Ορθόδοξη πίστη, ορθοπραξία και αγέννητη ζωή

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Amen. Last Sunday, dear listeners, on Meatfare Sunday, I was eager to speak.

I had intended to speak here in this hall. But I suddenly fell ill and could not speak. In my place, the distinguished theologian Mr. Nikos Eteropoulos spoke to you. He nourishes you with solid food from Holy Scripture and the Fathers. Now I am here again.

Glory to God. And please pray that God grant this elderly bishop a Christian end, free from pain and shame, and a good defense before the dread judgment seat of the Lord Jesus Christ. So here I am today, and we are going to speak about a burning issue, a very hot issue, as we say in everyday language.

Of course, there are fewer of you here than on other occasions. The reason is the political rally held today in Syntagma Square.

Sadly, political interest in Greece runs very high. Two things stir the Greeks: football and politics. I do not mean to condemn either football or politics. I am simply pointing out a fact.

Yet you few who are here today have shown that the word of God, preaching, and the Gospel matter to you more than football or politics. As I have said before, the worth of an audience does not depend on how many people are in it.

There may be just one listener, and that one listener may be worth more than ten thousand.

More than all the others. For if that one listener is like the thief on the Cross, if that listener is like the Samaritans whom Christ considered worthy of His attention...

The Ascension of the Theotokos, the Annunciation… Despite difficulties on the roads, you have come to this hall to hear the words of the elderly bishop. I am especially glad that our dear Corinthians have come again from Corinth, the city of the Apostle Paul.

What is our subject? As I said, it is a social issue, an enormous one. But it would be a serious omission to pass over this day without saying a few words about it: this glorious day, the first Sunday of Lent, known throughout Greece as the Sunday of Orthodoxy.

It is the day when our Orthodoxy, like a tree, has spread its branches to the East and the West, the North and the South, and has reached...

And across the earth, especially this year, Orthodoxy is being celebrated with tears and deep emotion. In the vast land of our Russian brothers, this is no legend. After seventy years of fierce persecution, persecution that under Stalin surpassed even that of Diocletian and Nero, after terrible suffering and the atheists’ five-year plans, they boasted that there would be no Christians left.

“There will no longer be a single Christian in Russia.” Yet after ninety years of fierce persecution, Russians young and old now go to church. They went, sang hymns, praised Orthodoxy, and proclaimed: “Who is so great a God as our God? You alone are the God who works wonders.”

So we celebrate our Orthodoxy. But what is Orthodoxy? There is great ignorance about it, great ignorance.

Its depth is immense. What you heard the other day in the Akathist Hymn applies to our Orthodoxy: “Rejoice, height hard for human thoughts to climb; rejoice, depth hard even for angels’ eyes to fathom.” Our Orthodoxy has boundless height and depth.

Where should we begin when speaking of Orthodoxy? There are so many subjects: its holy name; Orthodoxy and the heresies; Orthodoxy in relation to the papacy, to Protestants, and to the many heresies of our age; and Orthodoxy and today’s ecumenism.

The Annunciation, which comes before all the heresies; other related matters; even the Antichrist and that notorious number on identity cards, all these are connected with our Orthodoxy.

It would take many sermons, a whole year’s worth, to give Christians a vivid picture of the greatness of our Orthodox faith. My subject today is different, but in honor of this great day of Orthodoxy, I want to say just a few words about it.

What is Orthodoxy? It has three great areas in which we must dwell. The first concerns what we must believe.

People do not know these things. Ask them and you will see how great the ignorance is. What we must believe is expressed briefly and clearly in the Creed, the Symbol of Faith: the immortal “I believe” of our faith.

No one may add to or take away from the Creed of our Orthodoxy. The second area concerns what we must observe: the moral commandments, the Ten Commandments, and above all Christ’s Sermon on the Mount. As the Himalayas rise above the mountains of the earth, so the Sermon on the Mount is the summit of the moral law. The third area concerns worship: how we must worship our Lord. We must worship Him, not as the Indians, Chinese, or Japanese do, but in the spirit of the words, “God is spirit, and those who worship Him must worship in spirit and truth.” These are three vast areas. Here I have only sketched them briefly from Holy Scripture. Such is Orthodoxy.

So, Orthodoxy. Cosmas of Aetolia used to say, and I must finish so I can come to the main subject of this talk and connect the two, “At the monastery, I read everything I could find under the stars. I read and read.”

I read the atheists and unbelievers, the writings of the ancient philosophers, and the religions of the whole world. I read and read, and I saw that they were all counterfeit. Just as counterfeit coins circulate in the market, someone in Macedonia once put a thousand counterfeit gold coins into circulation.

People were alarmed when they discovered it. The coins had a thin coating of gold that fooled them, but underneath they were only copper. They are free from the Pope’s arrogance, and equally free from the disorder of the Protestants and the other heresies.

Orthodoxy, our mother Orthodoxy: that is the watchword of our Church. But when we speak of Orthodoxy, we must understand what that means. Let me give you an example. In those unforgettable years, I was up on the peaks of the Pindus Mountains, where the Greek flag flew and the resounding “No” was heard. Davakis spoke it from the heights of Pindus, and the glory of Greece shone to the very stars.

One day there, as I walked with a shepherd, I looked up and saw a speck in the sky, a tiny black dot. The shepherd said, “Do you see that speck? That dot? It’s a golden eagle.” I said, “I can’t make anything out.” “I can,” he said.

“Watch.” It circled again and again, then came down and settled on a rock. It was a golden eagle. Its feathers gleamed in the sunlight. What a beautiful wonder it was! There it stood, shining: a sign of victory and triumph in the Greek mountains.

What am I trying to say? Read the Apocalypse, the Book of Revelation. There it speaks of a golden eagle. An eagle is not made for a chicken coop. It is no lizard or worm. An eagle was created to fly high.

Our Orthodoxy has two wings. One is called Orthodoxy, right belief. And the other, what is it called? Orthopraxy, right action. Show me that your life agrees with the Gospel. Otherwise, what good is your claim?

You say you believe and speak of what you do. But when I examine your life, I must ask: do you believe the Gospel? Show that your faith bears fruit in works. Just as the body without a soul is dead, so Orthodoxy without Orthopraxy, without good works, is dead.

Without works, we are dead. We are like an eagle with only one wing. And sadly, we have been left with that one wing; we lack the eagle’s other great wing. We lack the practice of our faith. We call ourselves Orthodox, but Orthodoxy is absent from our lives. Once, in our homeland, Orthodoxy was more than doctrine or truth held in the mind. It was lived out in deeds, and it was something alive.

Orthodoxy once shaped the whole life of our people. There was Orthodoxy in our homes, in our schools, in public life, everywhere. Our homeland was fragrant with Orthodoxy, and every home was a little Church.

Let me give an example that brings us straight to the point. In our homeland, blasphemy was once unheard of. You would not hear even a single blasphemy. How can you call yourselves Orthodox when you blaspheme?

How can you call yourselves Orthodox? Look at the zeal among Muslims, while our own Orthodox zeal is fading. If only we had one hundredth of their zeal. Though their religion is false, they would never dare to tolerate blasphemy against it.

No one dares to insult Muhammad, their prophet. No one dares; they would be put to death on the spot. Yet we tolerate, praise, and even reward those who insult our Lord Jesus Christ.

In our homeland, blasphemy was once unknown. Nor were malice, spite, envy, murder, and crime so common. People lived more upright lives. Our way of life is the mirror in which Orthodoxy can be seen clearly. But today that mirror is clouded. You can no longer recognize Christians by the way they live.

Today people cannot see the pure image of our Christ reflected in our Orthodox faith. You see someone go to Church, hear “Lord have mercy,” attend the hymns of praise, light a candle, and fast on Wednesdays and Fridays. Yet that same person finds a way to justify everything. What good are all those things, then? Something happened in Florina that makes my point. A devout doctor named Zoumbos, an anesthesiologist who had studied abroad, told me about it in tears during Holy Week. A couple, a man and woman about thirty years old, came to the hospital in Florina. He asked them, “What do you need? Do you have a health problem?”

“Health problems? None. But we do have a serious problem,” they said. “You’re going to perform an abortion for us today.” They both agreed. The doctor was horrified. “An abortion during Holy Week? We’re Christians,” he said. “You have no right to ask us a question like that,” they replied. “We don’t know about all the things you priests say. We came here for an abortion. Our bodies are ours to control. No one is going to tell us what to do with them.” And these are Christians! The mere fact, the mere fact that here in Greece more abortions are performed than anywhere else...

This shows how far we are, miles and miles, from the vision of Orthodoxy. Having said a little about Orthodoxy, I turn today to something that is a stain on our Orthodoxy and on our Orthodox people. How happy I would be if I could persuade even a few of you, at least during these forty days...

By then, Greece could be free of this crime, the crime of abortion. Yet it is estimated that by Great and Holy Friday, 40,000 abortions will have been performed. Yes. And these people call themselves Christians. They will celebrate Pascha and go to Church, and so on. False Christians, or false Orthodox Christians, as we said in another talk. So now...

Well then, let us say a little about the subject. Would you like to hear it now, or shall we postpone it until more people are here? So, we turn to the main subject, having first said a few things about Orthodoxy.

Abortion is a crime, a crime in many ways. First, it is a crime against the Creator. “The Creator? In the twentieth century, when we have flown to the moon, is a priest, a preacher, a theologian going to speak to us about a Creator?” That objection proves nothing.

…these things. A few people, and only a few. What do they say? They boast. Claiming authority for themselves, they speak about the great questions of life. So allow me to speak in the language of modern science. Please pay close attention. We certainly admire science, and we must acknowledge that in our day it has achieved great things.

Saint Cosmas of Aetolia foretold such achievements. What an achievement it was! No one believed it could happen. To say that one day we would go to the moon sounded like a dream, like the myth of Icarus. No one believed it; it seemed impossible.

And yet it happened. Astronauts reached the moon, and the whole world was stirred. For years American engineers had worked with all their strength to build the spacecraft and rocket that would take them there. It was rightly seen as a remarkable scientific achievement, a first step into space. What am I saying? I marvel that man built a spacecraft. But then I think of another spacecraft, and my amazement at the first grows small. We are traveling in it at this very moment, all five billion of us.

My friends, for centuries we have been traveling through the vastness of space, and this spaceship is called Earth. When people built a spaceship, the whole world rejoiced. Americans and Russians alike took pride in it. But suppose someone told you it had come together by chance, that the metal, the wires, and all its parts had somehow assembled themselves. Who would believe him? They would put him in an asylum! Every rocket has its maker. If even a small rocket has a maker, does this vast spaceship, Earth, have none? “Every house is built by someone, but He who built all things is God.” And speaking in the language of science, there is more: Earth is one of the smaller spaceships. There are other spaceships, other planets.

It travels across an immense, awe-inspiring distance. Even if you journeyed by rocket for a thousand years, you would not reach the edge of the universe. Who made all this? Who built it? There is only one answer. Only one.

The Creator of all things. There is no other answer. He created them. He created these natural spacecraft. And He created the Earth, which, as a famous astronomer says, is the jewel of creation.

The jewel of creation. Here there is water. Go up to the moon and ask for water!

The American who went up there grew thirsty. “Ah,” he said, “what dryness! Not a single drop of water. When will I get back down to Earth, turn on the tap at home, and drink a glass of water?” And you, who enjoy God’s gifts, never offer Him a word of thanks. Up there, nothing; here, water in abundance. Here are lakes, seas, oceans, grass, greenery, and trees.

Here are dense forests, birds, and animals singing a hymn to the Eternal One among the trees. And above all, here is the human being. I recommend that those of you who read seek out Carrel’s book, Man, the Unknown.

You will marvel at the human being. Even if humanity were the only thing in the world, it would be enough to show that God exists. What a perfect creation! Who made the human being? Scripture says that this marvelous creature was made in God’s image and likeness. A human being bears God’s image and likeness, a little god. Ah, the wisdom of it, what great wisdom! God made them male and female. What a wonder that is! I would like to give a whole sermon on the worth of man and the worth of woman.

Neither man without woman nor woman without man. And what is more remarkable? Do not call it indecent. The thing itself is not indecent; people can be. God planted a powerful attraction in us: the male is drawn to the female, and the female to the male. Without that mutual, mysterious attraction...

Without that mysterious attraction, there would be no human beings on earth. God planted it in us, and with it He gave us something else. What did He give us? What did He give us? What did He give us? The power to bring other human beings into the world. My God, my God, my God! Have you thought about that? He gave this power to human beings, and especially to woman, with that great laboratory within her. Don’t talk to me about other factories. The womb is the perfect one.

You see how often we speak about the womb? It is a perfect, God-given workshop. There the power of human reproduction takes shape. God is the Creator, and the human being shares in His work of creation.

The human being! What is a human being? What am I? What are you? What are we all? Do you know how our lives begin? Science tells us how small that beginning is. Think of a pin, the head of a pin. How astonishing!

With extraordinary skill, it enters the woman’s body, and there conception takes place and a human being begins. At that very moment, this is a human being. Let us speak plainly: a human being has begun to come into being. Take a tiny seed. That seed already contains what it needs to grow.

Within the seed is a complete plan by which it slowly grows into a mighty oak. In the same way, that sperm cell develops into a fully formed human being.

How does it happen? There are a thousand questions one could ask. God made it so. Yet some self-styled clever people come along and say, “No, it is not a human being. The embryo only begins to live after three months.” What nonsense!

What greater folly could there be than to deny that a human being begins at conception, in this mysterious event? Holy Scripture bears witness to this and sets severe penalties for those who kill a pregnant woman. And today, science bears witness too. You may have heard, I think I mentioned it briefly before, of a man in America who performed abortions. He had performed ten thousand of them. What a terrible killer!

But recently, science has gained ultrasound, a new advance. When doctors have trouble making a diagnosis, they use an ultrasound scan to detect even the faintest signs of disease.

So this man used ultrasound while performing an abortion. When the tip of the instrument entered the womb, he saw the child struggling, clinging to its mother’s womb. It struggled as he tried to pull it out and cut it apart. It clung there with all its strength.

Think of shellfish clinging to a rock: you could break the rock and they would still hold on. So, he said, the child clung to the womb. As they tried to remove it, it kept opening its mouth as though crying out. He was horrified, and from then on he performed no more abortions.

His name was Nathanson. I marvel at the Gospel more than at the stars in heaven. The Gospel tells us that the Ever-Virgin went to visit Elizabeth, and the infant John the Forerunner leaped in Elizabeth’s womb.

Abortion is also a crime against a woman’s health. Doctors, eminent scientists, have conducted research and, he says, shown that a woman who has abortions becomes more vulnerable to illness.

He links abortions to cancer of the womb and breast. So, he says, it is a crime against a woman’s physical health. It is also a crime against her mental health. Health is more than the health of the body.

A woman may look perfectly well. You take her to a doctor, and nothing is found. Yet she is suffering: she is melancholy, anxious, deeply troubled. Why? Because she had the child killed.

It weighs on her inwardly, because, he says, abortion goes against nature. Consider an eagle. Someone climbed to a mountain peak where an eagle had its nest. The eagle was away.

He tried to seize a little eaglet. Just as he grabbed it, the eagle appeared and crushed his skull. Even a wild creature defends its young. It will suffer, risk its own life, even kill to protect them. Abortion is a terrible crime, and it strikes at a woman’s health. It shakes her mental health to its foundations.

I heard of a ninety-year-old woman, a religious woman, who called for her spiritual father. She said, “I want to confess. I have a burning coal inside me, and I cannot bear it.” “What did you do, grandmother?” he asked. “When I was young, I had an abortion. I cannot bear it. It gives me no peace.”

Where is the child? In Florina, at a public rally we held, a small child walked at the front and made a tremendous impression. The child carried a sign that read, “Mother, why are you killing me?” It is a crime against the Creator, a crime against a woman’s bodily health, and a crime against the future of the family.

Please pay attention. A statistical study carried out in Paris and published in a very important book shows, with examples, that many of humanity’s most outstanding people, those who distinguished themselves in science, the arts, philosophy, and every field of knowledge, came from large families. One was the fifth child, another the sixth, another the seventh, and another the twelfth.

Please, pay attention. Jacob’s youngest children, Benjamin and Joseph, were the blessed ones. There is a reason for this, though I cannot explain it fully now. I could show you, even from a scientific point of view, why the youngest children are so blessed. I believe this is borne out by Scripture, by biology, and by the study of the human body.

We shall celebrate our country’s freedom on March 25. Read the lives of the Botsaris and Kolokotronis families, and of hundreds of others. They came from large families. Their parents were poor, very poor, but they had many children.

Would you like another example? They are about to put up a statue outside the Greek Parliament of Eleftherios Venizelos, our country’s greatest statesman. He took Greece from Melouna as far as Constantinople.

We came close to celebrating the Divine Liturgy in Hagia Sophia, recalling the Marble King. But then came that curse of division. Please, listen: I read recently that Eleftherios Venizelos, that outstanding statesman, was his father’s youngest child.

His father’s youngest child!

A few days ago in Florina, a remarkable young man approached me. He impressed me as someone with many interests. He kept asking me various questions.

We talked for more than an hour, and he agreed with me. But when we came to the falling birthrate and abortion, I saw him hesitate. So I turned to him and asked a question.

“Tell me,” I asked him, “how many children did your grandfather have?” He answered that his grandfather, a poor man, had twelve children. Twelve, mind you. And his father, the member of parliament’s father, was the twelfth child.

In other words, if his grandfather had thought as people do today... I also recently heard another remarkable story about a saintly bishop. There are saintly bishops, you know, as well as sinful bishops like me.

Do any of you remember Dorotheos of Lefkada? Is anyone here from Patras? He died many years ago, a saintly and remarkable man. His poor mother had given birth to eleven children and was expecting a twelfth. She had the satanic thought of ending the pregnancy. She even reached the doctor’s office. Yet a good thought gave her strength, and she gave birth to the child.

“Oh, what a terrible thing I nearly did! I would have killed my best child!”

A crime. After these few brief examples, I cannot believe anyone still doubts how grave this crime is. It is a terrible crime. And so we come to the commandment: “You shall not kill.”

Who bears responsibility? First, the state, the government and the lawmakers, whichever party they belong to. They passed a law declaring that abortion is not a crime. What a dreadful decision! These are people who take up the Gospel, yet they voted for this accursed law. They say a pregnancy troubles a woman. But what woman is not affected when she becomes pregnant? It brings a great change.

A child growing within her brings a great change to her whole being. Their reasoning is like saying, “If a tooth hurts, pull it out.” If the child causes difficulty, they say, throw the child away too.

What sort of thinking is that? They speak of physical or psychological difficulties, and the doctor is paid for the abortion. So the state bears responsibility. In the United States, the new president was elected by a large majority, in part because he opposed abortion.

He was firmly opposed to it.

The state, then, bears some of the blame. Who bears responsibility next? Doctors. Come now, doctor: in Germany, Italy, and France, hundreds of doctors refuse to perform abortions for reasons of conscience. They will not do them.

I can point you to a doctor in Florina, an anesthesiologist named Zoumbos. They accused him of failing in his duty because he refused to take part in abortions. Imagine calling that his duty.

Where are the others with a conscience? Where are the nurses who will say, ‘I will not take part in an abortion. My conscience will not allow it’? They bear responsibility too. If five hundred, six hundred, seven hundred, eight hundred of them took that stand, things would be very different.

You see, responsibility rests on all of us. We are all guilty. Above all, the Church bears responsibility. Yes, the Church. Yes, the Church.

On the day the Greek Parliament passed that law, the Church should have excommunicated the prime minister, the ministers, and everyone involved. Excommunicated them all.

Thank you.

They should remain excommunicated to the end, as those morally responsible for terrible crimes. I went to see Sartzetakis and protested to him in the strongest terms. Yet he still dared to come here afterward.

I will help them! My God!

Finally, and I am finishing, the greatest responsibility lies with the parents, especially the woman. As for the man, you must allow me to speak harshly of him too. Let me refrain from speaking harshly of the man.

Woman, what is your name? Eve: life. Read that short story by Tolstoy, if I remember correctly. A woman dared to ask Tamerlane for her captive child. They would not let her approach, but she crossed the barrier and the circle of death to stand before him.

I know of a woman who became pregnant. Her husband wanted her to have an abortion, and when she refused, he flew into a rage and smashed things in the house. But she stood firm. She would not give in to his threats.

She said to me, ‘The doctor examined me and told me that if I gave birth, I would die.’

I looked at her and said, ‘Listen, this is your decision. Why are you asking me? It is your decision. Do you believe? If you believe, faith can move mountains and bring the stars down to earth. If this is a matter of faith for you, do not listen to him. If you do not believe, do what your faith tells you.’

She left, and later she gave birth to twins, two boys who are now students in Florina. That doctor had told her she would die. Even if a woman were to die, she would die carrying out a sacred duty toward the life she bears.

Now I hear other objections. Someone says, ‘All right, Father, but God said, “Be fruitful and multiply and subdue the earth.”’ Sadly, even theologians and bishops use this argument.

They say, ‘Yes, God said that when there was only one couple on earth. They had to multiply. But now the earth is full. Its population has reached five million, and we must stop.’ That is how these sophists argue. And we answer them: according to scientific estimates, if the land on our planet were cultivated intensively, every inch of it, it could feed three times its present population.

Do you want examples? The subject is vast, but I will be brief so I can finish. Take Australia. It is a continent about twelve thousand miles from us. You would need an area fifty times the size of Greece to make an Australia.

Fifty Greeces would make one Australia. Yet Australia has a population like Greece’s, about ten million. By that comparison, it could have hundreds of millions. Think of its vast empty stretches and forests.

And is Australia the only place? What about Africa and other countries? But why go so far away? Let me take you somewhere closer as we consider the words, ‘Be fruitful and multiply and fill the earth.’

Let me take you up to Florina, to the Prespa area, an alpine landscape, as I have told you before. Forty years ago, how many people lived in its beautiful villages, among its lakes and remarkable wildlife? Twenty-five thousand.

And now how many live there? Fifteen hundred.

Fifteen hundred. Pisoderi is a historic village where the head of Pavlos Melas, a hero of the Macedonian Struggle, was buried. It once had three thousand people; now it has only fifteen. The place is deserted, utterly deserted. It is not just the low birth rate. People have been drawn to the cities. Migration within the country has drained us. What have we come to? The nation is dying.

In 1921, Athens had fewer than ten thousand people; now it holds four million. In proportion to the country, it is among the largest cities in the world. So there is room. But someone else says, ‘I am not asking whether Australia or Prespa can hold more people, or whether other resources exist. I am thinking about my own situation, my own poverty.’

He says, ‘Father, I have no money. I cannot afford children.’ That is the story they tell. My answer is: Who are you? Come here. Are you telling me you have no money?

So what is the answer? I have two points. First, it has been shown that raising a child costs about as much as a habit, a costly habit, whether a man’s or a woman’s. Take smoking, for example.

We are among the greatest consumers of tobacco in the world. Suppose that tomorrow God enlightened everyone in Greece, and they all threw away their cigarettes and stopped smoking altogether.

Altogether. In one year we would save billions, enough to feed 400,000 children. You have money for cigarettes, don’t you? You have money for other things, but you say you have none for a child.

There is another reason: we have abandoned the simple way of life that was once a Greek virtue. I am not advocating malnutrition. I am speaking in favor of simplicity, which has always been a virtue among the Greeks.

Ah, poor Plastiras! You took the young men of your regiment and led them as far as Ankara, as the men went hungry and crossed that desert. And these pampered young men today, with special meals and special milk and every comfort, could they fight a war?

They grow weak, weak, weak. We have abandoned simplicity in this so-called consumer society. Let me tell you something about my own life. I come from a village on Paros called Lefkes. In those days it was a large village.

...our village had a little over three thousand people. They were poor, very poor, and had large families. In fact, one of those fathers with many children, well, he...

We roasted snails there, and during Great Lent we gathered sea urchins along the shore. Yet the village was full of life and vigor, with many large families. One child from such a family, the twelfth, saved King Constantine when the palace caught fire.

Look at what children do now: no fasting on Wednesday, no fasting on Friday, no restraint at all. Three years ago, cardiologists from across Greece met here in Athens. For the first time, they made an observation about young children: a child's heart is as elastic as rubber.

So resilient! Yet now children develop heart conditions and have to be sent away for treatment. I myself have helped send about five to London, raising money to get them there.

The heart, the heart! What did they find? The cardiologists said it, not the priests: too much food, morning, noon, and night. Yes, you laugh, when you ought to weep.

So the fasting that our Holy Church teaches, what is our Orthodoxy? Fasting is a remedy from childhood to old age.

A remedy for long life, health, and joy. That is what I wanted to say, my brothers and sisters. Now you may ask, ‘Well, are you proposing any measures?’

As for practical measures, there is much I could discuss, but you are pressing me, and I must finish. So let me say this: I had many measures to suggest. Of course, I have not overlooked the financial side. We must set aside substantial funds to support families with many children and, if I may use the word, give them special privileges.

Thank you.

I propose something else as well: give priority to the problems facing families with children. And I agree with my friend Pserodakis on this point, though we disagree on other matters. Look what has become of Greece: it has fifty-five ministries.

Switzerland has only seven ministries; we have fifty-seven. I say the first ministry should be a ministry for the family. The first ministry: a ministry for the family. It should receive substantial funding.

Reduce the allocations elsewhere if necessary, to aviation, the army, education, and justice, and give the largest allocation to the family. That is how we will overcome the danger.

Yes, money is a factor, but it is not the only one. Look at Kolonaki: the wealthy there have few children, while Roma families have children. The rich do not have children; people like Niarchos and Onassis do not have children, while the Roma have children up in Florina.

There is something deeper here. Something else is needed. It is a matter of faith. I have said it a hundred times, and I will say it again. This made a great impression on me; I think I have told the story once before in this hall.

Let me tell this story once more, and I’ll finish with this example, because it made a tremendous impression on me. One day an army corps commander came to my office at the Metropolis, his uniform covered in rank insignia. After the usual formal greetings, I asked him, “Do you have a wife?” “I do,” he said. “Very good. Do you have children?” “Two,” he said. Twenty-five generals have come through here, and it’s always two, two, two, two. “What a curse this is on our nation,” I said. “Two, two…”

His father gathered olives, pruned vines, worked the soil, and went to the Alfeios River to catch little fish for Sunday. How many children did that father have? I am no prophet; how could I know? Listen now, and do not laugh; weep.

That poor father of the general had fifteen children. Then I asked him, ‘Which child were you? The first, second, third, fourth, fifth?’ He was the last, the fifteenth.

And I asked him, “Did your poor father ever expect his last child to become a general?” Children are like lottery tickets: you draw one and win nothing, then another and another, and suddenly the last one brings a whole apartment building and great wealth. You fool! Get that into your head.

There is something to be said about the youngest children. I will say more about it, because the youngest children are blessed. There is a great and important reason for that.

So that is the reason: faith is missing. Give me faith, give me the faith of Beritzeros’s father, who had nine children; the faith of Kolokotronis’s mother; the faith our parents had. You can have learning and science, but what are these things worth beside faith?

Give me, give me, give me the faith of our parents, and Greece will be set right. Now, my dear friends, know this: fifty years ago, when little Greece set out from Melouna to reach as far as Sofia and Ankara, for every hundred deaths,

For every hundred deaths, how many births were there? Three hundred births, I tell you. In Greece, a hundred deaths and three hundred births. Then the number fell and fell: for every hundred deaths, there were 250 births, then 200, 150, 120, 100, 150. And now how far have we fallen? Down to zero, you might say: a hundred deaths for just ten births. In about twenty years, it will be a hundred deaths and seventy births.

seventy births. We are dying out, dying out, dying out. It is national suicide. My beloved brother in Christ, Metropolitan Panteleimon of Thera, whom I hold in great affection and respect, and who is worthy of every regard,

also lamented that we have emptied our islands. We have emptied them, leaving them for Italians and French people to buy. The people are gone; only the elderly walk there now. He spoke about the declining birthrate.

At the end he spoke prophetically. He said that if we do not wake up, if the trumpets of the Apocalypse do not sound, if young and old alike do not wake from this national stupor, then Greece, this historic nation, the most historic after the Jewish people,

The Jewish people have endured for four thousand years through storms and across oceans. Yet Greece, this nation of ours, will disappear. And a historian will come and write: “Here, in this small corner of Greece, lived great men: artists, generals, kings, poets, and philosophers. Here Greece lived, and Greece died at the hands of her own children.” O my God, may God spare us such a terrible day. I call on all of you here to wake up, to rouse the whole nation. When I preach, I do not regard you as mere listeners. If you think you come only to listen and take it in, I disagree completely. I want every listener to be a preacher, every listener an Apostle, every listener a trumpet sounding the call. I want every listener to join the struggle and take as a watchword: “A faith that fights.” A faith that fights. We believe.

We believe in the Gospel, we believe in Orthodoxy, we believe in the holy dogmas. We must keep fighting the hard, final battle to save Greece, while Turkey, within a few years, will have a population of one hundred million. You will see.

And we will be the gravediggers of this historic nation. So that we do not become its gravediggers, I want a priest’s stole. I want a stole. No one move. I am putting it on now. This is a solemn moment.

In the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit. Stay in your places. Now and ever and unto the ages of ages. I have put on the stole, and I address, please sit down, I address the women, who bear the greatest responsibility.

Even if the doctor, the nurse, your husband, and everyone else press you a thousand times to kill your child, do not commit this crime. I want to hope that there is not a single woman in this church who has committed it.

But if there is a woman here who has had abortions of five children, let her not seek out those false spiritual fathers in Athens who permit her everything. Seek strict spiritual fathers and accept a strict penance. For I doubt whether God forgives this sin; it is the one sin about which I have such doubt.

It is the one sin that makes me wonder whether God forgives it. Yes. So seek a spiritual father. And if your husband ever tells you to do this, say to him, “Husband, I did not marry you so that I could go to Hell.”

Say to your husband boldly: “I can live without a husband. I can live without a husband. I cannot live without God.”

I see a packed audience here. There are more people outside, standing on the pavement. And there are listeners beyond those I can see here before me.

There are listeners as far away as Australia, America, New Zealand, and Africa. But I speak especially to you who are here. What am I telling you? If you want to listen to me, listen: I am not placing some great burden on you. I have not asked you to carry Mount Lycabettus on your shoulders.

On your backs, because Mount Lycabettus cannot be lifted. It is too heavy. I am not asking you to lift boulders. I am asking you to lift one little pebble. And if you will not lift even that pebble, you are not Christians; you are Christians in name only. Here is the little pebble I ask you to lift: stop smoking for at least forty days, until Pascha. Do not stop only until then, of course, but try it for forty days as a fast. If you cannot fast from food for reasons of health, come to me. I will give you permission to eat meat, fish, and dairy. For someone who is ill, these are like medicine. Come, and I will give you Holy Communion. But fast, fast from cigarettes. If we fast from nothing else, let us fast from cigarettes. We have raised four hundred thousand children. And those of you with the courage to throw away your cigarettes, I call on you now. Come on, brave souls, do not be ashamed. Do not tremble as though you have Parkinson’s. Come forward and hand over your cigarettes. Give us that great joy, so that I can write in Spitha that a hundred, two hundred, three hundred, even five hundred people handed over their cigarettes.

I am leaving for my border diocese, for the high mountains and Prespa.

Though I am tired, and have spoken for an hour and a half and preached two sermons, forgive me for the earlier sermon as well, I will not step down from the pulpit. I will stay here to the end.

I want to see something that will bring me joy. My greatest joy will be to see how many of you are ready to act, rather than merely listen. I want to see your holy hands, hands whose action will be worth more than a thousand prostrations and a thousand prayer ropes, throw your cigarettes down here.

Christ will give you the strength. Now, everyone together, come on, everyone, please. Christ will give you the strength to quit smoking.

You will give it up. Christ will give you the strength to give it up; have no doubt. Now, all together, all together, with one soul. The Millennialists will not make the sign of the Cross. They would sooner lose a hand than make the sign of the Cross. But we make the sign of the Cross. So, all together, with one voice and one soul, let our hearts and voices rise to the heavens: Through the prayers of the saints.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Απόστολοι οι Δώδεκα, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες, οι στεφανωθέντες, ποιήσατε πρεσβεία προς τον Κύριον, του ελεηθήναι και σωθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Αμήν. Την περασμένη Κυριακή, προσφιλές ακροατήριον, την Κυριακή των Απόκρεω, είχα διάθεση.

Άθεση να ομιλήσω εδώ στην αίθουσα. Αλλά ξαφνικά ησθένησα και δεν μπορούσα να ομιλήσω· αντί δε μου ομίλησε ο εκλεκτός θεολόγος κύριος Νίκος Ετερόπολος, ο οποίος σας τρέφει με στερεά τροφή αγιογραφική και πατερική. Τώρα πάλι βρίσκομαι εδώ στη Δέδα Σανάπιστη.

Ας έχει δόξα ο Θεός και ας παρακαλέσετε το Θεό να δώσει στον Γέροντα Εμμέο Επίσκοπο τέλη χριστιανικά, ανώδυνα και ανεπαίσχυντα και καλή απολογία ενώπιον του φοβερού βήματος του Κυρίου Ιησού Χριστού. Εδώ λοιπόν είμαι από σήμερα και πρόκειται να ομιλήσουμε επάνω σε ένα θέμα πολύ φλογερό, σε ένα θέμα πολύ καυστικό, καυτό θέμα, όπως να πούμε στη γλώσσα του λαού μας.

Βέβαια είστε ολιγότεροι από κάθε άλλη φορά και η αιτία που είστε ολιγότεροι από κάθε άλλη φορά είναι το πολιτικό συλλαλητήριο που έγινε σήμερα στην πλατεία του Συντάγματος.

Δυστυχώς το πολιτικό ενδιαφέρον στην Ελλάδα είναι πολύ ζωηρό. Δύο πράγματα συγκινούν τους Έλληνες: το ποδόσφαιρο και οι πολιτικοί. Ναι, δεν θέλω να κατακρίνω ούτε το ποδόσφαιρο ούτε την πολιτική, διαπιστώνω μια πραγματικότητα.

Εντούτοις όμως εσείς οι ολίγοι σήμερα αποδείξατε ότι παραπάνω από το ποδόσφαιρο και παραπάνω από τα πολιτικά ενδιαφέροντα είναι για σας ο λόγος του Θεού, το κήρυγμα, το Ευαγγέλιο. Και όπως ετόνισα και άλλοτε, η αξία ενός ακροατηρίου δεν εξαρτάται από το πλήθος των ανθρώπων.

Μπορεί ένας να είναι ο ακροατής και όμως αυτός ο ακροατής να αξίζει παραπάνω από δέκα χιλιάδες.

Οι άλλες, γιατί αν αυτός ο ακροατής είναι όπως ο ληστής επί σταυρού, γιατί αν ο ακροατής αυτός είναι όπως είναι οι Σαμαρείτες που άξιζε ο Χριστός για αυτούς.

Ανάληψη της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Δυσκολίες ακόμα στους δρόμους και βρίσκεστε στην αίθουσα αυτή, πυκνό βέβαια το ακροατήριο, για να ακούσετε τους λόγους του Γέροντος Επισκόπου εδώ στην αίθουσα. Μάλιστα, ιδιαιτέρως πρέπει να κάνω μία, και μου κάνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι όχι μόνο εδώ αλλά από την Κόρινθο, την προσφιλή μας πόλη της Κορίνθου, την πόλη του Αποστόλου Παύλου, πάλι εδώ ευρίσκονται στην αίθουσα οι προσφιλείς μας Κορίνθιοι.

Το θέμα μας ποιο είναι; Είπαμε, είναι ένα κοινωνικό θέμα, τεράστιο κοινωνικό θέμα, αλλά θα ήταν παράλειψη μεγάλη εάν παραβλέπαμε, εάν αντιπαρερχόμεθα τη σημερινή ημέρα. Αν δεν κάναμε λόγο, δεν λέγαμε ολίγες λέξεις για τη σημερινή ημέρα, την ένδοξον ημέρα, την ημέρα της πρώτης Κυριακής των Νηστειών, η ημέρα η οποία είναι γνωστή στον πανελλήνιό μας τον κόσμο ως ημέρα της Ορθοδοξίας.

Είναι η μέρα κατά την οποία η Ορθοδοξία μας, ως ένα δέντρο, έχει ξαπλώσει τους κλάδους της Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο και έχει φτάσει

Ευχή,

Και μέχρι πράγμα των γης, ιδιαιτέρως φέτος, η Ορθοδοξία εορτάζεται με δάκρυα, με μεγάλη συγκίνηση, που στην αχανή χώρα των Ρώσων, των αδελφών μας Ρώσων, οι οποίοι δεν είναι μύθος. Ύστερα από 70 χρόνια, από βελού διωγμού, διωγμού που επί Στάλιν υπερέβη των Διοκλητιανών και τους Νέρωνες, ύστερα από τρομερούς διωγμούς, ύστερα από καταχρόνια σχέδια, πενταετή σχέδια αθέων που εκαυχώντο ότι δεν θα υπάρχουν.

Δε θα υπάρχει πλέον ούτε ένας Χριστιανός στη Ρωσία. Ύστερα από 90 χρόνια δεινού διωγμού, σήμερα οι Ρώσοι μικροί και μεγάλοι μεταβαίνουν στους ναούς, μετέβησαν και έψαλαν και ύμνησαν την Ορθοδοξία και είπαν: Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών, ο ποιών θαυμάσια μόνος.

Εορτάζει λοιπόν η Ορθοδοξία μας, αλλά τι είναι η Ορθοδοξία μας; Άγνοια, άγνοια μεγάλη η Ορθοδοξία.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός. Βάθος μεγάλο. Στην Ορθοδοξία μας αρμόζει αυτό που θα ακούσατε προχθές στον Ακάθιστον Ύμνον που λέγει: «Χαίρε», λέει, «χαίρε ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς και χαίρε βάθος δυσθεώρητον και αγγέλων οφθαλμοίς». Ύψος και βάθος είναι η Ορθοδοξία μας απέραντος.

Η Ορθοδοξία, τι πρώτο και τι δεύτερο να μιλήσουμε; Είναι τα θέματα, είναι πολλά τα θέματα: η Ορθοδοξία, το όνομά της το Άγιο, η Ορθοδοξία εν αντιθέσει με τις αιρέσεις, η Ορθοδοξία απέναντι του παπισμού, η Ορθοδοξία απέναντι των προτεσταντών, η Ορθοδοξία απέναντι των πολυωνύμων αιρέσεων του αιώνα μας, η Ορθοδοξία, ο οικουμενισμός, ο σημερινός οικουμενισμός.

Ευαγγελισμός, ο οποίος είναι προτέρα όλων των αιρέσεων. Και άλλα παρεμφερή θέματα, και ο Αντίχριστος ακόμη, όλα αυτά, και ο νησιωδιώτης αριθμός των ταυτοτήτων, όλα αυτά σχετίζονται με την Ορθοδοξία μας.

Θα χρειάζονταν κηρύγματα πολλά και θα έπρεπε να διαθέσουμε σειρά κηρυγμάτων επί ένα έτος. Να δώσουμε στους Χριστιανούς μια ανάγλυφη εικόνα του μεγαλείου της Ορθοδοξίας μας. Αλλά εγώ απλώς σήμερα, το θέμα μου είναι άλλο, εντούτοις όμως ρίπτω απλώς λίγες βολές προς τιμήν της μεγάλης ταύτης ημέρας της Ορθοδοξίας μας.

Η Ορθοδοξία τι είναι; Η Ορθοδοξία έχει τρεις κύκλους μέσα στους οποίους, τρεις κύκλους πρέπει να διατρίψουμε, να διατρίβουμε. Ο κύκλος της Ορθοδοξίας είναι ο πρώτος, είναι τα πιστευτέα, τι πρέπει να πιστεύουμε.

Δεν γνωρίζουν. Ρώτησε να δεις, δεν είναι άγνοια μεγάλη; Τα πιστευτέα, έκφρασις δεσίδωμος, έκφρασις λακωνική, έκφρασις ενθοδέσμη, είναι μικρά ενθοδέσμη. Έκφρασις είναι το Πιστεύω, είναι το Σύμβολο της Πίστεως, το αθάρτων Πιστεύω της πίστεώς μας.

Αυτοδοξίας μας που επιδέχεται, που δεν επιτρέπεται ούτε να προσθέσει ούτε να αφαιρέσει της από το πιστεύω, από το πιστεύω της Οδοδοξίας μας. Ο δεύτερος κύκλος είναι τα τηρητέα. Τι πρέπει να τηρούμεν; Είναι οι ηθικαί εντολαί, είναι ο Δεκάλογος, όχι απλώς ο Δεκάλογος αλλά η επί του Όρους διδασκαλία, ομιλία του Χριστού, η οποία είναι τα Ιμαλάια. Ον τρόπον τα Ιμαλάια είναι το υψηλότερο όρος της γης, έτσι και η επί του Όρους ομιλία αποτελεί την την αποκορύφωση του ηθικού νόμου. Και ο τρίτος κύκλος είναι τα λατρευτέα: πώς πρέπει να λατρεύουμε τον Κύριό μας, όχι όπως οι Ινδοί, όχι όπως οι Κινέζοι, όπως οι Ιάπωνες, όπως τον λατρεύουν, αλλά να λατρεύουμε τον Κύριον με εκείνο το πνεύμα, ο Θεός της προσήλοντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δι' προς Την Ειν. Αυτοί είναι οι τρεις κύκλοι, απέραντοι κύκλοι, αλλά απλώς εμείς τους υπερδεμίζαμε εδώ, τους κύκλους αυτούς της Αγίας Γραφής. Η Ορθοδοξία λοιπόν.

Ορθοδοξία λοιπόν. Έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, για να τελειώνω, γιατί έπρεπε να εισέλθω στο δεύτερο, στο θέμα, το κύριο θέμα της ομιλίας και να το συνδέσω. Έλεγε ο Κοσμάς, λέει, διάβασα, διάβασα πράγματα στο μοναστήρι που ήταν κάτω από τα άστρα, διάβασε, διάβασε όλα.

Διάβασα τους αθέους, τους απίστους, τα συγγράμματα των αρχαίων φιλοσόφων, διάβασα, διάβασα τις θρησκείες όλου του κόσμου και είδα ότι όλα είναι κάλπικα. Κατάλαβα ότι είναι κάλπικα και όπως στην αγορά κυκλοφορούν κάλπικα νομίσματα, να, επάνω στη Μακεδονία ήταν κάποιος που κυκλοφόρησε χίλιες λίρες κάλπικες.

Και μετά τρόμαξαν, φαινότανε αυτές ότι είχαν λεπτό χρίσμα χρυσού και ξεγελούσαν και ήταν απλώς χάλκινες. Ευαγγελισμός, Ευα Είναι απαλλαγμένοι, τόσο είναι απαλλαγμένοι από την αλαζονεία του Πάπα, αλλά όσο είναι απαλλαγμένοι και από την αναρχία των Προτεσταντών και των άλλων αιρέσεων.

Ορθοδοξία, η Μητέρα Ορθοδοξία, το σύνθημα της Ορθοδοξίας της Εκκλησίας ημών. Βέβαια, αλλά όταν λέμε Ορθοδοξία δεν πρέπει να εννοούμε ένα απλώς. Είναι να φέρω ένα παράδειγμα. Όταν ήμουν Ρωκίικας στα αλησμόνητα εκείνα χρόνια και βάλει επάνω στις κορυφές της Πίνδου όπου εκυματίζε η ελληνική σημαία και ηκούσθη βροντόφωνο το «Όχι» που είπε την κορυφή της Πίνδου ο Δαβάκης και πνίνωσε με τα άστρα του ουρανού και η δόξα της Ελλάδος ήταν ανεπριγουμένη.

Εκεί λοιπόν κοίταζα μια μέρα με κάποιον τσοπάνο που περπατούσα επάνω στον ουρανό ένα στίγμα, σαν μια τελεία μαύρη. Μου λέει ο Τσοπάνος το βλέπεις αυτό το στίγμα, αυτή την τελεία, αυτό λέει είναι αετός χρυσάετος λέει, χρυσάετος δεν βλέπω εγώ τίποτα, εγώ βλέπω λέει.

Κοίταξε να δεις, διέγραψε, διέγραψε κύκλους, κύκλους, κύκλους, κύκλους και ήρθε και κάθισε επάνω σε ένα βράχο, ήταν χρυσαετός. Έλαμπαν τα φτερά του στον ήλιο, ένα θαύμα, ωραιότατο θαύμα. Έτσι είναι, έλαμπε ο χρυσαετός, σημείον της νίκης και του θριάμβου των ωραίων, των ελληνικών ωραίων.

Τι θέλω να είπω; Διαβάστε Αποκάλυψη, εκεί μέσα στην Αποκάλυψη ομιλεί η Αποκάλυψη για έναν χρυσαετό, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησης της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Δεν είναι ο αετός προορισμένος για κοτέτσι, για κοτέτσι. Ο αετός δεν είναι σαύρα, ο αετός δεν είναι σκουλήκι, ο αετός, αλλά ο αετός είναι πλασμένος να πετάει στα ύψη.

Και η Ορθοδοξία μας έχει δυο φτερούγες, η μία φτέρυγα λέγεται Ορθοδοξία και η άλλη φτέρυγα, παρακαλώ, πώς λέγεται; Ορθοπραξία. Και εδώ τώρα για την ιστορία. Δείξε ότι είναι σύμφωνο με το Ευαγγέλιο, τι να σε κάνω;

Λες ότι πιστεύεις, ότι κάνεις, ότι κάνεις, ότι κάνεις, αλλά όταν εξετάζω, λέει, πιστεύεις, λέει, το Ευαγγέλιο, δείξε ότι η πίστη σου έχει τον έργο του Και όπως η ψυχή, όπως το σώμα χωρίς ψυχή είναι νεκρό, έτσι και η Ορθοδοξία χωρίς την Ορθοπραξία, χωρίς τα έργα, τα λαμπρά, ούτε ο Λαμψάτο,

Ξάτω τα έργα ημών Αυστομαστοφών, είμεθα νεκροί. Αετός, είμεθα αετός με ένα, μια φτερούγα. Και δυστυχώς μείναμε με μια φτερούγα, δεν έχουμε την άλλη φτερούγα, τη μεγάλη φτερούγα του αετού. Δεν έχουμε την ορθοπραξία. Ορθόδοξοι λεγόμεθα, αλλά απουσιάζει η ορθοδοξία. Κάποτε στην πατρίδα μας, στην ελισμόνια της πατρίδας μας, υπήρξε ορθοδοξία, όχι μόνο ως δόγμα, ως αλήθεια θεωρητική, αλλά ως πράξη και έργο, και ήταν ένα πράγμα ζωντανό.

Μαζογόνο και το οποίον επέδρασε όλη τη ζωή των ανθρώπων μας. Ορθοδοξία μέσα στα σπίτια, Ορθοδοξία μέσα στα σχολεία μας, Ορθοδοξία στην πολιτεία, Ορθοδοξία παντού. Ευωδία Ορθοδοξίας ήταν η πατρίδα μας και κάθε σπίτι ήταν μια μικρά εκκλησία.

Σήμερα να κάνω ένα παράδειγμα για το συνδέσω αμέσως. Δηλαδή, στην πατρίδα μας την Ορθοδοξία δεν υπήρχε, δεν ακούετε, ούτε μια βλασφημία. Ούτε μία βλαστίμια δεν έχουν, ούτε μία βλαστίμια. Τι ορθόδοξες είσαι εσείς όταν βλαστεί μας.

Τι ορθόδοξες είσαι. Βλέπετε κάτω στην Μομεθανής ζωντανεύει, ενώ η ορθοδοξη ενός ως η Κνούμεθα ζωντανεύει. Μακάρι να είχαμε εμείς το ένα εκατοστό του ζήλου που έχουν οι μουσουλμάνοι. Οι ψευδείς, αυτή η κάλπικη θρησκεία, δεν τολμούν να πανεβιώνουν.

Οι εκδοκίοι του κόσμου δεν τολμούν ευανοευλίο, να ακροδέψουν τον Μωάμεθ με τον Ζωγεροφύτη. Κανείς δεν τολμάει, θα εκτελεστεί επιτόπου. Δεν επιτρέπει ουδείς, ενώ εμείς δεχόμεθα και βρίζομεν και επαινούμεν και βραβεύομεν αυτούς οι οποίοι βρίζουν καπηλικό στον Κύριο Νημόνιο Χριστό.

Λοιπόν, στην πατρίδα μας δεν υπήρχε βλασφημία, δεν υπήρχε βλασφημία, δεν ηκούετο βλασφημία, άγνωστος η βλασφημία και λοιπά, δεν υπήρχε κακία και μοχθηρία και φθόνος και φόνος και έγκλημα και λοιπά. Ήτανε καθαρά τα ήθη, διότι ο βίος του, ο καθρέπτης στον οποίο φαίνεται καθαρά η Ορθοδοξία είναι ο βίος μας. Καθρέπτης είναι, καθρέπτης. Ο δε καθρέπτης αυτός είναι θαμπωμένος σήμερα, δεν διακρίνονται οι χριστιανοί στο πρόσωπο των χριστιανών.

Αν όλοι σήμερα, σήμερα, σήμερα δε θα διακρίνουν την εικόνα, την άχραντον εικόνα του Χριστού μας, όπως είναι η Ορθόδοξος πίστις μας. Βλέπεις μια, ε, πάει στην εκκλησία, ακούει το Κύριε ελέησον, πάει στους Χαιρετισμούς, ανάβει κερί, πάει από εδώ, νηστεύει Τετάρτη Παρασκευή, και όμως, τα δικαιολογεί όλα, τα δικαιολογεί. Τι να τις κάνεις όλα αυτά; Αυτό μπορούσα να λέω, συνέβη στη Φλώρινα. Ένας ευσεβής ιατρός, Ζούμπος λέγεται, πολύ ευσεβής αναισθησιολόγος, σπουδασμένος στο εξωτερικό, μου έλεγε με τα δάκρυα τη Μεγάλη Εβδομάδα: να, και πάει στο νοσοκομείο της Φλώρινας ένα ζευγάρι, άντρας και γυναίκα 30 ετών. Λέει, τι θέλετε; Λέει, έχετε κανένα πρόβλημα υγείας;

Υγιεινής, τίποτα. Έχουμε ένα μεγάλο, λέει, έχουμε πρόβλημα. Ότι θα μας κάνεις έκτρωση σήμερα. Και οι δύο σύμφωνοι. Έφριξε ο γιατρός. Μεγάλη Εβδομάδα, έκτρωση. Εμείς είμαστε χριστιανοί, λέει. Δεν σου επιτρέπω να μας κάνεις τέτοια ερώτηση. Μα ναι, λέει, αυτό που κάνετε, δεν ξέρω από αυτά που λέτε και οι παπάδες. Εμείς τα ξέραμε να κάνουν έκτρωση. Εξουσιάζουν το κορμί μας. Κανείς δεν θα λέει να εξουσιάζει το κορμί τους. Ε, είναι αυτοί οι χριστιανοί και μόνο το γεγονός, μόνο το γεγονός ότι εδώ στην Ελλάδα γίνονται οι περισσότερες εκτρώσεις.

ο Πρεσβύτερος. Αποδεικνύει ότι ήμεθα μακράν, παρασάγγας, χιλιόμετρα, μίλια μακριά από το όραμα της Ορθοδοξίας. Έτσι λοιπόν, αφού είπα ολίγα περί Ορθοδοξίας, σήμερα εισέρχομαι σε ένα το οποίο είναι στίγμα της Ορθοδοξίας μας, στίγμα του Ορθοδόξου Λαού μας, και πόσο ευτυχής θα ήμουν σήμερα εάν κατόρθωνα με τουλάχιστον, τουλάχιστον, εάν υποθέσαμε ότι 40 ημέρες μέχρι

Μέχρι της αυτής ήταν δυνατόν η Ελλάδα να είναι καθαρή από το έγκλημα αυτό, το έγκλημα των εκτρώσεων. Υπολογίζεται ότι μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή θα γίνουν εκτρώσεις, 40.000 εκτρώσεις θα έχουν γίνει. Μάλιστα. Και είναι αυτοί χριστιανοί και θα εορτάσουν το Πάσχα, θα πάνε στην εκκλησία και λοιπά. Ψευδοχριστιανός ή ψευδοορθόδοξος, όπως ομιλήσαμε σε κάποια άλλη ομιλία. Λοιπόν, τώρα...

Λοιπόν, εισερχόμαστε στο θέμα ολίγα τινά. Έχετε διάθεση να ακούσουμε ή να αναβάλουμε το θέμα, να είναι περισσότεροι παρόντες; Λοιπόν, εισερχόμαστε στο κύριο θέμα, αφού προηγουμένως είπαμε ολίγα τινά περί Ορθοδοξίας.

Είναι έγκλημα η έκτρωσις. Έγκλημα πρώτον, πολυδιάστατον έγκλημα. Είναι έγκλημα εναντίον του δημιουργού. Του δημιουργού; Παραμύθια τώρα στον 20ό αιώνα που πετάξαμε στα φεγγάρια, έρχεσαι ο παπάς και ο ιεροκήρυκας και ο θεολόγος να μας μιλήσει για δημιουργό; Τίποτε από αυτά.

...αυτά. Λίγοι και μόνο λίγοι. Τι λένε αυτοί; Αυτοί καυχώνται. Και επειδή αυτοί έχουν αιτιά την φρασίλτα, έχουν και με αιτιά την φρασίλτα, ομιλούν περί των υψηλών προβλημάτων της ζωής. Για αυτό και εγώ, θα μου επιτρέψετε να αναμιλήσω με κάποια γλώσσα ανεπιστημονική, με γλώσσα της επιστήμης, της συγχρόνου επιστήμης. Και παρακαλώ, προσέξτε το λίγο, ότι βέβαια θαυμάζουμε την επιστήμη. Και πρέπει να σημειώσουμε ότι στις ημέρες μας παρουσίασε επιτεύγματα, μεγάλα επιτεύγματα.

Ο οποίος προφήτευσε, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, περί των επιτευγμάτων αυτών. Ποιο ήταν το επίτευγμα; Κανείς δεν το επίστευε. Ως όνειρον ήταν, ως όνειρον, ως μύθος Ικάρου ήταν, ότι μια μέρα, λέει, θα πάμε στο φεγγάρι. Κανείς δεν το επίστευε αυτό, απίστευτον ήταν αυτό.

Και όμως σήμερα μας πραγματοποιήθη. Τρεις, τέσσερες, πέντε αστροναύτες μπήκαν και φτάσαν στη Σελήνη. Παγκόσμιος ήταν η συγκίνηση. Στη σελήνη, στο φεγγάρι, να φτάσει ο άνθρωπος. Πόσοι έφτασαν, πέντε, έξι, εφτά χρόνια οι μηχανικοί της Αμερικής εργαζόταν με μεγάλη, με όλη την δύναμή τους να φτιάσουν το διαστημό πλοίων, τον πύραυλο και των οποίων πύραυλων μέσα στον πύραυλο μπήκαν αυτοί οι τέσσερις, πέντε αστροναύτε και έφτασαν μέσα στη σελήνη και θεωρείται το γεγονός αυτό επίτευμα εξάρετων της επιστήμης του αυτό, το πρώτο βήμα εις το άπλων μέσα εις το Στο διάστημα. Τι θέλω να πω; Ότι ο άνθρωπος έφτιαξε ένα διαστημόπλοιο και εγώ θαυμάζω, αλλά ο θαυμασμός μου γίνεται μικρός, μηδενίζεται όταν σκεφτώ κάτι άλλο. Υπάρχει ένα άλλο διαστημόπλοιο, πω πω πω πω. Αυτή την ώρα ταξιδεύομαι, ταξιδεύομαι την ώρα αυτή, και στο διαστημόπλοιο αυτό μετρήστε, πέντε έλλειψε εκατομμύρια άνθρωποι.

Άνθρωποι, αιώνες ταξιδεύουμε, ταξιδεύουμε μέσα στο άπειρο, μέσα, και αυτό το διαστημόπλοιον ονομάζεται Γη. Εάν λοιπόν ο άνθρωπος, εάν σου πει κάποιος ότι το διαστημόπλοιον ήταν όλα που είχανε παγκόσμια χαρά, οι Αμερικάνοι, οι Ρώσοι, και καυχούνται, έλεγε ότι αυτό το διαστημόπλοιον, έτσι, τυχαίο σου ήτρωσε, έτσι, μαζεύτηκαν τα σίδερα, μαζεύτηκαν τα τέλεια, τα νεύρα, τα αυτά και έγινε έτσι. Ποιος θα το επίστευε; Θα τον έκλεινε σε τρελοκομείο, σε τρελοκομείο. Πας πύραυλος έχει τον τεχνίτη του. Και εάν λοιπόν ένας μικρός πύραυλος έχει τον τεχνίτη του, αυτός, το άπειρο αυτό, το διαστημόπλοιον, η Γη, δεν έχει τον τεχνίτη του; Πας οίκος κατασκευάζεται υπό τινος, ο δε τα πάντα κατασκευάσας Θεός. Λοιπόν, ορίστε, κύριε, ότι οι μεθαάνθρωποι δεν είναι ότι, σύμφωνα με την γλώσσα της επιστήμης ομιλούντες, έχουμε και ένα άλλο ακόμα, ότι η Γη είναι από τα μικρότερα διαστημόπλοια. Υπάρχουν άλλα διαστημόπλοια, άλλοι πλανήτες.

Είναι ιδιώδης σε απόσταση, φοβερή απόσταση. Μπορεί να βαδίσεις με πυραύλους, χίλια χρόνια να ταξιδεύεις με φουλιά. Δεν είναι στο άκρο του σύμπαντος. Χίλια χρόνια διαστημόπλοια. Αυτά όλα ποιος τα έφτιαξε; Ποιος τα κατασκεύασε; Μία είναι η απάντηση. Μία είναι η απάντηση.

Δημιουργός του παντός. Καμία άλλη απάντηση δεν είναι. Αυτός δημιούργησε. Λοιπόν, άνθρωποι που κάποιας έλεγε την αυτή. Εδημιούργησε λοιπόν αυτά τα φυσικά διαστημόπλοια. Εδημιούργησε και τη Γη, η οποία, όπως λέγει ένας διάσημος αστρονόμος, είναι το διαμάντι της δημιουργίας.

Το διαμάντι της δημιουργίας. Εδώ υπάρχουν, εδώ υπάρχει νερό. Άντε πάνω στο φεγγάρι να πεις νερό.

Ο Αμερικάνος που ανέβηκε πάνω και δίψασε, αχ, λέει, πότε κατ' ξηραΐλα, ούτε μια σταλαγματιά νερό. Αχ, λέει ο Αμερικάνος, πότε κατεβώ κάτω στη Γη να ανοίξω την κάνουλα του σπιτιού μου να πιω ένα ποτήρι νερό; Άνθρωπε, που απολαμβάνεις τελικά τα αγαθά του Θεού και ποτέ δεν έχεις ένα ευχαριστώ. Λοιπόν, εκεί επάνω, εδώ νερό άφθονο, εδώ λίμνες, εδώ θάλασσες, εδώ ωκεανοί, εδώ χορτάρια, χλόη, δέντρα.

Εδώ δάση πυκνά, εδώ πτηνά, εδώ ζώα που κελαηδούν τον ύμνο του αιωνίου μέσα στα πυκνά δάση. Εδώ παραπάνω ο άνθρωπος, ο άνθρωπος και μόνο ο άνθρωπος. Θα συστήσω στους εγγραμμάτους να βγουν να διαβάσουν του καρέ, του ιοτροφιλό.

Ο άνθρωπος ο άγνωστος, αυτός θα θαυμάσουν, και μόνο ο άνθρωπος αν υπήρχε στον κόσμο έφτασε να αποδείξει ότι υπάρχει Θεός. Τέλειο πράγμα, εξαίρετος δημιουργία μέσα. Ποιος εντυπωλήσε τον άνθρωπο; Το τέλειον τούτο είναι κατ' εικόνα και ομοίωση, λέγει, του Θεού. Είναι εικόνα, εικόνα και ομοίωση του Θεού, μικρός Θεός. Επειδή ζεις, προς και τούτο και έπλασε τον άνθρωπο. Αχ, η σοφία αυτή, αχ, η σοφία, τι μεγάλη σοφία! Τον έπλασε άρσεν και θήλυ. Τι άλλο, τι θαύμα είναι αυτό! Θα ήθελα να κάνω μια ομιλία, να διακρίνω την αξία του ανθρώπου και την αξία της γυναίκας.

Ούτε άντρας χωρίς γυναίκα, ούτε γυναίκα χωρίς άντρα. Και το άλλο το σπουδαιότερο, ποιο το σπουδαιότερο; Μη το λέτε αισχρό, δεν επιτρέπεται, δεν υπάρχουν αισχρά πράγματα, αισχροί άνθρωποι υπάρχουν. Ότι εφύτευσε μέσα στον άνθρωπο μια έλξη, φοβερά έλξη, τρομερά έλξη, έλξη το αρσενικό να τραβάει το θηλυκό και το θηλυκό να τραβάει το αρσενικό. Που δεν υπήρχε αυτή η αμοιβαία έλξη, η μυστηριώδης έλξη

Δεν θα υπήρχε άνθρωπος επί της γης, έλξης, μυστικότης, την οποία φύτευσε ο Θεός, και η μυστικότης αυτή έλξης έχει και το άλλο: ότι έδωσε στον άνθρωπο, τι έδωσε, τι έδωσε, τι έδωσε, τη δύναμη να παράγει άλλους ανθρώπους. Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου! Το σκεφτήκατε αυτό; Έδωσε στον άνθρωπο τη δύναμη, και ιδιαίτερα στη γυναίκα, στο μεγάλο αυτό χημείο. Μην μιλάτε για άλλα εργοστάσια, το τέλειο είναι η μήτρα.

Είδες πόσες φορές ομιλούμε στην Ακαθονήμερον περί μήτρας και μήτρας; Είναι τέλειο θείο αυτό το εργαστήριο, μέσα στο οποίο λοιπόν εναφύτεσαι μέσα στην δύναμη της αναπαραγωγής των ανθρώπων. Είναι συνδημιουργός, είναι δημιουργός ο Θεός, ο άνθρωπος, Θεός δημιουργός και ο άνθρωπος δημιουργός.

Άνθρωπος, τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι ο άνθρωπος, τι είμαι εγώ, τι είστε εσείς, τι είναι όλοι μας; Ξέρεις τι είμαστε; Η αρχή της ζωής μας ποια είναι; Τι είναι ο άνθρωπος; Λέει, η επιστήμη λέει ότι ο άνθρωπος είναι... Τι είμαστε όλοι εμείς, τι είμαστε; Να έχουμε μια νηδά, δίκιο σφοδός. Τι είμαστε; Μια καρφίτσα. Η αρχή της ζωής μας μια καρφίτσα είναι, ένα κεφάλι καρφίτσας, ένα κεφαλάκι καρφίτσας, πω πω.

Κατά τρόπον με μεγάλη μαεστρία εισέρχεται στο άνοιγμα της γυναίκας και εκεί γίνεται η σύλληψη και δημιουργεί τον άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή αυτό είναι πλέον άνθρωπος, μην μιλάτε, είναι άνθρωπος πλέον. Εντογύρναστε, να μιλήσουμε την γλώσσα τώρα στο τέλος, είναι το γύρναστε, είναι το είναι, το εντογύρναστε Και όπως ο σπόρος, πήρε ένα σπόρο, μικρό σπόρο, και ο σπόρος μέσα έχει ξύριο σπόρο.

Ο σπόρος μέσα έχει ένα τέλειο, τέλειο αρχιτεκτονικό σχέδιο, ότι ο σπόρος μέσα γίνεται μια πελώρια δρυς. Πελώρια δρυς, σιγά σιγά σιγά. Έτσι εκείνο το σπερματοζωάριο, εκείνο, η καρφίτσα εκείνη εξελίσσεται και γίνεται τέλειος άνθρωπος.

Πώς; Μύρια πώς! Ο Θεός έκανε λοιπόν. Ήρθαν τότε οι λύθοι, οι λύθοι για να εγκέφαλοι, για να εγκέφαλοι. Και λένε: Όχι, δεν είναι άνθρωπος. Ο άνθρωπος αρχίζει, λέει, το έμβρυο από τους τρεις μήνες. Από τρεις μήνες τότε αρχίζει να ζει, τον κακό του τον καιρό.

Μεγαλύτερη αυλαγία δεν είναι ασύλληψης άμα άνθρωπος, εξηγησιώμενος ο άνθρωπος μέσα στο μυστυλώδες αυτό σύμβατο. Και το γεγονός αυτό όχι μόνο η Γραφή το μαρτυρεί και επιβάλλει ποινάς μεγάλας σε αυτούς οι οποίοι φονεύουν γυναίκα, γυναίκα φονεύουν έγκυον, τρομεράς ποινάς, αλλά και αυτή σήμερα η επιστήμη. Θα έχετε ακούσει και νομίζω κάποτε άλλοτε το είπα δι' ολίγον, ότι κάτω στην Αμερική ήταν ένας, αυτός που έκανε εκτρώσεις και είχε κάνει μέχρι την ώρα 10.000 εκτρώσεις, τρομερός φονεύς.

Αλλά τώρα τελευταίως η επιστήμη εφοδιάστηκε με υπερήχους, είναι νέα πρόοδος στην επιστήμη, σε περνούν από υπερήχους, όταν έχουν δυσκολία εξακριβώσεως, σε περνούν από τους υπερήχους να διαπιστώσουν και τα τελευταία στίγματα της ασθενείας.

Λοιπόν, πήγε λοιπόν αυτός ο υπέρηχος και πήγε να κάνει αυτός. Και βάζει τον υπέρηχο σε ένα εργαλείο μέσα στη μήτρα και μόλις η αιχμή του εργαλείου άνοιξε τον πλακούντα της μήτρας, άκουσε σπαρακτικές φωνές, φωνές των νηπίων προσκολλημένων, προσκολλημένων επάνω στα σπλάχνα στη μήτρα. Εσπάραζε, εσπάραζε, πήγε να το πάρει, να το βγάλει έξω, να το τεμαχίσει, και εσπάραζε και ήταν προσκολλημένο όπως είπετε από Εφεταλίδη.

Είναι κολλημένα πάνω στο βράχο, σπάσε το βράχο. Όπως λοιπόν είναι προσκολλημένα τα όστρακα, έτσι και αυτά προσκολλημένα. Προσπαθούσαν να το ξεβγάλουν και αυτό συνεχώς φώναζε και άνοιγε το στόμα του, άνοιγε το στόμα του, και τρόμαξε και από τότε δεν έκανε πλέον εκτρώσεις.

Νάθανσον λέγεται αυτός, πουλάσανε την ιδιαίτερη επιστήμη. Ευαγγέλιο, εγώ θαυμάζω το Ευαγγέλιο περισσότερο από τα άστρα του ουρανού. και λέει το Ευαγγέλιο, ότι πήγε λέει, η Αιπάρθενος έγκαι ο Σούσα μετρέπει λέει στην Ελισάβετ, στην Ουρανή, ας να δεις την Ελισάβετ λέει και τον ήπιω μέσα ο άνθρωπος, τον ήπιω μέσα ο Ιωάννης ο Πρόδρομος μες την Κυριά, εσύτησε λέει τον βρέφος, εσύτησε

Είναι έγκλημα εναντίον της υγείας της γυναικός, γιατί όχι η μητρή ιατρίστη, η ιατρίδια, λοιπόν, αλλά οι ιατροί, μεγάλοι επιστήμονες, έχουν κάνει έρευνες και απέδειξαν ότι η γυναίκα η οποία κάνει εκτρώσεις διαθέτει τον οργανισμό της να προσβληθεί συχνότερα παντός άλλου.

Βάλατε η γυναίκα αυτή με τις εκτρόσεις από κρακίνο, μήτρας και μαζό Τόσο ότι είναι έγκλημα εναντίον της υγείας της γυναικός. Είναι ακόμα έγκλημα και εναντίον της ψυχικής υγείας. Δεν είναι μόνο σωματική υγεία.

Γιατί μπορεί να γυνεύει κανένα ωραίο, να είναι αθυρά. Να την πας στο γιατρό, να μην έχει τίποτα. Και όμως είναι ασθενής, είναι μελαγχολική, είναι νευρική. Είναι μια άγγικτος. Γιατί είχε τη σκότωση.

Ζύεται μέσα, ζύεται μέσα, διότι αυτό που κάνει η γυναίκα, να κάνει έκτρωση, είναι κάτι το αντιφυσικό. Για πήγαινε, λένε, για λοιπόν, για αετό. Λέει κάποιος, λέει, ανέβηκε πάνω στην κορυφή, πάνω σε μια κορυφή ενός βουνού, σε μια από όπου είχε φωλιά ο αετός και απουσίαζε ο αετός.

Και αυτός προσπάθησε να αρπάξει ένα μικρό αετιδάκι, αετιδάκι. Την ώρα κατά την οποίαν το άρπαζε το αετιδάκι, να και ο αετός, του έθραυσε το κρανίο. Το θηρίο αμύνεται για το τέκνο του. Ο άγριος, αγριότερο το θηρίο του είναι. Αγριότερο το θηρίο του είναι. Πονεύει, παραδίνεται ο ίδιος, σκοτώνει. Έγκλημα τεράστιο, μεγάλο κλπ. Είναι υγεία. Είναι ψυχική υγεία, τράστατε εκ θεμελίων η ψυχική υγεία.

Είχα μάθει ότι μια γυναίκα 90 χρονών, η οποία ήταν και αυτή θρησκευτική, επειδή είναι πλησίες το ένα το άλλο κλπ., άνθρωπο είχε τέτοια, εισέγησε και κάλεσε πνευματικό πατέρα και λέγει: «Θέλω να εξομολογηθώ. Έχω ένα κάρβουνο αναμμένο, δεν μπορώ να το υποφέρω». «Τι έκανες, γερόντισσα;» «Ναι, όταν ήμουν, έκανα έκτρωση. Δεν το υποφέρω, δεν με ησυχάζω».

Πού είναι το τέκνο; Στη Φλώρινα που κάναμε ένα συλλαλητήριο, προηγήθη του συλλαλητηρίου αυτού ένα μικρό παιδάκι που έκανε τεράστια εντύπωση, κρατούσε μια πινακίδα και έγραφε: «Μάνα μου, γιατί με σκοτώνεις;» Έγκλημα, έγκλημα κατά του δημιουργού, έγκλημα κατά της υγείας γυναικός, του σώματος, έγκλημα κατά του μέλλοντος οικογένειας.

Παρακαλώ προσέξτε, πατουμένους υπηρεσίες, στατιστική που έγινε στο Παρίσι και εξεδόθη σπουδαιότατον βιβλίον αποδεικνύει με παραδείγματα ότι τα λαμπρότερα παιδιά της ανθρωπότητας που ετίμησαν την επιστήμη, τας τέχνας, τη φιλοσοφία, όλους τους κλάδους του επιστητού, ήσαν παιδιά πολυτέκνων οικογενειών. Που είχαν οικογένεια, άλλος ήτανε πέμπτος, άλλος ήτανε έκτος, άλλος ήτανε έβδομος, άλλος ήτανε δωδέκατος.

Παρακαλώ, προσέξτε. Ο Ιακώβ, τα λίγο τελευταία παιδιά ήσαν τα ευλογημένα. Ο Βενιαμίν και ο Ιωσήφ, τα ευλογημένα. Είναι λόγος. Δεν έχω να τα αναπτύξω άλλο αυτό. Θα σας αποδείξω επιστημονικώς γιατί τα τελευταία παιδιά είναι τα πιο ευλογημένα. Όχι μόνο από απόψεις Γραφής αλλά και από απόψεις βιολογικής, απόψεις φυσιολογικής αποδεικνύεται αυτό, γιατί τα παιδιά τα τελευταία είναι τα πιο ευλογημένα παιδιά της ανθρωπότητας κλπ. Σε όλες τις ημέρες.

Τα Ελευθερία της Πατρίδος, θα ελεορτάσουμε την 25η Μαρτίου, διαβάστε τους βίους, Μποτσαρέων, Μποτσαρέων, Κολοκοτροναίικων, πτών, τόν, τόν, τόν, τόν, εκατοντάδων, όλοι ήσανε πολιτεχνοί παιδιά, πολιτεχνοί, πτωχατά, πτωχής, πτωχώτα, πτωχώτα, πτωχώτα τι γονείς τον, αλλά ήσαν πολιτεχνοί ήτανε.

Θέτε ένα άλλο; Τώρα θα στήσουν απ' έξω από τη Βουλή των Ελλήνων το άγαλμα του μεγαλύτερου πολιτικού της πατρίδας μας, του Ελευθερίου Βενιζέλου, που πήρε την Ελλάδα από τη Μελούνα και την έφτασε μέχρι Κωνσταντινουπόλεως.

Κόντεψε παραλίγο να κάνουμε λειτουργία, λειτουργήσαμε μέσα στο Ναό της Αγίας Σοφίας, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, αλλά η κατάρα, η διχόνοια με τον νέο τότε αυτό έδημούσε εδώ κάπου. Λοιπόν, παρακαλώ, παρακαλώ, διάβασα προ ημερών ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, το καύχημα του πολιτικού κόσμου, ο υπέροχος αυτός πολιτικός, ο αετός του πνεύματος, ήταν το έσχατο παιδί του πατέρα του.

Το έσχατο παιδί του πατέρα του!

Πατέρα του! Του έλεγα παιδί του πατέρα του! Έλεγε να είμαι! Με επισκέφθηκε προηγουμένως.

Προ ημερών στη Φλώρινα ένας λαμπρός νέος, ίσως δεν λέω τώρα μάτου, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, με πλησίασε ως άνθρωπος με πολλά ενδιαφέροντα. Και εγώ άλλοι. Αυτός όμως επέμεινε να υποβάλει σε μένα διάφορα ερωτήματα.

Και βύρκεσαι, συζητήσαμε μια και ώρα και πέρα από μια ώρα και συμφωνούσε. Αλλά κάπου εκεί τον είδα διστακτικό στο ζήτημα της υπογεννητικότητας, των εκτρώσεων. Εκεί τον είδα κάπως διστακτικό. Λοιπόν, εγώ αμέσως κάνω μια στροφή και τον ρωτώ.

Δεν μου λες, ο παππούς σου, λέω, πόσα παιδιά είχε; Και απαντά: ο παππούς του, παρακαλώ, φτωχός άνθρωπος, είχε δώδεκα παιδιά. Και ο πατέρας του είναι ο δωδέκατος, ο πατέρας του βουλευτού ο δωδέκατος.

Δηλαδή, εάν ο πατέρας για τα μυαλά τα δικά σας σήμερα θα επεκτεσεί στην αισθηγούς. Είχα ακούσει επίσης προ ημερών το άξιο και αυτό, ότι έζησε ένας Άγιος Επίσκοπος. Δεν υπάρχουν μόνο αμαρτωλοί Επίσκοποι όπως εγώ, αλλά υπάρχουν και Άγιοι Επίσκοποι.

Όπως ήταν ο Λευκάδος, ο Δωρόθεος, τον θυμάται κανείς; Ο Παλαδινός; Είναι κανείς Πατρινός; Πατρινός εδώ πέρα είναι κανείς; Πατρινός; Τώρα πολλά χρόνια πέθανε, άγιος άνθρωπος ήταν, τον έφτασε μέχρι Αγγύρος, ήταν σπουδαίος, τον έκανε ο Χρύσανθος, που τον εορτάζαμε χθες ή σήμερα; Σήμερα εορτάζαμε, σήμερα τον Χρύσανθο, τον Εμνίστουπα, τον Εμνίστουπα, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών είναι ο νέος εμνήμης, μεγάλος αν Ανήραυτος. Η μητέρα του, η πτωχιά μητέρα του, γέννησε 11 παιδιά και έμεινε έγκυος με 12ο παιδί και λογισμός σατανικός να πάει να το ρίψει. Έφτασε μέχρι το ιατρείο και εν τούτοις ενίσχυσε ο αγαθός λογισμός και γέννησε το παιδί.

Ω, η κακούργα, τι θα έκανα! Το καλύτερο παιδί μου θα το έσφαζα.

Έγκλημα. Δεν πιστεύω κανείς με στερεθουσάνιστα από αυτά τα ολίγα επιγραμματικά που είπαμε να αμφιβάλλει περί του μεγέθους του εγκλήματος, το οποίο είναι κορυφαίο ένα έγκλημα, τρομερό ένα έγκλημα. Λοιπόν αυτό το ουφωνεύσεις.

Η ένοχη, ποιοι είναι οι ένοχοι. Α, ένος, η ένος. Είναι πρώτα πρώτα το κράτος, το επίσημο κράτος, η πολιτεία, από την Αχβαποϊκή Παράταξη, είτε από τη Β' Παράταξη, είτε από τη ΓΑΜ Παράταξη, οι οποίοι ψηφίσανε νόμο και είπανε ότι έκτρωση δεν είναι έγκλημα, δεν είναι έγκλημα, αυτό ψηφίσανε. Συνεδρίαση δαιμονική, εμείς χωρίς να πάει και σορτίζουμε αυτούς τους ανθρώπους, σορτίζουμε και παίρνουμε το Ευαγγέλιο επάνω και λοιπά, και ψηφίσανε τον πλέον κατηραμένο νόμο, για το οποίο έτσι ήρθε η έκτρωση όταν ήταν έγκλημα και όχι μόνο έγκλημα αλλά ότι ε Ε, ενοχλείται λέει η γυναίκα. Και ποια γυναίκα όταν μένει έγκυος δεν ενοχλείται; Μία επανάσταση είναι.

Δημιουργεί ένας παιδιούς που δημιουργεί μία επανάσταση μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και λοιπά. Και όπως λέει, όταν ενοχλείται το δόντι, πονάει το δόντι, βγάλ' το δόντι. Στάνεται κάτι στείλε αυτή, στείλε αυτή, πάλι το πετάξεις το παιδί.

Τι αυτή νοοτροπία είναι, όταν αισθάνονται, λέει, σωματικά ή ψυχολογικά προβλήματα και πληρώνονται και ο ιατρός. Και πληρώνονται και ο ιατρός, πληρώνονται αυτός. Ένοχη λοιπόν η πολιτεία αυτή, η οποία σε κανένα άλλο κράτος, ο νέος πρόεδρος δημοκρατίας των ΗΠΑ βγήκε με μεγάλο ποσοστό διότι ήτανε κατά των εκτρώσεων.

Απολύτως αρέσει.

Η πολιτεία λοιπόν επιμερματικός. Η δεύτερη ένοχη είναι ποια είναι; Έλα βρε συ γιατρέ, έλα βρε γιατρέ, έλα βρε συ γιατρέ, αν πας στη Γερμανία, αν πας στην Ιταλία, αν πας στη Γαλλία, στην Ιταλία, εκατοντάδες γιατρών, διά λόγους συνειδήσεως, δεν κάνουν εκτρώσεις, δεν κάνουν εκτρώσεις, έμβλημα δεν κάνουν.

Εγώ, μπορεί να μου δείξετε γιατρούς, πάνω στη Φλώρινα έχω αυτόν τον ζούμπο αναισθησιολόγο, ο οποίος τον εμείνησαν επί εκτελέσει καθήκοντος, ότι δεν είχε σε θέση το καθήκον του, καθήκον να κάνει εκτρώσεις, εννοείς τι γίνεται και λοιπόν αυτά.

Πού είναι λοιπόν αυτοί οι ακρίμαστοι; Πού είναι αυτοί οι νοσοκόμοι να πουν «Εγώ δεν θα κάνω έκτρωση, δεν έχω συνείδηση»; Φταίει και αυτή, για να προσεζώντανε ρομαντικό φαινόμενο 500, 600, 700, 800 τότε θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Είναι, βλέπεις, λοιπόν, το ποσοστό της ευθύνης βαρύνει όλους, είμαστε όλοι ένοχοι. Φταίει προπαντός η Εκκλησία, ναι, η Εκκλησία, ναι, η Εκκλησία.

Πρέπει την ημέρα κατά την οποία η Βουλή των Αιλιών εψίβησε να αφορήσουν πρώτο υπουργό, υπουργό και γεννής, όλους τους αφορήσω. Όλους τους αφορήσω.

Σας ευχαριστώ.

Αφοριστέοι μέχρι τέλους ως ηθικοί αυτουργοί τεράστιων εγκλημάτων. Και αυτόν από τον Τσαρκετάκη, τον οποίο επεσχεύτηκα εκεί πέρα και δεμαρτυρήθηκα εντονότατα και εντούτοις όμως ετόλμησε να έρθει προς τα επάνω στη χρόνο να κοιτούξα τις πόρτες κατά βοτρά.

Θα τα βοηθάω! Θεέ μου!

Τέλος, ευθύνη περισσότερο, τελειώνω, ευθύνη περισσότερο από όλους έχουν οι γονείς, προπαντός η γυναίκα. Ο άνδρας, θα μου επιτρέψετε, θα μιλήσω σκληρά για τον άνδρα, άσε μας να μην μιλήσω σκληρά για τον άνδρα.

Ποιο είναι το όνομά σας, γυναίκα; Ποιο είναι; Η Εύα, ζωή. Διαβάστε ένα μικρό μισθό ρηματοτροστόι, αν θυμούμαι καλώς, που λέει ότι στον Ταμερλάνο εκεί πέρα ετόλμησε μια γυναίκα να ζητήσει το αιχμάλωτο παιδί της και δεν την άφηνε να πλησιάσει, αυτή όμως υπερπήδησε το φράγμα και τον κύκλον του θανάτου και βλέπει μπροστά το όνομά σου.

Ευαγγελισμός, Ευα Ένας η πατέρα, ένας αυτός έμεινε η γυναίκα του έγκυος, έγκυος και εξεμάει και επειδή δεν πήγαινε να πάει να του κάνει έκπτωση τι έκανε μες στο σπίτι, δεν άφησε όρθιο έπλοχο, έπλοχο, μανιώδης, μανίασαν, αλλά αυτή όμως έμεινε σταθερά και ακρόνιτος, ακρόνιτος την απόφασή της να μην υποκύψει εις τη αύτην, εις τη ούτων εκβιασμών.

Ανάληψη, Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός. Λέει, «Μου είπε ο γιατρός, λέει, με εξέτασε ο γιατρός και μου είπε ότι αν γεννήσω παιδί θα πεθάνω».

Λοιπόν, τώρα βέβαια, λέω, την κοίταξα, λέω, «Άκουσε, είναι δικό σου ζήτημα, λέω, τι ρωτάς εμένα; Είναι δικό σου ζήτημα». Πιστεύεις; Αν πιστεύεις, η πίστη βουνά σηκώνει και τα άστρα κατεβάζει στη γη. Αν είναι ζήτημα πίστης, πιστεύεις, να μην τον ακούσεις. Εάν δεν πιστεύεις, κάνε ό,τι σου λέει η πίστη σου.

Έφυγε λοιπόν εκεί πέρα και μετά και μετά και μετά και μετά εγέννησε δίδυμα, δύο αγοράκια τα οποία τώρα είναι μαθηταί γυμνασίου στη Φλώρινα. Λέει το ψεύτη, το κατεργάρη, τον απατεώνα και με ό,τι πεθαίνει η γυναίκα Μάρτης θα πάει, Μάρτης θα πάει, Μάρτης, είναι Μάρτης, πέθανε στην εκτέλεση, στην εκτέλεση καθήκοντος, ιερού καθήκοντος απέναντι ζωής της δημιουργίας.

Ναι, τώρα αυτά, αλλά ακούω κάτι άλλες, κάτι αντιρρήσεις. Ακούω άλλους: «Καλά, ρε παπά, αυτά που λες εσύ, αλλά εδώ σου λέει άλλος, εδώ είπε ο Θεός “αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε της γης”». Το λένε και θεολόγοι δυστυχώς το επιχείρημα αυτό, και επίσκοποι το λένε κλπ.

Ε το είπε ο Κιάξιτη τι κάνουν πάλι αυτοί οι σοφιστές, οι σοφιστές, οι Σαδουχέοι και Βαρισαίοι, ε το είπε, το παραδεπόβραθα το είπε ο Χριστός, το είπε ο Θεός αυτό λέει. Ευχή που ήταν ένα ζευγάρι στη γη. Ήταν που ήταν ένα ζευγάρι, έπρεπε να πληθυνθούν. Αλλά τώρα γέμισε η γη, λέει. Τώρα οι γη φτάνουν 5 εκατομμύρια. 5 εκατομμύρια. Πρέπει να σταματήσει. Πώς αυτό αντί... Και απαντούμε! Απαντούμε. Επιστήμη πάντα. Επιστήμηται πάντα. Ότι ο πλανήτης μας αυτός που κατοικούμε μπορεί, εάν καλλιεργηθεί εντατικώς, εντατικώς, πιθαμή προς πιθαμή, δύναται να θρέψει τριπλάσιο πληθυσμό. Μάλιστα.

Θέλετε αποδείξεις; Είναι το θέμα πολύ μεγάλο, αλλά που σπέβεται, θα τα πω λακωνικώς για να τελειώνω. Πάρτε την Αυστραλία. Η Αυστραλία είναι η πέμπτη μικρά ήπειρος, απέχει από εμάς 12.000 μίλια. Είναι δε αυτή η ήπειρος, βάλε 50 φορές την Ελλάδα να φτιάσεις την Αυστραλία.

50 φορές την Ελλάδα να βάλεις, θα φτιάσεις την Αυστραλία. Αυστραλία, και η Αυστραλία έχει πληθυσμό όσο η Ελλάδα, 10 χιλιάδες, 10 εκατομμύρια, δηλαδή έπρεπε να έχει 50, 500, 500 εκατομμύρια, έρημος, τετραμένες εκτάσεις, δάση απέραντα, αλλήλια κλπ.

Και μόνο είναι η Αυστραλία; Και όχι μόνο, Αφρική, ας την Αφρική, τι γίνεται, κι άλλες χώρες κλπ. Θέτε γιατί πάμε μακριά, ρίξτε να σας πάρω στην Πρέλαση που το λέσε αυτό, αψάζετε και πληθύνεστε και κατεκυρεάστε της γης.

Ένα σε πάω πάνω στη Φλώρινα, απέχει ο Νιπρέστα, αλπινικό πεδίο, όπως σας είπα και άλλοτε. Προ 40 ετών, πόσοι κατοικούσαν στα ωραία της χωριά που υπενθυμίζουν τις Άλπεις, τα ψηψελά σάλπης με τας ωραίας λίμνος της και τον βιώτοπο της, τον εξαιρετικό βιώτοπο, που κατοικούσαν σε αυτόν τον τόπο; Παρακαλώ, 25.000.

Τώρα, παρακαλώ, πόσοι κατοικούνε; 1.500.

1500. Ένα χωριό, ιστορικό χωριό, Πισοδέρι λεγόμενο, όπου ετάφη η κεφαλή του ήρωος του Μακεδονικού Αγώνος, του Παύλου Μελά, από τρεις χιλιάδες που είχε, τώρα έχει μόνο δεκαπέντε ανθρώπους. Έρημος ο τόπος, έρημος ο τόπος. Δεν είναι μόνο η υπογεννητικότητα, είναι και η αστυφιλία, αστυφιλία είναι. Μας έφαγε η εσωτερική, η εσωτερική μετανάστευση. Πού καταντήσαμε; Πεθαίνει το έθνος. Για να δώσε κουσιένα, το πάει, έδωτο.

Η Ελλάδα στο 1921, η Αθήνα είχε ούτε 10.000, τώρα μαζεύει 4 εκατομμύρια, η μεγαλύτερη πόλη της υφηλίου, κατά αναλογίαν η μεγαλύτερη πόλη της υφηλίου. Λοιπόν, συνεπώς δεν υπάρχει αυτό το θέμα. Ο άλλος πάλι λέει, ο άλλος, καλά λέει, εγώ δεν εξετάζω αν η Αυστραλία μπορεί να κατοικηθεί, δεν εξετάζω αν η Πρέσπα μπορεί να αποικηθεί, δεν εξετάζω αν υπάρχουν άλλοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι και λοιπά, εγώ εξετάζω τη μοίρα μου, εξετάζω τη φτώχεια μου.

Και λέω: εγώ δεν έχω, ρε παπά, λεφτά, δεν έχω λεφτά να κάνω παιδιά. Αυτό είναι το παραμύθι τους. Απάντηση: ποιος είσαι εσύ; Έλα εδώ, έλα εδώ, έλα εδώ, ψεύτη, δεν έχεις λεφτά;

Λοιπόν τι έχουν ως απαντήσεις, δύο τι είναι ως απαντήσεις Πρώτο, ότι επιστημονικώς αποδεδειγμένο, ότι όσο στοιχίζει χούι, δεν λέγεται χούι, το ελάττωμα, χούι, δεν λέγεται χούι, όσο στοιχίζει ένα χούι, πέστε με έναν τίποτε χούι, είτε γυναικείο είτε ανδρικό, όσο στοιχίζει ένα χούι στοιχίζει ένα παιδί, όσο στοιχίζει ένα χούι στοιχίζει ένα παιδί, και κάνω, ας πούμε, το ένα χούι είναι το κάπνισμα.

Είμεθα η πλέον, η μεγαλύτερη κατανάλωση καπνιστών στον κόσμο ολόκληρο. Υπολόγισαν ότι αν υποθέσουμε, υποθέσουμε, ότι αύριο εφώτισε ο Θεός τον κόσμο, την Ελλάδα, και πετούσαν όλοι τα τσιγάρα τους και δεν έπιναν τσιγάρο καθόλου.

Καθόλου. Σε ένα χρόνο θα μαζεύαμε δισεκατομμύρια, δισεκατομμύρια που έφταναν να θρέψουμε 400.000 παιδιά. Έχεις για τσιγάρο, έχεις. Είχες, για το διάλογο έχεις, για παιδί δεν έχεις.

Και ένας άλλος λόγος ακόμα είναι ότι εγκαταλείψαμε τη λιτότητα, η οποία αποτελούσε αρετή του Έλληνος. Δεν είμαι εναντίον του υποσιτισμού, όχι, αλλά είμαι υπέρ λιτότητος, η οποία υπήρξε πάντοτε αρετή των Ελλήνων.

Έλα, καημένε Πλαστήρα, που πήρες τα παιδιά, το σύνταγμά σου, και το οδήγησες μέχρι Άγκυρα και νηστάει ώρα και περάσαν την άρρη μου εκείνο. Τα καλόπαιδα τώρα σε δίσκο, ιδιαίτερα το φαγητό τους, ιδιαίτερα το γάλα τους, ιδιαίτερα τις εντουληθείς των ιδιαίτερων, κάνουν πόλεμο αυτοί.

Φτωχούνε, φτωχούνε, φτωχούνε. Λοιπόν, η λιτότης εγκαταλείφθη, η λιτότης μέσα στη λεγόμενη καταναλωτική κοινωνία. Επιτρέψτε με να κάνω μια εξομολόγηση. Εγώ είμαι από ένα χωριό της Πάρου, Λεύκες λέγονταν, ήταν τότε μεγάλο το χωριό μας.

...χωριό μας, τρεις χιλιάδες κάτι και, πτωχαδάκια, πτωχαδάκια, πολύτεκνοι, μάλιστα ένας από αυτούς τους πολυτέκνους, λοιπόν αυτός εκεί πέρα...

Ευχή, Σαλιγκάρια, τα ψήναμε σαν γουρουνόπουλα τα ψήναμε, ναι, σαλιγκάρια εκεί πέρα και κάτι αχινούς που ψαρεύαμε στα ακρογιάλια, κάτι αχινούς τώρα τη Μεγάλη Σαρακοστή, αχινούς και κάτι γεμάτα αυτά. Και ήταν όλο ζωή και ακμή και πολυτεκνία, και άρχισε από αυτούς τους πολύτεκνους το 12ο παιδί της οικογένειας έσωσε τον βασιλέα Κωνσταντίνο την ημέρα που έπαιρνε φωτιά στο φαταλαπαλάτι να τον κάψουν.

Ό,τι κάνουν τα παιδιά, ούτε Τετάρτη, ούτε Παρασκευή, ούτε τίποτα διαρκώς. Προ τρία χρόνια εδώ στην Αθήνα έγινε καρδιολογικό συνέδριο, μας ζητήκαν οι καρδιολόγοι της Αθήνας, της Ελλάδος. Και εξετάσαν και για πρώτη φορά παρατηρήσανε καρδιολόγοι ότι μικρά παιδιά, η καρδιά του παιδιού είναι λάστιχο έτσι.

Λάστιχο, λάστιχο. Μας στείλει ο πράγμα που εσπίζει η καρδιά. Πρώτη φορά η καρδιά των παιδιών παθαίνουν καρδιοπάθειες που τις στέλνουν στο... Εγώ έχω στείλει κάποια πενταριά στο Λονδίνο. Κάνω ευράνωση, τη στέλνουν εκεί πέρα.

Καρδιά, καρδιά, καρδιά. Τι απέδειξαν; Τι απέδειξαν; Είπανε καρδιολόγοι, όχι οι παπάδες. Είπανε καρδιολόγοι, όχι οι παπάδες. Από το πολύ φαΐ, από το πολύ φαΐ, πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ναι, γελάτε, αντί να κλάψετε.

Άρα λοιπόν η νηστεία την οποία συνιστάει η Αγία μας Εκκλησία, όλα τα χιωρέα, όλα τα χιωρέα. Ποια είναι η Ορθοδοξία μας; Η Ορθοδοξία μας, η νηστεία είναι φάρμακον από νηπιακής ηλικίας μέχρι του γήρατος.

Αυτό φάρμακον μακροβιότητας και υγείας και χαράς. Αυτά είχα να ειπώ, αδελφοί μου, και τώρα θα πείτε, μα καλά, συνιστάς τίποτα μέτρα;

Τα μέτρα, έχω να συζητήσω πολλά μέτρα, αλλά με πιέζετε και πρέπει να τελειώνω. Και λέω, καλά καλά, λοιπόν, ως προς τα μέτρα, ως προς τα μέτρα είχα πολλά να υποδείξω, αλλά βεβαίως δεν αγνοώ τον οικονομικό παράγοντα και πρέπει να διαθέσουμε κονδύλια σεβαστά για τους πολυτέκνους και να τους ενισχύσουμε τους πολυτέκνους και, αν επιτρέπεται η λέξη, οι πολύτεκνοι να γίνουν προνομιούχοι.

Ευχαριστώ.

Και ακόμα κάτι άλλο προτείνω, να δοθεί προτεραιότητα εις τεκονιακά προβλήματα, και κάτι άλλο προτείνω, συμφωνώ με τον φίλο μου Ψεροδάκη, με τον οποίο διαφωνώ σε άλλα θέματα, αλλά στο θέμα αυτό συμφωνώ με τον Ψεροδάκη, ότι εδώ στην Ελλάδα, πού κατήντησε η Ελλάδα, έχει 55 υπουργεία.

Η Ελβετία έχει μόνο 7 υπουργεία, εμείς 57. Λοιπόν, είμαι να προηγήσουν τα υπουργεία και το πρώτο υπουργείο να είναι υπουργείο οικογένειας. Το πρώτο υπουργείο, υπουργείο οικογένειας. Και στο υπουργείο αυτό να δοθούν τεράστια κεφάλαια, να μειώσουν όλα τα κεφάλαια.

Και της αεροπορίας και του στρατού και της παιδείας και της δικαιοσύνης και τα πρώτα κονδύλια να είναι η οικογένεια, τα τεράστια ποσά, τα μεγαλύτερα οικογένεια. Και έτσι θα κατορθώσουμε να υπερνικήσουμε τον κίνδυνο.

Ναι, οικονομικός παράγων είναι, αλλά δεν είναι μόνο οικονομικός παράγων. Διότι απόδειξες ότι το Κολωνάκι δεν γεννάει παιδιά, οι τσιγγάνοι γεννάνε παιδιά. Οι πλούσιοι δεν γίνουν παιδιά, οι νεαρχοί και οι ονάσες δεν γίνουν παιδιά, οι ατσίγκαν γυρνάν παιδιά πάνω στην πρόληνα.

Λοιπόν, δεν είναι κάτι άλλο βαθύτερον, είναι κάτι άλλο, χρειάζεται κάτι άλλο, είναι ζήτημα, ζήτημα πίστεως. Το είπα, το επαναλαμβάνω, το έχω πει 100 φορές, μου έκανε μεγάλη εντύπωση, το έχω πει νομίζω και εδώ στην αίθουσα μια φορά.

Μια φορά θα επιτρέψω να το πω και να τελειώσω με αυτό το παράδειγμα, διότι μου έχει κάνει τεραστή εντύπωση. Ότι ήρθε μια μέρα στη Μητροπολή μου, ένας σωματάρχης, πλάκα τα γαλόνια, τα γαλόνια πλάκα, κατά ο διαλόγος εθιμοτυπίας, με χαιρέτησε μέσα, εγώ τους ρωτώ, περάσανε, λέω έχεις γυναίκα, λέει έχω γυναίκα, πολύ καλά, παιδιά έχεις, λέει δυο, μα περάσετε 25 στρατηγοί δυο δυο δυο δυο τι γατάρα λέω είναι αυτή λέω στο έκρος μας λέω δυο δυο

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Πατέρας μου, ότι πίνε και μάζευε ελιές, ότι κλάδευε αμπέλια, ότι έσκαβε τη γη και πίνε στον Αλφειό ποταμό και ψάρευε ψαράκια για την Κυριακή. Πόσα παιδιά έκανε ο πατέρας μου; Εγώ προφήτης δεν ήμουν, ο προφήτης, προφήτης εγώ δεν είμαι να ξέρω πόσα παιδιά, ακοντά λοιπόν με γελάσετε, κλάψατε.

Ο πατέρας ο πτωχός αυτού του παντοστρατηγού έκανε, παρακαλώ, δεκαπέντε παιδιά. Και μου ρωτά κατόπι ένα ερώτημα, λέει η Εγώλη, τι σειρά έχω; Ξέρεις τι σειρά έχω; Πρώτος ζωής είσαι, δεύτερος, τρίτος, τέταρτος, πέμπτος; Ήταν ο τελευταίος, ο τελευταίος, ο δέκατος πέμπτος.

Και τον ρωτώ, πού περίμενε, λέω, ο πτωχός πατέρας σου το τελευταίο παιδί να είναι στρατηγός; Τα παιδιά είναι σαν το λαχείο, παίρνεις λαχεία, μηδέν, μηδέν, μηδέν, οπ, το τελευταίο πολυκατοικία και πλούτος μεγάλος, βλάχα ηλίθιε, ηλίθιε, ηλίθιε, να σου σπάει το κεφάλι.

Τα τελευταία παιδιά έχουν λόγο, θα το πω άλλο, γιατί τα τελευταία παιδιά είναι ευλογημένα. Είναι μεγάλος λόγος αυτός, σπουδαίος λόγος.

Λοιπόν, έτσι είναι, αυτός είναι ο λόγος, λείπει η πίστη. Δώσε μου πίστη, δώσε μου πίστη, την πίστη που είχε ο πατέρας του Μπεριτζέρου που γέννησε εννιά παιδιά. Για την πίστη που είχε η μάνα του Κολοκοτρώνη, την πίστη που είχαν οι γονείς μας, για να τα κάνεις τα γράμματα, για να κάνεις την επιστήμη, για να κάνεις αυτά τα άχρηστα πράγματα μπροστά στην πίστη.

Δώστε μου, δώστε μου, δώστε μου πίστη των γονέων μας. Και η Ελλάς διορθούται. Μάθε τώρα, αγαπητοί μου, ότι πρώτα, προ 50 ετών, όταν η μικρά Ελλάς ξεκίνησε από τη Μελούνα να φτάσει μέχρι τα Σόφια και μέχρι Άγκυρα, σε 100 θανάτους,

Σε 100 θανάτους γεννιόντανε, παρακαλώ, πόσοι γεννιόντανε; Σε 100 θανάτους γεννιόντανε, παρακαλώ, 300 γεννήσεις. 100 θανάτους, 300 γεννήσεις στην Ελλάδα. Μετά πέσαμε, πέσαμε, πέσαμε. Σε 100 θανάτους, 250, 200, 150, 120, 100, 150. Πέσαμε τώρα, πού φτάσαμε; Φτάσαμε στο 0. 100 θανάτους στους 10 γεννήσεις. Σε καμιά εικοσταριά θα είναι 100 θάνατοι, 70.

70 γεννήσεις. Σβήσαμε, σβήσαμε, σβήσαμε. Εθνική αυτοκτονία. Ο αγαπητός εν Χριστώ αδελφός, Μητροπολίτης Θήρας, κύριος Παντελεήμων, λίαν αγαπητός σε μένα και λοιπά και σεβαστός και κατά πάντα άξιος λόγου.

Εθρήνησε και αυτός που τα νησιά μας ρημώσαμε, ρημώσαμε τα νησιά μας, να τα αγοράσουν οι Ιταλιάνοι, να τα αγοράσουν οι Γάλλοι. Πάει πλέον, δεν υπάρχουν πλέον, γερόντια περπατούν εκεί πέρα και λοιπά. Και ομίλησε πάνω στο θέμα της υπογεννητικότητας.

Και είπε στο τέλος, είπε προφητικώς και ομίλησε και είπε ότι αν δεν ξυπνήσουμε, εάν δεν σαλπίσουν σάλπιγγες Αποκαλύψεως, αν μικροί και μεγάλοι δεν ξυπνήσουμε από το λήθαργο αυτό των εθνικών, η Ελλάδα, το ιστορικό αυτό έθνος, το ιστορικότερο έθνος μετά τους Ιουδαίους.

Ο Ιουδαίος, ένα έθνος που εβάσταξε τέσσερις χιλιάδες χρόνια μέσα στις θύελλες και ωκεανούς, το έθνος αυτό θα σβήσει. Και θα έρθει ο ιστορικός να γράψει: «Εδώ, στη μικρά γωνιά της Ελλάδος, κατοικούσανε μεγάλοι άνδρες, κατοικούσανε καλλιτέχνες, κατοικούσαν στρατηγοί, βασιλιάδες, ποιητές, φιλόσοφοι. Εδώ, στη μικρά γωνιά, η Ελλάς έζησε και πάνω στον τάφο της Ελλάς απέθανε από τα παιδιά της». Ω Θεέ μου, να μην δώσει ο Θεός τέτοια άγρια μέρα να γίνει. Καλώ εσάς εις εγερτήριον, εις πανεγερτήριον, όλους εσάς όσοι είστε εδώ. Και επειδή το κήρυγμα που κάνω εγώ, εγώ δεν σας εκλαμβάνω εδώ πέρα ως ακροατάς. Εάν θεωρείτε ότι έρχεστε μόνο, ακροαταί, για να ακούσετε, για να φραμώσετε, διαφωνώ ριζικώς. Εγώ θέλω κάθε ακροατή και ιεροκήρυκα. Κάθε ακροατή τον θέλω και Απόστολο. Κάθε ακροατή τον θέλω και σάλπιγγα και κάθε ακροατή θέλω να είναι αγωνιστής και να έχει ως σύνθημα: «Πίστις αγωνιστική». Πίστις αγωνιστική. Πιστεύομεν.

Πιστεύουμε στο Ευαγγέλιο, πιστεύουμε στην Ορθοδοξία, πιστεύουμε στα Άγια Δόγματα και συνεχώς πρέπει να δώσουμε την μάχη, τη σκληρή τελευταία μάχη, για να σωθεί αυτή η Ελλάδα. Καθ' ην στιγμήν η Τουρκία εντός των λίγων χρόνων, εντός των λίγων χρόνων, θα είναι 100 εκατομμύρια, για να σας δεις.

Και εμείς θα είμαστε νεκροθάφτες του ιστορικού αυτού έθνους. Για να μην είσαι λοιπόν το ιστορικό έθνος, θέλω ένα πετραχήλι, θέλω ένα πετραχήλι, μη κουνηθεί κανείς, θα βάλω πετραχήλι, θα βάλω πετραχήλι τώρα, τελείως ιστορία.

Στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, καθίστε στις θέσεις σας, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, βάλαμε πετραχήλι και απευθύνομαι, καθίστε κάτω, απευθύνομαι προς τις γυναίκες που έχετε την μεγαλύτερη ευθύνη.

Κι αν ο ιατρός, κι αν ο νοσοκόμος, κι αν ο άντρας, κι αν και αν και αν σας πιέζουν, χίλιες ώρες, χίλιες ώρες να σκοτώσετε το παιδί σας, μην το κάνετε το έγκλημα αυτό. Κι αν θέλω να ελπίζω ότι μέσα στο ναό αυτό δεν υπάρχει ούτε μία γυναίκα η οποία διέπραξε το έγκλημα αυτό.

Αλλά αν τυχόν υπάρχει γυναίκα η οποία διέπραξε το έγκλημα της εκτρώσεως για πέντε παιδιά, να μην ζητήσει τους ψευτοπνευματικούς πατέρες των Αθηνών που της επιτρέπουν όλα. Να ζητήσετε αυστηρούς πνευματικούς πατέρες και να δεχτείτε το επιτίμιον, αυστηρό επιτίμιον, γιατί αμφιβάλλω, είναι το μόνο αμάρτημα που αμφιβάλλω αν το συγχωράει ο Θεός.

Είναι το μόνο αμάρτημα που έφερε οτιματικά μεγάλη η άντρα συγχωράει ο Θεός. Μάλιστα. Λοιπόν, ζητήστε, και αν ποτέ ο άντρας σας σας πει, να πεις στον άντρα σου ότι, άντρα, δεν σε πήρα να πάω στην κόλαση.

Να πεις με θάρρος στον άντρα σου: χωρίς άντρα ζω, χωρίς άντρα ζω, χωρίς Θεό δεν ζω.

Βρίσκονται εδώ, κατάπυκνον ακροατήριον βλέπω, υψίδι των ακροατήριων, διπλασιάς των ακροατήριων. Απ' έξω είναι και άλλοι, απ' έξω στο πεζοδρόμιο είναι και άλλοι. Καλά λοιπόν, και όχι μόνο ορατοί και αόρατοι, διότι είστε μόνο οι ορατοί ακροαταί.

Είστε και πέντε και έξι και εφτά και οχτώ και το κύριο Μαθάνη μέχρι Αυστραλίας και μέχρι Αμερικής και μέχρι Ζηλανδίας και μέχρι Αφρικής. Ορατή και όρωτη ακούρατε, εδώ οι παρόντες όμως ιδίως ακούρατε. Τι σας λέγω; Ότι θέλετε να με ακούσετε, θα με ακούσετε, ότι εδώ δεν σας λέγω μεγάλα βάρη, δεν σας βάζω, δεν σας είπα, δεν σας λέω να σηκώσετε τον Λυκαβηττό στις πλάτες σας.

Στην πλάτη σας, διότι ο Λυκαβηττός δεν σηκώνεται, είναι βάρος μεγάλο. Δεν σας λέγω να σηκώσετε βράχια, σας λέγω να σηκώσετε ένα χαλικάκι. Και αν δεν το σηκώσετε το χαλικάκι, δεν είστε χριστιανοί, είστε ψευτοχριστιανοί. Το χαλικάκι το οποίο συνιστώ: τουλάχιστον σαράντα ημέρες να πάψετε να καπνίζετε, σαράντα ημέρες μέχρι το Πάσχα, μέχρι, όχι μέχρι τότε, αλλά και ακόμα, αλλά ως πείραμα, ως νηστεία. Και αν διά λόγους υγείας δεν μπορείτε να νηστεύσετε, ελάτε σε μένα να σας επιτρέψω και κρέας να φάτε και ψάρια να φάτε και γάλα να είναι, που δεν είναι τροφή, είναι σαν φάρμακα για τον ασθενή. Ελάτε να σας δώσω να κοινωνήσετε. Νηστεύσατε, νηστεύσατε από το τσιγάρο, και μόνο το τσιγάρο να νηστεύσουμε. 400 χιλιάδες παιδιά αναθρέψαμε. Και όσοι από εσάς έχετε τον ηρωισμό να πετάξετε, τώρα σας καλώ. Μπρος, γενναίοι, μην ντρέπεστε. Πάρκινσον, μην έχετε Πάρκινσον, γενναίοι, μπρος, θα έρθετε εδώ να πείστε τα τσιγάρα σας. Και να δώσετε χαρά μεγάλη και να γράψω σπίδα ότι 100, 200, 300, 500 δώσανε τα τσιγάρα τους.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Αναχωρώ για την ακριτική μου περιφέρεια, πάμε στα ψηλά βουνά, στην Πρέσπα πάμε. Τώρα όλοι μαζί, σηκωθείτε όρθιοι.

Λοιπόν, την άχραντον εικόνα σου λένε.

Σου λέγουν αυτοί.

Θυπερμάχου, στρατηγό τα ειδητήρια. Αν και είμαι κουρασμένος και επί μιάμιση ώρα ομιλώ και έκανα δύο κηρύγματα, να συγχωρήσω και το προηγούμενο κήρυγμα, να γίνετε ικανοποιημένοι, εντούτοις όμως δεν θα κατεβώ από το βήμα, θα μείνω εδώ μέχρι τέλους.

Να δω ένα χαρό, η πιο μεγάλη μου χαρά θα είναι να δω τέλος πάντων πόσοι είναι αγωνιστές, όχι απλώς ακροατές. Θέλω να δω εδώ τα άγια σας χέρια, άγια χέρια που θα αξίζουν περισσότερο από χίλιες μετάνοιες, από χίλια κομποσκοίνια· θα πετάξετε εδώ το τσιγάρο σας.

Ο Χριστός θα δώσει τη δύναμη. Τώρα όλοι μαζί, έλα λοιπόν όλοι μαζί, όλοι μαζί παρακαλώ, εδώ ο Χριστός θα δώσει τη δύναμη να το κόψετε.

Θα το κόψετε. Ο Χριστός, χωρίς αιμούδι να στεπίνονται, θα σας δώσει τη δύναμη να το κόψετε. Τώρα όλοι μαζί, όλοι μαζί, μια ψυχή. Οι χιλιαστές σταυρό δεν κάνουνε, χέρι κόβει, σταυρό δεν κάνει, χέρι κόβει, σταυρό δεν κάνει. Εμείς κάνουμε σταυρό. Όλοι μαζί λοιπόν, μια φωνή, μια ψυχή, η καρδιά μας, την φωνή μας μέχρι τα ουράνια, δι' ευχών των Αγίων.