Η αναζήτηση της Βασιλείας με ταπεινή διακονία

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

You have heard, devout congregation, the Holy Gospel. There is something very strange in today’s Gospel.

I say there is something very strange in today’s Gospel. What is it? Two disciples of our Lord Jesus Christ asked Christ for something, and Christ refused.

He did not give them what they asked for. Is that not strange? Christ said, “Ask, and it will be given to you; seek, and you will find; knock, and it will be opened to you.” Christ said that God answers the requests of Christians.

Christ, who is full of love, also said, “What father, when his child asks for bread...”

What father, when his child asks for a fish, would give him a snake? Why, then, does Christ refuse to grant the disciples’ wish in the account given by the Gospel? How are we to understand this? Dear friends, I will answer briefly. As the Gospel tells us, Christ our Lord was going up to Jerusalem for the last time.

He was going up to Jerusalem and, being God, knew all the events that would follow. We human beings do not know what will happen by this evening. Do we know what will happen by this evening?

The future is unknown to us, but Christ, as God, knew every detail.

He knew that Jerusalem, the capital of the Jewish people, was also the center of His enemies, the scribes and Pharisees. He knew how fiercely they hated Him. He knew they would arrest Him, bind Him, bring Him before the courts, condemn Him to death, scourge Him, and execute Him.

And at the end Christ says, “And on the third day He will rise.” Hearing this, the disciples should have shown compassion for Christ, who was about to suffer so much. But they were unmoved.

Of all Christ’s words, which did they notice? They noticed the last thing He said: that Christ would rise. Christ would rise. That was what they kept within them. Adherents of the messianic idea, which even today stirs the dreams of the Jews, adherents, I say, of this idea, they imagined that Christ would indeed meet some resistance in the city, in Jerusalem, but would overcome it. He would defeat His enemies, the scribes, the Pharisees, and the Sadducees; He would defeat the legions of the Roman emperors and become a king more, more glorious than King David, and more glorious than Solomon.

He would establish an empire that would have no end. These were the dreams they cherished. And so, still imperfect before the coming of the Holy Spirit, they approached Christ and said, “Lord, when Your Kingdom comes, give us the foremost places, the highest honors.”

“Let one of us sit at Your right hand and the other at Your left. Let us hold the highest positions.” When the other disciples heard this, they were upset, because these two were asking for the first places in the Kingdom of Heaven.

Christ heard them and answered, “You do not know, you do not know what you are asking. You do not know what you are asking.” Why did He say that? Because what these disciples wanted did not accord with His teaching.

It did not accord with His teaching or His example. What did Christ teach? He taught that His Kingdom would come, but it would be different from every kingdom in this world. The kingdoms of this world rest on violence, coercion, weapons, and bloody wars.

The Kingdom of God, the Kingdom of Christ, rests on human freedom, love, and justice. He does not force anyone to follow Him. Such is His Kingdom.

Christ taught about the greatness that people seek. Everyone, from the least to the greatest, longs for greatness. There is a thirst within us for something higher in this world.

There is a drive in us, a desire to strive. A human being is not an ant or a bee that remains fixed, always fixed, but seeks something higher. Deep within, people have sought and still seek something higher; they seek greatness.

Young and old alike seek some kind of earthly greatness. But greatness is found neither in riches nor in pleasures.

It is love; they minister to it and serve it, and those who minister are also the most beloved. Everyone who comes into the world knows many people and knows which person is dearest to them.

As a person nears the end of life, many people fade from memory. But one person is never forgotten: one’s mother.

She serves; she is a servant. A servant, an unpaid servant. Who pays her? She sweeps, cleans, washes, and does everything. When her child falls ill, she stays awake until the early morning hours.

Even at the hour of death, a person cries, “Mother, mother, dear mother.” A mother has an incomparable greatness, greater than that of the Queen of England or anyone else, because her heart is full of love. I saw that same greatness in a hospital recently. It was midnight. A stranger was there alone, abandoned by everyone, while a nurse kept watch at the bedside. Greatness, there it is! This is the kind of greatness Christ spoke of.

True greatness is to serve and minister to others, and Christ is the example of such service: He came into the world and served it. Scripture tells us, as we see on Great Thursday, that He washed His disciples’ feet. Such humility! In the Gospel, Christ radically overturned the whole pyramid of values in human life. He made service, each person serving the other, the foundation of a new society. What more could He have taught? Yet, sadly, what do we seek? We seek the opposite. People become like birds of prey, never satisfied with what they have and always seeking more. And as I said, money, money, money is what they want, money. The nation is coming apart; the nation is collapsing.

Before long we will be bankrupt. Banknotes will be like plane-tree leaves; the leaves will be worth more. Nothing but strikes, one after another, and cries for more money.

And as I have said repeatedly, even if Mount Olympus were made of gold, we Greeks would devour it; we would level it with the Thessalian plain. What people we have become, predatory vultures! We ask for things that the Gospel of Christ does not recommend.

Do you know whom I resemble? In ancient times there was a man named Midas. He was very fond of money, very greedy. He prayed to the gods, to the gods, and made one request. One request. What did Midas ask for? That whatever he touched should turn to gold. Whatever he touched, that was his wish, his prayer to God, to the gods of Olympus: that whatever he touched should turn to gold. And God heard him, so the myth says; he heard Midas’s prayer, and one day whatever he touched turned to gold.

He touched stones: gold; he touched flowers: gold; he touched trees: gold; he touched a sheep: gold; he touched cows: gold. He touched everything, and everything was gold. He was pleased. He kept saying, “Everything is gold, all of it gold.” He had his fill, yet he was not satisfied. At midday he was hungry, hungry, hungry. He reached for bread: gold. He only wanted to eat, to eat. He died, he died; he could not eat. What could he eat? Everything was gold. Eat gold! And the rich, the capitalists, and people, not people in general, have gathered gold in the chests of their safes: millions, millions as numbers, millions upon millions, riches counted in numbers. Eat gold and you will die. Humanity, amid all that gold, will die; you will destroy yourselves with your millions.

What requests a person makes, requests that are contrary to the will of God. And so it would be fitting for Christ to say to us, “You do not know what you are asking for.” We do not know what we are asking for in this world. We ask, and there are many examples of this today.

For example, I knew a man in another town, a lively fellow who was always at it, going to churches and beseeching the Most Holy Theotokos. Why did he beseech her? To forgive his sins? No, nothing of the sort, no. What was he asking for? He would say, “Most Holy Theotokos, please grant me this favor. I ask one favor of you,” he would say. “I’ll make you a golden icon,” he would say, “if you grant me my wish, if you let me win the lottery.” The first prize, the first prize, that was what he was asking for. He bought lottery tickets, bought lottery tickets, bought lottery tickets for many years. And there it was: a lottery ticket, the first-prize ticket.

When he got it, no. He went mad with joy, and now the man is in a mental hospital trying to recover. And how many small, insignificant things people ask for! Do you know what they are like? Like little children who have no understanding, who do not understand.

And they see the brazier full of coals, and the child thinks the coals are close by and moves toward them, closer and closer to the coals. And how could the mother not run to stop the child? She knows that if the child touches the coals, it will be burned. So it is with us: we set our hearts on vain things and ask for vain things. What should we ask for? One thing that no one asks for, one thing that, if we ask for it, will be the key to solving all our problems. If we ask God for that one thing, we will solve all our problems; none will remain. It is a key: just as a key opens a house, so it is if we ask for the one thing we do not ask for. No one asks for it, no one asks for it.

He said to seek that first. We do not undervalue other things.

We do not undervalue the economic factor, we do not undervalue health, and we do not undervalue all the beautiful things God has given. But there is one thing that is greater and, as he said, it is the key. If we have it, we will solve all the problems. Our personal problems, our family problems, our community problems, our national problems, and the problems of all humanity will be solved.

And what? First, we must seek what comes first. If we do not seek it, before we learn, we live without direction, without an awareness of our mission. And what did Christ say about what comes first? I have it written here in the catechetical school hall. If you go to the large hall of the catechetical school at the Spiritual Center, I have it written there.

What does it say about this? “Seek first.” What are you seeking? Money? A woman? A young man kept asking, “God, give me a beautiful woman.” What you are asking for, then, is not in accordance with God’s will. The first thing we ought to seek is the Kingdom of God: “Seek first the Kingdom of God, and all these things shall be added unto you.” “The Kingdom of God? Are you telling us fairy tales?” What is the Kingdom of God? It is the Holy Gospel. It is love. But what kind of love? Not sentimental or sexual love. It is love founded on justice, mercy, compassion, and deeds, not blind sexual passion that leads to crimes, but Christian love, love joined to truth. A woman may say, “I love you, I love you,” while deceiving her husband. She keeps embracing and kissing him and telling him, “I love you,” but he realizes there is no love there. She deceives him. Where is the love she speaks of? Love must rest on truth.

Love must rest on truth and justice: this love, separated from truth, becomes deceit. And as they govern this deceitful world, you see the great and powerful of the earth becoming friendly; people think they live in one world, yet each looks at the other with suspicion.

So Christ tells us that we must seek the Kingdom of God. Yes, His Kingdom. This is what we say in the Our Father: “Thy Kingdom come”, may it come into the world. Not the rule of party A or party B, nor the rule of theory A or theory B. May the Kingdom of God come, a kingdom of love, justice, and peace for the world. Let us, too, make this our prayer: to seek the Kingdom of God.

May the Kingdom of God come; may Your Kingdom come, may Your Kingdom come, may Your Kingdom come into our hearts. May Christ reign, and not money and exploitation for thirty pieces of silver. May Christ’s Kingdom come into our home. May Christ’s Kingdom come into our schools. May Christ’s Kingdom come into our army. May Christ’s Kingdom come into the Greek Parliament and our courts. May it come everywhere; may the Kingdom of God come everywhere. And when the Kingdom of God comes, which is love and justice and mercy, then, I tell you as an elderly bishop, Greece, which is hell today, is, Greece is hell, it is hell; we live in hell, because we do not seek what the Gospel asks of us. If we seek what God wants, then our suffering Greece, this corner of the world, this hell made hell by human passions, will be Paradise. And in that Paradise, we, young and old alike, will hymn and glorify Jesus.

Our Lord Jesus Christ, whom you, children of the Greeks, praise and exalt above all for ever and ever. Amen.

Ηκούσατε, ευσεβές εκκλησίασμα, το Ιερόν και Άγιον Ευαγγέλιο. Στο σημερινό Ευαγγέλιο υπάρχει κάτι το πολύ περίεργο.

Λέγω ότι στο σημερινό Ευαγγέλιο υπάρχει κάτι που είναι πολύ περίεργο. Ποιο είναι αυτό το περίεργο; Ότι οι δύο μαθητές του Κυρίου ημών, του Χριστού, εζήτησαν κάτι από τον Χριστό και ο Χριστός αρνήθηκε.

Δεν το έδωσε αυτό που ζητούσαν. Δεν είναι περίεργο αυτό; Ο Χριστός που είπε ότι «αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται ημίν». Ο Χριστός που είπε ότι ο Θεός εκπληρώνει τα αιτήματα των χριστιανών.

Ότι ο Χριστός που είναι γεμάτος αγάπη και είπε ότι ποιος πατέρας θα ζητήσει το παιδί ψωμί

Πατέρας είναι εκείνος που το παιδί θα ζητήσει ψάρι και θα δώσει φίδι; Πώς λοιπόν, στην προκειμένη περίπτωση που λέει το Ευαγγέλιο, αρνήθηκε ο Χριστός να ικανοποιήσει την επιθυμία των μαθητών; Πώς εξηγείται το φαινόμενο αυτό; Ποια ερμηνεία θα δώσουμε σε αυτό το φαινόμενο; Δι’ ολίγων θα απαντήσουμε, αγαπητοί, στο ερώτημα αυτό. Ότι ο Χριστός, ο Κύριός μας, όπως λέει το Ευαγγέλιο, για τελευταία φορά ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα.

Ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και ως Θεός που ήταν, εγνώριζε όλα τα γεγονότα τα οποία θα επακολουθήσουν. Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε το βράδυ, μέχρι το βράδυ τι θα συμβεί. Μέχρι το βράδυ ξέρουμε τι θα συμβεί;

Άγνωστο σ' εμάς το μέλλον, αλλά ο Χριστός ως Θεός εγνώριζε λεπτομερώς τα καθέκαστα.

Εγνώριζε ότι στα Ιεροσόλυμα, που είναι η πρωτεύουσα του Ιουδαϊκού λαού, στα Ιεροσόλυμα όμως, που είναι το κέντρο των εχθρών του, Γραμματέων και Φαρισαίων, εγνώριζε ότι τον εμισούσαν με πάθος μεγάλο, εγνώριζε ότι θα τον συλλάβουν, εγνώριζε ότι θα τον δέσουν, εγνώριζε ότι θα τον οδηγήσουν στα δικαστήρια, ότι θα τον καταδικάσουν εις θάνατον, ότι θα τον μαστιγώσουν, ότι θα τον εκτελέσουν.

Και λέγει στο τέλος ο Χριστός: «Και την τρίτη ημέρα εγερθήσεται», θα αναστηθεί. Ακούοντας αυτά οι μαθητές έπρεπε να εκφράσουν μια συμπάθεια προς τον Χριστό ο οποίος θα υπέφερε τόσα δεινά πράγματα. Αλλά οι μαθητές ήταν ασυγκίνητοι.

Από όλα τα λόγια του Χριστού ποιο προσέξανε; Προσέξανε το τελευταίο. Αυτό που είπε ο Χριστός ότι θα αναστηθεί ο Χριστός. Θα αναστηθεί ο Χριστός. Αυτό κρατήσανε μέσα τους. Οπαδοί μεσσιανικής ιδέας, η οποία και μέχρι σήμερον λικνίζει τα όνειρα των Εβραίων, οπαδοί, λέγω, αυτής της ιδέας, εφαντάζονται ότι ναι μεν ο Χριστός θα συναντήσει κάποια αντίσταση μέσα εις την πόλη, στα Ιεροσόλυμα, αλλά ότι θα νικήσει την αντίσταση αυτή, θα νικήσει τους εχθρούς του, και Γραμματείς και Φαρισαίους και Σαδδουκαίους, θα νικήσει τις λεγεώνες των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και θα γίνει βασιλιάς, ένας βασιλιάς πιο έν- και πιο ένδοξος από τον βασιλέα τον Δαβίδ και πιο ένδοξος από τον Σολομώντα.

και θα ιδρύσει μια αυτοκρατορία της οποίας ουκ έσται τέλος. Τέτοια όνειρα τρέφονται εδώ. Και δι' αυτό το λόγο, άνθρωποι και αυτοί ατελείς προτού να έρθει το Πνεύμα το Άγιο, Πλησίασαν τον Χριστό και του λέγουν: Κύριε, θέλουμε, λέει, όταν έρθει η Βασιλεία Σου, να μας δώσεις τις πρώτες θέσεις, τα πρώτα μεγαλεία.

Ένας να είναι εκ δεξιών Σου και ένας εξ ευωνύμων, να καταλάβουμε τα μεγαλύτερα αξιώματα. Και οι μαθηταί οι άλλοι που άκουσαν στενοχωρήθηκαν, γιατί αυτοί ζητούσαν πράγματα ανώτερα, ζητούσαν τις πρώτες θέσεις στη Βασιλεία των Ουρανών.

Και ο Χριστός που τους άκουσε τους απήντησε: «Οὐκ οἴδατε, οὐκ οἴδατε, δεν ξέρετε τι ζητάτε, δεν ξέρετε τι ζητάτε». Γιατί άραγε το είπε αυτό, «δεν ξέρετε τι ζητάτε»; Το είπε ο Χριστός διότι οι μαθηταί αυτοί ζητούσαν κάτι που δεν ήταν σύμφωνο με την διδασκαλία του.

Με την διδασκαλία του και το παράδειγμά του. Διότι τι εδίδαξε ο Χριστός; Εδίδαξε ότι ναι μεν θα έρθει η βασιλεία, αλλά η βασιλεία η δική του θα διέφερε από όλες τις βασιλείες του κόσμου. Θα είναι μια βασιλεία. Οι βασιλείες του κόσμου στηρίζονται επάνω στην βία, επάνω στην πίεση, επάνω στα όπλα, επάνω σε αιματηρούς πολέμους.

Ενώ η Βασιλεία του Θεού, του Χριστού, βασίζεται επάνω στην ελευθερία του ανθρώπου, επάνω στην αγάπη, επάνω στη δικαιοσύνη της Βασιλείας του Θεού. Μάλιστα έτσι και δεν βιάζει κανένα να γίνει οπαδός. Τέτοια είναι η Βασιλεία του.

Ο Χριστός εδίδαξε ότι το μεγαλείον που ζητάει ο άνθρωπος, και πας άνθρωπος ζητεί το μεγαλείον από το μικρότερο στο μεγαλύτερο, είναι μια δίψα μέσα εις τον άνθρωπο να απολαύσει κάτι το ανώτερο εις τον κόσμο.

Υπάρχει μία τάση, μία άμιλλα. Ο άνθρωπος δεν είναι το μυρμήγκι ή η μέλισσα που μένει σταθερός και σταθερός, αλλά ζητεί κάτι το ανώτερο. Μέσα ζητούσε, ζητάει λοιπόν ο άνθρωπος κάτι το ανώτερο, το μεγαλείο ζητάει.

Όλοι οι μικροί και οι μεγάλοι ένα μεγαλείον επίγειο ζητούν. Αλλά το μεγαλείον δεν ευρίσκεται ούτε στα πλούτη, ούτε σ' απολαύσεις.

Είναι αγάπη, το διακονίζουν, το υπηρετούν και τα πρόσωπα εκείνα τα οποία διακονούν αυτά είναι και τα περισσότερα αγαπητά. Πολλά πρόσωπα, κάθε άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο ξέρει πολλά πρόσωπα, γνωρίζει ποιο είναι το πιο αγαπητό πρόσωπο.

Όλα τα λησμονάνε, πλησιάζει το τέλος της ζωής του, ένα πρόσωπο δεν το λησμονάνε. Είναι η μάνα.

Υπηρετεί, υπηρέτρια είναι. Υπηρέτρια, άμισθος υπηρέτρια. Ποιος την πληρώνει; Σκότει την γύφτα, σκουπίζει, καθαρίζει, πλένει, τα πάντα πράγματα γίνε. Αρρωστάει το παιδί. Μέχρι τις πρωινές ώρες, αεπνοζωμένο.

Γλυκιά λέξη. Και πεθαίνει ο άνθρωπος, μάνα λέει, μάνα, μάνα γλυκιά. Αυτό το μεγαλείο, η μητέρα έχει ένα μεγαλείο άφθαστο και όνειο μεγαλείο, που είναι παραπάνω από τη βασίλισσα της Αγγλίας και παραπάνω από όλα, διότι συγκεντρώνει μέσα στην καρδιά της την αγάπη. Τέτοιο μεγαλείο. Πάτε στα νοσοκομεία. Πρώτα πήγα στα νοσοκομεία, νύχτα η ώρα, μεσάνυχτα, κανείς, έρημος, ένας ξένος ήτανε. Μ' είχαν εγκαταλείψει οι πάντες. Απάντου προσκευορότητες μιας ο κόμμας. Αγρυπνούσε. Μεγαλείο, μεγαλείο, να το μεγαλείο. Τέτοιο μεγαλείο, το οποίο δίδαξε ο Χριστός.

Ότι η Περαγρασία είναι να υπηρετούμε και να διακονούμε, και υπόδειγμα η διακονία είναι ο Χριστός, που ήρθε στον κόσμο και υπηρέτησε τον κόσμο. Και λέει η Γραφή, να το δούμε τη Μεγάλη Πέμπτη, ότι έπλυνε τα πόδια των μαθητών. Τόση η ταπεινότητα. Ώστε λοιπόν στο Ευαγγέλιο ριζικώς ανέτρεψε την πυραμίδα, την πυραμίδα των αξιών της ανθρωπίνης ζωής, ο Χριστός την ανέτρεψε και έθεσε ως βάση και θεμέλιο μιας νέας κοινωνίας την υπηρέτηση, να υπηρετεί ο ένας στον άλλο. Τι άλλο θα έδιδαξε; Δυστυχώς, όμως, οι άνθρωποι, τι ζητούμε; Ζητούμε τα αντίθετα, ζητούμε. Και γίνονται αρπαχτικά όρνεα. Σαν τα αρπαχτικά όρνεα, που δεν ευχαριστούνται με αυτό, αλλά ζητούν συνεχώς, κατά απόσταση, περισσότερο. Και όπως είπα, χρήμα, λεπτά, λεπτά ζητούν, λεπτά. Διαλύεται το έθνος, καταρρέει το έθνος.

Σε λίγο χρεοκοπούμε, τα χαρτονομίσματα θα γίνουν πλατανόφυλλα, μεγαλύτερη αξία θα έχουν τα πλατανόφυλλα. Τίποτα, απεργίες, συνεχώς απεργίες, λεπτά λεπτά.

Και όπως είπα κατ’ επανάληψη, κι αν ακόμα ο Όλυμπος ήταν χρυσάφι, ή αν ο Όλυμπος ήταν χρυσάφι, θα τον τρώγαμε εμείς οι Έλληνες, θα τον ισοπεδώναμε με τη Θεσσαλική πεδιάδα. Τι άνθρωποι, αρπακτικά όρνεα γίναμε! Ζητούμε πράγματα τα οποία δεν συνιστά το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Ξέρετε πώς μοιάζομαι; Υπήρχε ένας στην αρχαία εποχή που τον λέγανε Μίδα. Αυτός ήταν πολύ φιλάργυρος, πολύ πλεονέκτης. Και έκανε προσευχή στους θεούς της, στους θεούς, και έκανε ένα ζητό. Ένα ζητό. Τι ζητούσε αυτός ο Μίδας; Ό,τι αγγίζει να γίνεται χρυσάφι. Ό,τι αγγίζει, αυτό το δοθέλημα, η προσευχή του στον Θεό, στους θεούς του Ολύμπου, ήτανε ό,τι αγγίζει να γίνεται χρυσάφι. Και άκουσε ο Θεός, λέει ο μύθος, ήκουσε την προσευχή του Μίδα, και μια μέρα ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσό.

Άγγιζε πέτρες χρυσά, άγγιζε λουλούρια χρυσά, άγγιζε δέντρα χρυσά, άγγιζε πρόβατο χρυσό, άγγιζε γελάδες χρυσά, άγγιζε τα πάντα, τα πάντα χρυσά. Ήτανε ευχαριστημένος, ήτανε που έλεγε τα πάντα χρυσά, όλα χρυσά, εχόρτανε, δεν εχόρτανε. Είδε το μεσημέρι, πείνα, πείνασε, πείνασε, πίνα γύψει το ψωμί, χρυσό, φάει μόνο, φάει. Πέθανε, πέθανε, δεν μπορούσε να φάει, τι να φάει; Προεχρυστά, φάει χρυσά. Και μάζεψαν οι πλούσιοι και οι καπιταλιστές και οι άνθρωποι, όχι γενικώς, μέσα στα μπαούλα των χρηματοκιβωτίων, μαζέψανε εκατομμύρια, εκατομμύρια σαν αρίθματα, εκατομμύρια σαν εκατομμύριο, πλούτη σαν αρίθματα, χρυσά, φάει χρυσά, θα πεθάνεις, η ανθρωπότητα σε πάρει στο χρυσά θα πεθάνεις, θα αυτοκτονήσεις εκατομμύρια.

Τι αυτά αιτήματα προβάλλει ο άνθρωπος, αιτήματα που είναι αντίθετα προς το θέλημα του Θεού. Και δι' αυτό σε εμάς αρμόζει να πει ο Πρόεδρος: «Ούτε είδατε τέτοια, δεν ξέρετε τι ζητάτε». Δεν ξέρουμε τι ζητάμε στον κόσμο αυτό, ζητάμε, και υπάρχουν πολλά παραδείγματα στη σημερινή εποχή.

Λέω, χάριν κάποιου, εγνώριζα σε μια άλλη πόλη έναν που ήταν ζωηρός τύπος και έκανε συνεχώς, πήγαινε σε εκκλησίες και παρακαλούσε την Παναγιά. Γιατί παρακαλούσε την Παναγιά; Να συγχωρήσει τα αμαρτήματά του; Όχι αυτά τα πράγματα, όχι. Τι ζητούσε; Λέει: «Παναγιά, σε παρακαλώ, κάνε τη χάρη μου. Μια χάρη σου ζητώ, λέει, θα σου κάνω χρυσή εικόνα, λέει, να μου δώσεις, λέει, να μου δώσεις τη χάρη μου, να μου επιτύχει το λαχείο, το π...» Το πρώτο λαχείο, το πρώτο λαχείο, αυτό ζητούσε. Έπαιρνε λαχεία, έπαιρνε λαχεία, έπαιρνε λαχεία, μέσα σε πολλά χρόνια. Νάτο, ένα λαχείο, το πρώτο λαχείο.

Όταν το απείλαξε, όχι. Από την πολύ χαρά τρελάθηκε και είναι τώρα στο ιδροκομείο να αποκαθίσει αυτός ο άνθρωπος. Και πόσα, όσα πράγματα, μικρά και ασήμαντα πράγματα ζητάει ο άνθρωπος. Και μοιάζουν, ξέρεις πώς μοιάζουν; Σαν τα παιδιά τα μικρά που δεν έχουν νόηση, δεν καταλαβαίνουν.

Και βλέπουν το μαγκάλι να είναι γεμάτο κάρβουνα και νομίζει το παιδί ότι τα κάρβουνα είναι πλησιά και πλησιάζει πάνω, τα πλησιάζει τα κάρβουνα. Και η μάνα πώς να μην τρέχει να το προλάβει; Γιατί η μάνα ξέρει ότι αν αγγίξει τα κάρβουνα θα καεί. Και εμείς ούτω, όπως οι άνθρωποι, μάθη και μαθημάθη θέσαμε και ζητούμε τα μάθη. Τι πρέπει να ζητούμε; Ένα που δεν το ζητάει κανένας, ένα που αν ζητήσουμε, ένα, ένα θα είναι το κλειδί που θα λύσουμε όλα τα προβλήματα. Ένα αν ζητήσουμε από το Θεό θα λύσουμε όλα τα προβλήματα, δεν θα μείνει. Κλειδί είναι, όπως αν το κλειδί ανοίγει στο σπίτι, έτσι και αν ζητήσουμε ένα που δεν το ζητούμε. Κανείς δεν το ζητάει, κανείς δεν το ζητάει.

Που είπε αυτό πρώτο, δεν υποτιμούμε.

Δεν υποτιμούμε τον οικονομικό παράγοντα, δεν υποτιμούμε την υγεία, δεν υποτιμούμε όλα τα ωραία πράγματα που έδωσε ο Θεός, αλλά υπάρχει ένα το οποίο είναι ανώτερο και, όπως το είπε, είναι το κλειδί. Εάν το έχουμε αυτό θα λύσουμε όλα τα προβλήματα. Τα ατομικά μας προβλήματα, τα οικογενειακά μας προβλήματα, τα κοινοτικά μας προβλήματα, τα εθνικά μας προβλήματα, τα πανανθρώπινα προβλήματα θα λυθούν.

Και τι; Πρώτον, το πρώτο πρέπει να ζητήσουμε, δεν το ζητήσουμε. Πριν μάθουμε, ζούμε αλλαμανοειδός, ας ζούμε χωρίς μια συνείδηση της αποστολής μας. Και το πρώτο που ο Χριστός τι είπε, το γραμμένο στην αίθουσα εδώ του κατηχητικού σχολείου. Αν θα πάτε στη μεγάλη αίθουσα του κατηχητικού σχολείου του Πνευματικού Κέντρου, το έχω γραμμένο αυτό το πράγμα.

Τι λέει γι' αυτό; «Ζητείτε πρώτον». Τι ζητείτε; Λεφτά, γυναίκα; Όπως ένας άρρωστος νέος ζητούσε, ζητούσε: «Δώσ' μου, ο Θεός, μια όμορφη γυναίκα». Τότε σε βλέπω όμορφη γυναίκα, τον υπάρχεις εκεί στο αυτό έτσι, υπάρχεις εκεί στο αυτό έτσι. Νομίζετε; Δεν είναι λοιπόν αυτό που ζητάς, αυτό σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Το πρώτο που έπρεπε να ζητούμε είναι: «Ζητείτε πρώτον τη βασιλεία του Θεού και πάντα ταύτα προστεθήσεται υμίν». Βασιλεία του Θεού τώρα, παραμύθια μας λες; Ποια είναι η βασιλεία του Θεού; Η βασιλεία του Θεού είναι το Ιερό Ευαγγέλιο, η βασιλεία του Θεού είναι η αγάπη. Ποια αγάπη; Όχι αυτή η αισθηματική αγάπη, η σεξουαλική αγάπη, η οποία είναι τεχνική αγάπη, μια αγάπη η οποία να στηρίζεται επάνω στη δικαιοσύνη, μια Η αγάπη μας ταιρίζει επάνω στον Άγιο. Στο έλεγχο, στη συμπάρκεια, στα έργα, όχι τέτοια σύνορα, στη θηλή αγάπη, το σεξ που είναι τυφλόν και είναι τυφλόν και είναι διαμαρχίαν κλίματα και λοιπά, μια αγάπη χριστιανική, μια αγάπη που να συνδέεται με την αλήθεια. Διότι η αγάπη λέει, και η γυναίκα «αγαπώ, αγαπώ», και αυτή λέει έξω, η γυναίκα απατά τον άντρα και συνεχώς τον αγκαλιάζει, τον φιλάει, του λέει «σ' αγαπώ», και ο άντρας καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει αγάπη. Τον απατά, τον απατά. Πού είναι η αγάπη αυτή που λέει; Ψάχνεις η αγάπη. Η αγάπη πρέπει να στηρίζεται πάνω στην αλήθεια. Η αλήθεια. Στην Μεγάλη Ένωση Αυγαντικών Σχολείων του Πρωματικού Κέντρου το έχω γραμμένο αυτό το πράγμα. Τι λέει γι' αυτό. Ζητείτε πρώτον. Τι ζητείτε. Λεπτά γυναίκια στο ένα. Όπως ένας αρρώητος νέος ζητούσε. Ζητούσε δες δώσ' μου ο Θεός μια όμορφη γυναίκα. Τούτης η όμορφη γυναίκα. Τον υπάθυσε και το πτώτησε. Δεν λοιπόν το αυτό που ζητάς, αυτό σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Το πρώτο που πρέπει να ζητούμε είναι, ζητείτε πρώτον τη βασιλεία του Θεού και πάντα τα αυτά προσθετήσετε εμείς. Τα βασιλεία του Θεού τώρα, παραμύθια μας δες. Μια αγάπη που να στηρίζεται επάνω στη δικαιοσύνη, μια αγάπη που να στηρίζεται επάνω στο έλεος, στη συμπάρκεια, στα έργα. Όχι τέτοια σύνορα, στη θηλή αγάπη. Το σεξ που είναι τυφλόν και είναι τυφλόν και δημαρχεί αντλήματα και λοιπά. Μια αγάπη χριστιανική, μια αγάπη που να εισυνδέεται με την αλήθεια. Διότι αγάπη λέει και γυναίκα αγαπώ, αγαπώ και αυτή λέει έτσι. γίνει απατά τον άντρα και συνεχώς τον αγκαλιάζει, τον φυλάει, τον λέει σ' αγαπώ και ο άντρας καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει αγάπη. Τον απατά! Τον απατά! Ψάχνει την αγάπη. Η αγάπη πρέπει να στηρίζεται πάνω στην αλήθεια. Η αλήθεια. Και αν πατρέψεις την αλήθεια και την ιδιωσία, τότε η αγάπη αυτή χωρίς την αλήθεια γίνεται απατά. Ζητούσε, ζητούσε δι' εντός μου ο Θεός μια όμορφη γυναίκα. Τούτης είχε όμορφη γυναίκα. Τον υπάρξησε και η φτωχόνιση. Υπάρξησε και η φτωχόνιση. Ούτε και εγώ. Δεν λοιπόν το μέτρησα. Μια αγάπη η οποία να στηρίζεται επάνω στη δικαιοσύνη, μια αγάπη που να στηρίζεται επάνω στο έλεος, στη συμπάρκεια, στα έργα, όχι τέτοια συνεργαστική αγάπη, το σεξ που είναι τυφλόν και είναι τυφλόν και είναι δημαρχίαν κλίματα και λοιπά, μια αγάπη χριστιανική, μια αγάπη που να εισυνδέεται με την αλήθεια.

Και βαθμές την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, το ότι η αγάπη αυτή χωρίς την αλήθεια γίνεται απάτη. Και μέσα να κυβερνούν τον απατεώνα κόσμο, βλέπετε ότι τους μεγάλους τους ψηλούς της γης φιλιώνονται ανταλλάσσοντας, και νομίζει ο κόσμος ότι ζει σε έναν κόσμο, και όμως ο ένας υποβλέπει τον άλλον.

Λοιπόν μας λέει ο Χριστός ότι πρέπει να ζητούμε τη Βασιλεία του Θεού. Ναι, τη Βασιλεία του. Είναι αυτό που λέμε στο Πάτερ ημών. «Ελθέτω η Βασιλεία Σου», να έρθει στον κόσμο. Όχι η βασιλεία του Α ή του Β κόμματος, όχι η βασιλεία της Α ή της Β θεωρίας. Να έρθει η Βασιλεία του Θεού, βασιλεία αγάπης, δικαιοσύνης και ειρήνης του κόσμου. Αυτό να κάνουμε κι εμείς προσευχή, να ζητούμε τη Βασιλεία του Θεού.

Να έρθει η Βασιλεία του Θεού, να έρθει η Βασιλεία Σου, να έρθει η Βασιλεία Σου, να έρθει η Βασιλεία Σου στην καρδιά μας μέσα, να βασιλεύσει ο Χριστός και όχι το χρήμα και η εκμετάλλευση για τα τριάκοντα αργύρια. Να έρθει η βασιλεία του Χριστού στο σπίτι μας. Να έρθει η βασιλεία του Χριστού στα σχολεία μας. Να έρθει η βασιλεία του Χριστού στον στρατό μας. Να έρθει η βασιλεία του Χριστού στη Βουλή των Ελλήνων, στα δικαστήριά μας. Να έρθει παντού, παντού να έρθει η βασιλεία του Θεού. Και όταν έρθει η βασιλεία του Θεού, που είναι αγάπη και δικαιοσύνη και έλεος, τότε, σας λέγω ως γέρων επίσκοπος, η Ελλάς, που είναι σήμερα κόλαση, είναι, κόλαση είναι η Ελλάς, κόλαση είναι, στην κόλαση ζούμε, διότι δεν ζητούμε ευθυντατιών του Ευαγγελίου. Εάν ζητήσουμε αυτά που θέλει ο Θεός, τότε η Ελλάδα μας η μαρτυρική, αυτή η γωνία, η κόλαση που είναι κόλαση με τα πάθη τα ανθρώπινα, θα είναι παράδεισος και μες στον παράδεισον αυτόν θα υμνούμε και θα δοξολογούμε μικροί και μεγάλοι τον Ιησού.

Τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν, ον παίδες Ελλήνων υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Αμήν.