Η πίστη στις καταστροφές και τα πάθη της καρδιάς

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Lord, increase our faith. Greetings, devout listeners. I am glad to see you here in the hall. And my joy will be greater still if you answer one question for me. If you answer it, I’ll be soaring to the heavens.

If you cannot answer, I will not blame you. Here is my question: I was here a month ago, was I not? Were you here only in body, or were you here in spirit too? In body or in spirit? If you were here in spirit, it will show. Do you remember what we said? Think back. In the old, blessed days, preaching was rare. When preachers like Saint Cosmas came through, Christians would run to hear them like thirsty deer. They drank in their words as parched earth drinks in the rain, even if twenty, thirty, or fifty years passed before they heard such preaching again.

They drank those words in like water and kept them deep in their hearts. They passed them on to their wives, their children, and their grandchildren. So, from generation to generation, the words of Saint Kosmas and the other prophets have come down to us. Blessed were those days, when people listened to the word of God with such eagerness. There were no televisions, no radios, or other things that occupy so much of people’s attention today. Today, of course, we too feel...

It would give me great joy to hear what you remember of our talk here. I do not blame you if you cannot. You cannot imagine the joy I feel when someone does remember. Today I preached at Saint Euthymios, where our dear Father Demetrios, who is here with us, serves as priest.

Afterward, a man approached me with tears in his eyes. He asked, ‘Do you know who I am?’ ‘How could I know you?’ I replied. ‘I remember you from Messolonghi, when you preached at Saint Paraskevi.’ Count it on your fingers: fifty years.

He remembered words that I myself had forgotten. I was moved to tears. I meet Christians in other places too who remind me of sermons they heard thirty, forty, or fifty years ago in the towns where I preached the Word of God.

That is our joy. Blessed are those who speak to ears that hear, as the Spirit of God says. So I ask again: what do you remember? I do not blame you if you have forgotten. We are caught in such a terrible tangle of cares. The Gospel speaks of being weighed down by the cares of life.

Even I, an elder who spends his time on these things, find it hard to remember.

Those people walked in deep darkness. They had only the voice of conscience and the unwritten law. Yet a few of them, rare examples indeed, reached heights of virtue worthy of the Gospel. Before Christ came, they lived by commandments of Christ, concerning oaths and the other matters we discussed.

Let me add one more thing to refresh your memory of that earlier sermon. Let us go back to around 400 BC, about the time of Socrates. Athens was full of idols. The Apostle Paul calls it a city full of idols. If you counted the idols and the people, there were more idols than people. Every house had its idols, its false gods. Yet in that Athens, where idolatry was everywhere, no one blasphemed the gods. Anyone who dared could not have lasted even twenty-four hours in the city.

Even Socrates the philosopher was condemned to drink the hemlock on the charge that he showed no reverence for the gods. Now Athens is full of churches and Christians. Athens is full of churches and Christians.

O my God, my God! The idolaters did not blaspheme their gods. If we had a radar set up on Mount Lycabettus...

If we had a radar on Lycabettus Hill that could pick up all the blasphemies spoken in Athens today alone, how many would it record? A thousand? Two thousand? Three thousand? Thousands of blasphemies. So where does that leave us? Even the pagans and idol worshippers have something to teach us: they showed reverence toward their gods. That is all, my dear friends. Now I am up here again, and I hope I am speaking to people who will listen. I have come to Athens because we had a gathering of the bishops. I can see you straining your eyes. You are curious; you want to hear the news. I commend your curiosity. If only all Greeks, all Christians, had the curiosity, zeal, and concern to learn what is happening in the Church. Our Church would be very different. Instead, there is utter indifference. If someone damages our house, if some troublemaker breaks a window, we make an uproar. But here, great harm is being done to the Church.

There is great corruption in the Church, the house of God, yet we show no concern for these things. And this indifference is, in my view, the greatest cause of the corruption of the Church of our Christ.

Yes. You are curious, and I welcome that curiosity. Pray fervently to God that our bishops may become lions breathing fire. You may be asking, ‘What news is there?’ I will tell you a little and satisfy some of your curiosity.

The bishops gathered to elect new bishops. Glory to God: worthy, modest bishops were elected, very modest men.

Of course, they are not the fighters we would wish them to be. There is some progress, but that does not depend on God.

There was almost one more who had not been anointed by Seraphim. Who was it? My protosyncellus, Patrios Theochritos. It was not God’s will. But there is much more I could say about that, and I do not want to take up your time. The second matter concerned the monasteries, an important subject, but I will say no more about it now. At the end, please take a small booklet I published on Church property, and please read it. Yes.

Now I turn to the new subject, prompted by the words, ‘Lord, increase our faith.’ At the end of my previous talk, after looking at the whole sorry state we have reached, so low that people of other faiths, Jews, Turks, and other nations can teach us a lesson, while we have fallen so far morally, religiously, and in the life of the Church, I said that something bad would happen.

Yes, something bad will happen. I am not the one who says it; Christ says it. Christ warns us that hard and terrible days will come for humanity. Bitter days will come: days of famine, of hunger; of pestilence, disease and epidemics that sweep through humanity; and of great earthquakes in various places.

Christ spoke of these things. Today I come to the pulpit with a disaster on my mind, one that has shaken the whole world.

Less than twenty days ago, far away, thousands of kilometers from here, a terrible event took place, one foretold in the Scriptures. There in Colombia stands a high mountain, like the Alps. Just as the Alps are Switzerland’s highest mountains, Colombia too has such a mountain.

There is a mountain about 4,500 meters high, higher than Olympus. Its summit is covered in snow and ice, ice that had lain there for ages. Down on the plain, a river rushed by. The people in the towns were enjoying themselves, celebrating, getting married and going about their lives. They had no warning. Then, suddenly, O my God, my God!

The mountain’s summit split open. It flashed, lighting up the world. The temperature rose to one hundred, two hundred, three hundred degrees, melting snow that had lain there for thousands of years. And the mouth of the volcano spewed like a wild beast. Have you seen it? Forgive me for using an unpleasant image.

Have you ever seen a drunk outside a tavern, vomiting again and again? Have you seen a dog vomit? That is how the mountain spewed out rocks, stones, fire, and lava, whole rivers of it.

They came rushing down and mixed with the river water, turning into an immense river of mud. It covered an entire city and buried it. Here we will see what lies beneath one meter of mud; there, 25,000 people were buried beneath four meters. The whole world mourned.

Should we rejoice? No! Are those people sinners? Certainly they are. But we are greater sinners! We are greater sinners, because we have the truth, Orthodoxy, and we put none of its teachings into practice. So what does this volcano teach us? That if we do not repent... What does it say next? What does it say? ‘You will all likewise perish.’ Expect some calamity. It happened far away, so we did not feel it. But just imagine, God forbid, O Most Holy Theotokos...

God forbid, O Most Holy Theotokos, O Holy Lord, and holy martyrs, God forbid that we should be swallowed up. Or imagine the summit of Mount Olympus opening one day, spewing lava and covering all of Larissa.

What mourning there would be throughout Greece!

Such things are happening in our days. But what is their cause? Let the atheists and unbelievers say what they will. We believe that not even a bird falls to the ground without God’s will. We believe that not even a leaf falls from a tree without God’s will.

We believe that even the hairs of your head are all numbered. We believe that behind every event in nature stands the great power of God. Open the Psalter and read: “He looks upon the earth and makes it tremble; He touches the mountains and they smoke.”

Yes, that is so. Ask John Chrysostom. After the earthquake in Antioch, people asked him, “Teacher, why was there an earthquake? What is happening?” And John Chrysostom answered from the pulpit in Antioch: “The cause of the earthquake is God’s wrath, and the cause of God’s wrath is our sins.”

He named some grave sins of his time: swearing oaths, greed, the rich people’s love of money, and blasphemy. These, he said, had brought the earthquake. Yes. And so it is with that volcano, and with other volcanoes that seem to be asleep.

Here in Greece, too, there are about fifteen volcanoes. The most fearsome is the volcano on Santorini.

We have volcanoes near us, volcanic peaks. They are dormant volcanoes. They sleep, then they will wake; they sleep, then they will wake; they sleep. O my God, my God! Earthquakes in one place and another, terrible and dreadful events. Seismologists count some five hundred volcanoes scattered across the earth. But, my dear friends, I want to show you something else. Volcanoes. The harm caused by natural volcanoes, so to speak, is small. It is small. They destroy the body; they wear down the body, which came from the earth and will return to the earth. But there is another, greater kind of destruction, caused by a different kind of volcano. We do not recognize them or sense them. They destroy the incorruptible soul, not merely the mortal body. Do not fear those who kill the body but cannot kill the soul. What are these volcanoes?

I’ll tell you about one volcano. Perhaps you won’t take it seriously. Why does it matter? Because the destruction it causes is far greater. What is it? That vile television. It is a volcano of the devil. It stays on for hours, broadcasting and spewing, spewing, spewing, spewing.

It spews a whole river of filth and impurity. The river that came from the volcano in Colombia was clean by comparison; it carried none of this moral filth. This river is full of dirt, impurity, and mire.

It is a volcano that sends its vile filth to the farthest corner of Greece: obscene words and shameful deeds.

…and it has become our teacher. Beneath this filth, parents, the young are being buried. That is what it has come to: the young are being buried. Just try to dig them out. Just try. In Haiti, rescue crews managed to dig quite a few people out from beneath the mud. But here, who will dig out these children, in whom love for their homeland has died, faith has died, and everything beautiful and noble has died? Unheard-of things, the result of the influence of what they had for a teacher.

Down with the family, down with religion, down with our homeland! Yes, that is the campaign it has waged. And what have we done about it?

And what are the results? You ask me? In Lamia, people are weeping. They never imagined this could happen. Athanasios Diakos, a hero of the Revolution, said, “See what a time Death has chosen to take me.”

When the earth is in bloom and the grass is growing.

A hero, a hero who marks a turning point in our lives. We erected his monument and made it beautiful. The other night, those children, those dead children, who would have been better off buried beneath the mud of Colombia, climbed up on a ladder and broke off his fingers. They mutilated him and took one of Athanasios’s fingers as a souvenir. Oh, my God, my God! So you see why I tell you that this volcano is active.

And now this volcano keeps sending out flames, ash, and lava. It covers the whole Greek soul and buries our young people, though it is no real volcano. The harm it does is immense. Someone rightly said that television has brought greater destruction to the world than the bomb brought to Nagasaki. And the man who invented television, now an old man...

He curses the day he brought it into the world, and he has turned off his own television. The inventor of television in America weeps and mourns over the terrible effects it has had on the world, through its misuse, of course.

So he weeps and sighs and has turned off his television. And you, you, make the decision tonight to turn yours off. The inventor himself has turned his off in America. What about you? Ah, how blessed it is to speak to ears that listen!

Yes, that is how things stand. It broadcasts into our homes, and it has produced a new kind of person, one you do not understand. “My pupil won’t listen to me,” says the teacher. “My child won’t listen to me,” says the mother. The teacher and the preacher say the same. They listen to no one. Why? They have closed their ears to us. Their ears have another teacher, a teacher of the devil. He teaches them with skill, and the children are glued to him. They yawn at their desks, but at night they stay awake watching him and taking in what he puts before them.

We live in the age of the television shaped person, created by the eruption of this dreadful volcano. Our televisions and radios are active volcanoes. So is the press: newspapers, magazines, pamphlets, and the books flooding out of six or seven publishing houses in Athens, books that promote atheism and insult God day and night.

A volcano that keeps spewing forth and spreading its contents. What are the results? Didn’t you read about the young man in Amaliada, I think it was? He went to the library there and took out one of those books about religion. He asked me here for a book, too. What he read left him so disheartened, filled his heart with such despair, that he took his own life. There you have it, just this one case.

Television is a volcano. Radio is a volcano. Printing is another active volcano, along with others at work in our homeland. And there are smaller but still dreadful volcanoes: the four thousand discotheques, centers of the devil, constantly spewing lava and destroying our young people.

And sadly, even Bulgaria puts us to shame. Bulgaria has a communist regime; its rulers are atheists. Yet they issued an order: after eight o’clock, no young person is to be out on the streets. Anyone who is will be arrested, along with his father and mother. Here, satanic, dark forces are working to destroy our blessed nation, and we are asleep.

I have spoken about natural volcanoes and symbolic volcanoes, which hurl out the lava of spiritual sin. Now I will show you another volcano, the most terrifying of them all.

It is not far away. It is very close. Perhaps you do not have it. I do, weep for me.

The volcano is in the heart. Yes, in the heart. Ever since our first ancestors, Adam and Eve, sinned, disobeyed God, and put their own will above His, sin has lived in every human being. And it is a terrible volcano.

You go to receive Holy Communion. You confess your sins. You give the impression of being a holy person. ‘My God, my God,’ you say, ‘now I am a saint.’ Then suddenly the human heart shakes. An earthquake comes, and the volcano opens. What sets it off? A single glance.

From a single glance. Do you think it was a small thing when Christ told us not to look with a lustful gaze? David, David, from the upper room of his palace, cast one glance at a naked woman and committed two grave sins: adultery and murder. He wept for the rest of his life. One glance, and a volcano erupts.

O my God, what a volcano there is in our hearts! Do you not feel it? Do you not feel it? Do you not feel it? This volcano has seven or eight peaks. It has many peaks.

One of those peaks is the volcano of anger. It would be better for a volcano to erupt inside the house than for a husband’s anger to erupt against his poor wife. One night, at midnight, a woman came to the Metropolitan’s residence and rang the bell. It kept ringing. I go to bed late, so I went downstairs. When I saw her, I was afraid to open the door.

I thought someone might be playing a trick on me. So I called, ‘Theoklitos, wake up!’ Theoklitos woke up, that blessed young man who has served me at the bishop’s residence for eighteen years. We went down and let her in. What did we see? She had been stabbed, stabbed.

Blood was flowing. And behind her stood the man with a knife. The volcano of anger! And who among us, my sister, does not have that volcano in the heart? Who has not felt it erupt? Such a volcano of anger, such a volcano of revenge. “Ah, I’ll eat you alive!” An Englishman came to Greece. He knew the language well, and he went into an elegant tavern where prominent people gathered. There he kept hearing them say, “We ate him up! We ate him up!” He was frightened. “What is going on here?” he thought. “Do they eat people?” Of course they were not cannibals. They meant it figuratively: “I destroyed him. I brought him down. I finished him off. I fired him. I beat him. I ruined him.” That is the volcano of revenge. An eye for an eye and a tooth for a tooth. “Your death is my life”, the slogan of this vengeful age.

Another volcano is the burning desire for adultery, fornication, and the sins of the flesh.

Every day the newspapers drip with blood from these volcanoes erupting in towns and villages: family tragedies that even Shakespeare could not describe. Such volcanoes!

There is another terrible volcano, a cause of conflicts and wars throughout the world.

Do you see these great, wide sleeves? Pride is hidden inside them. That is the volcano of pride. Even if you tell yourself you are nothing, pride can still be there.

Pride: these are the volcanoes still erupting. If they were put out, oh, if they were put out! Put out that volcano, and the dove of peace would fly up to heaven.

Then there would be peace, peace throughout the world. I do not mean the Pax Romana, the peace of the Roman Empire, or the peace of America or Russia. Behind all those kisses and embraces lies something terrible.

I have no more time. I will leave a spark for next Sunday, when you will hear more about these things. These are the volcanoes at work in our hearts. They must be put out, for they continually shake humanity.

Yes. Just a few more minutes and I will finish. Bear with me; it is raining outside anyway, so wait for the rain to stop. Now then, we are living in days when volcanoes are erupting. What must we do? What must we become?

Tonight I urge you to read chapter 17 of Luke. What does Luke say there? Read it for yourselves. I’ll give you the meaning of Christ’s words rather than read the passage and keep you longer.

Christ himself says this. He spoke to the Apostles, and through them to all humanity in every age: “You live in a deeply corrupt world, a world of madness, debauchery, and crime. That is the world you live in. It is full of traps, full of ambushes, full of dangers and temptations. So you are in danger in this world, even if you do not see it.”

I urge you to be careful. I want to stress this: a wicked person, man or woman, can harm you more than the devil can. So beware of people. ‘Take heed to yourselves,’ He says. And He told them more besides.

When the Apostles heard this, they were very afraid. They saw how hard their task would be: a handful of people going out into the whole world to spread the Gospel. They trembled, wondering how they could carry out their mission.

Then they knelt before Christ and said, ‘Lord, increase our faith. Increase our faith. Give us faith.’ And Christ answered, ‘If you have faith the size of a mustard seed, you will accomplish the greatest things, the greatest miracles.’

You could tell the mountains to uproot themselves. You could tell Mount Olympus, for example, to uproot itself and sink into the sea. Even the stars would fall from the heavens, if you had faith the size of a mustard seed.

What is a mustard seed? Have you seen one? I have. It is tiny, reddish, no bigger than the head of a pin. Yet you put that one little seed into the earth, and a lovely little tree grows.

Palestine is full of such trees, lovely little trees.

Let someone try to make a seed. Let all the agricultural experts and scientists come together and try to make one mustard seed. A seed falls into the earth, receives water and warmth, is brought to life by the sun, and a whole tree grows from it.

My God, what wonders there are in the world! You marvel that a great tree can grow from one tiny mustard seed. Marvel still more that one small person, a Christian, can bring about such great good.

A mustard seed. I was reading about the great corruption in America. Russia will be punished for its atheism; America will be punished for its dissipation, for Hollywood, for its great corruption.

Yet there are Christians in America, faithful people everywhere. Christ’s words made a deep impression on some of them: ‘If you have faith the size of a mustard seed’, strong, living faith. Those words moved them so much that they formed a brotherhood called the Mustard Seed Brotherhood.

The women, men, and children wear a medallion. Is that what you call it? A medallion? Yes, a medallion. Some made theirs of gold, some of silver, some of other metals, and hung them around their necks. Inside is no photograph of a sweetheart, a husband, or anyone else. Inside is one little mustard seed.

One mustard seed. The Mustard Seed Brotherhood works in many ways, even in some of the most corrupt cities in the world. Lord, give us faith. Increase our faith.

Yes, for faith is shaken in our day. So what must we do, brothers and sisters? One, two, three, and I am done. First, we must have deep faith: faith that this universe did not come about by chance, but was created by God, who is all-wise, all-good, and almighty.

And a more particular faith: that what happened here on earth beneath the stars is no lie. It is the greatest event in human history. The Lord Jesus Christ took flesh from the most pure blood of the Most Holy Theotokos (All-Holy). He walked among us, was baptized, was tempted, was crucified on Golgotha, rose from the dead, and ascended into heaven.

This is the faith I have proclaimed everywhere, even in the smallest villages, and I will say it again and again: beneath the stars there is no name greater than the name of Jesus Christ.

So let others put their faith in one party leader, another in a second, another in a third party. Let them. They are unfortunate people, for those they trust and regard as great and exalted are earth and ashes.

A person passes through this life like a shadow. Let others talk about those leaders, whatever their names may be, however splendid they may appear to the world.

They are dwarfs beside the giant who came into the world to save it. So let us have faith in Christ: ‘Christ Jesus came into the world to save sinners, of whom I am the first.’

Deep faith! Better for the sun to go out than for our faith to go out. We may be able to live in darkness, but we cannot live without faith.

Yes, faith like that. As the psalmist says, “I have hidden Your words in my heart.” Second, do not hide your faith. Confess it. Let it show in your actions.

When you are walking down the street and hear someone blaspheming, do not pass by indifferently. Go up to him and speak kindly and courteously, as Saint Cosmas of Aetolia advises. Say what he said: “Insult my mother or my father, and I forgive you. Cut off my nose and ears, and I forgive you. Cut me to pieces, and I forgive you. But if you blaspheme the Most Holy Theotokos and Christ, I cannot bear to look at you.” Confess your faith with your lips and from your heart. When you get into a car, board a plane, or travel by train, make the sign of the Cross. And when it is time to eat, here is something I was glad to hear, a Christian was invited to dine with some important people. When they sat down, he stood up and made the sign of the Cross.

They laughed at him and mocked him for acting like a priest. So he said, “I am leaving. Your words have filled me; you may eat your bread.” Well done!

You make the sign of the Cross when you are alone. Why, then, do you fail to confess your faith when you are among unbelievers and atheists? If you confess Christ, He will acknowledge you; if you deny Him, He will deny you. We must be courageous in confessing our faith.

First, deep faith. Second, faith that we confess with our lips. Third, we must proclaim the faith. Proclaim it everywhere. How glad I was today to see some children!

There were about a hundred of them, children from the brotherhood who are up at the camp. I had told them, “Children, I want you to form groups of three. Each of you, bring three others.” “But three is difficult,” one of them told me. So when I saw them today, I asked, “Have you done anything?” And some of the children told me, “We brought our groups of three.” This is something I apply in Russia as well.

Here, each of you stands alone. You have no groups of three. Form groups of three, all of you, in honor of the Holy Trinity: Father, Son, and Holy Spirit. A Christian who does not draw another person to the faith is no Christian. Pass on the fire of faith. Look how the Communists spread their ideas, and how the Millennialists have grown in number.

Go from house to house, from street to street. I give you this charge: each of you must gather a circle of believers and proclaim the Gospel as widely and as deeply as you can throughout society.

I say this especially to the women, who make up most of the Christian congregation. A hundred women come to church, and ten men. May you be blessed, may you be blessed! Today, become proclaimers of the Gospel.

Take Saint Catherine, whose feast is tomorrow, as your example. She was one woman, one woman, yet she confessed the faith openly, and her preaching was filled with fire.

With the sword of the Spirit, the word of God, she overcame a hundred philosophers. And through her witness, 352 people came to believe. There is a grain of mustard seed for you!

It fell into the earth, and from Saint Catherine grew a beautiful tree of 352 Christians. Do you see? This is the Gospel. What a great thing it is! It is no myth; it is real.

First, deep faith. “Lord, increase our faith.” Increase our faith, increase our faith! Finally, faith must go beyond words. This is the hardest thing of all: it must become something we live. Then atheists will have no cause to say, “Christianity is good, and the Gospel is beautiful, but who will live by it? Was that only for those days?” It is for today.

Let each of us become a fifth Gospel, a Gospel shown in living pictures, one that people everywhere can see and read, so that they may believe. Let our light shine before others, that they may see our good works and glorify our Father in heaven. Lord, increase our faith! Kneel and ask God to give us great faith: the faith of our fathers, of the heroes of 1821, of the heroes of 1912, and of the heroes of 1940. Faith, faith, faith! Faith carried this small nation to the mountaintops. Now we live in years of unbelief.

Those young men had little, but they had fire in their hearts. Kolokotronis, the elder, spoke to them. He told the young people: “When we took up arms, we said, ‘First, for the faith, and then for our country.’” If we believe, we shall stand; if we do not believe, we shall perish. Hold fast to the faith.

The faith of our forefathers. We live in terrible times, like the days of Noah and the days of Lot. People have sunk lower even than the animals. So, in times like these, hold fast to the faith. Even if you are the only believer in your home, among your father and mother, your children, and even your grandfather. I know of a young person in Viona who said to me, “Father, no one in my house believes.”

An elderly man says, “My child, the others have passed away, and I am left alone, alone.” Yet he says, “I believe, Lord.” Even if you are the only believer in your home, if your husband, your wife, or your children do not believe, say, “Lord, increase my faith.” And you, my child, if you are at school among a hundred or two hundred young people reached by that lava of unbelief, hold fast to your faith.

You are the lava that has buried the volcano of television beneath it. And if you are at a school where the teachers do not believe, cry out in your classroom, “I believe, Lord.” Be like a grain of mustard seed. Whether you serve as an employee in an office, work in a factory, serve in the army, or find yourself anywhere else, remain faithful. Do not give way. Do not give way. Hold your head high. Stand firm, children of Greece, with courage and a noble spirit. Believe, and say, “I believe, Lord. I confess that You are the true God.” If I ever cease to believe, I do not want to live. Lord, let me die before that happens. And if that accursed day comes, a satanic day, a day of the Apocalypse, when the sun, moon, and stars grow dark, and even if all ten million Greeks cease to believe and you alone remain faithful in Greece, do not bend the knee. Remain faithful unto death. Fear not, little flock. The few will overcome the many.

The Lamb will triumph, not the wolf, the lion, or the wild beasts of the Apocalypse. Remain faithful, as courageous believers have remained faithful down to our own day. Saint Cosmas of Aetolia warned that days would come when they would take your homes, your fields, your money, everything.

You will be left with nothing. Hold on to two things, two things that you need: your soul and Christ. Even if the whole world rises against us, it cannot overcome Christ. To Christ, the victor through all ages, be glory and honor unto ages of ages, my dear Christians. Amen.

Παναγία Δέσποινα, Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Προφήται και Απόστολοι, Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, πρεσβεύετε υπέρ του ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν. Χαίρε, ευσεβές ακροατήριο. Χαίρο που σας βλέπω εδώ στην αίθουσα. Και η χαρά μου θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη, εάν μου απαντήσετε σε ένα ερώτημα. Εάν μου απαντήσετε σε ένα ερώτημα, θα πετάξω στα ουράνια.

Αν δεν μου απαντήσετε, δεν θα σας κατηγορήσω. Το ερώτημα είναι ότι προ μηνός ήμουν πάλι εδώ, δεν είναι έτσι; Ήσαστε εδώ σωματικώς ή ψυχικώς; Σωματικώς ή ψυχικώς; Αν είστε ψυχικώς, θα αποδειχθεί. Ενθυμείσθε τι είπαμε; Εδώ είναι καλά, θυμηθείτε. Στα παλιά τα χρόνια, τα ευλογημένα χρόνια, που το κήρυγμα ήτανε σπάνιο και περνούσανε οι ιεροκήρυκες σαν τον Άγιο Κοσμά, αν μέσα στα 20, 30, 50 χρόνια οι Χριστιανοί εκείνης της εποχής, σαν διψασμένα λάφια, τρέχανε και τους ακούγανε και ροφούσαν τα λόγια τους σαν διψασμένη γη που διψά την βροχή, το νερό.

το νερό και τα φυλάγανε βαθιά μέσα στις καρδιές των και τα λέγανε στις γυναίκες των, τα λέγανε στα παιδιά τους, στα εγγόνια τους, και έτσι από γενιά σε γενιά φτάσανε μέχρις ημών τα λόγια του Κοσμά και των άλλων προφητών. Ευτυχισμένοι οι χρόνοι που ήκουαν το λόγο του Θεού με τέτοια προθυμία, που δεν υπήρχαν τηλεοράσεις και δεν υπήρχαν ραδιόφωνα και άλλα μέσα που απασχολούν πολύ σήμερα τον άνθρωπο. Σήμερα, βέβαια, και εμείς αισθανόμαστε.

Εστανόμεθα ιδιαίτερα χαρά, εάν μάθομαι τι μας τι είπαμε εδώ. Δεν σας κατηγορώ. Δεν ξέρετε ποια χαρά αισθάνομαι. Να, σήμερα ομίλησα, εδώ είναι ο πάτερ Δημήτριος, ομίλησα στον Άγιο Ευθύμιο, που εκεί είναι ιερεύς ο αγαπητός μας πάτερ Δημήτριος.

Εκεί λοιπόν ομίλησα. Στο τέλος με πλησιάζει ένας με δάκρυα στα μάτια. Ποιος είσαι λέει, δεν με γνωρίζεις, πού να σε γνωρίσω Σε θυμούμε από το Μεσολόγγι που εκήρυτε στη Δαγία Παρασκευή Παρακαλώ, μετρήστε με τα δάχτυλα: 50 χρόνια.

Και θυμείτο τα λόγια που εγώ τα έχω ξεχάσει. Εδάκρισα, εδάκρισα Τους συναντώ και σε άλλα μέρη, Χριστιανούς που μου υπενθυμίζουν κηρύγματα που ακούσανε προ 30, 40, 50 χρόνια στις διάφορες πόλεις που εκήρυξα τον Λόγο του Θεού.

Αυτή είναι η χαρά μας. Μακάρι οι λαλούντες εις ώτα ακουόντων, λέει το Πνεύμα του Θεού. Και γι’ αυτό πάλι ρωτώ: τι ενθυμείσθε; Δεν σας κατηγορώ, γιατί μέσα σε αυτό το φοβερό πλέγμα των μεριμνών, πάσα να προφόμεται μεριμνάν, που λέει το Ευαγγέλιο, το λέει και ο Κυριολογικός.

Δύσκολα κι εγώ, σαν γέρος που ασχολούμαι με αυτά, τα ενθυμούμαι.

Τα φοβερά σκοτάδια, που βάδιζαν μέσα στα σκότια, είχαν μόνο τη φωνή της συνειδήσεως, των άγραφων νόμων, και κατόρθωσαν αυτοί, σπάνια παραδείγματα, να φτάσουν σε ευαγγελικά ύψη αρετών, να πραγματοποιήσουν προ Χριστού εντολές του Χριστού, ως περί όρκου και άλλων πραγμάτων που είπαμε.

Και να προσθέσω ακόμα ένα, για να ζωντανέψω τη μνήμη του παρελθόντος κηρύγματος. Πάμε στο 400 π.Χ., στην εποχή πάνω κάτω που ζούσε ο Σωκράτης. Η Αθήνα ήταν γεμάτη είδωλα, κατείδωλον την ονομάζει, κατείδωλον την ονομάζει ο Απόστολος Παύλος, γεμάτη είδωλα. Αν μετρούσες τα είδωλα και τους ανθρώπους, περισσότερα ήταν τα είδωλα. Κάθε σπίτι ήταν και είδωλα, και ήταν ψεύτικοι θεοί. Και όμως, μέσα στην Αθήνα του 400 π.Χ., που έβραζε η ειδωλολατρία, ούτε ένας δεν βλασφημούσε τον Θεό, τους θεούς. Ούτε, όποιος τολμούσε, δεν μπορούσε να ζήσει ούτε 24 ώρες μέσα στην Αθήνα.

και αυτός ο Κράτης ο φιλόσοφος επί τυπωνία ότι βλαστιμεί τα θεία δε σεβατους Θεούς καταδικάστον να πει το κόνιο. Τώρα γεμάτη η Αθήνα από ναούς και χριστιανούς. Γεμάτη η Αθήνα από ναούς και χριστιανούς.

Ω Θεέ μου, Θεέ μου. Ο Λάκτρος δεν βλαστιμούσαν τους Θεούς του. Εμείς αν είχαμε ένα ραντάρι επάνω στο λικαβητό

Πολυκαβητό που να πιάνει τις βλαστημίες που βλαστημίσανε μόνο σήμερα μέσα στην Αθήνα, πόσες ήταν; Χίλιες, δύο χιλιάδες, τρεις χιλιάδες; Χιλιάδες βλαστημίες. Πού είναι λοιπόν; Τα έθνη μας διδάσκουν, οι λάτρες μας διδάσκουν, που σέβονται να ήσαν ευλαβείς προς τον Θεό. Αυτά, αγαπητοί μου. Τώρα πάλι είμαι εδώ επάνω, θέλω να ελπίζω ότι λαλώ εις ώτα ακουόντων. Τώρα πάλι εκ νέου είμαι εδώ. Η αιτία που ήρθα στην Αθήνα είναι ότι είχαμε σύγκληση Ιεραρχίας. Ξέρω, σας βλέπω να ζορίζετε τα μάτια σας. Έχετε περιέργεια, θέλετε νέα να μάθετε. Επαινώ την περιέργειά σας. Και μακάρι όλοι οι Έλληνες, όλοι οι Χριστιανοί, να είχαν περιέργεια, ζήλο και ενδιαφέρον να μάθουν τα νέα της Εκκλησίας. Θα ήταν πολύ διαφορετική η Εκκλησία μας. Τελεία αδιαφορία. Άμα πειράξουν το σπίτι μας, μας σπάσει ένα παλιόπαιδο το τζάμι του σπιτιού μας, ω θύλα γυρώναθα. Αλλά εδώ που γίνεται καταστροφή στην Εκκλησία, μεγάλη.

Μεγάλη Φθοράς Εκκλησία, που είναι το σπίτι ο ήχος του Θεού, δεν έχουμε ενδιαφέροντα τι αυτά. Και αυτή η αδιαφορία είναι ο μεγαλύτερος, κατ' εμέ, συντελεστής της διαφθοράς της Εκκλησίας του Χριστού μας.

Μάλιστα. Έχετε λοιπόν περιέργεια, επαινώ την περιέργειά σας και παρακαλώ τον Θεό να ευχηθείτε θερμά στον Θεό. Οι αρχιερείς μας να γίνουν λέοντες πυρ πνέοντες. Τα νέα, θα πείτε, πάλι πειμε; Θα σας πω λίγο τι, θα ικανοποιήσω λίγο την περιέργειά σας.

Ότι συνήλθε η Ιεραρχία, συνήλθε η Ιεραρχία να εκλέξει νέους αρχιερείς. Ας έχει δόξα ο Θεός, εβγήκαν σεμνή Ιερά, σεμνή Ιερά, πολύ σεμνή Ιερά εβγήκαν

Βέβαια, αγωνιστικοί δεν είναι όπως εμείς τους θέλουμε. Πάνω λίγο, αλλά αυτό δεν εξαρτάται από τον Θεό.

Παραλίγο να βγει και ένας που δεν τον έχρισε ο Σεραφείμ. Ποιος ήτανε; Ο πρωτοσύγκελλός μου, ο Πάτριος Θεόχρητος. Δεν είναι το θέλημα Θεού. Ας, άλλα, αλλά, αλλά, είναι πολύ το αλλά. Δεν θέλω να απασχολήσω την αυτή. Επίσης, ως το δεύτερο θέμα ήταν τα μοναστηριακά, μεγάλο θέμα, σπουδαίο θέμα, αλλά αυτό δεν σας λέγω τίποτε. Θα σας παρακαλέσω στο τέλος να πάρετε ένα μικρό βιβλιαράκι που εξέδωκα περί εκκλησιαστικής περιουσίας. Το διαβάστε, παρακαλώ. Μάλιστα.

Και τώρα προχωρώ, προχωρώ στο καινούργιο θέμα, στο νέο θέμα που ήρθε με το ρητό κύριε πρόσθεση μην πίστε Ότι στο τελευταίο, στο τέλος της προηγουμένης ομιλίας μου, στο τέλος, ύστερα από μια επισκόπηση της όλης αθλιότητός μας, που φτάσαμε σε τέτοιο σημείο ώστε να με διδάσκουν οι αλλόφυλοι και οι Εβραίοι και οι Τούρκοι και τα άλλα έθνη, και εμείς να έχουμε καταπέσει πάρα πολύ ηθικώς και θρησκευτικώς και εκκλησιαστικώς, είπα ότι κάποιο κακό θα συμβεί.

Ναι, θα συμβεί κακό, δεν το λέγω εγώ. Το λέει ο Χριστός, προειδοποιεί ο Χριστός. Ότι θα έρθουν οι μέρες δύσκολες και μεγάλες, οι μέρες της ανθρωπότητος. Θα έρθουν οι μέρες πικρές. Θα έρθουν οι μέρες που θα γίνουν λιμοί, πείνα δηλαδή, και λοιμοί, ασθένειες, επιδημίες που θα θερίζουν την ανθρωπότητα, και σεισμοί κατά τόπους μεγάλοι.

Τι αυτά είπε ο Χριστός. Ε, σήμερα αναβαίνω το βήμα κάτω από την εντύπωση, την παγκόσμια εντύπωση που συγκλόνισε την ανθρωπότητα.

Ότι δεν είναι πολύς καιρός, ούτε 20 ημέρες, που κάπου μακριά, 4 χιλιόμετρα, χιλιάδες χιλιόμετρα, σε κάποιο μέρος έγινε ένα φοβερό γεγονός, προφητευμένο από τας Γραφάς, ότι εκεί στην Κολομβία υπάρχει ένα βουνό, ψηλό βουνό, σαν τις Άλπεις. Όπως οι Άλπεις είναι το υψηλότερο βουνό της Ελβετίας, έτσι και στην Κολομβία είναι ένα βουνό.

Είναι ένα βουνό ψηλό, 4.500 μέτρα, πιο ψηλό από τον Όλυμπο, και αυτό το βουνό χιονισμένο, κορυφή, πάγοι, αιώνιοι πάγοι. Κάτω στην πεδιάδα έτρεχε ορμητικός ένας ποταμός. Οι κάτοικοι των πόλεων διασκέδαζαν, γλεντούσαν, παντρεύονταν, γλεντούσαν, τα πάντα κάνανε, κανένα νέο δεν είχαν. Ξαφνικά, ω Θεέ μου, Θεέ μου.

Άνοιξε η κορυφή του βουνού, άστραψε, φωτίστηκε ο κόσμος, υψώθηκε η θερμοκρασία, 100, 200, 300 βαθμούς, έλιωσε τα χιόνια που χιλιάδες χρόνια ήταν άλιωτα. Και ξερνούσε και το στόμα του, σαν άγριο θηρίο, το στόμα του ηφαιστείου. Έχετε δει; Μια αηδής εικόνα είναι, επιτρέψτε να την αναφέρω.

Είδατε, είχατε δει, έχετε δει πίσω έξω από καπηλεία καμιά φορά μεθυσμένους να ξερνάνε, να ξερνάνε, να ξερνάνε. Έχετε δει σκυλιά να ξερνάνε. Έτσι το βουνό αυτό ξερνούσε, ξερνούσε βράχια, πέτρες, φωτιές, λάβα, ποτάμια ολόκληρα, ολόκληρα.

Κατεβήκαν ορμητικά κάτω, ανακατευθήκανε αυτά μαζί με τα νερά του ποταμού, έγιναν μία λάσπη, ένας ποταμός λάσπης απέραντος και σκέπασε, παρακαλώ, μία ολόκληρη πόλη, τους την έθαψε. Εμείς θα τα δούμε κάτω από ένα μέτρο, αυτοί, 25 χιλιάδες άνθρωποι, θάφτηκαν, παρακαλώ, κάτω από τέσσερα μέτρα. Πένθος παγκόσμιο.

Τι χαίρον! Όχι! Είναι αμαρτωλοί αυτοί! Αμαρτωλοί, ασφαλώς! Εμείς είμαστε αμαρτωλότεροι! Εμείς είμαστε αμαρτωλότεροι! Γιατί έχουμε την αλήθεια, την Ορθοδοξία, και τίποτε από όσα μας διδάσκει η Ορθοδοξία τα εκτελούμε. Και συνεπώς, τι μας διδάσκει το ηφαίστειο αυτό; Ότι εάν δεν μετανοήσουμε... Παρακάτω, τι λέει; Τι λέει παρακάτω; Ομοίως απολείσθε. Περιμένετε κάποιο κακό. Ήταν μακριά και δεν το αισθανθήκαμε. Για φανταστείτε, μη γένοιτο, Παναγία...

Μη γένοιτο, Παναγία μου, και Άγιε Κύριε, και Άγιοι Μάρτυρες, μη γένοιτο να γίνουμε βορά. Ή φανταστείτε μια μέρα ο Όλυμπος να ανοίξει επάνω η κορυφή του και να ξερνάει λάβα και να σκεπάσει ολόκληρη τη Λάρισα.

Πω, πανελλήνιο πένθος.

Αυτά γίνονται στις ημέρες μας. Οι ημέρες μας γίνονται. Μα ποια αιτία; Δεν πέφτει, ας λένε οι άθεοι, ας λένε οι άπιστοι. Πίστη μας είναι ότι ένα πουλί δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Θεού. Πίστη μας είναι ότι ένα φύλλο από το δέντρο δεν πέφτει χωρίς το θέλημα του Θεού.

Πίστη μας είναι ότι υμων δε και αι τριχες της κεφαλης πασαι ηριθμημεναι εισιν. Πίστη μας είναι ότι πίσω από όλα τα φυσικά γεγονότα κρύπτεται η μεγάλη δύναμη του Θεού. Εγώ το λέγω, ανοίξτε το Ψαλτήριο και λέει το Ψαλτήριο: ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται.

Μάλιστα, έτσι είναι, και ρωτήστε τον Χρυσόστομο, που λέει, τον ρωτήσανε μετά τον σεισμό στην Αντιοχία. Τον ρωτήσανε: «Δάσκαλε, γιατί ο σεισμός; Τι συμβαίνει;» Και απαντάει ο Χρυσόστομος από τον άμβωνα της Αντιοχίας: Ότι η αιτία του σεισμού είναι η οργή του Θεού, η αιτία της οργής του Θεού είναι τα αμαρτήματά μας.

Και αριθμεί μερικά αμαρτήματα σημαντικά, αμαρτήματα εποχής, όπως ήταν οι όρκοι και όπως ήταν η πλεονεξία και η φιλαργυρία των πλουσίων και όπως ήταν και η βλασφημία. Αυτά έφεραν τον σεισμό. Μάλιστα. Έτσι λοιπόν τα ηφαίστεια εκείνα, το ηφαίστειο εκείνο και τέτοια ηφαίστεια που κοιμούνται, φαίνεται ότι κοιμούνται.

Και εδώ στην Ελλάδα είναι καμιά δεκαπενταριά ηφαίστεια και φοβερότερο είναι το ηφαίστειο Σαντορίνης.

Κοντά μας έχουμε ηφαίστεια, κορυφές. Είναι σβησμένα ηφαίστεια, κοιμούνται, θα ξυπνήσουν, κοιμούνται, θα ξυπνήσουν, κοιμούνται. Ω Θεέ μου, Θεέ μου! Σεισμοί κατά τόπους, φοβερά και απαίσια γεγονότα. Μετρούν οι σεισμολόγοι ότι 500 ηφαίστεια είναι εγκατεσπαρμένα σε όλη τη γη, μάλιστα. Αλλά εγώ, αγαπητοί μου, έχω να σας δείξω κάτι άλλο. Ηφαίστεια. Μικρά είναι η ζημία που προέρχεται από τα ηφαίστεια, τα φυσικά, ούτως ειπείν, ηφαίστεια. Μικρά είναι η ζημία. Το σώμα καταστρέφουν, το σώμα φθείρουν, το οποίο προηγουμένως εις γην και εις γην να απελεύσει. Υπάρχει άλλη φθορά, μεγαλύτερη, που προέρχεται από άλλου είδους ηφαίστεια, που δεν τα καταλαβαίνουμε, που δεν τα αισθανόμεθα, που φθείρουν πλέον όχι το σώμα, το φθαρτόν σώμα, φθείρουν την άφθαρτον ψυχή. Μη φοβείσθε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων. Ποια είναι αυτά;

Θα σας πω ένα ηφαίστειο. Ίσως δεν δώσετε σημασία. Ποια είναι η σημασία; Η καταστροφή είναι πολύ μεγαλύτερη. Ποια είναι; Είναι η αισχρή τηλεόραση. Ηφαίστειο είναι του διαβόλου. Ανοίγει ώρες ολόκληρες και εκπέμπει, ξερνάει, ξερνάει, ξερνάει, ξερνάει.

Ποτάμι ολόκληρος, ποταμοφόρητος κάπου λέγει εκεί μια ιδιαίτερη ιδέα. Ξερνάει ένα ποταμό βορβόρου ακαθαρσίας. Εκείνος ο ποταμός που ξέρασε το ηφαίστειο της Κολομβίας ήτανε καθαρός, δεν είχε τίποτε μέσα. Εδώ είχε βρωμιά και ακαθαρσία και βούρκο.

Ηφαίστειο που ξαπολύει μέχρι τελευταίας γωνίας της Ελλάδος των βορβόρων, των ελεεινών και τρισάθλιων βορβόρων, των αισχρών λέξεων, των αισχρών πράξεων.

...και είναι διδάσκαλός μας και κάτω από τον βόρβονο αυτό, γονείς, εμπνεύστε, θάβονται οι νέοι, πάει πλέον, θάβονται οι νέοι. Άντε να τους ξεθάψεις, άντε να τους ξεθάψεις. Ποια συνεργεία θα μπορέσαμε στην Αμερική, στην Αϊτή, ξεθάψανε αρκετούς μέσα κάτω από τον βόρβονο των τάφων της λάσπης εκείνης. Εδώ ποιος θα ξεθάψει τα παιδιά που πέθανε μέσα η πατρίδα, πέθανε μέσα η θρησκεία, πέθανε μέσα ό,τι ωραίο και ιδανικό; Πρωτοφανή πράγματα, αποτελέσματα της επιδράσεως του μεγράφου που διδάστηκά του είχε.

Κάτω η οικογένεια, κάτω η θρησκεία, κάτω η πατρίδα. Μάλιστα, και έκανε αγώνα. Ποιον αγώνα κάναμε;

Μάλιστα, και τα αποτελέσματα ποια είναι; Με ρωτάτε, είναι πάτης στη Λαμία, κλαίνε στη Λαμία. Δεν το φανταζότανε ποτέ. Ένας από τους πιο αγμούς, ήρωας επαναστάσεως του Κουσένα Ήτον Αθνάστρος Διάκος Για δες καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει τώρα.

Που ανθίζει η γη και φυτρώνει το χορτάρι

Το κουρτάρι, ήρωας, ήρωας, σταθμός στη ζωή μας. Άρα να το στήσαμε, ωραίο όλο τον Άρα. Προχθές τη νύχτα, τα μισάκια, σκοτωθήκανε τα παιδιά αυτά, τα πεθαμένα, τα πεθαμένα παιδιά που προτιμότερο ήταν να βυθιστούν κάτω από τη λάσπη της Κολομβίας. Και αυτά τα παιδιά να βγήκανε με σκάλα τη νύχτα και σπάσανε τα δάχτυλά του. Τον ακρωτηρίαζαν και πήραν ως σουβενίρ το δάχτυλο του Αθανασίου. Ω, Θεέ μου, Θεέ! Να λοιπόν που σας λέγω ότι το ηφαίστειο είναι αυτό το οποίο είναι, βρίσκεται εν δράσει.

Επισυνεχεί τώρα έτσι και εκπέμπει φλόγες και τέφρα και λάβα και καλύπτει ολόκληρη την ελληνική ψυχή και θάφτει τους νέους μας, κάτι που δεν είναι ηφαίστειο πραγματικό. Και η συμφορά του είναι μεγάλη. Ορθώς είπε κάποιος ότι η καταστροφή, ότι η τηλεόραση έφερε καταστροφή στον κόσμο, Μεγαλύτεροι απ' ό,τι έφερε η βόμβα στον Αγκασάκη Και αυτός που έβρε την τηλεόραση, ένας γέρος πλάστη.

Καταριέται την ώρα που το έφερε και εδώ και έκλεισε τηλεόραση. Ο εφευρέτης τηλεοράσεως στην Αμερική κλαίων και θρηνών διά τα φοβερά αποτελέσματα τα οποία έφερε η τηλεόραση στον κόσμο. Από την κακή κατάχρηση εννοείται.

Λοιπόν κλαίει και αναστενάζει και έκλεισε τηλεόραση. Και εσείς, εσείς, εσείς, λάβετε απόψε την απόφαση να κλείσετε. ο Αφευρέτης θέλει οράσο σαν αμερική έκλεισε λέω εσείς Α, ωραία, τότε πως λαλώ εισότα μία ακούοντο.

Μάλιστα, έτσι είναι τα πράγματα. Ότι αυτό εκπέμπει μέσα. Και έτσι εδημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Ένα νέο είδος ανθρώπου που δεν τον καταλαβαίνετε. Δεν μου ακούει, λέει ο δάσκαλος για τον μαθητή. Δε μ' ακούει, λέει η μαμά μας για το παιδί, δεν μ' ακούει ο δάσκαλος, δεν μ' ακούει ο ιεροκήρυκας, λένε δεν μας ακούει, δεν ακούν κανένα, δεν ακούν. Γιατί; Έκλεισαν τα αυτιά τους και τα αυτιά τους έχουν άλλο παιδαγωγό, του διαβόλου παιδαγωγό, τον παιδαγωγό αυτόν ο οποίος με τέχνη, με μαεστρία, κατ' όρθο για διδάσκει, και τα παιδιά έχουν κολλημένα, χασμουριούνται στα θρανία, αλλά το βράδυ είναι ξενυχτισμένα έτσι, που μας έχουν αυτός μέσα και δημιουργεί.

Είμαστε στην εποχή του τηλεανθρώπου, τον οποίο δημιούργησε η έκρηξη του φοβερού αυτού ηφαιστείου που λέγεται Ηφαίστειο εν δράσει είναι οι τηλεοράσεις μας και τα ραδιόφωνά μας. Ηφαίστειο εν δράσει είναι ο τύπος, οι εφημερίδες, τα έντυπα, τα φυλλάδια, τα βιβλία που κατέκλυσαν 6 to 7 εκδοτικοί οίκοι στην Αθήνα που εκδίδουν αθεϊστικά βιβλία που υβρίζουν μέρα νύχτα τον Θεό.

Φέστιο που εκκρίνεται συνεχώς και σκορπίζουν. Ποια τα αποτελέσματα; Δεν διαβάσατε, δεν είδατε ότι ένας νέος κάτω στην Αμαλιάδα, νομίζω, που πήγε στη βιβλιοθήκη της Αμαλιάδος και πήρε, εδώ μου ζήτησε ένα βιβλίο και πήρε ένα βιβλίο από αυτά τα θρησκευτικά βιβλία και το διάβασε και τόσο απογοητεύτηκε από το βιβλίο, τέτοια μελαγχολία εγέμισε την καρδιά του από το βιβλίο, ώστε αυτοκτόνησε. Να λοιπόν, γίνε μόνο αυτός.

Φέστιο Φέστιο είναι οι τηλεόρασεις, η φέστιο των ραδιόφωνων, η φέστιο ενεργεία είναι ακόμα η οτύπωση, η δευγεία και άλλα οι φέστιες που λειτουργούν μέσα στην πατρίδα μας. Και ηφαίστεια μικρά αλλά σημαντικά και απαίσια είναι οι τέσσερις χιλιάδες δισκοτέκ, κέντρα του διαβόλου, τα οποία κρύγουν συνεχώς λάβα και καταστροφή της νεότητάς μας.

Τι μας ζητάς και ποιος μας ζητάς και δυστυχώς μας ζητάς και η Βουλγαρία. Βουλγαρία, ονοκρατικό καθεστώς είναι η Βουλγαρία, ονοκρατικό καθεστώς είναι, άθεοι είναι. Αν δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε, έβγηκε η διαταγή: 8 η ώρα δεν θα περπατάει νέος στους δρόμους, και όποιος περπατάει, κατευθείαν σύλληψη, και ο πατέρας και η μάνα. Εδώ πλέον σατανικές δυνάμεις, σκοτεινές δυνάμεις, απεργάζονται την καταστροφή του ευλογημένου μας έθνους και εμείς κοιμόμαστε.

Ομίλησα για φυσικά ηφαίστεια, ομίλησα για ηφαίστεια συμβολικά, άλλα ηφαίστεια τα οποία κρίνουν, εξακοντίζουν τη λάβα της πνευματικής αμαρτίας. Τώρα θα δείξω ένα άλλο ηφαίστειο, το τρομερότερο και φοβερότερο από όλα τα ηφαίστεια.

Δεν είναι πολύ μακριά, είναι πολύ κοντά. Ίσως να μην το έχετε, εγώ το έχω και κλάψατέ με.

Μέσα στην καρδιά είναι το ηφαίστειο. Μέσα στην καρδιά είναι το ηφαίστειο. Από την ώρα που αμάρτησε ο προγονός μας, ο Αδάμ και η Εύα, και δεν υπήκουσε εις τον Θεό και παρήκουσε τον Θεό και έθεσε το θέλημά της παραπάνω από αυτό, από την ώρα τώρα μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει πλέον αμαρτία, η οποία είναι τρομερόν ηφαίστειο.

Πας, κοινωνάς, εξομολογείσαι. Κηρίτης Κάνεις δείκτης. Δημιουργείς μια εντύπωση Αγίου Ανθρώπου. Ο Θεέ μου, ο Θεέ μου, α, σου λέει, τώρα είμαι Άγιος. Και ξαφνικά υποσείεται μέσα η καρδία του ανθρώπου, σεισμός, ανοίγει ηφαίστειο. Από τι; Από ένα βλέμμα.

Από ένα βλέμμα. Μάλιστα, είναι μικρό αυτό που είπε ο Χριστός, να μην βλέπουμε με πονηρό βλέμμα; Ένας Δαβίδ, ένας Δαβίδ, από μια ματιά που έριξε από το υπερώο του ανακτόρου επάνω σε μια γυμνή γυναίκα, διέπραξε δύο μεγάλα αμαρτήματα, μοιχεία και φόνο, και έκλαιγε όλη τη ζωή του. Από ένα βλέμμα, ηφαίστειο.

Ω Θεέ μου, τι ηφαίστειο είναι αυτό μες στην καρδιά μας! Δεν το αισθάνεστε; Δεν το αισθάνεστε; Δεν το αισθάνεστε; Και το ηφαίστειο αυτό έχει 7 to 8 κορυφές, δεν έχει μόνο κορυφή, δεν είναι μόνο κορυφή, αλλά είναι πολλές κορυφές.

Η μία κορυφή λέγεται ηφαίστειον της οργής. Προτιμότερο στο σπίτι να εκραγεί το ηφαίστειον, το ηφαίστειον, παρά να εκραγεί το ηφαίστειον της οργής του ανδρός εναντίον της ταλαιπώρου γυναικός. Ήρθε μια μέρα, νύχτα, μεσάνυχτα στη Μητρόπολη, χτύπησε το κουδούνι, κουδούνι, αχ, χτυπώνω, εγώ κοιμούμαι αργά, χτυπάει, κατεβαίνω κάτω, βλέπω μια γυναίκα, φοβήθηκα να την ανοίξω.

Μη μου κρεμάσουν οι πλανιώτες στα γράμματά μου κανένα κουδούνι. Και φωνάζω το θεόκητο, ξύπνα θεόκητε Και ξυπνάει ο Θεόκλητος, το ευλογημένο αυτό παιδί που 18 χρόνια με υπηρετεί στη Μητρόπολη. Λοιπόν, τελειώνω κάτω, μπαίνω μέσα, τι να δω Μαχαιρωμένοι ήταν, μαχαιρωμένοι.

Έτρεχαν τα αίματα. Και πίσω με ένα μαχαίρι, ο άντρας. Το ηφαίστειο της οργής. Και ποιος, αδερφή μου, δεν έχει μες την καρδιά αυτό το ηφαίστειο αυτό; Ποιος δεν το έχει το ηφαίστειο αυτό εν δράσει; Τέτοιο ηφαίστειο του θυμού, τέτοιο ηφαίστειο της εκδικήσεως. Αχ, θα σε φάω. Ένας Άγγλος, ένας ξένος ήρθε στην Ελλάδα και πήγε, ήξερε καλά τη γλώσσα, και πήγε σε ένα ταβερνείο και άκουσε εκεί πέρα, αριστοκρατικό ταβερνείο που μαζεύονται οι μεγάλοι, και άκουε να λέει «τον εφάγαμε, τον εφάγαμε». Τρόμαξε. Λέει: «Τι γίνεται εδώ πέρα;» Τι γίνεται; Τρώνε ανθρώπους, τρώνε ανθρώπους; Δεν εννοούσε αυτό, δεν ήταν κανίβαλοι, αλλά τρώνε κατάλληλο τρόπο, τον τρώνε κατάλληλο, τον εξοντώνω, εξόντωσης, σε έφαγα, σε έριξα, σε αποτελείωσα, σε απέλυσα, σκοπάνησα, σε διέλυσα. Αυτή είναι, είναι το ηφαίστειο της εκδικήσεως. Οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντας αντί οδόντος, και ο θάνατός σου, η δική μου ζωή, το σύνθημα του αιώνος εκδικητικού.

Υφέστιον άλλο είναι το θυμό της μοιχίας και φορωνίας και σαρκός.

Στάζουν αίμα καθημέρα οι εφημερίδες από αυτά υφέστια που εκρίνεται στις διάφορες πόλεις και χωρία με δράματα οικογενειακά που ούτε ένας Σαίξπηρ δεν θα μπορούσε να τα περιγράψει. Υφέστιο, μη τρώω απλώς τα υφέστια.

Ηφαίστειο άλλο, τρομερόν ηφαίστειο, αιτία παγκοσμίων συρράξεων και πολέμων.

Ευχή, Τα βλέπετε αράσα αυτά, λέει, τα μεγάλα; Μέσα εδώ, λέει, στα μεγάλα μανίκια είναι κρυμμένη η περηφάνεια. Είναι το ηφαίστειο της υπερηφανίας, είπες να στο μυαλό σου ότι είσαι τίποτα, πάλι έχεις την περηφάνεια αυτή.

Η περηφάνεια, αυτά είναι τα ηφαίστεια τα οποία είναι εν δράσει. Και αν αυτά τα ηφαίστεια σβήσουν τότε, ω τότε, εάν σβήσουν τα ηφαίστεια τότε, ω τότε. Αν σβήσεις το ηφαίστειο, τότε θα πετάξεις των ουρανών το περιστέρι.

Θα γίνει ειρήνη, παγκόσμιος ειρήνη. Όχι ειρήνη Παξ Ρωμάνα, ειρήνη της Ρωμαϊκής Επικρατορίας, όχι ειρήνη της Αμερικής ή ειρήνη της Ρωσίας, γιατί αυτά από όλα τα φιλήματα και αγκαλιάσματα είναι κάτι φοβερό.

Δεν έχω καιρό, θα βάλω μια σπίθα την άλλη Κυριακή, τη μεράσω, θα τα δείτε αυτά. Λοιπόν, αυτά είναι τα ηφαίστεια αυτά που δρουν μέσα στην καρδία μας και τα οποία πρέπει να σβήσουν και τα οποία σείουν συνεχώς την ανθρωπότητα.

Μάλιστα. Τώρα, λίγα λεπτά και τελειώνω. Έχετε υπομονή, βρέχει άλλωστε απ' έξω, περιμένετε να σταματήσει η βροχή. Έτσι, καλά. Λοιπόν, σε αυτές τις ημέρες της εκρήξεως των ηφαιστείων ευρισκόμεθα. Τι πρέπει να πράξουμε, τι πρέπει να γίνουμε;

Ε, συνιστώ απόψε να μελετήσετε το 17ο κεφάλαιο του Λουκά. Τι λέει εκεί ο Λουκάς; Διαβάσετε εδώ. Ο Χριστός, το νόημά του σας λέω, δεν το διαβάζω να μην καθυστερήσω.

Λέει το όνομά του ο Χριστός. Είπε στους Αποστόλους και των Αποστόλων προς όλους την ανθρωπότητα όλων των αιώνων, τους Χριστιανοσύνη: «Σεις, λέει, ζείτε σε ένα πολύ διεφθαρμένο κόσμο, σε ένα κόσμο παραφροσύνης, ασωτίας, εγκλήματος. Μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο ζείτε. Και ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος παγίδες. Είναι γεμάτος ενέδρες. Είναι γεμάτος κινδύνους και πειρασμούς. Γι’ αυτό και κινδυνεύετε μες τον κόσμο αυτό και δεν έβλεπτε».

Και συνιστώ, προσέχετε αυτούς, όσο μπορεί να σας βλάψει ένας κακός άνθρωπος, το τονίζω αυτό, όσο μπορεί να σας βλάψει μια κακιά γυναίκα, ένας κακός άνθρωπος, δεν μπορεί να σε βλάψει ο διάβολος. Και γέμισε, προσέχετε από τον άνθρωπο, μάλιστα, προσέχετε εαυτούς, λέει, προσέχετε και κάτι άλλο, τους είπε και κάτι άλλα λόγια.

Και άμα τα ακούσαν αυτά, οι Απόστολοι φοβηθήκανε πολύ, είδαν ότι είναι πολύ δύσκολο το έργο τους, μια φούχτα ανθρώπων να πάνε σε όλο τον κόσμο και να διαδώσουν το Ευαγγέλιο και έτρεμαν από το φόβο τους και έλεγαν πώς θα μπορέσουν να φέρουν εις πέρας την Αποστολή τους.

και τότε είπανε γονατιστή στο Χριστό, γονατίσανε Θεέ μου, του είπανε Κύριε πρόσθεση μην πίστη, πρόσθεση μην πίστη, πρόσθεση μην πίστη, δώσ' μας πίστη. Μάλιστα, και ο Χριστός συνεπήρωσε και είπε: Αν έχετε πίστη ως κόκκο σινάπεως, θα κατορθώσετε τα πιο μεγαλύτερα πράγματα, τα μεγαλύτερα θαύματα.

Θα πείτε στα βουνά να ξεριζωθούν, θα πείτε στον Όλυμπο παραδείγματος χάρη να ξεριζωθεί και να πάει μέσα στη θάλασσα να καταποντιστεί. Και τα άστρα θα πέσουν από τους ουρανούς. Ή αν έχετε πίστη ως κόκκο σινάπεως.

Τι είναι το σινάπι; Ένας μικρός σπόρος, έχετε δει, εγώ έχω δει. Σπόρος σινάπεως, πολύ μικρή, κόκκινη, μικρή, μικρή, μικρή, που έχουν μέγεθος σαν το κεφάλι μιας καρφίτσας. Και λέμε της ένα σπόρο μες στη γη, ένα σπόρο, βγαίνει ωραίο δεντράκι.

Τέτοια δεντράκια είναι γεμάτη η Παλαιστίνη, ωραία δεντράκια.

Ας πιάσει ο άνθρωπος ένα σπόρο, ας πιάσει ένα σπόρο, ας πιάσει ένα σπόρο. Ούτε θα φτιάσει, ας μαζευτούν όλοι οι γεωπόνοι και όλοι οι επιστήμονες να φτιάξουν ένα σπόρο σιναπιού. Κραπ, πέφτει μέσα, ποτίζεται, θερμαίνεται, ζωογονείται από τον ήλιο και βγαίνει ένα δένδρο, ένα ολόκληρο δένδρο βγαίνει.

Θεέ μου, Θεέ μου, τι θαύματα υπάρχουν στον κόσμο! Θαυμάζετε ότι από ένα μικρό κόκκο σινάπεως φυτρώνει ένα πελώριο δένδρο. Πιο πολύ θαυμάζετε ότι από ένα μικρούτσικο πράγμα που λέγεται χριστιανός μπορεί να δημιουργηθούν τεράστια αγαθά αποτελέσματα.

Κόκκο συνάπαιος Στην Αμερική, διάβαζα, υπάρχει μεγάλη διαφθορά στην Αμερική. Η Ρωσία θα τιμωρηθεί για την αθεΐα της, η Αμερική θα τιμωρηθεί για την ασωτία της, για τα χοληγούν, για την διαφθορά της στη Μεγάλη.

Στην Αμερική, χριστιανοί κάτω τους σηκάβουν. Στην πλειό μια περιφερειακή πόλη, μας υπάρχουν παντού πιστοί, παντού πιστοί. Τους έκανε εντύπωση ιδιαίτερα το χωρίον αυτό του Χριστού που είπε: Είπε ότι αν έχετε πίστην ως κόκκο σινάπεως, θαρωμή και ζωογόνο πίστη, αν έχετε και πίστην, τους έκανε τέτοια εντύπωση, ώστε φτιάξανε μια αδελφότητα, αδελφότητα του συνάπαιος.

Και οι γυναίκες και άνδρες και παιδιά έχουν ένα μενταλιόν. Πώς τα λέτε; Μενταλιόν τα λέτε εσείς. Μενταλιόν τα λέτε αυτά, τα λέω καλά; Ναι, μενταλιόν. Έκαναν, φτιάξανε ένα μενταλιόν, άλλος από χρυσάφι, άλλος από ασήμι, άλλος από διάφορα μέταλλα, κόσμημα, το κρεμάσανε εδώ και μέσα δεν έχουν τη φωτογραφία του ερωμένου τους, δεν έχουν τη φωτογραφία του άντρα τους, δεν έχουν τη φωτογραφία οποιουδήποτε άλλου, έχουν ένα μικρό, ένα κόκκο σινάπεως.

Ένα κόκκο σινάπεως. Αδελφότητα σινάπεως, η οποία δράει κατά ποικίλους τρόπους και δράει μέσα από τις πλέον διαφθαρμένες πόλεις του κόσμου. Αδελφότης σινάπεως, δώσ' μας πίστην, πρόσθεσέ μας πίστην, Κύριε.

Μάλιστα, γιατί κλονίζεται η πίστη στις ημέρες μας. Δηλαδή, τι πρέπει να κάνουμε, αδελφοί; Ένα, δύο, τρία και τελείωσε. Το ένα, να έχουμε πίστη, πίστη βαθιά, πίστη ότι το σύμπαν αυτό δεν είναι δημιούργημα τυχαίων Αλλά είναι δημιούργημα του Θεού, του Πανσόφου, Παναγάθου και Παντοδυνάμου Θεού.

Πίστης ακόμα, ειδικότερη πίστης, ότι από τα άστρα του ουρανού, δεν είναι ψέμα, δεν είναι ψέμα. Είναι το πιο μεγαλύτερο γεγονός της ανθρωπότητας, ότι εδώ κάτω στη γη, από τα πάναγνα αίματα της Παναγίας Θεοτόκου περιπάτησε, εβαπτίστη, επειράστη, εσταυρώθη στον Γολγοθά και ανέστη εκ νεκρών και ανελήφθη ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Πίστη τι αυτή, όπως το είπα και το επαναλαμβάνω και το τονίζω μυριάκις, παντού σε μικρά χωριά, παντού, ότι κάτω από τα άστρα δεν υπάρχει, δεν υπάρχει άλλο όνομα μεγαλύτερο από το όνομα του Ιησού Χριστού.

Πίστη λοιπόν, ας τους άλλους να πιστεύουν στον Α΄ αρχηγό του κόμματος, ο άλλος στο Β΄ αρχηγό του κόμματος, ο άλλος στο τρίτο κόμμα, ο άλλος σε εκείνους, αφήστε τους. Αυτοί είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι, διότι αυτούς που πιστεύουν, που θεωρούν ως μεγάλους και ψηλούς, είναι γη και σποδός.

Έντυνη με έντυνη ενικόνη διαπορεύεται ο άνθρωπος. Αφήστε τους αυτούς να μιλούν περί τούτων. Αυτοί όλοι οι αρχηγοί των, ή ονδήποτε όνομα και ανέφων, ή ονδήποτε όνομα και ονδήποτε και αν φαντάζουν ως περιτεχνήματα στον κόσμο.

Αυτοί είναι νάνοι μπροστά στον γίγαντα, σε εκείνον ο οποίος ήρθε εις τον κόσμο για να σώσει τον κόσμο. Πίστης λοιπόν για τον Χριστό, ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ.

Πίστης βαθιά. Ω, έλεγε ο Χριστός Θεός, ο αθάνατος Χριστός, προτιμότερο να σβήσει ο ήλιος, προτιμότερο να σβήσει ο ήλιος, πρέπει να σβήσει η πίστη μας. μας. Μέσα στο σκοτάδι μπορεί να ζήσω εμένα, αλλά χωρίς πίστη δεν μπορεί να ζήσω εμένα.

Πίστης τέτοια, μάλιστα. Μέσα έκρυψα ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου όπως μία μάρτω λέγει ο το ψαλμώδος. Μάλιστα. Δεύτερο, η πίστη αυτή, να μην παίζεις κρυφτούλι, να την ομολογείς, να την γραφανερώνεις να έχουν τις δουλειές ιερές που να φανερώνεις την πίστη σου.

Περπατάς στον δρόμο, ακούς να βλαστημάει, μην μείνεις αδιάφορος, πλησίασέ τον, συμβούλεψέ τον με τρόπο καλό, καλό, με ευγενή τρόπο, όπως σε συμβουλεύει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, πες και εσύ τα λόγια του Κοσμά: ήβρισε τη μάνα μου, τον πατέρα μου, σε συγχωρώ, πάρε μαχαίρι, κόψε τη μύτη μου, τα αυτιά μου, σε συγχωρώ, κάνε με κομμάτια, σε συγχωρώ, βλαστημείς την Παναγιά και τον Χριστό, δεν έχω μάτια να σε δω, άρε γυναί και δεν δε μαρτύρεστε με γλώσσα την πυρήνη, μέσα στην ψυχή, ομολογία απίστευτο, μπαίνεις στο αυτοκίνητο, μπαίνεις στον αεροπλάνο, ταξιδεύεις με τους σιδηροδρόμους, κάνε το σημείο του σταυρού, έρχεται η ώρα του φαγητού, έμαθα ένα ευχάριστο σαλονίτσι, κάλεσαν κάποιον χριστιανό σε ένα τραπέζι υψηλών προσώπων, καθίσαν, αυτός λοιπόν σηκώθηκε επάνω και έκανε τον σταυρό του,

Αυτή, χαχαχαχα, πρέπει τον καλό γερό για τον παπά, αααα, ααα, ααα, φεύγω. Ο λόγος σας με χόρτασε, το ψωμί σας φάτε, σκοτέλι, μπράβο το.

Όταν είσαι μόνος κάνεις σταυρό, όταν βρεθείς μέσω κύκλων απίστων και αθέων, γιατί δεν ομολογάς την πίστη σου; Ααα, ομολογήσεις, θα σε ομολογήσει· αρνιέσαι, θα σε αρνηθεί. Δε μας ανοίγει και ο Χριστός Και εμείς πρέπει να είμαστε θαρραλέοι ομολογητές της πίστης.

Το ένα πίστη βάθια Το άλλο, πίστη που πρέπει να την ομολογούμε. Δια των χειλαίων μας Τρίτον, μία, να την κηρύξουμε την πίστη. Να την κηρύξουμε την πίστη. Παντού, παντού να τη... Πόσο χάρηκα σήμερα που είδα μερικά παιδιά.

Καμιά εκατοστή παιδιά. Που έχει εδώ η αδελφό της Και είναι απάνω στην κατασκήνωση. Και τους είπα προηγουμένως, λέω, παιδιά, τους είπα, έρστε κατοικοσχολείο πολύ καλά, εγώ θέλω να φτιάξετε τριάδες, κάθε ένα από εσάς τα παιδιά, τρία, τρία, τρία, αλλά φέρε καλά τρία, αλλά τρία, λέει, μου λέει, δύσκολο, λέει. Σήμερα λοιπόν που τα είδα, λέω, κάνατε τίποτα; Μου κάνανε, λέει, κάμια δεκαετέρια παιδιά, φέραμε τις τριάδες, τρεις, Αυτό είναι στη Ρωσία, το εφαρμόζω στη Ρωσία, μέσα.

Εσείς εδώ έχετε μονάδες, έχετε μόνοι σας, δεν έχετε τριάδες. Όλοι τριάδες, όλοι τριάδες, εις τιμήν της Αγίας Τριάδος, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Αγία Τριάδα, λέει, στον κόσμο, τριάδες να γίνετε όλοι. Χριστιανός που δεν απολύει τον άλλο, δεν είναι χριστιανός. Μετάδωσε το πυρ της πίστεως. Προς τη βία των Κομμουνιστών, πέντε ήτανε, τώρα είναι το εμπέμπτον, πόσο είναι; Προς τη βία των Χιλιαστών, πολλοί γίνησαν, αυξηθήκανε, από...

Από σπίτι σε σπίτι, από δρόμο σε δρόμο, προς το κάτι στο κάτι, γίνετε πιάτες. Σας βάζω επιτίμιον. Επιτίμιον σας βάζω. Μέσα στον καθένας από εσάς να δημιουργήσει κύκλον πιστών, να κηρύξει το Ευαγγέλιο όσο μπορεί πιο πλατιά και πιο βαθιά μέσα στην κοινωνία.

Ιδίως τις γυναίκες που αποτελούν την πλειοψηφία του χριστιανικού κόσμου. Μέσα στον ναό, 100 γυναίκες εκκλησιάζονται, 10 άντρες εκκλησιάζονται. Να είστε ευλογημένες, να είστε ευλογημένες. Αλλά μοιάξτε σήμερα σε αυτό, γίνετε Ευαγγελίστριες.

Δέχτε από γίνετε Ευαγγελίστριες, μιμηθείτε. Ένα πρότυπο. Ποιο; Την Αγία Κατερίνα που εορτάζει αύριο. Μία ήτανε, μία ήτανε. Αν δεν έφραξα το στόμα, αλλομολόγησε το στόμα και προσετέθηκε και στο κήρυγμά της το φλογερό.

Διά της ρομφαίας του πνεύματος, μαχαίρα του πνεύματος, διά του λόγου αυτού. Επροκατόρδωσε να νικήσει εκατό φιλοσόφους, για πως φιλοσόφος ενίκησε, κατά τροπός της φιλοσόφους Και όταν επλησίαζε των μαρτυριών τους, 352 επίστεψαν τώρα στην εξαιτίας, να ένας χώρος συνάπεως.

Έπεσε στη γη και βγήκε ένα ωραίο δέντρο της Αγίας Κατερίνης με 352 Χριστιανούς. Βλέπετε, βλέπετε. Άθεε μου το Ευαγγέλιο αυτό είναι. Μεγάλο πράγμα, μεγάλο πράγμα. Δεν είναι μύθος, είναι μια πραγματικότητα.

Το ένα, πίστη βαθιά. Κύριε, πρόσθεσέ με την πίστη. Πίστη, πρόσθεσέ με την πίστη, πρόσθεσέ με την πίστη, πρόσθεσέ με την πίστη. Τέλος, πίστη η οποία να μην μείνει μόνο στα λόγια. Και εδώ είναι το δυσκολότερο από όλα: να γίνει, όπως λένε οι ψυχολόγοι που ασχολούνται με αυτά, να γίνει, λέει, βίωμα. Δηλαδή, να μην μας λένε οι άθεοι: «Καλός είναι ο χριστιανισμός, ωραίο είναι το Ευαγγέλιο. Ποιος θα κάνει; Τον καιρό εκείνο, λέει;» Όχι, τον καιρό εκείνο σήμερα.

Καθένας από εμάς να γίνει το πέμπτο Ευαγγέλιο, το εικονογραφημένο Ευαγγέλιο που να ακούει και να διαβάζεται παντού σε όλη τη γη. Και να διαβάζουν και να πιστεύουν οι άνθρωποι, ούτω λαμψάνω τα έργα ημών, έμπρος των ανθρώπων ή να είδος ημών τα καλά έργα και πιστέψου στον Θεό τον Πατέρα της Ρονής Κύριε, πρόσθεσέ με πίστη, πρόσθεσέ με πίστη. Γονατίστε, παρακαλέστε τον Θεό να μας δώσει πίστη, πίστη μεγάλη, πίστη των Πατέρων μας, πίστη των ηρώων του '21, πίστη των ηρώων του '12 που ξεκινήσανε, πίστη των ηρώων του '40, πίστη, πίστη, πίστη. Το μικρό αυτό έθνος επήρε τις κορυφές των ορέων και ύψε με τώρα, πίστη. Τώρα ζούμε σε χρόνια απιστίας.

Ευαγγελισμός, Ευα Υπόλοιπα, χωρίς ρολόγια, χωρίς τίποτα, αλλά είχαν φωτιά μες στην καρδιά τους τα παιδιά. Και σε αυτά τα παιδιά ομίλησε ο Κολοκοτρώνης, ο Γέρος, και τους είπε: «Παιδιά, φεύγω, βασιλεύω, θα έκαμε το ψωμί μας». Τώρα εσείς τα νέα παιδιά που πιστεύετε με την πίστη, όταν πιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Η πίστη είναι να σταθούμε εάν πιστεύουμε, θα χαθούμε εάν δεν πιστεύουμε. Κρατήσουμε την πίστη των γνω...

Η πίστη των προγονών μας. Ζούμε σε τέτοιες άσχημες ημέρες, ημέρες Νώε, ημέρες Λότ, ημέρες που οι άνθρωποι πλέον κατήντησαν χειρότερα και από αυτά ακόμα τα ζώα. Μάλιστα, λοιπόν, σε αυτή την εποχή να κρατήσουμε την πίστη. Κι αν μέσα στο σπίτι έμεινες μόνος, και πατέρας και μάνα και παιδιά και παππούς ακόμα. Έχω υπόψη στη βιώνα ένα παιδί. «Πατέρα μου», λέει, «κανείς δεν πιστεύει στο σπίτι μου».

Και ο παπάς και ο γέρος, παπάς και ο γέρος αυτός, ο γέρος ο παππούς μου. Και αυτός λέει: «Παιδάκι μου, περάσανε πια και έμεινε μόνο, μόνο, μόνο». Και λέει: «Πιστεύω, Κύριε», και αν μείνεις μόνος μέσα στο σπίτι και δεν πιστεύει ο άντρας σου και η γυναίκα σου και τα παιδιά σου, στην επιστεύεις, πρόσθεσε με την πίστη Και αν μέσα στο σχολείο που είσαι, παιδί μου, μέσα στους 100 to 200 τηλεανθρώπους που έφτασε η λάβα.

Είσαι η λάβα που έθαψε κάτω από τη λάβα της το υφαίστειο της τηλεοράσεως. Και αν μένεις μέσα στο σχολείο που δάσκαλοι, καθηγητές δεν πιστεύουν, εσύ μέσα στην τάξη φώναζε: «Πιστεύω, Κύριε». Κόκκος είναι άπερος να είσαι. Και αν μέσα στο γραφείο που υπηρετείς ως υπάλληλος, και αν μέσα στο εργοστάσιο που υπηρετείς, και αν μέσα στο στρατό που υπηρετείς, και όπου να υπηρετείς, έλες να είσαι. Μην καμφθείς, μην καμφθείς. Ψηλά το μέτωπο. Μπρος είτε πέντες Ελλήνων. Γενναίο και υψηλό το φρόνημα. Πίστευε: «Πιστεύω, Κύριε». Και ομολογώ ότι εσύ ο αληθινός Θεός. Κι αν ακόμα που δεν το πιστεύω, εγώ δεν θέλω να ζω. Κύριε, σοραίς να αποθάνω. Δεν θέλω να ζω κι αν υποθέσω ότι Ελλάς που δεν θα το πιστέψω. Κι αν έρθει η μέρα κατηραμένη, μέρα σατανική, μέρα αποκαλύψεως, μέρα που θα σκοτειστεί ο ήλιος και η σελήνη και τα άστρα, και αυτήν για τέτοια ημέρα πολλοί Έλληνες δεν πιστεύουν, τα δέκα εκατομμύρια, και μείνεις ένα στην Ελλάδα, μην γονατίσεις. Μείνε πιστός μέχρι θανάτου. Μη φοβού, το μικρό ποίμνιο. Οι ολίοι θα νικήσουν τους πολλούς.

Το αρνίο θα νικήσει, όχι ο λύκος ή ο άρτος ή ο λέων ή τα άγρια θηρία της Αποκαλύψεως. Μην είναι πιστός, μην είναι όπως έμεναν οι γενναίοι γενναιών μέχρι τον ημερό μας Μην είναι πιστός, μην είναι πιστός όπως συμβουλεύει ο κόσμος ο ετωλός Θα έρθουν οι μέρες, θα πάρουν τα σπίτια σας, θα πάρουν τα χωράφια σας, θα πάρουν τα χρήματά σας, θα πάρουν τα πάντα, τα πάρουν.

Θα μείνετε γυμνοί. Κρατήστε δύο πράγματα, κρατήστε δύο πράγματα, κρατήστε δύο πράγματα, αυτά σας χρειάζονται: ψυχή και Χριστός. Όλος ο κόσμος να πέσει επάνω μας, δεν μπορεί να... Τω δε Χριστώ, τω νικητή των αιώνων, δόξα, τιμή και εις αιώνας αιώνων, αγαπητοί μου χριστιανοί. Αμήν.