Η πίστη και η ηθική διάκριση στις εκλογές

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Tonight we gather here in this hall once again for a sermon, another talk.

It is a difficult talk. There are so many subjects we could discuss, but some are of great value. I know very well that here in this hall there are God-fearing souls, thoughtful souls, who do not want to hear about small, trivial matters.

They want great and lofty subjects, subjects that touch the stars, pass beyond them, and reach into the world beyond. For the human being is, above all, a metaphysical being. And there is one such subject, the greatest of all, which, God willing, we shall come to in twenty days, count them, twenty-one or twenty-two days from now.

Our holy Church will celebrate a feast: Pentecost, the descent of the Holy Spirit upon the twelve Apostles, the teachers of our Church. Pentecost! Think of the sun. What sun? Three suns. This is the Mystery of the Holy Trinity: Father, Son, and Holy Spirit. The Father is a sun, the Son is a sun, and the Holy Spirit is a sun: three suns.

One Sun of the threefold Divinity, as the dismissal hymn of the Three Hierarchs says. Yes, that is how high this subject reaches. It is a matter of doctrine, yet it has a great deal to do with our lives. It has great importance for society.

Yes, for society. Why? Because the three persons of the Holy Trinity are united so closely, so closely, that the human mind cannot imagine it.

And so God, Christ Himself, calls us to be united as the Holy Trinity is united. Doctrine is, in a way, our backbone. Some people say, ‘What do we need doctrines for? What use are they?’ They keep saying it again and again.

But do we not need a backbone? Take away the spine, with its thirty-three vertebrae, and the body collapses. It cannot stand upright. It cannot stand upright. If even one vertebra is damaged, a person limps and has to walk with a stick.

What the backbone does for the body, enabling it to stand upright, doctrine does for us. And the highest doctrine that marks our faith is revealed at Pentecost: the Holy Spirit, the Son, the Father and the Holy Spirit, the Holy Trinity. Holy Trinity, have mercy on the world and on us sinners.

We sing of this in the kontakion; that is what the kontakion says. Who will sing it for us? Come, ‘When the Most High came down’, yes, that is how it begins. Listen to what it says: it calls us to unity, unity within ourselves, in the family, in society, and throughout all humanity. Unity.

It calls us to be united as the Holy Trinity is united, to have that kind of unity among ourselves. If we do, peace will prevail among all peoples. But I have wandered from my purpose. I, a small, unworthy, sinful man, did not come today to take up the subject of Pentecost, which even the greatest minds of our Orthodox faith can scarcely touch.

I will come down from the stars, down from the upper room of Pentecost. I will come down from the summit of Mount Tabor, where the Holy Trinity shone forth again. Down I come, down and down, until I draw near to our planet.

I draw near to the earth, this planet God made as a dwelling place for humanity. And I make out one small corner of it, a small corner marked by suffering and glory: Greece.

Here we will stop. We too will turn our thoughts to earthly matters and speak about a serious subject. What is the burning issue today, the issue that surpasses all others and shakes our Greece from end to end? It is the elections.

Elections on June 18, the day of Pentecost. Babel, the Tower of Babel! Elections are being discussed everywhere: at home, where men and women, even husbands and wives, disagree; in cafés and places of entertainment; in churchyards and schools. Politics everywhere, imagine that, politics everywhere.

In no other nation in Europe is there as much political talk as in Greece. It is a terrible thing, this obsession with politics.

And the percentage of those who are indifferent is rising, ten, twenty percent. Meanwhile, what are others doing? They have two ballot papers, even three. Babel, Babel!

So we will take up this subject tonight. Why speak of elections? Because all of life is a series of choices. I do not want to speak now about that whole subject, but each of you can look back on moments in your life when you wavered over what to do, what to choose.

Which profession, which field of study, which trade, which business? Choice after choice. All through life we make choices, even weighty ones. Even when you shop at the market, you choose where to buy. You try to get the best, and that too is a choice.

When you marry, you make a choice again: shall I marry her or not? Then you become a family man. You are a father with a daughter at home, and you want to see her married. That is a rightful wish. You wait for the blessed hour, and someone knocks at the door. Who is it? A prospective husband. But you do not give your daughter to him at once. You look into him; you make inquiries.

A man asks everyone, makes careful inquiries, and only then makes his choice. In earlier days, as our people used to say, families looked closely at a prospective husband. They examined whether he had the right qualities: not only the ability to earn a living, but moral and religious character as well. Choosing a husband for their daughter was a serious choice.

That is why people say, “If you want everyone to bring up your faults, become a candidate: a prospective bridegroom or a candidate for parliament.” There is truth in that saying. But the choice I want to speak about here is not yet the choice of a member of parliament.

Let me tell you something that happened in Prespa. It will make the point more vivid. There was a young woman there, in one of those blessed villages.

A shepherd came forward as a suitor: an innocent, wonderful young man, of great worth in God’s scales, though not in the world’s.

Then an American appeared in the village, with bracelets, rings, a fine car, a television, and all the rest. He made a dazzling impression and brought a basketful of promises: “We’ll go to America. We’ll have a wonderful life in Chicago.” There was no end to what he said. The young woman was drawn to the shepherd, but her father was greedy. All he could think of was money. The shepherd was a saintly young man, but that counted for nothing with him. He pressed his daughter and gave her to the American.

People congratulated him on his good fortune: she had married the American! I spoke to him too. “Father, leave me alone,” he said. “There is money here. Do you have money?” I stopped short of cursing him. I warned that this would be paid for dearly. A month passed, then two, then three. The shepherd was so distraught that he thought of taking his own life. I told him to go to Saint Panteleimon, light a candle, and say, “Glory to God. Thank you, my God.”

I comforted him: there were other young women, and he could find someone better suited to him. Another month passed, then two, then three. The girl’s father had become a humbled man. What had happened? A telegram had come from Chicago.

“Father, come! Come quickly!” his daughter pleaded. He went at once and learned that her husband was a gangster. I wept over it. And we too have a daughter more precious than all the girls in the world: Greece. Do not give her to a gangster.

Now many people ask me, by telephone and by letter, “Father, whom should I vote for?”

I will answer. For half a century I have been opposed by people of every political persuasion, by every party, because I stand by the Gospel. My life bears witness to that.

So I will answer you, and I will say again that I stand above party politics. I look at human affairs from higher ground. Looking from a hill is one thing; climbing to the summit of Olympus gives you a wider view. From the Himalayas, you see farther still.

That is the height from which I look at human affairs, and that height is the Gospel.

I will not tell you whom to choose. As I have said, and I say again, the Church is a mother. The Church is like a mother hen. When we were little, we would ask, ‘Mother, why are the chicks different colors? One is red, another green, another blue, another black.’ ‘That is how God made them,’ she would say. ‘But look: the mother hen loves every chick, red, green, and blue alike. She makes no distinction.’

A mother hen does not feed only chicks of one color, or only this group or that. She feeds them all alike and keeps them sheltered beneath her wings.

We too must be like that mother hen. We love everyone. These party colors and divisions, though I have no time to demonstrate it now, come from the devil.

So I am not telling you to choose party A or party B. Let me tell you something in confidence. In my diocese I have seven archimandrites. They are close to me, my spiritual children. Here is one of them...

I have never told anyone whom to vote for. My children, put your hand on your heart and choose the person you believe is right. I say this especially to you here, for I trust that people from every party are in this audience.

Some favor one side, some another, but I wear no party color. I stand above them all. I speak to you as a father to his children, and I ask you not to misunderstand what I am about to say. I will not tell you which party to vote for. I will tell you something else.

There are many parties. Newspapers say that twenty-one parties are standing and that there are three thousand candidates. So whom will you choose? I will give you a scale on which to weigh them all.

We will weigh those on the right and those on the left, the reds and everyone else. The scale by which we weigh every candidate, whatever their political color, is the Gospel.

I trust you agree.

Now let us take up the scales and weigh carefully. We shall examine every candidate, whether red, green, blue, or any other color, from three sides. We have three measures. The first is the candidate’s conduct toward himself and his family. The second is his conduct toward other people.

The most important thing is a person’s relationship with God. Do we agree? So let us begin with the candidate’s own life. Is he careful to keep his body pure? Some say, “My body is my own.”

You are mistaken, sir! Not even one cell is your own! Not one cell! It belongs to God. Do not tell me such foolish stories about your body. Your body is an instrument of your soul, and you must care for it.

A candidate must not be a fornicator or an adulterer. And there is something else, something terrible and unheard of in Greece. We do not excuse anyone, though some things may have some explanation. This other thing has no excuse at all.

Is he homosexual? No, he must not be homosexual. Men with men, that has spread widely across our world, in Russia and in England. Ah, England! What a terrible thing. England was once Puritan, believed in the Gospel, reached across the world, and produced great men and great sailors.

Today England has gone off course. It strongly supports homosexuals. Not many years ago, a bill in their favor was introduced in Parliament. People spoke about it, and they were ready to vote for it.

Then a hero stood up, a man those of you with white hair will remember. He fought at Rimini and down there in North Africa.

His name was Montgomery. He was a field marshal and a believer in God. But they persisted. What did he do? He took the medals that covered his chest, scattered them all, and said, “I am ashamed to be English.”

“I am ashamed to be English.” And lately I have heard that they even allow a man to marry a man. These are signs of the times.

Homosexuality came to us in Greece from England and other countries. Now there are associations of homosexuals, and quite a few people are involved with them. I will not name names; you can investigate them yourselves. People on the right and on the left are involved. And more terrible still, let me mention that lady, Melina, who gave three hundred...

Four hundred thousand were given to that homosexual association.

So here is one criterion: he must not be sexually immoral, an adulterer, or homosexual. Shameful. He must not be homosexual. Let us go on. I also spoke about his family, because a person’s family is an extension of himself.

A man or woman becomes two, three, four, five people, as it were. It is a mysterious thing: one is no longer just one. In that light, the candidate should not be divorced. Divorced.

He should not have cast aside his wife, taken a mistress, and gone about making a public spectacle of himself. You would be sinning if your mind went to a particular person close to the country’s leadership. You would be sinning.

I am not speaking from that point of view. Anyone who wants to see can open a book of mine called “Rebuke, or the Thorn...” You will see that twenty or thirty years ago I said the same thing: never elect a divorced man to the Greek Parliament.

In England and America, no, in America, a divorced man cannot be elected. That settles it. A divorced man does not get elected. Show us your photograph, sir, and your family. That is the criterion. You may say it is a strict one.

It is not a strict criterion. What is it based on? The Gospel. Where do we find it in the Gospel? In the Apostle Paul’s letter to Timothy. When he gives the criteria for someone who seeks to become a priest, he says to weigh the man carefully. The first question is whether he manages his own household well.

If he cannot manage his household, do not make him a priest; he will fail. For Paul says, “If a man does not know how to manage his own household, how will he care for the Church of God?” He cannot manage his household. The home, after all, is the Church in the household.

If he cannot manage his own little home, how will he care for a Church community of fifty people, or however many there are? That is how you judge him. That is the measure, he says. Yes, this measure is given for a priest,

Another great teacher of our nation was Korais, whose statue stands at...

but Korais, whose name adorns the entrances to our universities, explained these letters in a wonderful book called “The Priest’s Companion.” He says the measure applies not only to candidates for the priesthood, but also to candidates for community leader, mayor, administrator, and ruler of a nation. Weigh a man by how he has governed his household. Do not elect him if he has broken up his home; he will break up Greece as well. We have the Apostle Paul first, then Korais, and now another witness: Socrates, one of humanity’s greatest philosophers.

He lived here in Athens. Perhaps his little house was somewhere around here, perhaps in Exarchia. Now, Socrates had a way of testing people. He heard that a man in Athens wanted to become the city’s mayor.

This man wanted to govern Athens. He kept saying, ‘When I become mayor, I shall do this and that.’ But Socrates was very clever. He went to see him, and the man said, ‘When I become mayor and govern Athens, the city will change. It will become a beautiful new city.’ ‘Very good,’ said Socrates. Then, using his way of questioning people, he changed the subject. ‘Tell me, I passed your house and heard a terrible quarrel inside. What was happening?’ ‘When was that?’ the man asked. Socrates told him the month. ‘I have servants at home,’ the man said, ‘and they do not listen unless I beat them.’

‘And what was that other incident?’ he asked. ‘Oh, that? I had a mother-in-law, and I gave her a sound beating.’ Yes, you see? Then Socrates went on to another matter.

When he went near the man’s house, he heard a dreadful quarrel. The man said, “I beat my wife badly over this.” Socrates asked, “You foolish man, how many people are in your household? Three? Ten, counting the servants? You cannot manage even three or ten people. You do not govern by beating people.”

“If you cannot govern your own household, how can you govern the great household called Athens?” That is what our ancient forebears said. I bring this up because some people write and insist that you must not examine a candidate’s private life.

They say his public life is another matter. We should examine him as a public figure, or ask whether a teacher knows mathematics and physics. On that view, what he does at home is a separate matter, even if his conduct there is outrageous.

Can morality be divided like that? Morality cannot be divided; it is one whole. So this criterion is serious. There was also an ancient statesman, probably a Roman, whose name escapes me. He built a house with many windows.

A neighbor passed by and asked the statesman, ‘Why so many windows? The whole sun will come in!’ He answered, ‘I am sorry I cannot build a house entirely of glass. I wish everyone could see what I do inside.’ That was his principle. So, we agree thus far. We are weighing the candidates carefully. Now for another measure. We have considered the candidate’s conduct toward himself and toward his family. Next comes his conduct toward...

One last thing about a candidate’s family: he should have several children. Search Parliament and see if you can find anyone with seven or eight children. There is hardly a large family among them. Three children, perhaps four at most; most have two. I looked into it, and a newspaper reported that, out of four hundred members of Parliament, very few have more than two or three children.

And there is something more. They are murderers, murderers. I am not the one saying it; Dostoevsky says it. A child is his father’s own flesh and blood. From the moment a child is conceived in the womb, that child is a human being, a life already coming into being. I have no time to develop this now. To kill the child then is like destroying a flower as soon as it begins to bloom. Have you ever seen a farmer pull up the ears of grain just as they appear?

When they begin to bloom, he rejoices.

They have killed a human being, the most innocent of all, while that life was still coming into being. As they say, whoever kills a child kills Christ. Murderers! After killing their own child, their own flesh and blood, they have only two children. If they can do that, what will they do to the nation, to families, and to society? Such people do not want to see Christ.

They do not want to see Christ even in an icon. They do not want even a picture of Him. There was a member of Parliament, Psarodakis, and earlier another member, Yatzis, from the other party.

My friends, this is the Greek Parliament. Our Constitution begins in the name of the Holy Trinity, one in essence and undivided. So please, he said to them, hang an icon of Christ in the chamber.

They rejected the priest’s proposal to put up an icon of Christ. They do not even want to see His image. The proposal was rejected. I tell you, one day soon you will see them raise up Marx, Lenin, and Stalin with drums and celebration. Before the immense, wondrous figure of Christ, those men are nothing. They do not want Christ; they cannot bear even to look at His image. And do we expect such people to bring good into the world? Those are the criteria I have given you. Weigh candidates first by their conduct toward themselves and their families, then by their conduct toward others. You are not alone in this world.

And there is one more matter, the most important of all: a person’s relationship with God.

The person you vote for should have given clear signs, real evidence, that he is a person of faith in our country. Paul said he had traveled the world without finding people more devout than the Greeks.

Weigh him carefully on this point. He should not be an atheist or an unbeliever, someone who neglects fasting, or a loud promoter of various heresies.

There are three hundred heresies here in Greece. The other day I heard that an officer had become a Muslim. A Muslim! So, no Muslims, no followers of other religions, and above all, no Freemasons. There are many Freemasons, scattered everywhere. I say Freemasonry was behind the decision to choose Pentecost, one of Christianity’s greatest days, as the day to profane it by holding the election.

They made Pentecost the day of the election. In England, France, Italy, and America, they never, never, never hold an election on a Sunday!

You may ask, ‘Are these the standards we should use?’ Yes, we agree on these standards. They all come from the Gospel. Now you have heard them; use them when you vote.

But if you are thinking, ‘He found me a job; he found my child a job; perhaps he will do something for me,’ then you are no longer voting according to your conscience. Now you may ask me, ‘Can there really be an election like the one you describe?’

‘Augustine, you are too absolute. Perfection belongs in heaven; here on earth everything is relative. Can there really be an election in which such excellent people are chosen, models of faith, virtue, and honesty?’

Do such people exist? Yes. You may say to me, ‘With standards like these, who could measure up? Not a single person.’ But I will show you that what is impossible with men is possible with God.

I will show you an exemplary election, one you cannot dismiss: an election without a party list. Just think of it, an election without a list! You, the leader of party A or party B, should not be able to limit the candidates to ten or fifteen names.

The party leader puts his own people on the list: his son, his niece, his son-in-law, and all the rest. Then he makes you choose among them. What are you to choose? Pebbles? The diamonds are outside the list! Look at the majority in Parliament and at the laws they pass. Those laws are scandalous. There are lawyers with their lies, doctors who perform abortions, and engineers whose buildings collapse. Where is the shepherd? Where is the laborer, the craftsman, the junior employee? Where is the shepherd who faithfully does his duty, climbs the mountains with his flute, and plays it...

He lives honestly in the Kingdom of God. He hears the church bell ringing across the ridge, kneels, and makes the sign of the Cross. I have seen men like that. Give me such a shepherd to govern Greece, and you can be sure Greece will flourish. Let me say something else, lest you think I am a candidate myself.

As for me, my friends, I would not trade even a thread of my cassock for a seat of power in Parliament. That cassock means more to me than its positions of authority. Men in cassocks have served our homeland.

That is not what I want. But I do want to ask: why should a priest be in the Greek Parliament?

You have three bishops in Parliament, three bishops there. But look at the party lists: that homosexual, that scoundrel, that thief, that fraud. What can you choose when your choice is so restricted? I shall write an article about these so-called democratic elections.

I will show you an election without a list. How I admire it! Where do we find it? In the Gospel’s life. When you go home, open the Acts of the Apostles. Christianity is no utopia. It can be lived in this world!

And an election without a list did take place. Where? In chapter six of Acts. At first there were a hundred and twenty Christians. Then, through the preaching of the Apostle Peter, their number grew to three thousand, then four thousand. They formed a community of roughly three thousand people, about as many as are gathered here.

But one Christian then was worth more than three thousand of us today. So we need a different measure, my friends, a different measure. That first community numbered about three thousand. A complaint arose among them, for they were living a common life.

Ah, the greatness of life in common! Our Church lives as a community; so does Orthodoxy. The monasteries live in community too. Life together is a great thing.

Why are you shouting and struggling? What will you buy at the market tomorrow? The Lord is with us. I will undertake to feed you for two years. ‘How can that be?’ you ask. Tomorrow, bring me everything in your storerooms: beans, chickpeas, onions, whatever you have. We shall put it all together, set up a great pot, and feed everyone. Everyone! One person must not eat enough for ten while another goes hungry.

So these people, and I have not strayed from the subject, about three thousand of them lived as one community. In the end, that way of life will prevail. It will prevail with God and with Christ, and not through the devil.

Well, I once said this, and they arrested me. When the Germans were about to execute me, they called me a communist. I am not a communist. Let me make a confession: I do not judge communism from an economic point of view. I judge it on the point that matters to me. Communism contains a great lie, the greatest lie of all. Take that lie away, and we have no great disagreement with them. The greatest lie in the world is that God does not exist.

Settle that question, and what remains? I am not concerned with how we divide the pie. So, we agree on that. Now let us go on. An election without a list of candidates. The people began to complain: “What about us? What about us?”

“They pass us over when the food is distributed. Some receive more, others less. They neglect us, the widows and orphans. Where is Christianity in all this?” These complaints were brought to the Apostles, who were responsible.

What did the Apostles do? God enlightened them, and they held an election without a list of candidates. They called everyone together, as we are gathered here, and said: “We cannot attend to these material matters. You know one another. Choose among yourselves.”

“Choose people you know to be honest, people whose lives bear witness to their character, people full of wisdom and good judgment.” Peter did not say, “Choose this one, choose that one.” No! That would not have been right or democratic. It would have caused divisions at once: “Look, he favors that man. Why does he favor him?” Peter wanted to remain impartial and attend to higher matters.

“My children, you know these people. Choose them yourselves.” No list! No list! Then they voted, and the men were chosen without a list, according to evidence of their character, weighed by true standards drawn from the Gospel.

Seven men were chosen to take on these duties. In today’s terms, you might say one was responsible for food, another for welfare, another for health, another for coordination, and so on.

They took charge of these practical matters. Among those chosen was the foremost, Stephen, along with Parmenas and Nicholas, and the others. That is what the account says. Give me an election like that!

Let the people vote, and let the honest shepherd come forward. I take no account of you, sir, merely because you were educated in America, when your character is corrupt.

Plato spoke wisely when he said that virtue is the foundation of society. Virtue has many forms, like the branches of a tree. A tree without roots falls, but a tree with deep roots stands firm.

The roots of a stable society are virtue. Take virtue away, and the tree has no roots left; it falls. Plato also said something profound. I am putting it in my own words and changing one word.

Political knowledge, separated from virtue, becomes cunning. It becomes demagoguery, and politics degenerates. Will we ever rise to the point where we can hold elections without a list of candidates?

Even Gorbachev held elections with a list: “These are the people you must vote for.” What choice is that? Suppose I handed you fifteen pebbles and told you to choose among them. You would say, “Father, you have given us pebbles.”

That is exactly my point. Choose four pebbles from the pile: whichever pebble you choose, it is still a pebble. The diamonds are outside! The diamonds are outside! There are admirable people, real heroes. I went to a hospital and found it neglected. I saw a nurse there. She sighed and wept. “They abandoned me”, this heroine! Is there a nurse in Parliament? Is there even one nurse in the Greek Parliament? Not one. Instead there are suffragettes and feminists who have said that Greek women are animals.

We are asking for great things, noble things. I wish I did not have to say them only to an audience gathered here.

We ought to say these things openly. We ought to have a daily newspaper to spread the word and a radio station where we can speak of them. I am working for that. I stay here in Athens, trying to get a license from the state. They make it difficult for me to get permission for a station with a small range in Florina, so that I can speak to my people. I wish what I have said here were not merely the opinion of an elderly bishop, but the opinion of the entire Holy Synod. So one day I went to the Synod. They were yawning over small, insignificant matters. I said, ‘I shall raise a matter that burns, a matter that concerns the people. As spiritual fathers, we have a duty. I agree that we should give guidance about politics and the candidates for Parliament...’

We have a duty to show the people what their responsibilities are and give them a way to weigh each candidate objectively.

I said them at the Synod.

Then one of the younger bishops said, “The bishop of Florina is off the subject.”

Prayer, prayer, prayer. There were twelve of us, discussing small and insignificant matters. I tell you the truth: Greece is sinking, sinking deeper by the hour. The captains on the bridge should be sending an SOS, a signal of danger, and calling the people to action. Instead, they rest comfortably on the bridge and show no concern. They remind me of Jonah. The ship was being tossed about and was in danger of sinking; the crew was in anguish.

They searched for Jonah and found him deep in the ship, snoring away. “Wake up! The ship is sinking!” they said. Yet he seemed unconcerned.

We must speak up, lest one day the people throw us into the sea. My dear friends, our time is up. God willing, I shall continue next Sunday. And please pray that I receive a license for a radio station. I would invite a farmer to speak, then a shepherd, a craftsman, a father of many children, a priest. But even if they do not grant us a license, each of you is a radio station. Every one of you can carry this message to others.

That is what I said at the Synod, Mr. Pikramenos, and I do not leave you out. I left in tears. I wept as I went away. I wept, I tell you.

Thankfully, the Church is more than the twelve of us bishops, or even seventy bishops. The Church is the whole people of God, the faithful people.

That nurse sitting at a sick person’s bedside, that shepherd tending his flock high in the Pindus Mountains, that worker climbing the scaffolding, that farmer cultivating the earth with his tears, that humble employee, that soldier, that priest in his cassock, that elderly woman who has seen so much in her life and kneels every night before the icon of our Most Holy Theotokos: these are our faithful people.

And now, with what I have told you, I have given you a set of scales. Let me change the image. I remember my grandmother and her sieves. She had several different ones, including one for making prosphora, the bread offered for the Divine Liturgy. What holy days those were!

She had a special little sieve. I asked her, ‘Grandmother, what is this sieve for?’ ‘Ah, that sieve is for the prosphora.’ She would not let it be used for anything else. She sifted the flour through that very fine sieve to make the prosphora.

What a dreadful sin it is now when bakers knead our offerings while blaspheming God! That is why our prayers go unanswered. The prosphora used to be made by the blessed hands of mothers and other women. That was what the special sieve was for.

So I remember my grandmother, and I give you a sieve: a fine sieve, one that will sift everyone, whether red, green, black, or whatever they may be. You will find honorable people among the reds too, people devoted to their families and raising many children. You will find them in every party.

Sift them thoroughly. Examine them closely, and vote for those you find worthy.

That is what I had to say here tonight. That is what I had to say. I hope, and will keep hoping, because these elections are crucial.

The vote is a sacred thing, a very sacred thing. It is a solemn duty. If our people use it well, better days will dawn for our nation.

But if they make a poor choice and vote according to their own interests...

They vote for the interests of their parties and themselves, rather than according to their conscience. Their choice is already very limited: the party list strangles you; it puts a noose around your neck. Those are the people you must vote for, you must vote for pebbles, pebbles. I do not want to prophesy to you. I feel like weeping, weeping as I bring this talk to an end. I do not want to tell you what the consequences will be. Yet some signs are worth taking seriously.

There are certain miracles in Patras and elsewhere that we may take as warnings, warnings. A great calamity is coming upon our nation. And we Greeks will be responsible if we fail to choose as we should.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Πατέρες και Δάσκαλοι της Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, ποιήσατε πρεσβεία προς τον Κύριον, του ελεηθήναι και σωθήναι τας ψυχάς. Αμήν.

Απόψε εδώ στην αίθουσα πάλι κήρυγμα, πάλι ομιλία.

Ομιλία δύσκολη, θέματα πολλά, πάρα πολλά τα θέματα, αλλά υπάρχουν και θέματα μεγάλης αξίας. Ξέρω πολύ καλά ότι και εδώ μες στην αίθουσα υπάρχουν ψυχές που θεοφοβείς, καλλιεργημένες ψυχές που δεν θέλουν θέματα μικρά και ασήμαντα.

Αλλά θέλουν θέματα μεγάλα, υψηλά, που αγγίζουν τα άστρα, περνούν τα άστρα, φτάνουν στο υπερπέρα. Διότι ο άνθρωπος κατ' εξοχήν ίσον μεταφυσικό νόμι είναι, μεταφυσικό νόμι είναι ο άνθρωπος Και υπάρχει ένα τέτοιο θέμα, το υπέρ παν θέμα, που, αν θέλει ο Θεός, ύστερα από 20 μέρες, μετρήστε, 21 μέρες, 22 μέρες.

θα εορτάσει η Αγία μας Εκκλησία, και αυτό είναι η Πεντηκοστή, είναι εορτή, κάθοδος του Αγίου Πνεύματος επί τους δώδεκα Αποστόλους, τους διδασκάλους της Εκκλησίας μας. Η Πεντηκοστή, Πανσέληνος. Τι λέει ο Πανσέληνος; Ήλιος. Τι ήλιος; Τρεις ήλιος, τρεις ήλιοι είναι το μυστήριο της Αγίας Τριάδος: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ήλιος ο Πατήρ, ήλιος ο Υιός, ήλιος το Πνεύμα το Άγιον, τρεις ήλιοι,

Ένας Ήλιος Τρισήλιου Θεότητος, όπως είναι στο απολυτίκιο των Τριών Ιεραρχών. Μάλιστα, το ύψος αυτό. Είναι δογματικό το θέμα. Αλλά μολονότι δογματικό, έχει σημασία, πολλή σημασία με τη ζωή μας. Έχει μεγάλη κοινωνική σημασία.

Ναι, κοινωνική σημασία. Γιατί έχει κοινωνική σημασία; Διότι αυτά τα τρία πρόσωπα είναι τόσο ενωμένα, τόσο ενωμένα τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, όσο δεν μπορεί να φανταστεί ανθρώπινο πνεύμα.

Και έτσι παρακαλεί και εμάς ο Θεός, ο Χριστός, να είμαστε ενωμένοι όπως η Αγία Τριάς. Το δόγμα είναι, τρόπον τινά, η σπονδυλική στήλη. Τι τα θέλουμε, λένε μερικοί, τι να κάνουμε τα δόγματα, τι να κάνεις τα δόγματα; Είναι ξανά λες, ξανά λες.

Δε χρειάζεται η σπονδυλική στήλη; Αλλά αφαίρεσε τη σπονδυλική στήλη που έχει 33 σπονδύλους, εξαρθρωμένος, γινωμένος, πάει το σώμα, δεν στέκεται όρθιο. Δεν στέκεται όρθιο. Ένας σπόνδυλος να χαλάσει, κουτσαίνει ο άνθρωπος, με ραβδί περπατά.

Ό,τι λοιπόν είναι η σπονδυλική στήλη δια το σώμα να στέκεται όρθιο, έτσι είναι τα δόγματα. Και το υπέρτατο δόγμα που διακρίνει τη θρησκεία μας, την πίστη μας, είναι η Πεντηκοστή, είναι το Πνεύμα το Άγιο, είναι ο Υιός, Πατήρ και Άγιο Πνεύμα. Αγία Τριάς, ελέησον τον κόσμο και μας αμαρτωλούς.

Και το ψάλλουμε αυτό στο κοντάκιον, αυτό το λέει το κοντάκιον. Ποιος θα μας ψάλλει το κοντάκιον; Έλα, «Ότε καταβάς», έτσι, ψάλλεται «Ότε καταβάς». Προσέξτε τι λέει, ότι μας καλεί σε ενότητα, ενότητα ατομική, ενότητα οικογενειακή, ενότητα κοινωνική, ενότητα πανανθρωπίνη, ενότητα.

Μας καλεί να ενωθούμε όπως η Αγία Τριάς, να έχουμε μεταξύ μας τέτοια ενότητα. Άμα έχουμε τέτοια ενότητα, ειρήνη θα επικρατήσει στις φυλές ολόκληρες. Αλλά τι έπαθα; Εγώ δεν ήρθα σήμερα, ο μικρός και ανάξιος και αμαρτωρός άνθρωπος, να θίξω θέματα τα οποία μόλις θίγουν τα μεγάλα πνεύματα της Ορθοδοξίας μας, το θέμα της Πεντηκοστής.

Εγώ θα κατεβώ από τα άστρα, θα κατεβώ από το υπερώον της Πεντηκοστής. Θα κατεβώ από την κορυφή του Θαβώρ, όπου εκεί πάλι έλαμψε η Αγία Τριάς. Κατέρχομαι, κατέρχομαι, κατέρχομαι και πλησιάζω τον πλανήτη.

Τον πλανήτη αυτόν που έπλασε ο Θεός για κατοικία του ανθρώπου, τη γη πλησιάζω και διακρίνω και σταματώ σε μια γωνιά, μικρή γωνιά αλλά μαρτυρική γωνιά και ένδοξη γωνιά του πλανήτη μας, που ονομάζεται Ελλάς.

Εδώ θα σταθούμε τώρα και έτσι τα πρόσγεια θα φρονήσουμε κι εμείς, θα μιλήσουμε στο θέμα, σε θέμα σοβαρόν. Και ποιο είναι το θέμα το οποίο φλέγει σήμερα, και αυτό το θέμα υπέρ όλα τα άλλα θέματα, αυτό το θέμα το οποίο συγκλονίζει την Ελλάδα μας από άκρου εις άκρον; Είναι το θέμα των εκλογών.

Εκλογές, 18 Ιουνίου, την ημέρα της Πεντηκοστής. Βαβέλ, πύργος Βαβέλ. Λοιπόν, εκλογές, και το θέμα αυτό συζητείται παντού, στα σπίτια μέσα, άνδρες, γυναίκες διαφωνούν, ανδρόγυνα διαφωνούν, συζητείται στα καφενεία, στα κέντρα διασκεδάσεων, συζητείται στα προαύλια των εκκλησιών, στα σχολεία, παντού πολιτικολογία, φανταστείτε πολιτικολογία.

Σε κανένα άλλο έθνος της Ευρώπης δεν είναι τόση πολιτικολογία όπως στην Ελλάδα, φοβερό πράγμα, πολιτικομανία, μεγάλη πολιτικομανία.

Ευχή, Ποσοστό αναβαίνει, 10, 20, αναβαίνει το ποσοστό των αδιαφόρων. Και μόνο οι αδιάφοροι, ενώ οι αδιάφοροι, άλλοι τι κάνουν; Έχουν διπλά βουλτιάρια, τριπλά βουλτιάρια. Βαβέλ, Βαβέλ.

Συνεπώς εμείς θα θίξουμε το θέμα απόψε. Διότι πολλοί, γιατί εκλογές; Η ζωή όλη εκλογές είναι. Πόσες φορές δεν θέλω τώρα να μιλήσω επάνω στο γενικό θέμα των εκλογών. Εσείς, δείτε ο καθένας από εσάς, να δει ορισμένες στιγμές στη ζωή του που αμφιταλαντεύεται τι να κάνει, τι να εκλέξει.

Ποιο επάγγελμα, ποια επιστήμη, ποια τέχνη, ποια επιχείρηση, ποια, ποια, ποια. Και ακλογές είναι, όλο προς τη ζωή ακλογές. Μάλιστα, κρατιάς ακλογές. Και στην αγορά που να ψωνίσεις, εκλογή κάνεις. Προσπαθείς να πάρεις το καλύτερο, εκλογή κάνεις.

Παντρευθείς, να παντρευθείς, εκλογή πάλι κάνεις: να την πάρω, να μην την πάρω; Γίνεσαι οικογενειάρχης, πατέρας είσαι, έχεις κορίτσι στο σπίτι, ω συμφορά, θες να το παντρέψεις και δικαία είναι η απαίτησή σου να το παντρέψεις και περιμένεις την ευλογημένη ώρα και κάποιος χτυπάει. Ποιος είναι; Ο γαμπρός. Αλλά αμέσως δεν το δίνεις, εξετάζεις, ερευνάς.

Σε ρωτάει όλους, σε ρωτάει όλους, και μετά κάνει την εκλογή, γιατί έχει ταραστήρευση για την εκλογή, και γίνεται μεγάλη έρευνα. Γι' αυτό και λέει ο λαός μας παλαιότερα, τώρα έχουμε κάνει εγγονείς, κάνουν μεγάλη έρευνα, εξετάζανε, για να έχει τα προσόντα εκείνα, όχι απλώς τα επαγγελματικά προσόντα, αλλά να έχει τα ηθικά και θρησκευτικά προσόντα, και δεν είναι το παιδί του κοριτσιού σε ολύποτε, σε κάνουν εκλογή, δικιά εκλογή κάνουν, κλαίγανε.

Γι' αυτό λένε ότι θες να ακούς τα άπλυτά σου, να γίνεις υποψήφιος, υποψήφιος γαμπρός, υποψήφιος βουλευτής. Έτσι λέει ο λαός και είναι πολύ ορθός. Λοιπόν, αλλά εδώ στην περίπτωση αυτή εκλογή βουλευτού δεν πρόκειται εκλογή.

Ναι, εκεί στην Πρέσπα να πούμε κάτι για να δώσουμε ζωηρότητα εις τον λόγο και να καταστήσουμε πραγματικότερο τον λόγο. Ήτανε ένα κορίτσι στην Πρέσπα, στα χωριά τα ευλογημένα.

Λοιπόν, παρουσιάστηκε ένας βοσκός, αθώος βοσκός, θαυμάσιος βοσκός, μεγάλη αξία βοσκός, στην πλάστιγγα του Θεού, όχι στην πλάστιγγα του κόσμου.

Οπότε, κάποτε ένας στο χωριό και παρουσιάστηκε ένας Αμερικάνος, με τα βραχιόλια, με τα δαχτυλίδια, με την κούρσα, με το αυτοκίνητο, με την τηλεόραση, με όλα αυτά, με όλα αυτά και λοιπά. Φάνταζε, φάνταζε και με ένα καλάθι με χίλια θα, με ένα καλάθι με χίλια θα, θα πάμε εκεί στην Αμερική, τι λέει, όχι στο Σικάγο θα περάσουμε καλά, ποιοι, τι δεν είπε. Η κόρη έκλινε προς το βοσκό, αλλά ο πατέρας φιλάργυρος και πλεονέκτης, παράς, λεφτά, που λέγανε. Κοίταξε καλά εδώ στο χωριό το βοσκό που είναι άγιο παιδί, τίποτα, απέρσι επίζε το κορίτσι και έδωσε το κορίτσι, που το έδωσε στον Αμερικάνο.

Και το μακαρίζανε, να λέει τύχη, να τύχη, πήρε αυτόν τον Αμερικάνο, τον κάνασα κι εγώ, λέει πατάλε άφησέ με λέει, εδώ τα λεφτά λέει είναι, έχεις λεφτά λέει, πρέπει να στείλει ο πράγμα, μόνο που δεν το καταράστηκα, ένιωσου λέει θα το πληρώσω ακριβά το λέω. Πέρασε λοιπόν ένας μήνας, δύο μήνες, τρεις μήνες, ο βοσκός πήγαινε αυτοκτονίας, λέει δόξα πήγαινε στον Άγιο Παντελεήμονα να ανάψει ένα κερί και να πει σε ευχαριστώ Θεέ. Απ' πέρσι έπιζε το κορίτσι και έδωσε το κορίτσι που το έδωσε στον Αμερικάνο. Και το μακαρίζανε. Να λέει τύχη. Να τύχη. Πήρε αυτόν τον Αμερικάνο. Τον κάνασα και εγώ. Λέει παπά λέει άφησέ με λέει. Εδώ τα λεπτά λέει είναι. Έχεις λεπτά λέει. Πρέμιστε οι δύο πράγματα. Μόνο που δεν το καταράστηκα. Έναι σου λέει θα το πληρώσω ακριβά το λέω. Πέρασε λοιπόν ένας μήνας, δύο μήνες, τρεις μήνες, ο βοσκός πήγαινε αυτοκτονίας. Λέει δόξα πήγαινε στον Άγιο Παντελήμονα να ανάψει ένα κερί και να πει σε ευχαριστώ Θεέ μου γιατί τέτοια που έκανε τέτοια εκλογή είναι να υπάρχουν άλλα κορίτσια καλύτερα από όλα αυτά. τον Αμερικάνο, τον κάνασα και εγώ, λέει παπά άφησέ με λέει, εδώ τα λεπτά λέει είναι, έχεις λεπτά λέει, πρεμιστήριο πράγμα, μόνο που δεν το καταράστηκα, ένιωσου λέει θα το πληρώσω ακριβά το λέω, πέρασε λοιπόν ένας μήνας, δύο μήνες, τρεις μήνες, ο βοσκός πήγαινε αυτοκτονίας, λέει δόξα πήγαινε στον Άγιο Παντελήμωνα να ανάψει ένα κερί και να πείς ευχαριστώ Θεέ μου.

Γιατί τέτοια που έκανε τέτοια εκλογή είναι να υπάρχουν άλλα κορίτσια καλύτερα από όλα αυτά εδώ. Τον παρηγόρησα. Πέρασε ένας μήνας, δύο μήνες, τρεις μήνες, να ήταν ταπεινωμένος ο πατέρας. Τι συμβαίνει; Τι συνέβη; Στέλνει τηλεγράφημα από το Σικάγο.

Αυτός ο γαμπρός πλέον, ο γαμπρός λέει, πατέρα έλα, έλα, πήγε πέρα επειγόντως πίσω, τι έμαθα, ότι ήταν γκάγκστερ, γκάγκστερ, πήρε την πνίξη, πήρε την πνίξη, μην το λέω, πρόσεξε καλά, την κόρη σου δεν είναι στον γκάγκστερ, συμφωνάμε μεγάλη, έκλαιγα εγώ εγώ, αλλά και εδώ έχουμε μια κόρη που είναι χίλιες φορές ανώτερη από όλα τα κορίτσια του κόσμου και η κόρη αυτή ροζ δέλας, μην τη δώσει τον γκάγκστερ.

Μα θα μου πείτε τώρα, πολλοί με ρωτούν και από τηλέφωνο και από γράμματα και λοιπά. Λέει πάτερ, ποιος να ψηφίσω εμένα.

Λέει, εγώ θα απαντήσω, διότι όπως ετόνισα και το τονίζω και το αποδεικνύει η ζωή μισό, μισό, μισό αιώνος που εδιώχθη από όλες τις αποχρώσεις, από όλα τα κόμματα, από όλα αυτά διότι ορίζω το Ευαγγέλιο.

Εγώ λοιπόν θα σας απαντήσω και πάλι θα επαναλάβω ότι κινούμαι σε ένα υπερκομματικό επίπεδο, πάνω ψηλά. Δεν κοιτάζω τα ανθρώπινα από ένα λόφο, άλλο αν τα κοιτάξεις από ένα λόφο και άλλο να βγεις στην κορυφή του Ολύμπου, βλέπεις ένα πανόραμα ωραίο και να βγεις στα Ιμαλάια ακόμα ψηλότερο.

Από κορυφή μεγάλη βλέπω τα ανθρώπινα και η κορυφή μεγάλη είναι το Ευαγγέλιο.

δεν δίνω. Δεν θα σας πω λοιπόν εγώ. Όπως είπα και το επαναλαμβάνω, η εκκλησία είναι μάνα. Η εκκλησία είναι κλώσα. Και όπως η κλώσα είναι η κλώσα, βλέπαμε μικρά, λέει, μάνα, γιατί τα πουλιά δεν έχουν ένα χρώμα, λέω; Τώρα είναι κόκκινο, τώρα είναι πράσινο, τώρα είναι μπλε, τώρα είναι μαύρο. Μα έτσι, λέει, τα άφησε ο Θεός, λέει. Χρωματισμένα είναι τα πουλάκια, λέει. Αλλά κοίταξε, λέει, τα αγαπάει όλα τα πουλάκια η κλώσα, και τα κόκκινα και τα πράσινα και τα μπλε, και όλα τα αγαπάει, δεν κάνει διάκριση, δεν

Δεν ταΐζει μόνο τα κόκκινα, δεν ταΐζει μόνο η νομοκλατούρα, δεν ταΐζει μόνο τα με και τα δε, αλλά τα ταΐζει όλα εξίσου και λοιπά και μένουν χρησιμμένα κάτω από τα στέργα, τα στολικά στέργα της ορνιθός.

Κλώσα λοιπόν είμαστε κι εμείς και αγαπούμε όλους και οι χρωματισμοί αυτοί, δεν έχω καιρό να σας το αποδείξω, του διαβόλου είναι.

Λοιπόν, δεν λέγω τούτο. Εγώ δεν θα σας πω να διαλέξετε το άλφα ή το βήτα κόμμα. Να σας πω ένα μυστήριο. Στη Μητρόπολη μου έχω 7 αρχιμαντρίτες. Είναι κοντά μου παιδιά πνευματικά. Εδώ είναι ο

Και οι άλλοι. Ποτέ δεν τους είπα να ψηφίσουν ποιον. Παιδιά, το χέρι στην καρδιά και εκλέξατε όποιον εσείς νομίζετε. Και αυτήν πολύ περισσότερο εδώ στο ακροατήριο που θέλω να πιστεύω ότι είναι όλων των κομμάτων.

Είναι και το μεν και το δε και το δερ και δεν χρωματιζόμεθα και είμαι υπεράνω όλων. Ομιλώ σαν πατέρας με παιδιά και παρακαλώ να μην παρεξηγήσετε διότι θα πω. Αλλά ενώ δεν θα πω ποιο κόμμα θα ψηφίσετε, θα πω κάτι άλλο.

Ότι πολυκομματία είναι, γράψανε εφημερίδες ότι είναι 21 κόμματα, λέει, υποψήφια. Και γράψανε εφημερίδες ότι είναι 3.000 υποψήφιοι. Λοιπόν, τώρα ποιον θα διαλέξετε; Εγώ θα σας δώσω μια ζυγαριά να ζυγίσετε όλους.

Τόσο τους δεξιούς όσο τους αριστερούς και τους κοκκίνους και τους φρουσίβους. Και το ζυγαριά με τις οποίες θα ζυγίσουμε όλους οι ψηφίους οποιουδήποτε χρώματος είναι το Ευαγγέλιο.

Πιστεύω να συμφωνείτε.

Πιάνουμε τα ζύγια τώρα, τα ζύγια τώρα, τα ζύγια, καλά τα ζύγια. Θα εξετάσουμε κάθε υποψήφιο, είτε κόκκινο, είτε πράσινο, είτε μπλε, είτε οποιουδήποτε χρώματος, θα τον εξετάσουμε από τρεις μεριές, τρία ζύγια, τα ζύγια μας. Το ένα ζύγι είναι ο υποψήφιος εν σχέση με τον εαυτόν του και με την οικογένειά του. Το δεύτερο ζύγι είναι ο υποψήφιος εν σχέση με τους άλλους ανθρώπους.

Το σπουδαιότερο και το σπουδαιότερο είναι η σχέση με τον Θεό. Συμφωνούμε; Λοιπόν, αυτά εν σχέσει με τον εαυτόν του. Μάλιστα, ζητεί με τον εαυτόν του. Το κορμί του καθαρό. Δεν σου έδωσε το κορμί. Εγώ κάνω, λένε μερικοί, το κορμί δικό μου είναι και το κάνω και...

Λάθος κάνεις, κύριε! Ένα κύτταρο δεν είναι δικό σου! Ένα κύτταρο δεν είναι δικό σου! Του Θεού είναι! Είμαι ο Ιησούς λοιπόν το κορμί σου, ή μου λες τα παραμύθια αυτά, τις ανοησίες γευρακείες, το σώμα σου είναι όργανο της ψυχής και πρέπει να το προσέχεις.

Υποψήφιος δεν πρέπει να είναι, όχι, ο υποψήφιος όχι πόρνος, όχι μοιχός, όχι κάτι φοβερό, πρωτοφανές στην Ελλάδα. Τέλος πάντως, δεν δικαιολογούμε κανένα, αλλά έχει κάποια, κάποια δικαιολογία, κάποια δικαιολογία, αλλά κάτι άλλο που δεν έχει δικαιολογία, καθόλου δικαιολογία.

Είναι ομοφυλόφιλος, όχι ομοφυλόφιλος, όχι ομοφυλόφιλος, δηλαδή αρσενικούς με αρσενική, πήρε μεγάλη διάδοση του κόσμου στον πλανήτη μας και που στη Ρωσία, στην Αγγλία, πω πω, στην Αγγλία, τι φοβερό πράγμα, η Αγγλία που ήταν πουριτανός, η Αγγλία που επίστευε στο Ευαγγέλιο, η Αγγλία που είχε ξαπλώσει τον κόσμο και παρουσίασε μεγάλους άνδρας και μεγάλους μεγάλους ναύτες κλπ.

Σήμερα πλέον αυτή έφυγε από την τροχιά, εκτροχιάστηκε και υποστηρίζει τρομερά τους ομοφυλοφίλους. Δεν είναι πολλά χρόνια που μέσα στη Βουλή βάλαν νομοσχέδιο υπέρ των ομοφύλων. Και μιλήσανε, μεταξύ των άλλων σηκώθηκε, έτοιμοι να το ψηφίσουν.

Και σηκώνεται ένας ήρωας, ο οποίος υπενθυμίζει σε αυτούς που έχουν άσπρα μαλλιά, δεν αποκρίνεται κανείς μέσα εδώ, που πήγαινε στο Ρίμινι κάτω στην Αφρική εκεί πέρα και πολέμησαν εκεί πέρα και στην αυτή.

Ναι, αυτός λοιπόν ο, λεγότανε, Μοντγκόμερι, στρατάρχης, πιστός εις τον Θεό. Και λοιπόν αυτοί επιμένανε. Τι κάνει; Το στήθος του το γεμάτο παράσημα. Τα πάντα παράσημα τα σκορπίζει και λέει: «Ντρέπομαι που είμαι Άγγλος».

Ντρέπομαι που είμαι Άγγλος. Και τώρα τελευταίως έμαθα ότι επέτρεψαν ακόμα και γάμος να γίνεται αρσενικός με αρσενικό. Σημεία των καιρών είναι αυτά.

Η ομοφυλοφιλία, λοιπόν, ήρθε από την Αγγλία και από τις άλλες χώρες και μας ήρθε στην Ελλάδα και έχουμε σωματεία ομοφυλοφίλων και είναι αρκετοί ανακατεμένοι με αυτό. Ονόματα δεν λέγω, είστε ικανοί να τα ερευνήσετε τα ονόματα, και ονόματα δεν λέγω. Είναι ανακατεμένοι μέσα, είτε δεξιάς είτε αριστεράς, όπου να είναι ανακατεμένοι μέσα εις αυτούς. Και το ακόμα φοβερότερο πράγμα, ότι ας το πούμε στο όνομα αυτής της κυρίας, της κυρίας Μελίνας, η οποία έδωσε 300

400.000 στο σωματείο αυτό, πρωτό ακόμα δεν πληθεί, στο ομοφυλόφιλο το σωματείο.

Λοιπόν, το ένα κριτήριο: όχι πόρνος, όχι μοιχός, όχι ομοφυλόφιλος. Ντροπή. Όχι ομοφυλόφιλος. Προχωρούμε. Αλλά είπα και προς την οικογένειά του, διότι η οικογένεια του ανθρώπου είναι επέκταση του εαυτού μας.

Διπλασιάζεται, τριπλασιάζεται ο άνθρωπος ή η γυναίκα, μυστήριο πράγμα, δεν είναι πλέον ένας. Είναι δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε και λοιπά. Εν σχέσει με αυτό, ότι δεν πρέπει να είναι διαζευγμένος. Διαζευγμένος.

Να μην έχει πετάξει τη γυναίκα του και πήρε μια μετρέσα και γυρίζει στους δρόμους και γίνει καμερεζίλη παγκόσμη. Θα αμαρτήσετε εάν το μυαλό σας πάει σε ένα πρόσωπο στο πρώτο περιβάλλον της χώρας. Θα αμαρτήσετε.

Δεν μιλώ από τη σκοπιά σας αυτής. Όποιος θέλει να δει, ας ανοίξει ένα βιβλίο δικό μου που λέγεται «Έλεγχος ή τα μασιλεύει το Αγκάθι». Να δείτε ότι προ 20 χρόνια, 30 χρόνια, ήλεγξα, επίσης είπα: διαζευγμένος ποτέ στη Βουλή των Ελλήνων.

Στην Αγγλία και στην Αμερική, όχι, στην Αμερική δεν μπορεί να βγει διαζευγμένος, τελείωσε. Διαζευγμένος δεν βγαίνει, τη φωτογραφία σου, κύριε, την οικογένειά σου. Αυτό είναι το κριτήριο. Μα θα πείτε, είναι αυστηρό κριτήριο.

Δεν είναι αυστηρό κριτήριο. Πού στηρίζεται; Στηρίζεται στο Ευαγγέλιο. Πού στηρίζεται στο Ευαγγέλιο; Στηρίζεται στον Απόστολο Παύλο που λέει εκεί στην προς Τιμόθεον επιστολή, που δίνει τα κριτήρια: παρουσιάζεται, λέει, κάποιος να γίνει παπάς, ζύγισέ τον, λέει, καλά, και το πρώτο που θα τον ζυγίσεις, εάν κυβερνάει καλά το σπίτι του.

Εάν κυβερνά το σπίτι του, μη τον κάνεις παπά, θα αναβαγίσει. Διότι λέγει, ει δε τις του ιδιου οικου προστηναι ουκ οιδεν, πως εκκλησιας θεου επιμελησεται; Αφού δεν μπορεί να κυβερνήσει, γιατί το σπίτι είναι η κατ' οίκον εκκλησία.

Αφού δεν μπορεί να κυβερνήσει το σπιτάκι του, πώς θα κυβερνήσει την εκκλησία του Ανανοή που έχει 50, που έχει τόσο κόσμο; Από εκεί τον κρίνεις, ζυγαριά του, λέει. Ναι, αυτό όμως, η ζυγαριά που είναι για τον ιερέα,

Κάποιος άλλος μεγάλος διδάσκαλος του γένους μας, ο Κοραής, του οποίου το άγαλμα στο

στολίζει τα προπύλαια των πανεπιστημίων μας, που μετέφρασε, εξήγησε τις επιστολές αυτές σε ένα βιβλίο υπέροχο που λέει «Ιερατικόν Συνέκδημον», λέει: αυτό δεν ισχύει μόνο για τους υποψηφίους ιερείς, ισχύει για τους υποψηφίους, λέει, κοινοτάρχας, δημάρχους, διοικητάς, κυβερνήτες των εθνών. Πάρε να τον ζυγίσεις πώς διοίκησε το σπίτι του. Μην τον βγάζεις. Εάν το σπίτι του το διέλυσε, θα διαλύσει και την Ελλάδα. Αλλά αφήνουμε αυτούς και παίρνουμε και έναν άλλο. Δεν φέρνω τα ζύγια, τα ζυγίζω. Πρώτο το έχουμε τον Απόστολο Παύλο, μετά έχουμε τον Κοραή, μετά έχουμε έναν άλλο, το μεγαλύτερο φιλόσοφο της ανθρωπότητας, το Σωκράτη.

Αυτός ζούσε εδώ στην Αθήνα, ίσως και εδώ πέρα να είχε το σπιτάκι του, κάπου εδώ πέρα στα Εξάρχεια ίσως. εδώ ήτανε, τώρα αυτός, λοιπόν τι έκανε αυτός, αυτός είχε μια μέθοδο, Είχε μάθει ότι μέσα στην Αθήνα είναι κάποιος που ήθελε να γίνει δήμαρχος των Αθηνών.

να γίνει κυβερνήτης στην Αθήνα και έλεγε και αυτός είχε ένα καλά θυμεθά, άμα γίνω δήμαρχος θα κάνω αυτό και αυτό και αυτό και αυτό. Αλλά ο Σοκράτης ήταν πολύ έξυπνος. Λοιπόν, πάει και τον βλέπει. Μαθαίνω, λέει, ότι έχεις μεγάλο... Εγώ, λέει, άμα γίνω δήμαρχος, κυβερνήτης της Αθήνας, θα αλλάξει, λέει, η Αθήνα, θα γίνει καινούργια πόλη, ωραία πόλη. Πολύ καλά, λέει, αλλά είχε τη μέθοδο της ελεγκτικής, είχε τη μέθοδο της μαιευτικής μέθοδος και τον πάει, το κάνει εντύπωση, τον ρωτάει, άλλαξε θέμα, λέει, δεν μου λες, πέρασα από το σπίτι και άκουσα ένα καβγάκι από το σπίτι σου και άκουσα ένα καβγάκι τρομερό, φοβερό καβγά. Τι είχες μέσα; Πότε ήταν; Τον τάδε μήνα, τον είπες τον μήνα του. Τι είχες; Έχω κάτι υπηρέτες μέσα, κάτι δούλους, λέει, και δεν ακούν σάς στο ξύλο.

Τι ήτανε πάλι εκεί το νούμερο; Πω, τι ήτανε, λέει; Αυτή, λέει, είχα μια πεθερά και της έδωσε ένα ξύλο γερό, λέει. Ναι, ναι, κατάλαβες; Λοιπόν, μετά, λέει, πέρασε ένα άλλο πάλι.

Αν μήνα, λέει, μήνα κοντά, λέει, είναι αυτό, και ακούει τον πιο φοβερό καβγά, λέει. Μωρέ, είχα μια γυναίκα, λέει, την έσπασα στο ξύλο για αυτή, λέει. Βρε ανόητε άνθρωπε, πόσοι είστε στο σπίτι, λέει; Τρεις, δέκα είμαστε, υπηρέτες λοιπόν. Βρε, δεν μπορείς να διοικήσεις τρεις, δέκα. Δεν κυβερνάμε το χώρο με το ξύλο.

Λοιπόν, αφού δεν μπορείς να κυβερνήσεις το σπίτι σου, πώς μπορείς να κυβερνήσεις το μεγάλο σπίτι που λέγεται Αθήνα; Αυτά λέγανε οι αρχαίοι προγραμμοί μας Τα απαντούμε αυτά, γιατί γράφουν μερικοί και υποστηρίζουν: Άλλο, μην τον εξετάσεις την ιδιωτική του ζωή.

Είναι άλλο πράγμα. Να τον ξετάσουμε ως δημόσιο ένα άνθρωπο Ή αν είναι καθηγητής, αν ξέρει μαθηματικά, αν ξέρει φυσικά. Αν, από αυτή την πλευρά σας εξετάσουμε, διότι εκεί είναι άλλη υπόθεση, δηλαδή μπορεί στο σπίτι να οργιάζει.

Αυτός είναι ο χωρισμός; Δεν χωρίζεται η ηθική. Η ηθική δεν χωρίζεται, είναι ενωμένη. Συνεπώς το κριτήριο αυτό είναι σοβαρό. Και λέγει ένας κάποιος, ένας αρχαίος πολιτικός, του οποίου μου διαφεύγει το όνομα, Ρωμαίος μάλλον είναι αυτός, ο οποίος έκανε ένα σπίτι, ήταν πολιτικός, ήταν διεαυτός, έκανε ένα σπίτι και είχε πολλά παράθυρα.

Περνά ένας γείτονας, το λέει: «Γιατί, λέει, τόσα παράθυρα; Θα μπει ο ήλιος μέσα όλος». «Λυπούμαι, λέει, που δεν μπορώ να φτιάσω ένα σπίτι γυάλινο. Λυπούμαι που δεν μπορώ να κάνω ένα σπίτι γυάλινο, να με βλέπουν όλοι τι κάνω μέσα». Αυτή ήταν η ειδική. Συνεπώς, πάμε σύμφωνοι και συμφωνώ μέχρι τώρα. Καλά πάμε, στα ζήλια. Στα ζήλια αυτά, μάλιστα. Τώρα, ένα άλλο ζήλιο τώρα. Τώρα, ο υποψήφιος εν σχέση με τον εαυτό του, εν σχέση με την οικογένειά του, τώρα εν σχέση...

Ακόμα με την οικογένειά του ένα τελευταίο: να είναι πολύτεκνος, να έχει παιδιά. Ψάξτε τη Βουλή, αν βρείτε ένα με εφτά παιδιά, με οκτώ παιδιά. Ούτε ένας πολύτεκνος, εκτός τρία, το πολύ τέσσερα, δύο, οι περισσότεροι δύο, Έκανα μια έρευνα, μια εφημερίδα και απέδειξε ότι από 400 βουλευτές, ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν παραπάνω από δύο, τρία παιδιά, παραπάνω, τίποτα.

Και τίποτα άλλο, τίποτα. Αυτοί είναι δολοφόνοι, δολοφόνοι, δεν το λέω εγώ, το λέει ο Ντοστογιέφσκι, πατέρας αυτός, τα σπλάχνα του, διότι το παιδάκι μες στη μήτρα είναι μόλις συλληφθεί το παιδάκι, δεν έχω καιρό να το αναπτύξω, είναι πλέον άνθρωπος, είναι πλέον ύπαρξη, από αυτό εν τω γίγνεσθαι, εν τω γίγνεσθαι, το σκοτώνεις λοιπόν, μόλις ανθίσει, μόλις βγει το μπουκέτο, μόλις ανθίσει, είδατε ποτέ γεωργό να ξεριζώνει τα στάχια;

Μόλις ανθίσουν, χαρά έχει.

Λοιπόν, αυτοί σκοτώσαν τον άνθρωπο, την πιο αθώα ύπαρξη. Την σκοτώσανε εις το γίγνεσθαι. Μάλιστα, και όπως λένε εδώ στο Γεύσης, όποιος σκοτώνει παιδί, σκοτώνει τον Χριστό. Δολοφόνοι! Και τέτοιοι δολοφόνοι, αφού δολοφονήσαν το παιδί τους, τα σπλάχνα τους, και κάνουν μόνο δυο παιδάκια, δύο παιδάκια, τέτοιοι δολοφόνοι δεν θα δολοφονήσουν το έθρος, δολοφόνει το σπιτιό, δολοφόνει τις εκτσινιωνίες και τις συναδροπότες. Και τέτοιοι, τέτοιοι, τέτοιοι, τέτοιοι δεν θέλουν να δουν τον Χριστό αυτοί οι δολοφόνοι.

Δεν θέλουν να δουν τον Χριστό ούτε στην εικόνα, ούτε ζωγραφιά θέλουν να τον δουν. Ούτε ζωγραφιά δεν δουν. Κάποιος βουλευτής, κάποιος Ψαροδάκης εκεί πέρα, κάποιος βουλευτής, παλαιότερα ο Ιατζής του άλλου κόμματος.

Βρε παιδιά, Βουλή είμαστε, ελληνική Βουλή. Το σύνταγμα μας αρχίζει στο όνομα της Αγίας και ο Μωσίου και δε ρε του Τριάδος. Λοιπόν, λοιπόν, σας παρακαλώ, μου λέει, κρεμάστε στην αίθουσα τον Χριστό.

Παπάς. Απερρίψανε, απερρίψανε πρόταση να βάλουν, να βάλουν τον Χριστό. Ούτε εικόνα του βλέπουν, ούτε εικόνα του βλέπουν. Αυτή είναι, απερρίφθη. Μεθαύριο, προφητεύω, θα δείτε με τύμπανα, με χαρές, με αυτά, θα υψώσουν τον Μαρξ, θα υψώσουν τον Λένιν, θα υψώσουν τον Στάλιν, θα υψώσουν αυτούς που είναι μηδέν, μηδέν μπροστά στην πελώρια, στην υπερθαύμαστον φυσιολογία του Χριστού. Τον Χριστό δεν τον θέλω, ούτε τον βλέπω στα μάτια τους. Και από αυτούς περιμένουμε το καλό στον κόσμο; Αυτό σας έδωσα, τα κριτήρια. Ζύγισε με το ένα ζύγι, ζύγι είναι εν σχέση με τον εαυτόν τους και με την οικογένειά τους. Το άλλο ζύγι είναι εν σχέση με τους άλλους ανθρώπους. Δεν είσαι μόνος, δεν κατοικείς μόνος.

Το άλλο ζήτημα, το σπουδαιότερο ζήτημα, εν σχέση με το Θεό.

Αυτός που ψηφίσεις να έχει δώσει σαφείς ενδείξεις ή αποδείξεις ότι είναι θρησκευτική ύπαρξη, πιστός άνθρωπος μέσα στην πατρίδα μας. Που ο Παύλος είπε ότι γύρισε τον κόσμο μα δεν βρήκε κάποιους ευσεβείς ανθρώπους από τους Έλληνες. Τώρα το άλλο ζήγη, το σπουδαιότερο ζήγη, εν σχέση με το Θεό, αυτός που ψηφίσεις, να έχει δώσει σαφή ενδείξεις ή αποδείξεις ότι είναι θρησκευτική ύπαρξης, πιστός άνθρωπος, μέσα στην πατρίδα μας, που ο Πάλος είπε ότι γύρισα τον κόσμο, μα δεν βρήκα πιο ευσεβής ανθρώπος από τους Έλληνες. Να τον ζηγήσεις καλά σε αυτό το σημείο. Δηλαδή, να μην είναι άθεος, όχι άθεος.

Να τον ζυγίσεις καλά σε αυτό το σημείο, δηλαδή να μην είναι άθεος, όχι άθεος, όχι άπιστος, όχι νηστής, όχι κράχτης διαφόρων αιρέσεων.

Που είναι εδώ στην Ελλάδα 300 αιρέσεις. Προχθές έμαθα ότι ένας αξιωματικός έγινε μουσουλμάνος. Μουσουλμάνος επάνω, μάλιστα. Μουσουλμάνος. Μουσουλμάνος, ναι. Λοιπόν, όχι μουσουλμάνοι, όχι τέτοιοι άλλων θρησκειών. Όχι προπαντός μασόνος. Όχι μασόνος. Και είναι πολλοί μασόνοι. Είναι πολλοί μασόνοι. Είναι πολλοί μασόνοι, πολλοί μασόνοι σκορπισμένοι. Και έργο της Μασονίας είναι αυτό που κάνανε, να διαλέξουν την πιο μεγάλη ημέρα της Χριστιανοσύνης, την Πεντηκοστή, να κάνουν ημέρα να την βεβηλώσουν την

Να είναι η μέρα αυτής της Πεντηκοστής, να είναι η μέρα της εκλογής, που στην Αγγλία και στην Γαλλία και στην Ιταλία και στην Αμερική Κυριακή ημέρα ποτέ, ποτέ, ποτέ εκλογή!

Μα θα μου πείτε, αυτά τα ζύγια; Στα ζύγια αυτά συμφωνούμε. Είναι όλα ευαγγελικά. Τώρα να δουν το λέτε εδώ, αλλά με όλα τα ψηφίστε.

Αν ξέρεις μου διόρισε τον ψώμο, αν ξέρεις μου διόρισε το παιδί μου, αν ξέρεις ελπίζω, αν ξέρεις ελπίζω, ε, τότε πλέον δεν ψηφίζεις κατά συνείδηση. Τώρα θα μου πεις ένα πράγμα. Και υπάρχει τέτοια εκλογή που λες;

Ρε Αυγουστίνε, είσαι απόλυτος. Το απόλυτο είναι στον ουρανό. Κάτω στη γη είναι σχετικά πράγματα. Τέτοια πράγματα, υπάρχει τέτοια εκλογή; Να εκλεγούν τέτοιοι άνθρωποι άριστοι; Άριστοι υποδείγματα Πίστεως και αρετής και εντιμότητος;

Υπάρχουν τέτοια; Ναι, λοιπόν, σε παρακαλώ. Θα μας πείτε ότι είμαι απόλυτος. Τέτοια ζύγια, ποιος στέκεται; Ουκιάστη ποιον Χριστώτα, ουκιάστη ενός. Μάλιστα θα πείτε. Εγώ θα σας δείξω Ότι τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν.

Θα σας δείξω τώρα Μια εκλογή υποδειγματική. Υποδειγματική που δεν μπορείτε να πείτε. Μια εκλογή χωρίς λίστα. Μια εκλογή χωρίς λίστα. Πω πω πω! Ψεφτέματα Κύριε, εσύ ο αρχηγός του Α ή του Β, Δεν σε επιτρέπεται να περιορίσεις τους υποψηφίους σε 10 to 15.

Είναι το δικό του μέσα, το γιο του, την ανιψιά του, το γαμπρό του και λοιπά. Όλους αυτούς, όλους αυτούς μέσα. Και μετά σε υποχρεώνει να διαλέξεις. Τι να διαλέξεις; Χαλίκια; Τα διαμάντια είναι έξω. Τα διαμάντια είναι έξω. Αποδείξεις; Τι είναι μέσα; Η πλειοψηφία της Βουλής. Κοιτάξτε τους νόμους. Είναι σκανδαλώδεις οι νόμοι. Γιατροί επαγγελματίες, είναι σκανδαλώδεις οι νόμοι. Είναι μέσα δικηγόροι με τις ψευτιές των. Είναι μέσα γιατροί με τις εκτρώσεις των. Είναι μέσα μηχανικοί που γκρεμνούν τα σπίτια. Γκρεμνούν τα σπίτια. Τέτοιοι είναι μέσα. Πού είναι ο βοσκός; Πού είναι ο βοσκός; Πού είναι ο εργάτης; Πού είναι ο τεχνίτης; Πού είναι ο υπάλληλος ο μικρός; Πού είναι; Ένας βοσκός που κάνει το καθήκον του και είναι πιστός και ανεβαίνει τα βουνά και κρατάει τη φλογέρα και παίζει τη φλογέρα και

Ζει μες στο βασίλειο του Θεού, τίμιος, που βλέπει, ακούει την καμπάνα να χτυπάει στη ράχη. Είδα εγώ τέτοιους, και γονατίζει και κάνει τον σταυρό του. Δώστε με να διαβοσκώ, να διοικείς την Ελλάδα, και να είστε βέβαιοι ότι η Ελλάδα θα διαπρέψει. Λοιπόν, δεν ήθελα να πω και κάτι άλλο, για να μην νομίζετε ότι είμαι υποψήφιος. και είναι πιστός και ανεβαίνει τα βουνά και κρατάει τη φλογέρα και παίζει τη φλογέρα και ζει μες στο βασίλειο του Θεού τίμιος που βλέπει ακούει την καμπάρα να χτυπάει στη ράχη είδα εγώ τέτοιους και γουνατίζει και κάνει τους θελώτους δέστε να διαβοσκώ να διοικείς την Ελλάδα και να είστε βέβαιοι ότι η Ελλάδα θα τρεβέψει λοιπόν δεν ήθελα να πω και κάτι άλλο για να μην νομίζετε ότι είμαι υποψήφιος και εγώ εγώ αγαπητή μου αγαπητή μου και να είστε βέβαιοι ότι η Ελλάδα θα τριαβεύσει.

Και εγώ, κατάλαβες, εγώ, αγαπητή μου, λοιπόν, σε παρακαλώ, δεν είμαι εγώ τώρα. Λοιπόν, εγώ, όσο έχω μια κλωστή του ράσου μου, δεν έχω τα προεδριλίκια της Βουλής. Και τα προεδριλίκια της Βουλής, όσο αξίζει το ράσο, το ράσο έβγασε πατρίδα.

Το θέμα είναι ότι δεν θέλω, αλλά θέλω να πω, γιατί ένας παπάς στη Βουλή των Ελλήνων;

Αρχιερείς έχεις τη βουλή του, τρεις αρχιερείς, τρεις αρχιερείς έχεις τη βουλή του μέσα. Λίστα, λίστα: εκείνος ο ομοφυλόφιλος, εκείνο το κάθαρμα, εκείνος ο κλέφτης, εκείνος ο πατεώρης. Τι να διαλέξεις, τι να διαλέξεις, αφού σε περιορίζει; Θα γράψω άρθρο και θα υποστηρίξω ότι αυτές λέγονται δημοκρατικές εκλογές.

Εγώ θα σας δείξω μια εκλογή χωρίς λίστα. Αχ, πώς τη θαυμάζω! Τι είναι το Ευαγγέλιο; Όταν πάτε στο σπίτι σας, ανοίξτε Τα Σπράξεις των Αποστόλων. Ο Χριστιανισμός δεν είναι ουτοπία! Δεν είναι απόλυτον! Πραγματοποιείται μέσα στον κόσμο!

Και έγιναν εκλογές χωρίς λίστα. Πού πρέπει να με το πεις? Στο 6ο κεφάλαιο των Πράξεων. Εκεί ήταν οι Χριστιανοί. Ο Λύγη ήταν 120. Κατόπιν, με το κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου, αυξηθήκαν, έγιναν τρεις χιλιάδες, τέσσερις χιλιάδες και μέσα ανθρωποίησαν και μέσα στην κοινότητα, τη μικρά τους κοινότητα των τριών χιλιάδων, να πάνω κάτω σάκο όπως είμαστε εδώ.

Αλλά όσο άξιζε ένας Χριστιανός τότε, δεν αξίζουμε εμείς τρεις χιλιάδες. Άρα κάνουμε άλλα ζύγια, καμιά μέρα, άλλα ζύγια. Άλλα ζύγια πρέπει να κάνουμε. Λοιπόν, η πρώτη κοινότητα ήταν τρεις χιλιάδες. Παρουσιάστηκε παράπονο ότι ζούσαν δε αυτοί, παρακαλώ, κοινοβιακή ζωή.

Α, μεγαλείο κοινοβιακής ζωής. Αλλά για να κάνεις κοινοβιακή ζωή, η Εκκλησία μας είναι κοινοβιακή, η Ορθοδοξία. Τα μοναστήρια είναι κοινοβιακά. Μεγάλο πράγμα το κοινόβιο.

Τι φωνάζετε, τι πολεμάτε, τι κάνετε με αύριο αγορά; Στον Κύριο μαζί μας. Εγώ αναλαμβάνω δύο χρόνια να σας ταΐσω. Λέει, πώς γίνεται αυτό; Θα μου φέρετε αύριο όλα που έχετε στις αποθήκες: φασόλια, ρεβίθια, κρεμμύδια, ό,τι έχετε. Να τα βάλω εκεί και ένα καζάνι, ένα συσσίτιο για όλους. Για όλους. Όχι να τα τρώει με δέκα στόματα και άλλος να πεινάει.

Λοιπόν, ζούσανε αυτοί, δεν έφυγα από το θέμα. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι ήταν μια κοινοβιακή και τελικώς αυτό το σύστημα θα επικρατήσει. Θα επικρατήσει όχι με τον διάβολο, αλλά με τον Θεό και με τον Χριστό θα επικρατήσει.

Λοιπόν, αυτό είπα κάποτε και με πιάσανε και όταν με εκτελέσουν οι Γερμανοί, ότι οι Γερμανοί, και σας πω τότε ότι είμαι κομμουνιστής. Δεν είμαι κομμουνιστής. Το κομμουνισμό εγώ, να σας πω μια εξομολόγηση, δεν τον κρίνω από οικονομικής πλευράς, δεν τον κρίνω από οικονομικής πλευράς, τον κρίνω από μια άλλη πλευρά που με ενδιαφέρει: ότι ο κομμουνισμός έχει ένα μεγάλο ψέμα, το πιο μεγάλο ψέμα. Αν αφαιρέσεις το ψέμα αυτό, δεν έχουμε διαφωνίες μεγάλες μαζί τους. Το μεγάλο ψέμα, το μεγαλύτερο ψέμα που υπάρχει στον κόσμο, είναι ότι δεν υπάρχει Θεός. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα.

Αν το βρεις αυτό, τι έχουμε; Δεν με ενδιαφέρει πώς θα μοιράσουμε την πίτα. Λοιπόν, είμαστε σύμφωνοι σε αυτά. Καλά, για να δούμε τώρα παρακάτω. Λοιπόν, μια εκλογή χωρίς λίστα. Να τους λοιπόν, παραπονηθήκανε, ξέρεις, εμάς, εμάς, εμάς.

Αυτά μας παραγκωνίζουν στη διανομή, αλλού δίνουν περισσότερο, αλλού δίνουν λιγότερο. Και μας παραγκωνίζουν, χήρες και ορφανά, και πού είναι ο χριστιανισμός και πού είναι αυτά; Πήρε τα παράπονα στους Αποστόλους που ήταν υπεύθυνοι.

Οι Απόστολοι τι έκαναν; Τους φώτισε ο Θεός, έκανε εκλογάς χωρίς λίστα. Τους καλέσανε όλους, όπως εδώ, και τους λένε: Εμείς δεν ανακατευόμαστε σε αυτά τα υλικά πράγματα. Εσείς ξέρετε ο ένας τον άλλο, γνωστοί είστε, διαλέξατε.

Διαλέξατε εσείς τους ανθρώπους που ξέρετε, που είναι έντιμοι, με μαρτυρημένη ζωή. Και είναι πλήρης, που έχουν σοφία, σύνεση κλπ. Δεν είπε ο Πέτρος «διάλεξε εκείνο, διάλεξε εκείνο, διάλεξε εκείνο». Όχι! Αυτό δεν είναι ορθή αυτό. Δημοκρατικό σύστημα αυτό. Δεν το έκανε αυτό. Διότι αν το έλεγε αυτό, θα γίνονταν αμέσως διαιρέσεις. Κοίταξε, το συμπαθεί αυτόν. Γιατί το συμπαθεί; Γιατί ήθελε να κρατήσει τον εαυτό του απροσωπόληπτον σε ανωτέρα σφαίρα, σε μεγαλύτερα σφαίρα.

Παιδιά μου, εσείς τους ξέρετε, διαλέξατε. Χωρίς λίστα! Χωρίς λίστα! Και αφού έγιναν, μετά βάλανε κάλπη, βάλανε αυτά και ψηφίσανε. Και βγήκανε χωρίς λίστα, με τεκμήρια, με ζυγαριά, πραγματικοί και ευαγγελικοί.

Βγήκανε 7 άντρες. Τρόπον τινά, οι οποίοι ανέλαβαν. Σαν να πούμε σήμερα ο ένας υπουργός του επισιτισμού, ο άλλος υπουργός της προνοίας, ο άλλος υπουργός της υγιεινής, Άλλος υπουργός των Συντονισμού και ούτω καθεξής.

Αυτοί ανέλαβαν την διοίκηση των ειδικών πραγμάτων κλπ. Και εξέλεξεν τον κορυφαίο, ήτανε. Κορυφαίος, εξελέξεν τον Εστέφανον και Περμηνίουνα και Νικόλον κλπ. Εξέλεξεν τον, έτσι λέει. Τέτοια εκλογή, δώσ' μου τέτοια εκλογή.

Άσε το λαό να ψηφίσει, να βγει ο βοσκός, ο τίμιος βοσκός. Και σε αγνώω εσένα κύριος πίστης του Μορμισθήμα στην Αμερική και Μορφώθης. Και εσείς με διεφθαρμένα γίναια. και Νικόλαο και λοιπά. Εξελάχισαν το. Έτσι λέτε. Τέτοια εκλογή. Δώστε με τέτοια εκλογή. Ας λέτε ο λαός να ψηφίσει να βγει ο βοσκός, ο τίμιος βοσκός και σε αγνώγωσέ ένα κύριο σπίτι του Μαρμυστήμου στην Αμερική και Μαρφώθης. Και εσείς με διεφθαρμένα γίνε. Ο Τίμιος Βουσκός και σ' αγνώγω εσένα κύριος πίστη του Μαρμυστήμια στην Αναϊκή και Μαρπάθης και εσείς με διεφθαρμένα γίνεα.

Θεμέλιο, λέει ο Πλάτων, θεμέλιο της κοινωνίας είναι, είπε ένα σοφό λόγο, είπε ένα σοφό λόγο ο Πλάτων, η αρετή, η οποία διακρίνεται εις πολλά είδη, όπως η ρίζα, το δέντρο είναι μία αλλά έχει διακλαδώσεις, έτσι αρετή, το δέντρο χωρίς ρίζα πέφτει, αλλά δέντρο που έχει βαθιές ρίζες δεν πέφτει.

Και ρίζες μιας πολιτείας ακλονίτου είναι η αρετή, αν αφαιρέσεις την αρετή, τότε το δέντρο δεν έχει πλέον ρίζα και πέφτει. Και είπε εκείνο το μεγάλο ότι χωριζομένη, λέει, το είπε κατά άλλον τρόπον, εγώ το προσθέτω, αλλάζω μία λέξη.

Αρετή είναι, η επιστήμη, λέει, η πολιτική, χωριζομένη αρετής, πανουργία, η πολυπονηρία είναι, δεν γίνεται. Δημαγωγία είναι πλέον, δεν είναι τίποτα, εκφυλισμός πολιτικής έχουμε. Λοιπόν, θα επιτύχουμε, θα φτάσω σε αυτό το μεγάλο ύψος να κάνουμε εκλογές χωρίς λίστα;

Αυτό έκανε και ο Γκορμπάτζο, με λίστα έκανε. Αυτούς θα ψηφίσετε, τι να κάνω; Ας σας δώσω εγώ, ξέρεις πώς μοιάζει; Σας δώσω, είναι μια εδώ την Αθήνα. Και σας δώσω 15 χαλίκια. Και σας πω, μας ήθελαν να πείτε, πάτερ μου, χαλίκια διάλεξες.

Εγώ αυτό λέω. Από τα χαλίκια διάλεξε τα τέσσερα χαλίκια. Μα όποιο χαλίκι να διαλέξει, χαλίκι είναι. Τα διαμάντια είναι έξω! Τα διαμάντια είναι έξω! Υπάρχουν ήρωες! Αξιοθαύμαστοι! Πήγα σε ένα νοσοκομείο, τι να δω, εγκαταλελειμμένο. Βλέπω επάνω μια νοσοκόμο εκεί πέρα. Βλέπω. Τι είσαι; Μια βλέπω. Είσαι, λέει, ο κόρος. Όχι, λέει. Αναστέναξε, δάκρυσε. Με εγκατέλειψαν αυτοί οι ή Είναι μια νοσοκόμος μέσα; Καμία νοσοκόμος είναι μέσα στη Βουλή των Ελλήνων; Ούτε μία. Σουφραζέτες είναι και φεμινίστρες που λέγανε ότι οι Ελληνίδες είναι ζώα. Και σας δώσω 15 χαλίκια. Και σας πω, μας ήθελαν να πείτε, πάτερ μου, χαλίκια διάλεξες. Ε, μου εγώ αυτό λέγω. Από τα χαλίκια διάλεξες τα τέσσερα. Μόποιο χαλίκι να διαλέξεις, χαλίκι είναι. Τα διαμάντια, τα διαμάντια είναι έξω. Υπάρχουν ήρωες, αξιοθαύμαστε. Πήγα σε ένα νοσοκομείο, τι να δω, εγκαταλειμμένο. Βλέπω επάνω μια νοσοκόμο εκεί πέρα. Βλέπω, τι είσαι, μια βλέπω. Είσαι, λέω, κόρο, όχι, λέει. Α Καμία νοσοκόμος είναι μέσα στην βολή των Ελλήνων. Ούτε μία. Σοφραζέτες είναι και φεμινίστρες που λέγανε ότι οι Ελληνίδες είναι ζώα. Ζητούμε... Εγκαταλειμμένο. Βλέπω επάνω μια νοσοκόμμα εκεί πέρα. Βλέπω. Τι είσαι. Μια βλέπω. Είσαι λέω κορόχη λέει. Αναστέναξε κλάκρισε. Με εγκατέλειψαν αυτή η ηρωίδα. Είναι μια νοσοκόμμα μέσα. Καμία νοσοκόμμα είναι μέσα. Στη βολή των Ελλήνων.

Ζητούμε ψηλά πράγματα, μεγάλα πράγματα, και αυτά τα πράγματα θα ήθελα να μην τα λέω εγώ μόνο σε ένα ακροατήριο εδώ όπως είστε εδώ μέσα εδώ πέρα,

Έπρεπε να τα πούμε και να έχουμε και εφημερίδα καθημερινή να τα διαλαλήσουμε. Έπρεπε να έχουμε και ραδιοφωνικό σταθμό να τα πούμε εκεί απάνω. Αγωνίζομαι γι' αυτό, μένω εδώ στην Αθήνα, προσπαθώ να πάρω από το κράτος μια άδεια. Με παιδεύουν, με παιδεύουν να πάρω μια άδεια να μπορέσω επάνω στη Φλώρινα, με μικρή εμβέλεια, να μιλάω στους ανθρώπους του λαού μου. Θα ήθελα αυτά που είπα εδώ να μην είναι γνώμη ενός γέροντος επισκόπου. Να είναι γνώμη ολοκλήρου της Ιεράς Συνόδου. Λοιπόν, πάω μια μέρα στη Σύνοδο και είχαν εκεί, χασμουριούνταν, μικρά και ασήμαντα πράγματα. Λοιπόν, καλά. Εγώ λέω τώρα θα σας πω ένα θέμα που καίει, που ενδιαφέρει το λαό. Είμαι θαυμαντικής πατέρας. Δεν έχουμε σκοπό. Συμφωνώ ότι πρέπει να κατευθύνουμε την πολιτική εμείς στους υποψηφίους βουλευτές,

Έχουμε υποχρέωση να υποδείξουμε στο λαό τα καθήκοντα και να του δώσουμε ζύγια, να ζυγίσει ο προσφυφίος αντικειμενικός κλπ.

Στη σύνοδο

Δεσπότης αυτός, από τους νεωτέρους δεσποτάδες, ο Φλωρίνης είναι έξω από το θέμα.

Ευχή, ευχή, ευχή. Δώδεκα και να συζητούμε περί μικρών και ασημάντων, εδώ δεν είναι ψέμα, είναι αλήθεια, δεν είναι ψέμα, είναι αλήθεια, δεν είναι ψέμα, η Ελλάς βουλιάζει, βουλιάζει, καταποντίζεται από ώρα σε ώρα και οι πλοίαρχοι απάνω στη γέφυρα αντί να κάνουν σι, σι, όμικρον, σι, να στείλουν το SOS, το SOS, το σήμα του κινδύνου και να καλέσουν συναγερμό το λαό της, αυτοί αναπαύονται μακαρίως, μακαριώτατα, αναπαύονται πάνω στη γέφυρα και αδιαφορούν τελείως και μοι Μοιάζουνε με τον Ιωνά, που ενώ κλυδωνίζεται το σκάφος, ο Ιωνάς, ενώ κινείται με το πλοίο να καταμοντιστεί και ήταν αγώνιοι ο πλήρωμας και το πλήρωμα,

αυτόν ψάχνουν, ψάχνουν, τον βρίσκουν κάτω στο βάθος του πλοίου και εκεί ροχάλιζε. Ερουχάλιζε μακριά. Βρε ξύπνετο λέει το πλοίο βυθίζει. Βυθίζεται. Κοίτα ο κυριότητας. Δεν φοβούμεθα εμείς.

να πούμε, να μην μας πετάξει κάποια μέρα ο λαός στη θάλασσα. Αυτά, αγαπητοί μου, η ώρα συνεπληρώθηκε. Λοιπόν, αν θέλει ο Θεός, θα συνεχίσω την άλλη Κυριακή. Και παρακαλώ, προσευχηθείτε να πάρω την άδεια ραδιοφωνικού σταθμού. Και θα βάλω από το ραδιοφωνικό σταθμό να μιλεί πότε γεωργός, πότε βοσκός, πότε τεχνίτης, πότε πολύτεχνος, πότε παπάς. Αλλά κι αν δεν μας δώσουν άδεια ραδιοφωνικού σταθμού, ραδιοφωνικός σταθμός είναι ο καθένας από εσάς. Ο καθένας από εσάς είναι ο ραδιοφωνικός σταθμός.

Αυτά είπα στη Σύνοδο, κύριε Πικραμένος, και δεν σας αποκλείω, έφυγα με δάκρυα, με δάκρυα έφυγα, έκλαψα και έφυγα, έκλαψα, έκλαψα λέω.

Ευτυχώς, ευτυχώς, η Εκκλησία δεν είμαστε μόνον εμείς οι 12 Δεσποτάδες και οι 70 Δεσποτάδες, ευτυχώς! Η Εκκλησία είναι όλος ο λαός, ο πιστός λαός, ο πιστός λαός.

Αυτός, αυτή η νοσοκόμος που κάθεται στο προσκέφαλο του αρρώστου, αυτός ο βοσκός που βόσκει πάνω στα ψηλά βουνά της Πίνδου, αυτός ο εργάτης ο οποίος ανεβαίνει τις σκαλωσιές επάνω ψηλά, αυτός ο γεωργός που καλλιεργεί τη γη με τα δάκρυά του, αυτός ο μικρός υπάλληλος, αυτός ο στρατιώτης, αυτός ο ιερεύς, αυτό το ράσο, αυτή η γυναικούλα, η γριούλα που είδε πολλά στη ζωή της και κάθε βράδυ γονατίζει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας μας, αυτός είναι Είναι ο πιστός λαός μας.

Και τώρα, με αυτά που σας είπα, σας έδωσα ζυγαριά. Θα αλλάξω την εικόνα. Θα κάνω κάτι άλλο. Θυμήθηκα τη γιαγιά μου, που ήθελε να κάνει κόσκινο. Είχε κόσκινα διάφορα, η γιαγιά. Και το πρόσφορο, τι ποια εποχή η Αγία ήταν αυτή.

Είχε ένα ειδικό κόσκινο, μικρό. Και έτσι ρωτούσα, γιαγιά, αυτό το κόσκινο λέω. Α, δεν, το κόσκινο αυτό είναι για το πρόσφορο. Δεν το επέτρεπε το ποιος ζάσεων άλλους. Και κοσκίνιζε με ένα κόσκινο, ένα λεπτό κόσκινο, πολύ λεπτό κόσκινο, που κοσκίνιζε να κάνει πρόσφορο.

Τώρα φρικαλέει η προσφορά μας αμαρτία, τα ζυμώνουν οι αρτοποιοί και βλαστημάνε τον Θεό. Γι' αυτό και δεν πιάνουν οι δεήσεις μας. Πρόσφορο αγιασμένο από τα Άγια Χέρια, μανάδων, γυναικάδων κλπ. Για για το πρόσκινο αυτό τι είναι.

Τώρα λοιπόν και εγώ θυμήθηκα τη γιαγιά μου και σας λέω, σας δίνω κόσκινο, λεπτό κόσκινο, κρησάρα να κοσκινήσετε όλους, κόκκινους, πράσινους, μαύρους, ό,τι να είναι. Και όπου βρείτε, υπάρχουν και στους κόκκινους, υπάρχουν τίμιοι άνθρωποι, και οικογενειάρχες και πολύτεκνοι, υπάρχουν παντού σε όλα τα κόμματα.

Κοσκινίσατέ τους αγρίως, κοσκινίσατέ τους και όπου βρείτε να έχουν προσόντα, αυτούς ψηφίσατέ τους.

Αυτά είχα να πω στην αίθουσα απόψε. Αυτά είχα να πω. Θέλω να ελπίζω, θα ελπίζω ότι κρίσιμες είναι αυτές οι εκλογές.

Λοιπόν, εάν κάνετε, ο λαός μας κάνει καλή χρήση, η ψήφος είναι ιερό πράγμα. Είναι ιερό πράγμα, πολύ ιερό. Είναι υψηλό καθήκον. Εάν ο λαός μας κάνει καλή χρήση, θα ανατείλουν και καλύτερες ημέρες για το έθνος.

Εάν όμως δεν κάνει καλή εκλογή και ψηφίσει κατά συμφέροντά του.

Κατά συμφέρον των κομμάτων και κατά συμφέρον των αυτών και όχι με τη συνείδησή του, αν και η εκλογή του είναι πολύ περιορισμένη, διότι η λίστα σε πνίγει, σε βάνει θηλιά. Εκείνα θα ψηφίσεις, τα χαλίκια θα ψηφίσεις, τα χαλίκια θα ψηφίσεις. Λοιπόν, εάν δώσει ο Θεός όλοι σας και δοθούν, τότε υπάρχουν. Αν όμως δοθούν, αν δοθούν, δεν θα ψηφίσουμε τότε. Δεν θέλω να σας προφητεύσω. Μου έρχεται να κλάψω, μου έρχεται να κλάψω και να τελειώσω το λόγο μου. Έρχεται να... Δεν θέλω να σας πω τι συνέπεια. Μερικά σημεία είναι αξιόλογα, μερικά σημεία. και καλύτερες ημέρες για το έθνος. Εάν όμως δεν κάνει καλή εκλογή και ψηφίσει κατά συμφέροντά του και κατά συμφέρον των κομμάτων και κατά συμφέροντά των αυτών και όχι με τη σύνδεσή του, αν και η εκλογή του είναι πολύ περιορισμένη, διότι η λίστα σε πνίγησε, σε βάνει θηλιά, εκείνα θα ψηφίσεις, τα χαλίτια θα ψηφίσεις. Λοιπόν, εάν δώσει ο Θεός όλοι σας και δοθούν, τότε υπάρχουν. Αν όμως δοθούν, δεν θα ψηφίσουμε, τότε δεν θέλω Μου έρχεται να... Δεν θέλω να σας πω τι συνέπεια. Μερικά σημεία είναι αξιόλογα. Μπορεί να με τα πιστεύουν μερικοί. Μερικά θαύματα που έγιναν στην Πάτρα και σε άλλα είναι προεδροποιείς. τα καλύτερα ψηφίσεις, τα καλύτερα ψηφίσεις. Λοιπόν, εάν δώσει ο Θεός όλοι σας και δοθούν, τότε υπάρχουν. Αν όμως δοθούν, αν δοθούν, δεν θα ψηφίσουμε, τότε δεν θέλω να σας προφητεύσω, μου έρχεται να κλάψω. Μου έρχεται να κλάψω και να τελειώσω το λόγο. Μου έρχεται να, δεν θέλω να σας πω τα συνέπεια. Μερικά σημεία είναι αξιόλογα, μερικά σημεία.

Μπορούμε να τα πιστεύουμε εκεί. Μερικά θαύματα που είναι στην Πάτρα και σε άλλα, είναι προειδοποιήσεις, προειδοποιήσεις. Έρχεται συμφορά μεγάλη, μεγάλη συμφορά στο έθνος μας. Και οι υπαίτιοι θα είμαστε εμείς οι Έλληνες, οι οποίοι δεν κάνουμε εκλογή, όπως πρέπει να κάνουμε εκλογή μαζί με τα Λακάνα.

Εύχομαι στο Θεό, Παναγία Δέσποινα, Παναγία Δέσποινα, ελέησε τον κόσμο και την πατρίδα μας.

Τι περμάχω στρατηγό. το απολυτίκιον και το κοντάκιον της παιδικοσύνης. Το Χριστός Ανέστη όλοι μαζί.