα υπό τον πατέρα Ευσέβιο, μία αξιόλογος αδελφότης με έργο σπουδαίο. Επίσης η αδελφότης είναι ο Σωτήρ, αξιόλογος και αυτή, σημαντική αδελφότης. Και παρακαλώ, εδώ δεν μπορώ να τις επικοινωνήσω. Όπου να είστε, ακούτε τα κηρύγματά τους, εξομολογείστε, διαβάζετε. Παρακαλώ, να μην σιωπήσουν, να λάβουν μέρος με τη θέση την οποία αναλάβαμε, να συναγωνιστούν και αυτοί. Δεν πρέπει να σιωπήσουν σε αυτή την περίοδο.

Δεν είναι θέμα Αυγουστίνου, είναι θέμα Ελλάδος, και ως εθνικό θέμα το κοιτάζουμε και πρέπει να το υποστηρίξουμε όλοι και λοιπά. Λοιπόν, ως προς την εργασία, ξέρετε πολύ καλά γιατί τώρα μου βάζετε, γιατί τώρα μου βάζετε αλάτι στην πληγή.

Έχω μιλήσει τόσες φορές. Εντούτοις όμως, εντούτοις όμως, αφού το θέτει θεωρικά μου τέτοια ερώτηση, εγώ που δεν έχω να γίνει τέτοια ερώτηση, διότι εδώ το θέμα το κρατώ σε εθνικό επίπεδο, αλλά μου κάνεις ερώτηση, αγαπητέ, μήπως είσαι από την Κόρινθο; Από πού; Εδώ, από την Κόρινθο. Λοιπόν, λοιπόν, συνεπώς, συνεπώς, συνεπώς, λοιπόν, αφού κάνετε ερώτηση αυτού, λέγω ότι παραθεωρώντας τις διαφωνίες που έχω με την ιεραρχία και με τους άλλους αυτούς και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά, τα ξέρετε όλα τα και λοιπά, να μην τα λέμε αυτά, θα τις υπερβούμε, αν θέλει ο Θεός, θα επισκεφτώ τη Σύνοδο, θα ταπεινωθώ και θα κάνω έκκληση στον Σεραφείμ.

Ο Σεραφείμ, ο οποίος δεν αρνούμαι, έχει πατριωτική ψυχή, πατριώτης είναι, ανέβηκε στα βουνά, δεν το αρνούμαι αυτό το πράγμα. Θα κάνω έκκληση, λοιπόν, όχι στο σκεπτικό του αυτό αλλά στην πατριωτική του ψυχή, να βάλει η Σύνοδος να συμπαρασταθεί στον αγώνα τον οποίο διεξάγουμε πάνω στα σύνορα.

Και θέλω να ελπίζω ότι, αλλά και αν ο Σεραφείμ, ο Σεραφείμ, ούτε καμία ανταπόκριση, ούτε κανείς, θα εφαρμόσω εγώ τον όρκο που έδωναν οι αρχαίοι Έλληνες, οι έφηβοι των Αθηναίων. Έλεγαν: «Είτε μόνος είτε μετ' άλλων, τα όσια και ιερά υπερασπιώ». Είτε μαζί με άλλους είτε και μόνος, έχω στηρίξει τα όσια.

Δεν το λέω εγώ για να αυτολογήσω, ούτε αυτό, αλλά σας λέω μια πραγματικότητα: ότι λαμβάνω επιστολάς, τηλεφωνήματα, το υβρεολόγιο: «Θα σας σκοτώσουμε σαν το τραγί, θα σας σφάξουμε».

Αντί να καεί το σκηνικό, το απαίσιο σκηνικό στο οποίο έγινε πορνείον και εκπορνεύεται με το πορνείον αυτό το σκηνικό, υπάρχει κίνδυνος να μας κάψουν τη Μητρόπολη και να καούμε σαν λαμπάδες μέσα. Ας έρθει η ευλογημένη ώρα.

Μπορεί να πω και εγώ ότι είπε ένας ποιητής μεγάλος, ο Μαβίλης, ο ποιητής, όταν τραυματίσθη στον Δρίσκον για την Ελλάδα και απέθνησκε και ρώτησε: «Τι γίνεται η Ελλάς; Νικά η Ελλάς;» Και μετά τι είπε; Απηύθυνε τα τελευταία λόγια: «Πατρίδα, πολλές τιμές μου έδωσες. Η πιο μεγάλη τιμή είναι να πεθάνω για σένα.»

...και εγώ σκληρός... και συνεχώς και εμείς ήσαμε πολύ πλακτών ποιών, 55 χρόνια...

Πολυπλάγκτων, πολύ μαρτυρικών βίων εζήσαμε και ασύναια.

Αντί να πέσω σε κρεβάτι να πάθω ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, ας έρθει αυτή η ευλογημένη ημέρα να αποχαιρετήσω και εγώ τον πλανήτη για άλλους κόσμους ουρανίους και προμακρυστούς. Λοιπόν, τούτο έχουμε να είπομε. Αλλά και εγώ μαζί με τον Μακρυγιάννη ενδεύω. Λέγει κάπου ο Μακρυγιάννης ότι η πατρίδα, λέει, η πατρίδα είναι μεγάλο πράγμα.

πατρίδα που θυσιαστήκαμε, η πατρίδα που έγινε το κορμί μου, το κορμί του.

Ο Μακρυγιάννης έγινε κόσκινο, κόσκινο ήταν, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ο Μακρυγιάννης που ζούσε καλογερικό βίο και είδε οράματα πολλά και σπουδαία, ονομάζει τη θρησκεία μας, την Αγία μας θρησκεία, την ονομάζει τζιβαϊρικό, πολύτιμο τζιβαϊρικό.

Λέει κάποιος πως το ξέρετε, ο Αιμήνεφης, είναι γλώσσα της εποχής ίδιας. Θησαυρό, ανεκτίμητο θησαυρό. Δεν θα τον προδώσουμε, αμαρτωλεί μετά, σίμωνο αμαρτάνομαι, ασίμωνο πιστεύομαι. Και θα μείνουμε σταθεροί και ακλόνητοι. Τότε μιλάω, τι εσύ θα κάνεις;

Θα με ρωτήσεις τι θα κάνεις; Άλλο ερώτημα είναι αυτό, στο οποίο θα μου επιτρέψετε, και με ρωτούν επιμόνως. Δύο πράγματα με ρωτούν οι δημοσιογράφοι. Λέει: «Τι θα κάνεις;» Το πρώτο ερώτημα είναι: «Πού το βρήκες;» Το βρήκα εγώ, λέω, το ανεκάλυψα εγώ; Τι σας λέω στον λόγο που το ανεκάλυψα, λέω; Ένας μου το έδωσε με κίνδυνο τη ζωή του. Με κίνδυνο τη ζωή του. Αν ήταν αυτό υπέρ, υπέρ θα ήταν. Λοιπόν, δεν σας δίνω, λέω, που τον εκάλυψε. Τον βρήκα, λέω, κάπου. Κάποιος άγγελος, λέω, μου το έδωσε. Τι θέλετε να σας πω περισσότερο; Να σας πω τα μυστικά, λέω; Και το άλλο ζητούν: «Τι θα κάνεις;»

Ο στρατηγός δεν λέει στον αντίπαλο τα σχέδιά του. Στρατηγός δεν λέει στον αντίπαλο ό,τι ούτε αυτά. Συνεπώς και εγώ θα πράξω το καθήκον μου. Θα έρθει η ώρα εκείνη με το πιστό λαό. Από εσάς εξαρτάται. Εξαρτάται. Εδώ μέσα εξαρτάται και θα πράξουμε το καθήκον μας. Και θα χτυπήσουμε πρώτα πρώτα, το είπα, το έγραψα, το τονίζω. Θα χτυπήσω μόλις αρχίζει η προβολή της εικόνας της ταινίας αυτής. Το λιγότερο που έχω να πράξω είναι ότι θα χτυπήσω νεκρικά τις καμπάνες.

Γιατί κάτι πεθαίνει στην Ελλάδα, κάτι πεθαίνει στην Ελλάδα. Μεγάλη Παρασκευή είναι. Μέσα πέφτει η Ελλάδα, ξανασταυρώνεται η Ελλάδα με τη όρτους διδακρίνωση και με την άθλια αδιαφορία. Τι θα κάνω; Να σας πω τι θα κάνω.

Όχι, δεν μπαίνω στην ουσία, ένα μόνο σας υπενθυμίζω ότι λέει το Σύνταγμα της Ελλάδος. Το Σύνταγμα της Ελλάδος είναι πολύ καλό, είναι μοναδικό σύνταγμα στην Ελλάδα.

που αρχίζει στο όνομα της Αγίας και ομοσίου κεντρέτεται

Αυτό εζήλωσε ο Μακρυγιάννης και ο Κολοκοτρώνης. Έτσι αρχίζει: «Στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος». Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ελέησε τον κόσμο. Συνεπώς, το Σύνταγμα έτσι αρχίζει και το Σύνταγμα έχει τρία πράγματα, θεμελιώδη πράγματα.

Μέσα στο Σύνταγμα αυτό, το ατελές Σύνταγμα της Ελλάδας, λέει ότι τα θεμέλια του Συντάγματος είναι τρία. Είναι η πίστη στο Θεό, στο Χριστό, είναι η πίστη στην πατρίδα και είναι η πίστη στην οικογένεια. Το τρίπτυχο αυτό. Έτσι λέει.

Και καλούνται όλες οι αρχές και οι εξουσίες να υποστηρίξουν τα τρία αυτά θεμελιώδη πράγματα για τα οποία αποθυμίστηκε ο Άγιος. Το ένα είναι, επαναλαμβάνω, η οικογένεια, το δεύτερο είναι η πατρίς, η γλυκιά πατρίς, και το τρίτο είναι η Αγία μας Ορθοδοξία.

Λέγει όμως το Σύνταγμα, αν έρθει μια εποχή και ο άλλος, ωχ αδερφέ, ωχ αδερφέ, δεν με ενδιαφέρει εμένα το σπιτάκι μου, τη γυναίκα μου, τα παιδιά, δεν μου πανάει και για το χώνος, εγώ θα διώσω στο Ρωμίκο, αυτή είναι η μεγαλύτερη, η αδιαφορία, αυτή είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της Ελλάδος, ουδέτεροι, ουδέτεροι, τίποτα απολύτως.

Βλέπω τώρα τελευταίως, τα κόμματα πήραν θέση, δεν τους κατηγορώ, πήραν θέση, πήραν θέση. Ο Συνασπισμός πήρε, άσχολα πειρά αντίο μου. Το ΠΑΣΟΚ, άσχολα πειρά αντίο μου. Ακούσου εκείνοι που νομίζουν ότι εγώ είμαι αυτό και λοιπά. Και οι άλλοι που σιωπούν είναι η Νέα Δημοκρατία. Σιωπά, σιωπά, σιωπά, σιωπά.

Και λέει ο Σόλων ότι όταν είναι μια, όταν είναι, να παρουσιάζεται θέμα σοβαρό και μεγάλο θέμα, δεν επιτρέπεται κανείς να είναι ουδέτερος, διότι ουδέτερος ίσον, ίσον, ίσον πέσωτο, ίσον, ίσον, ίσον πρωτό.

Καλούνται και αυτοί να λάβουν θέση σε αυτό το τεράστιο θέμα το οποίο έρχεται, για να αφήσουμε να φωνάζουν Σκοπιανοί. Κάτω, αν πάει αυτός ο Αγγελόπουλος, αν πάει στα Σκόπια, θα τον αποθεώσουν, θα τον αποθεώσουν.

Θα τον αποθεώσουν. Ας πάει στην Αλβανία, ας πάει όπου να είναι, δεν μπορεί να λέγει ότι όταν περνάμε τα σύνορα του Έβρου ποταμού, που φυλάγουν τα παιδιά μας μέρα και νύχτα, ότι θα είναι ελεύθεροι. Δεν το επιτρέψουμε αυτό. Θα αγωνιστούμε οσοδήποτε και ο Βεσκυροάρχη θα είναι επάνω στη γραμμή αυτή του πυρός. Αν πάει αυτός ο Αγγελόπουλος, αν πάει στις Σκώσεις, τα τραποθεώσουν, ας πάει στην Ερβανία, ας πάει που να είναι, δεν μπορεί να λέγει ότι όταν περνάμε τα σύνορα των Εύρω Ποταμού που πειλάγουν τα παιδιά μας μέρα και νύχτα ότι θα είναι ελεύθεροι. Δεν το επιτρέψουμε αυτό. Θα χωριστούμε οσοδήποτε και ο Σκυροάτια θα είναι επάνω στη γραμμή αυτή του πυρός. Λοιπόν, το σύνταγμα λοιπόν λέγει, όταν λέει η Ατρανίση, η αστυνομία...

Λοιπόν, το Σύνταγμα λοιπόν λέγει, όταν αδρανήσει η αστυνομία, όταν αδρανήσει η δικαιοσύνη, όταν αδρανήσουν τα σχολεία, όταν αδρανήσουν όλοι οι παράγοντες, οι πνευματικοί παράγοντες, όταν αδρανήσει η Εκκλησία, τότε εσύ ο Έλληνας να γίνεις ο προωθός της Ελλάδος.

Έτσι λέει το πρώτο τελευταίο άρθρο, ότι η φύλαξη του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων και θα υπάρχουν πατριώτες να εργαζούν.

Και επάνω, φίλοι, βλέπω την άγρια αδιαφορία, αδιαφορία ότι γίνεται μια, έχουμε ένα θέμα τεράστιο, θα το ανακοινώσω αυτό σε άλλη ομιλία, θα το ανακοινώσω, θα θέσω θέμα τεράστιο, τεράστιο θέμα θα θέσω, ότι θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε τα κορόιδα τα οποία το Α, το Β, το Γ κόμμα μας εκμεταλλεύεται.

Θα αποκτήσουμε οντότητα! Θα δημιουργήσουμε κόμμα! Με βασίλισσα, δεν είχα σημαντήρια! Διότι τώρα αν είχαμε στη Βουλή, αλλά δεν κόμμα εγώ, σύντομα όσοι δηλώνω να μην παρεξηγηθώ, εγώ βουλευτής δεν γίνομαι. Μπορώ να εκλεγώ και στη φλόγα να εκλεγώ και παντού. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε τα κορώιλα, το Β, το Γ ακόμα όσο εκμεταλλεύεται. Θα αποκτήσουμε οντότητα, θα δημιουργήσουμε... Διότι τώρα αν είχαμε στη Βουλή, αλλά δεν ακόμα εγώ σε ενεμώσεις δηλώνω να με υπεραξηγηθώ, εγώ βουλευτής δεν γίνω. Μπορώ να εκλεγώ και στη φλόγα να εκλεγώ και παντού. Αλλά θα προωθήσουμε τα άλλα πρόσωπα. Κι ειναι εισβάλλωσης αλφότητας της ζωής. Θα δημιουργήσουμε κόμμα με βασίλισμα, δεν υπάρχει σημαντήρια. Διότι τώρα αν είχαμε στη Βουλή, αλλά δεν κόμμα εγώ, εσένα, όσο δηλώνω να μην παραξηγηθώ, εγώ πουλευτής δεν γίνω.

Θα προωθήσουμε τα άλλα πρόσωπα.

Φάρος της Αδερφότητας της Ζωής, μεγάλης αδερφότητος με μεγάλο προορισμό, που είχε ένα τέτοιο κεφάλαιο ανεκτιμήτου αξίας, τον ΑΕΝΙΣΟΣ ΡΙΝΤΑΛΗ, ο οποίος άξιζε για 100 σημερινούς προέδρους δημοκρατίας. Αυτός μπορούσε να ιδρύσει ένα κόμμα, να μην το ονομάσει το κόμμα όπως το ονόμασε ο φίλος μου Ψαρουδάκης, χριστιανικών, διότι όλοι είμαστε χριστιανοί, να το ονομάσει μεταρρυθμιστικών, προοδευτικών, εργατικών κλπ.

Και συνεπώς σήμερα να έχουμε τέσσερις βουλευτές από τους 300 βουλευτές. Ένας μόνος βουλευτής, ο Τσαγκάρης από τη Λαμία, άγνωστος σε μένα, διαμαρτυρήθηκε κατ' επανάληψη στη Βουλή των Ελλήνων. Ένας μόνος! Ένας μόνος!

Σας ομιλώ ξάστερα, καθαρά, καθαρά σας ομιλώ με παραδείγματα λοιπά, και συνεπληρώθη τώρα η ώρα και συνεπώς τώρα πρέπει να δώσουμε τέρμα αφού προηγουμένως... Όχι, όχι. Λοιπόν, τώρα σας παρακαλώ, πρέπει να συγχαρούμε, διότι μέσα στην αίθουσά μας είναι αρκετός λαός.

Είναι, βέβαια, μια μειοψηφία, είναι το 1 χιλιοστόν του όλου πληθυσμού που η Αθήνα έχουμε τη μεγαλύτερη πρωτεύουσα από τους ανθρωπότητες. Πω πω πω πω, είναι όχι 10 εκατομμύρια, τα 1 εκατομμύρια όμως είναι το 1 χιλιοστόν του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ελλάδα έχει 10 εκατομμύρια και η μισή Ελλάδα είναι μέσα στην Αθήνα. Μέσα στην Αθήνα βρισκόμαστε. Ο τάφος της Ελλάδας. Λοιπόν, εσείς είστε μια μειοψηφία μέσα στον όγκο του πληθυσμού. Αλλά εδώ είστε Αθηναίοι. Αλλά εδώ είστε Πειραιώτες. Εδώ ευχαριστώ τον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραιώς, ο οποίος αγγίζει, λέει, όταν μιλήσουμε από το βήμα τούτο. Ευχαριστώ επίσης τον λαό αυτόν, το λεκανοπέδιο και από το Μαρούσι και από το Χαλάνδρι και από άλλο μέρος της Ευρώπης. Ευχαριστώ ακόμα διότι εδώ είναι η Κόρινθος.

Η επικεφαλής, η κορυφή, και αυτή η Πάτρα ακόμα είναι. Και συνεπώς προς όλους αυτούς εκτείνω, παρακαλώ, να μην απλώσει χειροκροτήματα, διότι σήμερα εισέπραξα πολλά χειροκροτήματα. Δεν με ενθουσιάζουν. Με ενθουσιάζει ό,τι θα καταθέσετε στον αγώνα.

Από τας κερκίδας και στον στίβο. Από τας κερκίδας και στον στίβο συναθλούνται και συναγωνιζόμενοι και πίπτονται και αυτός όλοι μαζί. Λοιπόν, θα δούμε πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση. Την παρακολουθούμε αυρίως. Επίσης εδώ, έχω να σας πω ότι εδώ σήμερα ήρθαν επίτηδες. Μόνο διεσχίσανε με κίνδυνο τη ζωή τους, διεσχίσανε παγετώνας, ένα μέτρο είναι το χιόνι. Και τόλμησαν και διέσχισαν τους παγετώνας και ήρθαν εδώ στην Αθήνα, είναι Φλωρινιώτισσες, νέα παιδιά, νέες κοπέλες, νέα νιάτα.

Σας κάλεσα καθηγητές θεολόγους, όλες αυτές, παιδιά του Θεού, παιδιά της Εκκλησίας μας, παιδιά, πνευματικά παιδιά του Επισκόπου Αυγουστίνου, αγαπητά και αγαπητά εν Κυρίω, εν Κυρίω όπως τα πρόσωπα εκείνα που λέει το τέλος της προς Ρωμαίους επιστολής, Πρίσκιλλα και Ακύλας, εδώ βρίσκονται εδώ και συμπάσχουν.

Επειδή το θέμα είναι καθαρώς εθνικό θέμα, θα προτείνω να τελειώσουμε με ένα τραγούδι που τραγουδάμε στην κατασκήνωση και για τον διάβολο.

Κορίτσια και αγόρια να τραγουδήσουν όλα μαζί, μπρος. Κάντε έναρξη. Μακεδονία.