Η προσευχή του Δαβίδ για απαλλαγή από την ενοχή της αιματοχυσίας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

On Friday evening we were here for the Salutations, and we spoke about the beauty of your virginity. This morning God granted us the grace to be in Amyntaio. There our subject was the first verse. Let me ask someone to tell me that first verse, the opening of today’s epistle reading. It is wonderful.

Today’s epistle reading, like every reading from the Apostle, is a wonderful hymn to our Lord Jesus Christ. Twenty centuries later, science comes to confirm what was said. There is no conflict. Its wonderful opening verse says: “You, Lord, laid the foundation of the earth in the beginning, and the heavens are the work of Your hands.”

They will perish, but You remain; they will change. We spoke about this verse and about the earth as God’s creation, the wondrous creation of our Lord Jesus Christ. Tonight we are gathered here again to speak.

I am old now, and I feel the need to ask for your prayers. I ask everyone listening here to pray that the Lord will strengthen me in the last days of my life. I proclaim the Word of God to the very end, and I too need God’s help and illumination.

Do you know the daily prayer of Saint Gregory Palamas, whose feast Thessaloniki celebrates today? Saint Demetrios is the city’s patron saint, but the feast of Saint Gregory Palamas is also a great feast here.

Do you know what this holy bishop prayed every evening? “Lord, enlighten my darkness.” Whoever we may be, there is darkness in us, and we need divine illumination. I need illumination, and you, my dear friends, need the illumination of the Holy Spirit too.

“Blessed are You, O Lord; teach me Your commandments.” Without illumination, we cannot understand the beautiful writings that our Holy Church has given us.

We need an inner ear to hear the words of God.

You could play the finest violin for a deaf person, and he would hear nothing. You could play Beethoven, and he would not hear. You could pound on his door as much as you liked; he would hear absolutely nothing. Just as some people are deaf in body, others are deaf in spirit.

They hear no sound at all. But someone with spiritual hearing can rest beneath a tree and hear even the faint rustle of autumn leaves falling.

You hear that gentle rustle. That is how keen the ear can be. “He who has ears to hear, let him hear.” We need an inner ear to hear the sound of the Holy Spirit and the words of God. Today, in our time, as the prophecy says, only one in a thousand will hear.

The others are, in truth, deaf. They hear, and yet it is as though they have no ears. In the hope that there are enough ears here tonight to hear the Word of God, I dare to speak once again.

In our previous talk, we explained a verse from Psalm 50, the psalm of repentance.

We explained the verse that says, “I will teach transgressors Your ways, and the ungodly will turn back to You.” What did we say? David repented. A sign of his repentance was that he wanted to proclaim everywhere the love he had come to know: the love of Christ, the love of God, who had forgiven his sins. He wanted to go everywhere, to keep this great mystery hidden from no one, and to proclaim the truth everywhere.

We said that every Christian should be like this: not a Christian in secret, but a herald of the Gospel among the many people he knows, a missionary in his own small way.

He should try to do this both by what he says and by his example. We mentioned people who belonged to Christ and brought others to Him. We spoke of Philip and Nathanael, whom Philip brought to Christ.

We mentioned Saint Photini. From the moment she believed, she brought her children close to Christ, her two sons and her five daughters. Her whole household became a witness to the faith.

We mentioned Saint Demetrios, who tried each day to bring another person to Christ, and we gave other examples as well.

A sign of metanoia, of repentance, is the effort to bring others back to God: “I will teach transgressors Your ways, and the ungodly shall turn back to You.”

And now I will continue with the next verse. What does it say? “Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation. My tongue shall rejoice in your righteousness.” This verse seems strange.

It seems to contain a contradiction. What contradiction? Just before this, David was ready to fly to the ends of the earth to proclaim God’s Gospel and truth. Now he stops. He hesitates, trembles, and is afraid. He is saying, “Yes, Lord, I want to proclaim your Gospel, but I hesitate. My heart tightens, and I feel ashamed.”

“Who am I to proclaim the Gospel? Who am I to speak its holy words? Who am I? Am I a saint? A prophet? A Patriarch? An angel or an archangel?”

“I am a sinner.” So he hesitates. Although God has forgiven him, he falls to his knees and begs again: “Lord, forgive me. Free me from the guilt of my great sin, and I will proclaim your mighty works.”

“Deliver me from bloodguilt, O God.” What had David done? We have spoken of it, but let me repeat it. He was a king, and he committed a great sin. What was it? He wanted to take the beautiful Bathsheba, the wife of an officer. To take her, he deliberately ordered her husband, Uriah, to the very front of the battle.

Uriah faithfully obeyed his orders. He was a brave officer. He went to the front line and was killed. After this brave officer of Israel’s army had been killed, David took Bathsheba and lived with her unlawfully. Two sins.

One was murder; the other was adultery. These sins are closely bound together. Where there is adultery, there is murder, and where there is murder, there is adultery. Sins are linked like the rings of a chain. Once you start sliding downhill, you keep sliding, like a ball thrown from the top of a mountain.

It rolls and rolls until it falls into the sea with a great splash. So it is with a person. He begins to sin, finds sin sweet, and is carried away by its attractions. He keeps falling until he becomes unrecognizable.

He committed two sins, then went on living in the palace, utterly indifferent. Who woke him up? Who brought him to repentance? Who made him rise at midnight, weep bitterly beneath the stars, and say, “Every night I will wash my bed; I will soak my pillow with my tears”? Who filled him with such anguish and unrest?

It was a sermon that did it. Whose sermon? That of the prophet Nathan, who showed David his sin. And now David begs God again: “Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation.”

He asks to be freed from guilt. All sins bring guilt, but some sins weigh especially heavily.

Some sins bring turmoil and an earthquake into the human heart. Among the gravest are sins that break the Ten Commandments. I have said this before, and I say it again now: God gave us ten fingers. Count yours, there are ten. It is very rare indeed for someone to have eleven or twelve fingers. People have ten fingers, and there are ten commandments. Would you cut off a finger?

Would you cut off your own finger? Of course you would not. Just as you would not do that, you must not break one of God’s commandments. One of the weightiest is the sixth commandment in the Ten Commandments: “You shall not kill.” It is an eternal law.

You shall not murder. You are not permitted to take another person’s life. For life, life itself, have you ever thought about it? Have you? Scientists rack their brains over this great question: How did life arise from matter, from lifeless matter?

Experiments continue to this day. I am speaking of serious scientists, not those who never open their books, play backgammon instead, and disgust their students with the foolish things they say.

Great and distinguished scientists scratch their heads, and the question remains unanswered: Where does life come from? Life itself! A human being cannot make even the smallest living thing. What could we make? A little ant?

Yes, even a little ant. Oh, we have eyes, yet we do not see. We have ears, yet we do not hear.

We need to learn to sense these things. Look at a little ant. A scientist spent thirty years studying the ant, and when he finished, he said, “Great are You, O Lord, and wondrous are Your works, and no words can suffice to praise Your wonders.” One little ant is enough to prove that God exists. Take an ant and examine it under a microscope. You’ll see it ten times, a hundred times larger, and you’ll be amazed. You’ll see a complete living being.

Such a tiny creature, what is it? I do not want to speak about the ant at length now. Perhaps I will have another chance to devote a whole talk to it, so you can see that even the smallest creatures proclaim the greatness of God.

It makes passages beneath the ground and builds a marvelous nest. It tends its nest and gathers grain, one kernel after another. It goes to the threshing floors, takes a few grains to live on, and hides them underground.

Now pay attention; here Sophia will learn. If those seeds are simply left underground, what will happen?

What will happen? There is moisture down there, moisture down there. What will happen? The seeds will sprout, and if they sprout, they will be no use to the ant. So what does the ant do? It cuts them with its pincers.

Who taught it what to do? God.

So you cannot make even a tiny ant. Life, then, is sacred. It is God’s creation and comes from God, the Father of all that exists. “I believe in one God, the Father Almighty, Maker of heaven and earth, and of all things visible and invisible.”

He is the Maker of all things, visible and invisible. That is how it is. And if you cannot make an ant, how could you make a human being? Have you thought about that? How does a human being come into existence? And yet you kill that person.

Suppose someone went to the Acropolis in Athens and set off dynamite. The whole world would be shaken: the Acropolis would be gone. I would not be troubled in the same way; it is a lifeless thing. During the war, those great hypocrites even made an agreement: they might burn Athens, but they would spare the Acropolis.

The human being is the greatest of God’s creations. A thousand Acropolises could not equal the worth of this masterpiece called a human being. So yes: “You shall not kill.” What was the first murder on earth? We all learned in school that the first murder to stain the earth was Cain’s. You know the story: Cain killed Abel. Why did he kill him? What drove him to it? Envy.

Envy had taken hold of his soul. He envied his brother Abel because Abel offered a sacrifice that God accepted. Cain took him outside when he suspected nothing, killed him there with no witnesses, and buried him.

Abel was gone, and for a little while Cain was at ease. His conscience was asleep. But suddenly he heard a voice. It was as though lightning flashed, thunder crashed, and the earth shook.

Yet the conscience is more terrible than all of these. Nothing is more fearsome than the conscience, the voice of God. Cain hears God say to him, “Cain, Cain, where is your brother?”

And from that moment he hears the words, “You shall be groaning and trembling upon the earth.” Wherever you go, you will tremble. Go to the fields or the plains, to the mountaintops or anywhere at all, even to the stars or down to Hades, and your conscience will be like a burning coal.

It was there within him continually. It stayed with him, and he found no rest. He begged God to take him as soon as possible. The first murder was Cain’s murder of Abel.

And since then, oh, since then, could we ever count all the murders? A month would pass, then two, then three or four, and still we would not reach the final number. O my God, my God, this earth has been stained with blood, with blood, with human blood. “You shall not kill.”

But as we said, his guilt gives him no peace. “Deliver me from bloodguilt, O God, God of my salvation,” every wrongdoer now sighs, as David did. I’ll tell you one little story and then finish. I learned it when I was a preacher, traveling through the countryside in those blessed years. I did not yet carry the burdens of the episcopate. I was an eagle then, an eagle.

Now I carry the burdens of priests, church wardens, caretakers, and all the people. I sigh and I weep. But back then, when I was a preacher…

As a preacher, I learned this from an elder. In a small village in Doris, near Mount Parnassus, there lived a woman whom everyone held in the highest regard. Ask anyone in the village, and they would speak well of her. She went regularly to the Church, lit her candle, venerated the icons, made prostrations, wept and sighed. They had come to trust her completely.

They had made her the church caretaker and, as an exception, let her enter the sanctuary to sweep and clean it. This woman grew old and had many children and grandchildren. When she reached the end of her life, she called them to her. Her voice was barely audible: “Bring me…”

“What do you want, Grandmother? Shall we bring you a doctor?” “Not a doctor for my body. I want a doctor for my soul. I want a spiritual father, a confessor.” So her children mounted their horse and went a long way to find a spiritual father.

But the spiritual father was slow to arrive in the village, and she grew anxious. She could feel that she might breathe her last at any moment. “Oh, my children, I’m going to die without confessing my sins. Come, let me confess. Come, children, let me confess.”

“You think I am a saint, don’t you? Let me tell you my great sin.” “What sin, Grandmother?” “When I was a girl of seventeen or eighteen, I took the washing down to the river. A young shepherd came there. We quarreled, argued, and grappled with each other.”

“In the end, I was stronger and killed him. I dug a hole in the sand and buried him.” Prosecutors and police came, but who would have imagined that she had killed a man? The case remained unsolved. Now she wept and sighed again. She had carried it inside her like a burning coal. Sixty years had passed, but it had never gone out. It had never gone out!

Deep within us, guilt is a great matter. It is a question for the mind and for philosophy. Can anyone simply erase it? Is it so easy, as the Marxists and atheists would have us believe, to wipe that feeling from the heart?

Supposedly they want to free people, but they create another kind of guilt and other problems besides. Professor Kountouras gave a fine lecture in which he examined guilt thoroughly from a scientific standpoint: the deep turmoil it creates within a person. How can that person find peace? “Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation.” Lord, set me free. Lift this great burden from my heart, this responsibility I carry. “Deliver me from bloodguilt.” And yet people...

They will not listen. Let me give you another example of the words, “Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation.” David said them; Cain felt their need; that old woman from Dorida said them; and a king said them too.

The king said to him. Which king? Do not ask me, read your history! History is being forgotten. I meet children in middle school and high school and ask them questions. All they know is scores, scores, scores. We have the least educated children in the Balkans. I do not blame the teachers or the professors. I blame the whole system, the whole system.

Today, children’s teachers are their televisions. They go to school half asleep, sit there, and hear absolutely nothing. It is complete corruption. But let us return to our subject; that was a digression.

So it was a king who said, “Deliver me from bloodguilt, O God.” David was not the only one. Another ruler said it in the Byzantine Empire. Who was he? Let us go back sixteen hundred years. Where are we going? To Italy. To which city? After Rome, there is another great city there.

A very great city: Milan, called Mediolanum in ancient times. In that historic city, one Sunday, one of the great Fathers of the Church was celebrating the Divine Liturgy. Who was it? Saint Ambrose. A dear friend of mine, Bishop Ambrose of Eleftheroupolis, who died too soon, also bore his name with honor.

Ambrose, the bishop of Milan, was celebrating the Divine Liturgy. That Sunday he received word: “The emperor is coming.” And what an emperor! Glorious and all-powerful, with absolute authority in those days.

They told him to come out and meet the emperor at the church. Music was playing, the troops were there, and drums were beating. What did Saint Ambrose do? He came out, but he was not like those of us bishops who go out to greet the powerful and shower them with honors. He was a bishop.

He stood at the door and said, “Stop. You will not come in.” “I am the emperor, and I cannot enter? The poor have entered here, and so have women and children. Am I, the emperor, to be kept out?” “If you dare, you will have to step over my dead body.”

“As bishop, I do not permit you to enter.” “Why?” the emperor asked. “Why do you treat me this way and refuse to let me enter the church?” Ambrose answered, “Your hands are dripping with blood. I cannot let you enter the sanctuary or the holy Church.”

And his hands truly were stained with blood. Only a few days earlier, Theodosius had given an order in a sudden fit of anger. Anger is a terrible thing. Furious and indignant, he ordered people to be killed.

Tell us, where is Antonios? Is he here? Yes, there he is. He can tell us the number. Antonios, tell us: how many were there?

Theodosius had given the order at the stadium in Thessaloniki, and six thousand people were slaughtered like lambs. “You will not enter,” Ambrose told him. “You must undertake a rule of prayer.” Theodosius, thinking himself clever, replied, “But David sinned and killed too.” “Yes, David killed, but he said, ‘Have mercy on me, O God.’ You too must say, ‘Have mercy on me, O God.’ I am setting you a rule of prayer for a time. Then you may return, without your imperial robes and splendor, without drums, ranks of soldiers, or waving banners.”

“Come in with humility. Kneel and say, ‘Lord have mercy’ and ‘Deliver me from bloodguilt, O God.’ Then I will permit you to enter.” And indeed, the emperor yielded. Violence and power yielded before moral greatness.

And so, after some time, he returned to the church repentant and delivered, and bowed down in worship. “Deliver me from bloodguilt, O God, O God...” Do you see how much meaning those words hold? We are still speaking of that personal plea. Cain said it. David said it. That elderly woman from Doris said it. Theodosius the emperor said it: “Deliver me from bloodguilt.”

Ah, my dear Christians, we live in an age, I hardly know what to call it, of proud scientists who keep saying, “Science, science.” If someone is truly a scientist, I respect him and will listen to him. But some schoolteachers and professors who have not even learned the ABCs of science present themselves as great authorities. Then they issue statements saying, “The bishop objected”, “the bishop,” they say...

Some say that a bishop has offended scientific truth. What truth? The claim that man came from the ape. But Science, with a capital S, says no.

I shall invite those professors to a public discussion. You remember how they rose up against us and accused us five years ago. I shall call on them to come and speak in public.

What foolishness and falsehoods are spread in the name of science! People hear the word “science,” but what kind of science is it? Real science is something else. Now, after that digression, I return to my point. This century may be called the age of radio, of television, of wireless communication, of long-range guns, of airplanes, rockets, spacecraft, and the exploration of the stars.

But I call this century the age of blood. Never has the earth been stained with so much blood as in the twentieth century. God will count many of you worthy to see the twenty-first century.

The twentieth century has been full of bloodshed. Which war shall I speak of first? The First World War took place in this century.

In 1914, just count how many were killed. How many? Twenty million. Twenty million Russians, French, English, and Italians. Whatever their race or nationality, they were all human beings. Yet no one seemed to heed the commandment, “You shall not kill.” Not many years passed, not even twenty-five or thirty, and suddenly it happened again, in 1939 to 40.

Then, in 1939 and 1940, came another war, a terrible war, more dreadful still: the Second World War. How many died? Forty million. Thus came to pass the prophecy of Saint Kosmas of Aetolia, or perhaps an older prophecy. What did it say?

It said that so many would fall by the sword, so many people would be killed, that blood would run in channels and become a river. A horse daring to enter that river would sink into it up to its bridle.

O world, O world! “You shall not kill.” But young and old stopped their ears and went on killing, until the dead numbered millions upon millions and the earth trembled. Let us leave the wider world and come to our own small homeland. I sigh when I remember it. From childhood into old age, for fifty years, I have lived through the tragedy of my people’s history.

And I know the whole history of our nation. What was I going to say? The great powers played dice with us, just as gamblers throw dice: England, France, Germany, Russia, and America.

They treat us like dice, and this land has been drenched in blood, terribly drenched in blood. How much more can Greece bear? I believe what I am saying, and I preach it, even though it displeases my priests. I believe it firmly.

If we had priests like Kosmas of Aetolia, and if all our people stood beneath the shelter of our Church, not a drop of blood would have been shed. Not a drop. We would have become a country greater even than Switzerland.

But the priests are not to blame. You mothers are to blame. You make your children doctors, lawyers, scholars, and everything else, but you do not make them priests. Where are the priests to come from? Where am I to find them?

Thank God there are still priests to serve, and the bells still ring. Yet the furrows have not had their fill of blood. How many were killed? I will not ask whether they belonged to one side or the other. As I have said here and elsewhere, I go to the cemetery on February 12 and serve a memorial for those heroes who shed their blood.

Without them there would be no president of the republic, no prime minister, no ministers, nothing. They too would have been slaves, and there would have been no elections. But as a bishop, I am obliged to go to the other graves as well, beyond the claims made about them by propaganda. They too were Christians. I will serve memorials for them on one condition: that a cross be placed on their graves.

Until then, I cannot make the sign of the Cross over them. That is not my doing; it is theirs. I weep for them all, whether they were on one side or the other. How many were there? Count them: five hundred thousand killed. My God, my God, my God, my children! It burns! O Greece, O Greece, O Greece!

“Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation, and my tongue shall rejoice in Your righteousness.” How terrible this is. And repentance? What repentance? The murderers, the killers on either side, walk about Greece. They have houses and shops. They have amassed gold. They have factories and ships. Some are even in parliament, murderers. The people see this and sigh, “Where is justice?” Just the other day a man told me, “I am leaving.” “Why?” I asked. “I am going to Germany to work as a laborer. The man who killed my relatives is back in my village, boasting about it.” They go about freely. O God, deliver me from bloodguilt, O God of my salvation.

I’m hurrying, perhaps too much. All right, all right. In war, people kill. But now I want to go further. I want to make a deeper incision, to plunge the surgeon’s knife deep into the heart of society and examine the sins of our people from every side. What am I saying? What do I mean? I have said it and repeated it until my tongue is worn out: I protest that in these years of freedom, these years of democracy,

In our republic, in our villages, people would not dare kill a dog. The town is full of dogs. What hypocrisy! There are five or six hundred of them, barking all night, and no one touches them. Kill a dog and they will take you away. Yet the prayer is, “Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation.” I do not kill a dog.

What are they killing? What are they killing? Go on, count them, count them, count them. I am speaking to you with numbers, not nonsense. I am speaking plainly, about real things. And whom are they killing? The most innocent beings, the most innocent of all. Someone might at least give a reason for killing another person, but these innocent ones have given you no cause at all. They are defenseless. They have no lawyers, prosecutors, or courts to hear their case.

And what of that hidden sin? Three hundred? Count them: three hundred thousand abortions. I have said it before, and I repeat it: lawyers make their living from divorces, and doctors from abortions. I do not mean every doctor. There are honorable doctors in our society.

They kill their children. As soon as a human being begins to grow in a woman’s womb, they kill the child. They go to clinics for abortions, and Greece is stained by them. I protested and spoke out. What did they not say about me! I am called a bad man because I tell the truth.

The slanderers even went so far as to say, with contempt, “We do not go to church because of that bishop.” Their accusations reached all the way to Athens. They wrote, “That bishop is a bad man. He has malice in his heart.”

What did I do to them? Did they misunderstand me? No. They twisted my words completely. What did I say? They claim I cursed women to get cancer. I said no such thing. I said something else.

What did I say? I said that American and Russian scientists had carried out laboratory studies and had shown, they said, that a woman who has an abortion, or a woman who does not bear children, is more likely to develop cancer.

The death rate is high, I said. Cancer of the womb and of the breasts, my children. A divine punishment, indeed. Did you think you could break God’s law so easily? Down in Athens there is a large neighborhood called Kolonaki.

Knock on its doors and what do you hear? Dogs barking. These ladies fuss over their dogs, and woe to anyone who harms one. And what do I hear now from a priest who is a friend of mine?

What do I hear? That the ladies of Kolonaki are dying of cancer one after another. It’s sweeping through them, sweeping through them. And now what? Now some people are making preparations.

And I, the man speaking to you, have been persecuted through all this simply because I condemned the evil being done. So there are three hundred thousand. Punishment. I have said this before, and I repeat it: five or six years ago, a terrible earthquake shook the city of Thessaloniki.

People scattered and fled. Thessaloniki emptied out; terror and fear seized them. Some five hundred crossed the Axios River bridge and came here to Florina. One of them came to me, and I said, “My child, what a terrible thing, an earthquake in Thessaloniki.”

“What has Thessaloniki done?” I asked. “Let me tell you, Bishop, what it has done,” he replied. “It is a very sinful city. I live near the White Tower, somewhere around there.”

“Bishop, I am ashamed to tell you,” he said. “Near the house where I live, the drains became blocked one day. Completely blocked.”

So we notified the municipality, and it sent an engineer. I was there too. We opened the sewer. What did we find? It was blocked by the tiny heads of unborn children, two or three hundred of them. The sewer was clogged.

Yes, there were three clinics nearby. Murderers! And now the state is coming forward with a bill. It is already drafted and sitting in a drawer.

In Italy, they have a bill that would now grant amnesty for the crime of abortion and decriminalize it. Nothing. Absolutely nothing. Absolutely. America may have its faults, but Reagan came out with the slogan, “Down with abortion.” He ran on that slogan. Here they will run on the slogan, “Long live abortion.” And the leader of that political group is the wife of this country’s prime minister. She is American.

Yes, it is coming. I belong to no political party. You know very well that I have been persecuted, and there is a whole history behind it. That is how things stand. And this is what we have come to. O Greece, my beloved homeland, land of saints and martyrs! O Greece of our ancestors! There was a time when a woman would sooner die than have an abortion, sooner tear down a church than have an abortion.

Now it means nothing. Just as someone goes to the dentist to have a tooth pulled, women will go to have the children torn from their wombs. And the state will pay: it will pay the doctor and the nurse. The paperwork will say, ‘Abortion expenses.’

So you see, my beloved, the whole world, and especially our homeland, is full of bloodshed. What must we do? ‘Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation, and my tongue shall rejoice in Your righteousness.’ We could speak about these words until morning, not because I am wise or anything of the sort, but because they carry such deep meaning.

What must we do? We must repent. How can we repent? There are examples of repentance, even in our own day. The newspapers wrote about one. Who was it that repented?

An American repented. He was one of the leading surgeons, with a gynecology clinic, and he performed abortion after abortion. How did he come to repent?

How did he repent? Did a preacher come to him? Did a bishop come? How did he repent? Listen to the Mysteries of God. I have written about this scientifically, though the account is disputed. How did he repent? Forgive me; I will speak a little slowly so that I can make myself understood. And I ask those with innocent ears to forgive me for using a phrase that is not entirely proper. One day he said, ‘I want to conduct an experiment. I want to examine this with specially made listening instruments, a kind of radar at first…’

There in the womb, the child resisted and cried. The surgeon was struck with terror and fear. His hands and instruments seemed to fail him; everything stopped. ‘Oh, oh, my God, forgive me!’ From then on, he performed no more abortions. He called other doctors and showed them how the little child struggled and cried inside its mother’s womb. After that, many doctors stopped performing abortions too.

That, my children, is what I wanted to tell you tonight.

‘Deliver me from bloodguilt, O God, the God of my salvation, and my tongue shall rejoice in Your righteousness.’ Yes, yes. Someone here may say to me, ‘All right, Bishop, I hear what you are saying.’

‘I recognize it. I accept what you say: this is an age of bloodshed.’

Someone will say to me, “But this concerns women who have abortions, the doctors who perform them, and those preparing to unleash a third world war, the Armageddon spoken of in the Apocalypse (Book of Revelation). It concerns all those people. What has it to do with us? We wouldn’t even step on an ant and kill it.” And yet you are a murderer. “A murderer? Me? Have I killed anyone? Excuse me, you’re slandering me.”

Then come next Sunday, and I will show you that even you, who have never held a knife in your hand, are a murderer. Come next Sunday and I will show you. I am glad to see you, and I can see that you listened to me: there are many more of you than at our last gathering.

Last time I said, ‘Let three hundred become six hundred.’ I will preach even if only one person comes. But when the Gospel is preached, you must put it into practice: ‘I will teach transgressors Your ways, and the ungodly shall turn back to You.’

Become preachers yourselves, each in your own small way. The faith is the concern of every Christian. Just as the Marxist runs to win others over, and the millenarian and the Freemason do the same, so must you. I beg you: bring others with you. If you are five hundred, become a thousand. That will be your bishop’s joy and reward. These may even be the last sermons of this series.

Ρῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου.

Την Παρασκευή το βράδυ ήμασταν εδώ στους Χαιρετισμούς, ομιλήσαμε, θέμα είχαμε την ωραιότητα της παρθενίας σου. Σήμερα το πρωί μας αξίωσε ο Θεός να είμεθα στο Αμύνταιο και εκεί θέμα είχαμε τον πρώτο στίχο. Ας ρωτήσω να μου πει τον πρώτο στίχο, την αρχή του Αποστόλου, που είναι θαυμάσιος.

Ο Απόστολος σήμερα είναι ένας θαυμάσιος, όπως και όλοι οι Απόστολοι, θαυμάσιος ύμνος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που ύστερα από είκοσι αιώνες έρχεται η επιστήμη να βεβαιώσει αυτά τα οποία είπανε. Καμία σύγκρουση. Θαυμάσιος, επάνω στον στίχο τον πρώτο του Αποστόλου που λέγει: «Συ Κύριε κατ' αρχάς την γην εθεμελίωσας και έργα των χειρών σου εισίν οι ουρανοί».

Αυτοί απολούνται, συ δε διαμένεις, και αυτοί αλλαγήσονται. Πάνω σ' αυτό μιλήσαμε περί της γης ως δημιουργίας, ως θαυμαστής δημιουργίας του Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Πάλι απόψε το βράδυ βρισκόμαστε εδώ στο νερό, θα ομιλήσουμε.

Είμαι πλέον γέρος και αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω τις προσευχές σας. Να ζητήσω την προσευχή σας, όλων των ακροατών εδώ, να με ενισχύσει ο Κύριος εις τας τελευταίας ημέρας της ζωής μου. Διακηρύττω τον Λόγο του Θεού μέχρις εσχάτων και εγώ αισθάνομαι την ανάγκη της Θείας Βοηθείας, του Φωτισμού του Θεού.

Ξέρετε ποια ήταν η προσευχή, η καθημερινή προσευχή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που σήμερα εορτάζει η Θεσσαλονίκη την εορτή της; Γιατί πολιούχος της πόλεως είναι ο Άγιος Δημήτριος, αλλά επίσης εορτή σπουδαία είναι και η εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, έτσι ονομάζεται.

Ξέρετε ποια ήταν η προσευχή του Αγίου αυτού Ιεράρχου κάθε βράδυ, ως Επισκόπου πια; Κύριε, φώτισον το σκότος μου. Ό,τι και να είναι, έχει ένα σκότος και έχει ανάγκη του Θείου Φωτισμού. Εγώ μεν έχω ανάγκη του Φωτισμού, αλλά κι εσείς, αγαπητοί μου, έχετε ανάγκη του Θείου Φωτισμού, του Αγίου Πνεύματος.

Ευρωητός η Κύριε φώτισον με της δικαιομασί σου Χωρίς τον φωτισμό, δεν καταλαβαίνουμε από αυτά τα ωραία γράμματα τα οποία έχει η Αγία μας Εκκλησία.

Πρέπει να υπάρχει μυστικό αυτί για να ακούσουμε τα Λόγια του Θεού.

Στον κουφό, εάν παίζεις βιολί, το σπουδαιότερο βιολί, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Μπετόβεν να παίξεις, δεν ακούει. Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα, δεν ακούει τίποτε απολύτως. Όπως υπάρχουν κουφοί του σώματος, έτσι υπάρχουν και κουφοί του πνεύματος.

Κουφοί που δεν ακούνε κανέναν ήχο, απολύτως κανέναν ήχο. Ενώ αυτός που έχει ακοή πνευματική, και αν κοιμάσαι κάτω από το δέντρο, αναπαύεσαι κάτω από το δέντρο και έχεις αυτί, ακούς ακόμα και τον θρουν, τον θρουν των φύλλων που πέφτουν από τα φύλλα το φθινόπωρο.

Ακούς τον ελαφρόν εκείνον θρουν. Τόσο, το αυτί λοιπόν. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω. Πρέπει να υπάρχει αυτί μυστικό για να ακούσουμε τον ήχον του Αγίου Πνεύματος, τα Λόγια του Θεού. Σήμερα, στην εποχή μας, όπως λέει η προφητεία, μες στους χίλιους ένας θα ακούει.

Κατ' ουσίαν οι άλλοι είναι κωφοί. Ακούνε, ακούνε, αλλά αυτιά έχουν και αυτιά δεν έχουν. Με την ελπίδα ότι απόψε εδώ στο ακροατήριο υπάρχουν αρκετά αυτιά για να ακούσουν τον Λόγο του Θεού, τολμώ και πάλι να ομιλήσω.

Στην προηγουμένη μας ομιλία ερμηνεύσαμε ένα στίχο του Πεντηκοστού Ψαλμού, ο οποίος είναι ψαλμός της μετανοίας.

Ερμηνεύσαμε το στίχο που λέγει: «Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσιν». Τι είπαμε; Ότι ο Δαβίδ μετανόησε και δείγμα της μετανοίας του ήταν ότι αυτή την αγάπη που εγνώρισε, την αγάπη του Χριστού, την αγάπη του Θεού, που συγχώρεσε τα αμαρτήματα, είχε πλέον διάθεση να την κηρύξει παντού, να πάει παντού, να μην κρύψει το μυστικό το μεγάλο, να κηρύξει την αλήθεια παντού.

Είπαμε ότι πρέπει να είναι και κάθε χριστιανός, να μην είναι κρυπτοχριστιανός, αλλά να είναι κήρυκας, κήρυκας του Ευαγγελίου στο μεγάλο κύκλο των γνωρίμων του, ένας μικρός ιεραπόστολος.

Και να προσπαθεί και με το λόγο και με το παράδειγμα, και αναφέραμε τέτοια παραδείγματα ανθρώπων Χριστού που έφεραν άλλους κοντά στον Φίλιππο. Αναφέραμε το παράδειγμα του Φιλίππου, του Ναθαναήλ που έφερε τον Φίλιππο, τον έφερε κοντά του τον Φίλιππο.

Αναφέραμε το παράδειγμα της Αγίας Φωτεινής, η οποία από την ώρα που επίστευσε έφερε κοντά στον Χριστό τα πέντε παιδιά, και τα δύο αγόρια της, τις πέντε θυγατέρες της, ολόκληρο το σπίτι είναι αποστολικό.

Αναφέραμε το παράδειγμα του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος κάθε μέρα προσπαθούσε να κάνει και ένα χριστιανό, και αναφέραμε και άλλα παραδείγματα.

Δείγμα μετανοίας είναι η προσπάθεια: «Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι».

Και τώρα θα συνεχίσω με τον άλλο στίχο. Ο άλλος στίχος, τι λέει ο άλλος στίχος το παρακάτω; Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου. Ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Περίεργος φαίνεται ο στίχος αυτός.

Περιέχει κάποια αντίφαση. Ποια αντίφαση; Ότι ενώ προηγουμένως είπε ότι φτερά στα πόδια και θα πάω στα άκρα της γης να κηρύξω το Ευαγγέλιό σου, την αλήθειά σου, τώρα τον βλέπω και σταματάει, διστάζει, τρέμει, φοβείται, γιατί ναι, Κύριε, έχω τη διάθεση να κηρύξω το Ευαγγέλιο, αλλά έχω κάποιο δισταγμό, σφίγγεται η καρδιά μου, ντρέπομαι.

Ποιος είμαι εγώ να κηρύξω το Ευαγγέλιο; Ποιος είμαι εγώ να φέρω στη γλώσσα μου τα Άγια ρήματα του Ευαγγελίου; Ποιος είμαι εγώ; Είμαι Άγιος; Είμαι Προφήτης; Είμαι Πατριάρχης; Είμαι Άγγελος και Αρχάγγελος;

Είμαι ένας αμαρτωλός. Και διστάζει λοιπόν. Και μολονότι συγχωρείται από τον Θεό, πάλι παρακαλεί το Θεό. Πέτσ' τα γόνα και παρακαλεί Κύριε, συγχώρεσέ με. Ελευθέρωσέ με από την ενοχή της μεγάλης μου αμαρτίας και εγώ θα κηρύξω τα μεγαλεία σου.

Ρίσε με εξαιμάτων ο Θεός, ο Θεός. Τι έκανε ο Δαβίδ; Το είπαμε, το επαναμβάνομαι Βασιλιάς ήταν. Ήτανε, διέπραξε μια αμαρτία μεγάλη. Ποια αμαρτία; Την είπα, να σας επαναλάβω, ότι ήθελε να αρπάξει την ωραία γυναίκα, τη Βηρσαβεέ, η οποία ήταν σύζυγος ενός αξιωματικού, και για να αρπάξει τη γυναίκα αυτή, τι έκανε; Διέταξε τον αξιωματικό Ουρία να μπει στην πρώτη γραμμή του πυρός, μπροστά, μπροστά, μπροστά, σκοπίμως.

Και ο Ουρίας, πιστός εκτελεστής των διαταγών της πατρίδος, γενναίος αξιωματικός, πήγε στην πρώτη γραμμή και σκοτώθηκε. Και μετά το σκοτωμό, μετά το φόνο του γενναίου αυτού αξιωματικού του ισραηλιτικού στρατού, ο Δαβίδ επήρε τη Βηρσαβεέ και συνέζη μετ' αυτής παρανόμως. Δύο αμαρτήματα.

Το ένα φόνος, το άλλο μοιχεία. Συνδέονται αυτά, πολύ συνδέονται. Όπου μοιχεία έχει φόνος και όπου φόνος έχει και μοιχεία. Συνδέονται, κρίκους έχουν, τα αμαρτήματα συνδέονται μεταξύ των. Πήρες τσίρ, πήρες κατρακύλα, δεν σταματάς, θα κατρακυλάς, θα κατρακυλάς, όπως μια σφαίρα άμα τη ρίψεις από πάνω από την κορυφή ενός βουνού.

Κατρακυλάει, κατρακυλάει, κατρακυλάει, κατρακυλάει, έως ότου πέσει μέσα στη θάλασσα και ακουστεί ο δούπος, ο κρότος της. Αλλά έτσι και ο άνθρωπος, αρχίζοντας την αμαρτία, γλυκαινόμενος από την αμαρτία, παρασυρόμενος από τα θέλγητρα της αμαρτίας, κατρακυλάει, κατρακυλάει και γίνεται αγνώριστος, γίνεται.

Διέπραξε δύο αμαρτήματα και έζη βίον πλέον, έζη στα ανάκτορα και ήταν τελείως αδιάφορος. Ποιος τον ξύπνησε, ποιος τον έκανε να μετανοήσει, ποιος τον έκανε τη νύχτα να σηκώνεται τα μεσάνυχτα και κάτω από τα άστρα να κλαίει γοερώς και να λέει λούσω καθεκά στην νύχτα την στρομή μου να μουσκεύει το προσκέφαλό του με τα δάκρυά του, ποιος τον έκανε αγωνιώδη και ανήσυχο;

Και λοιπά, τον έκανε το κήρυγμα. Ποιο κήρυγμα; Το κήρυγμα του Νάθαν, του προφήτου, ο οποίος του υπέδειξε το αμάρτημά του. Και τώρα πάλι παρακαλεί το Θεό, ρίσε με εξαιμάτων ο Θεός, ο Θεός σωτηρίας μου.

Ζητάει να τον ελευθερώσει από την ενοχή, την ενοχή, διότι η ενοχή φέρνει μια ενοχή, όλα τα αμαρτήματα φέρνουν ενοχή, αλλά είναι μερικά αμαρτήματα.

Αμαρτήματα που δημιουργούν σάλον και σεισμόν μέσα στην καρδία του ανθρώπου. Και ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα είναι τα αμαρτήματα παράβασης των δέκα εντολών. Το είπα κι άλλοτε, το επαναλαμβάνω και τώρα, ότι ο Θεός έδωσε δέκα δάχτυλα. Μετρήστε τα δάχτυλά σας, δέκα είναι. Σπάνιο, σπανιότατο, να είναι κανείς τέρας, είναι με έντεκα δάχτυλα ή με δώδεκα δάχτυλα. 10 δάχτυλα έχουν όλοι οι άνθρωποι και όλοι, και 10 είναι οι εντολές. Κόβεις το δάχτυλο.

Κόβεις το δάχτυλό σου; Δεν το κόβεις. Όπως λοιπόν δεν κόβεις το δάχτυλό σου, έτσι δεν πρέπει να παραβείς μία από τις εντολάς του Θεού. Μία δε από τας σοβαράς εντολάς του Θεού, η έκτη εντολή στον κατάλογο του Δεκαλόγου είναι «ου φονεύσεις», αιώνιος νόμος.

Οὐ φονεύσεις. Δεν σου επιτρέπεται να αφαιρέσεις τη ζωή του άλλου. Διότι η ζωή, η ζωή, το σκεφτήκατε, το σκεφτήκατε, στύβουν τα μυαλά τους επάνω στο μεγάλο πρόβλημα οι επιστήμονες. Πώς είναι η ζωή, πώς είναι από την ύλη, από την άψυχη ύλη βγήκε ζωή;

Μέχρι σήμερον πειράματα, όχι μικρών, μικρών επιστημόνων οι οποίοι ουδέποτε ανοίγουν τα βιβλία τους αλλά παίζουν τάβλι. Και έχουν κλείσει τα βιβλία τους και τους αηδιάζουν οι μαθητές για τις βλακείες που λέγουν.

Αλλά επιστήμονες μεγάλοι και διαπρεπείς επιστήμονες ξύνουν τα μαλλιά τους και το ερώτημα είναι αναπάντητο. Η ζωή πόθεν; Η ζωή. Μάλιστα ο άνθρωπος οσονδήποτε δεν μπορεί να φτιάξει. Τι να φτιάξει, τι λέμε; Ένα μυρμηγκάκι.

Ναι, και το μυρμηγκάκι. Ω, μάτια έχουμε και μάτια δεν έχουμε. Αυτιά έχουμε και αυτιά δεν έχουμε.

Αυτά έχουμε να τα αισθανθούμε. Δες ένα μερμηγκάκι. Ένας επιστήμων εσπούδεσε, παρακαλώ, 30 χρόνια το μερμηγκάκι και άμα τελείωσε είπε: «Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου». Ένα μερμηγκάκι φτάνει να αποδείξει ότι υπάρχει Θεός. Πάρε ένα μερμηγκάκι και το εξετάσεις με μικροσκόπιο, θα το δεις δέκα φορές, εκατό φορές μεγαλύτερο, θα τρομάξεις, θα δεις ένα όλο, μια ύπαρξη.

Μια ύπαρξη, και τι, τι είναι, τι είναι; Δεν θέλω να μιλήσω περί μύρμηγκος. Ίσως μου δώσει άλλη ευκαιρία να μιλήσω περί μύρμηγκος, να διαθέσω μια ολόκληρη ομιλία για το μυρμήγκι, να δείτε ότι και τα ελάχιστα δημιουργήματα κηρύσσουν το μεγαλείο του Θεού.

Ευχή, Διάδρομος κάτω από τη γη και σχηματίζει μία θαυμασία φωλιά και κυβερνά τη φωλαιά του και φροντίζει και μαζεύει κοκκί, κοκκί, κοκκί, κοκκί Σιτάρι, πάει στα αλώνια και γίνεται κλέπτης και αρπάζει από εκεί πέρα μερικούς κόκκους για να συντηρηθεί και τους κρύβει κάτω από τη γη.

Εδώ τώρα θα μάθει η Σοφία, για προσέξτε. Εάν μείνουν έτσι οι σπόροι κάτω, τι θα γίνει;

Τι θα γίνει; Η υγρασία είναι κάτω, η υγρασία είναι κάτω. Τι θα γίνει; Θα φυτρώσουν και, αν φυτρώσουν, άκριστο γι' αυτό. Τι κάνει λοιπόν ο μήνυμος; Με τις δαγκάνες κόβει.

Ευχή, Ποιος το δίδαξε; Ο Θεός.

Λοιπόν, ένα μυρμηγκάκι δεν μπορείς να φτιάξεις. Συνεπώς η ζωή είναι ιερόν πράγμα, δημιούργημα του Θεού. Προέρχεται από τον Θεόν, τον Πατέρα όλων των όντων. Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.

Ο ποιητής όλων των πραγμάτων, ορατών και αοράτων. Έτσι είναι τα πράγματα. Και αν δεν μπορείς να φτιάξεις ένα μυρμήγκι, πώς να φτιάξεις έναν άνθρωπο; Το σκέφτηκες; Πώς θα γίνει ο άνθρωπος; Τον σκοτώνεις αυτόν τον άνθρωπο.

Υποθέστε μου ότι πάει ένας στην Ακρόπολη των Αθηνών και βάζει δυναμίτη, θα σειστεί ο κόσμος. Πάει η Ακρόπολη. Εγώ δεν θα ανησυχήσω, άψυχον πράγμα. Και τώρα στον πόλεμο οι υποκριτές, οι μεγάλοι υποκριτές έκαναν σύμβαση ότι δεν θα πειράξουν, θα κάψουν την Αθήνα αλλά δεν θα κάψουν την Ακρόπολη.

Ο άνθρωπος είναι το μεγαλύτερο δημιούργημα. Όσο αξίζουν χίλιες Ακροπόλεις δεν φτάνουν την αξία του μεγάλου, του αριστουργήματος, αυτού που λέγεται άνθρωπος, αλλά έτσι είναι. Ναι, λοιπόν, ου φονεύσεις. Ο πρώτος φόνος που έγινε στη γη, ποιος ήτανε; Όλοι γνωρίζουμε από το σχολείο μας ότι ο πρώτος φόνος που εμόλυνε τη γη είναι ο φόνος που έκανε ο Κάιν. Γνωστό το γεγονός, να μην το επαναλάβω, ότι ο Κάιν εφόνευσε τον Άβελ. Γιατί τον εφόνευσε; Ποια ήταν η αιτία του φόνου; Ο φθόνος.

Ο φθόνος που είναι μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, αυτός τον εφθόνησε τον Άβελ, τον αδερφόν του. Διότι ο Άβελ προσέφερε τελείαν, προσέφερε θυσίαν, η οποία έγινε δεκτή από τον Θεό. Και τον πήρε ανύποπτα έξω και εκεί τον σκότωσε, και δεν είναι κανείς μάρτυρας, και τον έθαψε πάλι.

Τώρα εξαφανίστηκε εκεί πέρα και λίγο. Ήσυχος πλέον αυτός, ήσυχος, ένας λόγος είναι ήσυχος, εκοιμάτο η συνείδησή του, αλλά ξαφνικά ακούει φωνή, σαν να πέφτουν αστραπές, σαν να πέφτουν βροντές, σαν να σείεται η γη.

Χειρότερα από όλα αυτά είναι η συνείδηση. Δεν υπάρχει τίποτα φοβερότερο από τη συνείδηση, και η συνείδηση, η φωνή του Θεού. Ακούει τον Θεό να του λέει «Κάιν, Κάιν». Πού είναι ο αδελφός; Τα χαίρεσαι. Συστήμη.

Και από την ώρα εκείνη λέει «Έσο, ότι έσω στένον και τρέμουν επί της γης». Θα τρέμεις, λέει, όπου να πας θα τρέμεις. Σε οιονδήποτε μέρος κι αν πας, είτε σε κάμπο, είτε σε πεδιάδα, είτε στην κορυφή των ορέων, είτε οπουδήποτε κι αν σταθείς, και στα άστρα να πας και κάτω στον Άδη να πας, η συνείδησή σου θα είναι κάρβουνο αναμμένο.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ. Εσύ ετο μέσα συνεχώς, εσύ ετο συνεχώς, δεν έρχεται ανάπαυση. Και παρακάλεσε τον Θεό, παρακαλούσε τον Θεό να τον πάρει το συντομότερο. Ο πρώτος φόνος είναι ο φόνος του Κάιν.

Από τότε, ω, από τότε, θα μετρούμε τους φόνους που έγιναν, μετρούμε. Θα περάσει μήνας, θα περάσουν δύο μήνες, θα περάσουν τρεις μήνες, τέσσερις μήνες. Και δεν θα φτάσουμε τον τελευταίο αριθμό. Ω Θεέ μου, Θεέ μου, εβάφη αυτή η γη με τα αίματα, με τα αίματα, με τα αίματα των ανθρώπων. Ου φονεύσεις.

Αλλά δεν ησυχάζει, είπαμε, η ενοχή του. «Ρύσαι με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεός, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου», αναστενάζει πια κάθε κακούργος σαν τον Δαβίδ. Θα αναφέρω ένα και θα τελειώσω. Ένα μικρό διήγημα που το είχα μάθει ως ιεροκήρυκας, περιοδεύοντας στην ύπαιθρο τα ευλογημένα εκείνα χρόνια, που δεν είχα τα βάρη της Επισκοπής, αλλά ήμουν αετός, ήμουν αετός.

Τώρα σηκώνω τα βάρη παπάδων, επιτρόπων, νεωκόρων, λαού. Ολοκλήρου και αναστενάζω και κλαίω και λοιπά. Λοιπόν, τότε που ήμουν ως ιεροκήρυκας,

Ο Κίρικας έμαθα το εξής από κάποιον γέροντα: ότι σε ένα χωριό, σε ένα χωριό μικρό της Δωρίδος, ήτανε στον Παρνασσό κοντά, ήτανε μια γυναίκα μέσα στο χωριό. Ήταν η καλύτερη ιδέα το χωριό, αν το ρωτούσες, είχαν την καλύτερη ιδέα για τη γυναίκα. Τακτική στην εκκλησία, το κερί της, να προσκυνάει τις εικόνες, να κάνει μετάνοιες, να κλαίει, να αναστενάζει, και την είχαν πλέον εμπιστοσύνη.

και την είχανε νεωκόρο, την επέτρεπαν κατ’ εξαίρεση να μπαίνει μέσα στο ιερό, να σκουπίζει και να καθαρίζει το ιερό βήμα. Γέρασε η γριά αυτή, παιδιά και εγγόνια πολλά έκανε. Και όταν έφτασε τελευταία, φωνάζει τα εγγόνια της, τα παιδιά της, «Φέρτε μου», μόλις ακουγότανε, «φέρτε μου».

«Τι θες γιαγιά, φέρτε μου». «Γιατρό θες;» «Όχι γιατρό, θέλω γιατρό της ψυχής, θέλω πνευματικό πατέρα». Θέλω εξομολόγο. Καβάλα πήραν το άλογό τους τα παιδιά. Και πήγαν να βρουν πνευματικό πατέρα μακριά.

Αλλά αργούσε να έρθει ο πνευματικός πατέρας στο χωριό και αυτή ανησυχούσε, γιατί έβλεπε ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεψυχήσει. «Αχ, παιδιά μου, θα φύγω ανεξομολόγητη. Ελάτε να εξομολογηθώ. Ελάτε, παιδιά, να εξομολογηθώ».

Με θεωρείτε αγία, με θεωρείτε. Να σας πω το κρίμα μου το μεγάλο. Ποιο κρίμα σου, γιαγιά; Όταν ήμουν κοπέλα 17 to 18 χρονών, πήρα τη μπουγάδα και πήγα στο ποτάμι να πλύνω τα ρούχα. Και εκεί ήρθε ένας τσοπανάκος, μαλώσαμε μαζί, διαπληκτιστήκαμε μαζί, πιαστήκαμε σώμα με σώμα.

και τέλος εγώ πιο δυνατή τον σκότωσα και άνοιξα στη ραμονδιά άλλα κοβάτη και τον έθαψα. Πήγανε εισαγγελείς, πήγανε αστυνόμοι. Πού να φανταστούν ότι αυτή θα σκότωνε έναν άνθρωπο; Βρήκαν άγνωστος, άγνωστος. Και τώρα ξανακλαίει και αναστενάζει. Κάρβουνο το είχε. Εξήντα χρόνια είχαν περάσει, μα δεν έσβησε. Δεν έσβησε!

Μέσα βαθιά το θέμα της ενοχής είναι μεγάλο θέμα. Είναι ψυχολογικό θέμα, είναι φιλοσοφικό θέμα. Μπορεί να το σβήσουν; Εύκολο το πράγμα; Όπως θέλουν οι μαρξιστές και οι άθεοι να σβήσουν μέσα στην καρδιά το αίσθημα αυτό τάχατες.

Άχατες για να ελευθερώσουν τον άνθρωπο και δημιουργούν άλλη ενοχή αυτή, άλλα ζητήματα κλπ. Και ωραία ήταν η διάλεξη του καθηγητού Πανεπιστημίου κ. Κουντουρά, που εξήντλησε επιστημονικώς το θέμα της ενοχής, η οποία δημιουργεί μέσα εις τον άνθρωπο μια βαθιά αναστάτωση. Ενησύχασε. Ρύσε με εξ αιμάτων, ο Θεός, ο Θεός σωτηρίας μου. Κύριε, ελευθέρωσέ με. Σβήσε μέσα από την καρδιά το μεγάλο, το βάρος, αυτή την ευθύνη που έχω. Ρύσε με εξ αιμάτων, και όμως ο άνθρωπος

Ανθρώπους δεν ακούνε. Θα σας αναφέρω ένα άλλο παράδειγμα: «Ρύσαι με εξ αιμάτων, ο Θεός της σωτηρίας μου». Το είπε ο Δαβίδ, το είπε ο Κάιν, το είπε ο Δαβίδ, το είπε η γριά αυτή της Ζωρίδος, το είπε και ένας βασιλιάς.

Ο βασιλιάς του είπε. Ποιος βασιλιάς; Μη με ρωτάτε, διαβάστε ιστορία. Πάει η ιστορία. Συναντώ παιδιά του γυμνασίου, του λυκείου, τα ρωτάω, σκορ, σκορ, σκορ. Έχουμε τα πιο αγράμματα παιδιά των Βαλκανίων. Δεν κατηγορώ δάσκαλους, δεν κατηγορώ καθηγητή, το όλο σύστημα, το όλο σύστημα.

Ο δάσκαλος και καθηγητής των παιδιών σήμερα είναι οι τηλεοράσεις. Κοιμισμένα πλέον πάνε στο σχολείο και κάθονται και δεν ακούν τίποτε απολύτως. Μία τελεία διαφθορά και ξαντά. Αλλά επανέλθουμε στο θέμα, παρέκβαση είναι αυτή.

Λοιπόν, το είπε «Ρύσαι με εξ αιμάτων, ο Θεός», βασιλιάς, όχι μόνο ο Δαβίδ, αλλά και ένας άλλος βασιλιάς στο Βυζάντιο. Ποιος είναι αυτός ο βασιλιάς; Πάμε τώρα 1600 χρόνια πίσω. Πού πάμε; Στην Ιταλία. Σε ποια πόλη της Ιταλίας; Όποιος πει στην Ιταλία ξέρει πολύ καλά ότι ύστερα από τη Ρώμη υπάρχει μια μεγάλη πόλη.

Πολύ μεγάλη πόλη, στο Μιλάνο ή Μεδιόλανο στην αρχαία εποχή, μεγάλη πόλη σε αυτή την ιστορική πόλη. Εκεί λοιπόν λειτουργούσε μια Κυριακή, ποιος; Ένας από τους μεγάλους πατέρες της Εκκλησίας. Ποιος, ομιλώ, λειτουργούσε; Ο Άγιος Αμβρόσιος, του οποίου το όνομα έφερε ενδόξως ένας φίλτατός μου επίσκοπος, ο Αμβρόσιος Ελευθερουπόλεως, ο οποίος απέθανε πρόωρα.

Λοιπόν, ο Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, λειτουργούσε. Τι έκανε, τι έκανε, μη με ρωτάτε. Ότι εκείνη την Κυριακή τον ειδοποιήσαν: «Την Κυριακή έρχεται ο βασιλιάς». Και τι βασιλιάς; Αυτοκράτορας. Και τι αυτοκράτορας; Ένδοξος και παντοδύναμος, δικτατορικού τότε αξιώματος κλπ.

Τον δοποίει ότι να βγει έξω να τον προϋπαντήσει στο Ναό, στο Ναό, στο Ναό Και παίζανε οι μουσικές και τα στρατεύματα και τα τύμπανα κροτούσανε. Και ο Άγιος Αυρός τι έκανε, βγήκε έξω, δεν ήταν Σεραφείμ ή μάλλον δεν ήταν κανείς από τους απόλους εμάς δεσποτάδες Οι οποίοι βγαίνουμε και προϋπαντούμε και λιβανίζουμε τους μεγάλους της, ήταν επίσκοπος.

Βγαίνει στην πόρτα, στέκει στην πόρτα και του λέει: «Αλτ, δεν θα μπεις μέσα». Μα εγώ Αυτοκράτορας δεν θα μπω μέσα στην Εμφυσία «Εδώ μπήκανε πτωχοί, εδώ μπήκανε γράμμα, γυναίκες, παιδιά». «Εγώ αυτοκράτορας δεν θα μπω;» «Θα πατήσεις στο πτώμα μου εάν τολμήσεις».

«Εφόσον εγώ είμαι επίσκοπος, δεν σου επιτρέπω να μπεις μέσα». Γιατί λέει, γιατί τέτοια σκευότητα σε μένα τον Αυτοκράτορα «Να μην επιτρέπεις να μπούμε μέσα, να μπει μέσα, μέσα εις το ναό;» Και απαντά ο Αμβρόσιος: «Στάζουν τα χέρια σου αίμα και δεν μπορώ να σε βάλω μέσα εις το ιερό βήμα, μέσα εις την Ιερά Εκκλησία».

Και πράγματι έσταζαν αίματα, διότι δεν είχαν περάσει ημέρες, πολλές ημέρες, και διέταξε ο Θεοδόσιος. Διέταξε επάνω σε μια οργή, σε μια έκρηξη οργής που ήδη τον κατέλαβε. Κακό πράγμα η οργή. Διέταξε οργισμένος και αγανακτισμένος, διέταξε και σκοτώσανε μέσα.

Λέγε εσύ, πού είναι ο Αντώνιος εδώ, αυτός ο σύντροφος, πού είναι εδώ πέρα; Δεν είναι; Εδώ, πού είναι αυτός; Εδώ είναι. Διέταξε, αυτός θα μας πει τον αριθμό. Λέγε εσύ τον αριθμό, πού είναι ο Αντώνιος εδώ;

Λοιπόν, είχε διατάξει εκεί στο στάδιο Θεσσαλονίκης. Και σφάξανε σαν αρνιά έξι χιλιάδες ανθρώπους. Ποτά μην γίνεται όλο Δεν θα πήζει μέσα «Μα δεν θα μπεις μέσα;» «Πώς το λένε; Θα κάνεις τον κανόνα σου», λέει. «Μα τι», λέει ο έξυπνος ο Θεοδόσιος, «και ο Δαβίδ», λέει, «αμάρτησε και σκότωσε». «Ναι, σκότωσε ο Δαβίδ, αλλά είπε το “Ελέησόν με, ο Θεός”. Θα πεις εσύ το “Ελέησόν με, ο Θεός”. Σου βάζω κανόνα ένα διάστημα και θα ξανάρθεις εδώ, όχι πλέον με τη στολή σου, την τήβεννο και με τα μεγαλοπρεπή, ούτε με τα τύμπανα, ούτε με παρατάξεις στρατιωτών, ούτε με σημαίες που ανεμίζουν».

και έρθεις ως ταπεινός μέσα, θα γονατίσεις και θα πεις στον Κύριε Αλέησον και το ρίσε εξαιμάτων ο Θεός και τότε σε επιτρέψει. Και πράγματι υπεχώρησε. Προ του ηθικού μεγαλείου υπεχώρησε η βία και η εξουσία.

Και έτσι, ύστερα από αρκετό διάστημα, μετανοημένος και λυτρωμένος, ήρθε εις το ναό εκεί και προσεκύνησε και έγινε αυτό. Ρύσαι με εξ αιμάτων, ο Θεός, ο Θεός... Βλέπετε τι νοήματα έχει, πάνω στο ιδιωτικό τώρα νοήματα, δεν φύγαμε. Ρύσαι με εξ αιμάτων το είπε ο Κάιν, ρύσαι με εξ αιμάτων το είπε ο Δαβίδ, ρύσαι με εξ αιμάτων το είπε εκείνη η γραία της Δωρίδος, ρύσαι με εξ αιμάτων το είπε ο Θεοδόσιος, ο αυτοκράτορας που με προκρινώ, ρύσαι με εξ αιμάτων.

Σε μάτω, τι, αχ, χριστιανοί μου, ζούμε σε έναν αιώνα, ο οποίος, δεν γνωρίζω τι θα πω, θα το ονομάσω, οι περήφανοι επιστήμονες, που επιστήμη, επιστήμη, καλά, να είναι κανείς επιστήμονας, τον παραδέχομαι, τον ακούσω, αλλά να παρουσιάζουν κάτι, κάτι δασκαλάκτη, κάτι καθηγητές, που δεν έχουν διαβάσει το άλφα της επιστήμης, να παρουσιάζονται σαν αυθεντία, μεγάλη αυθεντία, και να βγάλουν ανακοινωθέντα, λέει, ότι ο δεσπότης διαμαρτυρήθηκε, λέει ο δεσπότης.

Δεσπότης, ότι τάχατες, λέει, προσέβαλε με όλη την επιστημονική αλήθεια. Ποια αλήθεια; Ότι τάχατες ο άνθρωπος είναι από τον πίθηκο, ενώ η επιστήμη με έψιλον κεφαλαίο λέγει όχι.

Θα τους καλέσω μέσα η διάλεξη αυτούς τους καθηγητάς, θα θυμάστε την αντιμετωπιστή παλαιοτρία πάθανε προ πέντε χρόνια που σηκωθήκανε πάλι επάνω και μας κατηγορούσανε. Θα τους καλέσω σε δημόσια συνάντηση, να έρθουν εκεί.

Ο επιστήμης ονοματίσου οποία βλακεί και οποία ψεύδι διαδίδονται Και ακούει ο λαός «επιστήμη». Ποια επιστήμη; Επιστήμη πραγματική είναι άλλη επιστήμη. Λοιπόν, λέγω ότι ο αιών αυτός, επανέρχομαι μετά την παρέκβαση αυτή, ο αιών αυτός μπορεί να ονομαστεί αιών του ραδιοφώνου, αιών της τηλεοράσεως, αιών του ασυρμάτου, αιών των τηλεβόλων, αιών των αεροπλάνων, αιών των πυραύλων, αιών των διαστημοπλοίων, των αστρικού κόσμου κλπ.

Αλλά εγώ τον ονομάζω τον αιώνα αυτόν αιώνα του αίματος. Άλλο ότι η γη δεν ευάφηκε με τόσο αίματα όσον ο 20ος αιώνας τον οποίον οι περισσότεροι από εσάς θα σας αξιώσει ο Θεός να τον δείτε, τον 21ο αιώνα.

Ο 20ός αιών ήταν αιών γεμάτος αίματα. Ποιον πρώτον και ποιον πρώτον πολέμων αναφέρομαι Ο πρώτος πόλεμος, ο παγκόσμιος, στον αιώνα έγινε αυτό.

Το 1914, για μετρήστε πόσοι σκοτωθήκανε, πόσοι σκοτωθήκανε, είκοσι εκατομμύρια, είκοσι εκατομμύρια, Ρώσοι, Γάλλοι, Άγγλοι, Ιταλοί, ασχέτως χρωμάτων και εθνικών, όλοι άνθρωποι ήσαν, και καμί και ποτί, δεν ακούς τη μία δημαρτία, «ου φονεύσεις». Δεν περάσανε πολλά χρόνια, ούτε 30 ούτε 25 χρόνια, και ξαφνικά πάλι το 30.

Το 39 to 40, νέος πόλεμος, τρομερός πόλεμος, φοβερότερος πόλεμος, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Πόσοι νεκροί; 40 εκατομμύρια. Έτσι βγήκε η προφητεία του Κοσμά του Αιτωλού ή και άλλη προφητεία αρχαιοτέρα που τι έλεγε;

Ότι θα πέσει τόσο λεπίδι, θα σκοτωθούν τόσοι άνθρωποι, θα γίνει το αίμα αυλάκι, ποτάμι, ποτάμι θα γίνει το αίμα. Ώστε το άλογο που θα τολμήσει να μπει μες στο ποτάμι, μέχρι τα χαλινάρια, μέχρι τα χαλινάρια.

Ω κόσμε, κόσμε, ου φωνάξεις, πέρα πολύ, βουλώσανε τα αυτιά τους μικροί και μεγάλοι και σκότωναν συνεχώς και φθάσαμε τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων και η γη σείεται. Ας αφήσουμε τον κόσμο, ας έρθουμε σε αυτή τη μικρά μας πατρίδα, πατρίδα, πατρίδα. Αναστενάζω όταν το θυμηθώ, διότι έζησα όλη την τραγικότητα από μικρό παιδί, μέχρι μεγάλης ηλικίας έζησα όλη την τραγικότητα της ιστορίας της φυλής μου, 50 χρόνια την έζησα.

Και γνωρίζω την όλη ιστορία του έθνους μας. Τι ήθελα να πω, ότι οι πατροί μας, αν δεν μας παίζανε ζάρια, ζάρια, ζάρια Όπως παίζουν τα ζάρια οι παίκτες, έτσι μας έπαιξαν Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, Αμερική.

Μας παίζουν σαν ζάρια, κάνει το συμβρόνητος Και αιματοκυλίστηκε αυτός ο τόπος, τρομερά αιματοκυλίστηκε, και πόσο πλέον η Ελλάς. Το πιστεύω, το λέγω και το κηρύττω και γίνομαι δυσάρεστος στους ιερείς μου, αλλά το πιστεύω ακραδάντως.

Εάν είχαμε ιερείς όπως τον Κοσμά τον Αιτωλό και είχαμε κάτω από τα στήριγα της Εκκλησίας μας ολόκληρον τον λαόν, σταγόνα αίμα δεν θα γινόταν, σταγόνα αίμα δεν θα γινόταν. και είμαθα κράτος ανώτερο από την Λεβετία.

Αλλά δε φταίνε οι παπάδες, φταίτε εσείς οι μανάδες που τα παιδάκια σας τα κάνετε γιατρούς, δικηγόρους, επιστήμονες, το ένα το άλλο και λοιπά, αλλά παπάδες δεν τα κάνουν, δεν τα κάνουν, δεν θα κάνουν. Πού θα βγουν οι παπάδες, πού θα τους φέρω;

Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί και λειτουργούν και χτυπάνε οι καμπάνες και δεν χορτάζουν ακόμα τα αυλάκια. Λοιπόν, και πόσοι σκοτωθήκανε, δεν εξετάζω αν ήσαν αυτοί σκοτωμένοι στο Α ή στο Β, και είπα και εδώ και στον Παναμάνο ότι όπως πηγαίνω στο νεκροταφείο εδώ τις 12 Φεβρουαρίου και τελώ το μνημόσυνο Στο Β και είπα και εδώ και στον Παναμάνο ότι όπως πηγαίνω στο νεκροταφείο εδώ Της 12 Φεβρουαρίου και τελώ το μνημόσυνο των ηρώων εκείνων που χύσανε το αίμα τους.

Δεν θα υπήρχε ούτε πρόεδρος Δημοκρατίας, ούτε πρωθυπουργός, ούτε υπουργοί, ούτε τίποτα. και θα ήρθαν και αυτοί δούλοι, δούλοι και ευερχόντσες θα ήταν και ούτε εκλογές θα γερμαντανε. Αλλά είμαι υποχρεωμένος ως επίσκοπος να πάω και στους άλλους τάφους, που αδειών τα οποία παρέστηνε η μεγάλη προπαγάνδα του Λαβισμού πέραν αυτών, και να πάω και εκεί γιατί αυτοί οι χριστιανοί ήτανε και αν τελέσσουν οι νημόσυνοι υπό έναν όρο: να θέσουν σταυρό επάνω στα μνήματά τους.

Μέχρι τη στιγμή δεν μπορώ να σταυρώσω. Δε φταίω εγώ, φταίνε αυτοί. Λοιπόν, κλαίω λοιπόν αυτούς, είτε στην άλφα παράταξη είτε στη δεύτερη παράταξη, και πόσοι είναι; Μετρήστε. Πεντακόσιες χιλιάδες σκοτωθήκαν. Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου, παιδιά. Καίει! Ω Ελλάς, ω Ελλάς, ω Ελλάς!

ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ θεὸς ὁ θεὸς τῆς σωτηρίας μου ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Φοβερό είναι αυτό. Και μετάνοια; Ποια μετάνοια, ποια μετάνοια; Οι δολοφόνοι, οι φονείς, είτε στην άλφα είτε στη βήτα παράταξη, κυκλοφορούν μέσα στην Ελλάδα, σπίτια έχουν, καταστήματα έχουν, λίρες μαζέψανε, εργοστάσια έχουν, βαπόρια έχουν, και ακόμα κι μέσα στη Βουλή είναι, φονιάδες, χωρίς πέντε-δέκα, φονιάδες. Ο Θεός! Και βλέπει ο κόσμος και αναστενάζει: «Μα πού η δικαιοσύνη;» Αχ, μου λέει προχθές, Προμερών, δεν είναι που έκανα χρόνο είναι, λέει φεύγω, γιατί φεύγεις, θα φύγω, θα πάω στην Γερμανία να δουλέψω εργάτης, γιατί είδες το χωριό μου ο φωνιάς του συγγενούς μου ενώ σκότωσε τους συγγενείς μου και είσαι πάλι μέσα στο χωριό και καυχάτε και θα σφάξω χέροντα, ελεύθερη, ελεύθερη, ελεύθερη, ελεύθερη, πας, ξυλούνται ελευθέρως, μη φωνεύσεις, ελάς ρίσε με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός σωτηρίαζε μου.

Βιάζομαι, άδικα, αγαλιάστη γρήγορα, τέλος, καλά, καλά, στον πόλεμο σκοτώνω, αλλά εδώ πέρα τώρα προχωρώ περισσότερο, κάνω την εγχείρηση πιο βαθιά, βυθίζω τη χειρουργική μάχαιρα βαθιά μέσα σπλάχνα της κοινωνίας και εξετάζω κατά μήκος και πλάτος τα αμαρτήματα του λόγου μας. Τι λέω εγώ λοιπόν; Τι θέλω να πω; Ότι το είπα, το επανέλαβα, μάλλιασε η γλώσσα μου, διαμαρτύρομαι ότι στα χρόνια της ελευθεριάς, τα χρόνια της δημοκρατίας,

της Δημοκρατίας μας, τα χώρια της αυτής που δεν τολμούν να σκοτώσει σκύλο, γέμισε η πόλης από σκύλους, τι υποκρισία, τι υπόκριση, σκότωσε σκύλο, κοντέ μου να λυσάξουν την πόλη, είναι 500 to 600 σκύλοι, όλη νύχτα αργαβίζουν, φωνάζουν, κανείς δεν τους πειράζει, σκότω, ζώοφυλλη, σκοτώ σκύλο σε πάει μέσα, σκοτώ σιγάτα σε πάει μέσα, και όμως ρίσε με εξαιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, σκύλο δεν σκοτώνω

Τι σκοτώνουν; Τι σκοτώνουν; Για μετρήστε, μετρήστε, μετρήστε. Με νούμερα σας ομιλώ, όχι με αρλούμπες, αλλά με ουσιαστικούς λόγους και πραγματικούς λόγους σας ομιλώ. Και σας λέγω λοιπόν ότι σκοτώνουν, ποιοι σκοτώνουν, τα πιο αθωά πλάσματα, τα πιο αθωά πλάσματα, διότι επιτέλους κάποιο λόγο να σκοτώσω τον άλλο, αλλά αυτά τα αθωά πλάσματα δεν σου δώσανε καμία αφορμή. Είναι ανυπεράσπιστα και δεν έχουν δικηγόρους και εισαγγελείς και δικαστήρια να δικάσουν.

Και τι είναι αυτή η αμαρτία, αυτή η κρυφή; Ποια τριακόσια; Μετρήστε, τριακόσιες χιλιάδες εκτρώσεις. Είπα και άλλοτε, το επαναλαμβάνω: οι δικηγόροι ζουν από τα διαζύγια και οι γιατροί, δεν είναι όλοι, υπάρχουν και τίμιοι γιατροί, τίμιοι γιατροί μέσα στην κοινωνία μας, ζουν από τις εκτρώσεις.

Σκοτώνουν τα παιδιά τους, μόλις ο άνθρωπος φυτρώσει μες στην κοιλιά της γυναίκας, στη μήτρα της γυναικός, το σκοτώνουν. Πάνε στα ιατρεία εκεί και κάνουν εκτρώσεις, και η Ελλάς είναι μολυσμένη από τις εκτρώσεις. Και διαμαρτυρήθηκα και είπα, και τι δεν μου είπαν, τι δεν μου είπαν! Είμαι κακός διότι λέγω την αλήθεια.

Και μάλιστα συκοφάντες οι διαβολείς φτάσανε μέχρι το σημείο να λένε: «Δεν πάμε στην εκκλησία εμείς γιατί αυτός ο δεσπότης...» και με ποιο περιφρόνιος το λένε και αυτός ο δεσπότης στο αμήν του το είπαν κυριαδότης ο Λιμπότης μέχρι την Αθήνα φτάσανε Και γράψανε: «Κύριε, μασχάλα, αυτός ο δεσπότης είναι κακός άνθρωπος, κακορίζικος, είναι κακός μέσα, έχει κακία και κακία και μέσα».

Τι τους έκανα, τι είπανε; Παρεξηγήσανε; Όχι, διαστρεβλώσανε τα λόγια μου, τελείως διαστρεβλώσανε. Τι είπα; Λοιπόν, τι λένε; Ότι εγώ είπα, καταράστηκα τις γυναίκες να πάθουν καρκίνο. Δεν το είπα. Κάτι άλλο είπα, δεν το είπα. Κάτι άλλο είπα, δεν το είπα. Κάτι άλλο είπα.

Τι είπα; Ότι η επιστήμη, όχι οι μικροί και οι ασήμαντοι, η επιστήμη αμερικάνικη, η επιστήμη ρώσικη, η επιστήμη έκανε εργαστηριακές εξετάσεις. Και απέδειξαν ότι γυναίκα που κάνει εκτρώσεις, γυναίκα που κάνει αμβλώσεις, γυναίκα που δεν γεννάει παιδιά, αυτή προσβάλλεται από καρκίνο.

Η θνησιμότητα είναι μεγάλη. Πεθαίνει από καρκίνο, από καρκίνο, παιδιά, καρκίνο της μήτρας και των μαστών. Μάλιστα, τιμωρία θεϊκή. Έτσι νόμιζες; Έτσι μπορεί να παραβείς το νόμο του Θεού; Κάτω στην Αθήνα είναι μια μεγάλη συνοικία, λέγεται Κολωνάκι.

Εκεί αν χτυπήσεις τις πόρτες, πόρτες, παραπαιδεία δεν ακούτε, γαβίζουν σκυλιά. Τα οποία τρέχουν με τον πεφτέκι, ε, κυρίες αυτές, κι αλλή μόνο εάν πειράξεις σκύλι. Τώρα τι μαθαίνω από κάποιον φίλο μου ιερέα, τι μαθαίνω;

Τι μαθαίνω; Ότι πεθαίνουν αράδα από καρκίνο οι κυράδες, οι κυράδες στο Κολωνάκι. Σκούπα, σκούπα, ένιωσο. Και τώρα τι; Τώρα ετοιμάζονται κάποιοι.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Ο δε αυτός που σας ομιλεί, εδιώχθηκα από όλες αυτές τις καταστάσεις, μόνο και μόνον διότι ήλεγξα το κακό πραττόμενο. Λοιπόν, έτσι είναι τρακόσιες χιλιάδες. Τιμωρία. Το είπα κι άλλοτε, το επαναλαμβάνω, ότι τώρα είναι πέντε-έξι χρόνια που η πόλη της Θεσσαλονίκης σείστηκε από ένα σεισμό τρομερό.

Και σκορπιστήκανε και φύγανε από μέσα, αδειάσανε, άδειασε η Θεσσαλονίκη, έπιασε τρόμος και φόβος. Και περάσαν τη γέφυρα του Αξιού ποταμού και ήρθαν εδώ πέρα καμιά πεντακοσαριά επάνω στη Φλώρινα. Και ήρθε κάποιος εκεί, ένας μου λέει, λέω: «Τι κακό, μωρέ παιδάκι μου, σεισμός μέσα στη Θεσσαλονίκη».

τι κακό έκανε η Θεσσαλονίκη λέει, αμ λέει μου είπε αυτός, αμ λέει να σου πω εγώ Δέσποτα λέει τι έκανε τι έκανε, είμαι τα πολύ αμαρτωλή πόλης λέει, εγώ κάθομαι κοντά εκεί μου είπε το μέρος Κάπου εκεί, κοντά στον Λευκό Πύργο, παραπέρα, κάπου εκεί στο πύργο.

«Και τι να σου πω, Δέσποτα», λέει, «ντρέπομαι να σου το πω», λέει. «Κοντά μου», λέει, «στο σπίτι που κάθομαι, μια μέρα βουλώσανε, βούλωσαν, βούλωσαν», λέει, «οι υπόνομοι, βουλώσαν οι υπόνομοι εκεί κοντά».

Και ειδοποιήσαμε τον Δήμο και ο Δήμος έστειλε μηχανικό και ήμουν κι εγώ κοντά. Και ανοίξαμε τον υπόνομο. Τι να βρούμε; Βουλωμένος, φραγμένος ο υπόνομος από κεφαλάκια μικρά εμβρύων, 200 to 300 εμβρύων. Εβούλωσε ο υπόνομος.

Μάλιστα, δίπλα ήταν τρεις κλινικές, μάλιστα, φονιάδες. Και έρχεται το κράτος, το κράτος, το κράτος και είναι έτοιμο νομοσχέδιο, στα συρτάρια το έχουν.

Στην Ιταλία έχουν το νομοσχέδιο ότι πλέον θα είναι αμνηστεύεται το έγκλημα, αποποινικοποιεί το έγκλημα της εκτρώσεως. Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Απολύτως. Κάθε στιγμή στην Αμερική να έχει τα ελαττώματά της. Εβγήκε ο Ρήγκαν, διότερεψε σύνθημα: «Κάτω η έκτρωση». Εβγήκε με το σύνθημα αυτό. Εδώ θα βγουν με το σύνθημα: «Ζήτω η έκτρωση». Και η ηγέτις της παρατάξεως, η γυναίκα του πρωθυπουργού της χώρας, Αμερικανίδα αυτή.

Μάλιστα, έρχεται. Δεν ανήκω σε κόμματα, το ξέρετε πολύ καλά ότι διώχθηκα από άλλα και έχω μια ιστορία που δεν μπορεί κανείς να διαβεβαιωθεί με ντοκουμέντα και λοιπά. Έτσι είναι τα πράγματα. Ναι, κάτω αυτό έφτασε, ω Ελλάς, γλυκυτάτη πατρίς, χώρα των Αγίων και των Μαρτύρων, ω Ελλάς των προγόνων μας, ω Ελλάς που άλλοτε η γυναίκα προτιμούσε να πεθάνει παρά να κάνει έκτρωση, προτιμούσε να γκρεμίσει μια εκκλησία παρά να κάνει έκτρωση.

Τώρα τίποτα. Όπως πηγαίνει στο ιατρείο και βγάλει ένα δόντι, έτσι τώρα θα πηγαίνουν οι γυναίκες να ξεριζώνουν μέσα από τα σπλάχνα τους, τα έμβρυα, να κάνουν εκτρώσεις και το κράτος να πληρώνει, να πληρώνει τον γιατρό, να πληρώνει τον νοσοκόμο. Έξοδα εκτρώσεως θα γράφουν πάνω στα χαρτιά τους.

Ιδού λοιπόν, αγαπητοί μου, ότι ολόκληρος ο πλανήτης και ιδιαίτερα η πατρίς μας είναι γεμάτη από αίματα, αίματα είναι. Τι πρέπει να κάνουμε; Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Όλο για αιώνια, μπορεί να μιλάμε μέχρι το πρωί να μιλάμε, όχι ότι είμαι σοφός, ούτε είμαι τίποτα, αλλά έχουν μέσα μεγάλη έννοια και μεγάλη σημασία.

Τι πρέπει να κάνουμε; Να μετανοήσουμε. Πώς θα μετανοήσουμε; Α, υπάρχουν παραδείγματα μετανοίας. Α, μετανοίας. Το γράψανε εφημερίδες. Ποιος μετανοήσε; Ποιος, ποιος μετανοήσε και στη σημερινή μας εποχή;

Μετανοήσε ένας Αμερικάνος, ένας από τους πιο μεγάλους χειρούργους που είχε γυναικολογική κλινική και έκανε εκτρώσεις, εκτρώσεις, αράδα εκτρώσεις. Και πώς μετανοήσε;

Πώς μετανοείς; Πήγαινε ένας ιεροκήρυκας, πήγαινε ένας επίσκοπος. Πώς μετανοείς; Άκου τα μυστήρια του Θεού. Επιστημονικώς το έγραψα, το έχω γράψει αυτό, είναι αμφισβήτητο γεγονός. Πώς μετανοείς; Λοιπόν, με συγχωρείτε, θα μιλήσω λίγο αργά, γιατί, για να δω, να γίνω καταληπτός, και με συγχωρούν τα παρθενικά ώτα που θα μεταχειρισθώ φράσιν όχι τόσο ευπρεπή, ότι αυτός μια μέρα λέει: «Για να κάνω ένα πείραμα, για να εξετάσω με κατασκευή ειδικών εργαλείων που άκουε, που άκουε πολλοί ακουστικών, ένα είδος ραντάρ πρώτα...»

Ευαγγελισμός, Ευα πάνω στη μήτρα, αντιστέκετο, έκλαιγε, έκλαιγε, τρόμος και φόβος τον έπληξε, παρέλυσαν τα εργαλεία του, παρέλυσαν τα πάντα. Όπο, όπο, όπο, Θεέ μου, συγχώρεσέ μου. Και από τότε δεν έκανε πλέον εκτρώσεις. Και κάλεσε και άλλους γιατρούς και τους παρουσίασε της γενείας αυτή, ότι το παιδάκι σπαράζει και φωνάζει και κλαίει μέσα στην κοιλιά της μάνας του, και από τότε Πριν πολλοί γιατροί, στερεμανικοί, πάυσαν να κάνουν εκτρώσεις.

Αυτά, παιδιά, είχα να σας πω απόψε.

Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ θεὸς ὁ θεὸς τῆς σωτηρίας μου ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Μάλιστα, μάλιστα. Καλά, θα μου πει κάποιος εδώ μέσα, θα μου πει κάποιος, καλά, δέσποτα, τα ακούω αυτά.

Αναγνωρίζω αυτά που λες, παραδέχομαι αυτά που λες, ότι είναι η εποχή του αίματος.

Πριν σε με εξαιμάτων θα θα μου πει κάποιος Μα εγώ, αυτά αφορούν τις γυναίκες που κάνουν εξτρώσεις Αυτά αφορούν τους γιατρούς που κάνουν εξτρώσεις Αυτά αφορούν αυτούς που ετοιμάζουν να εξαφολήσουν Τον τρίτον παγκόσμιο πόλεμο των αρνημαδών της Αποκαλύψεως Αυτού αποθωρώνε αυτούς όλους Εμάς τι μας αφοράμε, το χαδάκι έμεθα Μερμήγκη δεν πατήσε με, με σκοτώσε Κι όμως είσαι ανθρωποκτόνη Ανθρωποκτώνος, εγώ ανθρωποκτώνος, σκότωσα άνθρωπο, όχι με συγκομπανδύσεις, με διαβάλλεις.

Έλα λοιπόν την άλλη Κυριακή να σας αποδείξω, και εσύ ο οποίος δεν πήρες μαχαίρι στα χέρια είσαι ανθρωποκτόνος. Έλα να σας το αποδείξω την άλλη Κυριακή. Χαίρομαι που σας βλέπω και βλέπω ότι με ακούσατε και είστε πολύ περισσότεροι από την άλλη συγκέντρωση.

Είπα την άλλη φορά 300 να γίνετε 600. Όχι, δε θα μιλάμε από πολύ κόσμο, όχι. Και ένας δάφει, θα μιλήσω, και ένας δάφει. Αλλά εφόσον γίνεται κύριγμα του Ευαγγελίου, πρέπει να εφαρμοστεί και εσείς, διδάξει ο νόμος του Σοδούσου και ασεβήσε πίσω η επιστρέψωση.

Να γίνεται μικρή ροκίγιας. Η θρησκεία δεν είναι υπόθεσης της Βαθάνης Καπαμπάνης. Τι σας το είπε! Είναι υπόθεση παντός χριστιανού. Και όπως ο Μαρξιστής τρέχει, τρέχει, τρέχει, τρέχει να κάνει άλλους, όπως ο χιλιαστής τρέχει, τρέχει και όπως ο μασόνος τρέχει, τρέχει, έτσι πρέπει κι εσείς, πέφτω στα πόδια σας, να φέρετε διπλά σας, είστε πεντακός να γίνετε χίλιοι. Αυτή θα είναι η χαρά και αμοιβή του Επισκόπου, ο οποίος δεν αποκλείεται να είναι και τα τελευταία κηρύγματα της περιόδου αυτής την οποίαν κάναμε.