Η σαρακοστιανή λατρεία και ο Ακάθιστος Ύμνος

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Dear devout listeners, by the grace of God we have entered Holy and Great Lent.

In yesterday’s sermon, I said that the forty-day fast is like a sea. That is what the Church called it yesterday in a beautiful hymn. A sea, yes, a sea.

The human soul, each one of us, is like a boat tossed upon the sea, with fearsome waves striking that vessel of the soul, that spiritual vessel. We are like the disciples in the boat on the Lake of Gennesaret, in danger from the terrible waves raised by the storm. And Peter cried out, “Lord, save me!”

We repeat that cry here every evening at the Church’s Compline. I want to say a few words about it, my dear friends, so please listen closely. What is the Lord called? He is called the Lord of Hosts.

What does “Lord of Hosts” mean? What are these powers over which the Lord rules? The world calls them forces of nature. Yet the teachers who teach the natural sciences in school and describe the various natural phenomena never say “God.” Instead, they say, “Nature, nature, nature.” They imagine they can do away with God by speaking of nature, and that this makes them scientists. But true scientists devote themselves to study. They do not sit around in cafés; they read into the early hours. I know a professor who sleeps only three hours a night and spends the rest of his time reading. Science truly is a vast sea.

Those scientists speak the name of God with reverence. But our teachers raise our children on talk of “nature” and more “nature.” Foolishly, they think that saying “nature” instead of “God” shows a scientific mind.

But we say: God. What are these powers? First, there is the wind. When it blows gently, if you visit the islands in summer and stand by the shore, a cool breeze comes and brushes your face. That is why you see thousands of tourists coming to enjoy the cool air upon their faces.

It is a gentle breeze. But the air does more than refresh us. Our lungs breathe clean air, and the wind is also a source of power, a source of energy. I remember my little village. In those days it had no other source of power but the wind. There were seven mills in our village, all windmills.

Great ships, too, once sailed with sails and canvas. The wind turned those windmills as well. But on days when the air was still and nothing stirred, we children would say, “Grandmother, ask God to send some wind.” And when the wind came, we were filled with joy. We ran to the mill and watched its sails turn.

Before he had finished speaking, a wind began to blow with tremendous force. What happened next is no fairy tale. It is something I remember, an event that terrified all of Acarnania and the surrounding district.

The wind was so strong that it lifted their tables and chairs, and even the people themselves, and hurled them far away, as much as a kilometer. Very few of them survived. Wind, terrible wind.

There is another wind that does great harm. It comes up from Africa in summer, and it burns. As it passes over this land, it scorches everything. They call it the livori. It is no cool breeze.

And there is another harmful kind of air, as in Athens: the smog, polluted air. Instead of breathing clean air, people breathe carbon dioxide. So air is a power. O God, You made the wind blow across the earth, cool the plants and trees, and refresh our faces. Send us always a temperate climate. That is what we pray for here in the Church when we say, “For favorable weather.”

The water that flows through rivers, large and small, and fills the lakes, that precious water. The rain falls gently, drop by drop, from clouds full of water. It comes down upon the earth and gives it life. As I believe I have said before, every drop of that rain is worth a gold coin.

How ungrateful we are: we do not thank God. But when there is drought, when no rain falls and the sky becomes like bronze and the earth like iron, then we understand the value of this great power: water.

When drought comes, and it was not many years ago that there was a drought down in Africa,

And then there was that period of frost that broke so much in our city and caused great destruction. Yes, the wind is a power, and so is water. Water.

And when rain keeps falling, there can be a flood. For forty days it rained and rained. The Canon of Saint Andrew, which we heard today, speaks of that flood. The rain kept falling, and the waters rose higher and higher.

The rivers overflow, the Axios, the Aliakmonas, and cause great destruction. Animals drown, and people drown. We may even see the water reach Kampsala one day.

Another power, well, let us not say too much. O Lord of Hosts, what is this other power? It is the sun, the light that comes to us from so far away. And here is our electricity company: the other day it shut off the power. Its employees seek appointments, draw high salaries and enjoy privileges, while the nation faces bankruptcy, and still they strike.

A strike! Fortunately, God does not go on strike. The sun went dark on the day of the Crucifixion. If that happened now, we would see that even with every electric light switched on all day, they could not light our planet for a single hour as the sun does.

Yet we offer no thanks. We say, ‘Glory to You who have shown us the light.’ We thank You, O God, for this power. And there are other powers too, powers we cannot see.

We feel the wind. We feel and see the water. We see the sun and the stars. But there are other powers that our eyes cannot see.

The earth carries billions of people, and it travels on while we feel no movement at all. We sit here unaware, journeying through the vastness of space.

And it is not only the earth that travels. All the stars, millions of them, and the galaxies travel too. What holds them? An invisible thread. Think of children holding their kites by a thread on Clean Monday. So, too, the whole universe moves, held by an invisible thread called gravity.

Gravity, then, is one power. What other invisible power is there? Magnetism. And there is another: electricity, electric power.

And there is yet another power, revealed to us in our own time: nuclear energy. Who could ever have imagined, even a great scientist with the mind of Einstein, that such immense power could be contained within a tiny piece of matter?

Power enough to drive ships and whole industries. In the future, factories may run without oil, wind or petrol. Nuclear energy contained in a small vessel could drive an entire factory or an ocean liner.

God has hidden awesome things within His creation. Hail to You, Lord of Hosts!

You made the wind, the light and the sun. You placed hidden, unseen powers within all created things. Hail to You, Lord of Hosts! These are powers indeed. But besides these, there are others.

God, who holds all these powers, great and small, is called the Pantokrator, the Almighty. He can do all things; nothing is impossible for Him. What is a human being beside the immense powers contained in the universe? What is a human being? A worm.

That is how small we are before God. Just as we can easily step on a worm, God could even more easily bring down a proud, self-important person, someone who has learned a little, become a professor, a scientist, a doctor, a general or a king, and has grown arrogant.

The proud person! The greatest sin, the sin the Triodion condemns again and again, is pride. Do you want an example? In our own time there was Hitler. Fifty years ago his tanks, aircraft and advancing armies filled people with terror.

His armies reached toward Moscow, against that other tyrant, Stalin. But at the last moment, heaven spoke. Snow fell and fell, covering the plains of Russia. The tanks became stuck in it, and the opposing forces won.

Yet no one mentions it. That snow played a great part in their victory. So much for the great power of a person swollen with pride.

What conclusion should we draw? The Lord is Almighty. Let us believe in Him with all our hearts: ‘Lord, I believe that You can do all things, that You govern, guide and order all things with measure.’ Let us say this from the depths of our hearts. And let us do more than believe: let us keep all His commandments, great and small. ‘Take from me the spirit of idleness, meddling and idle talk, O Lord.’ Let us live according to His will, as the service we heard today teaches us.

If you believe and live close to God, then you are safe. God is your helper. Even if the whole world stands against you, you are secure.

You stand on a rock; your feet are planted on a rock. This is what our forebears believed, the people of Pontus and Asia Minor. They believed in God.

But if you do not believe in God, if you scorn Him and replace Him with talk of natural phenomena, if you refuse to live according to His will and set yourself against Him, what will become of you?

Whoever sets himself against God will be reduced to ashes. So, during these holy days, I would love to come every day. But I have other duties. I would love to preach each day and explain the beautiful hymns we hear sung.

There is so much teaching here: the hymns and dismissal hymns that are sung, the Gospel readings, and the prophecies that are read. All these sacred writings are a holy education. They teach us.

I am glad to see you here again tonight, though I look over at the men and wonder: what do those in the cafés gain? They could come here and listen. Instead, they sit, smoke, drink, shout, and play games. What do they gain?

There are not even a hundred men here in the Church. The women outnumber you three to one, though I know many good women urge their husbands to come. Some do not even respect Great Lent. They live by the saying, “Let us eat and drink, for tomorrow we die.” But, my soul, my soul, arise! Why are you sleeping? The end is near. Let us ask God to give every one of us a holy thought, just one holy thought.

Someone said of Saint Anthony the Great, “My God, if I had just one thought like those Saint Anthony had, I would be set on fire.” Such holy thoughts are lacking. Instead, there are logismoi, intrusive thoughts of fornication, adultery, theft, and exploitation, as Polakis told you.

Tell me what you think about at night, and I will tell you who you are.

“Give me, my God, just one of the holy thoughts the saints had, one like Saint Anthony’s, and I would be set on fire.” My dear friends, pray also for your elderly bishop.

Let us pray to God, through the intercessions of the Most Holy Theotokos, that He may count us worthy to cross the great sea of fasting, reach the venerable Passion of the Lord, and reach His glorious Resurrection. Amen.

“To you, the champion general, the victory offerings.” The Akathist Hymn, my devout Christians. As you know, I always speak about the Akathist Hymn. In the twenty-three years that God has granted me to be bishop here in this border region,

During Great Lent I have delivered more than a hundred sermons interpreting the Salutations. If God grants it to me, these will appear not only in spoken form but also in writing: a book of more than four hundred pages, so that Christians outside Florina, who thirst and want to hear the bishop's teaching, will hear it through print as well.

My subject has always been the words “Rejoice.” If we count those words, as we have said before, there are 144 of them. They repeat that first “Rejoice” addressed from heaven to the Most Holy Theotokos in Nazareth. Tonight I will not interpret one of the “Rejoices.” I will do something else. I will tell the history of this day: what occasion gave rise to this wonderful hymn.

This masterpiece of the Byzantine period. Please pay attention; my address will be brief. I invite you on a journey. It will be made neither by car, nor by train, nor by airplane, nor even by spacecraft. There is another means, faster than them all. Its speed is like lightning; its speed is lightning-fast, dizzying.

What is this means? Human thought. Oh, human thought, human imagination! Human imagination alone, my dear Christians, as famous, distinguished psychologists say, is proof that God exists. An astonishing thing! Here you are inside the church, and yet you are and are not here. Your body is here.

Might your mind at this moment be in Australia, in Canada, in some other place you love, where people dear to you are? Indeed. But I want to hope that at this moment we will leave worldly things behind and pass beyond them, travel elsewhere. We are travelling now. Are you ready? We are taking off. Forward, then, we are taking off. We fly, we fly, we fly, we fly. We cross the centuries and arrive at a certain year.

We are now in 1990. The year in which we land is 626. Where are we? In our minds, I repeat. We are in the city of our dreams, the queen of cities: we are in Constantinople.

In our minds we are inside that most beautiful of churches. There is no church greater than this one, which God granted me too the chance to visit: Hagia Sophia. It is packed. This church, which holds twenty thousand people, is packed. Everyone is inside; tears run from their eyes, and they pray to God. Why are they praying?

Because the glorious emperor Heraclius is ready to campaign against an enemy of the faith, against Khosrow, ruler and king of the Persians, who captured Jerusalem, plundered it, and took the Precious Cross as booty. Everyone is moved, and the Patriarch is moved. Heraclius knelt and entreated the Most Holy Theotokos

, to give them victory and bring the Precious Cross back to Constantinople and Jerusalem. He left his successor, a child, weeping. He entrusted the city to the distinguished general Bonos, and also to that wise Patriarch of Constantinople, Sergios. Then he departed. Being a highly strategic thinker,

He did not attack from above Byzantium, but sailed and landed on the coast of Asia Minor opposite Cyprus. There he crossed mountains, difficult mountains, formidable mountains. Like lightning, his army followed the route that Alexander the Great had followed.

, he captured fortresses and reached Persia, where he defeated Khosrow in battle. But Khosrow was stubborn and wanted to create a diversion. He sent an army, which advanced at full speed and reached the outskirts of Constantinople. There was no substantial garrison in Constantinople, only a small force of twelve thousand soldiers. The struggle was unequal.

As though this danger from the east were not enough, another danger came from another direction. The Khagan, king of the Avars, came, fierce as an untamed beast, and attacked. He besieged the city from west and east, north and south. The Bosporus was crowded with ships. The Khagan called on the city to surrender. “No!” was heard. The whole city answered, “No! We will not surrender the city. It is the city of our Panagia.”

“We would rather die than surrender the city.” The Khagan sent word: “You will not escape. Only if you become birds and fly through the air, only if you become fish and swim in the sea, can you escape.” He answered insolently, proudly and selfishly. But the people prayed. The unbelievers may not believe; we believe.

, that the Virgin Mary performs miracles. And we see what happened that night: history records it as a historical event.

That at night, while all was calm, a fierce wind blew, a terrible storm, like the storm now blowing in Berlin and France and sweeping through cities. A fierce storm is raging there at this very hour. Here we have fair weather, but in the north everything is shaken and swept away; people are killed, trees are uprooted, and roofs are torn off. Such a storm blew through the Bosporus.

Their boats, their ships, their warships all sank. They were reduced to planks, which floated on the water. In the morning the sun shone. They had won. Who had won? The Virgin Mary had won. She was the commander in the war. And that same evening everyone gathered in the celebrated church of Blachernae.

There, throughout the night, they sang for the first time this splendid hymn: “To you, the champion leader, the victory offerings.” That is the history. Our journey is over. We return from the year six hundred, from six hundred and twenty-six,

, to 1990. “New times,” some say. “Leave all that behind. You old men have nothing else to do but open history books and read the events of past centuries. We young people want a new age, new directions, new paths, new ideals, new purposes in life.” They say “in those days” ironically. They even make fun of the Gospel’s “in those days.” Well then,

Since you speak of “those days,” the miracle of our Virgin Mary did not happen only back then. It happened today too, in our own century, and the world marveled. There are eyewitnesses and people who heard of this more recent miracle. People who heard of it. What miracle? In 1941, nearly fifty years have passed, half a century. How the time has passed!

Time passed like lightning. In 1941, a new Chosroes. Tyrants die, but tyranny does not die. What I am saying now is a great subject: tyrants die, but new tyrants arise, like a new hydra whose severed head gives rise to new heads.

To humanity’s punishment, so it is with tyrants. I say, a new hydra: tyrants are cut off, but another tyrant arises under new names. A new Khosrow appeared,

, in our small homeland. A Khosrow. Let us not say his name; let us not pollute the church with the name of the man who wanted to destroy our small homeland. That war became a source of calamity for the nation economically and in every respect. The more recent Khosrow, the dictator of Rome, sent an ultimatum. Greece answered,

“Surrender!” was the demand. Greece answered through the prime minister of the time: “No, I will not surrender.” We said that historic “No,” equivalent to what Leonidas said at Thermopylae: “Come and take them!” Humanity was astonished that little Greece had the strength to answer this new Khosrow with its historic “No.” Yes, and a terrible struggle followed.

I was a witness and followed all those titanic struggles at close hand. Yesterday a soldier who knew me in those days was in our city, a soldier whose legs had been amputated. A thousand and more legs were amputated because of the ice; they left their legs up there in the high mountains because of that terrible cold. Our soldiers went up there. How did they go? Fervent, full of life, faithful. They believed in God.

I have never again seen such faith among the children of Greece. Around their necks they wore the Precious Cross their grandmothers had given them. “My child, I give you this cross.” Grandmothers believed then. Grandmothers now are fashionable, with lipstick and other developments and other directions.

The mothers believed, the women believed, the mothers, their wives. The soldiers carried close to their hearts an image of the Virgin Mary, a small image of the Virgin Mary. Archbishop Chrysanthos of Athens, that hero of Pontus, had these distributed throughout the army through the military chaplains. Battles were fought; they struggled and won.

They captured the great heights. When they climbed those heights, where only eagles fly, when they took the high mountains and their lofty summits, soldiers and officers all gathered. They raised the flag, and gathered around it they sang, “To you, the champion leader, the victory offerings.”

Our souls were alive then, and our little homeland won, won against the more recent Khosrow. Where, then, are those who say, “In those days”? Today, tomorrow and always, just as the sun does not go out,

, but goes on shining through the centuries, so too our small homeland, as long as it believes in Jesus Christ of Nazareth and in the miracles of the Most Holy Theotokos, will always triumph in the world. Yet I tell these things now with sadness and emotion, because I too, now an old man, was an eyewitness to my homeland’s more recent glorious history. Now sadness takes hold of me, and I feel like stepping down,

I do not want to see anyone. I want to leave now. Our voice is like a voice crying in the wilderness. There are no longer ears to hear or eyes to see. We live a dissolute life today. We have become Sodom and Gomorrah, and our end will be miserable, utterly wretched. There is a danger that the younger generation of our historic nation, a generation that believes in nothing and has been educated by the preaching of radio and television, will become the gravedigger of this historic nation. I am saddened; tears come to my eyes. Why? Because of our inconsistency. Here in our churches today, wherever there is Greece,

, as far as Australia, Canada, the North Pole, wherever it may be. And here is a welcome event. A new Khosrow had appeared not only in our homeland but also in Russia, where he ordered the churches closed. But today, for the first time in Russia, a miracle of the Panagia, the Russians will chant, “To you, the champion leader, the victory offerings.” Is this not a victory? Is it not a triumph? Is it not a more recent miracle,

, accomplished by the power of our Christ. Indeed, Christ lives and reigns forever. Yet it makes me sad, because we Greeks have become hypocrites. We have left God’s path. Christ is on our lips, but the devil is in our hearts. That is how it is. We have become mockers of God and of Christ Himself. What happens here inside the church?

I will show just one proof of our hypocrisy. Here inside the church we say, we chant, “To you, the Champion Leader, the victory hymns.” And we say, “Rejoice, rejoice, Panagia.” Anyone who hears us here and sees us gathered here thinks, “What holy people they are! What a holy bishop, what holy priests, what holy chanters! What a holy congregation! Bravo, bravo, bravo, bravo.” But those bravos are coins without backing, because they do not correspond to reality. As soon as we go out, tomorrow, as soon as we go out.

As soon as we leave the church and walk about, not only in Florina but in the great cities, wherever we go, wherever we go, to the market, the shops, the stadiums, oh, oh, oh! A policeman tells me, “I am disgusted; I shall resign.” Every time they kick the ball, a blasphemy. Every kick of the ball, another blasphemy. This generation deifies football. I am not opposed to athletics,

Where can we go? Outside the schools, and inside the schools, they blaspheme. In church courtyards and even in the barracks, soldiers and officers blaspheme there too. Where shall I stand, my Christ? Where shall I go? Where shall I find myself? Shall I go to the Peloponnese, Crete, Lesbos, Chios, up to the Evros River, over there where the Turks are? They do not blaspheme Allah. They do not blaspheme their false god, their false prophet. We blaspheme our Panagia.

I shall not continue. I shall not continue. Shall I continue the sermon more forcefully? I appeal to you, because this is the last year I shall preach in the city. I have preached enough in your city. I have taught enough. I have done enough. It is time for me to leave. That is all. On Sunday, God willing, which is the Feast of Orthodoxy,

I will preside, celebrate the liturgy, and speak. And now I expect all of you, not only those of you who are here, but twice or three times as many, to be here. It is not because I want to see a large crowd; even if there is only one person, I will preach to him. But as much as possible, take the trouble to come and hear the last sermons of the bishop, Bishop Augustine. Amen.

Μπήκαμε, ευσεβές ακροατήριο, μπήκαμε με τη χάρη του Θεού στην Αγία και Μεγάλη Σαρακοστή.

Χθες έλεγαμε στο κήρυγμά μας το χθεσινό ότι η νηστεία των 40 ημερών ομοιάζει με ένα πέλαγος. Έτσι το ονόμασε σε ένα ωραίο τροπάριο χθες η Εκκλησία. Πέλαγος, βέβαια πέλαγος.

Η δε ψυχή του ανθρώπου, ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, ομοιάζει με πλοίο, με ένα πλοίο που κλυδωνίζεται μέσα εις τη θάλασσα και φοβερά κύματα πλήττουν το σκάφος αυτό της ψυχής, το νοερόν αυτό σκάφος. Εμείς δε ομοιάζομεν σαν τους μαθητάς που μέσα εις το πλοίο που έπλεε εις τη λίμνη Γεννησαρέτ εκινδύνευον από τα κύματα, τα φοβερά κύματα που ήγειρε η θύελλα, και ο Πέτρος εφώναζε: «Κύριε, σώσόν με».

Αυτό το επαναλαμβάνομε, το λέμε κάθε βράδυ εδώ στην ειστήμη, στο απόδειπνο της Εκκλησίας. Επάνω σε αυτό θα ομιλήσω, θα είπω λίγες λέξεις, αγαπητοί μου, και παρακαλώ να προσέξετε. Τι λέγεται ο Κύριος; Ο Κύριος ονομάζεται Κύριος των Δυνάμεων.

Τι θα πει Κύριος των Δυνάμεων; Ποιες είναι οι δυνάμεις αυτές που εξουσιάζει ο Κύριος; Οι δυνάμεις αυτές στη γλώσσα του κόσμου ονομάζονται φυσικές δυνάμεις. Οι δε επιστήμονες, οι κύριοι καθηγηταί των φυσικών μαθημάτων που διδάσκουν στο σχολείο τα φυσικά μαθήματα και περιγράφουν τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, ουδέποτε λέγουν ο Θεός, αλλά αντικατέστησαν: η φύση, η φύση, η φύση, η φύση. Τάχατες καταργούν τον Θεό και λέγουν τη φύση, αποδεικνύονται επιστήμονες, ενώ οι πραγματικοί επιστήμονες, οι πραγματικοί που μελέτησαν, δεν κάθονται στα καφενεία δεξιά και αριστερά, διαβάζουν μέχρι πρωίας ώρες. Ξέρω καθηγητή εγώ που τρεις ώρες τη νύχτα κοιμάται, κάθεται και διαβάζει συνεχώς. Πέλαγος όντως είναι η επιστήμη.

Αυτοί αναφέρουν με σεβασμό το όνομα του Θεού. Οι δικοί μας έτσι μορφώνουν τα παιδιά μας στα σχολεία: η φύση και η φύση, και νομίζουν οι ανόητοι ότι λέγοντες φύση και μη λέγοντες Θεό επιδεικνύουν πνεύμα, επιστημονικό πνεύμα.

Μάλιστα, αλλά εμείς λέμε όχι η φύση, αλλά ο Θεός. Ποιοι είναι οι δυνάμεις αυτές, οι δυνάμεις αυτές είναι πρώτης, η δύναμη σημεία δύναμης είναι ο αέρας, τόσο αέρας Και όταν πνέει ήσυχα, ήσυχα, αν πάτε στα νησιά το καλοκαίρι κοντά στην ακρογιαλιά, Έρχεται ένα αεράκι πολύ δροσερό που νομίζει ότι θα πέφτει ο προσωπός μας έτσι Γι' αυτό βλέπεις χιλιάδες τουρίστες έρχονται για να απολαύσουν αυτόν τον δροσερό αέρα που πνέει στα πρόσωπά των.

Ζέφυρος και αύρα είναι. Αλλά ο αέρας αυτός δεν είναι μόνο ωφέλιμος για τη ζωή μας. Οι πνεύμονές μας αναπνέουν τον καθαρό αέρα, αλλά ακόμα και ο αέρας χρειάζεται, είναι μία δύναμη, είναι μία ενέργεια. Θυμούμαι το μικρό μου χωριό, το μικρό χωριό τότε που δεν είχε άλλη ενέργεια παρά μόνο τον αέρα. Στο χωριό μας ήταν 7 μύλοι, ανεμόμυλοι ήταν.

Με ιστία, με πανιά ταξίδευαν τους μεγαλούς της Τασσαράσας. Έτσι λοιπόν και αυτοί οι ανεμόμυλοι με αέρα, και όταν ήταν όμως ημέρες που ήταν άπνοια, δεν φυσούσε τίποτα, τότε τα μικρά παιδιά μας έβαναν: «Γιαγιά, παρακάλεσε τον Θεό να φυσήξει αέρας», και όταν φυσούσε αέρας είχαμε χαρά και τρέχαμε στον μύλο και βλέπαμε τους μύλους να κινούνται.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ

Δεν πρόλαβε να πει τον λόγο του και φυσάει ένας άνεμος που μποφόρ έφτασε στο ύψιστο. Τι έγινε; Δεν είναι αυτά που σας λέω παραμύθια, αλλά γεγονός που το θυμούμαι, που ετρόμαξε ολόκληρη την Ακαρνανία και τον νομό.

Φύσηξε ένας τέτοιος άνεμος που εσήκωσε τα τραπέζια τους και τις καρέκλες και αυτούς τους ίδιους και τους πέταξε μακριά, χιλιόμετρο μακριά τους πέταξε. Πρόβλημα και εγώ, ελάχιστα από αυτούς σωθήκανε. Αέρας, τρομερός αέρας.

Υπάρχει κι άλλος αέρας πολύ βλαβερός, είναι αυτός που έρχεται το καλοκαίρι κάτω από την Αφρική, πνέει άνεμος, καίει, καίει. Και περνάει, έρχεται εδώ και καίει, τα καίει όλα, τα καίει όλα. Λιβόρι λέγεται, λιβόρι, άνεμος, δεν είναι δροσερός άνεμος.

Και υπάρχει άλλος όμως που είναι, όπως κάτω στην Αθήνα, που είναι βλαβερός, είναι το νέφος, είναι μολυσμένος αέρας. που λέει να πνίων πνίων καθαρό αέρα, αλλά διοξύγει ο άνθρακός, αυτά λοιπόν, ο αέρας είναι δύναμης Θεέ, Εσύ που έκανες τον αέρα να φυσάει απάνω στη γη και να δροσίζει τα φυτά και τα δέντρα και να τοπέβεις στα μέτωπά μας εγκερόφερος, Συ, Θεέ μου, στείλε πάντα αέρας υπέρ ευκρασίας. Έτσι λέμε, δεόμεθα εδώ στην εκκλησία και λέμε «υπέρ ευκρασίας αέρων». Όλα κοιμούμεθα δυο απόλυτα έτσι.

που ρέει μέσα εις τα ποτάμια, τα μικρά και τα μεγάλα, και στις λίμνες, αυτό το ανεκτίμητο νεράκι. Αυτή η βροχή που πέφτει σιγά σιγά, μαλακά μαλακά, αυτά τα νέφη που είναι γεμάτα από σταγόνες και πέφτουν σιγά σιγά επάνω στη γη και ζωογονούν τη γη, αυτή η βροχή, όπως είπα και άλλοτε νομίζω, είναι λίρα, είναι, κάθε σταγόνα λίρα είναι.

Αχάριστος ο άνθρωπος, δεν ευχαριστεί το Θεό. Όταν όμως γίνει ανομβρία, δεν βρέξει ο ουρανός και ο ουρανός γίνει χάλκινος και η γη σιδερένια, τότε εκτιμούμε την αξία της δυνάμεως αυτής του ύδατος, του μεγάλου ύδατος, του νερού.

Όταν συμβεί και γίνει ανομβρία, δεν είναι πολλά χρόνια που κάτω στην Αφρική έγινε ανομβρία,

και μόνο ο Παύος, μόνο μια περίοδος παγετώνους, Παύου Φωρού που σπάσανε τα πάντα μέσα στην πόλη μας και έφεραν καταστροφές μεγάλες, εις τα αυτά, εις το Σκαυστήρας. Μάλιστα, δύναμη λοιπόν ο αέρας, το νερό, το νερό.

Και αντιθέτως πάλι, όταν το νερό πέφτει συνεχώς, είναι κατακλυσμός, γιατί έγινε 40 μέρες, έβρεχε, έβρεχε. Λέει σήμερα από τον κατακλυσμό ο κανών του Αγίου Ανδρέου εδώ, λέει. Έβρεχε και βρέχανε και υψώθηκαν τα νερά και φτάσανε, φτάσανε, φτάσανε.

Πλημμυρούν οι ποταμοί, ο Αξιός, ο Αλιάκμονας, καταστροφή μεγάλη, πνίγουν ζώα, ανθρώπους πνίγουν. Και δεν αποκλείεται καμιά μέρα να δούμε το νερό να φτάσει μέχρι Καμψαλά.

Άλλη δύναμη, α, είναι, είναι, μην πω λογούμενα, μην λέμε πολλά πράγματα, Κύριε των Δυνάμεων, ποια είναι η άλλη δύναμη; Είναι ο ήλιος, είναι το φως που έρχεται μακριά, μακριά, η ΔΕΗ αυτή που δεν πληρώνομαι, είδες προχθές, η ΔΕΗ έκλεισε. Ωραία είναι, τρώνε τον κόσμο να διοριστούν οι υπάλληλοι και παίρνουν 150 χιλιάδες, 200 χιλιάδες, έχουν προνόμια, τα παιδιά τους διορίζονται, τίποτα, δεν πάει να χρεοκοπεί το έθνος, θα κάνουν απεργία.

Απεργία. Ευτυχώς δεν κάνει ο Θεός απεργία, και σκότωσε για να το επιτυγεί, επί όραμα που έρχτησε άρρωση ως εράτης, και το σκότωσε αυτό ήτανε την ημέρα της Σταυρώσεως, τα σβήσιμε μέρα ο ήλιος, και θα δούμε ότι όλες οι ΔΕΗ να ανάψουν, όλη η ημέρα να ανάψουν, δεν φτάνουν ούτε μια ώρα να φωτίσουν τον πλανήτη μας.

Ο Λεμαλοειδός, τίποτα, καμία ευχαριστία. Λέμε και εμείς «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς», σε ευχαριστούμε Θεέ για τη δύναμη αυτή. Δυνάμεις, τέτοια άλλη δύναμη που δεν βλέπουμε, ποια είναι όλα αυτά; Είναι άλλες που δεν τις βλέπουμε.

Αυτόν τον αέρα τον αισθανόμαστε, το νερό το αισθανόμαστε, το βλέπουμε, τον ήλιο το βλέπουμε, τα αστέρια τα βλέπουμε, αλλά υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις που δεν φαίνονται με τα μάτια.

40 to 50 εκατομμύρια ανθρώπους έχει, 5 δισεκατομμύρια ανθρώπους έχει, ταξιδεύει και δεν το αισθανόμεθα, πρεμολοϊδός καθόμαστε μέσα, ταξιδεύει με 360 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, πω ήλιο η Μόσηκα Κανανάνη, ταξιδεύουμε τώρα ώρες μέσα στο άπειρο.

και μόνο γη ταξιδεύει, ταξιδεύει και όλα τα άστρα, τα εκατομμύρια το άστρα, η γαλαξία των ταξιών ταξιδεύουν Ποιος τους κρατάει; Μια κλωστή, μια κλωστή, αόρατη κλωστή, όπως την λέγουν, όπως τα παιδιά κρατούν με μια κλωστή τώρα την Καθαρά Δευτέρα τους χαρταετούς, έτσι κι ελεύθερον αετό και ελεύθερος κινεί, έτσι κι κινείται το σύμπαν ολόκληρο με μια κλωστή, αόρατη κλωστή που λέγεται έλξη, έτσι ονομάζεται έλξη.

Μια δύναμη λοιπόν είναι αυτή η έλξη και μια άλλη δύναμη, ποια άλλη αόρατος δύναμη; Είναι ο μαγνητισμός. Και άλλο ακόμα πιο σπουδαίο, ο ηλεκτρισμός. Ποιος είναι ο ηλεκτρισμός; Έχουν ηλεκτρική ενέργεια.

Και μια άλλη ακόμα δύναμη που σήμερα μας απεκαλύφθηκε, η πυρηνική ενέργεια. Πού ήταν το δυνατό ποτέ να φανταστεί ο άνθρωπος, και ο μεγαλύτερος επιστήμων, και η διάνοια ακόμα του Αϊνστάιν; Πού ήταν το δυνατό να φανταστεί ότι μέσα σε ένα πετραδάκι θα περικλείεται τεράστια δύναμη;

Που θα είναι ικανή να κινήσει πλοία, τα πάντα, βιομηχανίες ολόκληρες. Στο μέλλον οι βιομηχανίες δεν κινούνται πλέον ούτε με πετρέλαιο, ούτε με αέρα, ούτε με βενζίνη, ούτε τίποτα. Ένα μικρό πετραδάκι θα έχει, ένα μικρό πετραδάκι κάπου μέσα, η πυρηνική ενέργεια, σε ένα κουτάκι θα περικλείεται η πυρηνική ενέργεια και θα κινεί το ολόκληρο εργοστάσιο, ολόκληρο υπερωκεάνιο.

Φοβερά πράγματα έκλεισε ο Θεός μέσα εις τη φύση του. Χαίρε τον δυνάμιο!

Συ που έκανες τον αέρα, συ που έκανες το φως, συ που έκανες τον ήλιο, συ που φύτευσες μέσα εις όλα τα όντα δυνάμεις μυστικάς και αοράτους, χαίρε τον δυνάμιο! Έτσι λέμε, δυνάμεις. Αλλά εκτός των δυνάμεων αυτών υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις,

και ο άνθρωπος, ο Θεός λοιπόν που έχει τέτοιες δυνάμεις, μικράς και μεγάλες δυνάμεις, όλας, ονομάζεται Παντοκράτωρ, παντοδύναμος λέγεται. Τα πάντα δύναται, αδυνατήσει αυτώ ουδέν. Τι είναι ο άνθρωπος μπροστά, εν συγκρίσει με τις τεράστιες αυτές δυνάμεις που περικλείει το σύμπαν; Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα σκουλήκι είναι.

Είναι, έτσι είναι μπροστά στον Θεό. Και όπως εμείς πατούμε με μεγάλη ευκολία ένα σκουλήκι, έτσι και με ακόμα μεγαλύτερη ευκολία μπορεί να πατήσει ο Θεός τον άνθρωπο, τον υπερήφανον άνθρωπο, τον εγωιστή άνθρωπο που έμαθε λίγα γραμματάκια και είναι καθηγητής και έγινε επιστήμων και έγινε γιατρός και έγινε στρατηγός και έγινε βασιλιάς και ενώ μισοανόητος το μην γυλαίμα θέλει να χαθεί, κάνει φτερά και έκρε φτερά ο άνθρωπος υπερήφανος.

Ο υπερήφανος. Και η πιο μεγάλη αμαρτία, η αμαρτία την οποία κακίζει και στηλιτεύει το Τριώδιον, είναι η υπερηφάνεια, η υπερηφάνεια. Θέλετε παράδειγμα; Στις ημέρες μας ήταν ο Χίτλερ. Χίτλερ προ 50 χρόνια, τρόμος και φόβος, φόβος με τα τανκς, με τα αεροπλάνα που έκανε από ξεχύσιμες στρατιές

στη Μόσχα και θα καταλήξει πάθαινα έννοια του άλλου κοινού τυράννου, του Στάλιν, και λοιπά. Λοιπόν, αλλά τελευταία στιγμή ο ουρανός ελάλησε. Έστειλε χιόνι, χιόνι, χιόνι. Σκέπασε τας πεδιάδας της Ρωσίας, όλα τα σκέπασε και κολλήσανε τα άρματα στο χιόνι και ενίκησαν οι άλλοι.

Αλλά κανείς δεν μνημονεύει. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος συντελεστής της νίκης των δυνάμεων εκείνων και λοιπά. Παρ' τον εγωμένον τη μεγάλη δυνάμεις σου. Στη Λιπούτι είναι μπροστά, θα είχα, θα σε έλεγα πριν Λιπούτιου, αλλά ίσως άλλη φορά και θα πει Λιπούτιος, Λιπούτι είναι αυτή η δυνάμη.

Τι άφθοδο, αυτός ο συμπέρασμα είναι, ότι Κύριος Παντοκράτων, πιστεύουμε σε Αυτόν με όλη την καρδιά μας. Πιστεύω, Κύριε, ότι τα πάντα δύνασαι, ότι τα πάντα κυβερνάς, Τα πάντα διέπεις, τα πάντα ρυθμίζεις, εις σταθμόν και μέτρον. Κύριε, σε πιστεύω εκ βάθους καρδίας, να το πει, και όχι μόνο να πιστεύουμε, να εκτελούμε τας εντολάς του, όλας τας εντολάς του, μικράς και ίντες τε λέει, πνεύμα αργίας, περιεργίας και αργολογίας μη με δώσετε, Κύριε, να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημά του, και σε αυτό μας συνιστάει σήμερα η ακολουθία αυτή που ακούσαμε και λοιπά.

Ζεις κοντά, πιστεύεις, ζεις κοντά, τότε, τότε είσαι ασφαλής. Έχεις βοηθό τον Θεό. Κι αν έχεις μόντε έπνει και η τάχτα ότι με θυμώνω ο Θεός, κι αν όλος ο κόσμος, όλος ο ντουνιάς να είναι αντίος, ασφάλεια έχεις.

Σε βράχο βρίσκεσαι, πατάς επάνω σε βράχο. Αυτά πιστεύαν οι προγονείς μας, οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες, στον Θεό πιστεύαν.

Θεού μέσα από τα ευρεία τους και γράψανε ό,τι θέλουν μέσα από τα ευρεία τους. Δεν πιστεύεις στον Θεό, περιφρονείς τον Θεό, αντικαθιστάς τον Θεό με διάφορα φυσικά φαινόμενα και λοιπά. Τότε και δεν ζεις κατά το θέλημά σου και πας κόντρα, πας κόντρα με τον Θεό, τι θα γίνεις;

Όποιος πάει κόντρα με τον Θεό θα γίνει στάχτη. Γι' αυτό λοιπόν κι εμείς σήμερα, αυτές τις άγιες ημέρες, τα 90 ημέρες, Θα ήθελα να ερχόμουν κάθε μέρα, αλλά έχω και άλλες ασχολίες, να κηρύττω κάθε ημέρα, να ερμηνεύω κάθε ημέρα από τα έξοχα αυτά τροπάρια τα οποία ψάλλονται.

Μάλιστα, αλλά έχουμε και άλλα αυτά, εδώ διδασκαλία όμως είναι αυτά, τα τροπάρια που ψάλλονται εδώ, τα απολυτίκια που ψάλλονται, τα Ευαγγέλια που διαβάζονται, οι Προφητείες που διαβάζονται, Όλα αυτά τα γράμματα τα ιερά είναι σπουδάσματα ιερά και είναι διδακτικά.

Και χαίρομαι ότι απόψε πάλι βλέπω, ρίχνω μια ματιά στους άντρες. ΤΕΠΟΤΑ ΡΕΜΟΛΟΙΝΟΣ Στα καφενεία τι ωφελούνται; Ερχόνταν εδώ, θα ακούσαν αμερικανόγια. Τίποτα. Κάθονται, καπνίζουν, ροφούν, οριάζουν, παίζουν, τίποτα.

Δεν είναι ούτε 100 άντρες δεν είναι μέσα στην εκκλησία ούτε 100 άνδρες δεν είστε μέσα, οι γυναίκες είναι τριπλάσια, τριπλάσια, αν και ξέρω ότι πολλές εξαιρετές γυναίκες σπρώχνουν τους άνδρας τους, πιέτα, ούτε μεγάλης σαρακοστή σέβονται, πρόγραμμά τους είναι του επικούριων, φάγο μεν πείω, νάρογα αποθύσκομαι, αλλά ψυχή μου, ψυχή μου, Ανάστατη κατέβης, το τέλος εγγύζει και μένεις στο ρεβίστρι, Ας παρακαλέσουμε τον Θεό να δώσει σε εμάς όλους λογισμό, λογισμό, να δώσει σε εμάς ένα λογισμό.

Λέει για τον Μέγα Αντώνιο, λέει, λέει κάποιος Άγιος, λέει, Θεέ μου, λέει, να έχω ένα λογισμό σαν τους λογισμούς Σαν το λογισμό που είχε ο Άγιος Αντώνιος, θα γινόμουνα φωτιά. Λείπουν οι λογισμοί. Λογισμοί πορνείας, μοιχείας, κλοπής, εκμεταλλεύσεως, όπως σας είπε ο Πολάκης.

Πες μου τι σκέφτεσαι, να σου πω τη νύχτα τι σκέφτεσαι, να σου πω ποιος είσαι.

Δώσ' μου, λέει, Θεέ μου, ένα λογισμό από τους λογισμούς που είχαν οι Άγιοι, ο Άγιος Αντώνιος, και θα γίνουν όλοι φωτιά. Και θα λέω και θα σκέπτομαι και θα μιλώ όπως αρτάφτα, αγαπητοί μου, προσευχή και για τον Γέροντα Επίσκοπο.

Σε ευχόμεθα στο Θεό, το Θεό και για πρεσβείον της Περαγίας Θεοτόκου να μας αξιώσει να διαβλέψουμε Ευχαριστούμε το Μέγα Πέλαβος της Νηστείας και να φτάσουμε τα Σεπτά Πάθη του Κυρίου και να εορτάσουμε την έντοξη των ανάπτωσης του Κυρίου. Αμήν.

Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια. Ακάθιστος ύμνος, ευσεβείς χριστιανοί μου. Όπως γνωρίζετε πάντοτε ομιλώ εις τον ακάθιστον ύμνον. Στα 23 χρόνια που με αξίωσε ο Θεός να είμαι επίσκοπος εδώ της ακριτικής περιφερείας

Έχω εκφωνήσει την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής πάνω από 100 ομιλίες, ερμηνεύοντας τους χαιρετισμούς, που αν με αξιώσει ο Θεός, όχι μόνον διά του προφορικού λόγου, αλλά και γραπτώς, θα βγει βιβλίο απάνω από 400 σελίδες, εις τρόπον ώστε και οι εκτός της Φλωρίνης χριστιανοί, που διψούν και θέλουν να ακούσουν την δασκαλία του Επισκόπου, θα ακούσουν και αυτοί διαμέσου του τύπου.

Πάντοτε ερμηνεύω θέμα είναι τα χαίρε. Αυτά τα χαίρε αν τα μετρήσουμε όπως και άλλοτε το έχουμε πει είναι 144 χαίρε. Είναι επαναλήψεις του πρώτου εκείνου χαίρε που απηύθυνε ο ουρανός προς την υπεραγία Θεοτόκο εν Ναζαρέτ. Απόψε δεν θα ερμηνεύσω, δεν θα πάρω ένα χαίρε. Κάτι άλλο θα κάνω. Θα πω το ιστορικό της σημερινής ημέρας. Δηλαδή ποια ήταν αφορμή που έγινε ο υπέροχος αυτός ύμνος.

Το αριστούργημα αυτό της Βυζαντινής περιόδου. Προσέξτε παρακαλώ, σύντομος θα είναι ο λόγος μου. Θα σας καλέσω σε ένα ταξίδι. Ταξίδι που δεν θα γίνει ούτε με το αυτοκίνητο, ούτε με το σιδρόδρομο, ούτε με αεροπλάνο, αλλά ούτε και με το διαστημόπλοιο. Υπάρχει ένα άλλο μέσο που είναι το ταχύτερο από όλα, αστραπιαία είναι η ταχύτητά του. Αστραπιαία, ιλιγγιώδης η ταχύτητά του.

Ποιο είναι το μέσον αυτό, η σκέψη του ανθρώπου. Ω, η σκέψη του ανθρώπου, η φαντασία του ανθρώπου. Και μόνο η φαντασία του ανθρώπου, αγαπητοί μου χριστιανοί, όπως λέγουν διάσημοι, διαπρεπείς ψυχολόγοι, είναι απόδειξη ότι υπάρχει Θεός. Τρομερό πράγμα. Εδώ είσαι μέσα στο ναό, είσαι και δεν είσαι. Το σώμα σου είναι εδώ.

Δεν ενδέχεται την ώρα αυτή το μυαλό σου να είναι στην Αυστραλία, να είναι στον Καναδά, να είναι πάνω σε διάφορα μέρη όπου αγαπάς και έχεις τα πρόσωπα και τα προσφυγή. Μάλιστα. Αλλά θέλω να ελπίζω ότι αυτή την ώρα εμείς θα εγκαταλείψουμε τα εγκόσμια και θα υπερβούμε, θα μεταβούμε, ταξιδεύουμε τώρα. Είστε έτοιμοι, απογειωνόμεθα. Μπρος λοιπόν, απογειωνόμεθα. Πετούμε, πετούμε, πετούμε, πετούμε. Διασχίζουμε αιώνες και φτάνουμε σε ένα έτος.

Τώρα είμαστε στο 1990. Το έτος που προσγειωνόμεθα είναι το 626. Πού ευρισκόμεθα; Νοερώς επαναλαμβάνω. Ευρισκόμεθα εις την πόλη των ονείρων μας, εις την βασιλίδα των πόλεων, εις την Κωνσταντινούπολη ευρισκόμεθα.

Ευρισκόμεθα νοερώς μέσα στον περικαλλέστατο των ναών που δεν υπάρχει άλλος ναός ανώτερος από τον ναό που με αξίωσε και εμένα ο Θεός να τον επισκεφθώ, το ναό της Αγίας Σοφίας. Είναι κατάμεστος. Ο ναός αυτός που χωράει 20.000 ανθρώπους είναι κατάμεστος. Είναι μέσα όλοι και δάκρυα τρέχουν στους οφθαλμούς των και δέονται προς τον Θεό. Γιατί δέονται;

Διότι ο ένδοξος βασιλεύς Ηράκλειος είναι έτοιμος να εκστρατεύσει εναντίον του εχθρού της πίστεως, εναντίον του Χοζρόη, του ηγεμόνος και βασιλέως των Περσών, που εκυρίευσε τα Ιεροσόλυμα και εσύλησε, επήρε ως λάφυρον τον Τίμιο Σταυρόν. Όλοι είναι συγκινημένοι και ο Πατριάρχης συγκινημένος και γονάτισε ο Ηράκλειος και παρεκάλεσε την Υπεραγία Θεοτόκον

να τους δώσει τη νίκη και να επαναφέρει τον Τίμιο Σταυρών στην Κωνσταντινούπολη και στα Ρωσόλυμα. Άφησε τον διάδοχό του, παιδί 17 ετών, 10 ετών, τον άφησε κλαίοντα. Εμπιστεύχε την πόλη στων έξωχων στρατηγών βόνων και εμπιστεύχε την πόλη ακόμα εις τον σοφόν εκείνον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολος των Σάργιων. Και ανεχώρησε. Και στρατηγικότατος νους που ήταν,

Δεν έκανε επίθεση από πάνω από το Βυζάντιο αλλά έπλεψε και απεβιβάστηκε στην απέναντι της Κύπρου ακτή της Μικράς Ασίας και εκεί επέρασε βουνά, δύσβατα βουνά, φοβερά βουνά και ως κεραυνός η στρατιά του ακολουθούσε την οδόν την οποία ακολούθησε ο Μέγας Αλέξανδρος.

κυρίεψε φρούρια και έφτασε μέσα στην Περσία και εκεί ενίκησε τον Κοσδρόη Σεμάχας αλλά ο Κοσδρόη ήταν πείσμων και ήθελε να φέρει αντιπροσπασμό και έστειλε μια στρατιά του και βάλει σε λοταχός και έφτασε απέξω από τα πρόθερα της Κωνσταντόπολεως και στον Κωνσταντόπολεως δεν υπήρχε φρουρά μια μικρά φρουρά 12.000 στρατιωτών υπήρχε άνισος ο αγών

Και ως αν μη έφτανε αυτός ο κίνδυνος εξ Ανατολών, ήρθε άλλος κίνδυνος από άλλη πλευρά. Ήρθε τον αβάρον ο βασιλεύσιο Χαγάνος, θηρίων ανήμερων και πίθεσεων, και πολιορκήσε την πόλη εκρισμών Ανατολών Βορρά και Νότου. Και πλοία κατάμεστα ήταν ο Βόσπορος. Και έκαναν πρόταση ο Χαγάνος εις την πόλη να πραδοθεί. Και η κούστη όχι. Όλη η πόλη σαπίδισε όχι. Δεν πραδίδουμε την πόλη, είναι η πόλη της Παναγίας μας.

Προτιμώνω να αποθάνομαι παρά να παραδώσω με την πόλη. Κύριε Αγώνα, Αγώνα Άγιος, ο Χαχάνος διεμείνησε ότι μόνο δεν θα σωθείτε. Μόνο αν γίνεται πουλιά να πετάξετε στον αέρα και μόνο αν γίνεται ψάρια να κολυμπήσετε στη θάλασσα, μπορείτε να σωθείτε. Έτσι απήντησε η Ταμός, υπερήφωνος και εγωιστής απήντησε. Αλλά ο λαός προσήφιε το και ας μην πιστεύουν οι άπιστοι και εμείς πιστεύουμε.

ότι κάνει Παναγία θαύματα και βλέπουμε ότι τη νύχτα λέγει ιστορία, λέγει ιστορικό γεγονός.

ότι νύχτα ενώ ήταν γαλήνη εφίσηξε άνεμος φοδρός θύελα καταιγείς τρομερά σαν αυτή τη θύελα που πνέει τώρα στο Βερολίνο και στην Γαλλία και σαρώνει πόλεις φοδρός θύελα αυτή την ώρα κάθε στιγμή εμείς έχουμε εδώ καλοσύνη εκεί στο βόρειο μέρος σιέται και σαρώνουν και σκοτώνονται και ξεριζούνται δέντρα και στάγες αναρπάζονται γιατί αυτή η θύελα έπνευσε μέσα εις τον Βόσφορον

και τα καράβια τους, τα πλοία τους, τα πολεμικά τους πλοία πνίγησαν όλα σαν ίδιες γεννήκανε και επέπλεον πλέον. Το πρωί έλαμψε ο ήλιος, είχαν νικήσει. Ενίκησε, ποιος ενίκησε, ενίκησε η Παναγία. Αυτή ήταν η στρατηγός του πολέμου και το ίδιο βράδυ μαζεύτηκαν όλοι στο ναό των περίφημων ναών των Βλαχερνών.

Και εκεί ο Λίβων ατιστεία κάθεστη όλη την νύχτα έψελαν δια πρώτη φορά τον υπέροχον αυτόν Νίμωνον, τύπερ μάχος στρατηγό τα Νικητήρια. Αυτή είναι η ιστορία ότι ο Λίβων τελείωσε το ταξίδιο. Επανερχόμεθα από το 600, από το 626...

1990 νέοι καιροί λένε μερικοί άσθα τώρα αυτά εσείς οι γέροντες δεν έχετε τίποτε άλλο να κάνετε παρά να ανοίγετε τις ιστορίες και να διαβάσετε ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος αιώνας των παρελθόντων αιώνων εμείς οι μαθαναίοι θέλουμε νέαν εποχήν νέας κατευθύνσης νέας πορείας νέα ειδάλματα νέους σκοπούς της ζωής το καιρό εκείνο ηρωνικός και το Ευαγγέλιο ακόμα κρουδεύουν το καιρό εκείνο ε λοιπόν

Αφού θέλετε να πω το καιρό εκείνο, το θαύμα της Παναγίας μας δεν έγινε μόνο το 1626, έγινε και σήμερα, στον αιώνα μας. Και θαύμασε η Κουμένη. Μέσα στον αιώνα υπάρχουν απτόπτε και αυτίκοοι, αυτίκοοι του νεωτερού θαύματος. Ποιο το θαύμα, το 1941 συμπληρώνονται με το λίγο 50 χρόνια, μισός αιώνας. Πώς πέρασε.

Αστραπηδόνα πέρασε ο χρόνος. Το 1941, νέος Χωσρόης. Πεθαίνουν οι τύρανοι, η τυραννία δεν πεθαίνει. Είναι μεγάλο το θέμα αυτό που λέω για την ώρα αυτή. Ότι πεθαίνουν οι τύρανοι, αλλά νέοι τύρανοι, όπως λέω, νέα ύδρα, τις οποίες η κεφαλή αποκοπτωμένη γεννάει νέας κεφαλάς.

Προς τη μορία της ανθρωπότητας ούτε πώς και οι τυρανοί, λέω νέα ίδρα, αποκόπτονται οι τύρανοι, αλλά γεννάει νέος τύρανος με νέα ονόματα, ως ρόης παρουσιάστη.

στη μικρά μας πατρίδα. Χωσρόης, ας μην πούμε το όνομα του, ας μην μολύνουμε το εκκλησίαζομε το όνομα του ανθρώπου ο οποίος ή θέλησε να εξονδώσει τη μικρά μας πατρίδα και εστίγησε εκείνος το πόλεμος άνω των εκατό χιλιάδων και είτε ο πηγής συμφοράς δια το έθνος από απόψεως οικονομικής και από όλους τους υπερβουλεώτης. Αλλά τελεσίγραφο έστειλε ο Χωσρόης, ο νόητερος Χωσρορόης, ο δικτάτορας της Ρώμης. Απήντησε αλλάς.

να προδοθείς ούτε ώρες προδοθείς και ελάς αφήντησε για τους τόματους του τότε πρωθυπουργού όχι δεν παραδίδω είπε το ιστορικό εκείνο όχι δεν είπαμε το οποίο ήταν ισοδύναμον με εκείνο το οποίο είπε ο Λεωνίδας ή στην Θερμοπύλα Μολόλαδα φύγχουσε η ανθρωπότης και θαύμασε ότι είχε την δύναμη η μικρά ελάς να απαντήσει το νέο νοχός Ρόιν το όχι το ιστορικό της εκείνο όχι ναι και επακολούθησε ο αγώνα τρομερός

και ήμουν μάρτυς και παρικλούθησα εκ του πλησίων όλων των Τιτανικών αυτών αγώναν. Χθες είδε στην πόλη μας ένας στρατιώτης ο οποίος με γνώριζε τα σημερές εκείνας, που εκόψαν τα πόδια, φύγια και πλέον πόδια από τον Πάβο, κοπήκανε και άφησαν τα πόδια τους εκεί επάνω στα ψηλά βουνά, από το φεωρό κρύο εκείνο. Πήγαν οι στρατιώτες μας επάνω. Πώς πήγανε, θερμοί, ζωογόνοι, πιστοί, πιστεύαν στον Θεό.

Δεν είδα ποτέ άλλο τέτοια πίστη στα παιδιά της Ελλάδος. Είχαν στο λαιμό τους κρεμασμένο τον Τίμιο Σταυρό που του έδωσε η γιαγιά τους. Παιδί μου, τον σταυρό σας δίνω. Πιστεύαν οι γιαγιάδες. Τώρα οι γιαγιάδες είναι μοντάρωνες με κραγιόνια και με άλλες εξελίξεις και με άλλες κατευθύνσεις.

Πιστεύαν οι μανάδες, πιστεύαν οι γυναίκες, πιστεύαν οι μανάδες, οι σύζυγοι των. Μέσα στους κόλπους των είχαν την εικόνα της Περαγίας, μία μικρή εικόνα της Περαγίας, την οποία μοίρασε για τους στρατιωτικούς ιερέους, εμοιράστηκε σε όλο το στρατόπεδο από τον ίνιστον εκείνον αρχιεπίσκοπο των Αθηνών, τον Χρύσανθον, τον ήρωα αυτόν του πόντου. Και έγινε το εμάχι και πάλευαν και νίκαν.

και κατέλεγαν τα υψώματα τα μεγάλα και όταν ανέβαναν στα υψώματα επάνω στα υψηλά που μόνον αετοί πετούνε όταν πιάνανε τα μονάτα υψηλά τις κορυφές των υψηλών εκείνων ωραίων λοιπόν μαζευόντανε στρατηγότε αξιωματικοί όλοι τους εστίλανε την ίκη σημαία και μαζί με την σημαία η σημαία κύκλο της σημαίας έψελον τύπερ μάχος στρατηγό τα ικητήρια.

Τι χρός είναι τώρα ο καιρός, είναι οι ψυχές μας, ζωντανές ήταν τα ψυχές μας και ενίξει η μικρά μας πατρίς, ενίξει τον νεότερο χροσδρόη. Πού είναι λοιπόν εκείνοι που είναι το καιρό εκείνο και σήμερα και αύριο και πάντοτε όπως ο ήλιος δεν σβήνει.

αλλά ξακολουθεί να οφεισφαίνει επί ούνας ολοκλήρως ούτω και η μικρά μας πατρίς εφόσον πιστεύει η Ιησού Χριστό των Αζωραίων και πιστεύει εις τα θαύματα της Περαγίας Θεοτόκου θα θριαμβεύει πάντοτε το κόσμο. Αλλά τώρα μελαγχολία τα διηγούμε αυτά και συγκινούμε γιατί υπήρξα και εγώ ως γέρον αυτόπτης μάρτης της νεοτέρας ενδόξου ιστορίας της πατρίδας μας. Αλλά τώρα με καταλαμβάνει η μελαγχολία και μου έρχεται να κατεβώ κάτω

Δεν θέλω να βλέπω άνθρωπο, θέλω να φύγω πλέον, να ιδίασω, να πω, να πω. Η φωνή μας είναι ως φωνή βόντωσης, μπειροί μου. Δεν υπάρχουν πλέον αυτιάδια να ακούσουν, δεν υπάρχουν μάτια να δούνε. Ζουν μια νηλώδη ζωή, ρεμαλοειδή ζωή ζούμε σήμερα πλέον. Σόδαμα και γόμαρα γεννήκαμε και το τέλος μας θα είναι ελληνό και τρισάθμιον και υπάρχει φόβος μήπως το ιστορικό μας αυτοέθνος, εμείς οι νεότερα γεννιά που δεν πιστεύει τίποτα αλλά είναι η οποία μορφώθει από τα στάθεια κηρύγματα των ραδιοφώνων και των τηλεοράσεων, αυτή γεννάει παρ' εκείνος να γίνει ο νεκροθάφτης του ιστορικού του του έθνος. Με ναχωρώ λοιπόν, πύρισα η δίαση, δάκρυα μου έρχονται στα μάτια. Γιατί, για την ασυνέπειά μας. Εδώ μέσα στους ναούς μας, σήμερα, όπου υπάρχει ελάς.

Μέχρι Αυστραλίας, μέχρι Καναδά, μέχρι Βορειοπόλου, μέχρι όπου να είναι και ένα ευχάριστο γεγονός ότι ο Χριστός και νέος Χωσρόης παρουσιάστηκε όχι μόνο στην πατρίδα μας αλλά και στην Ρωσία που διέταξε να έκλεισε τις εκκλησίες. Αλλά είναι η πρώτη φορά που σήμερα στην Ρωσία όνειρο θαύμα της Παναγίας. Θα ψάρουν οι Ρώσοι την υπερμάχου στρατηγότα εγκυτήρια. Δεν αυτό μία νίκη, δεν ένα θείομος, δεν ένα νεότερο θαύμα.

το οποίο είναι επιτέλεση η δύναμη του Χριστού μας, μάλιστα ζει και βασιλεύει ο Χριστός τους αιώνας. Αλλά μου έκανε μελαγχολία, διότι εμείς οι Έλληνες ήμαθα υποκριτά. Έχουμε φύγει από τον δρόμο του Θεού και ο Χριστός είναι στο στόμα μας και στην καρδιά μας είναι ο διάβολος. Έτσι είναι. Και γίναμε Θεόμπαχτε του Χριστού ίδους. Διότι τι συμβαίνει, εδώ μες στο ναό,

Μία μόνο απόδειξη της υποκρισίας μας θα αποδείξω. Εδώ μες στο ναό λέμε ψάλλουμε. Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια. Και λέμε χαίρε, χαίρε Παναγία. Και όποιος μας ακούει εδώ και μας βλέπει εδώ συγκεντρωμένος. Τι Άγιοι άνθρωποι είναι. Τι Άγιος δεσπότης, τι Άγιοι παπάδες, τι Άγιοι ψάλτες. Τι Άγιος λαός είναι. Μπράβο, μπράβο, μπράβο, μπράβο. Αλλά τα μπράβο αυτά είναι νομίσματα άνευ αντικρίσματος. Διότι δεν ανταποκρίνονται σε μία πραγματικότητα. Μόλις βγούμε, αύριο μόλις βγούμε.

Μόλις βγούμε στην εκκλησία έξω και περπατήσουμε μέσα, όχι μόνο στη Φλόρινα, αλλά στα σπόλισσες μεγάλες, όπου να πάμε, όπου να πάμε, στην αγορά να πάμε, στα καταστήματα να πάμε, στα γήπεδα, πω πω πω πω πω, μου λέει ένας αστυνομικός, αηδίας θα παρατηθώ. Κάθε φορά που κλωστούν την μπάλα και μια βρασίμια, κάθε φορά την μπάλα και μια βρασίμια, το πράγμα. Έτσι δεν πρέπει η γενιά η οποία θεοποίζει το ποδόσφαιρο, χωρίς να είμαι αντίον του αθλητισμού, είμαι αν

Πού να πάμε, στα σχολεία απ' έξω και στα σχολεία βλαστημάνε. Στα προάβλια των Εκκλησιών και στους στρατόνας ακόμα. Και εκεί ακόμα βλαστημάνε, στρωτιώτικοι, αξιωματικοί. Πού να σταθώ Χριστέ μου, πού να πάω, πού να βρεθώ. Να πάω στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη, στη Λέσβο, στη Χίο, απάνω στον Ευρωποταμό, εκεί πέρα που είναι αυτά, εκεί που είναι οι Τούρκοι. Αυτόν αλάχ, δεν βλαστημάνε αλάχ. Δε βλαστιμάτε τον ψεύτικο θεό τους, τον ψεύτικο προβήτη. Εμείς βλαστιμόμαστε να ανοίξετε την Παναγιά μας.

Δεν συνεχίζω. Δεν συνεχίζω. Να συνεχίσω το κήρυγμα σχοδότερον και απορροτιμαστικότερον και παρακαλώ διότι είναι η τελευταία έτος που κηρύττω στην πόλη. Αρκετά εκήρυξα στην πόλη σας. Αρκετά εβίδαξα. Αρκετά έπραξα. Καιρός να φύγω. Να μείνετε πλέον ήσυχοι και να μην πάβετε να με ακούετε πλέον την οχνηρά φωνή του Ροκήρικος του Επισκόπου Αυγουστίνου. Ταύτα. Την Κυριακή αν θέλει ο Θεός που είναι εορτή της Ορθοδοξ

θα χωροστατήσω και θα λειτουργήσω και θα μιλήσω και τώρα σας περιμένω όλους σας όχι μόνο εσείς που είστε εδώ διπλάσιοι και τριπλάσιοι να είστε εδώ όχι διότι θέλω να βλέπω πολλοί κόσμο και ένας να είναι θα τον κηρύξω αλλά όσο γίνεται ο κόπος ελάτε να ακούσετε τα τελευταία κηρύγματα του Επισκόπου του Επισκόπου Αυγουστίνου Αμήν