Η ορθόδοξη πίστη, ο αγώνας και η ιστορική μνήμη

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

God spoke through the Prophet Joel, whose memory we celebrated the day before yesterday.

God said through Joel, “Let the meek become a warrior.”

Most reverend fathers, devout congregation, here I am again, an elder bishop, at the lectern of this brotherhood. Once more I see your dear faces.

You move me deeply.

Up there by the balcony, on the floor below it, I had a deer painted. Beneath it are words from the Psalm: “As the deer longs for streams of water, so my soul longs for You, O God.”

The deer’s thirst. You have brought that painted deer to life. I see you here, men, women, and children, thirsting like deer for the streams of water. Your thirst is great. You long to drink clear, cool water.

You long to drink the water of our immortal Orthodox faith. But who am I? I do not say this out of false modesty. The older I grow, the more I feel my own wretchedness. You thirst for the clear water of Orthodoxy, and what am I? Just a little stream, flowing along and trying to refresh a few souls in this arid age.

Perhaps I should remember Ephrem the Syrian and say: My God, You who gave understanding to Balaam’s donkey, give me understanding too, so that I may say a few words to you whom I love.

I know that some of you, and perhaps many of you; I do not blame you, thirst for more than hearing the word of God.

Children of God, if you thirst for news, I don’t blame you. You are children of Athens, descendants of those Athenians of whom Demosthenes said that they wanted nothing but to hear the latest news. In those days there were no radios or newspapers, so they would gather outside barbershops here and there, trying to hear the news of the day. And you too thirst for news, but not worldly news.

You also want news of worldly events. You have a holy thirst, a holy curiosity. There is a bad kind of curiosity, but there is a holy kind too. You want to hear news of the hard struggle our people are waging against the Antichrist here in Athens.

Now, in my old age, I see some fruit from all my teaching. I have always cried out that listeners must not remain mere listeners. They must put the word into action, and they must become fighters. We must come down from the pulpit and take our stand on the pavement. And when I hear the word “fighter,” I am moved, because the first fighter

, in the noblest sense, is our Lord Jesus Christ, the blessed Lord, who said, “Strive,” not “Rest.” The struggle is necessary. And alongside Christ I remember a whole constellation of fighters, countless people who struggled through the centuries to hand down the sacred trust of the faith to us, their unworthy descendants.

Speaking of fighters, while I am here in Athens, allow me to recall one whom I greatly admire. He lived a hundred years ago, before either you or I was born. How time passes! A hundred years ago our dear, blessed Athens had a population of a hundred thousand. Now it has grown to four million, and it will become the grave of Greece.

The villages have emptied out. Come up to Prespa and you will weep. Pisoderi, the village where the head of Pavlos Melas was buried, once had three thousand people. Now it has only fifteen. Meanwhile, that bloated monster, Athens, kept growing until it reached four million. In proportion to our population, we have the largest city in the world.

Back then, in that small Athens of a hundred thousand, the voice of a great fighter for our homeland rang out in the streets and on the pavements. I will not tell you his name yet. He denounced the corrupt rule of his age.

He rebuked the Holy Synod and the hierarchy. He rebuked corrupt clergy, the wealthy, members of parliament, and university professors. He called the university a place of darkness. He rebuked them all, and his words struck like thunder and lightning.

For his stern criticism, he was arrested. This fighter had a watchword: “Whatever Christ wills.” Christ, he said, must be in the Church. Christ must be in the schools.

Christ in parliament. Christ in the courts, Christ in the barracks, Christ in the marketplace, Christ everywhere, Christ in all things. And he had another great watchword: “Christocracy, not the rule of Satan.”

Can you tell me who he was? Glory to God, you have not forgotten him: Makrakis. Of course, he made some mistakes. But our measure is no individual, however great he may be.

For us, the measure of Orthodoxy is the local councils and the Ecumenical Councils. What those councils decide, we are bound to accept. A person may struggle for the faith despite making mistakes. Only the dead make no mistakes; the living make mistakes as they act in this world.

He fought on. And I see that you still remember. How easily we forget these names.

Let me tell you something that will make you weep. I visited a high school with five hundred students and spoke a few fatherly words to them. I did this to test their memory.. Alas, nations that forget their past die.

Our national memory is fading. Today it is being killed and destroyed. So I said to them: Once there was a seventeen-year-old schoolboy, a very poor boy. He was strong, lively, athletic, and full of spirit.

When the war came in 1912, he volunteered. He rose through the ranks as a sergeant, advancing again and again. On the battlefield he was promoted time after time. In those days, rank was earned in battle. Our generals and admirals were heroes, not soft men sitting in comfort.

He kept rising through the ranks until, in a remarkable event in our military history, he became a colonel at thirty-eight. He commanded the Evzone regiment of Lamia. He went to Smyrna and pressed on, farther and farther.

He struck fear into the Turks. He reached Kale Grotto, and from its heights he could see Ankara through his binoculars. I asked the children, ‘What was this man’s name?’ Not one of them answered.

Not one. Can you tell me who he was? Plastiras. The children did not know the name of this great fighter for our homeland. He made mistakes too; no one is infallible. He died poor, desperately poor, lying on a bed with almost nothing to his name. Today, by contrast, some enter public life poor and leave as millionaires.

He fell, yes. Yet the students knew nothing about this man. Without him, the Turks would not have stopped at the Evros River; they would have raised their flag on the tower.

At the White Tower in Thessaloniki. So I asked, and no one knew. Then I suddenly changed course and asked, “Now that we’ve had these basketball games, who among you knows that player’s name?” They sprang to their feet: “Galis! Galis! Galis!” O my God! O poor homeland, you remember a little game people play, but you do not remember your heroes and the martyrs of our people.

And this is the younger generation of our homeland, with nothing to do but kick balls around stadiums and make a history unworthy of our people’s history. So, well done: you remembered that fighter from a hundred years ago. But, my brothers and sisters, I must go on. My introduction has been long.

Now you want news. Be patient; I will tell you the news at the end. Those of you men who have served as soldiers know that instruction comes first, and action follows. So I will give you a little teaching. Please listen closely, because action rests on what we are taught.

And our actions put that teaching into effect. What do I mean? Let me ask you a question: What is the Church? Is it a museum? Is it dead? Does it belong to the past, the present, or the future?

I went to a small village and wept. When I see such people, I ring the bell with gratitude, and tears come to my eyes. They are heroes; they are martyrs.

I went to a village, and they rang the bell. It was a small village, perhaps thirty or forty people in all, and only fifteen came to the church. I looked at them and said, “You are not few. You are many, a million, ten million!” They stared at me as if to say, “What is this bishop talking about? There are only fifteen of us!” But you are millions. With our bodily eyes, we count fifteen people, the people we can see.

There are people beyond those we can see. Soon we too will leave this visible world. Our bodies will decay, but our souls remain immortal. You are not alone here. There are your fathers and mothers, your grandparents whom we commemorate in the Divine Liturgy. There are the Saints and Martyrs, a countless cloud, as numerous as the sand of the sea and the stars of heaven. There are the teachers and Fathers of the Church, the angels and archangels, all the angelic hosts, the Most Holy Theotokos (All-Holy), and Jesus Christ of Nazareth.

I took courage, my Christians. We have strayed from sacred tradition and from all that we hold holy. What I am telling you is no figment of my imagination. It is real.

What is real? When Saint Spyridon celebrated the Divine Liturgy, it was said of him: ‘As you sang the holy prayers, you had angels serving alongside you, most holy father.’ As he served in the church, hymns could be heard: the hymns of angels and archangels.

So you are not alone in the Church. When you go to the Divine Liturgy, past, present, and future come together. ‘And of His kingdom there shall be no end.’

The Church, as our teaching tells us, has two parts: the Church Militant and the Church Triumphant. What beautiful names! We who still struggle are the Church Militant; those who have triumphed are in heaven among the Saints, angels, and archangels.

I remember with joy those souls who were there when I first came to Athens, down in Christokopidou. Is anyone here who was there then? That is where we held the memorial for Apostolos Makrakis.

He grew old, reached the age of seventy-five, and became gravely ill. He lay there near death, abandoned by everyone. Who closed his eyes when he died? Who closed them? A woman did, like one of the myrrh-bearing women.

Everyone had left him alone. That woman comforted him like an angel. To this hero of faith and country she said, ‘Hold on. Take courage. I will take you to the countryside, where you can have some cool air and rest.’ And he answered with his final words.

Here in this world there is no rest. Here there is struggle, and more struggle, and still more struggle. That is life. Life is not pleasure or indulgence or exploitation. It is a life of duty. Life is a struggle to the very end, to our last breath.

You overlook him. I heard he is still alive, and I will go and visit him. He was a street sweeper. He swept the roads. What treasures this society holds! You say you are building a hall? What kind of hall? Think carefully: the person who preaches in that hall must be ready to die. And I wrote above it the saying we have: “Strive for the truth.” For the truth. Yes, indeed. That is how it is. We are the Church militant, an army, soldiers. So, to arms!

Our leader is the Lord Jesus Christ, Jesus of Nazareth, before whom all creation, visible and invisible, bows. Our banner is the Precious Cross; our trumpet is the preaching of the Gospel. We are all soldiers, from little children to gray-haired elders.

Everyone is called up. Let there be no deserter, no traitor, no Judas. Men and women alike are soldiers. And let me mention one detail: in this struggle, women distinguish themselves. They surpass the men. At times a man deserts, becomes a Judas, betrays, or blasphemes, while a woman remains, weeping and sighing over the sufferings of the Crucified One.

Well, we have covered the theory. Now let us turn to the matter itself. What happened? There was a battle. We fought a battle. Glory to You, O God, glory to You, O God! The people of Athens, even if they were a minority, fought against the Antichrist of our age, against the display of that shameful image.

Now we must examine what we did. We took up a struggle, and many of you took part, clergy and laypeople alike. So let us review it. I have taken part in battles, and I know that afterward, or after an exercise, the general calls his officers together. They examine their mistakes so they will not repeat them.

Here in this hall, then, we too will examine ourselves. Please pay attention, because from now on we must be very careful. We are walking on slippery ground. I speak the bitter truth to those above and those below, and the truth must be spoken here in this hall as well.

How did people react to this gathering? I was surprised. It was as though they had woken up like those youths hidden in the cave at Ephesus, who awoke after two or three hundred years. At first, people mocked them, asking, “Are you afraid of the Christians?”

They said that fifty years ago, even thirty years ago. ‘Christians? They’re Sunday school children, little chicks!’ That is what they said. But the little chicks have become eagles, and they are fighting the battle. They took up the fight, and clashes followed.

How did the world receive them? As it received Christ, as it received the Apostles, as it received the great teachers and Fathers. In every age, that is how the world has received its true believers. It says a Christian has no place in this age.

In this age, how did they receive him? They opened their mouths and poured out a dark string of insults. What didn’t they say? Those who took part in these campaigns, what didn’t people call them? Some said they were outside the Church, while claiming to be the ones who belonged to it. Others called them fringe religious people, while claiming to be the truly religious ones. Some called them hooligans. Others said they were…

They call them people of the Middle Ages. Let them read Durant; let the ignorant and uneducated read the great historians, including Toynbee. Then they will see that the Middle Ages were not what their critics claim.

The Middle Ages gave us great and noble heroes and martyrs. Yet they call darkness light and light darkness. They have slandered and distorted everything. They say one thing after another, and some even dared to say, ‘These people are abnormal.’

That is how far they have gone. And they did not merely say it; they put it in print. The newspapers, what filth! Today one newspaper has devoted an entire four-page feature to us. It says it will take an X-ray of every man and woman who took part in these struggles.

Yes, all of them. What must we do? Examine ourselves. I must begin with myself. Not only the newspapers, but even a municipal radio station mocked and ridiculed us. Mr. Evert...

Mr. Severt, Mr. Severt, Mr. Severt. Let the Christians who vote for him be the fools, then. They even brought on a fine lady. Someone asked her, “Are you going down to those events? What will you do?” She mocked us and said, “I’ll dress up as Kantiotis.” And they went on and on, a torrent of insults and accusations. Only one newspaper spoke up, and it is dying because Christians do not buy it. I do not belong to any political party. I belong to Christ and to Greece. I have told you that many times. That newspaper will close, and it will be a disgrace. It is Estia. But you who applaud do not buy Estia. Yes, you applaud, but you do not buy it. Estia will close, while other newspapers publish nude pictures, naked pictures, utterly naked pictures.

Those other papers have reached circulations of one or two hundred thousand, while Estia is fading, with only six thousand. What a difference! Yet Estia, founded by the Kyrou brothers, Cypriot patriots, is a newspaper that honors Greece. From today on, I urge you to buy Estia.

And besides Estia, Makedonia and Eleftheri Ora stood up for what was right, as did Stochos, even more forcefully. Those are the papers I mean. The others have poured endless insults upon the Church of Christ.

Here we are examining ourselves.

For many years, as a preacher, I have seen how unequal this struggle is. They fight us with missiles, and we fight with slingshots.

They have newspapers of fifteen or sixteen pages. What do we have? A slingshot. We have Spitha, this is Spitha, our little newspaper, Spitha.

The Spark.

Five hundred children, five hundred. They were like children born of my own flesh. I took them in from the boarding homes, fed them, and supported them. They became teachers, and I watched them scatter. Out of those five hundred, I hoped ten, twenty, perhaps thirty would stay. None did. They were bright young people, and they left. They knew what it would mean to remain close to Augustine now.

They left, and now our missionary preaching is fading. I too will pass away. No one has become a missionary to carry it on. Why would these clever young men choose that? Once, when I was away, a fine young man came up to me respectfully. He looked at me and asked, ‘Are you Augustinos?’ ‘Yes,’ I said, ‘I am Augustinos.’

And he began to cry. “Why are you crying?” I asked. “I used to make bread at the boarding school,” he said, “and I thank God I heard those words.” “Where are you now?” “I’m a university professor in New York.” “Well done,” I told him. “But should I congratulate you or offer you my condolences?”

“You did not stay with Augustinos,” I said. “You went where the dollars are. You do not come here.” What remains of us? I will tell you plainly. You see this small movement publishing books and putting out six or seven magazines. Yet the few young men who have stayed faithful to me and to the cause we are fighting for number fewer than twenty. And they work around the clock.

They could have become priests in large parishes, taken posts as professors, or even become bishops. Yet they have stayed. To get Spitha published, they worked all night. I will hand you a copy shortly.

Yes. These are the people who remain in this struggle, following the way of God. And there is another dream of mine that has yet to come true, a great dream: to establish a radio station so that our voice could be heard to the ends of the earth.

That station never came into being. There was, however, a general who was sympathetic to me, the late Kalogeropoulos, and he let me speak on the radio. But when I began to speak out against what was wrong, they shut that station down too.

So that effort in Seblona came to an end too; they shut him down again. Then we thought of starting a radio station. But that plan also fell through. We did not have the resources. And so our enemies attack us through major newspapers and every means of modern mass communication, while we face them with slingshots.

Only recently has the Church begun trying to set up a radio station, and that deserves praise. Besides that, one of my own spiritual children, a man named Anagnostopoulos, has left my side, but he remains close to me in spirit. I don’t know, is Anagnostopoulos here?

Anagnostopoulos is here.

He is trying to establish a radio station, and I pray that his effort succeeds. Now, dear friends, you can see that criticism is being directed at us as well.

Another point to consider is the insults. What shall we say about them? When I hear such insults, I regard them as medals. Yes, I regard these insults as medals.

I could show you the medals I have received over the past thirty years.

These are my medals. I have more than a hundred of them. They fill my chest; there is no room for any more. I could even give some away! What haven’t they called me? They even dug up the graves of my departed parents and hurled insults at them. But I count all this as medals, because Christ said these words, often forgotten, but immortal: “Blessed are you when people revile you and speak every kind of evil against you falsely for My sake. Rejoice and be glad, for your reward is great in heaven.”

If we want to be fighters, we will bear wounds too. These insults leave their marks. I will not answer every accusation; that would make this talk too long. We would have to sit here for hours to examine them all, though they collapse under their own weight.

I will address just one accusation, and then I will finish. Are you tired? I could keep you here until midnight!

Yes, but there are people sitting outside too.

All right, then. We will finish soon, very soon.

Now, please listen. One accusation comes from a journalist. Let us see what he says: “What is all this? Do you not read the Gospel? Christ is gentle, the gentle Nazarene.”

I do not deny that Christ has a compelling sweetness. I do not deny His gentleness and kindness. He is the noblest of men. But these people make a mistake. We have not read the Gospel; for if we had read it, you would see something else.

Is anyone here from Piraeus? Who is it? Ah, you are from Piraeus. You work hard and give your strength to the people. Yes, worthy, worthy!

Now I want to ask you something. A hundred years ago Makrakis was in Athens, and think of what was happening in Piraeus. It was the most religious city in Greece, with a population of thirty thousand.

When the bell of Saint Spyridon rang, crowds upon crowds came. They all went to hear a nightingale sing. Do you know who that nightingale was?

And he, too, is gone, without so much as a statue or a bust. I mean Elias Vlachopoulos, one of the late Makrakis’s fellow workers. He and the devout Mathiopoulos were heroes of faith and country.

Since you are here, you must know the bishop. Is there a priest here from that area? Ah, there you are, my child. Good. Where do you serve? In Neo Faliro? In Piraeus and Faliro. Good.

Are you a theologian? Please speak to the bishop of Piraeus on my behalf. Tell him we must put up a bust of Elias Vlachopoulos outside the Church of the Holy Trinity. He was a great preacher of the Church. He spoke with the power of a Chrysostom, and he too went into exile for the glory of God. Put up a bust of him.

I will help you from Florina, and you should obtain his writings. Did you hear me? Will you do that? Yes, that is how it is. I digress, but I have not forgotten where I am going. Now, they say it is lovely to be gentle.

Why have I brought up Elias Vlachopoulos? He faced the same criticism. People would say, ‘What is Vlachopoulos saying now? He insulted us and spoke harshly to us.’ While he was in exile, he addressed a message to the people of Piraeus.

And what did he write? He said something beautiful: Christianity, our faith, our religion, the teaching of Christ, is like a great mountain, like the Himalayas.

Forgive me, I had not noticed that we have another bishop here with us. There are only a few who stand with us. Now, Vlachopoulos says that our faith is like a mountain. To grasp what a mountain is, you have to look at it from every side.

If you approach it from only one side, you may see nothing but a rock. To take in the whole sweep of the Himalayas, you might even need to fly over them. Then you see them and marvel. That is how it is with this mountain.

These critics see one part, where Christ appears gentle. But there is another side, steep and awe-inspiring, where Christ holds a whip. There is also Mr. Alexiou, who writes in Avgi. I love and respect him, though at times he speaks in the language of the world.

What does he write? He says, ‘Yes, Christ raised a whip, but that was when He entered the Temple and saw merchants and profiteers there, shouting, selling sheep and cattle, and exchanging Roman coins. The uproar made Him angry, so He took a whip and drove them out.’

But the matter does not end there. You are mistaken, Mr. Alexiou! Christ raised a whip once; in today’s society, we must raise it a hundred times, a thousand times. Let us think more deeply about why.

I will give you an example. When I was in Larissa, the beautiful Church of Saint Achilles had not yet been rebuilt. I tell you many things from experience; fifty years of life have been a great teacher to me.

When I went to Larissa, the church lay in ruins after an earthquake. Hardly anything stood. My God, my God! Are we simply to go home and weep? An earthquake will come, and even the Acropolis will fall.

We will be punished severely. While I was in Larissa, I learned that one night some wretched drunkards had gone into the ruins. By morning, the Church of Saint Achilles was covered in human filth.

The people were horrified, especially the faithful. What did they do? Fine young women, devout women like the myrrhbearers, brought the loveliest potted plants from their homes. They cleaned the church from morning until evening, adorned it with flowers, and kept watch there at night for forty days.

Why have I told you this? There is a temple more beautiful than any other in the world, greater than Hagia Sophia and greater than Saint Peter’s.

There is a temple greater than Saint Paul’s in London, an incorruptible and eternal temple. That temple is the body of our Lord Jesus Christ.

These are Christ’s words, not mine: ‘Destroy this temple, and in three days I will raise it up.’ What did He mean by ‘temple’? He did not mean Solomon’s temple; He meant His body, His human nature, which is greater than the angels and archangels. That human body, given to Him by our Most Holy Theotokos, became the dwelling place of His soul and of His divinity.

So what will you say, Mr. Alexiou? With their words, these people have defiled something greater than Solomon’s Temple: they have defiled the pure and spotless body of our Christ. Think how appalled you would be if you saw someone take Holy Communion and throw it into filth. I have seen an account of unbelievers who did just that, then used the chalice as a wine cup and drank at the holy altar.

If we are outraged at those who desecrated the Church of Saint Achilles, and at those who treated the chalice like an ordinary cup, then we should be a thousand times more outraged, Mr. Alexiou, at those who defile the spotless image of Jesus Christ.

So we raised the whip against those who desecrate our Lord Jesus Christ. Now, about Christ taking up the whip, let me explain. The interpreters say that Christ did not strike anyone with it. There was the radiance of His divine face, and He moved the whip like this.

As soon as He moved it, they fled. Christ did not strike them. He merely brandished it as a warning. Of course, we will not strike anyone either. But we will warn them that divine judgment is coming upon them, and they will see its consequences.

There is a whip that has no bones, yet breaks bones. The whip with which they struck Christ had seven straps, with pieces of bone tied to the end of each one. Imagine how terrible it was to be struck across the body with that whip. People died under it.

Our whip is different. It is more powerful than a thousand whips: it is the tongue of the preacher. That is what our enemies fear. They fear the Word of God.

How much they would give to silence the preacher and the voice of our fathers! That is the whip we shall use. We shall answer their words with strong, effective words.

Allow me to continue with some criticism. There were a few excesses, though we had all stressed the same thing: Sotir, Zoe, the other spiritual leaders, the Archbishop, all of us.

We called on people to speak out and protest, to raise our voices to the stars, to stand there in prayer, and to lift up the Precious Cross.

But we must not strike anyone. We should not have struck anyone, and we did not. There were, of course, some spirited demonstrations. But why give them grounds to accuse us? I am deeply afraid that this sincere movement of idealists may have been the target of a provocation. I fear that others came in among us, broke things and struck people, giving them an excuse to accuse us of being vandals and people of the Middle Ages.

We must keep our struggle on a high plane. Saint Nektarios said something wise. I mentioned his words to you earlier. What is the difference between the Quran and the Gospel? What is the difference between Muhammad and Christ?

The difference is this: Muhammad spread his faith by killing. Christ spread His by being crucified and killed. Christianity did not make us killers; it calls us to be martyrs. Let us become martyrs and shed our own blood, but never shed the blood of others.

I believe that is the right way to understand this. As I have said before, I respect the Old Calendarists; they have a fighting spirit. From this pulpit I appeal to them and ask them to refrain from such actions. They harm the struggle, harm it, harm it, and bring discredit on a struggle that began with pure motives.

But if they insist, and I know how stubborn they are, I have tried to reconcile them. They gathered together, and I labored for a week, going from one person to another and then another. I told them I wanted to bring them all together and make peace between them.

One genuine Old Calendarist told me, “Father, do not try. There are ten different factions. If you want to gather them all and reconcile them, you will have to call the police, and the embassy too!”

I respect them, despite their mistakes. So I appeal to them: if you disagree with the course we advocate from this pulpit, the course handed down by our fathers and the confessors of our faith, who shed their own blood and never the blood of others, then you are free to do as you wish.

I suggest you form an association. I expect even the court would approve it: an Association of Genuine Orthodox Christians. Call it the Association of Phinehas.

Phinehas! Yes, Phinehas! Listen carefully. Do you know who Phinehas was? The Old Testament says that Phinehas was zealous for the traditions of his fathers. It tells of a time when the people of Israel were falling into corruption, though such immorality had once been unknown among them.

There were no prostitutes, none. Oh, Greece, my homeland, I weep for you. There was a time in Greece when there were no prostitutes, no adulterers, no women breaking up marriages. And if there were any, people shut their doors to them. Now we welcome them with roses. Poor Greece, don’t laugh. Now, I belong to no political party. I care for everyone, if you want the truth. The Jewish people had fallen into moral decline, and the Israelites were committing fornication. That is how the passage describes the corruption of that time. And amid all this corruption, what did they do?

The Kingdom of Heaven, the Nativity of the Theotokos, Diadochos of Photike, the Annunciation, Hesychios the Priest, the Annunciation. Who was he? He did not act out of personal revenge. He acted as an agent of judgment against a grave public wrong.

But our Church does not approve of that spirit. We follow a higher moral teaching: the Sermon on the Mount. That is where we stand, up among the Himalayas. The other way belongs to a lower moral level.

So if they want to imitate Phinehas in their zeal, let them form an association and call it Phinehas, and do what they choose in its name. But they must not enter our Christian gatherings and cause incidents that will harm the struggle. Do we agree?

So, we agree. I am not accusing anyone. I accept you as you are, and I accept the others too. I regard you all as my children. I love you all, I respect you all, and I value every effort you make, whether in the ranks or in leadership. An army is an army. Some people may have a different role. They may serve as commandos; if so, let them be commandos. I do not criticize them. But when a line needs to be drawn, I will draw it and make the roles clear.

Thank you. Let us go on. I want to give you a guiding saying prompted by this point. Christians must not be foolish or thoughtless. Remember what Paul said about an athlete in the contest: “An athlete is not crowned unless he competes according to the rules.”

You have to pay attention to the contest and compete by its rules. If the referee sees you break them, he removes you from the field. You cannot win by using methods that are forbidden.

No one is crowned unless he competes according to the rules. We too must carry on our struggle in the right way. I would like to devote another sermon to this, but I must hurry and finish now. Christ said, “Be wise as serpents and innocent as doves.”

We need more than the wisdom of serpents. We need the innocence of doves as well. We must have both together.

When temptation comes, at times we need the prudence of the serpent, and at other times the innocence of the dove. For now, I will say only this: we must fight wisely, wisely. There is a very good little book I read the other day; I had read it last year too. It was written by Melitis, a devoted worker for the Gospel from the Zoe Brotherhood. It is called “Fight Wisely.” I recommend that you read it. You will be greatly edified.

David defeated the armored Goliath. Fight wisely. That is how little Greece fought against Germany: Greece was David facing a Goliath. She fought with courage and with intelligence. That is how we too must fight.

I will give you three or four examples from my own experience, and then I will finish. In Florina, a small town of about ten thousand people, there was an unusual man whom I loved dearly. He was poor and had no faith. One night, while walking through the forest, he came upon wolves. He made the sign of the Cross and, though he was only thirty, clawed his way up a tree like a cat. He reached the top and clung there in the bitter cold.

The wolves waited beneath the tree and would not leave. At sunrise they finally went back to their dens. He climbed up an unbeliever and came down a believer. From then on he believed in God, and every morning he prayed, “Give me one ray of light and enlighten me.” He would say it as he walked through the streets. He had his peculiar ways. For instance, he would walk backwards, saying it was a sign that the world was going backwards. He was right: we are heading towards ruin.

Because of these peculiar ways, people made fun of him. One general’s son mocked him whenever he saw him, again and again. At last the man lost his patient endurance. He turned around and gave the boy a beating. He was strong, too.

The boy’s father, the general, brought charges against him for striking his son. Yet the man was acquitted, because he was remarkably clever. In court, the judge asked him what he had done and what he had to say in his defense. “Listen,” he replied.

“Mr. President, just a moment. Mr. President, just a moment. Mr. President, just a moment.” He kept saying it until the judge grew angry and told him to stop. Then the man said, “If you became angry when I called you ‘Mr. President’ over and over, how much angrier would I be when that boy kept insulting me?”

There is a clever way to fight. He made the judge understand how hard it was to bear those repeated insults. He was acquitted, and the story became an example. Would you like another?

Some of you will remember a fiery fighter from the movement of Saint Athanasios the Great. That movement had people who struggled wherever they went. He took part in everything, but the authorities could never catch him. It was not cowardice; he fought wisely.

When the police approached, he would do something that might seem questionable if judged by the strictest moral standard, but he considered it a clever tactic. He would turn around and call out, “What are you doing? What are you after?”

Do you remember Dimitris Michalopoulos? His wife is here tonight. He was from Messolonghi, and he was a hero of the great war. One night he fell into the snow and suffered a head injury. It damaged the part of his brain that governs taste. The human brain is like a computer. From then on he could no longer taste anything, though taste lets us distinguish so many things.

You can taste the difference between an apple, a pear, grapes, and figs. But he could taste nothing at all; he had completely lost his sense of taste. And he was a hero. He fought with skill and had received a medal for bravery in battle.

Yet one clever policeman saw through his tactic. He approached him and grabbed hold of him.

“You’re the worst of them all,” I say, “the very worst of them all.” He grabbed him. But the man fought cleverly, very cleverly. Would you like another case? One that went the other way.

Now for the opposite kind of case. The movement of Saint Athanasios the Great had a remarkable man. I will not name him, because I love and respect him. He was devoted to the Lord’s work and a fine fighter. He may be elderly now, but he remains faithful. How devoted he was!

He was intelligent and came from Mani. One day he went to see a newspaper editor whose name I will leave aside. The editor was extraordinarily sharp. People called him a torrent, because once he started writing for the paper, he seemed never to stop.

This editor put a beauty contest in Apogevmatini. Children called out in the streets, “The girls for one drachma! The girls for one drachma!” That was the price of the paper then. Its circulation reached three hundred thousand, as people bought it to see the pictures of the girls.

We opposed that paper. Our man went to speak with the editor, saying, “I am going to set him straight.” But the editor was cunning and quick-witted. “Yes,” he said, “I too want to join the movement of Saint Athanasios the Great.”

He told our fighter that he had repented of what he had written and wanted to join the struggle. Our innocent friend believed him. When the editor asked about our plans, he told him everything. Then this faithful, trusting man came back to us. There really are people that innocent.

He made the sign of the Cross and said to me, “We have won Konstantopoulos over!” “Won him over?” I said. “We are all lost! You have told him every secret of our Christian organization. We are all lost!”

The next day, a newspaper published a piece by Giannis Matinis with enormous headlines: “Kantiotes the anarchist! Kantiotes the communist! Kantiotes the guerrilla! Kantiotes the revolutionary!” People believed it. And when the day came for that gathering, when I was speaking in the hall of the Archangels, only five people were there.

You must be wise as serpents and innocent as doves. Well, that is that. Now, one more point. Some of us are quick to flare up. We are a Mediterranean people, and as a Mediterranean people we are quick to flare up.

What does that mean? I mentioned the word a little while ago to a group of students, and they did not know it. It means people who catch fire easily and then burn out. We catch fire very easily.

Other, more northern peoples are slow to catch fire, but once they do, the fire is slow to die. We are like dry brushwood. Now, I want to speak about the result. People say, “What did you accomplish? You went there, but you did not become martyrs.”

“What did you accomplish? What was the result?” Some try to spread a spirit of discouragement through the movement. We must not give in to that spirit. I will answer in the words of John Chrysostom.

One day, people said to John Chrysostom, “You have spoken so many times against drunkenness, yet the taverns are still full. People go there every day and drink. What have you accomplished? You have preached so many sermons against it, and drunkards still fall in the streets. What have you accomplished?”

He answered, “Do not discourage me. I will not yield. I will keep fighting until the last drunkard has vanished from the earth.” That is what he said. Then he gave a beautiful image: a fruitless tree, with roots sunk deep into the earth, does not fall from one blow of the axe. It takes many blows, many blows of the axe.

There were three of us Metropolitans, along with the chief secretary of the Holy Synod, who is also a fighter. We met Mr. Koutsogiorgas and spoke with him. First, I will tell you something encouraging, and I say it openly: we began by speaking about EKAM and 666.

…666, and he assured us on his word of honor that 666 would not appear on identity cards. I am telling you this, and you will be witnesses. I cannot believe they would go back on their word. Well, I am telling you what he said. What will happen now remains to be seen. I have told you what was said in front of others. Then we came to the matter itself. We said, if they keep their word, good for them. We do not belong to any political party. If they do not, we will be here. What else can we say? The man gave us his word of honor that it would not be there. What do you expect us to say? Will they tell him lies? Am I supposed to be a prophet? If you are a prophet, I am not. Then we raised the matter: Why was this disgraceful public showing of this work permitted? I am not telling you everything; I have it written down. Do you remember when I went to see Sartzetakis and tried to persuade him not to sign…

Then we spoke about the law on abortion. Women now have their children removed as though they were having a rotten tooth pulled. They cast the child away and kill it. Four hundred thousand children are killed each year. As a people, we are dying out. This is a crime.

I spoke to him, but he kept saying, “The law, the law, the law.” I said, “Mr. President, please stop appealing to the law. Above human law stands the law of God, which says, ‘You shall not kill.’” When I saw that he would not give way, I said this to him: “You have a lovely little daughter, and I know her name, and all your love is centered on her. I do not blame you for that. You are her father. But suppose a law were passed saying that tomorrow the daughter of the President of the Republic would be executed at Goudi.”

And they bring you the law ordering the execution of your only daughter. Will you sign it?

“Well then, as President of the Republic, all the children are yours. They belong to the people and to the country. You are a symbol of Greece, so take great care.” After that, he dared to arrange for people to receive him at the Metropolis and the cathedral. I stated plainly: “You cannot enter the Church while you hold this position.”

I also issued a leaflet and informed the people. I told them publicly that I denounced him as the instigator. That has a particular meaning. Is there a lawyer here who can explain it?

Is there a lawyer here? Where? Who here is a lawyer? He came from a supportive family and had been a pupil of a distinguished preacher. He attended catechism school. There are seeds within him; such seeds are never entirely lost. He had been taught by Alexandros Kaganiatsos, a fine servant of the Gospel. Something remains.

I said to him, “You come from Patras, where the Apostle Andrew bore witness to Christ and was crucified upside down for His sake. You come from Patras, where a great plane tree once gave shade to my city.”

A plane tree of wisdom and holiness. And that plane tree is here among us, a son of Patras: Father Gervasios Paraskevopoulos. He was that plane tree.

Yet the constant refrain was, “No, that would be censorship. No, the law says otherwise.” So I brought him one example after another, five cases in all, where they had refused to allow certain films to be shown.

He said nothing when I mentioned those cases.

I mentioned those cases because a distinguished lawyer had pointed them out to me. Stergios, Stergios, Stergios, is Stergios here? Where is he? He’s hiding. He’s a secret Christian; he’s here. Look down there, sir, a secret Serb, and a remarkable man! Well, I’ll add two or three more examples today, and then I’ll finish my talk. “No,” says the Christian. Now suppose a film were shown that insulted and mocked that supposedly great man, Gorbachev!

Suppose a film portrayed Gorbachev as this and that: a contemptible man, a wreck, a fool, an idiot, a bastard, and so on.

Would Koutsogiorgas and his government allow that film about Gorbachev to be shown?

Or suppose there were another film about people they regard as friends. I am accusing no one; I am simply stating the facts.

Suppose someone made a film that mocked and ridiculed Gaddafi, the dictator of Libya. Would they allow it to be shown here, when Gaddafi is their friend? Or suppose someone made a film about that other man, the Palestinian who works for his people’s rights. I do not criticize him for that. Would they allow a film that made fun of their friend Arafat? Well, there you have it.

Just yesterday I read somewhere about a film being called democratic. Democracy is a great idea, an idea that Christianity made real. Before that, what passed for democracy was a lie.

Here in Greece, the root of democracy is the Precious Cross, not Athens. Athens then had five hundred thousand people, and four hundred thousand of them were slaves. Slaves! The other hundred thousand were masters.

What kind of democracy was that? What kind of democracy? A false democracy. Now suppose a film portrayed Democracy, not as a beautiful young woman, but as a hideous figure who commits crimes: killing, slaughtering, imprisoning people, throwing them into dungeons, and destroying them, committing fascist crimes worse than those of Hitler and Mussolini.

Would they allow a film like that to be shown? No, not when it comes to Democracy. So here is what I mean: Gorbachev is their friend, Gaddafi is their friend, Arafat is their friend, and Democracy is their friend. Gorbachev is great, Gaddafi is great, Arafat is great. But Christ? To them, Christ is very small indeed.

We do not accept this treatment of Christ, Mr. Kotsogerga. We do not accept it.

He suggested another course, one that does not excite me. But we agreed to fight wisely, did we not? He is a lawyer; he knows these things. He says we should seek an injunction and go to court.

There is also a provision that says a showing may be stopped when a work causes public disorder.

But they have an answer to that too. They point to that fine film, Eleni Katzagianni…

Zagianni, now. The first time they went into the theater to protest, the authorities did not send a single policeman, not one. They left them unprotected. Yet here they send whole groups to provide protection. These cinemas show the film and then complain when disturbances break out. And the disturbances that occur follow a certain course.

There ought to be some sense of decency. Yes, that is how matters stand. So they say, ‘Go to court.’ Go to court, go to court, that is what they keep saying.

I have sat in the defendant’s seat many times. I have stood trial myself.

I was younger then, and I was there with them. Now I no longer go; I cannot manage it, and I do not want to hold back those who are carrying on the struggle. I would like to go, but I would collapse at the first step. I simply cannot manage it anymore. In those days, I personally led all the demonstrations we held. So when I speak about the courts, I speak from experience. Many events in our country, Greece, have convinced us that confidence in its justice system is being shaken, shaken again and again.

One reason my confidence is shaken is that they do not study; they do not read. What did a recent court decision in Crete say? The books of the Chiliasts themselves say that Chiliasm is antichrist and speak against the Church and make clear their aim of uprooting it and destroying religion. Yet the judges issued a decision without reading those books. They ruled that Chiliasm is a religion.

These are our judges! A court’s decision rests on its reasoning, and the reasoning in this decision was poorly put together because they had not studied the matter.

I accuse them of ignorance and lack of learning in religious matters. Now another question arises. The court will give its decision here on Tuesday. A complaint has been filed, and the Holy Association of Clergy of Greece, known as ISKE, deserves credit. Its members filed the request for an injunction against the film.

I have my questions. I do have my questions, and there are reasons for them. I’m coming to the end. I was close to a remarkable bishop, whom I call my elder and spiritual father. He took me under his wing, and Messolonghi became a very important place for me. Is anyone here from Messolonghi? Anyone from Acarnania? Ah, there you are! It moves me to see you. Are you from Messolonghi? Wonderful. What’s your name? Makrykostas? Well, perhaps your father and grandfather there in Messolonghi will remember. In Messolonghi, I had a strict elder.

I remember a holy ascetic from the cave, from the lavra there. Messolonghi was a university for me, and its people loved me more than those of any other city in Greece. I weep when I remember Messolonghi.

I had an elder, a spiritual father, who once asked me, ‘What do you need to win a case in court?’ Then he said, ‘Listen, my child: in court…’

‘Prayer, prayer.’ That is how the courts are. Ever since they condemned Christ, an indelible stain has marked human justice. It is a blow to its face. Yet here we have a just cause.

Our case is entirely just. Brave men will defend it in court, along with distinguished witnesses and professors. But I doubt whether there are judges who will give us the justice we deserve.

If they accused Gorbachev, if they accused Muammar Gaddafi, if they accused the Prime Minister, or Anna, or Dimitra… Someone said to me, ‘Augustinos, have you learned nothing? These people hold power. Why do you name Anna and Dimitra and accuse them?’ I speak of them as they really are.

“Let her sue you,” he said. “Let her sue me,” I replied. “Why not? I’ll have to stand trial, of course, as you know.” Yet no one is brought to trial for tearing down a myrrh-bearing woman of such greatness: Saint Mary Magdalene, that holy woman who saw Christ...

They portray her as a prostitute who bore children.

So we are in the right. We will defend our cause; we will defend what is right. The tragedy is whether there will be a judge willing to grant us justice. That is the tragedy. I appeal to the judges.

I appeal to the judges. Anyone among you is free to disagree with me. I appeal to the judges of Greece, and I hope that honest judges will be found. I repeat a story I have told before, perhaps in Patras. In Germany there was once a very stern emperor. Near his palace stood a poor man’s mill. The emperor wanted to take it because the turning mill disturbed him at night, so he summoned the miller.

The miller said, “I will not give you my mill.” The emperor summoned him once, then again. At last the miller told him, “If there is a judge in Germany, you will not take my mill.” If there is a judge in Germany, you will not take my mill.

And if there is a judge in Greece, they will punish the Antichrist.

If there is no judge, we know what result to expect. Tuesday will be Great Friday. All of you must be there on Tuesday. Go to church, then come: a court is being convened. Will they acquit an Antichrist and condemn Jesus of Nazareth once again with the cry, “Crucify Him, crucify Him”? No. You must all be there!

Let everyone rally! Everyone!

I also have welcome news: down in Florina, they have offered a great deal of money to have the film shown.

As for the film, we said that we would not dishonor Augustine. No cinema agreed to show it. We should also give credit to the zealous and energetic Metropolitan of Piraeus, Kallinikos: through his efforts, the film will not be shown in Piraeus. No cinema there will take it on. And I tell you again: people need to be informed.

Once again I put on my stole, or rather, my bishop’s omophorion, and give you a rule of prayer: tell your husbands, your wives, and your children what you heard tonight. Become trumpets calling others to the struggle. Let each of you enlighten ten others, so that two thousand become thirty or forty thousand. May you multiply like the stars of heaven and the sand of the sea, and may Christ, and Christ alone, prevail in the world.

Read it carefully. I have pictures, and I have documents.

This little pamphlet, The Spark, is documented and supported by evidence. Printing it cost me three hundred thousand drachmas. I distribute it free of charge in memory of my departed parents, who were slandered in this world.

Finally, I hope that the measures required by law, by conscience, and by the Greek people will be taken. Otherwise, if they wish to allow films like this, let them remove those words. Hypocrites!

Hypocrites! They called us hypocrites, but we are not. The hypocrites are those who drafted a constitution that says, “In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit,” while creating this wretched situation in our nation.

They are free to remove those words. If they have the majority, let them draw up a new constitution. And if they do not write, “In the name of the Father and of the Son,” let them write, “In the name of Rakotambos.”

Once they write, “In the name of Rakotambos”, or of the devil, then they can claim the right to act as they do. Finally, I tell you that if these measures bring no result, we will certainly hold a nationwide rally.

It is heartening that Metropolitan Panteleimon of Thessaloniki, whom I contacted, is entirely willing to lead a public rally himself. And now the light is coming. From the borderlands comes the light; from the borderlands comes the struggle; from the borderlands come the fighters, the defenders of the frontier who are here today, and all the people.

And I hope for God’s help. Now I really will finish.

Stand up. The Antichrist will not triumph. The Antichrist will not triumph. Jesus of Nazareth will triumph, the child of the Greeks. May He be praised and worshiped unto the ages. Amen, amen. Now, come forward and sing, “To You, the Champion Leader.”

Αγία Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ελέησον ημάς τους αμαρτωλούς. Παναγία Δέσποινα, Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων Δωδεκάς, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, Πείσετε πρεσβεία προς τον Κύριον, το ελευθύνεται ψυχά συμών. Αμήν Είπε ο Θεός δια μέσου του Προφήτου Ιωήλ, του οποίου τη μνήμη εορτάσαμε προχθές.

Είπε ο Θεός διά του Ιωήλ: «Ο πραΰς γενέσθω μαχητής».

Σεβασμιότατοι πατέρες, ευσεβές εκκλησίασμα, και πάλιν εγώ, γέρων επίσκοπος, είμαι εδώ εις το βήμα της αδελφότητας αυτής. Και πάλι βλέπω τα προσφιλή σας πρόσωπα.

Με συγκινείτε βαθύτατα.

Επάνω εκεί που είναι στον εξώστη, εκεί κάτω στο δάπεδο, έχω ζωγραφίσει ένα ζαρκάδι. Είναι ζωγραφισμένο ένα ζαρκάδι, ένα ελάφι. Και κάτω από το ελάφι είναι γραμμένο ένα ρητόν του Ψαλμού ότι εδίψησε η ψυχή μου: ον τρόπον έλαφος εδίψησε επί τα σπηγάς των υδάτων Ούτως και εγώ εδίψησα ο Θεός.

Η δίψα του λαφιού. Σεις το ζαρκάδι αυτό το νεκρό ζωντανέψατε, σαν λάφια. Σας βλέπω άντρες, γυναίκες και παιδιά, και είστε εδώ και διψάτε τας πηγάς των υδάτων. Διψάτε, έχετε δίψα μεγάλη. Δίψα να πιείτε νερό κρυστάλλινο και δροσερό.

Να πιείτε νερό της αθανάτου Ορθοδοξίας μας. Αλλά ποιος είμαι εγώ; Δεν το λέγω εκ ταπεινολογίας. Όσο γηράσκω τόσο αισθάνομαι την αθλιότητά μου. Διψάτε ύδωρ κρυστάλλινον Ορθοδοξίας και εγώ τι είμαι; Ένα ρυάκιον είμαι, απλώς ένα ρυάκιον που τρέχω, που προσπαθώ να δροσίσω μερικές ψυχές μέσα εις την αχάραν αυτήν του αιώνος τούτου.

Και μάλλον θα πρέπει να ενθυμηθώ τον Εφραίμ τον Σύρο και να πω: Θεέ μου, Συ που εφώτισες την όνον του Βαλαάμ, φώτισε και εμένα να πω ολίγες λέξεις στην αγάπη σας.

Διψάνε, ξέρω ότι υπάρχουν εδώ και μερικοί άλλοι, και περισσότεροι, δεν τους κατηγορώ, που διψάνε όχι μόνο να ακούσουν λόγον Θεού,

Απόγονοι Θεού, αν διψάνε να μάθουν νέα, είναι, δεν τους κατηγορώ. Παιδιά των Αθηνών είναι, απόγονοι εκείνων των οποίων έλεγε ο Δημοσθένης ότι Αθηναίοι τίποτα δεν θέλουν, διψούν να μάθουν νέα, νέα. Και επειδή τότε δεν υπήρχαν ραδιόφωνα και εφημερίδες, μοίρανε έξω στα κουρεία δεξιά και αριστερά και προσπαθούσαν να μάθουν τα νέα της ημέρας. Και εσείς διψάτε νέα, νέα, όχι κοσμικά.

κοσμικά, έχετε μια αγία δίψα, μια αγία περιέργεια, γιατί υπάρχει περιέργεια κακή, αλλά υπάρχει περιέργεια αγία. Έχετε μια αγία περιέργεια να μάθετε νέα από τη μάχη τη σκληρά που δίνει ο λαός μας εναντίον του Αντιχρίστου μέσα εδώ στην Αθήνα.

Τι άφηδη ψάχεται, δεν είστε, δεν είστε. Τώρα στο γήρας μου και εγώ βλέπω μερικούς καρπούς της όλης διδασκαλίας μου. Ανέκαθεν εφώναζα ότι οι ακροατές δεν πρέπει να μένουν ακροατές αλλά να γίνουν ποιητές, και όχι μόνο ποιητές αλλά να είναι και ακροατές αγωνιστές. Από τον άμβωνα να κατεβούμε στο πεζοδρόμιο, αγωνιστές. Και όταν ακούω τη λέξη αυτή συγκινούμαι, γιατί πρώτος αγωνιστής

Υπό την πλέον ευγενεστέραν έννοια είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Ευλογητός Κύριος, ο οποίος είπε: αγωνίζεσθε και όχι αναπαύεσθε. Αγών χρειάζεται. Και όταν κοντά στον Χριστό ενθυμούμαι ένα ολόκληρον αστερισμό μαχητών, ένα πλήθος αναμέτρητων αγωνιστών, οι οποίοι δια μέσου των αιώνων αγωνίστησαν για να παραδώσουν εις εμάς τους αναξίους απογόνους την ιεράν παρακαταθήκην της πίστεως.

Αγωνιστές, επιτρέψτε με, τώρα που βρίσκομαι στην Αθήνα, εδώ να ενθυμηθώ ένα αγωνιστή που εκτιμώ πολύ. Έζησε, παρακαλώ, προ εκατό χρόνια. Εμείς ήμασταν ανύπαρκτοι, ούτε εσείς ούτε εγώ. Πώς περνά ο καιρός! Προ εκατό χρόνια στη μικρά Αθήνα μας, την ευλογημένη Αθήνα μας, που είχε, παρακαλώ, εκατό χιλιάδες, τώρα έγινε η Αθήνα τέσσερα εκατομμύρια και θα γίνει ο τάφος της Ελλάδας.

Αραίωσαν τα χωριά. Να έρθετε πάνω στην Πρέσπα, θα κλάψετε. Χωριό το Πισοδέρι, όπου ετάφη η κεφαλή του Παύλου Μελά, είχε τρεις χιλιάδες, τώρα έχει μόνο δεκαπέντε. Ρίτσι, ρίτσι και ευξήθη το μεγαθύριον ο υδροκέφαλος αυτός Τότε της Αθήνας έγιναν τέσσερα εκατομμύρια που καταλογίαν ήμεθα η μεγαλύτερη πόλη της ανθρωπότητας

Τότε λοιπόν στην Αθήνα, τη μικρά Αθήνα των εκατόν εδώ μέσα στην Αθήνα, στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, Διότι τον αγωνιστής οικούστη η φωνή ενός μεγάλου αγωνιστού της πατρίδος μας Και ο αγωνιστής αυτός, δεν λέγω το όνομά του, Οι γονείς της κυρά ήλεγξε την φαυλοκρατία του αιώνος του.

Ήλεξε την ειράν σύνοδο και ιεραρχία Ήλεγξε τους φαύλους κληρικούς. Ήλεγξε τους πλουσίους. Ήλεγξε τους βουλευτάς. Ήλεγξε τους καθηγητάς του Πανεπιστημίου, που το ονόμαζε Πανσκοτιστήριον. Ήλεγξε, ήλεγξε, ήλεγξε και ο λόγος του ήταν κεραυνός και αστραπή.

Και για τον έλεγχο το σκυρό που έκανε συνελήφθη ο Δηγήτριας Σπουδακάς, Έσμης Σπουδακάς Και ο αγωνιστής αυτός είχε ένα σύνθημα: Ό,τι θέλει ο Χριστός. Ο Χριστός, έλεγε, στην Εκκλησία. Ο Χριστός στα σχολεία.

Ο Χριστός στην Βουλή. Ο Χριστός στα δικαστήρια, ο Χριστός στο στρατώνα, ο Χριστός στην αγορά, ο Χριστός παντού, ο Χριστός, εν πάσι Χριστός. Και άλλο το μεγάλο σύνθημά του: Χριστοκρατία και όχι Σατανοκρατία.

Μπορείτε να μου πείτε ποιος είναι αυτός, δόξα τω Θεώ δεν τον εισμονήσατε, ο μακράτσις είπε Βεβαίως έκανε μερικά, είπε, αλλά εμείς κριτήριον δεν έχουμε τον Άλφα ή τον Βήτα, οσοδήποτε μεγάλος και να είναι.

Εμείς κριτήριο αντιροδοξίας έχουμε τα στοπικά και οικομενικά συνόδους Και ό,τι αποφασίσουν οι τοπικές και οι οικουμενικές σύνοδοι, τούτο είναι διά μας. Υποχρεωμένοι να το παραδεχθούν, αγωνιστήσει το παρόλο του τρατικού λάθη Το οποίο, διότι μόνο οι νεκροί δεν σφάλουν, οι ζωντανοί σφάλουν και δρουν μέσα εις τον κόσμο αυτόν.

Αγωνισθήσει το Και βλέπω ότι θυμείστε ακόμα. Πόσο τα λησμονούμε τα ονόματα αυτά.

Επιτρέψατέ με να σας πω κάτι, να κλάψετε. Πήγα σε ένα γυμνάσιο και ήταν γυμνάσιο 500 μαθητές. Τους είπα μερικά πατρικά λόγια. Για να τους δοκιμάσω τη μνήμη τους. Γιατί αλίμονο, τα έθνη που λησμονούν τη μνήμη των πεθαίνουν, τα έθνη.

Πάει και η εθνική μνήμη. Και η εθνική μνήμη φονεύεται και εξοντώνεται σήμερα. Φωνεύεται Λοιπόν, λέω, κάποτε ένα παιδί ήταν μαθητής 17 χρονών. Σε ένα γυμνάσιο, πτωχαδάκι, πολύ πτωχαδάκι, σας παρακαλώ. Ένα πτωχαδάκι, 17 χρονών, πήγαινε στο σχολείο, γερός, ζωηρός, αθλητικός, λεβέντης.

Όταν έγινε το '12, πήγε εθελοντής και ως λοχίας προχώρησε, προχώρησε. Και στο πεδίο των μαχών προήχθη, προήχθη, προήχθη επί του πεδίου των μαχών. Τα γαλόνια τότε δίνονται εύκολα. Δεν ήσαν κουραμπιέδες τότε οι στρατηγοί μας και οι ναύαρχοι, ήταν ήρωες.

Προήχθη, προήχθη, έως ότου, μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία της ιστοριογραφίας του στρατού. Σε ηλικία 38 ετών έγινε συνταγματάρχης. Και διοίκησε το σύνταγμα των Ευζώνων της Λαμίας. Και πήγε στη Σμύρνη και προχώρησε και προχώρησε και προχώρησε.

Φρόμος των Τρουκαλάδων, άκον των ομάτων και έτρεμα Και έφτασε μέχρι το Καλεγκρότο. Και πάνω στα υψώματα του Καλεγκρότο. Με τα κιάλια έβλεπε την Άγκυρα. Και η Άγκυρα βάβευτε. Πώς ονομάζεται αυτά τα παιδιά Ούτε ένας δεν είπε τίποτα.

Ούτε ένας. Ποιος είναι αυτός; Μπορεί να το πείτε; Πλαστήρας. Και ενώ τα παιδιά δεν ήξεραν το όνομα του μεγάλου αυτού αγωνιστού της πατρίδας, ο οποίος και αυτός έκανε τα λάθη του, του, δεν υπάρχει κανείς αλάθητος. Πτωχαδάκι πέθανε, πάμπτωχος, σε ένα κρεβάτι απάνω, κατάγυμνος, πτωχός, πτωχότατος, ενώ τώρα μπαίνουν πτωχοί και βγαίνουν πλούσιοι και εκατομμυριούχοι και πάμπλουτοι.

Έπεσε, ναι. Ενώ λοιπόν οι μαθητές δεν ήξεραν τίποτε περί του ανθρώπου αυτού, που αν δεν ήταν αυτός, δεν θα σταματούσαν οι Τούρκοι στον Έβρο ποταμό, αλλά θα ύψωναν σημαία στον πύργο.

Στον Πύργο τον Λευκό Θεσσαλονίκης. Ενώ λοιπόν ρώτησα και κανείς δεν ήξερε, ξαφνικά κάνω ένα ερώτημα, κάνω μια στροφή απότομη. Ποιος από εσάς ξέρει, τώρα που έγιναν αγώνες του μπάσκετ, του μπάσκετ, ποιος ξέρει, λέω, πώς τον λέγανε αυτόν; Σηκώθηκαν όρθιοι, όρθιοι: «Γκάλης, Γκάλης, Γκάλης!» Ω Θεέ μου, ω δυστυχισμένη πατρίδα, που θυμάσαι ένα μικρό παιχνίδι των ανθρώπων και δεν θυμάσαι τους ηρωάς σου και τους μάρτυρες της φυλής μας.

Από θνη της δικιάς μας πατρίδας, νέα γενιά, η οποία πλέον δεν έχει τίποτα άλλο παρά να κλωτσάει στα γήπεδα και να δημιουργεί μια ιστορία ανάξια της ιστορίας του γένους μας. Λοιπόν, έτσι, μπράβο, εθυμήστε, προ εκατό χρόνια αγωνιστής, αλλά, αδελφοί μου, προχωρώ, μακρό το προοίμιον.

Τώρα θέλετε νέα, ξέρετε νέα, κάντε υπομονή, θα τα πω τα νέα. Α, τα νέα θα τα πω στο τέλος. Όσοι από εσάς εκάμετε άντρες στρατιώτες, γνωρίζετε ότι πρώτα είναι η θεωρία και έπειτα είναι οι πράξεις. Και εγώ θα σας κάνω μια μικρά θεωρία και παρακαλώ να προσέξετε τη μικρά θεωρία, διότι στη θεωρία στηρίζονται οι πράξεις.

Και οι πράξεις υλοποιούν την θεωρία, την πραγματοποιούν. Τι θέλω να πω; Θέλω να πω κάτι, ένα ερώτημα θέτω. Τι είναι η Εκκλησία; Είναι μουσείο; Είναι νεκρά; Είναι του παρελθόντος; Είναι του παρόντος; Είναι του μέλλοντος;

Λοιπόν, πήγα σε ένα μικρό χωριό και έκλαψα, χτυπάω καμπάνα πως ευχαριστούμε, κλαίω, δακρύζω ό,τι βλέπω, ήρωες είναι, μάρτυρες είναι.

Ήρες ένα χωριό, χτυπάει την καμπάνα, μικρό το χωριό, ήρθανε μόνο δεκαπέντε, μικρό το χωριό, κάμια πύλη, σανανταριά, τριάντα, σχεδόν, ήρθανε εκεί στην εκκλησία, τους είδα, λέω, δεν είστε, είστε λίγοι, δεν είστε λίγοι, είστε πολλοί, εκατομμύριο, είστε δεκατομμύριο, κοιτάζανε, λέει, τι είπα αυτό δεσπότης, δεκαπέντε άνθρωποι ήμαθα, πόσοι ήμαθα εκατομμύριο και δεσκατομμύριο, είστε εκατομμύ με τα σαρκικά μάτια, με τρούμε 15, είναι ορατός άνθρωπος.

Άνθρωπος, αλλά πριν του ορατού ανθρώπου και εμείς σε λίγο θα γίνουμε ορατοί, φεύγουμε, σαπίζει το κορμί μας, αλλά η ψυχή μένει αθάνατος και αιωνία. Δεν είστε μόνο εσείς, είναι οι πατεράδες σας, είναι οι μητράδες σας, είναι οι παππούδες σας που μνημονεύομε στη Θεία Λειτουργία, είναι οι Άγιοι και οι Μάρτυρες, σύννεφο, νέφος πυκνόν, αναρίθμητον όπως η άμμος της θαλάσσης και τα άστρα του ουρανού, είναι οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, είναι οι πατέρες, είναι οι άγγελοι, είναι οι αρχάγγελοι, είναι τα τάγματα των αγγέλων, είναι η Υπεραγία Θεοτόκος, είναι ο Ιησούς Χριστός ο Ναζωραίος.

Πήρα ένα θάρρος ημερική και δεν είναι αυτό κάτι γεγονός. Αχ, χριστιανοί μου, πήγαμε από την ιερά παράδοση, πήγαμε από τα όσια και ιερά. Αυτό που λέγω δεν είναι φαντασία του λέγοντος, είναι μία πραγματικότητα.

Ποια πραγματικότητα; Όταν λειτουργούσε ο ιερός, ο Άγιος Σπυρίδωνας, λέγει «και εν τω μέλπειν τας αγίας σου ευχάς, αγγέλους έσχες συλλειτουργούντάς σοι, ιερότατε». Όταν λειτουργούσε, λέει, μέσα στο ναό ακούγονται ψαλμωδίες, όχι του βασιλικού ή άλλου τινός, αλλά ακούγονται ψαλμωδίες αγγέλων και αρχαγγέλων.

Δεν είσαι λοιπόν μόνος στην Εκκλησία και όποιος πάει, η Λειτουργία είναι το προηγούμενο, είναι το παρελθόν, είναι το παρόν και το μέλλον και της βασιλείας αυτού και έσται τέλος.

Ευχή, Της θεωρίας αυτής η Εκκλησία διακρίνεται εις δύο. Είναι εκκλησία στρατευωμένη και στρατηγόρης της εκκλησίας πρεαμβέβουσα, λέγουν τα ευδεία της εκκλησίας μέσα στα δοματικά. Βλέπετε τι ωραίος όρος έχει; Στρατευομένη, θριαμβεύουσα, είναι πλεόρος των ουρανών εν μέσω Αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων.

Εμνημονεύσατε και χαίρον, διότι υπήρξαν ψυχές που όταν πρωτοείδες στην Αθήνα, εκεί κάτω ο Χριστοκοπίδος, είναι κανείς που ήταν στο Χριστοκοπίδο κάτω, ο Κροατής, εκεί Χριστοκοπίδο χτίσαμε εκείνο η μνημόσυνο του Αποστόλου Μακράκη.

Και γέρασε πλέον, και έγινε 75 ετών και ησθένησε βαρύτατα και εκεί δίνευε ένα ποθάνι, τον είχαν εγκαταλείψει όλοι, όλοι. Ποιος έκλεισε τα μάτια του; Ποιος έκλεισε τα μάτια του; Μια γυναίκα, μια μυροφόρος τα έκλεισε.

Όλοι τον εγκατέλειψαν και έμεινε μόνος και παρηγορούσε η γυναίκα, η παρήγορος γυναίκα ως άγγελος. Τον ήρωα αυτό της πίστεως και της πατρίδος και του έλεγε: βάστα, έχε κουράγιο, θα σε πάω στην εξοχή. Να δροσιστείς, να αναπαυθείς, και απήντησε εκείνος τα τελευταία του λόγια.

Εδώ στον κόσμο δεν υπάρχει ανάπαυσις, εδώ είναι αγών και πάλι αγών και πάλι αγών. Έτσι είναι η ζωή. Η ζωή δεν είναι απόλαυσις, δεν είναι ηδονή, δεν είναι εκμετάλλευσις, αλλά είναι ζωή καθήκων. Η ζωή είναι αγών, αγών μέχρι εσχάτων, μέχρι τελευταίας αναπνοής.

Τον αγνοείς. Έμαθα ότι ζει αυτός, θα πάω να τον επισκεφθώ. Ο οδοκαθαριστής ήτανε. Σκούπιζε τους δρόμους. Τι διαμάντια έχει αυτή η κοινωνία μέσα! Τι χτίζεις, αίθουσα; Ποια αίθουσα; Πρόκεισε και καλά. Μέσα στην αίθουσα αυτή αυτός που θα κηρύττει είναι έτοιμος προς θάνατον. Και έγραψα το ρητό απάνω που το έχουμε: «Αγώνισαι περί της αληθίας». Περί της αληθίας. Μάλιστα. Έτσι είναι. Στρατευμένη Εκκλησία, στρατός είμαστε, στρατιώτες είμαστε, στα όπλα λοιπόν.

Λοιπόν, αρχηγός μας βίος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ονειμή πάσα υφήσεις και πάσα εκτίσεις, ορατή και αόρατος. Σημαία μας, ο Τίμιος Σταυρός, σάλπιγγα το κήρυγμα του Ευαγγελίου, στρατιώτες όλοι μας από μικρά παιδιά μέχρι ασπρομάλλη γέροντα.

Επιστράτευσις, κανείς λιποτάκτης, κανείς προδότης, Ιούδας, στρατιώτες άντρες και γυναίκες. Και ας πω μικρά μια λεπτομέρεια, στον αγώνα αυτό διαπρέπουν οι γυναίκες. Νικούν τους άντρες στιγμές που ο άντρας λιποταχτεί, στιγμές που γίνεται Ιούδας, στιγμές που προδίδει, στιγμές που βλαστημεί, η γυναίκα παραμένει, κλαίουσα και αναστενάζουσα για τα παθήματα του Εσταυρωμένου.

Μάλιστα, η δούλη πολυθεωρία, τη θεωρία την κάναμε τώρα, τώρα πάμε εις την ουσία. Στην ουσία λοιπόν, ποια είναι η ουσία; Έγινε μάχη, δώσαμε μια μάχη, δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός. Ο λαός των Αθηνών, έστω ως μειοψηφία, έδωσε μια μάχη, έναν αγώνα εναντίον του Αντιχρίστου, του αιώνος μας, εναντίον της προβολής, της επαισχύντου αυτής εικόνης.

Και τώρα ερωτάται, κάναμε κριτική τώρα, κάναμε έναν αγώνα, πολλοί από εσάς λάβατε μέρος στον αγώνα, κλήρος και λαός και λοιπά. Λοιπόν, κριτική. Εγώ που έχω λάβει μέρος σε μάχες, ότι μετά τη μάχη ή μετά τας ασκήσεις, ο στρατηγός καλεί στην έδρα τους επιτελείς και κάνουν κριτική. Τι σφάλματα έχουν κάνει για να μην τα επαναλάβουν.

Και εμείς λοιπόν εδώ στην αίθουσά μας θα κάνουμε κριτική, αυτοκριτική, και παρακαλώ να προσέξετε διότι από εδώ και μπρος χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι βαδίζουμε επάνω σε ολισθηρό έδαφος και δεν θέλω απλώς να πω την πικρά αλήθεια, όπως λέγω την πικρά αλήθεια προς τους άνω και κάτω, και εδώ στην αίθουσα πρέπει να λεχθεί η αλήθεια.

Πώς υπεδέχθη ο κόσμος τη συγκέντρωση αυτή; Ξαφνιάστηκα. Ξυπνήσανε σαν τα παιδιά εκείνα που ήταν κρυμμένα μέσα στη σπηλιά της Εφέσου και ξυπνήσανε ύστερα από 200 to 300 χρόνια. Πρώτα κοροϊδεύανε, λέγανε σε κάποιον, λέει, δεν φοβάσαι τους χριστιανούς;

Πριν 50 χρόνια το έλεγαν αυτό, 30 χρόνια. Βρε Χριστιανοί, είναι κατηχητόπουλα, κοτόπουλα. Έτσι λέγανε. Αλλά τα κοτόπουλα έγιναν αετοί και δίδουν τη μάχη. Τη μάχη δίδουν, διάδωσαν τη μάχη. Τη μάχη ήρθαν οι συγκρούσεις.

Πώς υπεδέχτηκε ο κόσμος, όν τρόπον υπεδέχτηκε τον Χριστό, όν τρόπον υπεδέχτηκε τους Αποστόλους, όν τρόπον υπεδέχτηκε τους Μεγάλους Διδασκάλους και Πατέρας, όν τρόπον υπεδέχτηκαν όλοι οι αιώνες τους πραγματικούς πιστούς τους, ο Χριστιανός δεν έχει θέση στον αιώνα τούτο.

Από να τούτον. Τον υπεδέχτησαν, άνοιξαν τα στόματά τους. Ύβρεων κομπολόγιο, μαύρο κομπολόγιο, τι δεν είπαν. Αυτοί που πήραν μέρος στις εξορμήσεις αυτές, τι δεν τους είπαν. Άλλοι τους είπαν ότι είναι εξωεκκλησιαστικοί και είναι αυτοί εκκλησιαστικοί. Άλλοι είπαν ότι είναι παραθρησκευτικοί και είναι αυτοί θρησκευτικοί. Άλλοι τους είπαν, τους είπαν, άλλοι τους είπαν χούλιγκαν. Άλλοι τους είπαν ότι είναι

Ότι είναι άνθρωποι του Μεσαίωνος, ας διαβάσουν τον Ντουράν και τον αγράμματον και αστοιχείωτον, ας διαβάσουν τους μεγάλους ιστορικούς, τον Τόινμπη, να δούνε ότι ο Μεσαίων δεν είναι όπως τον συκοφαντούν.

Ο Μεσαίων έχει να παρουσιάσει ήρωες και μάρτυρες μεγάλους και υψηλούς, γιατί η αναγέννησης ίσον η δολατρία επάνδοσης των Θεών του Δεκάτου. Μάλιστα, το σκότος το λένε φως και το φως σκότος. Συκοφάντησαν και διέλυσαν τα πράγματα. Λένε, λένε, είπαν, είπαν, είπαν, όλα αυτά τα λένε, και μερικοί ετόλμησαν και είπαν: «Αυτοί είναι ανώμαλοι άνθρωποι».

Μέχρι αυτού του σημείου φτάσανε και δεν τα είπαν μόνο, αλλά και τα γράψανε. Εφημερίδες, πω πω τι βόρβορος. Σήμερα γράφει μια εφημερίδα, φάκελο ολόκληρο, τέσσερις σελίδες διαθέτει, να μας κάνει, λέει, ακτινογραφία, να μας κάνει ακτινογραφία όλων των ανδρών και γυναικών οι οποίοι λάβαμε μέρος στους αγώνας αυτούς.

Μάλιστα, μάλιστα, όλοι αυτοί. Τι έχουμε να κάνουμε; Κριτική. Να κάνουμε κριτική. Πρώτα εγώ στον εαυτό. Ότι ακόμα δεν Όχι μόνο οι φιναρίδες αλλά ακόμα και ένας ραδιοφωνικός σταθμός εδώ του Δήμου Μας χορόδεψε, μας ανέπαιξε Ο κύριος Έβρετ

Κύριε Σέβερτ, κύριε Σέβερτ, κύριε Σέβερτ. Ας είναι τα κορόιδα οι χριστιανοί που το ψηφίζουν. Και μάλιστα παρουσιάσαν μια κοκόνα και λένε, μια κοκόνα, μια κοκόνα. Και λένε, η κοκόνα λέει, τι είναι, θα πας εσύ κάτω σε αυτές τις εκδηλώσεις; Τι θα κάνεις; Κορόιδεψε λοιπόν η κοκόνα και είπε: εγώ θα ντυθώ Καντιώτης. Και είπαν και είπαν και είπαν και είπαν, κρουνός ύβρεων και κατηγοριών μάλιστα. Και μόνο, μόνο μια εφημερίδα που θα σβήσει γιατί οι χριστιανοί δεν την αγοράζουν. Δεν ανήκω σε κόμματα, όχι, δεν ανήκω σε κόμματα, ανήκω στον Χριστό και στην Ελλάδα. Σας το είπα κατ’ επανάληψη. Θα σβήσει η εφημερίδα και θα είναι αίσχος. Είναι η Εστία, αλλά εσείς που χειροκροτάτε δεν αγοράζετε Εστία. Ναι, δεν αγοράζετε, χειροκροτάτε, δεν αγοράζετε Εστία. Θα σβήσει, ενώ άλλες εφημερίδες παρουσιάζουν γυμνά, γυμνά, κατάγυμνα.

Αυτά και λοιπά έχουν φτάσει 100.000 to 200.000, η Εστία σβήνει, 6.000 μόνο. Σύμπτωμα διαφοράς, ενώ η Εστία, την οποίαν ίδρυσε ένας Κύπριος αγωνιστής, οι αδελφοί Κύρου, είναι μια που τιμά την Ελλάδα. Και συνιστώ από σήμερα να αγοράζετε Εστία και Εστία.

Και πλην της αισθίας δεν μαθαδίκη και ελεύθερη ώρα υπεστήριξε το δίκαιο και ο Στόχος ακόμα δριμύτερος και αποτελεσματικότερος, αυτές οι τρεις εφημερίδες. Οι άλλες, ύβρεις, ύβρεις απέραντες εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού.

Εδώ κάνουμε αυτοκριτική.

Είναι τώρα πολλά χρόνια που έβλεπα ως ιεροκήρυκας ότι είναι άνισος ο αγών. Αυτοί μας πολεμούν με πυραύλους και εμείς πολεμούμε με σφεντόνες.

Αυτοί έχουν εφημερίδες 15 to 16 σελίδες και εμείς τι έχουμε; Μια σφεντόνα έχουμε. Μια Σπίθα έχουμε, αυτή, αυτή είναι η Σπίθα, η Σπίθα, η Σπίθα.

Τη σπίθα.

500 παιδιά, 500 παιδιά, βγήκανε από τα σπλάχνα μου, από τα οικοτροφεία, τα πήρα, τα τάισα, τα υποστήριξα, έγιναν καθηγητές, σκορπίστηκαν στα μάτια μου. Απ' τα 500 περίμενα να μείνουν 10, 20, 30, δεν μείνανε, φύγανε έξυπνα παιδιά, ήξεραν τι θα σήμαινε να μείνουν κοντά στον Αυγουστίνο τώρα.

Και φύγανε και εμείς τώρα σβήνουν, οι ιεραποστολικές κηρύξεις σβήνουν, θα σβήσω. Δεν έγινε κανείς πλέον ιεραπόστολος. Γιατί να γίνουν έξυπνα. Προθέτεις που έχω πάει στο κοτσόγεργα, κοιτάζω απ' έξω κάποιο νέο λεβέντη, λέει με πλησίασε με σεβασμό και με κοιτάζει και με λέει: «Εσύ είσαι ο Αυγουστίνος;» Λέει: «Εγώ είμαι Αυγουστίνος».

και άρχισε να κλαίει, γιατί λέω κλαις, γιατί λέει εγώ έκανα ψωμί στο οικοτροφείο λέει και ευχαριστώ το Θεό λέει Και άκουσα τα λόγια εκείνα. Τώρα πού είσαι; Είμαι καθηγητής στη Νέα Υόρκη, Πανεπιστημίου. Μπράβο, του λέω, μπράβο, λέω. Να σας συγχαρώ ή να σας συλλυπηθώ;

Δεν μείνατε κοντά στον Αυγουστίνο, λέω. Στα δολάρια που γίνεται, στα δολάρια. Εδώ δεν πάτε, λέω. Τι έμειναμε; Σας λέω καθαρά, βλέπετε μια μικρά κίνηση, βιβλία εκδίδει, περιοδικά έξι εφτά βγάζει. Θα σας πω κάτι που αυτός, ότι τα παιδιά τα ολίγα που μένουν πιστά σε εμένα, κοντά στην ιδεολογία του αγώνος και λοιπά, δεν είναι ούτε είκοσι, δεν είναι, και εργάζονται επί 24ώρου βάσεως.

Ενώ μπορούσαν να γίνουν και ιερείς σε μεγάλες ενορίες, ενώ μπορούσαν και να διοριστούν καθηγητές, ενώ μπορούσαν να γίνουν και επίσκοποι και καθηγητές, μένουν εκεί. Και η Σπίθα για να βγει, όλη νύχτα δουλεύανε για να βγει η Σπίθα την οποία θα σας μοιράσω με το λίγο.

Μάλιστα. Αυτή είναι η παρακρισιαστική, αυτή είναι η επαναστάτη και έξω του δρόμου του Θεού. Μάλιστα. Αλλά και επίσης ένα άλλο όνειρό μου δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ένα όνειρο, μεγάλο όνειρο που είχα. Να κάνουμε ραδιοφωνικό σταθμό, να ακούει τη φωνή μας στα πέρατα του κόσμου.

Και αυτός ο σταθμός δεν επραγματοποιήθηκε. Αλλά μόνο στυλάρισα στρατηγικός συγκρέψης, ένας στρατηγός που μου συμπαθούσε, αείμνηστος Καλογερόπουλος, μου επέτρεψε να μιλώ. Αλλά όταν άρχισα να ελέγχω, τον κλείσανε και αυτόν.

Λοιπόν, πάει και στη Σεβλώνα, πάλι τον κλείσανε, πάμε με ραδιοφωνικό σταθμό. Λοιπόν, τι ήταν να κάνουμε ραδιοφωνικό σταθμό; Πάλι και αυτό ναυάγησε. Δεν είχαμε δυνάμεις. Και έμεινε, και συνεπώς μας πολεμούν οι εχθροί μας με μεγάλες εφημερίδες, μας πολεμούν με όλα τα μέσα της συγχρόνου πληροφορήσεως, μαζικής πληροφορήσεως, μας πολεμούν και εμείς πολεμούμε με σφεντόνες τον εχθρό.

Και τώρα μόνο τελευταίο η Εκκλησία προσπαθεί να φτιάξει ραδιοφωνικό σταθμό και είναι άξιο επαίνου. Αλλά εκτός αυτού και ένα δικό μου πάλι παιδί, ο οποίος κι αυτός έφυγε από κοντά, αλλά είναι κοντά ψυχικώς, ένας λεγόμενος Αναγνωστόπουλος, δεν ξέρω, είναι εδώ ο Αναγνωστόπουλος;

Είναι εδώ ο Αναγνωστόπουλος.

Αυτός θέλει, προσπαθεί να ιδρύσει, να ιδρύσει ραδιοφωνικό σταθμό, και μακάρι να επιτύχει η προσπάθειά του ώστε να γίνει ραδιοφωνικός σταθμός. Τώρα οι κριτικοί, βλέπετε, οι κριτικοί στρέφονται και εναντίον μας, αγαπητοί.

Τώρα άλλο σημείον από την κριτική, οι ύβρεις. Τι θα πούμε για τις ύβρεις; Οι ύβρεις αυτές. Εγώ, όταν ακούω αυτά τα πράγματα, ύβρεις, θεωρώ τας ύβρεις παράσημα. Τα θεωρώ τας ύβρεις παράσημα.

Και τώρα 30 χρόνια να σας δείξω τα παράσημα.

Τα παράσιμα, έχω πάνω από 100 παράσιμα, γέμιζε το στήθος μου, δεν χωρούν άλλα, θα σας μοιράσω να δώσω μερικά. Τι δεν με είπανε, και τους στάφους των μονέων μου, των αημνίστων μονέων μου, έσκαψαν και ήβρισαν. Αλλά τα θερώ παράσιμα, και παράσιμα τα θερώ γιατί είπε ο Χριστός, λόγια λησμονημένα αλλά αφάναν τα λόγια. Μακάριο όταν ειδήσει εμάς, και είπους η πανωρήμα από ονειρόν, ψευδόμινα και εμού, χαίρετε και αγαλιάστε ότι ο μισθός ημών πονήσε τις ουρανίσεις.

Εφόσον θέλουμε να είμαστε αγωνιστές, θα έχουμε και τα τραύματά μας, θα έχουμε τραύματα, είναι πληγές αυτά, είναι, λοιπόν, θα έχουμε. Δεν θα απαντήσω εις όλας τας κατηγορίας διότι θα εμάκρυνε ο λόγος, έπρεπε να καθίσουμε ώρες ολόκληρες να σκευάσουμε τις κατηγορίες, οι οποίες και αφ' εαυτών καταρρέουν.

Αλλά μόνο σε μια κατηγορία θα δώσω τον λόγο και μετά θα σταματήσω τον λόγο. Δεν κουραστήκατε; Θα σας κρατήσω μέχρι τα μεσάνυχτα, θα σας κρατήσω.

Ναι, αλλά απ' έξω κάθεται κόσμος, απ' έξω.

Λοιπόν, καλά, τελειώνουμε σύντομα, σύντομα, σύντομα.

Λοιπόν, σας παρακαλώ, μια κατηγορία είναι ότι παρουσιάζει ένας δημοσιογράφος, ας δούμε το όνομά του. Λέει, μα τι πράγματα είναι αυτά; Δεν διαβάζετε Ευαγγέλιο; Ο Χριστός είναι γλυκύς, ο γλυκύς Ναζωραίος.

Δεν αρνούμαι ότι ο Χριστός έχει θέλγητρον, δεν αρνούμαι ότι ο Χριστός είναι γλυκύτης και ευγένεια, ο πλέον κατ' εξοχήν ευγενής άνθρωπος, αλλά αυτοί όμως κάνουν κάποιο σφάλμα. Δεν διαβάσαμε Ευαγγέλιο, γιατί αν διαβάσαμε το Ευαγγέλιο θα βλέπατε κάτι άλλο.

Ποιος είναι αυτόν τον Πειραιά, είναι κάποιος τον Πειραιά εδώ πέρα, είναι κάποιος τον Πειραιά, ποιος είναι, ποιος είναι. Ποιος είναι; Ποιος είναι; Ε, εσείς είστε από τον Πειραιά, εσείς είστε, καλό δεσπότη, εργάζεστε, κοπιάζετε, μοχθείτε, ναι, είναι άξιος, άξιος.

Τώρα θα σε ρωτήσω, θα σε ρωτήσω τώρα να μου πεις, προ εκατό χρόνια στην Αθήνα ήταν ο Μακράκης, προ εκατό χρόνια στην Βουλπυρά, ό,τι γίνονταν στον Πειραιά. Ήταν η πιο θρησκευτική πόλη της Ελλάδος, με 30.000 ήταν.

Και όταν χτυπούσε η καμπάνα του Αγίου Σπυρίδωνος, κόσμος και κόσμος και κόσμος. Πήγανε όλοι να ακούσουν ένα αηδόνι. Το αηδόνι ποιος το έκανε, το ξέρεις πως το έκοντανε

Πάει κι αυτός, ούτε ένα άγαλμα ούτε μια προτομή. Βλαχόπουλος, Ηλίας Βλαχόπουλος, εκ των συνεργατών του αειμνήστου Μακράκη. Μαζί με τον ευσεβή Μαθιόπουλο, των ηρώων αυτών της Πίστεως και της Πατρίδος.

Λοιπόν, αφού είσαι εδώ, σύντας φωλός, θα γνωρίζεις τον δεσπότη. Είναι κανείς ιερεύς από το κάτω; Α, εσύ παιδί μου είσαι. Μπράβο, πού εργάζεσαι, παιδί μου; Στο νέο Φάλιρο Μέσα στον Πειράνη και το Φάλιρο Μπράβο.

Θεολόγος είσαι; Θα πιστευτείς στον Άγιο Πειραιώς εκ μέρους του. Να εκφράσεις. Τι Ναι, να πείτε, οπωσδήποτε να φτιάξουμε μία προτομή απέξω από την εκκλησία της Αγίας Τριάδος του Ηλία Βλαχόπουλου, μεγάλου ρήτορος της Εκκλησίας, με χρυσοστόμιον δύναμη ήλεψε και πήγε εξορία κι αυτός, διά τη δόξα του Θεού. Να κάνετε μία προτομή.

Θα σας βοηθήσω κι εγώ από τη Φλώρινα και να πάρετε τα συγγράμματά του. Ακούσατε, το κάθετε αυτό Ναι, λοιπόν, έτσι είναι. Παρεκβάσεις κάνουμε, αλλά δεν λησμονούμε το τέλος. Λοιπόν, γλυκίζει να είσαι ωραίος.

Είπε λοιπόν, γιατί τον θυμηθήκατε τον Ηλία τον Βλαχόπουλο, τον κατηγορούσαμε και λέγανε, μα τι είναι αυτά λέει ο Βλαχόπουλος πάλι σήμερα από παηδείας, μας ύβρισε, μας έκανε, μας έδειξε και λοιπά, λέει ο Βουβολίας και ο Τραδιγύτος στην εξορία έκανε διάγγελμα στον λαό του Πειραιώς.

Και τι έγραψε; Αυτοί βλέπουν, λέει, ο Χριστιανισμός, είπε μια ωραία λέξη, ο Χριστιανισμός, η πίστη μας, η θρησκεία μας, η διδασκαλία του Χριστού είναι όρος μεγάλο, τα Ιμαλάια που φτάνει μέχρι όρος ποιον, τεκτιδρωμένο, δεν λέει εκεί πέρα εσείς που ψάλλετε.

Εδώ είναι ο Άγιος Ιησού, δεν τον πήρα, με συγχωρείς, έχουμε και έναν δεσπότη εδώ πέρα, λοιπόν, δεν έχουμε πολλούς μαζί μας, λίγοι είναι αυτοί που είναι μαζί μας, λοιπόν, καλά. Έχουμε αυτό. Λοιπόν, λέγει ότι είναι όρος η θρησκεία, όπως το όρος. Για να συλλάβεις μια ιδέα του όρους πρέπει να πας από όλες τις πλευρές, από όλες τις πλευρές.

Ή αν πας από μια πλευρά μόνο θα δεις ένα βράχο, ξέρω εγώ, και λοιπά. Για να συλλάβεις την εικόνα των Ιμαλαΐων πρέπει να περάσεις και με αεροπλάνο ακόμα, πάρε να το δεις και το θαυμάζεις πλέον, έτσι το όρος.

Αυτοί βλέπουν κάποια γωνιά που εκεί ο Χριστός φαίνεται γλυκύς, αλλά είναι άλλη γωνιά απόκρημνων και αβυσσαλέων και ισχυρών που κρατάει ο Χριστός φραγγέλιον. Αλλά για κάποιος άλλος, τον οποίο αγαπώ και τιμώ, αλλά πολλές φορές του μιλάει με τη γλώσσα του κόσμου, ο κύριος Αλεξίου που γράφει στην Αυγή, καλός.

Γράφει, τι έγραψε, λέει, ναι, λέει, ύψωσε φραγγέλιο ο Χριστός, λέει, αλλά πήγε μέσα στο ναό του Σολομώντος, λέει, εκεί και είδε μέσα στο ναό απ' έξω να είναι έμποροι, να είναι εκμεταλλευτές, να φωνάζουν, να ωρύονται, να πωλούν τα αρνιά τους, τα βόδια τους προς ελκυσία, να ανταλλάσσουν τα νομίσματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και να γίνεται θόρυβος μεγάλος, και οργίστηκε, πήρε φραγγέλιο και τους εξεδίωξε.

Αλλά όμως δεν είναι η ίδια υπόθεση. Λάθος, κύριε Αλεξίου! Λάθος! Για μια φορά ο Χριστός εσήκωσε φραγγέλιο, εμείς πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε εκατό και χιλιάδες φορές στη σημερινή κοινωνία. Διότι, πάμε τώρα βαθιά, θα φιλοσοφήσουμε, θα σκεφτείτε βαθιά.

Για να το καταλάβετε θα πω ένα παράδειγμα. Όταν ήμουν στη Λάρισα, στρατικός ο κύριος, Δεν είχε χτιστεί ο ωραίος ναός του Αγίου Αχιλλείου. Πολλά σας λέω εκ πείρας μου, διότι έχω ζήσει 50 χρόνια και υπήρξε ένα μεγάλο διδάσκαλος.

Όταν λοιπόν πήγα στη Λάρισα, στο θεατρικό συρεύση σε ημέρα σφυρές, εκεί ο ναός ήταν άκτιστος, ερείπιο από σεισμό. Σαν να μην ήταν τίποτα όρθιο, Θεέ μου, Θεέ μου, δεν σταματούμε να κλάψουμε, να πάμε στα σπιτάκια μας, δεν πάμε να κλάψουμε, θα έρθει σεισμός, Θεός, θα γκρεμιστεί η Ακρόπολη που κακόματα και υπερπεμόνωτα θα γκρεμιστεί για να μην μισάρει.

Θα τιμωρηθούμε σκληρά. Λοιπόν, έρχεται εκεί στην Λάρισα, μαθαίνω τι μαθαίνω, ότι μια μέρα κάτι τετράποδα, δίποδα με ένα τετράποδα και χειρότερα τετράποδα, μεθυσμένοι ελεεινοί αλκοολικοί, τα μεσάνυχτα μπήκανε μέσα στα ερείπια και το πρωί ήτανε γεμάτος κοπριές ανθρώπινες ο Άγιος Αχίλλειος.

Έφριξε ο κόσμος, έφριξε ο κόσμος, πιστός λαός. Τι έκαναν; Κοπέλες ευγενείς, γυναίκες ευγενείς, μυροφόρες γυναίκες, πήρανε γλάστρες, τις ωραιότερες γλάστρες του σπιτιού των, εκαθάρισαν από πρωί μέχρι εσπέρας αυτό το ναό και τον εστόλισαν με γλάστρες και με ροκοπούσε και τη νύχτα φυλάγανε σαράντα μέρες να είπα της Ικτίνος μέσα εις τον αγόν αυτός.

Αυτό έκανε ιδιαίτερα. Γιατί σας είπα αυτό; Υπάρχει ένας ναός, ο οποίος είναι ο ωραιότατος ναός του σύμπαντος. Υπάρχει ένας ναός, ο οποίος είναι ανώτερος από το ναό της Αγίας Σοφίας. Υπάρχει ένας ναός, ο οποίος είναι ανώτερος από το ναό του Αγίου Πέτρου.

Υπάρχει ένας ναός που είναι ανώτερος από το ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο. Υπάρχει ένας άφθαρτος και αιώνιος ναός, και αυτός ο ναός είναι το σώμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Δεν το λέγω εγώ, το είπε ο Χριστός όταν είπε: «Λύσατε το ναόν τούτον και τρεις ημέρες οικοδομήσω αυτόν». Όταν είπε ναόν, τι εννοούσε; Όχι το ναόν του Σολομώντος, το σώμα του, την ανθρώπινη φύση του που είναι βιαναστερά ανθρώπινη φύση του, του, ανώτερη Αγγέλων και Αρχαγγέλων, και μέσα στο ανθρώπινο αυτό το σώμα που έδωσε η Παναγία μας, έγινε ο οίκος της ψυχής του και ο οίκος της Θεότητος.

Ε, λοιπόν, κύριε Αλεξίου, τι θα πεις; Αυτοί εβρώμισαν με τις λέξεις των, δεν εβρώμισαν το ναόν του Σολομώντος, εβρώμισαν και εμόλυναν το σώμα του Χριστού μας, το αμόλυντο και καθαρόν. Και αν βλέπατε ένα να παίρνει τη Θεία Κοινωνία, είδα κάποιον και έφρυξα, απίστων και αθέων, στα φοβερό χρώματα Σαματοπούλου, που πήρε τη Θεία Κοινωνία και την πέταξε στην ακαθαρσία και έκανε το δισκοπότηρο, το έκανε το δισκοπότηρο, το έκανε κρασοπότηρο και έπινε πάνω στην Αγία Τράπεζα.

Λοιπόν, εάν αγαναχτούμε εναντίον αυτών που εβεβήλωσαν το ναό του Αγίου Αχιλίου, εάν αγαναχτούμε εναντίον αυτών που πήραν το δισκοπότηρο και το δεξοπότερο, πρέπει χίλιες φορές να αγαναχτήσουμε, κύριε Αλεξίου, εναντίον εκείνων οι οποίοι βρωμούν και εβεβηλώνουν την άχραντον εικόνα του Ιησού Χριστού.

Συνεπώς, υψώσαμε το φραγγέλιο, το φραγγέλιο το υψώσαμε εναντίον αυτών των βεβηλωτών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Τώρα πήρε το φραγγέλιο, θα σας εξηγήσουμε, η μοναδική περίπτωση που ο Χριστός, οι ερμηνευταί λένε ότι δεν κτύπησε ο Χριστός φραγγέλιο, ήταν αυτή η λάμψη, η λάμψη του θεϊκού του προσώπου, που το εκούνησε έτσι.

Μόλις το εκούνησε έτσι, φύγανε αυτοί, φύγανε, δεν χτύπησε ο Χριστός. Το εκούνησε μόνο με την απειλή, με την απειλή. Εννοείται, δεν θα χτυπήσουμε, αλλά θα χρησιμοποιήσουμε την απειλή ως προειδοποίηση ότι πρέπει να περιμένουν τα χειρότερα από τη θεία δίκη η οποία θα καταδιώξει, και όψονται εις αυτόν.

Φραγγέλιο είναι ένα, κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Το φραγγέλιο που χτυπήσαν τον Χριστό είχε 7 λουριά και κάθε στο άκρο των λουριών ήταν κόκαλα, δεμένα κόκαλα. Και φανταστείτε τι τρομερό ήταν το φραγγέλιο να το χτυπούνε πάνω στο σώμα, πέθαιναν στο φραγγέλιο.

Το φραγγέλιο το δικό μας δεν είναι τέτοιο, το φραγγέλιο το δικό μας είναι ένα ανώτερο χιλίων φραγγελίων. Και φραγγέλιον είναι η γλώσσα του ιεροκήρυκος. Αυτό τρέμουν, αυτό τρέμουν οι εχθροί μας, αυτό τρέμουν οι εχθροί μας, τον Λόγο του Θεού.

Πόσο θα επηρεώναν για να σβήσουν τη γλώσσα του ιεροκήρυκος και τη γλώσσα των πατέρων μας. Αυτό με το φραγγέλιο θα χτυπήσουμε, με τον λόγο των ισχυρών, των αποτελεσματικών λόγων θα χτυπήσουμε τον λόγο αυτού.

Θα σας επιτρέψετε, αυτό κριτική κάνουμε, προχωρούμε στην κριτική. Έγιναν μερικά έκτροπα, διότι εμείς τονίσαμε και ο Σωτήρας και η Ζωή και όλοι οι αγένοι ηγέτες πνευματικοί και ο Αρχιεπίσκοπος και όλοι μας.

Εταιωτήσαμε να φωνάξουμε, αλλά μη να διαμαρτυρηθούμε, να υψώσουμε τη φωνή μας μέχρι τα άστρα, να σταθούμε εκεί προσευχόμενοι, να σηκώσουμε τον Τίμιο Σταυρό.

Αλλά μη κτυπήσουμε. Δεν έπρεπε να κτυπήσουμε. Δεν κτυπήσαμε. Εκδηλώσεις βέβαια ζωηρότητας ήταν αυτές. Αν δεν πει, γιατί εδώ να μας αφορμεί, να μας κατηγορούν. Φοβούμαι εδώ πολύ μήπως μέσα στην αγνή αυτή κίνηση των ιδεολόγων, και αυτό φοβούμαι, μήπως συνέβη προβοκάτσια. Το φοβάμαι. Για να μας δημιουργήσουν, μπήκαν και αυτοί μέσα και σπάσανε και χτυπήσανε και κάνανε, για να μας δώσουν την αφορμή να μας κατηγορούν ότι εμείς είμαστε αυτοί οι βάνδαλοι και άνθρωποι του Μεσαίωνα.

Πρέπει να κρατήσουμε τον αγώνα στο ύψος, εις το ύψος. Ο Άγιος Νεκτάριος είπε σοφή κουβέντα. Σας το είπατε πάνω μάνα τον λόγο από αυτό. Τι διαφέρει το Κοράνιο από το Ευαγγέλιο; Τι διαφέρει ο Χριστός, ο Μωάμεθ από το Χριστό;

Μία τόση όλη διαφορά. Ο Μωάμεθ ξάπλωσε σκοτώνοντας. Ο Χριστός ξάπλωσε σταυρούμενος και φονευόμενος. Ο Χριστιανισμός δεν έγινε σε φονείς για να είναι μάρτυρας. Μάρτυρες να γίνουμε, να χύσουμε το αίμα μας, αλλά μην χύσουμε το αίμα των άλλων.

Έτσι νομίζω είναι η ορθή τοποθέτηση του θέματος και, όπως είπα κι άλλοτε, εκτιμώ τους παλαιοημερολογίτες, έχουν αγωνιστικότητα. Απευθύνομαι προς αυτούς έκλεισον από το βήμα αυτό και τους παρακαλώ να μην προβαίνουν σε αιτιά αυτές τις εκδηλώσεις, διότι αιτιά αυτές τις εκδηλώσεις βλάφτουν, βλάφτουν, βλάφτουν τον αγώνα και διαβάλλουν τον αγώνα, έναν αγώνα ο οποίος ξεκινάει από αγνά ελατήρια.

Εάν όμως επιμένουν, διότι είναι πείσμονες, τους ξέρω καλά, είναι πείσμονες, εγώ προσπάθησα να τους συμφιλιώσω, μέσα στην σκήνοδος μαζεύτηκαν, πήγανε τους εδώ, εκοπίασα μια βδομάδα, προσπάθεια, πήγα από τον ένα, πήγα από τον άλλο, πήγα από τον άλλο, λέω να σας μαζέψω όλους, να σας συμφιλιώσω.

Μου λέει κάποιος γνήσιος παλαιοημερολογίτης, λέει, πάτερ, μην το κάνεις αυτό, γιατί άμα θες να τις μαζέψεις, είναι δέκα μερίδες, λέει. Άμα θες να τις μαζέψεις όλους αυτούς, όλους να τους συμφιλιώσεις, πρέπει να φωνάξεις το 100, λέει, και την Πρεσβετική Εντρία, λέει.

Τους εκτιμώ λοιπόν, παρ’ όλα τα λάθη τα οποία έχουν και αυτοί. Κάνω έκκληση προς αυτούς: εάν δεν συμφωνούμε με την τακτική μας, εάν δεν συμφωνούμε με την τακτική αυτή την οποία την υποστηρίζουμε από το βήμα τούτο, τακτική πατροπαράδοτον, τακτική πατέρων και ομολογητών της πίστεώς μας που έχυσαν το αίμα τους και δεν έχυσαν το αίμα των άλλων, εάν δεν συμφωνούν, τότε κάνω μια έκκληση προς αυτούς ότι τότε είστε ελεύθεροι να κάνετε ό,τι θέλετε.

Τότε προτείνω να φτιάξετε ένα σύλλογο, πιστεύω να σας τον εγκρίνει και το Πρωτοδικείο, ένας σύλλογος ο οποίος λέγεται Σύλλογος Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών και ο γνήσιος σύλλογος, και ονομάστε τον σύλλογο του Φινεές.

ΦΙΝΕΣ! Βα, ΦΙΝΕΣ! Προσπαράτε να ακούτε, δεν το ξέρετε ποιος είναι ο ΦΙΝΕΣ! Αυτός ο σύλλογος, να αναστείς τον σύλλογο αυτό! Αυτό. Τι λέγει η Παλαιά Διαθήκη; Η Παλαιά Διαθήκη λέγει ότι ήταν ο Φινεές ζηλωτής των πατρώων παραδόσεων και ότι καθώς ξέχνε το Ισραητικό γένος και ενώ δεν υπήρχε πρώτα πόρνη στο Ισραήλ, δεν υπήρχε πόρνη.

Δεν υπήρχε πόρνη, δεν υπήρχε πόρνη. Αχ, ρε Ελλάδα, αχ, ρε Ελλάδα πατρίδα, κλαίω για σένα. Ήταν Ελλάδα που δεν υπήρχε πόρνη, δεν υπήρχε μιχαλής, δεν υπήρχε ανδρογορίστρια, κι αν δεν υπήρχε καμιά, τις κλείναν τις πόρτες. Τώρα τις βρέρουμε το τριαντάφι με τριαντάφυλλα. Καμένη Ελλάδα, μην γελάτε. Λοιπόν, δεν ανήκω σε κόμματα. Συμπαθώ τους πάντες και τα πάντα, αν λέτε με την αλήθεια. Το ότι εξεφυλίσθη το Ιουδαίων γένος και πόρνεμον οι Ισραηλίτες, οι Αυστηρίες, οι αυτοί κατήντησαν, εκφυλίζουν τα έθνη. Και πάνω στους εκφυλισμούς τους, τι έκαναν αυτοί;

Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός. Ποιος είναι; Διότι ήταν την ώρα εκείνη, δεν το έκανε από εκδίκηση, το έκανε ως χώρο της διαδίκης, διαδίκης, τιμωρός του μεγάλου αυτοπρεδηματικού αγώνας.

Λοιπόν, αλλά αυτό το πνεύμα δεν το εγκρίνει η Εκκλησία μας, εμείς κινούμεθα σε ένα υψηλότερο επίπεδο ηθικής, το δε υψηλότερο επίπεδο ηθικής είναι επιόρως ομιλία. Εκεί στα αιμαλάγια βρισκόμεθα, αυτό είναι χαμηλότερος ειδικής.

Εάν λοιπόν θέλουν να επαναλάβουν, να γίνουν ζηλωτές, να επαναλάβουν το Φινεές, ας φτιάξουν ένα σύλλογο, να το ονομάσουν Φινεές και ας επαναλάβουν γι’ αυτό ό,τι θέλουν. Αλλά όχι όμως να εισέρχονται μέσα εις τα σκηνήσεις, τα σκαδαρόσα γνάση χριστιανικά και να δημιουργούν πρώτα αυτά ζητήματα τα οποία θα αποβούν εις βάρος. Συμφωνούμε;

Συμφωνούμε, λοιπόν. Δεν κατηγορώ κανένα, σας δέχομαι πως έχουν τα πράγματα, δέχεται και από τους άλλους. Λοιπόν, τώρα, κανένας, όλους σας έχω παιδιά μου, σας αγαπώ και όλους σας εκτιμώ, και πάσα προσπάθεια, είτε την άλφωμα είτε την διευθυντικότητα. Ο στρατός είναι στρατός, ο στρατός είναι στρατός. Είναι άλλοι, είναι άλλοι, μπορεί να παίξουν ένα ρόλο, μπορεί να παίξουν ένα ρόλο λοκατζίδες, λοκατζίδες, ας γίνουν λοκατζίδες, δέχεται κατηγορώ, αλλά αν μη, εφόσον πρέπει να... Θα χαράξω μια γραμμή, την γραμμή αυτή να την χαράξω με ρόλοι και ρεκόρδο.

Ευχαριστούμε! Προχωρούμε. Τώρα λοιπόν ένα άλλο. Θα σας πω ένα σύνθημα. Εξ αφορμής αυτής της λεπτομερίας θα σας πω ένα σύνθημα. Οι χριστιανοί δεν πρέπει να είναι κουτοί, να είναι ανόητοι, να είναι ασύνετοι, να λένε εκείνο που είπε ο Παύλος, ο αθλητής, ο αγωνιστής, τι είπε; εαν δε και αθλη τις, ου στεφανουται, εαν μη νομιμως αθληση.

Πρέπει να προσέχεις το αγώνισμα και το αγώνισμα να το κάνεις σύμφωνα με τους ορισμούς, με τον κανονισμό του αγώνα, διότι άμα δει κάτι ο διαιτητής σε βγάζει έξω. Δεν αγωνίζεσαι. Πας να του πάρεις τον άλλο με μεθόδους που δεν εγκρίνονται.

Ούλες τεφανούνται τις αν μην νομίμως αθλείς. Και εμείς πρέπει νομίμως να αθλούμε καλογικώς. Και θα ήθελα να διαθέσω μια μέρα ένα άλλο κήρυγμα, γιατί τώρα σπεύδω και τελειώνω. Θέλω να τελειώσω ότι είναι ένα κήρυγμα το οποίο ερμηνεύει τον Λόγο του Χριστού μας, ο οποίος είπε: γινεσθε ουν φρονιμοι ως οι οφεις και ακεραιοι ως αι περιστεραι.

Δεν είναι μόνο να έχουμε τη φρόνηση των όφεων, αλλά και την ακεραιότητα της περιστεράς. Και τα δύο πρέπει να τα έχουμε. Συνδυασμός.

Πειρασμός, άλλοτε μεν θα ημούντα το νόμιμ, άλλοτε δε θα ημούντα την ακερόατση προς τεράς. Τώρα τόσο μόνο λέγω, ότι πρέπει να πολεμούμε έξυπνα, έξυπνα. Υπάρχει ένα βιβλιαράκι πολύ ωραίο, το διάβασα προχθές, πέρυσι το είχα διαβάσει, το έγραψε ένας εκλεκτός εργάτης του Ευαγγελίου, της Αδελφότητας Ζωής, ο Μελίτης. Λέει «Πολέμα έξυπνα». Το συνιστώ να το διαβάσετε, θα ωφεληθείτε πολύ.

ο Δαβίδ, αλλά ενίχισε τον Συντρόφρακτον Γολιάθ. Πολέμα έξυπνα, όπως πολεμήσαμε πάνω στην Ερμανία, Δαβίδ ήταν Ελλάς, αλλά γίνονταν Γολιάθ, Συντρόφρακτος, και η μικρά Ελλάς, ο Δαβίδ, ενίχισε τον Γολιάθ, δύο από τα κρατοριακά, πολέμα έξυπνα όμως, και είχε ψυχή και νου, πολέμα έξυπνα, να πολεμούμε.

Θα αναφέρω τρία-τέσσερα παραδείγματα και τελείωσα. Από την πείρα μου θα σας αναφέρω. Εκεί στη Φλώρινα είναι μια μεγάλη κοινωνία, είναι πολύ μικρά, 10.000 είναι, και μεταξύ αυτών είναι ένας πολύ περίεργος τύπος, τον οποίο αγαπώ ιδιαιτέρως, φτωχαδάκι, άπιστος ήταν, αλλά μια μέρα περπατούσε τη νύχτα στο δάσος, παρουσιάστηκαν λύκοι, αυτός έκανε το σταυρό του και ήταν νέος 30 ετών και γάντζωσε, σαν όπως γαντζώνει η γάτα, σκαρφάλωσε πάνω και ανέβη στην κορυφή και ήταν κρύο, κρύο και κρατιόταν πάνω.

Επάνω στο δέντρο και από κάτω ήταν οι λύκοι, τον περιμένανε από κάτω οι λύκοι. Τον περιμένανε οι λύκοι, δεν φεύγανε. Μέσα στις πρωινές ώρες. Οπότε, ανατέλλοντος του ηλίου, τα θηρία φεύγουν στις μάντρες των. Όταν κατέβηκε κάτω πλέον, άπιστος ανέβηκε επάνω και πιστός κατέβηκε. Πίστευε στο Θεό πλέον. Και κάθε πρωί έκανε προσευχή. Δώσ' μου μια αχτίνα και φώτισέ με. Δώσ' μου μια αχτίνα. Μες στους δρόμους περνούσε και έκ Είχαν τον προσεγγίσει, δώσ' μου μια ακτίνα και φώτισέ με. Έτσι έλεγε, είχε κάτι λόξες, είχε, και βάζει στα όπισθεν, όχι έμπροσθεν, ναι, γιατί πάει πίσω ο κόσμος, λέει, συμβολισμός ήταν, σαν προφήτης, ότι δεν πάμε μπρος που νομίζετε εσείς, πάμε πίσω, και πράγματι πίσω πάμε, στον όλεθρο πάμε.

Λοιπόν αυτός, λόγω της λόξας, έγινε αντικείμενο περιπαίγματος. Ένα παιδί ενός στρατηγού, όταν τον έβλεπε, τον κορόιδευε. Τον κορόιδευε, τον κορόιδευε, τον κορόιδευε. Έχασε την υπομονή του κι αυτός. Έχασε την υπομονή του. Οπότε λοιπόν στρέφεται πίσω, κραπ, τον τράβηξε στο ξύλο. Ήταν και χειροδύναμος.

Ο πατέρας στρατηγός τον εμήνυσε ότι εβιοπράγησε εναντίον του μικρού παιδιού. Ετοιμορήθη, δεν ετοιμορήθη, ηθόθη, γιατί ηθόθη, γιατί ήταν πανέξυπνος ήταν, πανέξυπνος. Τον πήρε στο δικαστήριο, κάτσε κατηγορούμενος, τι έκανες, λέει, πόσες φορές λοιπόν, τι απολογείσαι; Λέει, άκουσε.

Κύριε Πρόεδρε, σε λίγο, πάλι, κύριε Πρόεδρε, σε λίγο, κύριε Πρόεδρε, σε λίγο, κύριε Πρόεδρε, σε λίγο. Μα σταμάτα, λέει, θύμωσε, σηκώθηκε και πάρω χτυποστακοδότα, λέει, αν συ οργίζεσαι γιατί σου είπα κύριε Πρόεδρε και θύμωσες, πόσο μάλλον να θυμώσω που δεν με έλεγε κύριε Πρόεδρε αλλά με ύβριζε.

Να ένας έξυπνος πόλεμος, βέβαια τον πήρε τον κύριο Πρόεδρο, του είπε όπα η Άννασή δεν υποφέρει στον κύριε Πρόεδρε, εγώ πώς την υποφέρω, της είχατε και η Θότη παγιουρικός και έμεινε παράδειγμα. Θέλετε ένα άλλο παράδειγμα;

Θα θυμίσω εδώ σε μερικούς από εσάς έναν φλογερό αγωνιστή της Παρατάξεως εδώ του Αγίου Μεγάλου Αθανασίου και αυτή η Παράταξη του Μεγάλου Αθανασίου είχε αγωνιστάς που καταδιώξαμε παντού κλπ. Αυτός έλαβε μέρος σε όλα, αλλά δεν πιανότανε, όχι από δειλία, αλλά πολεμούσε έξυπνα.

Όταν πλησιάζαν οι αστυνομικοί έκανε κάτι το οποίο βέβαια θα φανεί ότι δεν είναι εντάξει απόψεως απολύτου ηθικής, αλλά είναι εντάξει ως μέσο πολέμου έξυπνο, έξυπνο. Γύριζε πίσω και λέει τι κάνετε ρε, τι πονάζετε ρε, πονάστε έτσι.

Ο Μιχαλόπουλος, τον ξέρετε τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο; Ναι, εδώ είναι η κυρία του, είναι εδώ η κυρία του, εδώ είναι. εδώ όπως τη λένε οι Ελένιο, οι Πόποι, οι Πόποι, από το Μεσολογγίνη, ίδωας ήταν αυτός, δοχείες ήταν, Τι ήτανε στον Μεγάλο Πόλεμο; Έπεσε ψηλά τη νύχτα σε ένα χιόνι μέσα και έχασε τραυματίες και, παρακαλώ, εκτύπησε το κεφαλικό επεισόδιο, εκτύπησε το κέντρο της γεύσεως, το κέντρο. Είναι άχρηστο το κέντρο της γεύσεως. Κομπιούτερ το μυαλό του ανθρώπου, κομπιούτερ. Και από τότε δεν είχε γεύση πλέον, ενώ οι γεύσεις, δοκιμάζεις χίλιες ποιότητες έχει η γεύση.

Καταλαβαίνεις το μήλο, καταλαβαίνεις τα αχλάδια, καταλαβαίνεις τα σταφύλια, καταλαβαίνεις τα σύκα. Τίποτε· αυτός είχε χάσει πλέον τελείως τη γεύση του. Και ήταν ήρωας αυτός. Πολεμούσε όμως έξυπνα, είχε αριστείο ανδρείας στη μάχη.

Αλλά πολεμούσε έξυπνα. Και ένας έξυπνος αστυνομικός τον είδε. Λέει αυτός, αυτός δίνει ο χειρότερος Απόλλος Τον πλησιάζει, τον γραπώνει. Του λέει ένιωσες, ένας σας ημάδεψα

Εσύ είσαι ο χειρότερος από όλους, λέω, ο πιο χειρότερος από όλους εσύ, κραπ, τρέφεσαι αυτό, αλλά πολεμούσε έξυπνα, πολεμούσε έξυπνα. Θέτε μια άλλη περίπτωση, αντιστρώ, αντιστρώ.

Περίπτωση αντιστρόφως. Στον Μέγα Αθανάσιο είχε έναν εκλεκτόν, εκλεκτόν, δεν ξέρω αν τον έχω εδώ, δεν θέλω να πω το όνομά του, διότι τον αγαπώ και τον εκτιμώ και ήταν σπουδαίος, σπουδαίος, σπουδαίος, αφιερωμένος στο έργο του Κυρίου και αγωνιστής σπουδαίος. Ίσως να είναι τώρα γέρος, λένε πλέον, ας προμάλεις, αλλά είναι πιστός, πόσο αφιερωμένος.

Λοιπόν αυτός, μόνο πρώτη την ευφυΐα του, μόνο ότι κατάγεται εκ Μάνης, πήγε τότε σε έναν, ας λείπει το όνομά του και αυτουνού, σε έναν διευθυντή εφημερίδος τετραπέρατον, ποταμό τον λέγανε αν θυμάστε, ξέρετε ποιον λέγανε ποταμό; Ένας γραφός που άμα την εφημερίδα δεν τελειώνει.

Λοιπόν, ποταμό. Και αυτός λοιπόν εκεί πέρα έβαλε τα καλλιστεία, στα καλλιστεία, Απογευματινή, και φωνάζαν στους δρόμους τα παιδιά: «Τα κορίτσια μια δραχμή, τα κορίτσια μια δραχμή». Μια δραχμή για τότε η εφημερίδα, και έφτασε 300 χιλιάδες να δουν γυμνά τα κορίτσια.

Λοιπόν, εμείς πολεμήσαμε αυτούς κάτω στην Αζαντινά, τους πολεμήσαμε. Λοιπόν, πήγε να τον διαφωτίσει, λένε, πάω να τον διαφωτίσω. Πήγε λοιπόν, και αυτός πονηρός, τετραπέρατος, λέει: «Ναι, κι εγώ θέλω να γίνω παραταξιακός του Μεγάλου Αθανασίου», είπε.

Ποιος τώρα είπε στον μαχητή αυτόν ότι και εγώ θέλω, μετανόησε τώρα πως έγραψα, λέει: «Θέλω να γίνω μαχητής, να γίνω και εγώ, να γίνω και εγώ». Τι, θα το πίστεψε ο άλλος, αθώος, αθώος. «Μου λες τα σχέδιά σας;» Είπε λοιπόν το και το, είπε όλα τα σχέδιά μας. Έρχεται λοιπόν κάτω αυτός ο πιστός άνθρωπος και δεις, αλλά έτσι αθώος άνθρωπος, υπάρχουν τέτοιοι αθώοι.

Και μου έκανε το σταυρό, λέει: «Κερδίσαμε τον Κωνσταντόπουλο». Ξέρετε, το είπα, λοιπόν, κερδίσαμε; Τι είχανε; Όλοι χαθήκαμε, λέω, χαθήκαμε. Τα μυστικά της οργανώσεώς μας, τα χριστιανικά, τα είπες, όλοι χαθήκαμε.

Την άλλη μέρα εδημοσίευσε μια εφημερίδα από Γιάννη Ματίνη, με γράμματα άστρα: «Ο Καντιώτης ο αναρχικός, ο Καντιώτης ο κομμουνιστής, ο Καντιώτης ο αντάρτης, ο Καντιώτης ο επαναστάτης». Και τα πιστέψανε αυτά, τα πιστέψανε, και εκείνη η σύναξη ήρθε μέρα που μιλούσα στον Αιστοράγιο, στην αίθουσα των Ταξιαρχών, και μόνο πέντε ήταν.

Έχεις υπνάνω από δε μου, γίνεσαι πρόημος και όφης και ακιάρει ως περισταρέ. Λοιπόν, αυτά είναι. Τώρα, ακόμα μια άλλη λεπτομέρεια. Μερικοί είναι αψίκοροι, ήμεθα λαός, μεσογειακός λαός. Κι ως μεσογειακός λαός ήμεθα αψίκοροι.

Τι θα πει αψίκοροι; Τώρα το είπα πριν λίγο σε κάποια ομάδα φοιτητών και δεν ξέρατε τη λέξη αψίκορος. Άνθρωποι που ευκόλως ανάβουν και ευκόλως σβήνουν, δύσκολα σβήνουν, σβήνουν, σβήνουν. Ευκόλως παίρνουμε φωτιά, ευκόλως.

Ενώ άλλα έθνη βόρεια δύσκολα παίρνουν φωτιά και δύσκολα σβήνουν. Εμείς ήμαθαμε να τα φρήγανα, ενώ τα φωτιά δεν σβήνουν τα άλλα, φρήγανα. Λοιπόν, θέλω να μιλήσω για ένα αποτέλεσμα. Ε, και τι κάνατε; Πώς φορέσατε να το ακούς; Και τι κάνατε; Πήγατε, δεν μαρτυρηθήκατε.

Και τι κάνατε; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Να χειρότερα, ξεχωριστούν οι παραστάσεις, ξεχωριστούν τα τι κάνατε; Αυτοί που προσπαθούν να ρίψουν μέσα στην κίνηση ένα πνεύμα απαισιόδοξο, όχι τέτοιο πνεύμα. Θα απαντήσω με την γλώσσα του Χρυσοστόμου.

Και ο Χρυσόστομος, οι γονείς του, αλλά μια μέρα οι ακροατές λένε: Τόσες φορές τους μίλησες για τους μεθυσμένους και τα μέρη είναι γεμάτα, κάθε μέρα πάνε, κάνουν πάψη. Τι κατόρθωσες; Τόσα κηρύγματα έκανες εναντίον της μέθης και όλοι μεθούν και στον δρόμο πέφτουν οι μεθυσμένοι. Τι έκανες; Τι κατόρθωσες;

Και απήντησε: Μην με απογοητεύετε, εγώ είμαι ανένδοτος, θα πολεμήσω μέχρις ότου και ο τελευταίος μέθυσος εκλείψει από της γης. Έτσι είπε. Και τι είπε; Είπε μια ωραία εικόνα. Ένα δέντρο που είναι ριζωμένο βαθιά μέσα εις τον κόσμο, ένα δέντρο άκαρπο, δεν πέφτει με μια τσεκουριά, δεν πέφτει με μια τσεκουριά, θα πέσουν πολλές τσεκουριές, θα πέσουν πολλές τσεκουριές, Θα παίζουν πολλές υπουργές, θα παίζουν πολλές υπουργές

Ήμεθα τρεις Μητροπολίτες και ένας ο αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου, ο οποίος κι αυτός είναι αγωνιστής. Λοιπόν, τον είδαμε τον κύριο Κουτσόγιωργα, κουβεντιάσαμε, συζητήσαμε. Εν πρώτοις θα σας πω ένα ευχάριστο, το λέω παρρησία, γιατί καταρχάς είπαμε για το ΕΚΑΜ, το 666.

...666 και μας διαβεβαίωσε επί τω λόγω της τιμής του ότι το 666 δεν θα υπάρχει στις ταυτότητες. Αν και το θέτω υπόψη σας και θα είστε μάρτυρες. Δεν πιστεύω, δεν το πιστεύω να αθετήσουν... Λοιπόν, καλά, λοιπόν, εγώ λέω τι είπε, τι θα γίνει τώρα, εδώ ήμεθα. Εδώ εγώ σας είπα τι είπαν, ενώπιον άλλων. Λοιπόν, μετά ήρθαμε στο θέμα. Στο θέμα. Στο θέμα είπαμε, άμα το κάνουν, μπράβο τους, δεν ανήκουμε σε κόμματα. Εάν δεν το κάνουν, εδώ ήμεθα. Τι θέλετε να πούμε; Αφού μας είπε ο άνθρωπος, με το λόγο της τιμής του, ότι δεν υπάρχει. Τι να πούμε τώρα εμείς, τι θέλετε να πούμε, τι θέλουμε να πούμε; Θα του πούνε ψέματα, προφήτης να γίνομαι; Αν είσαι προφήτης, εγώ δεν είμαι προφήτης. Λοιπόν, λέμε, μετά ανοίξαμε το θέμα. Διατί επετράπη αυτή η επαίσχυντος προβολή του έργου αυτού; Δεν σας λέω όλα, τα έχω γραμμένα. Θυμάστε με τον Σαρτζετάκη που πήγα επάνω και προσπαθούσα να τον πείσω να μην υπογράψει...

Τον νόμο περί εκτρώσεων, ναι, που τώρα οι γυναίκες βγάζουν τα παιδιά τους όπως βγάζουν ένα δόντι σάπιο, έτσι πετούνε το παιδί και σκοτώνουν τα παιδιά και σκοτώνουν 400.000 παιδιά κάθε χρόνο και σβήσαμε σαν φυλή, σβήνουμε, θα σβήσουμε, θα σβήσει η φυλή μας. Έγκλημα.

Λοιπόν, πήγα του είπα, του είπα, έρχεται συνεχώς: Ο νόμος, ο νόμος, ο νόμος. Λέω: Κύριε Πρόεδρε, σταματήστε επιτέλους με το νόμο. Παραπάνω από το νόμο του ανθρώπου είναι ο νόμος του Θεού που λέει «ου φονεύσεις». Αφού τον έβλεπα ότι δεν υποχωρούσε, του είπα το εξής: Ότι έχει μια κορούλα χαριτωμένη αυτός, ξέρω πώς τη λένε εκεί πέρα, και σ' αυτήν συγκεντρώνεται όλη η αγάπη του, δεν τον κατηγορώ σε αυτό, πατέρας είναι, αγαπάει το κορίτσι του. Λέω: Εάν βγει ένας νόμος, και πει ότι αύριο στο Γουδί θα εκτελεστεί η κόρη του Προέδρου Δημοκρατίας.

Και σου φέρνουν το νόμο με τον οποίο εκτελείται η μονάκριβη κόρη σου. Θα υπογράψεις;

Ε, λοιπόν, τα παιδιά, εφόσον είσαι Πρόεδρος Δημοκρατίας, όλα τα παιδιά είναι δικά σου, είναι του λαού, της πατρίδος, είσαι σύμβολο της Ελλάδος, συνεπώς πρόσεχε καλά. Μετά αυτός τόλμησε να αντιπλώναν, έβαλε δικούς και αλλοτρίους να τον υποδεχθώ στη Μητρόπολη και το μητροπολιτικό ναό. Το δήλωσα σαφώς: Δεν μπαίνεις στην εκκλησία, εφόσον είσαι.

Λοιπόν, και όχι μαγιούτο, αλλά έβγαλα κεφεβολάν και διαφώτισα τον κόσμο, όλο το λαό και τους είπα ότι τον καταγγέλλω δημοσία ως ηθικόν αυτουργόν. Έχει έννοια αυτό, τα πείτε. Όποιος είναι δικηγόρος, είναι κανένας δικηγόρος εδώ μέσα;

Είναι κανένας δικηγόρος; Πού είναι κανένας; Ποιος είναι κανένας δικηγόρος εδώ πέρα; Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Αντίχριστος, Ευαγγελισμός, Ευαγγ Υποστηρική οικογένεια, ότι υπήρξε μαθητής ενός διαπρεπούς ιεροκήρυκος, στο κατηχητικό σχολείο πήγαινε, έχει μέσα σπέρματα, μην το αφήσω να μιλώ με τον Πελοποίηση, ότι είσαι μαθητής διαπρεπούς, ενός σπουδαίου εργάτου Ευαγγελίου, του Αλεξάνδρου Καγανιάτσου, τον είχε μαθητή στο κατηχητικό σχολείο, δεν χάνονται οι σπόροι, κάτι μένει.

Λοιπόν, κατάγεσαι λέω από την Πάτρα που έκανε ένας Απόστολος Ανδρέας που δεν ανήκε το Χριστό και δεν βλαστεί με το Χριστό σταυρός και ανάποδα. Κατάγεσαι, λέω, κάτω στην Πάτρα που εκείνος ο μεγάλος πλάτανος εσκίαζε την πόλη μου.

Πλάτανος σοφίας και αγιότητος. Ο δε πλάτανος αυτός είναι εδώ Πατρινή. Πατρινή είναι εδώ. Είναι ο πάτερ Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Αυτός ήταν ο πλάτανος.

Συνεπώς, όλοι αυτοί σου λένε, αυτός συνεχώς επωδός, ξέρετε ποια είναι η επωδός; Όχι, η λογοκρισία, όχι, η λογοκρισία, όχι, το λέει ο νόμος. Α, έτσι, καλά, τον έφερα, δεν σας λέγω άλλα. Τον έφερα μία, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε περιπτώσεις που αυτοί δεν επέτρεψαν να προβληθούν ορισμένες ταινίες.

Δεν μιλούσε. Κοντά σε αυτές τις περιπτώσεις που το ανέφερα.

Το ανέφερα, που μου τις είχε υποδείξει ένας εκλεκτός δικηγόρος, ένας Στέργιος, Στέργιος, Στέργιος, είναι εδώ ο Στέργιος. Πού είναι; Κρυμμένος είναι, κρυπτοχριστιανός, είναι εδώ. Για δες εσύ, κύριε, κάτω, κρυπτοσέρβιος, σπουδαίος είναι. Λοιπόν, εγώ το προσθέτω, θα προσθέσω σήμερα άλλες δύο-τρεις και τελειώνω τον λόγο. Όχι, λέει ο Χριστιανός. Λοιπόν, εάν υποθέσουμε ότι προβάλλεται μια ταινία η οποία να ύβριζε και να διακωμωδούσε ως τον ανώτερο άνθρωπο, τον Γκορμπατσόφ!

Του Γκορμπατσόφ, διότι είναι τέτοιος και τέτοιος και τέτοιος και τέτοιος και τέτοιος. Ένα ελληνό υποκείμενος, ένα ψυχικό ράχος, ένας χαμένος, ένας βλάκας, ένας ηλίθιος, ένας ρωτήλος, ένας μπάσταρδος κλπ.

Θα επέτρεπε ο Κουτσόγιωργας της κυβέρνησης να προβληθεί η ταινία του Γκορμπατσόφ;

Ή αν πάλι μια άλλη ταινία που είναι φίλοι αυτές, δεν κατηγορώ κανένα, λέω τα δικαιωματικά στα πράγματα.

Εάν προβαλλόταν μια ταινία και γύριζε μια άλλη ταινία και έλεγε, γελοιοποιούσε και έπαιζε και εξεμυκτήριζε τον Καντάφη, τον Καντάφη, τον δικτάτορα της Λιβύης, θα επέτρεπαν εδώ να προβληθεί ο φίλος Καντάφης, ο φίλος Καντάφης; Εάν πάλι προέβαζε μια ταινία για αυτόν τον άλλο, τον Παλαιστινό που εργάζεται για τα δικαιώματα, δεν τον κατηγορώ γι' αυτό, θα επέτρεπαν να βγει μια ταινία που να διακωμωδεί τον φίλο τον Αραφάτ; Λοιπόν, μάλιστα.

Και τώρα χθες διάβαζα κάπου, για να υποβιένει μια ταινία, λένε δημοκρατική, και έβγαινε μια ταινία. Η δημοκρατία είναι μεγάλη ιδέα, ιδέα που την έγινε ο Χριστιανισμός, δεν υπήρχε δημοκρατία, ψέματα ήταν.

Και εδώ στην Ελλάδα, η πατρίς, ρίζα της δημοκρατίας είναι ο Τίμιος Σταυρός, ο Τίμιος Σταυρός και όχι η Αθήνα. Λοιπόν, εδώ στην Αθήνα τότε, 500 χιλιάδες η Αθήνα τότε, οι 400 χιλιάδες ήταν δούλοι. Δούλοι. Και οι 100 χιλιάδες ήταν αφεντάδες.

Τι ήταν η δημοκρατία των; Τι ήταν η δημοκρατία των; Ψευδής δημοκρατία. Λοιπόν, εάν προβληθεί τώρα μια ταινία και παρουσιάζει δημοκρατία, όχι ως ωραία κόρη, ως έκοβλο καλός, ως ωραία κόρη, αλλά μια στιμωμούρα και ό,τι αυτή έκανε, κάνει εγκλήματα, σκοτώνει, σφάζει, φυλακίζει, ρίχνει στα σπηλακά, σε εξοντώνει και κάνει εγκλήματα φασιστικά χειρότερα από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.

Θα επέτρεπε να προβληθεί ταινία η οποία λένε έχουμε δει τη Δημοκρατία; Δεν, η Δημοκρατία όχι. Λοιπόν, συνεπώς, λέω ό,τι θέλω να πω. Φίλος ο Γκορμπατσόφ, φίλος ο Καντάφης, φίλος ο Αραφάτ, φίλη η Δημοκρατία, φίλος όλος, φίλος Μεγάλος ο Κορμπάτσοφ, μεγάλος ο Καντάφης, μεγάλος ο Αραφάτ, μεγάλος και μικρός, πολύ μικρός είναι ο Χριστός.

Ο Χριστός αυτό δεν τον δεχόμεθα, δεν τον δεχόμεθα, κύριε Κωτσόγεργα, κύριε Κωτσόγεργα, δεν τον δεχόμεθα, δεν τον δεχόμεθα, δεν τον δεχόμεθα, δεν τον δεχόμεθα.

Υπέδειξε μια άλλη οδό, την οποία εγώ δεν με ενθουσιάζει. Αλλά είπαμε να πολεμούμε έξυπνα, δεν είπαμε; Λέει αυτά, δικηγόρος είναι, τα ξέρει αυτά, να λάβετε, λέει, να κάνετε ασφαλιστικά μέτρα, να καταφύγετε στη δικαιοσύνη.

Και υπάρχει μια διάταξη: όταν ένα έργο προκαλεί αναστάτωση, διακόπτεται.

Αλλά και πάλι, σ' αυτό έχουν απαντήσει ότι η ωραία ταινία, η Ελένη Κατζαγιάννη,

Ζαγιάννη, πλέον. Επήγανε μέσα στο θέατρο την πρώτη φορά και διαμαρτυρηθήκανε και δεν στείλανε ούτε ένα χωροφύλακα, ούτε ένα χωροφύλακα δεν στείλανε, ούτε ένα. Σ' αφήλεσαν αφύλακτους και δεν μπορούσαν να δεληθεί. Εδώ ολόκρομα, ολόκρομα, ολόκρολοκους, ολόκρους στείλων, αφύλακτους, να προστατευτούν υπό την προστασία. Αυτοί οι κινηματογράφοι που προβάλλουν το έργο αυτό και έπειτα παραπονούνται γιατί γίνονται έκτροπα, και τα έκτροπα που συμβαίνουν έχουν κάποια διαδικασία.

Κάποια δεοντολογία με την ντροπή ενός φεραί, ενός ποινέ που πρέπει και αυτός να αναστηθεί στον αιώνα μας. Ναι, έτσι έχουν τα πράγματα. Λοιπόν, έτσι λένε, δικαιοσύνη. Να πάμε στη δικαιοσύνη, να πάμε στη δικαιοσύνη, να πάμε.

Εγώ έχω καθίσει πολλές φορές στα εδώλια του κατηγορουμένου. Έχω καθίσει και έχω δικαστεί δυο χρόνια με ένα στόλι.

Ήμουν με ένα στολί. Ήμουν νεότερος. Τώρα δεν πηγαίνω, δεν αντέχω. Να μην κάνω εμπόδιο στους αγωνιστές. Θέλω να πάμε να με βίνουν τα παιδιά μου. Θα πέσω με το πρώτο, δεν αντέχω, δεν με ξανατεχρωρώ. Που ηγούμουν εγώ ο ίδιος προσωπικώς. Προσωπικώς εγώ ηγούμουν όλων των εκδοχών. Τον δέκασε λέει τριώ που κάναμε. Λοιπόν, λέγω ότι στη δικαιοσύνη έχω πείραν δικαιοσύνης. Πολλά γεγονότα στην Ελλάδα μας μάς πείσανε ότι το κύρος της δικαιοσύνης στην Ελλάδα κλονίζεται, κλονίζεται, κλονίζεται.

Και ένας λόγος που κλονίζεται από την ειδική μου άποψη είναι ότι δεν μελετάνε, δεν διαβάζουνε. Μια τελευταία απόφαση κάτω της Κρήτης, τι είπανε; Ενώ τα βιβλία τους των Χιλιαστών λένε ότι ο Χιλιασμός είναι αντίχριστος, ότι μισούν τον σκοπό να ξεριζώσει την Εκκλησία, σκοπός των είναι να καταστρέψουν τη θρησκεία και είναι εναντίον της θρησκείας και της Εκκλησίας, Λένε οι απόφασες που δεν διαβάσανε καθόλου να ανοίξουν τα ευλογία και είπαν ότι και ο χρειασμός είναι πλησία και ο χρειασμός και ο πλησιασμός είναι θρηστία.

Αυτά. Για να εγκέφαλοι, για να εγκέφαλοι δικαστές μας, διότι μια απόφαση δικαστηρίου εξαρτάται από ένα σημείο, από το σκεπτικό της αποφάσεως. Σκεπτικό ήταν ανίκανη αυτήν την σύνταξη, διότι δεν μελέτησαν.

Τους κατηγορώ επί αγραμματοσύνη και αμαθία όσον αφορά τα θρησκευτικά θέματα. Λοιπόν, μετά γεννάει το ερώτημα, την Τρίτη βγαίνει απόφαση στο δικαστήριο, εδώ την Τρίτη, το προώθησαν, πολλοί το προώθησαν, Υπεβλήθη μήνυση και πρέπει να πουν προστιμή του Ιερατικού Συνδέσμου της Ελλάδας, το ΙΣΚΕ, το λεγόμενο ΙΣΚΕ, προϊσταμένων όλων εκείνων των προσώπων, αυτοί προστιμή τους, αυτοί υπέβαλαν μήνυση να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της ταινίας.

Εγώ έχω τα ερωτηματικά μου, έχω τα ερωτηματικά μου, γιατί έχω τα ερωτηματικά μου. Τελειώνω. Βρέθηκα κοντά σε έναν πολύ σπουδαίο δεσπότη, γέροντα τον λέγω, που με πήρε και υπήρξε για μένα το Μεσολόγγι. Είναι κανείς εδώ από το Μεσολόγγι; Την Ακαρνανία είναι κανείς εδώ πέρα; Α, εδώ είστε, μπράβο, συγκινούμαι που σας βλέπω. Απ' το Μεσολόγγι είσαι; Μπράβο, πώς λέγεσαι; Μακρυκώστα; Καλά, εκεί στο Μεσολόγγι ο πατέρας και ο παιδιάς μου παππούς θα θυμούνται. Λοιπόν, εκεί στο Μεσολόγγι είχα ένα γέροντα αυστηρό, νερό.

Ιερό Θεό, Ασκητή από το σπήλαιο, από τη Λαύρα εκεί πέρα. Και κοντά του υπήρξε για μένα το Μεσολόγγι πανεπιστήμιο και μια πόλη η οποία με αγάπησε περισσότερο από όλες τις πόλεις της Ελλάδος και κλαίω όταν τη θυμηθώ, το Μεσολόγγι.

Λοιπόν, είχα τον Γέροντα και μου λέει, μια μέρα μου λέει: Για να κερδίσεις μια υπόθεση στα δικαστήρια, τι πρέπει να έχεις; Εγώ το είπα, λέει άκουσε ο παιδί μου στο δικαστήριο

ευχή, ευχή». Τέτοια είναι τα δικαστήρια. Και από την ώρα που κατεδικάσανε τον Χριστό, Ανεξίδεινο στίγμα Είναι κόλαφος στο πρόσωπο της ανθρωπίνης δικαιοσύνης. Και ασμίαχεν. Λοιπόν, εδώ υπάρχει δίκαιον.

Το δίκαιό μας είναι 100%. Το δίκαιο θα το υποστηρίξουν γενναίοι άντρες στο δικαστήριο και μάρτυρες σπουδαίοι, Και καθηγητές και πληθάνιες Δεν έμεναν οι πράσινες. Εγώ αμφιβάλλω εάν υπάρχουν αυτοί που θα μας δώσουν το δίκαιο.

Εάν κατηγορούσαν τον Κορμπάτσοφ, εάν κατηγορούσαν τον Μουαμάρ Καντάφη, εάν κατηγορούσαν τον Πρωθυπουργό, εάν κατηγορούσαν την Άννα, την Δήμητρα... Μου είπε κάποιος, μωρέ Αυγουστίνε, λέει, μυαλό δεν έβαλες, λέει, αυτοί έχουν τα πράγματα στην εξουσία, την ονομάζεις την Άννη, την Άννα, την Δήμητρα αυτή, γιατί την κατηγορώ και αυτή, την κατηγοράς και τη λες έτσι με την πραγματικότητα, ό,τι είναι η Αδερφορίστα, ό,τι είναι η Μιχαλίδα, ό,τι είναι...

Ότι ας σου μενήσει, λέει, μα μενήσει, λέω, γιατί; Ας με πουνήσει, θα δικαστώ οπωσδήποτε, το ξέρετε. Α, δεν δικάζεται όμως, διότι μια μυροφόρος γυναίκα υψής του μεγαλείου, τη Μαρία τη Μαγδαλίνη, την Αγία αυτή γυναίκα, τη μυροφόρο γυναίκα που είπες το Χριστό Σελέστη, αυτή την κομμάτια...

Αυτοί την παρουσιάζουν σαν μια πόρνη από την οποία γέννησε παιδιά.

Λοιπόν, δίκιο έχουμε. Θα υποστηρίξουμε το δίκιο, το δίκιο θα το υποστηρίξουμε. Αλλά να υπάρχει δικαστής να μας αποδώσει το δίκιο, εδώ είναι το δράμα. Εδώ είναι το δράμα. Απευθύνομαι στο δικαστικό σώμα.

Απευθύνομαι στο δικαστικό σώμα. Και όποιος από εσάς έχει τη διάθεση να διαφωνήσει. Απευθύνομαι προς το δικαστικό σώμα της Ελλάδος και θέλω να ελπίσω ότι θα βρεθούν τίμιοι δικαστές. Επαναλαμβάνω κι εγώ κάτι που το είπα κι άλλοτε στην Πάτρα, δεν ξέρω πού το είπα, ότι στη Γερμανία ήταν ένας αυτοκράτορας, πολύ αυστηρός, κοντά στα ανάκτορά του ήταν ένας μύλος, ενός φτωχού ανθρώπου, ένας μύλος φτωχού ανθρώπου και ήταν να τον καταλάβει το μήλο, επειδή τον οχλούσε τη νύχτα που γύριζε η Ρόμερος υπέρα, ήταν να καταλάβει το μήλο και τον εγκάλαισε τον αυτόν,

Ο παππούς μου λέει και δεν θα σας τον δίνω το μήλο. Τον κάλεσε μια, τον κάλεσε δυο. Του λέει τότε αυτός ο μυλωνάς ότι αν υπάρχει δικαστής στη Γερμανία, δεν μου παίρνεις τον μύλο. Αν υπάρχει δικαστής στη Γερμανία, δεν μου παίρνεις τον μύλο.

Και εμείς, αν υπάρχει δικαστής στην Ελλάδα, θα τιμωρήσουν τον Αντίχριστο.

Ή αν δεν υπάρχει περιμέναμε αποτέλεσμα. Μεγάλη Παρασκευή είναι την Τρίτη. Να είστε όλοι Μεγάλη Παρασκευή. Πηγαίνετε στην Εκκλησία να πάτε, στήνεται δικαστήριο ανόμων και παρανόμων να δώσουν έναν Αντίχριστο και να καταδικάσουν για μια φορά «Σταύρωσον, σταύρωσον Ιησούν τον Ναζωραίο». Όχι, να είστε όλοι εκεί!

Πανστρατιά! Πανστρατιά!

Επίσης σας αναγγέλλω και ένα ευχάριστο νέο, ότι κάτω επάνω στη Θεόρηνα δώσανε πολλά χρήματα να προβληθεί η ταινία.

Η ταινία, αλλά είπαμε εμείς, τον Αυγουστίνο δεν τον ατιμάζουμε. Κανείς κινηματογράφος δεν εδέχθη να προβάλλει την ταινία. Επίσης, πρέπει να αποδώσουμε τιμή ότι κάτω στον Πειραιά, με δραστηρίας ενεργείας του ζηλωτού και ακμαίου Μητροπολίτου Πειραιώς, κυρίου Καλλινίκου, δεν θα προβληθεί η ταινία. Κανείς κινηματογράφος δεν θα αναλάβει να προβάλλει την ταινία. Επίσης σας ειδοποιώ, σας ειδοποιώ, χρειάζεται διαφώτιση.

Πάλι βάζω επιτραχήλιον ή μάλλον ωμοφόριο, σας βάζω κανόνα: αυτά που ακούσατε απόψε, σας βάζω κανόνα, να τα πείτε στους άνδρες σας, να τα πείτε στις γυναίκες σας, στα παιδιά σας, όπως θα δείτε, να γίνετε σάλπιγγες, αγωνιστές, να γίνετε και κάποιες από εσάς, να διαφωτίσει 10 και οι 2.000 θα γίνεται 30 to 40, να ψηθείτε όπως τα άστρα του ουρανού και η άμμος της θαλάσσης και να επικρατήσει Χριστός και μόνο Χριστός στον κόσμο.

Να τη διαβάσετε καλά, προσεκτικά. Έχω εικόνες, έχω ντοκουμέντα.

Είναι τεκμηριωμένη και αποδεικτική η σπίθα αυτή. Την εκλείδω στίγησε 300.000 δραχμές σε κόπος της. Δωρεάν την μοιράζω, εις μνημόσυνον αειμνήστων γονέων μου, οι οποίοι συκοφαντήθηκαν στον κόσμο αυτόν.

Τέλος, τέλος, σας ειδοποιώ, εύχομαι να ληφθούν μέτρα τα οποία επιβάλλει ο νόμος, τα επιβάλλει η συνείδηση, τα επιβάλλει η ελληνική φυλή. Εκτός μόνον εάν θέλουν να επιτρέπουν τις άλλες ταινίες, να σβήσουν, υποκριτές.

Υποκριτές! Μας ονόμασαν εμάς υποκριτάς, δεν είμαστε υποκριτές. Μα υποκριτές είναι αυτοί που συντάξανε σύνταγμα και λέγει το σύνταγμα: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» και αυτοί εις το όνομα του Πατρός και του Υιού δημιουργούν την άθλια κατάσταση στο έθνος μας.

Αν το σβήσουν, ελεύθεροι είναι, γιατί και κάποιος είπε ελεύθεροι είναι, αν αυτοί είναι περισσότεροι να φτιάξουν ένα νέο σύνταγμα και αν δεν γράφουν στο όνομα του Πατρός ή του Υιού να γράφουν στο όνομα του Ρακοτάμπου.

Και όταν γράφουν στο όνομα του Ρακοτάμπου, τότε έχουν δικαίωμα να τα κάνουν ή του Διαβόλου. Τέλος, σας ειδοποιώ ότι αν τυχόν δεν έχουν τα αποτελέσματα αυτά, ειδοποιούμε ότι οπωσδήποτε θα κάναμε συλλαλητήριο πανελλήνιο.

Και είναι γεγονός ευχάριστο ότι ο Άγιος Θεσσαλονίκης, με τον οποίο επικοινώνησα, είναι ολοπρόθυμος, ο Άγιος Θεσσαλονίκης Παντελεήμων, να ηγηθεί αυτός ενός λαϊκού συλλαλητηρίου. Και το φως έρχεται τώρα, εκ των συνόρων έρχεται το φως, εκ των συνόρων η μάχη, εκ των συνόρων οι αγωνιστές, οι ακρίτες εδώ στο παρόν και όλος ο κόσμος.

Και ελπίζομαι τη βοήθεια του Θεού και πάλι τελειώνω.

Σηκωθείτε όρθιοι. Δεν θα νικήσει ο Αντίχριστος, δεν θα νικήσει ο Αντίχριστος. Θα νικήσει ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ο Πέδας Ελλήνων. Υμνείται και πρευσούται εις πάντα τους αιώνας. Αμήν, αμήν. Λοιπόν, εμπρόσωρα, ψάλετε, υπερμάχος στρατηγό.

Με στρατηγό.