Το Ευαγγέλιο μέσα στην εναντίωση και στις κατηγορίες

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are fools for Christ. Faithful people of God, my dear listeners, men, women, young people and children, you come from all parts of Athens, from the outskirts of Attica and even farther away, to this hall.

You come with a great desire to hear the Word of God and the preaching of the Gospel. More than that, you strive to put it into practice each day, to live a life of spiritual struggle, and to share these words of eternal life with others. You are my joy and my gladness, my pride.

I rejoice when I see you here in the hall. But there are listeners I can see and listeners I cannot. Those I can see are you who arrive so early, at five o’clock, even at four, to find seats here. You can both hear and see. In a way, you are the fortunate ones.

For it is good to see the speaker as well as hear him. That is the fullest way to listen. But beyond you, whose faces I can see here, there is another audience I cannot see.

That audience is made up of the people who called out from downstairs a little while ago. They move me deeply, truly they do. They arrived late because they had other matters to attend to, and now they stand on the stairs, beneath the hall’s shelter, and even out in the street.

All these people are part of the audience I cannot see. They cannot see the preacher. We ought to have a larger hall so that the Word of God can reach more people. And let me express another wish: what we truly need is a church. The house of God matters more than any hall.

We built halls so that the people could hear things we cannot say in the Church, where they would make us step down. But we ought to have a great church here, and I would love to preach in the largest church in Athens. An elderly bishop like me ought to be speaking in the Church of Saint Panteleimon on Acharnon Street. That is where we ought to speak.

But God granted us the chance to speak there only once. That was when the hierarchy seemed to agree with the course we had been preaching. It seemed to embrace the call we had raised, and I was so glad I felt as though I were flying to heaven.

I saw in the street the very call for which I have now struggled for half a century: we seek freedom and life in the Church.

Back then, I too, a naive man from the Cyclades, was taken in by that wave of enthusiasm. I stood with them to the end. But it was a dream, and the dream fell apart.

So you here in the hall are the audience I can see. The audience I cannot see is the one that called out a little while ago and moved me so deeply. They could not hear, and I wanted them to hear. They cannot see me, but now they can hear me.

It is deeply moving to think of the men and women standing at the entrance and on the stairs, listening to the Word of God, to the preaching of the Gospel. But there is yet another audience I cannot see.

Who are these listeners? When I am up at the bishop’s residence in Florina, many people come to see me. I ask one of them, ‘Where are you from?’ ‘Far away,’ he says. ‘Very far away.’ ‘Where?’ ‘Australia.’

Australia, mind you, is twelve thousand kilometres away. What a distance! Yet he says, ‘I heard you there.’ I tell him, ‘I have never been to Australia, nor can I go there, because Stylianos rules there.’

‘Yes,’ he says, ‘I listen to you there.’ ‘Where did you hear me?’ I ask. ‘At someone’s house one evening. They were having a religious gathering.’

We have overcome the barriers of distance, and the Word of God can be heard far and wide by countless listeners. John Chrysostom had no such means in his day. His voice was weak, and that is why he climbed into the pulpit, so people could hear him. In one homily he said, ‘I wish there were a mountain peak I could climb, and from there the whole earth could hear me.’

What John Chrysostom wished for has become a reality today. The Word of God is heard everywhere through radio stations and recorded tapes. And now technology has advanced so far, a sign of the times, that people say we will soon have computers where you press buttons, enter numbers, say the words ‘I believe in one God,’ and they are instantly translated into every language.

I am moved when I remember my youth. I had just left university when circumstances I would rather not describe, though they did me good, brought me to a dry, remote island in the Aegean Sea. I found myself on Ios, where I taught the children as an assistant teacher.

At school we taught the children the words of God, and I was happy. I was a private citizen; no one knew me beyond my small circle. People knew me simply as Andreas Kantiotis. But then, ah, what mysteries there are in a person’s life!

Some mysterious hand took me from the island, and I found myself in Mesolongi, now a cleric. I put on the cassock. From the moment I put it on, I ceased to be a private citizen and became a public man.

I belong to the ranks, allow me to say it, of the Church of Christ as she struggles and fights. I stand on the front line.

And so the people who watch us have every right to expect something of us clergy. The cassock is a heavy burden, a very heavy burden. It is like a burning coal. Wearing it is a fearsome responsibility.

A heavy burden.

I do not live a hidden life. As Christ says, I am like a city built on a hill, visible from every side. This is true of every Christian, but especially of a preacher: friends and enemies alike can see us.

And so people say all sorts of things about us. Some are friendly toward us; others are hostile, even malicious. They hurl accusations, slanders, and false charges at us, trying to destroy our standing. Then people say, ‘That is what priests are like. That is what preachers and bishops are like,’ and they stop coming to the Lord.

People are driven away by these slanders. Should we remain indifferent? When accusations and false charges are made against me, I cannot simply say, ‘They do not trouble me.’ Our forebears warned us about slander. And the Psalter says, ‘Deliver me from the slander of men, and I shall keep Your commandments.’

When slander and false accusations are heard, what should we do? As Augustine, the bishop of Hippo, says, every cleric, in whatever age he lives, needs two things.

The first, and the most necessary, is a clear conscience. His conscience must testify that he does not take hold of the Holy Chalice with unclean hands. It must testify that his heart and motives are pure, and that when he goes up to the pulpit, he himself strives to live by what he preaches.

He must preach with a clear conscience, seeking neither personal gain nor recognition, but the glory of God. A clear conscience is essential. Yet if he is to serve among people, he needs something else as well.

He needs a good name in society. Both are necessary: a clear conscience for his own sake and a good name for the sake of his work. Some people disregard their conscience entirely and care only about their reputation. They promote themselves in every way and enjoy being regarded as saints, prophets, and great teachers. They are pleased with that reputation, whatever the truth may be.

If a preacher of the Gospel has an unclean conscience and cares only about his name, he is a hypocrite. The words of the Gospel apply to him: the outside of the cup is clean, but the inside is full of uncleanness.

But suppose someone has a clear conscience and says, ‘I do not care what people say or write. Let them say and write what they like. My conscience is clear. I have committed none of these sins, and I do not care what anyone thinks of me.’

That will not do either. Such a person harms himself, because a good name is worth more than countless treasures. That is true for anyone, and all the more for a cleric. Think of an honorable woman falsely accused in an anonymous letter sent to her husband. Though she was innocent, she died by suicide after the accusation. That is how deeply slander can wound a person.

A good name matters in every person’s life, and still more in a cleric’s. Once he loses it, people no longer trust him. His work falls apart; it cannot stand.

So a man who says, ‘My conscience is clear, and I do not care what newspapers or magazines say about me,’ does wrong to himself. He also does wrong to the Church, which then appears to be made up of people guilty of such disgraceful things.

A cleric, then, needs two things: a good conscience and a good name. That is how it is. From the day I put on the cassock until today, I have been the subject of all kinds of comments, many of them deeply hostile.

But with God’s help, I have left none unanswered. I shall leave instructions for my spiritual children, those who remain close to me, of course. I do not know; I too fear that in the end I may find myself like the Apostle Paul, who said, ‘Everyone abandoned me.’

That may happen to me too. Yet I have told you: whether alone or with others, I will defend what is holy and sacred to my last breath. So I leave this instruction to those of my spiritual children who remain with me: when I close my eyes to this passing world, search the newspapers and magazines and publish everything written against Kantiotis.

The Apostle Paul did the same. He was the target of slander and false accusations. What did he do? Read his letters and see. Whole pages are devoted to his defense. ‘This is my defense to those who examine me,’ he says, and then he writes at length.

The Apostle Paul could have written a whole book in his defense. Again and again he answers his accusers and refutes them. He even tells of that extraordinary vision in which he was caught up to the third heaven and heard words that a human being cannot speak. He recounts even that great vision while defending himself against his accusers.

So we too follow this example of answering accusations. We must be ready to answer anyone who wants to level one charge or another against us. As I told you, I have many decorations. My chest is covered with them.

And I am blessed when people speak falsely against me. But there is one decoration I received long ago, during the dictatorship, and sadly I have been given it again.

It was less than a month ago that they gave me that decoration again, right there in the Synod. They call me mad. And there is no one here in the Church who has not heard it.

This charge has spread far and wide. They use it to shake the people’s trust. They say, “Why do you keep going to Kantiotis? Haven’t you heard? He’s mad.” You have all heard it.

So allow me to speak about this painful matter, about the decoration Satan fashioned and engraved in his own workshop.

All of us, priests, bishops, prominent people, young and old alike, are dust. I am earth and ashes. Only our Lord Jesus Christ is perfect.

There has never been a more perfect intellect than that of our Lord Jesus Christ.

A perfect intellect, a perfect nous. As Anaxagoras said, “Nous ordered all things.”

His words flashed like lightning. They struck with force and left his hearers speechless. From his lips flowed a great river, not little streams: a river of divine and eternal truths. People said, “No one ever spoke like this man.” His was a radiant intellect.

Yet some people questioned him. When Christ spoke those great truths, some who heard him said, “He has gone mad. Let us seize him.” Open Mark, chapter 3, verse 20, and see how they spoke of him.

They turned to the crowd with that accusation. In calling Christ mad, they attacked what is divine in man: the intellect, the image of God, which makes man a little god.

To question another person’s intellect and dismiss him as mad is a sin against the Holy Spirit, whose gift is present in every person’s intellect.

How much more is it blasphemy when directed against our Lord Jesus Christ! And that blasphemy continues. Even today, well-known psychiatrists claim to have examined the matter and try to prop up their weak case by saying that the Lord was mentally ill.

A more recent critic says the same thing: that Christ’s intellect was darkened. Yet he claims his own brilliant intellect could have advised Christ day and night, and Christ would not listen.

If Christ had listened to him, he says, he would have become a truly great man. God forgive me! Or take Judas, was he the one with sound judgment? So they called the Lord Jesus Christ mad. Why should we, small and insignificant as we are, be surprised if we are given the same name? Jesus Christ was called mad.

Paul too spoke of lofty things that his hearers could not grasp. Then Festus cried out, “Paul, you are mad!” But Paul answered, “I am not mad. I speak words of truth and sound judgment.”

I could speak about this at length, but I want to remind you of just one thing.

Try it yourselves. Board a train, a plane, or a car, open the Gospel there, and begin to read. Someone will call you mad and ask, “What is wrong with that man?”

Yes. You hesitate to do it. Why? Try it once. That is how things are in our age. As for me, I want to tell you how I preach. I do not simply speak without preparation.

I sit and study. I read and open Holy Scripture, the Old Testament and the New Testament. I pray and ask God to open my mouth so I may say a few sound words to the people. I also read the Rudder and the Fathers of the Church. What accords with the Fathers, with the teachers of the Church, with local councils and Ecumenical Councils, and with Holy Scripture, that is what I preach.

Nothing less, nothing more, not one iota. That is what I preach, even if the world has made up gospels of its own.

There is a gospel according to Nietzsche. That is what Hitler believed. And what is the other gospel believed by the so-called intellectuals? It is the gospel according to Freud: pansexualism. That is what people believe throughout the world.

So when we preach against these gospels of Satan, I hear the Apostle’s words very clearly: even if an angel came down, not Freud, not Nietzsche, not anyone else, but an angel, and taught something other than what the Apostles, martyrs, and confessors of our faith preached, we must not listen to him.

That is the principle I hold and preach. Now listen to the occasions when I was called mad.

When I went up to Florina, I found the people faithful. But there were some fashionable ladies who came from Athens and other places. They saw the situation, and one of them said, ‘In my parish...’

There is a beautiful lake there. The Ministry of Tourism saw it as a tourist attraction and proposed setting up a nudist center beside it.

I said, ‘That cannot happen.’ I came into conflict with them, and the center was never built. I did the right thing.

The Ministry of Tourism said, ‘How are we supposed to deal with this madman now?’

So I took up the matter and issued a circular, because a great many incidents had occurred. I will tell you just one. One winter day, a young woman came into my office in tears. ‘Why are you crying?’ I asked. ‘I’m going to kill myself. I’ll throw myself into the river and drown.’ The Sakoulevas River was rushing past. ‘I’m going to kill myself,’ she said.

‘No, my dear. What has happened?’ I asked. ‘I got engaged,’ she said, ‘and, according to the custom here in the area, we came together that very night, the night of our engagement. Now I’m five months pregnant.’

And suddenly, what did that scoundrel do? He took a plane to Australia. Yes, laugh, laugh. If it happened to your daughter, would you laugh?

So what did I do? I ordered that, from then on, anyone who had relations before Holy Matrimony would have the wedding in a chapel ten kilometers away, rather than in their own parish.

And that was the least I did. Then Psathas, I think, wrote that Athens had been rid of a madman, and the madman had gone to the border. When I was a preacher, they held Carnival down in Patras. No preacher spoke against it. I read Scripture, I read Nicodemus the Hagiorite, and I read the books. I became convinced that it was a remnant of our ancestors’ great idolatry. Our ancestors held such carnivals. I opposed it and published pamphlets. Finally, I decided to go and protest strongly. The police were alarmed when I approached. I went inside and looked around, trying to hide. “Are you a priest?” they asked. “I am.” “No, you are not a priest, you are Kantiotis!” They seized me, took me downstairs and put me in prison. They said, “Now we have a madman in prison!” I did well to oppose Carnival. Perhaps this is the only applause that pleases me, because I see you approving certain actions people call extreme, very severe actions. Then I went to Amyntaio. There they had a poor imitation of Carnival, a small and insignificant one. People drank so much that in the morning they walked on two legs and in the evening on all fours. There too, the people listened to me and decided to give the Carnival money to widows and orphans of the war of 1940. It was a fine event. Then I heard a voice on the telephone. “This is the Minister of Northern Greece.” “Very well.” This was during the dictatorship. He said, “You know, you are against the regime.” “I do not engage in politics,” I said. “I do not engage in politics.” “No, you are against the regime.” “That is what you say. Why am I against the regime?” “You are against the government’s national program.” I said, ‘Please tell me: how am I against your program?’ ‘You are against Carnival.’ ‘Oh, has Carnival become part of the national program? Well done,’ I said.

‘You’ll do very well indeed,’ I said. ‘How dare you speak to a minister like that? I represent the dictatorship,’ he said. ‘I’ll send you to the Holy Mountain!’ ‘Until now,’ I told him, ‘I have spoken to you respectfully, as a bishop to a minister. Now that you speak to me this way, I set aside the bishop and remember Kantiotis. And I’ll tell you what I think.’

I do not like people calling themselves members of the resistance these days. I took a stand on great and serious matters.

Less than a week later, they sent three university professors to examine me, to declare me insane and put me in a psychiatric hospital. What an ordeal that was! Tell me, please: in that case, did I do the right thing?

That is enough about that matter. Anyone who wants to read more can read a little booklet about the accusation that I had lost my mind. You will see what an ordeal I went through. Yes, they wanted me in a psychiatric hospital.

Now for one more matter. Even then, preparations were being made for the drama involving Liani. Even then. Please listen. They spoke of introducing divorce by mutual consent. I objected: “What God has joined together, let no one separate.” “So you still disagree with the Synod?” Seraphim said. “I will not sign,” I replied. “Has the prosecutor not knocked at your door?” “Am I to fear the prosecutor?” I said. “It is God whom I fear.”

You see, as it happened, the first divorce case concerned a relative of a prominent public figure. They used every means they could. I said, “I will not sign.” “I’ll kill you.” “Then kill me.” In the end, they referred me for trial at Rouf.

A court was going to try me. But they never did. Do you know how glad I would have been? I would not have been on trial for sexual immorality, adultery, theft, or any such wrongdoing. If I had been tried over this, I would have rejoiced.

But how could they hold a trial? A hundred buses were ready to come down from all over Greece. So the trial did not take place. That is how it was. I ask you: in that crisis, did we act rightly?

I have no more cases to tell you about. You see, I have placed myself under your examination, and I believe your approval is sincere. I rejoice that people still think according to the Gospel of Christ, and not according to the gospel of Freud, Marx, Lenin, or anyone else.

I believe there is still the nous of Christ, the spiritual mind of Christ, among people, rather than the thinking of Freud and the others. The way we think matters greatly. The thinking of the Greeks has changed; their minds have changed.

I know you. I know you are easily scandalized. Before I say this, let me begin by telling you that I read the lives of the Saints. Our Church is a heaven of its own, a heaven before which the sky above us is nothing.

Christ is the sun, and the Most Holy Theotokos (All-Holy) is the moon. The Saints are the stars, countless and varied. Just as there are many constellations in the sky, so in the heaven of the Church there is one called the fools for Christ.

A fool for Christ! You will say, “A fool? A madman?” Are there Saints who are mad? Yes, there are people called fools for Christ. What does that mean? Let me tell you about one or two of them.

These people could reason perfectly well. But how did they live among others? They did not follow all the rules of polite society, the rules that tell you how to behave and what to say to everyone you meet.

That sort of respectability lets people go their way without offending anyone. They see the most terrible trend, the gravest sin, and say nothing: “That is none of my business.”

But these Saints spoke harshly, and sometimes behaved in ways that shocked people. Others took their actions for signs of madness. Yet many people were saved through them, because they said what the bishop would not say to us.

They said what the preachers would not say while they were trying to please us. With their sharp words, these fools woke us up. They stripped away our masks and showed us what sort of people we really were. In doing so, they benefited us.

These are called fools for Christ, and there are many of them. One is Saint Andrew the Fool for Christ, who is connected with October 28. I will tell you another time about his vision, so I will not digress now. On the feast of the Holy Protection, he saw the Most Holy Theotokos (All-Holy) descend and cover the city of Constantinople with her sacred veil. The people of Constantinople took courage from that vision.

It is fitting that we remember this, for on that day we Greeks too became fools. What Greece did, standing up against a colossus, seemed like madness.

Ordinary reasoning would have told us to remain silent. But I want to finish, so I will go on. Now that I have explained this, believe me: since childhood I have been influenced by the lives of the fools for Christ. I liked them. And I admit that I have given people reason to call me a fool as well.

I hesitate to tell you about those earlier cases. There are about ten, but I will tell you only two. Here is the first. I was a military priest. I was called up in the middle of the night and went to be with the young men fighting for our beloved homeland.

I went up into the high mountains. Those young men lived through remarkable days. They waited through the night and woke in the morning to the reveille.

Memory eternal to them. Memory eternal. Because of them we stand free at the Parthenon today, while others enjoy the rewards of power.

I told the young men, “Do not eat on Wednesdays and Fridays; those are days of fasting. Do not blaspheme. A bullet comes addressed to the blasphemer.” We had incidents like that. “And keep your bodies pure and undefiled.”

Stay pure. Keep yourselves pure. We also produced something called “The Christian Soldier.” It reached thirty thousand copies and kept going. Those were unforgettable days, unforgettable days. At the time, the chief of staff was a man who had studied in France, by the Seine, and had adopted modern ideas.

Then he heard that the young men were eating no meat on Wednesdays and Fridays, that there was no blasphemy and no fornication. He was furious. He was a highly educated chief of staff, almost an atheist. I could tell you his name; he died some time ago. He said, “What is going on here? We have a mad preacher among us. I wanted the priest to speak only about patriotism, only about patriotism.” So I went to headquarters and presented myself before him.

“Yes, Chief of Staff, what do you want?” “Please, from now on, stop concerning yourself with fasting, prayers, and all these other things. Speak only about patriotism, nothing else.” I said, “You are mistaken. Love of country is inseparably bound to faith. There can be no homeland without faith.”

“Leave all that aside,” he said. “I am the chief of staff.” And I said, “I have a higher calling than yours. I am a clergyman of God. Do you understand?” But he persisted: “What you are saying is nonsense. Utter nonsense.”

What was I to say to him? Was I to launch into philosophy, psychology, or the Canons? In a flash, a thought came to me. You can judge it for yourselves. He had beautiful, thick blond hair, which he combed every morning. So what did I do? Here comes the crucial moment; here is the fool for Christ. I reached over and pulled a hair from his head. “If you cannot bear to lose even one hair from your head,” I said, “how can you expect me to let these beautiful things be taken from the Church?”

The next day General Kalogeropoulos summoned me. May his memory be eternal. He was a believer, a man from Corinthia, yes, a son of Corinthia.

The chief of staff had reported me and wanted to send me before a military court for trying to assault him, all because I had pulled a hair from his head.

“No,” he said, “we are in trouble now.”

There is another incident. I will not say the professor’s name; I love and respect him. He said to me, “Father, what was that you did to me today? You had those little children standing outside.”

“At that very moment,” he said, “I was speaking on the telephone with His Beatitude.”

“And those little ones were standing outside my door,” he said.

That is the second incident. There is a third, a fourth, a fifth, and a sixth. So I admit that I, too, have given people some reason to call me mad. And now that name hangs over me. One last example, which I had not even expected. All right, all right. I hesitate to tell it, in case I fail your test. But I can see that your judgment is sound.

Recently, in the Holy Synod, and I am accusing no one,

four bishops were to be chosen. I am not accusing any one of them.

A journalist had made certain allegations about one of them. So what did I say? I stood up and said, “As long as there is an accusation, he cannot be ordained. Let us postpone it for a month or two. Let the accuser bring his case before the court and face the consequences if the charge is false.”

I said the same thing to the man himself.

I said to him, “What you are doing is dreadful. You are making accusations against a good man.” I told him all this and more. Then, so they said, he went and lodged a formal complaint with the chief secretary.

And the Canons say that when a complaint has been filed, the ordination must be postponed. Let a month pass, or two or three, so that the man may go to his diocese with his name cleared.

This happened within the Synod itself. Well, I have said enough. I am finishing, I am finishing. But do you remember what I once told you about God’s alchemy, how He turns what is bitter into something sweet? How does He do it? Take this accusation that I am mad.

It became a boomerang for me. Do you know what a boomerang is? You throw it to strike someone else, but instead it comes back and strikes you.

A returning weapon. That accusation, “madman”, has become a boomerang. In my early years here in Athens, I lived at 12 Christokopidou Street, as my longtime listeners will remember. I sat in a basement, got up early in the morning, and wrote. When I am writing, I do not want anyone to disturb me.

Well, I was writing there when someone knocked at the door. A gentleman came in and asked, “May I interrupt you?” I was about to send him away. Then I thought, “Let him speak. I can stop for a moment.”

He said, “I have some questions, and I want you to answer them.” Very well, I thought, perhaps five questions. But he put ten to me: some about psychology, some about philosophy, and some about history.

I was amazed by the man. “Who is this?” I thought. I answered his questions, and about an hour passed. Then I saw tears in his eyes. He did not want the conversation to end. He became my friend; he has since died. He was a senior director in the city police, among the first officers to receive further training abroad.

He told me, “I was sitting in a drawing room with my wife and several other people.”

“Through good report and evil report.” Praise and slander can both bring people to us. They had been influenced by that word spoken about me. Who first said it? I do not wish to say. May his memory be eternal.

I will not name him. I love him and respect him. I have forgiven him. He even wrote me a letter and said, “How can I look you in the eye?” May his memory be eternal. I will not name him. Yet that word has traveled far. Here is our dear Nikos Sotiropoulos, who toured America.

People there said to him, “You follow that mad Kantiotis, and you come here to stir us up.” Well, that is how things stand.

You see, this personal matter is more than personal. I am a preacher of the Gospel and a bishop. So I have shared some personal confessions with you and told you everything. There is more I can tell you another time.

I will answer you. Now I will finish with a vision. I am moved as I speak of it, a vision.

They were called madmen. And now I see them coming forward. There they are! Can you not see them? They had the courage, amid this generation of unbelievers, to preach Christ. And when they preached Christ, they were seized. People said to them, “You preach Christ, but that is a fairy tale...”

Then we too will be free.

And as Papini said, in a great truth: “The madness of the Cross will save the world.”

And now, please pray for me. I will be here this week. We have a meeting of the Synod, duties to attend to, and various matters to address.

If I speak certain truths, they will hang the madman’s medal around my neck again. But your response tonight gives me courage. You too believe that this is how we must walk in this age, and that we must speak plainly and forcefully.

Well, when I first served on the Synod, there was an attempt to remove me under another law. I came nonetheless. Around September, I think, when Parliament begins its session, they told me, “Under the rules, you are a member of the Synod.”

“You must come and take part in the blessing of water at the Greek Parliament. The Archbishop and the Synod will be there. You must not be the exception.” I thought about it and told the man who brought me the message, “I will come.”

“But I will not come alone,” I said. “I want someone else with me. I will bring Father Porphyrios.”

They asked me, “Why do you want that monk to come with you?” I said, “He has an important mission.” “What mission?” “I’ll go there and say a few words first. Then it will be Father Porphyrios’s turn. I’ll ask the Greek Parliament, ‘What is your name?’ And I’ll answer for them: ‘Legion of demons.’”

Look at what has gathered in Parliament: the demon of adultery, the demon of fornication, the demon of atheism, the demon of unbelief, a whole legion of demons. Atheism and unbelief are there, along with all the rest.

And from there come all these evils. So if it is a legion of demons, it needs an exorcism rather than a blessing of water. Because I am a sinner, I’ll call Father Porphyrios. ‘Come, Porphyrios, take out the Cross.’ The Greek Parliament has no need of a blessing of water when they make a mockery of it. One person smokes; others behave improperly in all sorts of ways. They do not believe what I say, and they mock it.

I’ll preach to them and tell them what I have to say. Then Father Porphyrios will raise the Cross and drive out the demons that have made their home in the heart of Greece.

“But,” they said, “if we do that, what will happen? We’ll make news around the world!” Let it make news around the world. Let the Antichrist make news around the world.

That is all I have to say. You are my pride. Keep up the struggle, my brothers and sisters. Keep up the struggle. I shall prevail.

Well, let me say this: I will be here this week, and I ask for your prayers. I ask all of you to pray for me. When you pray beneath the stars at night for your children, for your wives and husbands, for our professors and teachers, pray for the holy remnant that remains, the holy remnant, the seven thousand who have not bowed the knee to Baal. Pray for the whole sacred company of religious associations, which this time are united in Christ Jesus, our Lord Jesus. And, God willing, I too shall acquire a radio station, up there at the border, so that they may hear in Skopje, so that they may hear in Skopje, the voice of the Bishop of Florina.

And as many as you wish, take one, take two, take three, and give them out. I want to believe that our net will catch more than little fish. It may catch a big fish too.

Παναγία Δέσποινα, Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων Δωδεκάς, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Λυπήσετε πρεσβείον προς τον Κύριο και ολοιεθήνε και σωθήνετα ψυχά σε μόνον. Αμήν. Εμείς Μωροί Διαχριστών, Πιστε Λαέ του Θεού Σεις οι προσφιλείς ακροατές, άνδρες, γυναίκες, νέοι και παιδιά, που ξεκινάτε από τα διάφορα σημεία της πόλεως των Αθηνών και ακόμα από τα διάφορα περίχωρα της Αττικής και ακόμα παραπέρα και έρχεστε εδώ στην αίθουσα αυτή

με προθυμία μεγάλη των λόγων του Θεού, το κήρυγμα του Ευαγγελίου, και ακόμη περισσότερο προσπαθείτε να το εφαρμόσετε στην καθημερινή σας ζωή και να ζήσετε μια ζωή αγωνιστική και να μεταδώσετε αυτά τα ρήματα της αιωνίου ζωής και εις τον κόσμο των υπόλοιπων κόσμων σεις λέγω εις τη χαρά μου και η αγαλλία σας μου, το κάτσιμά μου.

Χαίρομαι και αγαλλιώμαι όταν σας βλέπω εδώ εις την αίθουσα. Και είστε εδώ ακροατές. Ακροατές είστε ορατοί και αόρατοι. Ορατοί είστε εσείς που έρχεστε πολύ νωρίς, από τις 5, από τις 4 η ώρα, και καταλαμβάνετε την αίθουσα αυτή και κάθεστε στα καθίσματα και βλέπετε, και όχι μόνο ακούετε, και βλέπετε. Εσείς τρόπον τινά είστε οι προνομιούχοι.

Γιατί δεν αρκεί μόνο κανείς να ακούει αλλά και να βλέπει. Είναι αυτό ο τέλειος τύπος του ακροατού. Αλλά εκτός από εσάς που είστε ορατοί και σας βλέπω τα πρόσωπά σας εδώ, υπάρχει και το αόρατον ακροατήριον.

Και το αόρατον ακροατήριον είναι αυτοί που φωνάξανε πριν λίγο από κάτω. Πολύ μας συγκινεί, πολύ μας συγκινεί. Αυτοί αργοπορήσαν να έρθουν, διάφορες υποθέσεις οι άνθρωποι, και στέκονται εκεί κάτω εις τις σκάλες όρθιοι και κάτω εις το υπόστεγο της αιθούσης και εις τον δρόμο ακόμα.

Και αυτοί όλοι είναι το αόρατον ακροατήριον που δεν βλέπουν τον ιεροκήρυκα. Και θα έπρεπε να έχουμε πιο μεγάλη αίθουσα για να μπορέσει να ακούγεται και ο Λόγος του Θεού σε ευρύτερα στρώματα. Και θα έπρεπε ακόμα, ας εκφράσω αυτή την επιθυμία, θα έπρεπε όχι εδώ στην αίθουσα, γιατί είναι ο ναός της Εκκλησίας, παραπάνω από αίθουσες είναι ο Ναός του Θεού.

Και αν κάναμε αίθουσες, η αίθουσα έγινε για να ακούει ο λαός εκείνα τα οποία δεν μπορούμε να ακούμε στην Εκκλησία γιατί μας κατεβάζουν. Εδώ λοιπόν στην αίθουσα θα έπρεπε να έχουμε έναν ναό μεγάλο και θα ήταν επιθυμία μας να κηρύττουμε στον πιο μεγάλο ναό των Αθηνών. Εγώ, γεροεπίσκοπος, θα έπρεπε να μιλούμε στον ναό του Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών, εκεί έπρεπε να μιλάμε.

Αλλά εκεί μας λέει ο Θεός μόνο μια φορά να ομιλήσουμε. Και ήταν η φορά αυτή όταν η Ιεραρχία εφαίνετο ότι συμφωνούσε με τη γραμμή την οποία έχουμε κηρύξει. Εφαίνετο ότι συμφωνούσε με το σύνθημα που έχουμε υψώσει και χαιρόμουν και πετούσα στα ουράνια.

Όταν έβλεπα στον δρόμο το σύνθημα για το οποίο τώρα αγωνίζομαι μισόν αιώνα. Ζητούμε ελευθερία και ζωή στην Εκκλησία.

Τότε και εγώ, ο αφελής Κυκλαδίτης, απατήθηκα από αυτήν την ουσυροή και ήμουν μαζί τους μέχρι τέλους, αλλά όνειρο ήταν και διελύθη.

Και έτσι πάλι είναι λοιπόν το ορατό ακροατήριο εδώ που είστε στην αίθουσα. Το αόρατο είναι αυτό που φώναξε πριν λίγο και με συνεκίνησε, ότι δεν ακούνε και θέλω να ακούνε, δεν βλέπουν, αλλά τώρα τον ακούνε.

Και είναι πολύ συγκινητικό αυτό, ότι στέκονται όρθιοι άνδρες ή γυναίκες στα προπύλαια εδώ, στις σκάλες, και να ακούνε τον Λόγο του Θεού, το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Αλλά εκτός αυτών είναι και ένα άλλο αόρατον ακροατήριο.

Ποιο είναι τώρα το ακροατήριο; Όταν είναι καιρός που είμαι στη Μητρόπολη απάνω, στη Φλώρινα, έρχεται κόσμος αρκετός. από πού είσαι, του λέω, είναι μακριά λέει, πολύ μακριά, από πού είσαι, από την Αυστραλία.

Και η Αυστραλία απέχει, παρακαλώ, δώδεκα χιλιάδες χιλιόμετρα. Πόση μακρινή απόσταση! Και εκεί λέει σε άκουσα, μου πω δεν ήρθα εγώ στην Αυστραλία ποτέ, ούτε μπορώ να έρθω γιατί εκεί γα, ηγεμονεύει Στηριανός.

Λοιπόν, ναι, εκεί, λέει εγώ σε ακούω, λέει που με άκουσες, να σε ένα σπίτι λέει, ήταν μια βραδιά και κάνουν ένα θρησκευτικό πάρτι.

Διασπάσαμε τα φράγματα του χώρου και ακούεται ο Λόγος του Θεού εις όλα τα μήκη και τα πλάτη, την αχθώρα των ακροατηρίων. Και έτσι ο Ιερός Χρυσόστομος στην εποχή του δεν είχε τέτοιο μέσο και έλεγε σε κάποια ομιλία του, ο ισχνόφωνος Χρυσόστομος, που από αυτόν έγινε ο άμβωνας, γιατί ήταν πολύ ισχνόφωνος και αναγκάστηκε και ανέβηκε στον άμβωνα για να ακούει τη φωνή του, και έλεγε: «Θα επιθυμούσα», λέει, «να υπήρχε μια κορυφή βουνού, να ανεβώ στην κορυφή του βουνού και από εκεί επάνω», λέει, «να με ακούει όλη η γη».

Αυτό που έλεγε ο Ιερός Χρυσόστομος σήμερα είναι πραγματικότης και συνεπώς από το ραδιοφωνικό σταθμό ακούεται ο λόγος και από τις κασέτες ακούεται ο λόγος του Θεού παντού. Και τώρα τελευταίως, τόσο έχει αυξηθεί η τεχνολογία, ένα σημείο των καιρών, που λένε ότι στο εξής θα χτυπάς υπολογιστές, θα υπάρχουν ηλεκτρονικοί υπολογιστές που θα λες λογάρι, θα χτυπάς τα κουμπιά, θα χτυπάς τα νούμερα, με τα νούμερα θα χτυπάς και θα λες τη λέξη «Πιστεύω εις ένα Θεόν» και αυτομάτως θα μεταφράζεται σε όλες τις γλώσσες.

Συγκινούμαι όταν θυμούμαι, νεότατος. Μόλις βγήκα από το Πανεπιστήμιο, βρέθηκα υπό συνθήκας που δεν θέλω να ομολογήσω, αλλά συνθήκας που με ευεργέτησαν. Ευρέθηκα σε ένα ξερονήσι μακρό στο Αιγαίον Πέλαγος. Εκεί μέσα ευρέθηκα, στην Ίο, εκεί μέσα στην Ίο και ήμουν διδάσκαλος, βοηθός διδάσκαλος, κύριος στα παιδιά.

Ευχή, Στο σχολείο και τα διδάσκαμε τα λόγια του Θεού και ήμουν ευτυχής, ιδιώτης, κανείς δεν με ήξερε. Ήμουν γνωστός ως Ανδρέας Καντιώτης, έτσι στο μικρό μου κύκλο. Αλλά μετά, πω μετά, πω μετά, τι μυστήρια έχει η ζωή του ανθρώπου.

Κάποιο χέρι μυστηριώδες μ' άρπαξε από το νησί και βρέθηκα στο Μεσολόγγι πλέον κληρικός, έγινα κληρικός. Και φόρεσα το ράσο. Και από την ώρα που φόρεσα το ράσο, έπαψα πλέον να είμαι ιδιώτης και είμαι πλέον δημόσιος ανήρ.

Ανήκω εις την τάξη, επιτρέψατέ με να πω, είμαι εις την εμπροσθοφυλακή της μαχομένης, στρατευομένης Εκκλησίας του Χριστού.

Και συνεπώς ο λαός που παρακολουθεί έχει την αξίωση από μας τους κληρικούς. Βαρύ το ράσο, αλλά πολύ βαρύ το ράσο, κάρβουνο αναμμένο, πολύ κάρβουνο αναμμένο, φοβερό πράγμα είναι το ράσο.

Βασίλισμος.

Δεν ζω έναν βίος σκοτεινών, αλλά είμαι όπως Χριστός πόλης, πάσχριστιανός, αλλά προπαντώ σε κηρυκή, είμαθα πόλης χτισμένη στην κορυφή του όρος και είμαθα θεατή από όλες τις πλευρές του όρος, θεατής σε εχθρούς και σε φίλους εχθρούς.

Και συνεπώς είμεθα αντικείμενον ποικίλων σχολίων. Άλλοι μεν είναι φιλικώς προς εμάς διακείμενοι, άλλοι όμως είναι εχθρικώς διακείμενοι, τρομερά διακείμενοι, πονηρά, και εκτοξεύονται εναντίον μας ποικίλες κατηγορίες, όχι μόνο κατηγορίες, και διαβολές και συκοφαντίες, που προσπαθούν με τις συκοφαντίες ή διαβολάς να διασύρουν το κύρος, Να μην πάει ο κύριος μέσα εις τον κύριο πλέον Σου λέει οι παπάδες είναι τέτοιοι, οι ιεροκήρυκες είναι τέτοιοι, οι δεσποτάδες είναι τέτοιοι.

Και ο κόσμος απομακρύνεται με τα διαβολάσεις της οικοφαντίας Λοιπόν, θα μείνουμε αδιάφοροι; Υπάρχουν δύο κατηγορίες. Είναι κατηγορίες που ακούνε τις κατηγορίες και τις συκοφαντίες. Και λέμε θροσίζομαι, εγώ δεν θροσίζομαι όταν έχω κατηγορίες Εγώ δεν θροσίζομαι, εγώ τσεβωμέ Διότι είναι προγονικών λόγιων. Λένε οι πρόγονοι «Ποβούτας διαβολάς καμψευρίζος» και είναι ακόμα του Χριστού μας, του Εψαρτήριου που λέει «Ρίσε με από συκοφαντίας ανθρώπων και φυλάξω τα σεντονά σου σπόδρα».

Συκοφαντίες λοιπόν και διαβολές ακούονται και τότε τι πρέπει; Όπως λέγει ο Ιερός Αυγουστίνος, ο Επίσκοπος Ιππώνος, ο κληρικός, πας κληρικός σε οποιονδήποτε αιώνα κι αν ζει, έχει ανάγκη από δύο πράγματα.

Το ένα πράγμα των αναγκαίων, το αναγκαιότερο απ' όλα, είναι η συνείδησή του. Να μαρτυρήσει η συνείδησή του ότι δεν πιάνει με ακάθαρτα χέρια το Ιερό Ποτήριο. Να μαρτυρήσει η συνείδησή του ότι έχει αγνή καρδία και αγνά ελατήρια και να βαίνει τον άμβωνα και αυτά που κηρύττει να προσπαθεί ο ίδιος να τα εφαρμόσει.

Να κηρύττει με αγνή συνείδηση, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς συμφέρον, χωρίς δόξα, να αποβλέπει στην δόξα του Θεού. Είναι αναγκαία η αγνή συνείδηση, αλλά έχει και ανάγκη και ένα άλλο, εάν θέλει να δράσει εν κοινωνία.

Να έχει καλό όνομα στην κοινωνία, να έχει καλό όνομα, καλό όνομα. Τα δίλω αυτά είναι απαραίτητα, οι συνδυσίες μας για τον εαυτό μας και κατά το καλό όνομα για τη δράση μας. Μερικοί τι λένε; Μερικοί αδιαφορούν τελείως για τη συνείδησή των και ενδιαφέρονται μόνο για το όνομά τους, προβάλλουν το όνομά τους ποικιλοτρόπως και έχουν την φήμη Αγίου, Διδασκάλου, Προφήτου, Μεγάλου Διδασκάλου και Επισίας και χαίρονται και αδιαφορούν και έχουν σχέση, έχουν σχέση, δεν με ενδιαφέρει.

Εάν τέτοιο πράγμα συμβαίνει στον κήρυκα του Ευαγγελίου, τότε αυτός ο κήρυκας ο οποίος έχει ακάθαρτη συνείδηση και ενδιαφέρεται μόνο για το όνομά του, τότε αυτός είναι υποκριτής. Και σε αυτόν αρμόζει να λεχθεί το Ευαγγέλιο, ότι ομοιάζουν με εκείνους που το ποτήριον έξωθεν, το ποτήριον είναι έξωθεν καθαρόν αλλά έσωθεν είναι πλήρες ακαθαρσίας.

Λοιπόν, εάν πάλι υποθέσαμε ότι έχει καθαρή συνείδηση και αδιαφορεί τι θα πει ο κόσμος, δεν με ενδιαφέρει εμένα, δεν πα να λένε, δεν πα να γράφουν, δεν με ενδιαφέρει, δεν πα να γράφουν, εγώ έχω καλή συνείδηση και δεν είμαι ούτε πόρνος, ούτε μοιχός, ούτε κίναιδος, ούτε τίποτα άλλο και αδιαφορώ τι λέει ο Α και ο Β, δεν με ενδιαφέρει τελείως.

Αυτός δεν είναι έτσι, διότι αυτός, τι κάνει; Αυτός εγκληματεί εναντίον του εαυτού του, διότι το όνομα αξίζει παραπάνω από μυρίους θησαυρούς, το όνομα του ανθρώπου, όχι μόνο του κληρικού ή οντύποτε το όνομα του κληρικού, όπως μια τίμια γυναίκα βρίζεται σε πένθος και αυτοκτόνησε, διότι υπερβολή, διότι έλαβε ένα ανώνυμο γράμμα ο σύζυγός της, ο οποίος την κατηγορούσαν ότι ήταν μη κοινή γυναίκα, ενώ ήταν τιμιωτάτη η γυναίκα, τιμιωτάτη και εξομολογήθηκε στο πραγματικό, αλλά ο Παριμαλικός δεν πρόσεχε την περιβολήση.

Λοιπόν, το όνομα είναι αναγκαίο για τη ζωή παντός ανθρώπου, αλλά πολύ περισσότερο για τη ζωή του κληρικού. Έχασε το όνομά του, έπαψε πλέον να είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης, καταρρέει πλέον το έργο του, δεν μπορεί να σταθεί το έργο του, δεν στέκεται το έργο του.

Αυτός λοιπόν που λέει έχω καλή συνείδηση και αδιαφορώ δι' αυτό τι λένε και τι γράφουν, εφημερίδες, τα περιοδικά κλπ. Αυτός είναι εγκληματίας. Εγκληματίας εναντίον του εαυτού του και εγκληματίας και εναντίον της Εκκλησίας που παρουσιάζεται πλέον ότι αποτελείται από αυτά τα ελεεινά υποκείμενα.

Δύο πράγματα λοιπόν χρειάζεται ο κληρικός. Το ένα είναι η αγαθή συνείδησή του και το άλλο το καλό όνομα. Έτσι είναι. Και εγώ από την ημέρα που φόρεσα το ράσο μέχρι σήμερα έγινα αντικείμενον ποικίλων σχολίων, δυσμενεστάτων σχολίων.

Αλλά με τη βοήθεια του Θεού δεν άφησα κανένα αναπάντητο. Θα αφήσω εντολή στα παιδιά μου τα πνευματικά. Όσοι εννοείται μείνουν κοντά μου. Δεν ξέρω, φοβούμαι κι εγώ μήπως εμπλακώ στο τέλος σαν τον Απόστολο Παύλο που λέει: «Πάντες με εγκατέλειπον».

Μπορεί να φτάσω και εγώ, αλλά σας το δήλωσα και είπα, είτε μόνος είτε μετ' άλλων, τα όσια και ιερά θα υπερασπίσω. Θα τα υπερασπίσω μέχρι τελευταίας μου αναπνοής. Στα παιδιά λοιπόν που θα μείνουν κοντά, γιατί είμαι κακός και φεύγουνε, λοιπόν όσοι μείνουν κοντά αφήνω εντολή όταν κλείσω τα μάτια στον μάταιον αυτόν κόσμον να πιάσουν να ψάξουν εφημερίδες, περιοδικά και να δημοσιεύσουν όλα τα αντικαντιωτικά.

Αποστολική. Αυτά έκανε και ο Απόστολος Παύλος. Αντικείμενον που απαρώσει συκοφαντιών και διαβολών. Τι έκανε σε όψη ο Παύλος; Διαβάστε να δείτε. Σελίδες ολόκληρες στην επιστολή του είναι απολογία. Η εμή απολογία τοις εμέ ανακρίνουσιν αύτη εστί και γράφει, και γράφει, και γράφει.

Που μπορούσε να γράφει ένα βιβλίο, να είχε καιρό να γράφει ένα βιβλίο, ο Απόστολος Παύλος απολογούμενος, απολογείται συνεχώς, απολογείται και διαψεύδει. Και αυτό ακόμα το όραμα, το όραμα που δεν ήταν το οποίο ο Παύλος ότι ηρπάγη μέχρι τρίτου ουρανού και είδε και ήκουσε ρήματα άρρητα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι, αυτό το μεγάλο το υπερπαρά, το μεγάλο αυτό το όραμα, αυτό το μεγαλύτερο όραμα που είδε ο Απόστολος Παύλος, Του οφείλω μέχρι στους κατηγόρους. Απολογούμαι.

Έτσι λοιπόν κι εμείς ακολουθούνται σε αυτή τη διδακτική ή μεταδιαρκώσεις απολογίας. παντή το ερωτόντι σε κάθε ένα καλόπιο που θέλει να ξεκτοξεύσει την ΆΦΑ ή τη ΒΙΤΑ ή τη ΓΑΜΑ Κατηγορία. Πολλά παράσημα έχω, όπως σας είπα, φορτωμένο το στήθος μου από παράσημα.

Και μακάριος είμαι όταν γυρίζω στην ύποση πάνω από νεροήμα ψευγόβηλα η κοινή μου. Αλλά ένα παράσημο είναι το οποίο ήταν παλαιό, μου έδωσε επί της Δικτατορίας και το οποίο δυστυχώς και εκ νέου μου έδωσε.

Δεν είναι πολύ, ούτε ένας μήνας ζημιρότη που μέσα στη Σύνοδο μου έδωσαν το παράσημο εκ νέου. Το εστύρβωσα και μου το δώσανε εκ νέου. Και το παράσημο το οποίο μου δώσανε είναι: με ονομάζουν τρελό. Και δεν υπάρχει καλής εδώ στην Εκκλησία.

Και εδώ, και επειδή αυτό έχει μεγάλη διάδοση, μεγάλη διάδοση και κυκλοφορία, και προσπαθούν να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του λαού, και λένε πού πάτες εσείς το έχετε ακούσει, πού πάτε μόνο στον Καντιώτη, πώς είστε ρελός, το έχετε ακούσει όλοι.

Λοιπόν, γι' αυτό και εγώ θα επιτρέψετε σε αυτό το θέμα, το καυτό θέμα, σε αυτό το παράσημο το οποίο με στίλβωσε και χάραξε ο Σατανάς μέσα στο εργαστήριό του.

Είμαστε όλοι εμείς, όλοι, παπάδες, δεσποτάδες, κορυφαίοι άνθρωποι, μικροί, μεγάλοι, ανεξαιρέτως, είμασταν έναν πελώνο με την εικόνα, μια σκόνη είμασταν. Εγώ είμαι η γη και σποδώς, είμαι ο Κύριος η Μόνης του Χριστός.

Δεν υπήρχε άλλη διάνοια πιο τέλεια από τη διάνοια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Τέλεια διάνοια, νους, αυτά που λέει ο Αναξαγόρας: νους, λέει, τα πάντα διακόσμησε.

Λόγος αστραπτερός, λόγος που είναι συντριβή, ο οποίος είναι λόγος αποστομωτικός, ποταμός ρέει από τα χείλη του, όχι ριάκια, ποταμός μεγάλος, μια άρας θείων ελιτιών, μεγάλων ελιτιών, αθανάτων ιδεών. Ουδέποτε ελάλησε, οι αμήνιοι άνθρωποι τι έλεγανε; «Ουδέποτε ελάλησε ούτως άνθρωπος». Διάνοια φωτεινή, φωτεινοτάτη διάνοια.

Τώρα τελευταίως, να το σχετίσαμε, υπάρχουν μια τάσεις και υπάρχουν οι οποίοι αμφιβητούν και λοιπόν τι λένε; Ο Χριστός που εκείνη την ημέρα τους έλεγε μεγάλες αλήθειες, Τότε μερικοί ακροαθέτου, γραμματείς και φαρισαίοι είπανε αυτός τρελάθηκε να τον πιάσω με. Πήγα να τον πιάσω. Αυτός λέει ξέρεις τρελάθηκε. Ανοίξε παρακαλώ Μάρχο 3 κεφάλαιο 20 στίχο να το δείτε ότι ξέρεις τι. Τρελάθηκε λέει αυτός. Τι του ρακούτε λέει αυτός.

Στράφηκαν στον κόσμο και τότε ο Χριστός που είδε ότι συκοφαντείται στο θεϊκό του στοιχείο. Θεϊκό στοιχείο μες στον άνθρωπο είναι το μυαλό του. Θεϊκό στοιχείο, η εικόνα του Θεού. Αυτό που τον κάνει τον άνθρωπο μικρό θεό τον κάνει.

Λοιπόν, το να αμφισβητείς τη διανοητικότητα του άλλου ανθρώπου Και να τον εξοφλήσεις με τη λέξη να τρελώσει Είναι μια σημεία κατά του Αγίου Πνεύματος το οποίο πας άνθρωπος έχει μέσα στην υπόστασή του ως διάνοια.

Προείδε περισσότερο, βλαστημία είναι κατ' του Κυρίου η μόνος του Χριστού, το ολέψε. Και αυτή η βλασφημία εξακολουθεί. Να, λένε ότι ο Κύριος, λένε διάσημοι ψυχίατροι, οι οποίοι εξετάζουν και ερευνούν και λένε και προσπαθούν να στερεώσουν το σαθρό οικοδόμημά τους επί της άμμου, αυτοί εξακολουθούν και μέχρι σήμερα να λένε ότι ο Κύριος είναι ένας φρενοβλαβής.

Και το λέει αυτό και ο κρυασμός, ο τελευταίος κρυασμός, το λέει και αυτό. Ότι διάνοια δεν είχε, ήταν σκοτεινή η διάνοια του Χριστού. Σκοτεινή διάνοια, λαμπρά διάνοια που τον συνεβούλευε μέρα νύχτα και δεν άκουε καθόλου.

Που να τον άκουε, θα ήταν πραγματικός μεγάλος και ψηλός άνθρωπος. Θεέ μου, συγχώρεσέ μου. Ή ο Ιούδας, αυτός είχε διάνοια, αυτός είχε διάνοια. Λοιπόν, τρελός ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Τι παραξενώματα λοιπόν, και αν εμείς τα μικρά και ασήμαντα όντα τιτλοφορούμε με τον τίτλο του τρελού; Τρελός ονομάστηκε ο Ιησούς Χριστός.

Αν του ανήθεσε ψηλά στρώματα, μεγάλα στρώματα, και δεν μπορούσαν αυτοί να παρακολουθήσουν τα υψηλά νοήματά του. και σε μια στιγμή ο Φίδιξ λέει «Μένει Παύλο, τρελά, τρελά είχες» λέει «Πιάστε τον» Και τότε ο Παύλος απήντησε: «Οὐ μαίνομαι, δεν είμαι τρελός, ἀλλὰ ἀληθείας καὶ σωφροσύνης ῥήματα ἀποφθέγγομαι», ο Φήστος.

Και θα ήταν μακρός ο λόγος, αλλά ήθελα να προσιάσω ένα μόνο, υπενθυμίζω στην αγάπη σας.

Τολμήσατε, ταξιδεύσατε, αντέστε μέσα σας, τολμήσατε, μπείτε μέσα στους σιδηροδρόμους, μπείτε μέσα στα αεροπλάνα, μπείτε μέσα στα αυτοκίνητα και ανοίξετε εκεί το Ευαγγέλιο να διαβάζετε, και θα σας πούνε τρελό: «Τι είναι αυτός;»

Μάλιστα. Δεν τολμάτε, είστε έξυπνοι, γιατί δεν τολμάτε να το κάνετε; Για να κάνετε μια απόπειρα, κάντε μια απόπειρα. Λοιπόν, έτσι είναι στους αιώνας αυτούς. Συνεπώς και εγώ θέλω να ομολογήσω και να είπω ότι ως άκης κηρύττω, δεν κηρύττω έτσι από ετοίμαστα.

Κάθομαι και μελετώ, κάθομαι και διαβάζω και ανοίγω την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Και προσεύχομαι και παρακαλώ τον Θεό να ανοίξει το στόμα μου να πω πέντε λόγια σωστά στον κόσμο. και διαβάζω το πυράλιο και τους Πατέρες της Εκκλησίας και ό,τι είναι σύμφωνο με τους Πατέρες και ό,τι είναι σύμφωνο με τους δασκάλους της Εκκλησίας και ό,τι είναι σύμφωνο με τοπικάς και οικουμενικάς συνόδους και ό,τι είναι σύμφωνο με την Αγία Γραφή, αυτό κηρύττω.

Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο, ούτε ένα ιώτα. αυτό κηρύττω Έστω και αν ο κόσμος έχει φτιάξει τα δικά του Ευαγγέλια.

Ευαγγέλιο. Είναι το κατά Νίτσε Ευαγγέλιον. Αυτό πίστευε ο Χίτλερ. Και τι είναι και το άλλο Ευαγγέλιο που το πιστεύουν οι ψευτοκουλτουριάρηδες; Είναι κατά τον Φρόιντ, τον Εβραίο, Ευαγγέλιο, ο πανσεξουαλισμός. Αυτά πιστεύει σ' όλο τον κόσμο.

Όταν λοιπόν εμείς κηρύττουμε εναντίον των Ευαγγελίων αυτών του σατανά, τα οποία κηρύττουν και λοιπά, ακούω τον Απόστολο πάρα πολύ: κι αν ακόμα άγγελος, άγγελος, όχι Φρόιντ, όχι Νίτσε, όχι ο ένας και ο άλλος, αλλά το πιο ισχυρό πνεύμα κατέβει και διδάξει άλλα πράγματα εκτός από εκείνα τα οποία κήρυξαν οι Απόστολοι και οι μάρτυρες και ομολογητές της πίστεώς μας, δεν θα τον ακούμε.

Αυτή την αρχή έχω, αυτή την αρχή έχω την οποία κηρύττω. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την αρχή κηρύττω. Λοιπόν, ακούστε τώρα σε ποιες περιπτώσεις ονομάστηκα τρελός.

Φλώρινα επάνω, όταν πήγα, με εκείνες τις κυρίες εκεί, ο λαός είναι πιστός, αλλά κάτι κοκόνες που έρχονται από την Αθήνα και από άλλα μέρη. Και οι οποίοι βλέπουν την κατάσταση, λέει, εμείς, λέει, εγώ στην ενορία μου, λέει, στον χάτος την επισίας την μεγάλη επισία, λέει.

Σαν τη Βαλαιρέα, σαν κάτι υπό της Τιβεριάδος λίμνης, που λέει εκεί πέρα, και ωραία αυτή η λίμνη. Λοιπόν, βρήκανε εκεί επισήμενο τουρισμός του Υπουργείου του Τουρισμού και είπε ότι εκεί είναι τα Μάσιον να εγκαταστήσουμε κέντρο γυμνιστών.

Λοιπόν, συνεπώς είπα, είναι αδύνατο να συμβεί. Εκεί ήρθα σε ένα γεραμό και το κέντρο δεν έγινε, έκανα καλά.

Το Υπουργείο του Τουρισμού μου είπε με αυτό το τρελότες πότε θα τα βάλουμε τώρα.

Λοιπόν, έκανα το αίτημα αυτό. Το αίτημα αυτό το βρήκα και έβγαλα εγκύκλιο, διότι συνέβησαν πολλά επεισόδια. Ένα μόνο σας λέγω: μια μέρα ήρθε μια κοπέλα στο γραφείο μου, κλάμα, κλάμα. «Τι κλαις;» «Θα αυτοκτονήσω, θα πέσω στο ποτάμι να πνιγώ». Ήταν χειμώνας καιρός, έτρεχε ο ορμητικός ο ποταμός Σακουλέβας. «Θα πάω να αυτοκτονήσω».

Όχι λέει ο κυρά μου, τι έχεις κορίτσι μου, να λέει αραβωνιάστηκα λέει και έτσι λέει σύμφωνα με το έθιμα που έχουμε εδώ στην περιφέρεια «Σμίξαμε το ίδιο βράδυ, το ίδιο βράδυ της αρραβώνας σμίξαμε και τώρα είμαι έγκυος πέντε μήνες», λέει.

Και ξαφνικά ο κυρατάς τι είπε σκότει πήρε το ροπλάκι πήρε στην Ευστραλία Ναι, γελάτε, γελάτε. Για να συμβεί στο κορίτσι σας, για να συμβεί στο κορίτσι σας, θα γελάσετε;

Αλλά τι έκανα εγώ; Διέταξα ότι από εδώ και μπρος όποιος έχει προγαμιατικές σχέσεις δεν θα παντρεύεται μέσα στην ενορία του, αλλά δέκα χιλιόμετρα μακριά σε εξωκκλήσια.

Και ήταν το λιγότερο αυτό, το λιγότερο που έκανα. Και τότε έγραψε ο Ψαθάς, νομίζω, ο τρελός, η Ευνίτουση αυτή από έναν τρελό και φύγε ο τρελός στα σύνορα. Ανάληψη, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγ Λέω, ναι, πού, λέω, παρακαλώ, είμαι εναντίον του προγράμματός σας; Είστε εναντίον του Καρναβάλου. Μπα, ο Καρναβάλος μπήκε στο Εθνικό Πρόγραμμα; Μπράβο σας, λέω. γράψε ροψαθάς νομίζω, ο τρελός, ευλίτωσε η αθήρα από έναν τρελό και πήγε ο τρελός στα σύνορα. Η ερωτέχεια είναι καλά. Όταν ήμουν ο κύρικας εδώ, κάτω στην πάθρα κάναν καρναβάλι. Κανείς ο κύρικας δεν μιλούσε. Εγώ διάβασα τη γραφή, διάβασα τον Νικόδημα τον Αγίδη, διάβασα τα ευλοία. τον Αγίριτη, διάβασα τα ευλοία και είδα, επίστηκα, ότι είναι λείψανο μεγάλης δολατρία στον προγόνα μας, τον Άφρε. Οι προγονείς μας έκαναν τέτοια καρναβάλια, καρναβάλια τέτοια. Και αντιστάθηκα και δημοσίευσα φυλάδια. Και τέλος, λοιπόν, επαφεφάσισα να πάω να δημαρτυρηθώ εντόνως. Τρώματε αστυνομία που όταν πλησίασε κάτω στο έλιον μπαίνω στα ματούτια με αξιοστησία, μπαίνω μέσα, ψάχνω, ψάχνω εγώ προσπάθησα να κρυφτώ. Ψάχνω, εγώ προσπάθησα να κρυφτώ. Λοιπόν, λέγανε εσύ παπάς λέω. Είμαι λέει μπα, δεν είσαι παπάς εσύ λέει, είσαι ο καντιώτης λέει. Λοιπόν, με αρπάξανε, με αρπάξανε και με κατεβάσανε κάτω και πήγανε στη φυλακή κάτω και λέγανε να παίξουνε. Έχουμε τρελό τώρα στη φυλακή μέσα έχουμε. Είναι τρελό. Έπαιξε καλά από μου αντίον του καρναβάδου. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Αυτός ο Καρνάβαλος, ο Καρνάβαλος Στραμίδιο, που πάντως όμως μεθούσανε και το πρωί περπατούσανε με τα δύο και το βράδυ περπατούσανε με τα τέσσερα από το μεθύστρος. Λοιπόν πάλι εκεί πέρα, με ακούσανε, με ακούσανε οι άνθρωποι, με ακούσανε τίποτα και προφάσισαν τα χρήματα από τα πανού να τα δώσουν σε χείρες και ορφανά τα χρήματα του πολέμου του 40. Ήταν μια ωραία εκδίδωση. Οπότε λοιπόν... Οπότε, λοιπόν, ακούω από τηλέφωνο μια φωνή. Ας την πούμε. Λέω, εδώ μου, λέει, υπουργός της Βορειοελλάδος. Πολύ καλά. Πατήγης, γα, της δεξατορίας. Πολύ καλά. Λέει, ξέρεις, λέει, είσαι αντίον του κατεστώτος. Λέω, εγώ δεν πολιτεύομαι, λέω. Εγώ δεν πολιτεύομαι. Όχι, λέει, είσαι αντίον του κατεστώτος. Το λέτε εσείς, λέω. Γιατί είμαι αντίον του κατεστώτος. Το λέτε εσείς λέω, γιατί είμαι αντίον του καρναβάλου, είστε εναντίον του εθνικού προγράμματος της κυβερνήσεως. Λέω, ναι, πού λέω παρακαλώ είμαι αντίον του προγράμματός σας, είστε αντίον του καρναβάλου. Μπα, ο καρναβάλος μπήκε στο εθνικό πρόγραμμα, μπράβο σας λέω. Έπαιρξα καλά που ήμουν αντίον του Καναβάλλου. Ίσως είναι τα μόνα χεροκροτήματα που ευχαριστούν. Διότι βλέπω ότι επιδοκιμάζετε ορισμένες ενέργειες που τις θέλουν ακραίες ενέργειες. που της στέλνουν ακραίες ενέργειες, ακραίες, μυστηρότητες ενέργειες. Λοιπόν, μάλιστα, πάω στο αμύνδιο στον Μερτό, εκεί ένα καρνάβαρο σκακέχτυπο, μικρός και ασήματος, ένας μικρός και ασήματος καρνάβαρος, καρνάβαρος στο αμύνδιο.

Λοιπόν, πολύ καλά θα πάτε, λοιπόν, πολύ θαυμάσια θα πείτε. Ρώσε χαλά πώς μιλάς τον Υπουργό, είμαι της Δικλατορίας μου λέει, θα σε στείλω στο Άγιον Όρος, στο Υπουργομείο θα σε στείλω, στο Υπουργομείο. Αχ, σου λέω, μέχρι τώρα σου μιλούσα σεμνά, λέω. Σου μιλούσα ως επίσκοπος προς υπουργό, λέω. Τώρα που μιλάς με αυτή τη γλώσσα, λησμονώ τον επίσκοπο και θυμούμαι τον Καντιώτη. Και σου λέω ό,τι δεν σκάφε.

Και ύστερα πολλοί σε μέρες θα κυκλώσανε την... Δεν καθόμαι, δεν μου αρέσει ο αντιστασιακός. Τώρα που κάνουν, δεν μ' αρέσουν. Δεν μου αρέσουν το αντιστασιακό. Εγώ αντιστάθηκα πάνω σε ζητήματα μεγάλα και υψηλά ζητήματα.

Ύστερα δεν πέρασε μια εβδομάδα και μου στέλνουνε απάνω τρεις καθηγητάς από ένα πανεπιστήμιο. να με εξετάσουν ότι παρεφρόνησα και να με βάλουν στο ψυχιατρείο. Τι πολύ ιστορία με λάβεις! Λοιπόν, λοιπόν, σας παρακαλώ πολύ, σε αυτή την περίπτωση, έπραξα καλά, έπραξα καλά.

Λοιπόν, πάει αυτή η περιοχή. Όσοι θέλουν να διαβάσουν, να διαβάσουν ένα μικρό γερμιαράκι, που εξάζονται το εξέστημεν, να δείτε τι περιπέτεια πέρασα, τι περιπέτεια μεγάλη πέρασα. Ναι, παραλογίζομαι εκεί στο ψυχιατρείο.

Ναι, λοιπόν, παραλογίζομαι εκεί στο ψυχιατρείο. Λοιπόν, και τώρα και μια άλλη ακόμα ενέργεια. Ευχή, Σύνοδο, λέει ο Αυτός, ο Σεραφείμ, εγώ δεν υπογράφω. Αν μου έκλαινε ο εισαγγελέας και έχει χτυπήσει την πόρτα σου, τι λόγο είπεσαι εσύ λέω, η εισαγγελέα θα βαβηθώ, το θέμα που είμαι. Τι περιπέτεια πέρασα, τι περιπέτεια μεγάλη πέρασα. Ναι, παραολύνουμε αυτοί στο ψυχιατρίο. Ναι, λοιπόν, παραολύνουμε αυτοί στο ψυχιατρίο. Λοιπόν, και τώρα και μια άλλη ακόμα ενέργεια. Είπαν εκεί πέρα, είπαν τότε, από τότε προετοιμάζεται το δράμα που λέγεται Λιάννη. Από τότε προετοιμάζεται. Σας παρακαλώ. Βλέπω και ο Ξερνικά λέει, θα κάναμε λέει το συνετικό διαζύγιο. Μπα, λέω, που το κάνατε, η Ελλάδα δεν βλούνει το συνετικό διαζύγιο. Ο άνθρωπος, ο Θεός συνέδωξε, άνθρωπος μη χωριζέτο. Μόνο το φτιάχνει να προσάχνει το χωρίς το ανθρώπινο. Μη προσάχνει το ανθρώπινο, ούτε το φτιάχνει. Τίποτα αυτή, καλά, εγώ τη διαφώνησα εγώ με τη Σύνοδο, λέει ο αυτός, ο Σεραφείμ, εγώ δεν υπογράφω. Αν βλέπει ο Σαγγελέ Σας παρακαλώ. Βλέπω γεωξανικά λέει, θα κάναμε λέει το συναισθητικό διαζύγιο. Μπα, λέω, που το κάνατε, η Ελλάδα δεν βλούνει συναισθητικό διαζύγιο. Ο άνθρωπος, ο Θεός συνέδεξε, άνθρωπος μη χωρίς αυτό. Μόνο το φτιάχνει να προσάχνει το χωρίς το ανθρώπινο. Μόνο το φτιάχνει να προσάχνει το χωρίς το ανθρώπινο. Ούτε το φτιάχνεις. Υπότιτλοι AUTHORWAVE Καλά, τότε διαφώνεις ακόμα με τη Σύλλοδο, λέει ο αυτός, ο Σεραφείμ, εγώ δεν υπογράφω. Αν βλέπεις ότι ο Σαγγελέας δεν έχει χτυπήσει την πόρτα σου, τι λόγο είπες εσύ λέω, η Σαγγελέα θα βοηθώ, το θεέ μου βοούμε.

Να δείτε λοιπόν, κατά σύμπτωση, το πρώτο διαζύγιο βγήκε στη πρόληγα ενός μεγάλου και επισήμου προσώπου. Τι μέσα χρησιμοποιήσανε; Δεν υπογράφω. Θα σε σκοτώσω. Να με σκοτώσεις. Είπαν, είπανε το τέλος τι κάνε, γιατί παραπέμψανε να με δικάσουν στο Ρουφ.

Έχει κάθεται να με δικάσω, δικαστήριο. Αλλά δεν με δικάσανε, διότι εγώ θα ξέρεις τι χαρά θα είχα. Να μην δικαστώ ως πόρνος, να μην δικαστώ ως κίνητος, να μην δικαστώ ως μοιχός, ως κλέφτης, ολοποντής, να δικαστώ για αυτά, πετωράνια πετάω.

Λοιπόν, πού να κάνω δικαστήριο; Ήταν έτοιμα να κατεβούν 100 λεωφορεία από όλη την Ελλάδα. Δεν γίνεται πως σαν ιερός και ματιώθει δίκη τα λάξαρη τσουκαλάδες, εμπάντως το χερούλι αλλού. Λοιπόν, έτσι είναι. Σας ρωτώ, στην κρίση αυτή, πράξαμε καλώς;

Δεν έχω άλλες περιπτώσεις. Βλέπετε λοιπόν, έθεσα τον εαυτό μου υπό εξέταση και την έρευνα και πιστεύω ότι η επιδοκιμασία σας είναι ειλικρινής και χαίρομαι διότι ο λαός ακόμα εξακολουθεί να σκέφτεται κατά το Ευαγγέλιο του Χριστού και όχι κατά το Ευαγγέλιο του Φρόιντ και του Μαρξ και του Λένιν και του ενός και του άλλου.

Θεωρώ, διότι υπάρχει ακόμα νους Χριστού μέσα στον κόσμο, διάνοια Χριστού και όχι διάνοια Φρόιντ και διάνοια... Και η σκέψη είναι μεγάλο πράγμα, άλλαξε οι σκέψεις των Ελλήνων, άλλαξε, αλλάξαν τα μυαλά, καλά το είπε εκείνος, Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ

Επιτέλους, ευχή,

Ξέρω, εγώ σας ξέρω, είστε σκανδαλιστοί. Προτού να το πω, θα κάνω ένα προοίμιο, ότι διαβάζω τους βίους των Αγίων. Και η Εκκλησία μας είναι ουρανός, τίποτε είναι ουρανός, τίποτε είναι ουρανός μπροστά στον ουρανό της Εκκλησίας μας.

Ήλιος είναι ο Χριστός, Σελήνη Παρθένος είναι η Παναγία Θεοτόκος. και άσφαλα είναι οι Άγιοι, κατομύρια, ποικίλια αστερισμοί Και όπως επάνω στον ουρανό υπάρχουν αστερισμοί, ποικίλοι αστερισμοί, έτσι στον ουρανό της Εκκλησίας υπάρχει ένας αστερισμός που ονομάζεται σαλοί εν Χριστώ, διά των σαλών.

Σαλή δια Χριστώ, θα πεις Σαλός τρελός θα πεις. Υπάρχουν Άγιοι τρελοί, υπάρχουν Άγιοι. Ναι, υπάρχουν τρελοί, μα τι σου λέω τέλος, σαλός διά Χριστόν, σαλός διά Χριστόν. Τι σημαίνει; Ένας δύο από αυτούς, ναι, λοιπόν, τι θα πεις σαλός;

Αυτοί λογικήσανε, αλλά μες στην κοινωνία που βιούσανε, τι έκαναν; Δεν μιλούσανε με το «Τώρα είναι το Σαβουάρο Βρύβλη». Μιλούν «Έχουν τον κανόνα συμπεριφοράς». Και στον διάλογο «Καλημέρα» και στον άγγελο «Καλημέρα». Παντού, παντού.

Είναι καθωσπρεπισμός, έτσι βαδίζουν, να μην θίξουν κανένα, να μην θίξουν κανένα, περνούν θαυμάσια, να μην θίξουν κανένα, προστάτως, να δουν το φοβερότερο ρεύμα, τη μεγαλύτερη αμαρτία, τίποτα. Εγώ, δεν είναι δουλειά μου αυτή, δεν κάνω τέτοιο πράγμα.

Ενώ αυτοί οι Άγιοι είχαν μια τραχιά γλώσσα, τραχιά, και έκαναν μερικά πράγματα τα οποία ενώ ήσαν κληρώσεις μιας σειράς αγανακτήσεως, ο κόσμος θα εκλάμβανε ως ήρωες παραφροσύνης. Εσόκαραν άμα τα χριστούμε αυτοί, η τροσιμποροφάρ αυτών των ανθρώπων εσόκαρε, εσόκαρε, και πολλοί όμως έχουν σωθεί, διότι λέγανε αυτά που δεν μας λέει ο Δεσπότης.

Αυτά που δεν μας λέγουν οι ιεροκήρυκες, που μας χαϊδεύουν, αυτοί με το φραγκέι αυτές τις γλώσσες μας κάνουν να ξυπνήσουμε, αφαιρούν την μάσκα και μας λένε τι παλιάνθρωποι είμαστε. Αφαιρούν την μάσκα μας και μας δείχνουν τι είμαστε, και ωφελούν αυτοί.

Αυτοί λέγονται σαλοί, είναι πολλοί αυτοί. Ένας εξ αυτών είναι και ο Άγιος Ανδρέας ο Σαλός, που συνδέεται με το 28 Οκτωβρίου. Ευαγγέλιο, το όραμα, θα σας πω άλλοτε, μην κάνω τώρα παρεκβάσεις, θα σας πω για τον Ανδρέα τον Σαλό, που συνδέεται το όραμα που είδε ο Σαλός την ημέρα της Αγίας Σκέπης, που είδε την Αγία Παναγία να κατέρχεται και να σκεπάζει με το ιερό μαντήριό της την πόλη της Κωνσταντινούπολης, και αυτό και λοιπά, και αυτό, ο Σαλός το είδε το όραμα αυτό, και πήραν θάρρος οι Κωνσταντινοπολίτες και λοιπά.

Και είναι ορθόν αυτό που έκαναν, διότι και εμείς την άγια αυτή ημέρα γίναμε σαλοί, οι Έλληνες γίναμε σαλοί, τρέλα ήτανε αυτό που έκανε η Ελλάδα, να τις κρατήσει ένα κολοσσό να βγάλει.

Η νόηση της ισοφροσύνης επέτρεπε σιωπή, θα έπρεπε να λέξω το κροκοτρόγι, αλλά θέλω να τελειώσω. Λοιπόν, προχωρώ. Αφού έδωσα αυτήν την εξήγηση, και εγώ, πιστέψατέ μου, από τα παιδικά χρόνια έχω επηρεαστεί από τους βίους των σαλών. Μ' άρεσαν οι σαλοί. Και έχω δώσει, ομολογώ, αφορμές να με χαρακτηρίζουν και μένα σαλόν. Το ομολογώ.

Τώρα διστάζομαι στις πρώτερες περιπτώσεις. Είναι καμιά δεκαριά. Εγώ θα σας πω μόνο δυο. Μόνο δυο. Θα σας καταλήσω. Καλά. Καλά. Καλά. Λοιπόν, η μία περίπτωση: ήμουν στρατιωτικός ιερεύς, ανέβηκα μετά, επιστρατεύθηκα, εκεί που ήμουν στα Λευανά, με επιστράτευσαν εντερόνυχτα, πήγα κοντά στα παιδιά της μαχομένης αιωνίου πατρίδας μας.

Ανέβηκα στα ψηλά βουνά, οι γνώριστα παιδιά έλεγαν ωραίες ημέρες, κυρίες ημέρες. Τα παιδιά περίμεναν από το βράδυ και ήταν διαχώς και το πρωί ξυπνούσαν με το εγερτήριο διαχώς και το βράδυ ήταν μόνο εκατό.

Αιωνία των Ιμνήμιων. Αιωνία των Ιμνήμιων. Είναι ας δούμε ελεύθεροι στον Παρθενώνα και αν αυτοί απολαμβάνονται τα ραδά της εξουσίας τόσο.

Παιδιά, λέω, Τετάρτη και Παρασκευή μη τρώτε. Είναι οι μέρες νηστείας. Παιδιά, βλαστημίες μην πείτε. Η βλαστημία, το βόλι, το βόλι, έρχεται συστημένο στον βλάστημο. Κι είχαμε τέτοια επεισόδια. Λοιπόν, το κορμί σας μην το μολύνετε, καθαρό και αμόλυντο.

Καθαρό, μείνετε καθαρά. Και φτιάξανε αντισυρεφάρμακη προοδικό χριστενός στρατιώτης. Με τριάντα χιλιάδες και προχωρούσε. Αλησμόνητες ημέρες, αλησμόνητες ημέρες. Ήταν τότε επιτελάρχης ένας που είχε πάει στη Γαλλία και σπούδασε στον Σηκουάνα και είχε νεωτερίσει τις ιδέες.

Και μαθαίνει ότι τα παιδιά Τετάρτη, Παρασκευή κρέας γιοκ, βλαστημία τίποτα, πορνεία τίποτα, ούτε πορνεία ούτε πάτος ανεπορνία, κανείς έρχεται να πορνεί οπότε να στυμώνει. Αυτός λοιπόν εξαίμανε, εξαίμανε, φροντιστής, άθεος σχεδόν, επιτελάρχης πολύ μορφωμένος, σας είπω το όνομα, πέθανε, προ καιρού πέθανε, με καλή συνήθεια, με καλή, λέει τι πάσαμε εδώ μέσα, ήταν ένας τρελός ιεροκήρυκας, δεν είχαμε στην Ουκρανία άλλον ιεροκήρυκα από κάτω, όμως είναι αυτό το νερό, εγώ έλεγα τον παπά λέει μόνο για πατριωτικά, μόνο για πατριωτικά, μη καλά λοιπόν στο επιτελείο, πάω λοιπόν παρουσιάζομαι ο οποίος, ορίστε κύριε...

Επιτελάρχα, τι θέλετε; Σας παρακαλώ πολύ, από εδώ και μπρος θα πάψετε πλέον να ασχολείστε με αυτά τα πράγματα, με νηστείες, με προσευχές, με τούτο, με εκείνο κλπ. Και μόνο πατριωτικά, τίποτα άλλο. Λέω, λάθος κάνεις, το πατριωτικό συνδέεται αρρήκτως με το θρησκευτικό και πατρίδα χωρίς θρησκεία δεν υπάρχει.

Λέει αυτός, λέει, άσ' τα αυτά, λέει, είμαι επιτελάρχης. Και εγώ λέω, έχω παραπάνω από σένα, είμαι κληρικός στον δόξο της Θείας, το κατάλαβες; Αυτός λοιπόν επέμενε και μου έλεγε ότι είναι αυτά τρίχες που λες, τρίχες είναι αυτά που λες.

Λοιπόν, τώρα τι να του πω τώρα, να του ανοίξω φιλοσοφία, να του ανοίξω ψυχολογία, να του ανοίξω πηδάλια; Αστραπιαίως μου πέρασε μια σκέψη, εσείς να την κρίνετε. Αυτός είχε κάτι ωραία μαλλιά, ξανθά μαλλιά, τα χτένιζε κάθε πρωί, το άπλυμε, είχε μαλλιά πυκνά, πυκνά μαλλιά. Λοιπόν, τι κάνω; Τώρα είναι το κρίσιμο σημείο, εδώ είναι ο σαλός. Πιάνω λοιπόν και τραβάω μια τρίχα από το κρανίο σου, λέω. Εάν εσύ, εσύ μια τρίχα δεν θέλεις να βγει από το κρανίο σου, λέω, πώς εγώ θα επιτρέψω από την Εκκλησία να βγουν τα ωραία πράγματα;

Την επομένη με φωνάζει ο στρατηγός Καλογερόπουλος, αιωνία η μνήμη, αυτός επίστευε, άγια μαρτωρός επίστευε, είναι από τα μέρη της Κορινθίας, ναι, παιδί της Κορινθίας.

Με θέλει λοιπόν να φωνάζει με ανέφερε στο επιτελάσιο, δίνω να με στείλω στο στρατοδικείο ότι επιχείρησα να με οπλαμήσω, να φέρεις μια τρίχα από το γεβάλες.

Ευχή,

Όχι, λέει, καήκαμε.

Λοιπόν, πάλι πάνε να βγαίνω πάνω, ας μην πω το όνομά του, τον αγαπώ, τον εκτιμώ τον καθηγητή. Λοιπόν, λέει, Πάτερ μου, λέει, τι είναι αυτά που μου έκανες σήμερα, λέει; Μα, λέει, εσύ να έχεις τα παραπολάκια απέξω.

Λέει, την ώρα εκείνη, λέει, είχα τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον Μακαριότατο.

Λοιπόν, λέει, πάνε, λέω, αυτά τα παραπαράκια που στέκονται απέξω από την πόρτα.

Πάει και αυτό, το δεύτερο. Τώρα έχουμε τρίτο, τέταρτο, πέμπτο, έξι. Λοιπόν, έτσι από αυτά έδωσα και εγώ κάποια αφορμή και με λένε τρελό και κρεμάται τώρα. Και ένα τελευταίο τώρα, τώρα τελευταίο δεν περίμενα καν. Καλά, καλά. Λοιπόν, εγώ φοβούμαι να μην πω, αν βγω από το κριτήριό σας, αλλά βλέπω το κριτήριό σας είναι υγιές, το κριτήριό σας.

Τελευταία στη Σύνοδο μέσα δεν κατηγορώ κανένα.

Λοιπόν, βγήκανε τέσσερις δεσποτάδες. Ο ένας, δεν τον κατηγορώ.

Ο δημοσιογράφος είπε το και το και το και το. Και λοιπόν, τι είπα; Είπα, σηκώθηκα και είπα ότι εφόσον υπάρχει κατηγορία, δεν μπορεί να χειροτονηθεί, να αναβάλουμε ένα μήνα, δύο μήνες, να το καταγγείλει, να τον πάει στο δικαστήριο, να μπει στην φυλακή μέσα.

Το είπα και στον ίδιο.

Αυτό που κάνεις, λέω, προτιμότερο να βγάλεις το μάτι αυτού που ανακατηγορείς. Λοιπόν, ανακατηγορείς έναν γλυκό του, λέω. Τα είπα και λοιπά. Λέγανε, λοιπόν, αυτός πήγε και τυχοκόνησε, έδωσε στον αρχαίο γραμματέα, έδωσε μείνηση, επίβουσε μείνηση.

Και λέει το κανονικό δίκαιο, όταν είναι μήνυση, θα αναβάλλεται η χειροτονία, να περάσει ένας μήνας, δύο μήνες, τρεις μήνες, και να πάει ο άνθρωπος δοξασμένος στη Μητρόπολη.

Μέσα από τη σκηνωδό, μέσα από τη σκηνωδό. Λοιπόν, τώρα εμβάσιο τόσο, τελειώνω, τελειώνω, τελειώνω. Τώρα όμως, τι είπαμε κάποια φορά; Δεν σας είπα ότι η αλχημεία του Θεού και το πικρό το κάνει γλυκό; Πώς το κάνει γλυκό; Αυτή η κατηγορία, τρελός.

Έγινε μπούλε μάγκ σε μένα, ξέρετε τι θα πει μπούλε μάγκ, θα πει λέξεις Αμερικάνικοι αυτοί, Ευχή σημαίνει βέλος επιστρεφόμενο. Ρίχνεις το βέλος να χτυπήσεις τον άλλο και το άλλο βέλος, αντί να χτυπήσει τον άλλο, έρχεται πάνω σε εσένα.

Βέλος επιστρεφόμενο. Αυτή λοιπόν η κατηγορία, τρελός, είναι βέλος επιστρεφόμενο. Όταν ήμουν στην Αθήνα εδώ τα πρώτα χρόνια, εκαθόμουν εκεί στο Χριστοκοπείο 12, θυμάστε οι παλιοί ακροατές, και καθόμουν σε ένα υπόγειο, μέσα σε ένα υπόγειο και σκουνόμουν πρωί πρωί και έγραφα και όταν γράφω δεν θέλω να με ενοχλεί κανένας.

Λοιπόν, έγραφα εκεί, οπότε ναύτω και χτυπάει η πόρτα, χτυπάει. Εκεί μπαίνει ένας κύριος μέσα, λέει: «Επιτρέπεται να σε διακόψω;» Εγώ έλεγα να τον στείλω, να τον διώξω. Λέω, άρα, ας λέει τώρα, ας διακόψω.

Λέω κάτσε κυρία, έχω μερικές απορίες και ερωτηματικά και θέλω να μου τα λύσεις, δε, γιατί μαθαίνω ότι σε ερωτήρτες και λοιπά και λοιπά». Πολύ καλά, πέντε ερωτηματικά. Μου υπέβαλε δέκα ερωτηματικά. Άλλα ψυχολογικά, άλλα φιλοσοφικά, άλλα ιστορικά.

Εγώ θαύμαζα τον άνθρωπο, λέω: «Τι μυστήριος είναι;» Τέσσερα ερωτηματικά. Κοίτα να απαντήσεις, έλασε περίπου μια ώρα. Μετά τον είδα και δάκρυζε. Δεν ήθελε να κλείσει. Εγώ, λέει, είμαι, νομίζω δεν ζει ακόμα, τώρα έχει πεθάνει, έγινε φίλος μου. Ήτανε ανώτερος διευθυντής αστυνομίας πόλεων, από τους πρώτους αξιωματικούς που μετεκπαιδεύτηκε στην Περίνη.

Μου λέει, εγώ ήμουν σε ένα σαλόνι, λέει, με την κυρία μου, με τα αυτά, και ήταν μαζί μου κάποια καταστή, λέει, άνθρωποι εκεί πέρα, δεν ήταν απάρτοι, λέει, εκεί και καθόμουν.

Δια της δυσφημίας και ευφημίας. Δια της ευφημίας και δυσφημίας. Απάνω στη φλόγα να έρχονται πολλές φορές. Επηρεασμένοι, γιατί αυτή η λέξη... Ποιος την είπε αυτή την πρώτη λέξη; Δεν θέλω να πω. Ας είναι αιωνία του η μνήμη.

Δεν τη λέω. Τον αγαπώ, τον σέβομαι. Τον έχω συγχωρέσει. Και αυτός μου κάνει επιστολή. Και μου λέει: «Να έχω μάτια να σε κοιτάξω;» Ας είναι αιωνία του η μνήμη. Δεν το λέω. Αυτή λοιπόν η λέξη έχει φτάσει μέχρι... Να, εδώ είναι ο αγαπητός Νίκος Σωτηρόπουλος που πήγε και περιόδευσε την Αμερική, που μοντρεάζει παλούς.

Και του είπαν εκεί πέρα ο πέρας, έλεγαν εκεί πέρα ψυχάτες σποτάζες, ο οποίος ήτανε, λέει: «Εσύ έχεις αυτό το τρονότο Καντιώτη, έρχεσαι εδώ πέρα, λέει, να μας ταράξεις εδώ πέρα». Λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα.

Βλέπετε ότι αυτό το ατομικό δεν είναι ατομικό, διότι δεν είμαι απλώς άτομο, είμαι απλώς κήρυξ του Ευαγγελίου, ιεροκήρυκας και επίσκοπος. Και συνεπώς σας έδωσα ενίδες εξομολογήσεις, σας τα είπα όλα, ήχο εξαιρετικά ακόμα θα πείσω μια άλλη φορά.

Θα σας ικανοποιήσω. Τώρα τελειώνω με ένα όραμα, με ένα όραμα, συγκινούμαι τώρα, ένα όραμα.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Ο Ρώσος που τους εχαρακτήρισε ως τρελούς, ως τρελούς. Και τους βλέπω τώρα με μια αταγή του Μπαμπάτσαφ και βγαίνουν, να τους, να τους, δεν τους βλέπετε, δεν τους βλέπετε; Ένας δύο που όχι μου ήρθαν να πέσουν τις φίλες τους τα χέρια. Γιατί είχαν το θάρρος μέσα στην γενιά αυτή των απίστων και ο Θεόν να κηρύξουν τον Χριστό και μάλιστα κηρύξαν τον Χριστό, χραπ, τους πιάσανε, είχαν Ελληνούς ψυχιάδρος, εσύ ακυρίζεις τον Χριστό που είναι παραμύθι, είναι αμύ

Ευαγγέλιο, Ευαγγελ

Αυτός, τότε και εμείς θα είμαστε ευθύτεροι.

Και όπως λέγεται, άνθρωποι με δε περαιζόμεθα. Και άνθρωπος, και όπως είπε, αλλά όπως λέει ο Παπίνης, μια μεγάλη αλήθεια: η τρέλα του Σταυρού θα σώσει τον κόσμο.

Και τώρα σας παρακαλώ, αυτή την εβδομάδα για τις απαρτίες μου θα είμαι εδώ. Έχουμε σύνοδο, έχουμε καθήκο, έχουμε διάφορα θέματα.

Ότι αν πω ορισμένες αλήθειες, εκ νέου θα με κρεμάσουν, εστριβωμένων το παράσημο του τρελού. Αλλά με ενθαρρύνουν οι απόψινες ομαδικές εκδηλώσεις, που φρονείτε και εσείς ότι πρέπει έτσι να βαδίσουμε στον αιώνα αυτόν, τον αιώνα αυτόν, και να μιλούμε με σκληρή γλώσσα.

Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν, πρώτο καιρό όταν είμαι συνοδικός ήρθα, συνοδικός που προσπαθούσε να είμαι πρωτόγευος συνοδικός πάλι να με εκβάλω με ένα άλλο κακλαμάνιο νόμον, και ήρθα. Λοιπόν, μου λένε, το Σεπτέμβριο μήνα νομίζω που αρχίζει η Βουλή, μου λένε, λέει, συνοδικός είσαι σύμφωνα με την τάξη.

Να έρθεις εσύ να κάνουμε αγιασμό στη Βουλή των Ελλήνων. Θα είναι ο Αρχιεπίσκοπος, θα είναι η Συνοδική. Και δεν πρέπει να κάνει κανείς εξαίρεση εσύ Σκέφτηκα και τους είπα: Λέω, θα έρθω. Είπα σε κάποιον που το είπε: Θα έρθω, λέω.

Αλλά δεν θα έρθω μόνος μου, λέω. Θα θέλω και κάποιον άλλο μαζί. Δεν είπε όνομα θα πάρω μαζί. Θα θέλω τον Πορφύριο, τον Πάτερ Πορφύριο θα πάρω.

Τι θέλει αυτός, λέω, ο καλόγερος μαζί σου; Έχει μεγάλη αποστολή, λέω. Τι αποστολή; Εκεί θα πάω, θα κηρύξω εγώ πέντε λόγια και μετά θα έρθει η σειρά του Πορφυρίου, λέω. Εγώ δηλαδή θα τους πω ότι εδώ στη Βουλή αυτή, Ο Βουλή των Ελλήνων ποιον το όνομά σου Και θα απαντήσω, λέγε όλοι, ότι η Βουλή είναι Λεγεών δαιμονίων.

Ούτε για όλοι μαζευτήκαμε στη Βουλή. Το δαιμόνιο της μοιχείας, το δαιμόνιο της πορνείας, το δαιμόνιο της αθεΐας, το δαιμόνιο της απιστίας, το δαιμόνιο, λεγεών δαιμονίων. Αθεΐα και απιστία μέσα, όλα αυτά.

Και από εκεί βγαίνουν όλα τα κακά. Συνεπώς, εφόσον είναι τέτοια λεγεών δαιμονίων, δεν έχει αντίο αποαγιασμό, έχει αντίο εξορτισμό. Και επειδή εγώ είμαι αμαρτωλός, θα καλέσω τον πάτερ Πορφύριο. Έλα, Πορφύριε, βγάζε το σταυρό και πρόκειται να έρθει έτσι, λέει, που λέει, η Βουλή των Ελλήνων δεν έχει ανάγκη από αγιασμό, γιατί τα εμπαίζουνε, άλλος καπνίζει, άλλος μη λέει ότι κάνουν απρέπειες, κάνουν διάφορες απρέπειες, κάνουν και λοιπά και δεν πιστεύουν τι είπα και κοροϊδεύουνε, κοροϊδεύουνε.

Εγώ θα τους κηρύξω, θα τους πω ότι ήταν άγγελος μου και ο πάτερ Πορφύριος θα υψώσει το σταυρό και θα εξορκίζει τα δαιμόνια που φωλιάσανε μέσα στην καρδιά της Ελλάδας.

Αμ, λέει, αμ, λέει, αν έτσι, λέει, έτσι, λέει, αλληβονόμαστε, τι θα γίνει; Θα γίνουμε παγκόσμιο ρεπορτάζ, να γίνουμε παγκόσμιο ρεπορτάζ. Αν δεν είναι παγκόσμιο ρεπορτάζ με τη Λιάλη, να γίνουν παγκόσμιο ρεπορτάζ με τον Αντίχριστο.

Αυτά τα ολίγα. Λοιπόν, αυτά. Το καύχημά μου είστε. Αγωνίζεσθε, αδερφοί μου. Αγωνίζεσθε. Θα νικήσω.

Λοιπόν, τσόπας, λοιπόν. Αυτό να σας πω. Την εβδομάδα θα βρίσκομαι εδώ και παρακαλώ τις προσευχές σας. Προσευχές ζητώ από όλους σας όταν τη νύχτα κάτω από τα άστρα προσεύχεστε για τα παιδιά σας, προσεύχεστε για τη γυναίκα σας, προσεύχεστε για τους άντρες, για τους καθηγητάς μας, για τους δασκάλους μας, για το λίμα του Ιερών που υπάρχει, το Ιερό Λίμα, για τα κυσσήριοι που δεν έπιναν γόνοι το βάδο, προσεύχεστε όλοι την Ιερά Παράταξη των θρησκευτικών σωματείων, τα οποία αυτή τη φορά είναι η νορέλα Ευχαριστώ Ιησού, το Κύριο Υγνώδης, ο Ιερός και το Σάββατος και όλες και όλες. Να ακούνε τα Σκόπια τη φωνή του Επισκόπου Φλωρίνης Λοιπόν, τώρα έχω να σας πω, αυτή τη βδομάδα θα βρίσκουμε εδώ και παρακαλώ τις προσευχές σας. Προσευχέστε, ζητώ από στους όλους σας, όταν τη νύχτα κάτω από τα άστρα, προσεύχεστε για τα παιδιά σας, προσεύχεστε για τα γυναίκα σας, προσεύχεστε για τους άνδρες, για τους κατηγητάς μας, για τους δασκάλους μας, για το λίμα του αιρών που υπάρχει, το αιρών λίμα, για τα κησίνη που δεν έπιναν γόνοι το βαλ. Προσεύχεστε οι όλοι την Ιωάννη Παράταξη των θρησκευτικών σωματείων, τα οποία αυτή τη φορά είναι η νωρένα ευχαριστώ Ιησού. Δηλαδή το βράδυ. για το λίμα του Ιερών που υπάρχει το Ιερό λίμα η ευτακισίνη που δέπλει να βγώνει το βάδο προσεύχεστε οι όλοι την Ιερά Παράταξη των θρησκευτικών σωματείων τα οποία αυτή τη φορά είναι η νορέλα ευχαριστώ Ιησού το κύριο Ιησού προσεύχεται ο κύριος Καρσοευαγγελίου την Ιερακή το βράδυ αν θέλει ο Θεός θα κάνω το έκτο κήγημα εδώ στην έτωσσα Σας ευχαριστώ. Την άλλη Κυριακή, στις 7 η ώρα, χωρίς καμία αντιπρόσθεση, καμία ειδοποίηση, απλώς ευχαριστώ τον Αδερφονικό Σταθμό, τον αγαπητού Εν Χριστό, αδερφό Πυραιός, κυρίου ο Αντός, ο οποίος ανήγγελε κατ' το πανάρι. Και εγώ, αν θέλει ο Θεός, επάνω στα άκρα, θα αποκτήσω και εγώ τον Αδερφονικό Σταθμό. Για να ακούνε τα Σκόπια Να ακούνε τα Σκόπια Την φωνή του Επισκόπου Κλωρίνης

και όσο σας θέλετε αστείνουνε πάνω ό,τι προείρει τη ψυχή τους, η προσεγνήσιση είναι αυτή, την επιφυλαΐνια περιμετωμένα, πάρετε ένα, πάρετε δύο, πάρετε τρία και μοιράζετε αυτό και θέλω να πιστεύω ότι η τράτα μας δεν θα πιάσει μόνο ψαράκια, θα πιάσει κανένα μεγάλο ψάρι.