Η εκκλησιαστική περιουσία και η αυτοδιοίκηση της Εκκλησίας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Brothers and sisters, resist the devil, and he will flee from you. Dear faithful, as I said this morning in the little Church of Saint Euthymios, where Father Dimitris Froutsos, a hero of Orthodoxy, serves, I would normally be up in Florina today.

On the borders of our homeland, in the heroic city of Florina.

A prayer.

Our little town of ten thousand was Greek, is Greek, and will always remain Greek. From that snow-covered edge of our nation, where not long ago my own town fought a small battle with wholehearted support and won, the Pedagogical Academy has remained, in spite of the demons. It was extraordinary. And so little Florina, with its ten thousand people, sends its greetings to this city of five million. If they won, how much more must we win, here at the center of Hellenism.

Thank you.

Today I should be speaking about spiritual matters. I should be speaking about this great and holy day of Christianity. My subject should be the Precious Cross: the symbol of our nation, of our homeland, and of Christianity. I should show what its four arms mean. One reaches to the very edge of heaven, to the stars. Another reaches down into the depths of Hades, overcoming the demons who dwell there and death itself. To the right and to the left, Christ the God-Man stretches out His arms and calls a divided humanity to reconciliation. And the only one who can reconcile right and left, bringing them together for the good of humanity, is the Lord Jesus Christ.

Well, I wanted to speak on that subject, but I am sorry: I must speak on a matter that calls for rebuke. I must address the burning issue facing the Church, which has compelled your elderly bishop to speak.

A prayer.

To come here at once and answer the call of the nation and the homeland. Yes, I too will follow the example of John Chrysostom, who says that we shepherds of Christ should learn from the shepherds of the countryside. They have lessons to teach us. What does John Chrysostom say? When the weather is sunny, when it is summer, when gentle breezes blow, the sun shines, and the birds sing, the shepherd, as I have often seen on my travels, takes his sheep and leads them to green pastures.

He sits beside crystal-clear springs, beneath the shade of a tree, and plays his flute. Oh, how beautiful the flute sounds! I do not have a radio, but I think Greek radio begins with flute music, does it not? You hear it too, my friends. Play on! Or have we switched that off as well? The flute, the flute.

Well, Greek radio begins with the sound of a flute. I too wanted to speak with fire, to give fiery sermons, sermons that would build you up. But when a shepherd sees the trees shaking and hears howls coming from the forest, as creatures draw near to tear his flock apart, when he hears his dogs barking and charging at them, he throws down his flute and rushes to the flock.

To protect the flock! And that is what we must do, too.

We must drive away the fierce wolves. They have appeared in sheep’s clothing, but they are fierce wolves, Marxist wolves.

My dear brothers and sisters in the Lord, I want to prevent a misunderstanding. For those who want to hear the flute, I have published a book called The Flute, a collection of sermons meant to build up the faithful. It is nearly sold out.

Now I must explain something. My brothers and sisters, for fifty years I have labored, ever since God counted me worthy to wear the cassock, the honorable cassock of the Orthodox Church. Through all the trials of the fifty-two years I have worn it, I have never submitted to any political party whatsoever: neither party A, nor B, nor C. I remain independent.

Two stars light my life, comfort me, and give me courage. One is...

For fifty-eight years, the measure I have used to weigh human affairs has been this Holy Gospel. I weigh things morally and spiritually, not politically. By the Gospel I judge every person and every action, however high that person may stand, whenever they publicly trample on human rights and the laws of the Gospel.

I will say no more about that. Please do not think I am advertising my books. I mention them to keep this address short. Anyone who wants to judge the rebukes I have made over seventy-five years can read another book.

It is called The Rebuke. There you will see that your bishop’s rebuke has reached from palaces to humble huts. So much for that. Now I shall go on. Brothers and sisters, there are two issues. Please pay attention to this bill concerning the Church. I may tire you a little, but I ask you to listen carefully.

You see, the bill introduced in the Greek Parliament has two parts, two main issues. One is smaller; the other is green. The smaller issue is Church property. The other is the autonomy of our Church.

I shall speak briefly about both. First, property. The question is: should the Church own property? I have answered this in a separate booklet, Church Property, but I shall answer briefly here too.

The founder of our faith, our holy Lord Jesus Christ, owned nothing. He never held a drachma in his hands. He had no house, no hut, nothing at all.

He answered, ‘The birds of the air have nests and the foxes have dens, but the Son of Man has nowhere to lay His head.’ He owned nothing; He did not exploit anyone. Some who claim to speak for farmers and workers live in comfort. But Jesus Christ is unique in all humanity: He owned not even a patch of land, yet He rules the galaxies and the whole boundless universe, from its heights to its depths. He owned nothing.

But when He decided to establish His Church, what did He do? Let them hear this. He made a common purse. What does that mean? A treasury, a purse: a small common fund.

The fund, established through the voluntary contributions of the faithful, his followers, had two purposes. First, it supported his disciples. For the Church is not made up only of angels and archangels, of bodiless and incorruptible spirits. Those who serve the Church, bishops, priests, church caretakers, chanters, and others who serve in its ministry, are human beings too.

These people have material needs. If they were angels, they would need no property. But since they too are human, they have material needs. A common fund is needed to provide them with the simplest possible food and the means to live.

So there was a common purse to meet their needs, and Judas was its treasurer. He stole from it and sold his Teacher for thirty pieces of silver. I stress this: the common purse established by the Lord Jesus Christ is the root of the funds held by our churches and monasteries, and of the Church’s charitable institutions.

So it is no sin for our Church to have some property. She needs it to support her people and to carry out charitable work and care for those in need. That is what Church property is for.

But now they want to seize that property. Let me answer first by speaking about its extent. The Church once owned a great deal of property. People made donations, and up to 1832 the monasteries stood as strongholds in the struggle for national independence.

If those who wore the cassock had not joined that struggle… Pouqueville, an outstanding friend of Greece who lived in those days, counted them and said in amazement that six thousand monks and clergy had sacrificed their lives for their homeland. Those who wore the cassock had suffered martyrdom.

At Maniaki and elsewhere, they served in every part of the struggle. Then came the time to govern the country, and Kapodistrias arrived. He was a deeply devout and faithful man. Yet we Greeks committed a terrible sin, our first great crime: we murdered Governor Kapodistrias. He had urged that every family be given a synopsis, a basic Christian prayer book. ‘There must be no home without one,’ that great man said.

He was killed as he went to church. The mark of the bullet is still on the doorway of the Church of Saint Spyridon in Nafplio. That was a day of calamity. As Mr. Sadelis, a distinguished journalist here with us, rightly said, on that day we killed Greece. Since then, apart from a very few exceptions, we have scarcely seen a leader like him.

Then came the Bavarians and Otto. They were Protestants who hated the monasteries and hated Orthodoxy, and they ordered the first confiscation of Church property, a terrible confiscation.

I have no time to read you the accounts, or to open the writings of Konstantinos Oikonomos, that outstanding preacher of the Church. I have no time to describe to you how the Bavarians entered churches and seized oil lamps, chalices, icons, and books, stuffing them into sacks. They threw the monks, those heroes, out into the streets, where they went hungry and died of starvation.

Terrible! That was the confiscation of that property. And who alone raised his voice in protest? A bishop? No. A preacher? No. May his memory be eternal: it was Papoulakos who raised his voice.

He was an uneducated man who could not even sign his name, who could barely read the Gospel. He had not come out of the theological schools. Yet he stood up and said to Otto, ‘You have no right to touch what is sacred in our faith.’ Speaking boldly, he called him a mangy sheep that had come into Greece.

If you have a thousand sheep and leave one mangy sheep in the flock, the whole flock will catch the disease. In the same way, those few infected our whole homeland. Then Papoulakos spoke a prophecy that came true.

We have filled the country with universities, academies, and technical schools. All that remains is to hand a diploma to every Greek! But what did Papoulakos say at the end, weeping as he spoke prophetically?

‘Godless learning will destroy Greece.’ He was in exile, under guard in a monastery cell on Andros. Yes, Papoulakos protested. Then came a first confiscation, a second, a third, a fourth, five confiscations. ‘They divided my garments among themselves, and for my clothing they cast lots.’

The Church was left almost bare, with only a little property remaining. In 1953 to 1956, they took what was left as well, promising that they would leave the Church alone from then on. Now they have come again and want to seize Church property. That is my first point. As for its extent, what remains after all this is very little indeed.

In relation to the vast property held by the state, vast property.

Today I read about someone in government, a person of high standing. I will not give his name.

This man in a position of great authority, who poses as a Marxist and shouts and rants, owns five thousand stremmata of land, over twelve hundred acres! I want to verify the facts so I can denounce him by name. Yes, they have vast estates. Let me point out that the state owns more than ten million stremmata of land. The Church does not own even a tenth as much. Let me give you an example. Some shepherds from Thessaly, near Lamia, came to the diocese where I was serving. In summer they bring their flocks up to Prespa, to its beautiful mountains, meadows, and thick forests. The poor men had nowhere to shelter, so they went to the prefect and the forestry office. ‘Give us a small piece of forest so we can build a hut,’ they asked. But they would not give these poor people even one stremma. Then there was another man, also very poor.

A very poor man with a large family asked his local community for a small plot of land. These communities own vast amounts of property. But the community president, a Marxist, said no.

Let them distribute state property first. Then we can discuss the Church’s property. Their intentions are plain. But the property the Church has left is small, and there is another, still more important point.

I will tell you, though it will hurt to hear it. Our countryside does not need money handed out. What does it need? It needs hands to work the soil.

I serve in a border region, and I can give you solid figures. Fifty years ago, beautiful Prespa, that mountain country with its remarkable birds, plants, and wildlife, had twenty-five thousand inhabitants.

Those fifteen or twenty villages have only that many people left. The place is deserted.

I suggested that young people should come from Crete or elsewhere and settle in these beautiful places. Let me tell you something else. Years ago, I climbed up to the Albanian border to look out over Epirus, our long-suffering Epirus, and see the land that has endured so much.

An army captain accompanied me. We climbed and kept going until we reached the top. What a struggle that climb was! The fields were overgrown with thorns. My cassock was covered in them, and for a week afterward I was still recovering from all their pricks.

From up there I looked out over Northern Epirus. I saw its mountains, its valleys, and its plains. I wept and said, “My God, how long will the people of Northern Epirus go on suffering?” Then the captain handed me his binoculars. I looked through them, and what did I see?

On the Greek side, the land lay untilled and full of thorns. On the Albanian side, to give them their due, the land was cultivated like a garden, like a park. I could see people working in a field.

Who were they? Who was working there? Students from Tirana, even a son of Enver Hoxha was there working. Agriculture, agriculture, is treated as their first lesson. Students are required to spend three months of the summer in the fields, and without a certificate showing that they have done so, they cannot continue their studies.

But here in Greece, even in the villages, we've ended up with one vast haven for idlers.

Teacher training schools keep turning out teachers who are told they may begin to receive appointments in ten years. We have teachers, we have professors, and when a single messenger’s job opens up, young people rush to the banks and fight like lions to get it.

We no longer have hands to work the land. It is a bitter sight. I weep when I visit the villages: a few elderly people are still growing those wonderful giant beans. When they die, who will take their place? If I had access to the radio station, I would make this appeal for months on end.

If we had a voice on Greek radio, we would keep saying: “Farmer wanted! Farmer wanted! Farmer wanted!” Ah, farming, the noblest work, a divine and blessed calling, humanity’s first occupation, and we have abandoned it.

And statistics have been published saying that Greece ranks last in agricultural production, last of all. Two million units of land lie uncultivated. What a calamity! If we cultivated that land, piece by piece, as the Albanians do with the help of their fifty thousand students, the land of Greece could feed not ten million people, but thirty million.

So we have become a laughingstock in this world. Mr. Papandreou, and you other supporters, what we need today is not money handed out, but hands to work the land. How can we turn our young people toward farming?

Farming is the basis and foundation of all economic progress. Now another question arises. We have spoken about how much property remains, and about the need for people to work the land. But there is something still more important: to whom will we give that land?

Let me give you another example. I live there among the people. I hear their troubles and their complaints. One day about twenty poor farmers came to the Metropolis, Pontic Greeks, people from Asia Minor, and Macedonians. “What is it you need?” I asked. “Bishop,” they said, “we have been through so much. One of the five lakes, a small lake near Xino Nero, has dried up.”

“We looked at the land and said, ‘Ah, when will we get a piece of it to farm?’” Then, suddenly, an order came from the Marxist Center: the land would not be given to farmers individually. It would be given to agricultural cooperatives.

“No,” they pleaded, “we want our own little field.”

“The people who run those agricultural cooperatives have nothing to do with farming. They sit around in cafés and have become a blight. Don’t give the land to the cooperatives. Let one of us cultivate it.”

“Please,” they kept saying. I told them, “My children, I am neither the prefect nor the agricultural service.” These were the farmers themselves protesting. They know the agricultural cooperatives well, and they do not want the land handed over to them.

I do not have time to go into it, but I have evidence of what has happened in these agricultural cooperatives, these newer versions of the collective farms of the Marxist system: theft, misuse of funds, and all kinds of disorder. The people running them have never held a tool in their hands; their hands are softer than those of the officials.

And these are the people who are to govern us? These are the people who will take the money? The cooperatives have sprung up like mushrooms all over Greece, and their losses are officially reported.

Across Greece, seven thousand of these little “mushrooms” have sprung up in the farming world. These cooperatives, mind you, these cooperatives.

Thank you.

Liabilities: two billion francs! So they come to sell the ships to pay off those debts. Some people feast and make merry, while others pay for it. I have no right to do that. Now we’ll turn to television. Me too. Well then, bear with me. How long would you like me to speak? I feel like talking tonight. All right, then. Well, all right. Well then.

The hierarchy feels the pulse of the nation. It says, “Distribute some here, distribute some there, distribute more.”

Your party bosses would put their hands on the property. They would not help distribute it to the poor; they would distribute it to politicians.

You see, my dear friends, the hierarchy’s position is sound, but those who distort it present it quite differently. We do not refuse to give up the property. We want it to go to people who will put it to use, rather than to party organizations or political parties. That is our position on the property.

That is the smaller issue. I think I have given you a clear picture of our position on Church property. Now we come to the greater issue. The property is a pebble; what comes next is a diamond. We can give up the pebble.

We may give away the pebble, but we will not give away the diamond! The pebble we can give; the diamond we cannot! And the diamond, of course, is kept by our Church. That diamond is the freedom of our Church. So let me begin with this: What is the Church? Ah, the Church, our own mother, stirring our hearts. Lord Christ, have mercy! Ah, the Orthodox Church. What does the Church mean? It is no human organization, no mere association. It is a heavenly organization, given by God and founded by our Lord Jesus Christ.

Christ founded His Church and chose twelve poor men, twelve fishermen who left their nets, their possessions, their parents, and their children.

They were close to Christ and formed His inner circle. They stayed near Him freely, freely, I stress, and heard the Gospel. Oh, the Gospel we heard today! What is the Gospel? What does it say at the start? What astonishing things it contains! The heavens are wondrous, but Holy Scripture is an even more wondrous heaven, filled with light. At its very beginning is a saying that establishes our great right.

A person is free, free. What does He say? “Whoever wishes to come after Me.” He forces no one. That Gospel principle we heard today is the death knell of every dictatorship.

Think of the hour when Christ prayed on the mountaintop and chose the Twelve.

…the state, and then Herod appears and says, “Ah, Christ, we see that you are going to establish a new kingdom. Very well, we will join you. But we will appoint twelve representatives of our own. In fact, we will appoint twenty, because you must not have a majority. You can have twelve, and we will have twenty.” What would Christ have said? Would He have agreed to add scribes, Pharisees, and Judas to the circle of the Apostles? No. Christ did not accept Caesar’s representatives into His circle. He kept His Church unmixed and pure. How much less right do we have to admit such people into the Church, which continues Christ’s work? We cannot mix what Christ kept pure. It would be chaos. If we mix the state with the Church, the result will be chaos.

Anything else would cause people to blaspheme. Such is the Church. And now the great question arises about the Church. I know what they will say; Tritsis has said it, and others have said it too.

What did they say? They said, “Kantiotis is an exception. Fifty years ago he said the people should elect parish trustees, priests, bishops, and archbishops.” Very well. What shall I say to them now?

Yes, I will answer this burning question. It is chiefly why I wanted to speak to you tonight. What is being said is slander, spread by a group of five or six clergy who have broken with the senior hierarchy and keep pressing this demand.

They keep raising this. No! I’m reading my book upside down, upside down, not the right way up! The book I have here, A Free and Living Church, is sold out. I don’t have a single copy to give you. What do I say in it? That the people should vote. Which people, though? Which people? The devout faithful! That phrase, “the devout faithful”, must be written into the list of eligible voters.

The Ascension, the Annunciation, the Gospel...

Should someone who blasphemes God day and night be on these rolls? Should a man who has sent his wife away and now lives with a concubine be on them? Should such people be listed? Should those who never attend the Divine Liturgy and never set foot in church be on the rolls? They appear like comets at Christmas and Pascha, only to leave the Church again. If they are struck off, then we will have sifted our people through a sieve, and the remnant will be the devout faithful. I repeat: once the rolls have been cleared of all these disorderly people, it is the devout faithful who will vote. And I ask: who will be the first to be struck off? I have said a great deal, though really, I have said very little. The first to be struck off the rolls will be Mr. Tritis, who never attends the Divine Liturgy. ‘Yes, cleanse them,’ the saints say...

They tell a story; bear with me a little longer. It is said that in England’s earlier days, the Puritans lived a strict Christian life. Later, a corrupting influence entered, and things went so far that a measure could be introduced and passed there.

And Montgomery, the celebrated Montgomery, took all his decorations and threw them down before everyone, saying, “I am ashamed to be English.” Have we reached the point where we too must say, “I am ashamed to be Greek”?

We have inherited a great tradition, yet today homosexuals take to the streets in huge demonstrations. They make demands for freedom.

There was a great uproar. But the issue is that these people want a place in the government of our Church. Now, here is the story I mentioned. The king of England went to a city and asked its pastor, “How many Christians do you have?” The city had twenty thousand people. “I have 353,” the pastor replied. “What kind of town is this?” “We have counted 353. They receive Holy Communion, attend church, and believe. The others are outside the flock.”

So yes, Mr. Tritsis, listen to me. You will hear still more that you will find hard to accept.

Well then, Comrade Tritsis, understand this: I support elections within the Church. Yes, let the faithful people elect the parish trustees, the priests, and the bishops. Let them elect these people, not someone who has no place in the Church.

Mr. Papandreou has the right to expel someone from his party. If a member says even a little something he dislikes, he expels him. Others do the same; I do not fault him for that.

They have the right to expel members of their parties over political matters. Does our Church not have the right to exclude people from its own affairs?

And love for the flock.

Yes, that is how it is. Open the Pedalion, the Church’s book of Canons, and you will see that it provides for cutting someone off from the Church when necessary.

A society has the right to remove members who act against its interests. In the same way, the Church, a heavenly body here on earth, has the right to remove members. It will remove and reject all such people. And yes, it must also remove a woman of American origin from the list of the faithful.

Please, let me speak. I stood alone against the dictatorship. I was persecuted, and they even threatened me with confinement in a psychiatric hospital, because I had the courage to speak out.

If we challenged the dictatorship then, how could we remain silent today, unless we are facing an even worse dictatorship dressed in respectable clothing?

So there is this question: should that lady be removed? She spoke tearfully about Greece and then took the platform to shout slogans of atheism and unbelief at our people.

What was it she said? My soul is indignant. In the office of our Metropolis I have a priest who is dear to me. I took him in when he was fifteen, saw to his education, and he is now the protosyncellus of my Metropolis: Father Theoklitos.

Well, his mother, his mother, had no schooling at all. And what did she do? When the soldiers up in the mountains said, “We’re fighting a battle, but we have no pack animals to carry our ammunition,” at least five hundred women of the Pindus mountains took the ammunition on their backs and carried it to the soldiers.

I saw heroines, heroines whom this woman now calls animals. She was enjoying herself and changing men while Greece lived under the conquerors’ heel. And now she lectures us on Church affairs and the problems facing the Church of Greece. Madam, you of American origin, I tell you: those women you call animals went to the front and fought the great battle in the Pindus mountains for the glory of their homeland. You call them animals, but I urge you and Mr. Tritsis to open the Gospel. Tritsis has never opened it. I have a newspaper here. I would put five questions to him, five knockout questions. He took it to the authorities; let that be reported. I wanted to face Tritsis, but unfortunately they said I was too harsh.

I say to you, ladies: today it is your turn to come forward.

No compliments, no chocolates, no confetti, just the hard Gospel!

Remember the women of Pindus, and let us say ‘No’ again: the same ‘No’ that we spoke in the high mountains. The women in whom we place our trust will say it.

And these animals will become angels. Yes, Mrs. Margarita, these animals will become angels. Today I asked a painter to depict it. The Kingdom of Heaven, the Nativity of the Theotokos, Diadochos of Photike, the Annunciation, and a prophet came. Here, these animals will teach Mrs. Margarita and the whole government that this is Greece, and that faith lives here.

You will see it in issue number twenty-two and enjoy that beautiful picture. Now, the system we have is not perfect, but it is the best available. How does it work? Does the priest simply choose the trustees himself? That must not happen.

The devout parish priest, who knows his parish, proposes a list of voters: faithful people who attend church, people familiar with the scent of incense. The priest then chooses the trustees from among them. Through this tried and tested system, we have governed the Church of Christ.

Let me give you an example. Today I am making a confession before you all. You are my confessors today; I speak openly.

Twenty years ago, God counted me worthy to become a bishop. I made a mistake in leaving Athens, where there was a real bishop’s work to do. But then came the blessed hour when I went to suffering Florina. The first letter I received there was from the dictatorship. I opened the envelope. What did it say?

‘I order you: the trustees of the churches are to be chosen by the prefect, not by you.’ The dictatorship wanted me to appoint trustees nominated by the prefect. The prefect was to choose them? I sent a telegram to Archbishop Ieronymos: I would not remain a bishop for even one day under those terms.

To his credit, Ieronymos went to the head of the dictatorship and told him that Augustinos would resign and denounce the matter throughout Greece. The dictatorship backed down. Since then, trustees have been chosen from a list of devout, faithful people.

Thanks to this system, our people trust their bishop and the Church. Circumstances force me to say this: do bishops steal? No! Since the day I became a bishop, I have not touched a single penny.

That we are crooks, thieves, and swindlers.

As the saying goes, the donkey stands up and calls the rooster big-headed.

Well, let me continue. Where were we? You tell me. Where were we? Yes. Thanks to this system, in our small, poor diocese, we built fifty churches, including the Church of Saint Panteleimon, which has won much admiration.

We have built homes for the elderly, charitable institutions, boarding houses, twenty homes for poor priests, parish centres, and places of hospitality. We also built what I call, with pride in the Lord, our camp, which welcomes three thousand people. And we went up into the mountains near Florina, to that historic place where Greece fought heroically for faith and country.

Up there in the high mountains, I ran into obstacles. They would not give me even a handspan of land to build a Cross, because the land belonged to the state. After countless hardships, I finally got them to give me a plot where I could build a thirty-meter Cross, visible from the border, bearing the words, “In this sign, conquer.”

If Tritsis’s system had been in place then, we would have built absolutely nothing. The resources would have been divided among the state and the political parties. And to show you what I mean, someone said the other day, let me spare him the word I was about to use, “Take Tinos, for example. The bishop does not govern it; some ten other people control the money.”

So I asked around and found out. Tinos collects 300 million. It milks all of Greece, every last part of it. That money ends up in the pockets of those parasites, various people connected with the party. Of the 300 million, only 2% goes to the Bishop of Tinos for the needs of the diocese, while the other 98% goes to those people.

And they carry out various projects at odds with civilization. If Tritsis’s system prevails, the Church will be unable to build even a single windowpane. The Church of Christ will be left desolate. That, my dear Christians, is what I had to say.

Now let me add something. They will tell us that the people should have a vote in this matter. Let the people vote, they say. Ah, you Marxists are telling us this? We have read a great deal about Marxism. We have read your writings too, many of them, and we know them well.

So are we to take lessons from you? If communism still stands today, it is because it has turned systems drawn from the Gospel upside down. And Russia, how many millions of people does it have? It is a great nation, a noble nation, a nation with a long history.

We hold them in reverence. When Russians worship in the few churches they have, it is they who weep, not we. They kneel and pray, and among them are heroes and martyrs. There are 200 million Russians. How many get to vote? Only the chosen ones, the saints of the party: two million, and no one else. So, to preserve your party, you have restricted the Russian people, reduced them to just two million. And we, why, you yourselves are a church.

A committee, the Church, a committee, the chosen people of Israel! And yet you dare tell us that we want to limit the number of our faithful. You have taken a good system and copied it in reverse. And now you dare tell us, Mr. Tritsis, that we are seeking to rule over it.

Yes, indeed. Well, I will say no more about that.

It has been published and brought to light, and I want to recommend it to everyone. A distinguished, zealous, faithful, devoted Nazarene professor published a confidential document. Oh, I was horrified! If only I had the right to reprint it and give it to everyone. It is a secret document of the Communist Party. I do not know who stole it, but listen to the change of course it reveals. When the Soviets saw that they could not fight the Church head-on, what did they decide? To fight the Church from within. So what did they do? Listen to this farce: these atheists appointed a minister of religious affairs to pen the bishops in, humiliate them, and confine them to the priestly stole. They also appointed commissars, overseers, commissars and overseers, who keep every Church center under strict control. A priest cannot make a move, not even to baptize. Woe to him if he baptizes without telling the commissar. The commissar reports them to the Soviets, and the Soviets summon the father and ask, ‘Why did you let him?’ In Russia, priests become traitors to their sacred duties. And amid this chaos, that is what they want to make of us. So from this moment on, I too give the minister a name: I baptize him in the font of Marxism. I baptize Tritsis in the font of Marxism.

I will send him the book so that he can read it carefully. And from now on, even at the Synod, I shall call Tritsis “the Forov of Greece.”

This is the first time I have kept to my allotted time, and now, children, I have gone over it. Five more minutes, and I shall finish. For these reasons, and others that we cannot explain here, the Church has said no. It has said no. I have tears in my eyes, because I have served in the hierarchy for twenty years and, as you all know, I have disagreed with Archbishops and with everyone. But for the first time in our Church’s history, our Church is unanimous.

Volos!

You know especially of my disputes with His Beatitude Archbishop Seraphim. Yet I say to him now, from this platform, that I see the dawn, the dawn of a free and living Church. A great dawn is breaking. I have said to the Archbishop many times,

We were often embittered, and we came into conflict because we each had a different approach to these weighty matters. But I address you, Your Beatitude: when you were a young man of thirty, you climbed the high mountains of Epirus and fought under Zervas for the freedom of our homeland. And I, an elderly bishop, climbed the heights of Vitsi and Grammos in my youth, and went along that whole line, fighting for the freedom of our homeland in those days.

If we once struggled for our homeland and its freedom, and freedom too is a good thing, it was because a Greek cannot live in dark slavery. A fish cannot live on dry sand, and a Greek cannot live in dark slavery.

Thank you! Freedom for the Church. Let us speak in Makriyannis’s own words.

That is what we said at the Synod, and the Synod is unanimous. I tell you, it has become a matter of honor: no Judas, no deserter!

My dear friends, the struggle is growing. I will tell you something in confidence: do not fail me. I have had bitter experience, as Mr. Skotaridis knows. Keep that in mind.

I do not want to go up there. It is a high platform, and I am too short to reach it! So now I shall speak in the words of Kosmas of Aetolia, who lived through such times.

Speaking before Ali Pasha, he addressed the children in powerful words, words that will never die: “You tyrants who oppress us, take our houses, take our trees, take our sheep.”

But these two things, Mr. Tritsis, these two things, we shall not hand over here in the East.

No one will surrender what has come down to us from our ancestors and all that we hold sacred. Our watchword is: “Hands off! Hands off!”

The point is that we shall remain steadfast and unshaken to the very end. Our watchword, “A free and living Church,” was once the cry of one man alone, the preacher Augustinos Kantiotis. Now it has become the cry of people throughout Greece.

Now, please, listen. There is one hope, a faint hope. What is it? The Prime Minister has shown outward signs of reverence: he kissed the icon of the Most Holy Theotokos of Pontus, of Soumela. He is the grandson of a priest, and his party once supported the Church. I want to hope that he will cease to be swayed by Tritsis and by Margarita.

I hope he will come to his senses and not give in, but will say to the Church, ‘Be free and living.’ That would be to his credit. I hope he does. And since I hope for it, let me tell you something in confidence.

I tell you in confidence: the struggle is gathering strength. We are still only at the beginning, and the struggle lies ahead.

...that the struggle is intensifying, and some eight committees of six are being appointed. I belong to the staff, to the headquarters of the struggle. And that matters greatly. He even told me in confidence, “Augustine, you may give way, but I never will.” So the struggle is intensifying.

I have some experience in this field. With God’s help, I have organized ten public rallies in Athens. Together with the Bishop of Larissa and the Bishop of Smyrna, I have undertaken to organize a nationwide rally in Athens.

At those earlier rallies we gathered ten to fifteen thousand people. Now, with five thousand priests joining us...

I remember what happened in Amyntaio when the dictatorship held a carnival there. We had a heroic priest. We put him up in the bell tower, secured the door so the police could not break it down, and he kept watch there like an eagle.

When the floats were ready and the carnival parade began, the priest started tolling the bells as they do on Great Friday. And then, my friends, everyone came down from the floats. Every one of them came down.

And here, when that great column of a hundred thousand people from across Greece sets out, you will hear from those who are indifferent: ‘Let them take the Church’s property. I still have my little house, my field, my vineyard, my shop, my business. It does not concern me.’ But I tell you, everything will be taken over by the state, and we will become like Albania, where nothing is left in private hands.

And when the radio announces, ‘Attention, attention: all property in Greece is being taken over by the state,’ many people will have heart attacks.

A heart attack! A heart attack! A heart attack! A heart attack!

Right now, it does not concern you if the Church is stripped of its property. But even if they take everything the Church has and leave her alone, like the Nazarene, we will prevail.

And now, all together. Please, offer a prayer. I am eighty years old, and God has preserved me to this moment so that I can still preach the Word of God. I ask you to pray that the God who gave understanding to Balaam’s donkey will enlighten me too, despite the shortcomings and sinfulness that I confess.

Please pray tonight for the whole Church. Pray for the Archbishop of Athens, that he may stand firm and unwavering until the struggle is over. Pray for the leaders of our country, that God may enlighten them, and that we may see Tritsis repent and seek the counsel of the Church. And now, all together, one soul, one people, one soul, one people. I will lead us in ‘To you, the Champion Leader.’

Thank you.

Παναγία Δέσποινα, Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστρών 12, Πατέρες και Ιδάσκαλες Εκκλησίας, Μάρτυρες και Ομολογητές, πήζετε πρεσβεία προς τον Κύριον του ελευθύνετας ψυχάς ημών. Αμήν. Αδελφοί, αντίστητε τω διαβόλω και φεύξεται αφ' υμών. Θα έπρεπε, ευσεβές εκκλησίασμα, όπως είπα το πρωί, στο μικρό ναό του Αγίου Ευθυμίου, όπου εφημερεύει ένας ήρωας της Ορθοδοξίας, ο Πάτερ Δημήτρης Φρούτσος, ότι ως πάντοτε θα έπρεπε λέγω, όπως είπα σήμερα, για ημέρα, να βρίσκομαι πάνω στη Φλώρινα,

Φλώρινας, εις τα σύνορα της πατρίδος, εις την ηρωικήν πόλη της Φλωρίνης.

Ευχή,

Η μικρά μας πόλη των δέκα χιλιάδων ήτο, είναι και θα μείνει πάντα ελληνική. Από τη χιονισμένη λοιπόν εσχατιά του έθνους, όπου προ λίγου, με συμπαράσταση απόλυτον, η δική μου έδωσε μία μικρή μάχη και νίκησε και παρέμεινε εκεί η Παιδαγωγική Ακαδημία, εις πείσμα των δαιμόνων. Ήταν εξαιρετική. Αυτή λοιπόν η μικρά Φλώρινα των 10.000 απευθύνει χαιρετισμό στην πόλη των πέντε εκατομμυρίων. Και αν εκείνοι νίκησαν, πολύ περισσότερο πρέπει να νικήσουμε εμείς, όπου είναι εδώ το κέντρο του ελληνισμού.

Ευχαριστώ.

Θα έπρεπε σήμερα να ομιλήσω επάνω σε θέμα πνευματικών. Θα έπρεπε να ομιλήσω επάνω στη Μεγάλη και Αγία ημέρα του Χριστιανισμού. Θα έπρεπε να έχω ως θέμα τον Τίμιο Σταυρό, το σύμβολο του έθνους, το σύμβολο της πατρίδος, το σύμβολο του Χριστιανισμού, και να αποδείξω ότι ο Τίμιος Σταυρός, με τις τέσσερες προεκτάσεις των τεσσάρων άκρων του, η μεν μία άκρα πλησιάζει τα κράσπεδα του ουρανού και φτάνει μέχρι τα άστρα του ουρανού, η δε άλλη άκρα, η άλλη των άλλων άκρων, φτάνει μέχρι τα βάθη του Άδου και νικά τους δίαιτους δαίμονας και τον θάνατον, η δε άλλη, δεξιά και αριστερά, απλώνει τα χέρια του ο Θεάνθρωπος και καλεί να συμφιλιώσει την ανθρωπότητα, η οποία διαιρέθη δύο στρατόπεδα, και ο μόνος που μπορεί να συμφιλιώσει δεξιά και αριστερά εις ένα ενιαίο μέτωπον υπέρ της ανθρωπότητας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ον πέρασε δίνον ημνήτρια και περιψούτης πάντως εις όλα.

Λοιπόν, από αυτό το θέμα τον θέλω να ομιλήσω, αλλά λυπούμαι, θα αναγκαστώ να ομιλήσω επί ελεγκτικού θέματος, να ομιλήσω για το θέμα των εκκλησιαστικών, το φλέγον εκκλησιαστικό θέμα, το οποίο μην άνθρωσε τον Γέροντα Αγό Επίσκοπο,

Ευχή

Να φτάσω εδώ πέρα επειγόντως, να δώσω το παρόν και στο προσκλητήριο του έθνους και της πατρίδος. Ναι, θα μιμηθώ κι εγώ τον Ιερό Χρυσόστομο, ο οποίος λέγει ότι εμείς οι ποιμένες του Χριστού πρέπει να μιμηθούμε τους ποιμένες των χωρών. Οι ποιμένες μας δίνουν διδάγματα. Τι λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος; Όταν είναι λιακάδα, όταν είναι καλοκαίρι, όταν πνέουν οι αύρες, όταν φωτίζει ο ήλιος, όταν ψάλλουν τα πουλιά, ο βοσκός, το είδα πολλάκις στις περιοδείες μου, παίρνει τα πρόβατά του, τα πηγαίνει στα χλωρά λιβάδια.

και στις κρυστάλλινες πηγές και κάθεται κάτω από τη σκιά ενός δέντρου και παίζει φλογέρα. Ω, τι ωραίο είναι η φλογέρα! Δεν έχω ραδιόφωνο, αλλά νομίζω αρχίζει το ραδιόφωνο με φλογέρα, δεν αρχίζει; Ε, σας ακούτε ρε παιδί μου, παίζτε! Ή το σβήσαμε ή το πάψαμε κι αυτό, με φλογέρα, με φλογέρα.

Λοιπόν, αρχίζει το ραδιόφωνο της Ελλάδας με φλογέρα. Λοιπόν, ήθελα κι εγώ να μιλήσω φλογερά, κηρύγματα, κηρύγματα φλογερά, φλογερά οικοδομητικά, φλογερά κηρύγματα, αλλά όταν, λέγω, ο τσοπάνος βλέπει ότι τα δένδρα σείονται, ότι ακούγονται ουρλιαχτά λοιπόν που έρχονται μέσα από το δάσος για να κατασπαράξουν την ποίμνη, όταν ακούει τα σκυλιά του τσοπάνου να γαβγίζουν και να ορμούν, τότε πετάει τη φλογέρα και έρχεται.

Για να κερπάσεις παιδόνα! Έτσι θα κάνουμε και εμείς λοιπόν.

για να εκδιώξουμε τους λύκους, τους βαρείς λύκους, οι οποίοι παρουσιάστηκαν με προβιά προβάτου, αλλά είναι λύκοι βαρείς, μαρξιστικοί λύκοι.

Για να δώσω, θέλω να προλάβω μία παρεξήγηση, αγαπητοί μου, εν Κυρίω, ποιο είναι όσοι θέλουν να ακούσουν φλογέρα, έχω βγάλει ένα βιβλίο το οποίο εξαντλείται, είναι συλλογή οικοδομητικών κηρυγμάτων, η Φλογέρα.

Τώρα εδώ θα δώσω μια εξήγηση να αναγκαίρουν. Αδελφοί μου, πενήντα χρόνια που δουλεύω, από τον καιρό που με αξίωσε ο Θεός να φέρω το ράσο, το τίμιο ράσο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, πενήντα δύο χρόνια που φορώ το ράσο εν μέσω πολλών περιπετειών, ουδέποτε υπετάγην σε κόμμα, σε κανένα κόμμα απολύτως, ούτε το Α, ούτε το Β, ούτε το Γ, μένω ανεξάρτητος.

Δύο άστρα φωτίζουν τη ζωή μου και με παρηγορούν και με ψυχώνουν. Το ένα είναι...

Και στα 58 χρόνια έχω ως κριτήριο, ως ζυγαριά που ζυγίζω τα ανθρώπινα, είναι τούτο το ιερόν Ευαγγέλιο. Ζυγίζω όχι πλέον πολιτικώς αλλά ζυγίζω ηθικώς και θρησκευτικώς και με βάση το Ευαγγέλιο ελέγχω κάθε τι, το οποίο, κάθε πρόσωπο ή πράγμα, οσοδήποτε υψηλά κι αν είναι, όταν αυτό το πρόσωπο καταπατεί δημοσίως τα ανθρώπινα δίκαια και τους Ευαγγελικούς νόμους.

Μάλιστα, δεν λέω περισσότερα. Όσοι θέλετε δεν το κάνουν μην νομίζετε είναι πρώτη φορά Ότι κάνω διαφήμιση των εβδείων μου Όχι, αλλά το λέγω για να συντομεύω τον λόγο. Όσοι θέλουν να κρίνουν τον έλεγχον όποιος διαρκεί 75 χρόνια ας διαβάσουν ένα άλλο βιβλίον.

Τον έλεγχο, τον έλεγχο, τον έλεγχο· εκεί, τώρα θα δείτε, από ανάκτορον μέχρι καλύβης έφτασε ο έλεγχος του Επισκόπου σας. Μάλιστα, ταύτα λοιπόν λέγω και τώρα προχωρώ. Προχωρώ, αδελφοί. Δύο είναι τα θέματα. Το νομοσχέδιο των εκκλησιαστικών, παρακαλώ προσέξετε. Θα σας κουράσω λίγο, ναι, αλλά παρακαλώ να προσέξετε.

Είδατε, το νομοσχέδιο το οποίο εισήχθη στη Βουλή των Ελλήνων έχει δύο σκέλη, έχει δύο άξονες, έχει δύο θέματα. Το ένα είναι μικρόν, το άλλο είναι πράσινο. Το μικρόν είναι η εκκλησιαστική περιουσία, το άλλο είναι η αυτονομία της Εκκλησίας μας.

Επ' αυτών των δύο συντόμως θα πω. Εμπρώτης ώστε προς την περιουσία. Τι είδετε ερώτημα, πρέπει η Εκκλησία να έχει περιουσία. Επ' αυτού απήντησα με ειδικόν φυλλάδιον.

Εκκλησιαστική περιουσία, απήντησα, αλλά συντόμως εδώ απαντώ. Ότι ο ιδρυτής της πίστεώς μας, ο Άγιος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, υπήρξε ακτήμων. Δραχμή δεν έπιασε στα χέρια του. Σπίτι δεν είχε, καλύβα δεν είχε, τίποτα δεν είχε.

Ο Τρινώτης Αμπουμένης απήντησε ότι τα πετινά του ουρανού και αρόφακες έχουν πουντι και βαλικλίνε, ο δε γιος του ανθρώπου ουκάκι πουντι και βαλικλίνε. Είναι ο ακτήμων, όχι ο εκμεταλλευτής. Υπάρχουν τώρα μερικοί αγροπατέρες, εργατοπατέρες, οι οποίοι ζουν ευκλεώς, αλλά ο Ιησούς Χριστός είναι το μοναδικό φαινόμενο στην ανθρωπότητα. Ο ακτήμων, ούτε στρέμμα, που εξουσιάζει τους γαλαξίες, το σύμπαν ολόκληρο. Το ύψος, το βάθος απέραντος. Ακτήμων.

Αλλά από τον καιρό που απεφάσισε να ιδρύσει την Εκκλησία του, τότε τι έκανε; Ας το ακούσουν αυτό. Έκανε γλωσσόκομον. Τι θα πει γλωσσόκομον; Θα πει ταμείον. Πουγκί έκανε, ταμείον. Μικρόν ταμείον.

Το ταμείο το οποίο είχε συσταθεί με τας προαιρετικάς εισφοράς των πιστών, των οπαδών του, το ταμείο αυτό είχε διπλούν σκοπόν. Πρώτον, είχε σκοπό τη συντήρηση των μαθητών του, διότι η Εκκλησία δεν είναι μόνο άγγελοι και αρχάγγελοι, δεν είναι μόνο πνεύματα άυλα και άφθαρτα. Άρα εδώ οι υπηρέτες της Εκκλησίας, επίσκοποι, πρεσβύτεροι, νεωκόροι, ψάλτες και οι άλλοι που υπηρετούν στη διακονία, είναι και αυτοί άνθρωποι.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν υλικάς ανάγκας. Αν ήσαν άγγελοι, δεν είχαν ανάγκη περιουσίας, αλλά εφόσον και αυτοί είναι άνθρωποι, έχουν υλικάς ανάγκας και χάριν των υλικών αναγκών χρειάζεται ένα ταμείο προς μισθοδοσίαν, μιας λιτής, λιτοτάτης παρακαλώ, διατροφής των ανθρώπων αυτών.

Υπάρχει το ταμείο λοιπόν, δεν της ανάγκας των αυτών το γλωσσόκομων και υπουργός των οικονομικών ήταν ο Ιούδας, ο οποίος εκαταχράσθη το ταμείο αυτό και επώλησε τον διδάσκαλο Αντιτριάκου Ανταργυρίων Ανάπτυξης του γλωσσοκόμου, τονίζω ρίζα λοιπόν του ταμείων των ταμείων των ναών ρίζα των ταμείων των ιερών μονών, ρίζα των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της Εκκλησίας είναι το γλωσσόκομον, το οποίον ίδρυσε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Συνεπώς, δεν είναι αμαρτία, πρέπει να έχει κάποια περιουσία η Εκκλησία μας, απενός μεν για τη συντηρήση των γενικών της, αφετέρου για την ανάπτυξη φιλανθρωπικής και κοινωνικής προνοίας. Μάλιστα, είναι η περιουσία της Εκκλησίας.

Αλλά τώρα απαντώ επ' αυτού και λέγω: θέλουν να καταπατήσουν την περιουσία. Λοιπόν, απαντώ ότι πρώτον, ως προς την έκταση, η περιουσία της Εκκλησίας ήταν κάποτε πολύ μεγάλη, πολύ μεγάλη η περιουσία της Εκκλησίας. Όλοι έκαναν δωρεάς. Ήταν μέχρι το 1832 με τα μοναστήρια που έγιναν επάλξεις του εθνικού αγώνος.

Αν δεν ήταν το ράσο να αγωνιστεί... Έξοχος φιλέλλην, ο Πουκεβίλ, ο οποίος έζησε την εποχή εκείνη, εμέτρησε και είπε: «Ω, θαύμα! Εμέτρησε ότι έξι χιλιάδες μοναχοί και κληρικοί εθυσιάσθησαν στον βωμό της πατρίδας και μαρτύρισαν το ράσο».

Στο Μανιάκι, στο Μαράσιο, παντού, σε όλα τα επίπεδα. Και όταν ήρθαν λοιπόν, ήρθαν να μας διοικήσουν, ήρθε ο Καποδίστριας. Ο Καποδίστριας ήταν ευλαβής άνθρωπος, ήταν ευλαβέστατος, πιστός, αλλά δυστυχώς εμείς οι Έλληνες έχουμε το μεγάλο αμάρτημα, το πρώτο έγκλημα το οποίο διαπράξαμε: εδολοφονήσαμε τον κυβερνήτη Καποδίστρια, ο οποίος συνέστησε, εντύπωσε να εφοδιαστούν όλες οι οικογένειες με σύνοψη, με σύνοψη, το αλφαβητάριο των χριστιανών. Δεν πρέπει να υπάρχει σπίτι χωρίς σύνοψη, είπε ο μεγάλος εκείνος άν...

Την ώρα που πήγε στην εκκλησία, και η σφαίρα υπάρχει επάνω στο πρεβάζι του ναού του Αγίου Σπυρίδωνος Ναυπλίου. Εκείνη η μέρα ήταν η μέρα συμφοράς, και ορθώς είπε ένας δημοσιογράφος εκλεκτός, ο οποίος ευρίσκεται εδώ στην αίθουσά μας, κύριος Σαδελής, ότι την ημέρα εκείνη σκοτώσαμε την Ελλάδα και από εκείνη την ημέρα πλέον, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν έχουμε πλέον δει έναν πως...

όλοι τους κατομανονίτων δεν είχαν άψει την εκκλησία Και μόλις κατόπιν ήρθαν οι Βαυαροί και ο Όθων, προτεστάντες που μισούσαν τα μοναστήρια, μισούσαν την Ορθοδοξία, διάταξαν την πρώτη δήμευση, τρομερά δήμευση.

Δεν έχω καιρό να σας διαβάσω κείμενα, δεν έχω καιρό να ανοίξω τον Κωνσταντίνο Οικονόμου, τον έξοχο ρήτορα της Εκκλησίας, να σας περιγράψω ότι οι Βαυαροί μπαίνουν μέσα στις εκκλησίες, αρπάζανε καντήλια, δισκοπότηρα, εικόνες, τα τσουβάλιαζαν, βιβλία, και τους πετούσαν τους καλογέρους, τους ήρωας, στους δρόμους και πεινούσαν και απέθαιναν από την πείνα.

Τρομερά! Τότε ήταν η δίμηση της περιουσίας εκείνης. Και συγείω άκρα, άκρα, βαβαρή, βαβαρή, βάρμαρη. Λοιπόν, τότε ένας μόνος, ποιος εσήκωσε φωνή διαμαρτυρίας; Δεσπότης; Όχι. Ιεροκήρυκας; Όχι. Ας είναι αιωνία του η μνήμη, ένας Παπουλάκος, αυτός εσήκωσε φωνή διαμαρτυρίας.

Αυτός ο αγράμματος που δεν ήξερε να βάζει την υπογραφή του, αυτός ο αγράμματος που δεν ήξερε να διαβάζει το Ευαγγέλιο καλά καλά. Αυτός ο αγράμματος που δεν βγήκε από δολοϊκές σχολές και απορρατικές σχολές του κύριου για όλοι σήμερα, μέσα αυτή τις σχολές τους που τον πλήστον, αυτός ο αγράμματος εσήκωσε τον άσθημά του και είπε προς το Ρόδωνα Δεν σου επιτρέπεται να θίξεις τα ιερά και τα όσια της πίστεώς μας. Και τον απεκάλεσε με γλώσσα παρρησίας, πώς τον απεκάλεσε; Ψωριασμένο πρόβατο ήταν στην Ελλάδα, ψωριασμένο πρόβατο.

Και όπως ένα ψωριασμένο πρόβατο, έχεις χίλια πρόβατα, αφήσεις μες στο κοπάδι ένα ψωριασμένο πρόβατο, θα ψωριάσει όλο το κοπάδι. Και αυτοί οι ολίγοι εμόλυναν και ψώριασαν όλη την δική πατρίδα. Και κατόπιν τους έλεξε και είπε μια προφητεία που βγήκε αληθινή, βγήκε αληθινή.

γεμίσαμε Παραπιστημία, γεμίσαμε Ακαδημίας, γεμίσαμε Τεχνικά Σχολάς, γεμέσανε Ένα μόνο υπολείπεται πλέον, να μοιραστούν διπλώματα σε όλους τους Έλληνες. Μάλιστα, λοιπόν, γεμίσαμε. Τι είπε προφητεύων, κλαίων, την τελευταία στιγμή ο Παπουλάκος;

Τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν την Ελλάδα. Ήταν εξόριστος, φρουρούμενος, εις τα κελιά ενός μοναστηριού της Άνδρου. Μάλιστα, ο Παπουλάκος διαμαρτυρήθηκε. Πρώτη Δήμευση, Δεύτερη Δήμευση, Τρίτη Δήμευση, Τετάρτη Δήμευση, Πέντε Δήμευσες Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον.

και δεν έμεινε πλέον γυμνός, με αναχίστεια έμεινε η περιουσία Και το 1953 to 1956 επιστολίδωνος αημίστου πήραν και τα υπόλοιπα. Με την δήλωση ότι δεν θα πειράξουν πλέον την Εκκλησία. και έρχονται τώρα εκ νέων και θέλουν να πάξουν την Εκκλησική Περιουσία Ένα αυτό. Ως προς την έκταση λοιπόν λέγω ότι η περιουσία που έμεινε, παρόλα τα γενόμενα, είναι μικρά, είναι πολύ μικρά.

Εν σχέσει με την τεραστία περιουσία που έχει το κράτος. Τεραστία περιουσία.

Σήμερα διάβαζα, δεν θέλω να πω το όνομα, ότι κάποιος από αυτούς που μας κυβερνάνε, κάποιο πρόσωπο μεγάλο,

Το μεγάλο έχει η δικαιοδοσία που κάνει τον αξιστή και φωνάζει και ορίεται, έχει κτηματική περιουσία, πέντε χιλιάδες στρέμματα! Λοιπόν, θέλω να το ξεκριγώσω για να το καταγγείλω επωνύμως. Λοιπόν, ναι, έχουνε φτευτεμένη περιουσία. Θα αναφέρω: έχει τεράστια, πάνω των δέκα εκατομμυρίων στρεμμάτων, έχει το κράτος. Απέν δημειάς ούτε το δέκατο δεν έχει η Εκκλησία. Να φέρω παραδείγματα: εδώ στη Μητρόπολη που ήμουν, ήρθε προ καιρού κάτι τσοπαναραίοι, κάτι τσοπαναραίοι από κάτω, από τη Θεσσαλία, από τη Λαμία. Έρχονται το καλοκαίρι απάνω, έρχονται επάνω στην Πρέσπα, επάνω στα ωραία βουνά της Πρέσπα, στα λιβάδια, στα δάση τα πυκνά, και οι καημένοι δεν έχουν πού να στεγαστούν. Και πήγαν στο νομάρχη και πήγαν στη δασική υπηρεσία. Άμα, λέει, δώστε μας ένα κομμάτι από το δάσος να χτίσουμε καλύβα. Όχι, ούτε στρέμμα δεν δώσανε στους φτωχούς αυτούς τους ανθρώπους να χτίσουν ένα στρέμμα. Μάλιστα, είδανε κατόπιοι ή είδανε άλλοι, ένας άλλος πάλι φτώχας.

πάλι πτωχαδάκι, φτωχός πολύ, με πολυμελή οικογένεια, εζήτησε από την κοινότητα, και οι κοινότητες έχουν τεράστιες περιουσίες, τεράστιες. Εζήτησε από την κοινότητα επάνω σε ένα χωριό να του δώσουν ένα μικρό οικόπεδο και ο πρόεδρος της κοινότητας, μαρξιστής, απήντησε όχι.

Την κρατική τους περιουσία και μετά απομοιράσουν την κρατική τους περιουσία, τότε να γίνει λόγος και περί της κρατικής περιουσίας, αλλά είναι φανεραί οι διαθέσεις των. Τώρα το ζήτημα είναι ότι η περιουσία αυτή που υπολείπεται είναι μικρά, είναι και ένα άλλο, το σπουδαιότερο.

Θα σας το πω, θα πληγείτε, κλάψτε. Δεν έχει ανάγκη διανομής χρημάτων η εκπληκτικότητα του κράτους. Έχει, τι έχει, τι έχει; Δεν έχει χέρια να σκάψουν τη γη.

Είμαι σε ακριτική περιφέρεια, σας αναφέρω στοιχεία ακράδαντα. Η Πρέσπα προ 50 χρόνια, η ωραία Πρέσπα, η αλπική αυτή χώρα με τα έξοχα πουλιά της, με την πανίδα και την χλωρίδα, ο τόπος αλπικός. Αυτός είχε πρώτα, παρακαλώ μετρήστε, 25.000 κατοίκους.

Τα 15 to 20 χωριά έχουν μόνο τόσους κατοίκους. Έρημος ο τόπος.

Υπέδειξα ότι πρέπει να έρθουν νέοι είτε εκ Κρήτης είτε εξ άλλων μερών, να εποικίσουν τα ωραία αυτά μέρη. Σας λέγω και τούτο ακόμα. Ότι προ ετών ανέβηκα επάνω στα αλβανικά σύνορα να δω, να αγναντέψω από εκεί την Ήπειρο, τη βασανισμένη μας Ήπειρο, να δω την Ήπειρο με τα βάσανά της.

Ένας λοχαγός με συνόδευσε, ανεβήκαμε, αμνήκαμε, προχωρήσαμε, να φτάσαμε. Όσο ανέβω βασανίστηκα και τι βασανίστηκα, αγκάθια, χωράφια εκνευτά, γεμάτα αγκάθια, που το ράσο μου εγέμιζε από αγκάθια και δυσκολευόμουν επί μίαν εβδομάδα να θεραπευτώ από τα δήγματα, από τα αγκάθια τα πολλά.

Πήγα επάνω, αγνάντεψα τη Βόρειο Ήπειρο, είδα τα βουνά της, τα λαγκάδια της, τις πεδιάδες της. Και εδάκρυσα και λέω: Θεέ μου, έως πότε θα εξακολουθεί το μαρτύριο των κατοίκων της Βορείου Ηπείρου; Κοιτάζω, μου δίνει τα κιάλια ο λοχαγός και κοιτάζω. Τι να δω;

Ενώ η γη της Ελλάδος είναι ακαλλιέργητος και γεμάτη αγκάθια, η γη της Αλβανίας, να πούμε τα καλά της, είναι καλλιεργημένη ως κήπος, ως πάρκο. Είναι καλλιεργειάνη στήθος, προκλητήρα το άλλο, σε ένα βρόχτιμα εργάζοντο.

Ποιοι εργάζονται; Ποιοι εργάζονται; Οι φοιτητές των Τιράνων, οι φοιτητές των Τιράνων, και ο γιος αυτόματος του Ενβέρ Χότζα ήταν εκεί και δουλεύανε, διότι έχει όρο θέση ότι το πρώτο μάθημα είναι η Γεωργία, η Γεωργία, και υποχρεώνει τους φοιτητάς το καλοκαίρι τρεις μήνες όλους τους στα χωράφια, και όποιος δεν πάρει χαρτί από τα χωράφια όλα φοιτεί σπαρμισθήμια.

Εδώ όμως στην Ελλάδα καταντήσαμε, μες στα χωριά, να έχουμε ένα απέραντο τεμπελχανείο.

Είμαι ο Λοχανιούν! Είμαι ο Λεόν!

Υπάρχουν δάσκαλοι, ξεφουρνίζουν δασκάλους που λέγουν ότι ύστερα από 10 χρόνια θα αρχίσουν να τους διορίζουν. Έχουμε δασκάλους, έχουμε καθηγητάς, έχουμε, μια θέση να προσληφθεί κλητήρας, κλητήρας. Στις τράπεζες παιδιά παρουσιάζονται και πολεμούν σαν λιοντάρια για να κατακτήσουν μια θέση.

Δεν έχουμε χέρια πλέον. Θέαμα πικρόν, κλαίω όταν πάω στα χωριά: κάτι γεροντάκια καλλιεργούν τα ωραία εκείνα φασόλια, τους γίγαντες. Ώστε να πεθαίνουμε, ποιος θα μας δεν δεχτεί; Και σήμερα λοιπόν, μεθαύριο, και εγώ λοιπόν, ζητείται, πρέπει να γράφει, επί μήνες αν είχα δικαίωμα το ραδιοφωνικό σταθμό, στον οποίο καλυκάλαιροι βρίζουν συνεχώς θρησκεία και πατρίδα.

Αν είχαμε δικαίωμα στον ελληνικό σταθμό, συνεχώς μαζί με την προγέρα του Βοσκού θα λέγαμε: Ζητείται γεωργός, ζητείται γεωργός, ζητείται γεωργός. Αχ, το πιο ευγενές επάγγελμα, το θείον επάγγελμα, το ευλογημένο επάγγελμα, το πρώτο επάγγελμα εγκαταλείφθη από εμάς.

Και η ΟΚ έβγαλε στατιστική και είπε ότι η Ελλάς έρχεται τελευταία, τελευταία από απόψεως γεωργικών προϊόντων, τελευταία έρχεται. Δύο εκατομμύρια ακαλλιέργητη γη, δύο εκατομμύρια ακαλλιέργητη γη είναι ακαλλιέργητη γη. Ω συμφορά, που αν την καλλιεργούσαμε βήμα προς βήμα όπως την καλλιεργούν, καλλιεργούν οι Αλβανοί με τους πενήντα χιλιάδες φοιτητές, η γη της Ελλάδος και τα βάχια από την Αζαρόδα και η αλλαγή αυτής της Ελλάδος θα έτρεφε όχι δέκα εκατομμύρια, τριάντα εκατομμύρια πληθυσμό.

Καταντήσαμε λοιπόν περίγελοι μέσα στον κόσμο τούτον. Λοιπόν, δεν είναι, κύριε Παπανδρέου και άλλοι τινές οπαδοί, σήμερα ανάγκη διανομής χρημάτων, αλλά είναι ανάγκη χειρών γεωργών. Πώς θα στρέψουμε τη νεολαία μας στη γεωργία;

Η οποία είναι η βάση και το θεμέλιο πάσης οικονομικής προόδου. Λοιπόν, γεννάται το ερώτημα τώρα. Είπαμε ως προς τη δέχταση Είπαμε ως προς το ζήτημα ότι δεν έχουμε ανάγκη για οργάν, αλλά κάτι άλλο ακόμα το σπουδαιότερο: Σε ποιους θα τα δώσουμε;

Ήρθαν, πάλι θα σας μιλήσω με παραδείγματα, γιατί ζω εκεί πέρα όχι άναργων βίων, αλλά βρίσκομαι σε επαφή, ταυτίμου είναι κοντά στο λαό, το μαρτυρικό λαό, και έχω όλους τους ήχους και τα παράπονα. Μια μέρα στη Μητρόπολη, μια φορά τώρα στη Μητρόπολη, ήρθανε καμιά εικοσαριά φτωχαδάκια, γεωργοί, γεωργοί, ήρθανε κάτι φτωχαδάκια, κάτι Πόντιοι, κάτι Μικρασιάτες, κάτι Μακεδόνες. Λέει το δεσπότη, λέει: Τι θες; Αχ, λέει, δέσποτα, είδαμε και πάθαμε. Απεξηράνθη μία από τις πέντε λίμνες, μικρά λίμνη που είναι κοντά εκεί στο Ξινό Νερό.

Και είδαμε, «Αχ», λέει, «πότε θα πάρουμε ένα κομμάτι γης να το καλλιεργήσουμε;» Και ξαφνικά έρχεται η διαταγή από το Μαρξιστικό Κέντρο. Δεν θα δοθούν στους γεωργούς ατομικώς. Θα δοθούν στους γεωργικούς συνεταιρισμούς.

Όχι, δες πότε παρακαλούμε, το χωραφάκιμα

Αυτοί που κυβερνούν τους γεωργικούς συνεταιρισμούς. Δεν έχουν καμία σχέση με τη γεωργία. Αλλά κάνουν τα καφενεία και αποτελούν πληγή. Όχι στους γεωργικούς τα κόρφος, αλλά να το καλλιεργήσει ο Εμάνη μας.

Σε παρακαλούμε, επίμενε. Λέω, Πάτερε, πάντα οι παιδιά, δεν είμαι νομάρχης ούτε γεωργική υπηρεσία. Αυτοί διαμαρτυρηθήκανε, ο λαός, ο γεωργικός λαός. Δεν θέλει, ξέρει καλά τους γεωργικούς συνεταιρισμούς.

Δεν έχω καιρό να ομιλήσω, έχω στοιχεία κάναντα ότι οι γεωργικοί συνεταιρισμοί, τα κόλχως, τα νεότερα μία εμφάνισης κολχώς του μαρξιστικού συστήματος, τα κολχώς έχουν χρονοκοπήσει, κλοπές, καταχρήσεις, ανωμαλίες, τα χέρια τους δεν ξέρω, δεν πιάσανε ούτε τρεφάλι, ούτε σφυρί, ούτε τίποτα, αλλά απλώς είναι πιο μαλακά από τα χέρια του Νομάχου και του Βουβανδρέου.

Αυτοί λοιπόν θα μας κυβερνήσουν, λέει, αυτοί θα μας τα πάρουν τα χρήματα και είναι παθητικό κατ' ενδιαφέρον επισήμως δια σειράς άπρον δινούντι μου σε όλα που ότι το παθητικό των γεωργικών συνεταιρισμών που σαν μανιτάρια φυτρώσαν σε όλη την Ελλάδα.

Την Ελλάδα, την 7.000 διαμονιτάρια, διευτερόδια μονιτάρια μέσα στον γεωργικό κόσμο, αυτή θα έχει η συνεταιρισμή αυτή, παρακαλώ, συνεταιρισμή.

Ευχαριστώ.

Παντητικό, 2 δισεκατομμύρια φράγκα! Έρχονται λοιπόν αυτοί να τα πουλήσουν τα καράβια για να ξοφλήσουν τα χρέη της κρεπάγιστος. Άλλοι γλεντάνε και διασκεδάζουν και άλλοι πληρώνουν τα γλέντια τους. Δεν έχω τέτοιο δικαίωμα εγώ. Τώρα θα πιάσουμε τηλεόραση. Και εγώ. Λοιπόν, κάντε υπομονή. Πόση ώρα θέλετε να μιλήσω; Έχω απόψε όρεξη να μιλήσω. Ε, καλά. Λοιπόν, καλά. Στην γιον. Λοιπόν.

Λοιπόν, δεν θα μοιράσουμε ακόμα σε Ιεραρχία η οποία συλλαμβάνει τον παλμό του έθνους και λέγει εμοιράσατε μία, εμοιράσατε δύο, εμοιράσατε τρία.

Οι κομματάρχες σας τα βάζουν τα περιουσία, δεν τα βοηθούν να τα μοιράσει στους φτωχούς, θα τα μοιράσει στους πολιτικούς.

Βλέπετε, αγαπητοί μου, ότι οι θέσεις της Ιεραρχίας είναι αδαμάντινες, αλλά οι διαστροφείς τα παρουσιάζουν πολύ διαφορετικά. Δεν αρνούμε να δώσουμε την περιουσία, αλλά θέλουμε να δοθεί η περιουσία όχι σε ανθρώπους οι οποίοι δεν τα εκμεταλλευτούν, όχι στις κλαδικές, όχι στα κόμματα, ως προς την περιουσία.

Το μικρό αυτό θέμα. Νομίζω σας έδωσα μια σαφή εικόνα των θέσεών μας επί του περιουσιακού στοιχείου. Τώρα θα πούμε, το μικρό είναι αυτό, πάμε στο μεγάλο, χαλίκι είναι αυτό, πάμε τώρα στο διαμάντι, το χαλίκι μπορούμε να το δώσουμε.

Αν το δώσουμε, το διαμάντι δεν το δίνουμε! Το χαλίκι το δίνουμε, το διαμάντι δεν το δίνουμε! Λοιπόν, το διαμάντι το κρατάει η Εκκλησία μας, δηλονότι. Είναι το διαμάντι η ελευθερία της Εκκλησίας μας. Λοιπόν, εν πρώτοις, λέγω το εξής: Τι είναι Εκκλησία; Α, Εκκλησία, δικιά μας μάνα, συγκινήσεις μες στην καρδιά, Κύριε Χριστέ ελέησον, α, Εκκλησία, ορθόδοξος. Τι σημαίνει η Εκκλησία; Δεν είναι ανθρώπινος οργανισμός, δεν είναι σωματείο, είναι ουράνιος οργανισμός, θεόθεν αυτός ο οργανισμός, με ιδρυτήν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

Αυτός ίδρυσε την Εκκλησία του και διάλεξε, επήρε κοντά του δώδεκα φτωχαδάκια, δώδεκα αλιείς που άφησαν τα δίχτυά τους και την περιουσίαν και τους γονείς του και τα τέκνα των.

Ήταν κοντά στο Χριστό και αποτελέσανε το επιτελείον. Ήτανε κοντά Του ελευθέρος, ελευθέρος, το τονίζω, ήκουσε το Ευαγγέλιο. Πω, το Ευαγγέλιο σήμερα! Τι είναι το Ευαγγέλιο; Τι είναι η αρχή Του; Πω πω πω, τι πράγματα έχει το Ευαγγέλιο! Καταπληκτικά πράγματα. Καταπληκτικός είναι ο ουρανός, αλλά πιο καταπληκτικός είναι ο ουρανός, ένας ουρανός πάμφωτος είναι η Αγία Γραφή. Τι λέγει; Έχει στην αρχή του, είναι κάποιος λόγος που θεμελιώνει το μεγάλο δίκιο μας.

Ο δικαιώματος ανθρώπων είναι ελεύθερος, ελεύθερος. Τι λέγει; Λέγει «τις θέλει οπίσω μου ελθεί», δεν βιάζει κανένα. Η αρχή του Ευαγγελίου σήμερα που ακούσαμε είναι ο τάβος των δικτατοριών πασχολικής και τάξεως.

Λοιπόν, έχουμε αυτούς. Τώρα, για να φανταστείτε, την ώρα που ο Χριστός απεφάσιζε 100 προσευχής στην κορυφή του όρους και εξέρεται το 12 να προσευστεί ο Πιλάτος,

...κράτος, να παρουσιαστεί ο άλλος ο Ηρώδης και να πούνε «Α, Χριστέ, βλέπουμε ότι θα ιδρύσεις νέα βασιλεία». Πολύ καλά, πολύ καλά, θα ιδρύσεις νέο κράτος και εμείς μαζί σου. Αλλά ξέρεις, θα βάλουμε και εμείς δώδεκα αντιπροσώπους. Θα βάλουμε και εμείς δώδεκα αντιπροσώπους. Και όχι δώδεκα αντιπροσώπους, επειδή εσύ δεν πρέπει να είσαι πλειοψηφία. Θα βάλουμε είκοσι, εσύ να είσαι δώδεκα και εμείς είκοσι. Τι θα έλεγε ο Χριστός; Θα εδέχεται στον κύκλο των Αποστόλων να προσθέσει γραμματείς και Φαρισαίους και Ιούδας μέσα στον κύκλο του; Όχι. Εάν λοιπόν ο Χριστός δεν εδέχεται να συμπεριλάβει στον κύκλο του αντιπροσώπους του Καίσαρος και κράτησε την Εκκλησία του αμιγή και καθαρά, πολύ περισσότερον δεν έχουμε δικαίωμα εμείς, στην Εκκλησία η οποία είναι συνέχεια του έργου του Χριστού, να δεχθούμε αυτά τα πρόσωπα. Αμιγύρια, μίξης και καθαρός και Χριστού δεν έχουμε. Είναι ένα ταρατώδες. Εάν ανακατέψουμε κράτος με Εκκλησία, θα δημιουργηθεί ένα ταρατώδες πράγμα.

φράγμα το οποίο θα προκαλεί τη βλασφημία του κόσμου, μάλιστα είναι ούτω πως η Εκκλησία είναι. Τώρα λοιπόν ως προς την Εκκλησία γεννάται το ερώτημα το μεγάλο. Αλλά θα μας πούνε τώρα, ξέρω, το είπανε, το είπε και ο Τρίτσης, το είπανε και άλλοι.

Ναι, τι είπανε; Είπανε, ο Καρδιώτης λέει, αυτός αποτελεί σε εξαίρεση. Προ 50 χρόνια είπε ότι ο λαός να εκλέγει επιτρόπους, ο λαός να εκλέγει ιερείς, ο λαός να εκλέγει επισκόπους και αρχιεπισκόπους. Ωραία, τι να τους πω τώρα;

Λοιπόν, ναι, απαντώ σε αυτό το φλέγον θέμα και κυρίως γι' αυτό ήθελα να σας απαντήσω απόψε, διότι είναι μια διαβολή και συκοφαντία και μια ομάς 5 to 6 κληρικών, οι οποίοι έσπασαν την ανώτατη Ιεραρχία του ιερατείου και ζητούν και προαναμένουν αυτό συνεχώς.

Συνεχώς πόσο καρδιώτης αναρρίτωνε αυτόν. Όχι! Διαβάζω ανάποδα το βιβλίο μου. Ανάποδα! Όχι όρθος! Δηλυκούμε το βιβλίο που έχω εδώ, εξαντλήθη, δεν έχω ούτε ένα να σας δώσω. Να σας δώσω ούτε ένα. Εδώ, εκκλησία ελευθερά και ζώσα αυτή. Τι λέγω μέσα; Να ψηφίζει ο λαός. Ποιος λαός, παρακαλώ; Ποιος λαός; Ο ευσεβής λαός! Αυτό, ευσεβής λαός, χαίρωτο, ευσεβής λαός, πρέπει να γραφεί στον κατάλογο των εκλογίμων, των εκλογέων.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ

Αυτός που βλαστημάει ημέρα νύχτα τον Θεό πρέπει να γράφει στον κατάλογο αυτόν, να γράφει στον κατάλογο αυτός που έδιωξε τη γυναίκα του και ζει τώρα με παλλακίδα, πρέπει να γράφει στον κατάλογο; Να γράφουν αυτοί; Αυτός που βλαστημάει ημέρα νύχτα τον Θεό; Πρέπει να γράφουν στον κατάλογο οι αλειτούργητοι που ποτέ τους δεν πατάνε στην εκκλησία, μόνο σαν κομήτες, σαν κομήτες παρουσιάζονται κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα για να φύγουν την Εκκλησία; Αν διαγραφούν αυτοί, τότε φέρνουμε κόσκινο και κοσκινίζουμε τον λαό μας, τότε θα μείνει το λείμμα, θα μείνει ο ευσεβής λαός. Και ο ευσεβής λαός, επαναλαμβάνω, αυτός πλέον με καθαρισμένους καταλόγους από όλα τα στοιχεία τα άτακτα, αυτός και ο λαός θα ψηφίζει πλέον. Και ρωτώ ότι ο πρώτος ο οποίος θα διαγραφεί, διότι μόνο και μόνον, πολλά έχω πει, πολλά έχω πει, δεν λέω λίγα, λέω λίγα. Και ο πρώτος ο οποίος θα διαγραφεί του καταλόγου είναι ο κύριος Τρίτης ο αλειτούργητος. Άγιοι, ναι, καθαρίστε, λέγουν ότι...

Λέγουν ένα ανέκδοτο, θα σας κουράσω λίγο. Λέγεται ότι στην Αγγλία, όχι την Αγγλία των ομοφυλοφίλων, όμως στην Αγγλία της δόξης, που ήτανε Πουριτανοί, Πουριτανοί, αυστηροί, έζησαν χριστιανικό βίο, μετά εισέδεσαι το μικρόβιο της Δευτεράς και άφησαν μέχρι το σημείο ώστε στην Αγγλία των Βλώδων να εισαρθεί και εψηφίσει.

Πίστην, ευχή πίστην όμως ο Μοχυροπούλος, ο οποίος παίζει γινόκα και να στεφανώνονται ακόμα και λοιπά. Και ο Μοντγκόμερι, ο Μοντγκόμερι, ο ένδοξος, όπου μαζί του υγωνίστησαν οι τα ξέρα και έφυγε τα παράσημά του όλα και τα πέταξε ενώπιον όλου του κύριου Μωρίου και είπε: «Δρέπομαι γιατί είμαι Άγγλος». Εφάσαμε κι εμείς σε αυτήν την κατάσταση να πούμε: «Δρεπόμεθα γιατί είμαι Έλληνας».

Με παράδοση των ολοκληρών, που σήμερα ομοφυλόφιλοι τορβούν και βγαίνουν στους δρόμους, διαδήλωση τεράστια, και δεν ζητούν την απελευθέρωση ανθρώπων ανθρώπων, αλλά από ανθρώπων ομοφυλοποιηρών, σκανδάλων και δολοφόνων.

Μάχη γίγανε, αυτοί όλοι θα διαγραφούν. Το θέμα είναι αυτό, ότι αυτοί ζητούν να μπουν στην αυτοδιοίκηση μέσα της Εκκλησίας μας. Λοιπόν, λέει αυτό το παράδειγμα που ανέφερα, ότι ο βασιλεύς της Αγγλίας πήγε σε μια πόλη, ρώτησε τον ιερέα, τον προθιερέα, τον πάστορα: «Πόσους χριστιανούς έχεις;» Η πόλη είχε 20.000. Λέει: «Έχω 353». «Μα τι χωριό είναι εδώ πέρα;» «353 τους έχουμε μετρημένους. Είναι αυτοί που κοινωνούν, αυτοί που εκκλησιάζονται, αυτοί που πιστεύουν. Οι άλλοι είναι έξω από το ποίμνιο».

Συνεπώς, ναι κύριε Τρίτση, ναι Τρίτση, θέλω να ακούσεις, θέλω να ακούσεις, θα ακούσεις ακόμα κι άλλα χειρότερα.

Λοιπόν, λοιπόν, σύντροφε Τρίτση, να μάθεις ότι ήμενα υπέρ της εκλογής υπολογού και μας δεν πολεμήσαμε. Ναι, κλαίγει ο εξεφισθός εξεβείς λαός, ναι, ναι, κλαίγει τους επιτρόπους, ναι, ναι, κλαίγει τους ιερείς, ναι, κλαίγει τους αργιερείς, να εκλέγει αυτούς, όχι ο οποίος δεν έχει καμία θέση μέσα στην Εκκλησία.

Και όπως ένα σωματείο, αυτός ο κύριος Παπανδρέου έχει το δικαίωμα να διαγράφει, να διαγράφει. Άμα ένας πει νικ, νικ, νικ, κάτι να πει, τον διαγράφει. Το ίδιο και ο άλλος, δεν τον κατηγορώ, τον διαγράφει.

Έχει δικαίωμα να διαγράφουν αυτοί τους οπαδούς των για κομματικά. Και δεν έχει η Εκκλησία μας να διαγράφουμε;

Και αγάπη της προβότητας, και απίστευκε να πει να πεινούν. Με.

Ναι, έτσι, διότι ανοίξαμε το Πηδάλιο, το Πηδάλιο θα δούμε ότι το Πηδάλιο, το Πηδάλιο, εκείνο το κακώς γίνεται κρίσης, διαγραφή είναι, το απολυσμένες το είσαι το διαγραφέτο.

Διαγραφέτον, τον τρόπο λοιπόν ένας σύλλογος έχει δικαίωμα να διαγράφει εκείνους οι οποίοι πάνε κόντρα με τα συμφέροντα του συλλόγου. Έτσι και εμείς, η Εκκλησία του ουρανίου σωματείου, το οποίο να παίχει ο σωματείος και η γη, αυτό το σωματείον του ουρανίου έχει δικαίωμα να διαγράφει. Θα διαγράψει λοιπόν όλους αυτούς και θα τους απορρίψει μάλιστα και να μείνει πλέον. Ότι και επίσης, ναι, θα διαγράψει, πρέπει να διαγράψει, ναι, πρέπει να διαγράψει εκ του καταλόγου των πιστών μια γυναίκα Αμερικανικής προελεύσεως.

Προελεύσεως, η οποία ήρθε, μιλάω, σε παρακαλώ, μιλάω, ο οποίος είμαι εγώ μόνος, διώχθηκε επί δικτατορικού καθεστώτος και διώχθηκε και ήθανε κλιό μου στα ψυχιατρεία, διότι είχα το θάρρος μόνος να γυρίζει μαζί με τον Αλεκτροπόλου Αμβρόσιο να είναι από τα χρόνια.

Εάν τότε ελέγξαμε τη δικτατορία, πονησήμερον εκτός αν έχουμε δικτατορία ακόμα χειρότερη με χειροβραφτικών μανδύων.

Λοιπόν, έχουμε το ζήτημα αυτό. Να διαγραφεί η κυρία, η οποία πήρε ευθερικό και είπε, κλαψουριάρικα: «Αχ, λέει, στην Ελλάδα, είναι πολύ λετρησία είναι, αχ, λέει, πώς κάναμε με αυτούς», και ανέβηκε πάνω στη φορή να ρίψει συνθήματα αθεΐας και απιστίας των λαών μας.

Μάλιστα, αυτή λοιπόν η οποία είπε, τι είπε, αγαναχτή ψυχή μου, άχα αγαναχτή ψυχή μου, αγαναχτή ψυχή μου. Στο γραφείο της Μητροπόλεώς μας έχω ένα ηρωικό ή ένα κληρικό μπλικό μου πληκτικό παιδί που το πήρα από 15 χρονών και το εσπούδαζα και είναι πρωτοσύγκελλος στη Μητρόπολή μου, ο πάτερ Θεόκλητος.

Λοιπόν, η μητέρα του, η μητέρα του, αγράμματη, αστοιχείωτη, τι είναι; Όταν οι φαντάροι επάνω στα βουνά λένε: «Κάνουμε τη μάχη, δεν έχουμε υποζύγια να μεταφέρουν τα πυρομαχικά μας», 500 τέτοιες γυναίκες της Πίνδου, τουλάχιστον, φορτώθηκαν τα πυρομαχικά και τα μετέφεραν στους στρατιώτες.

Είδον ηρωίδες, ηρωίδες, τις οποίες σήμερα αυτός αποκαλεί, η κυρία αυτή αποκαλεί ζώα, διότι διασκέδαζε και διαχώριζε άντρας την ώρα κατά την οποία μια λάσπη ζούσε κάτω από το πέλμα των κατακτητών. Μάλιστα, λοιπόν, αυτή σήμερα μας δίκει, αυτή σήμερα διέκει τον λόγο επάνω στα εκκλησιαστικά και όλα γεννητά προβλήματα της ανθρωποτητής της Εκκλησίας της Ελλάδας. Λοιπόν, μάλιστα, και αυτό λοιπόν, τα ζώα αυτά, ω κυρία μου, ω κυρία μου, ω κυρία μου, ω κυρία μου, αμερικαϊκής προελεύσεως, σε λεωποιούμε και σου λέγαμε ότι τα ζώα αυτά, οι γυναίκες, θα μπουνε μπροστά και θα δώσουν ως τη Ρουίνε στη Σπίδου τη μεγάλη μάχη για τη δόξα της πατρίδος. Ζώα τα καλείς, αλλά σε παραπέμπω, κύριε Μαργαρίτα και τη Ρετρίτση, να ανοίξεις, γιατί η αίματα ποτέ το δεν έχει ανοίξει το Ευαγγέλιο ο Τρίτσι. Μια εφημερίδα, μια εφημερίδα, μια εφημερίδα, έχω τον, έχω εδώ. Να του υποβάλω πέντε ερωτήματα, νοκάουτ, νοκάουτ. Και να του πω: πήρε στον υπαγωγείο, πήρε στον υπαγωγείο. Να αναφέρετε. Εδίκησα να μετρηθώ με τον Τρίτσι. Αλλά δυστυχώς είπαν ότι σε οξύς.

τους λέγω σκυρά, είστε σήμερα στο έφερο.

Όχι κοπλιμέντα, όχι σοκολάτες, όχι κομφετί, αλλά σκληρό Ευαγγέλιο!

Λοιπόν, παρακαλώ, είναι της Πίνδου και να πούμε ένα όχι. Το όχι το οποίο είπαμε στα ψηλά βουνά. Θα το πούμε το όχι αυτό. Θα το πουν οι γυναίκες, στις οποίες έχουμε εμπιστοσύνη. Και αποκαλώ εμπρόσθεση να γίνει κερδό.

Και δι' αυτό τα ζώα αυτά θα γίνουν άγγελοι. Ναι, κυρία Μαργαϊτά, θα γίνουν τα ζώα αυτά άγγελοι. Κέφαρα σήμερα παρακάλεσα ένα ζωγράφο. Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησης της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Και ήλευσε έναν προφήτη. Και εδώ αυτά τα ζώα θα διδάξουν την κυρία Μαγαλίτα και όλη την κυβέρνηση ότι εδώ είναι Ελλάς, εδώ είναι θρησκεία, εδώ είναι θρησκεία.

Σε 22 αριθμών το δείτε, να απολαύσετε την ωραία αυτήν την εικόνα. Λοιπόν, το σύστημα που υπάρχει δεν είναι το άριστο, αλλά είναι το καλύτερο. Διότι τι γίνεται; Τι γίνεται; Εκλέγει ο ιερέας, χαιρεύζεται να μην γίνεται.

Ο ευλαβής εφημέριος που γνωρίζει την ενορία προτείνει κατάλογον εκλογέων, προτείνει κατάλογον πιστών ανθρώπων που εκκλησιάζονται, που μυρίζουν λιβάνι, και από αυτούς εκλέγει τους επιτρόπους. Και χάρη στο σύστημα αυτό, το δοκιμασμένο σύστημα αυτό, με αυτό το σύστημα διοικήσαμε την Εκκλησία του Χριστού.

Σας αναφέρω ένα παράδειγμα. Σήμερα εξομολογούμαι, είστε εξομολόγοι μου σήμερα, εξομολογούμαι δημοσίως. Και ασφάλω τον γεβάρι μου.

Προ είκοσι χρόνια με αξίωσε ο Θεός, αν και έκανα σφάλμα να φύγω από την Αθήνα, όπου είχαν επισκοπή, πραγματική επισκοπή, αλλά μου δώσαν ένα κρότσο και μετά ξαναστήρωνα ευλογημένη ώρα. Όταν πήγα πάνω στη Φλώρινα, στη Φλώρινα αυτή την πονεμένη, το πρώτο έγγραφο που έλαβα από τη δικτατορική κυβέρνηση, ανοίγω το φάκελο και τι λέει μέσα;

Σε διατάσσω ότι τους επιτρόπους των ναών διέτωσε εκλέξη εσύ, αλλά ο Νομάρχης. Ο υποδικτατορίας με διέτωσε να εκλέξω, να διορίσω επιτρόπους που θα υποδείξει ο Νομάρχης. Ο Νομάρχης θα εκλέξει; Εεεεε, τηλεγράφημα, μήνυμα στον Ιερώνυμο ότι δεν δέχομαι ούτε μια ημέρα να είμαι επίσκοπος.

Και ο Ιερώνυμος, προς τιμήν του, μετέβη στον αρχηγό της δικτατορίας και είπε ότι ο Αυγουστίνος παραιτείται και καταγγέλλει το γεγονός πανελληνίως. Και υπεχώρησε η δικτατορία και από τότε εκλέγονται από τον κατάλογο των ευλαβών, των πιστών.

Λοιπόν, χάρη στο σύστημα αυτό, το σύστημα αυτό. Ο λαός μας έχει εμπιστοσύνη στον Επίσκοπο και την Εκκλησία. Και δεν το λέω αυτό, με αναγκάζουν τα πράγματα να το πω. Ότι κλέβουν οι Επίσκοποι; Όχι! Εγώ, από τον καιρό που έγινα Επίσκοπος, και πρώτα λεπτά δεν πιάνω.

ότι είμαστε λωποδύτες και κλέφτες και απατεώνες.

Σηκώθηκε, σηκώθηκε να πούμε την παροιμία, σηκώθηκε ο γάδελος να πει το μετεινό κεφάλαια.

Λοιπόν, συνεχίζω, συνεχίζω. Τι λέγαμε; Πού είμαστε; Λέγε εσύ, πού είμαστε; Λέγε εσύ. Αυτός; Πού; Ναι. Λοιπόν, χάρη στο σύστημα αυτό, μέσα στη μικρά μας Μητρόπολη, τη πτωχή Μητρόπολη, εκτίσαμε, παρακαλώ, 50 ναούς, ανάμεσά τους τον ναό του Αγίου Παντελεήμονος, ο οποίος προσελκύει την εκτίμηση.

Εκτίσαμε γεροκομεία, εκτίσαμε ευαγή ιδρύματα, εκτίσαμε οικοτροφεία, εκτίσαμε 20 σπίτια φτωχών ιερέων, εχθίσαμε κέντρα νοριακά, κέντρα πληροξενίας και ακόμα εκτίσαμε το θαύμα, το καύχημά μου εν Κυρίω είναι η κατασκήνωση της πρώτης όπου φιλοξενούνται 3.000 και ακόμα ανεβήκαμε στο ψηλό βουνό, το 1020 Φλωρίνης, στο ιστορικό βουνό όπου εκεί η Ελλάδα έδωσε τον ηρωικό αγώνα υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Εκεί στα ψηλά βουνά βρήκα εμπόδια, δεν μου δίνανε μια σπιθαμή γης να χτίσω έναν σταυρό, διότι ήταν γη του κράτους. Είδα και έπαθα με μύρια βάσανα να μου δώσουν ένα κομμάτι για να χτίσω εκεί σταυρό, 30 μέτρων, που φαίνεται από τα σύνορα, με το σύνθημα «Εν τούτω νίκα».

Εάν υπήρχε το σύστημα του Τρίτση, τότε αν υπήρχε το σύστημα του Τρίτση, δεν θα χτίζαμε τίποτα απολύτως, τίποτα. Θα μοιράζονται και στην κρατική, θα μοιράζονται και στα κόμματα, εις χέργαξε. Και ότι αυτό είναι αληθές, αληθές, ένας, μην πω τη λέξη, κάποιος ηλίθιος προχθές είπε: «Να παράδειγμα είναι, λέει, η Τήνος, λέει, που δεν είναι και ο Δεσπότης, λέει, είναι καμιά δεκαριά άλλοι που κυβερνούν και τα χρήματα».

Λοιπόν, ρώτησα και έμαθα. 300 εκατομμύρια μαζεύει η Τήνος. Αρμέγει όλη την Ελλάδα. Όλη την Ελλάδα αρμέγει. Και τα εκατομμύρια αυτά πήγανε μέσα στα τρωκτικά, πήγανε διάφοροι άνθρωποι του κόμματος, και από τα 300 εκατομμύρια στον Δεσπότη Τήνου μόνο για τις ανάγκες της Μητροπόλεως πάνε τα 2%, ενώ τα 98% πάνε σε αυτούς τους ανθρώπους.

Και κάνουν διάφορα έργα, ξένα προς τον πολιτισμό. Εάν επικρατήσει το σύστημα Τρίτση, η Εκκλησία ούτε ένα τζάμι, ούτε ένα τζάμι δεν θα μπορεί να κτίσει. Θα ερημωθεί πλέον η Εκκλησία του Χριστού. Ταύτα, αγαπητοί μου χριστιανοί, είχα να είπω.

Τώρα επιτρέψατε να πω. Θα μας πουν ότι ο λαός πρέπει να ψεφανέρχουμε στο θέμα. Ο λαός να ψηφίζει. Α, εσείς οι μαρξιστές μας δηλώνετε αυτά τα πράγματα. Διαβάσαμε πολύ τον μαρξισμό. Λοιπόν, διαβάσαμε πολύ και ύματα πολλοί, πολλοί ύματα, τα γνωρίζαμε καλά.

Λοιπόν, εσείς λοιπόν, από εσάς παίρνουμε μάθημα. Εάν σήμερα στέκεται το κομμουνιστικό, δεν κάνει τίποτα κανένα. Εφαρμόζει συστήματα ανάποδα, ευαγγελικά συστήματα. Τι είναι; Πόσες εκατομμύρια, παρακαλώ, είναι η Ρωσία; Μεγάλο έθνος, ευγενές έθνος, ιστορικό έθνος.

Το ευλαβούμε, όταν λειτουργούν οι Ρώσοι μέσα στις ολίγες εκκλησίες, εμείς δεν κλαίμε, αυτοί κλαίνε, γονατιστοί, προσεύχονται, και υπάρχουν ήρωες και μάρτυρες. Είναι 200 εκατομμύρια. Πόσοι ψηφίζουν; Οι εκλεκτοί, οι άγιοι του κόμματος, δύο μόνο εκατομμύρια. Κανείς άλλος, κανείς άλλος. Ε, λοιπόν, όπως εσείς, για να κρατήσετε το κόμμα σας, έχετε περιορίσει τον ρωσικό λαό, τον συρρικνώσατε εις δύο μόνο εκατομμύρια, εμείς, εσείς είστε εκκλησία.

Επιτροπή, Εκκλησία, Επιτροπή, ο Περιούσιος Λαός του Ισραήλ. Ναι, λοιπόν, εσείς τολμάτε να μας πείτε ότι θέλουμε να περιορίσουμε εμείς τον αριθμό των πιστών μας. Εσείς μάλλον είναι το βράδυγμα. Εσείς κλέφτε του ωραίου συστήματος, αντιγράψετε από τα ανάποδα και εσείς τολμάτε τώρα να μας πείτε, κύριε Τρίτση, ότι εσείς μη ζητούμε να εξουσιάσουμε το αυτό.

Μάλιστα, λοιπόν, μάλιστα. Λοιπόν, δεν λέγαμε περισσότερα.

Δημοσιεύτηκε, έφερε εις φως, θέλω να το συστήσω σε όλους. Το έμεινα σε ένας εκλεκτός, ζηλωτής, πιστός, αφοσιωμένος, Ναζαρίτης, καθηγητής, ο οποίος δημοσίευσε ένα απόρρητο. Πω πω πω πω, έφριξα. Αν είχα δικαίωμα να το ανατυπώσω, να το μοιράσω εις όλους. Είναι απόρρητο, απόρρητο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Δεν ξέρω ποιος το έκλεψε και παρουσιάζει, άκου τη στροφή που έκανε, αφού είδαν τα Σοβιέτ ότι μπορούν να πολεμήσουν κατά μέτωπο την Εκκλησία και η πίστα του Ήτρας, τι σκεφτήκανε; Να πολεμήσουν την Εκκλησία εκ των ένδον. Τι έκαναν λοιπόν; Εδιόρισαν, να ακούστε κωμωδία, οι άθεοι διορίσαν υπουργό των Θρησκευτικών με προορισμό να μαντρώσει τους επισκόπους με μαντρός, να τους ταπεινώσει και να προσθούνε μόνο στο πετραχήλι. Και διόρισαν κομισαρίους, επιτρόπους, κομισαρίους, επιτρόπους, οι οποίοι κομισάριοι έχουν υπό τον αυστηρό έλεγχο όλα τα κέντρα και δεν μπορεί ο Παμερίος να κουνηθεί καθόλου και να ακόμα βαπτίσει. Αλίμονο εάν βαπτίσει και δεν το πει ο κομισάριος, ο οποίος κομισάριος τους προδίδει στους Σοβιέτ και τα Σοβιέτ καλούν τον πατέρα: «Γιατί τον άφησες;» Γίνονται οι ιερείς προδότες, προδότες των ιερών καθηκόντων τους στη Ρωσία. Και μέσα στο χάος αυτό, ότι δουλεύουμε, έτσι θέλουν να μας κάνουν. Και συνεπώς από την ώρα αυτή, ονομάζω και εγώ τον Υπουργό, τον βαπτίζω εις την κολυμπήθρα του Μαρξισμού. Βαπτίζω τον Τρίτση εις την κολυμπήθρα του Μαρξισμού.

Και θα το στείλω το βιβλίο να το διαβάσει πολύ καλά και μέσα όπως λοιπόν εκείνος έχει φορόφ, φορόφ λέειτε, φορόφ και ονομάζω από εδώ και μπρος και σε σύνοδο να το ονομάζω Τρίτσι γιατί πεθυνίζει ελληνικών και μακρινικών όνομα θα το ονομάζω Φορόφ της Ελλάδας.

Τελείως, εδώ, εμάχε μια πρώτη φορά είμαι συνεπής στην ώρα μου και τώρα, παιδιά, είναι παραπάνω. Λοιπόν, 5 λεπτά, 5 λεπτά και τελειώνει. Λοιπόν, δι' αυτούς τους λόγους και δι' άλλους τους οποίους δεν έχουμε να αναπτύξουμε εδώ, εδώ σας λέω, είπε το όχι, το είπε το όχι, εγώ δακρύζω, δακρύζω, διότι είμαι στην Ιεραρχία 20 χρόνια και όπως γνωρίζετε όλοι ήρθα κόντρα με Αρχιεπισκόπους, κόντρα με όλους, αλλά διά πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας μας, η Εκκλησία μας είναι ομόφωνος.

Βόλος!

Ιδίως δε με τον μακαριότατον Αρχιεπίσκοπον Σεραφείμ γνωρίζετε τις περιπέτειες, απαντώ και εκφράζω από το βήμα του αυτού του ενεύγε προς τον Αρχιεπίσκοπον Αντιμόρφη, ο Μιλών, ο Μιλών, Λιβάν, Λιβάν, είπα στον Σεραφείμ ανέβηκα πάνω με τα κλεισμένα μάτια γιατί βλέπω ότι είναι αυγήν, είναι αυγήν, ελευθέρας και ζώσης Εκκλησίας, υποβαλάζει η μεγάλη αυγή, είπα στον Αρχιεπίσκοπο, πολλάκις επικρα

Πικρανθήκαμε πολλάκις, ήρθαμε εις σύρραξη δια λόγους έχαστος ταυτικής που έχουμε ως προς τα εξαιρετικά πράγματα. Αλλά απευθύνομαι προς υμάς, Μακαριώτατε. Όταν ήσασταν νέος, τριάντα ετών, ανεβήκατε στα υψηλά βουνά της Ηπείρου και υπό τον Ζέρβα αγωνιστήκατε υπέρ ελευθερίας της πατρίδος. Και εγώ, ο γέρων επίσκοπος, στη νεότητά μου ανέβηκα τα υψηλά, τα υψίπεδα του Βιτσίου και του Γράμμου και όλη τη γραμμή, και αγωνίστηκα υπέρ ελευθερίας της πατρίδος για αν τότε.

Αν τότε αγωνιστήκαμε υπέρ πατρίδος, υπέρ ελευθερίας πατρίδος, που είναι και αυτή αγαθόν, γιατί ο Έλληνας δεν ζει στη μαύρη σκλαβιά, το ψάρι δεν ζει στην αμμουδιά και ο Έλληνας δεν ζει στη μαύρη σκλαβιά.

Σας ευχαριστώ! Ελευθερία της Εκκλησίας. Και να πούμε κι εμείς, σαν το Μακρυγιάννη που δεν... Πεθαίνομαι, χαμπανίσουμε κι εμείς με την γλώσσα του Μακρυγιάννη.

Αυτά είπαμε εις τη Σύνοδο και η Σύνοδος είναι ομόφωνος. Και σας πληροφορώ ότι πέρασε πρωτόκολλον τιμής. Ου του δεις Ιούδας, ου δεις λιποτάχτης Πανσπράτειο!

Πράττια! Πάμε, πράττια! Ωραία, πάντια!

Αγαπητοί μου, κλιμακώνεται. Σας πληροφορώ και μυστικό εδώ αξιολογούμε. Σε εσάς, μη τυχόν μου λείψετε, γιατί έχω πείραν πικρά. Ξέρει ο κ. Σκοταρίδης. Κι εσάς δεν καμακλουτούσατε, θα σε ξαρμίσει. Λοιπόν, λοιπόν, να έχετε υπόψη.

Ότι, ότι, ε, δεν θέλω να πάω εκεί, είναι μεγάλο βήμα, δεν μπορώ, είμαι κοντός και δεν φτάνω εκεί πάνω. Είμαι κοντός. Λοιπόν, τώρα θα μιλήσουμε ακόμα με την γλώσσα του Κοσμά του Αιτωλού που έζησε αυτά τα χρόνια.

Και είπε στα παιδιά μπροστά στον Αλή Πασά, τους είπε γλώσσα σπουδαία, μεγάλη γλώσσα, αθανάτων γλώσσα. Εσείς, λέει, οι τυραννοί μας, που μας τυραννείτε, πάρτε μας τα σπίτια μας, πάρτε μας τα δέντρα, πάρτε μας τα πρόβατα.

Πράγεται αυτά τα δύο, αυτά τα δύο, αυτά τα δύο, κύριε, κύριε Τρίτση, ή μάλλον φιφιφιρόρο, φορόρο, φορόρο, δεν θα τα παραδώσουμε εδώ στην Ανατολή.

Αυτή η σκέψη που χρειάζεται δεν θα την παραδώσει κανένας. Θα μιλοποιηθεί η στιγμή των προγόνων μας και των ιερών και το σύνθημά μας είναι: κάτω τα χέρια, κάτω!

Το θέμα είναι ότι θα μείνουμε σταθεροί και ακλόνητοι μέχρι εσχάτων. Και το σύνθημα που ζητούμε: ελευθέρα και ζώσα Εκκλησία, που ήταν σύνθημα ενός και μόνον, του Ιεροκήρυκος Αυγουστίνου Καντιώτου, έγινε τώρα πανελλήνιον σύνθημα όλων των λαών.

Μουσική

Λοιπόν, τώρα, τώρα σε παρακαλώ, σε παρακαλώ. Τώρα μια ελπίς υπάρχει, μια ελπίς, μια αμυδρά ελπίς, μια ελπίς, αμυδρά ελπίς. Ποια είναι η ελπίς; Ελπίς είναι ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος έδειξε δείγματα εξωτερικής ευλαβίας και ησπάσθη την εικόνα της Παναγίας του Πόντου, της Σουμελά, ο οποίος είναι έγγονος παπά και ως του αρχικού κόμματος, ο οποίος υπεστήριξε την Εκκλησία και έφυσε το τάχητο ανεξάρτητα από την Εκκλησία, θέλω να ελπίζω ότι θα πάψει να βρίσκεται κάτω από τα αναγνωρίσματα του Τρίτση και τα αναγνωρίσματα, τα παραξιωγόνα της Μαργαρέτας.

θα αναλύψει, θα αναλύψει, ελπίζομαι, θα αναλύψει Ελπίζω να ανανήψει και δεν θα υποκύψει, αλλά θα πει στην Εκκλησία ελευθέρα και ζώσα και όνειρο προς δόξα του. Το ελπίζω. Εάν το ελπίζω, εδώ είμαι και σας λέγω το εξής, εμπιστευτικώς.

Λοιπόν, σας λέγω εμπιστευτικώς ότι ο αγών κλιμακούται, είμαι ακόμα στο άλφα, ότι ο αγών παραισία μέλλω.

...ότι ο αγών κλιμακούται, διορίζει σαν οκτώ επί το έξι επιτροπές. Κάθε επιτροπή, είμαι, ανήκω εις το επιτελείον, εις το στρατηγείον του αγώνος. Και αυτό έχει αξία, αυτό έχει αξία, αυτό έχει αξία, αξία να έχει, διότι το εξήωσε ο πρώτος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Και μάλιστα μου είπε, μου είπε εμπιστευτικά: «Ρε Αυγουστίνε, εσύ μπορείς να υποχωρήσεις, εγώ δεν υποχωρώ ποτέ». Λοιπόν, κλιμακούται ο αγώνας και σε μένα είναι θέτου πιο σαββόν.

Είπα, θεβάτε σε κάποιο τομέα που έχω κάποια εμπειρία, διότι με την βοήθεια του Θεού έχω κάνει 10 συλλαλητήρια στην Αθήνα. Έχω λοιπόν μαζί με τον Άγιο Λαρίσης και με τον Άγιο Σμύρνης αναλάβει την διοργάνωση πανελληνικού συλλαλητηρίου εν Αθήναις.

Και αν τότε συγκεντρώσαμε στα συλλαλητήρια 10 to 15 χιλιάδες, τώρα με τη σύμπραξη 5.000 παπάδων...

Την ημέρα εκείνη, θυμάμαι από το Αμύνταιο που έκανε εκεί το καρναβάλι η δικτατορία και απειλούσε όταν μες στη διαξωρία και είχε έναν παπά ηρωικό, τον έβαλε πάνω στο καμπαναριό, χάρπουσα την πόρτα στο να μην τη σπάσουν οι αστυνομικοί, τον έβαλε πάνω εκεί, τον έφυλακα, θα φυλάγει σαν αετός.

Και όταν ετοιμαστήκανε τα άρματα, είναι ψηβής ο λόγος μας, όταν στήκανε τα άρματα και παρελάβαινε ο Καναβαλικός, αρχίζει και χτυπά ο παπάς νεκρικά, σαν τη Μεγάλη Παρασκευή. Όταν, μάνα μου, μάνα μου, κατέβηκανε όλα τα άρματα, όλοι, όλοι κατεβήκανε, όλοι κατεβήκανε.

Λοιπόν, και εδώ, όταν βγει η φάλαγγα η μεγάλη των 100.000 από την Ελλάδα και προχωρήσει προς τα εκεί, Αμαρτωλή που φύγομαι, κρίση που φύγομαι και όλων των περιοχών. Και όπως το μοναστήρι μου λέγανε αυτό, μια μέρα θα ακούσετε, θα ακούσετε όλοι οι αδιάφοροι, ας τα πάρουν την Εκκλησία, το σπιτάκι μου, το χωραφάκι μου, το αμπέλι μου, το κατάστημά μου, η επιχείρησή μου, δεν μας ενδιαφέρει. Εγώ λοιπόν σας λέγω, θα κρατικοποιηθούν τα πάντα και θα γίνει φακτός εισαγισμός είδος Αλβανίας που δεν υπάρχει τίποτα.

Και όταν τότε το ραδιόφωνο πει, προσοχή, προσοχή, κρατικοποιείται πάσα περιουσία της Ελλάδος, πολλοί θα πάβουν έμπραγμα.

Επράγμα! Επράγμα! Επράγμα! Επράγμα!

Τώρα δεν σε ενδιαφέρει να αποστερήσουν την Εκκλησία, αλλά και αν τα περέξουν όλα στην Εκκλησία, η Εκκλησία μας θα τα πάρουν όλα. Και αν αφήσουν την Εκκλησία μας μόνη της σαν τον Ναζωραίο, θα νικήσουμε, ον πέντε θα γίνουν οι νικητές.

Και τώρα όλοι μαζί. Και παρακαλώ μια προσευχή, μια προσευχή. Είμαι 80 ετών και με φυλάγει μέχρι τη στιγμή στον Θεό και μπρο και κηρύττω τον Λόγο του Θεού. Σας παρακαλώ, ο Θεός που εφώτισε την όνον του Βαλαάμ να φωτίσει και εμένα δυνατότητα πρέποντα παρά την ατέλεια και αμαρτωλότητά μου που ομολογώ.

Σας παρακαλώ πολύ να προσευχηθείτε απόψε για όλη την αγία, να προσευχηθείτε για τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών να μείνει σταθερός και ακλόνητος μέχρι τέλους των αγώνων, να προσευχηθείτε για τους άρχοντες της πολιτείας μας να τους φωτίσει ο Θεός και να δούμε τον Τρίτση να μετανοεί και να ζητήσει γνώμη από την Εκκλησία την οποία είναι δική. Να ζητούμε όλοι και τώρα όλοι μαζί, μια ψυχή, ένας λαός, μια ψυχή, ένας λαός, όλοι μαζί. Διευθύνω, υπερμάχω, υπερμάχω άντρα.

Ευχαριστώ.