Ορθόδοξη κριτική στον πνευματισμό και στη μετενσάρκωση

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

My beloved, venerable brothers and fathers, and dear listeners, men and women, your eagerness moves me. You thirst to hear words of truth. But are we able to satisfy that thirst? I do not say this out of false humility.

I say it because I feel deeply how fearful our times are. The demands of our age are great; so much is happening. And what do we, the workers of the Gospel, have to offer these people?

I am only a little stream, here to offer you some water as you thirst to hear the Word of God. A little stream is not enough for you. You need a whole river. Standing here in my place should be one of those great spirits whom we shall celebrate tomorrow.

Gregory of Nazianzus, Basil the Great, or Saint John Chrysostom should be here: those honey flowing rivers of the Spirit could quench your great thirst. Tonight I ask you all to listen especially carefully. Above all, let us pray that God will keep us close to Him and grant that we may die within the embrace of the one, holy, catholic, and apostolic Church.

You know the subject: the wireless. What a strange subject! You may be wondering, “Has the preacher opened a school for radio operators? Is he going to give us a lesson on wireless communication?”

Bear with me, and you will learn what sort of wireless the preacher will speak about tonight. No one can deny that wireless communication is one of the great achievements of human science and has served humanity well.

A ship is out on the ocean, 500 miles from land. The waves are enormous, and the ship is in danger of sinking. But high on the vessel, the radio operator keeps watch and sends out a lifesaving distress signal across the raging sea.

S.O.S., save our souls! At once, other ships rush to the scene of the wreck and rescue the survivors. No ship should sail without a radio. It needs to have one.

Do not misunderstand me. Wireless communication can be of priceless service to people. Yet in the hands of criminals, it can also become a means of destruction.

Even as we speak, here in Greece and in other countries too, there are spy radios set up in various places. Their operators are paid large sums to receive and transmit information for the enemy. In this way the enemy learns the details of our land, our forces, our stores, everything.

Those who operate these spy radios pose a grave danger to our homeland. That is why the police are trying to find them. If the authorities discover the operators, they sentence them to death, because a single radio can bring about the destruction of an entire city.

Yes, a radio can destroy an entire city through the information it transmits. You would be alarmed if I told you of a radio passing information to an enemy who might suddenly come and destroy us. How much more should you be alarmed to learn that, here in our own country, there are radios receiving and transmitting messages that threaten our souls, and not merely our bodies? We must not touch these radios. We must close our ears to them.

And yet people draw near to these radios, not just one or two or three. Thousands of Greek men and women gather around them, straining their ears to hear the news. That news comes neither from Russia nor America, neither from the North or South Pole, nor from the moon or the ends of the earth. The news carried by these radios comes from Hades, from down in Hell.

That wireless, my beloved, is called spiritualism. Lately spiritualism has spread beyond Athens into the provinces, and thousands of Greek men and women have become devoted to it. That is why I must speak about it tonight: to guard ourselves, to inform the public, and to serve Orthodoxy in its struggle.

What is spiritualism? My beloved, human beings are curious by nature.

Our curiosity concerns spiritual things as well as material things. Above all, we long to lift the veil over the mystery of life beyond the grave. Deep in the human heart is a desire to know what has become of our beloved dead, the dear ones we once accompanied to the tomb.

If someone could hear a mother's voice from the other world, or a father's voice, or the voices of other loved ones, even the voices of humanity's great minds, what happiness that would seem to bring!

Such a longing lives in every human heart. Spiritualism takes advantage of it. It approaches every grieving person: the woman mourning her husband, the man mourning his wife, the father mourning his child, the mother whose child has vanished at sea and whose fate she does not know, and the mothers who have lost their children in war. In these and so many other painful mysteries, spiritualism whispers, “Do you want to know where your father or mother is? Do you want news of them and answers to these mysteries? Come to me, and I will tell you.”

And so people go to spiritualist gatherings. What happens there? Let me put it simply. Ten, twenty, or thirty people come together. At what hour? That is worth noticing.

They usually wait until nightfall, especially midnight. When everyone else is asleep, twenty or more people gather in a room. They place a table in the middle and join hands. Then the room falls silent.

They sit with their ears straining and their hearts pounding. Suddenly they hear knocks. Just as the dots and dashes of Morse code stand for letters, so, through these knocks, that other world begins to send its messages.

And then astonishing things happen. What things?

But the people gathered there cannot make sense of the knocks on their own. However many they hear, they cannot interpret them. They are like coded messages, and just as a coded message needs someone who can decipher it, so they need a special person.

Think of the Divine Liturgy. Ten thousand or twenty thousand Christians could gather, but we could not celebrate it by ourselves. We could not bless the bread and wine. A priest must be there to celebrate the Mystery.

Just as we cannot celebrate the Divine Liturgy without a priest, so, in spiritualism, they cannot hold their own kind of service, gather together, or interpret the knocks unless the right person is present.

And who is that person? A woman, they say, who must have special qualities. She is called a medium, an intermediary. And what does this medium do? As soon as contact with that mysterious world begins, she becomes agitated, and you see strange things.

In the room where this mysterious gathering takes place, where they claim to communicate with an unknown world, you see things like this: a pencil that a small child could lift suddenly becomes so heavy that three adults cannot lift it. Something light becomes extraordinarily heavy.

And you see the reverse as well. Heavy things become as light as feathers. A small child can lift something weighing a hundred okas, as though it were a box of sweets.

You see a mysterious hand writing. You hear the medium, who barely knows Greek, speaking French, English, Russian, Chinese, Japanese, and other languages. You see her play the guitar beautifully though she has never learned it, and you hear an exquisite song. This woman has never attended a theological school, yet she speaks like John Chrysostom or Basil the Great. An uneducated woman speaks like a philosopher and seems to acquire such powers.

People stand there amazed. What is all this? How does science explain it? Is it lies, fraud, hallucination, dreams? It is true that many of these things are frauds, fabrications, and falsehoods.

But it is also true that some of these things do happen. There are phenomena that an impartial observer cannot deny.

Committees of scientists, including scientists from the physical sciences, have investigated these phenomena. They were not spiritualists. They concluded that astonishing things occur which science cannot explain.

How are they to be explained? People offer different explanations and theories. I am not going to take you through them all.

We would be here all night, and it would do us no good.

If any of you would like to learn about the theories used to explain these phenomena, not by spiritualists, I mean, but by other philosophers, psychologists, and various scientists, I recommend a very detailed book by the wise and respected professor of theology, Panagiotis Trembelas. He examines the phenomena and explains the differences between them.

I will say only this:

Spiritualism, with these strange and mysterious phenomena that belong to the realm of the unknown, challenges the claim that materialism tells us the whole truth.

It strikes a blow against materialism. It points to a world beyond matter, flesh, bones, and weight: another world, strange and mysterious, that leaves us astonished.

Spiritualism tries to open a window onto that world. But the great question is: what kind of world does it bring us into contact with? That is the question.

That it brings us into contact with something is a fact. But we want to know what kind of window this is. Does it face east, north, or south? Where is it? Where does this window open? Where is it? What kind of wind does it bring us?

It matters greatly that we find out. But how can we tell? Spiritualists say it brings us into contact with the spirits of the dead. They say these are good spirits, opening up new worlds to us.

What do we say? How can we tell? The Lord has given us a scale with which to weigh spiritualism. What is that scale? It is what Christ said. How can we recognize the scribes and Pharisees, the deceivers in this world, and the various spirits? How can we tell whether they are good or evil?

Christ, our Lord, said: “You will know the tree by its fruits.”

This tree. Show me a fruit, and I’ll tell you which tree bore it. Show me walnuts, and I’ll tell you they came from a walnut tree. A walnut tree can’t bear anything else; it bears walnuts. Show me oranges, and I’ll tell you they came from an orange tree. No other tree can bear them. Show me apples, and I’ll tell you they came from an apple tree. Show me a lemon, and I’ll tell you it came from a lemon tree. So every tree is known by its fruit.

By its results, its effects, and the fruits spiritualism produces, we can tell what kind of tree it is. We can tell who planted it: God or the devil.

We must examine spiritualism first by its teaching, and then by its effects on people’s spirits. First, its teaching. What does spiritualism teach? I spent whole nights with its books. There are volumes upon volumes of them, hundreds and even thousands of pages. I read and read.

What did I find? Confusion, a tower of Babel. When the tower of Babel was being built, the builders could not understand one another. In the same way, the spirits of England, France, Russia, and the rest of the world seem to clash with one another. The result is such confusion, such a tower of Babel, that you cannot tell exactly what spiritualism teaches.

One moment it speaks of theology, another of philosophy or sociology, and then of all sorts of theories. At one moment it favors sex, at another it opposes it. Sometimes it supports authority, sometimes it rejects it. Sometimes it favors Christianity, sometimes it opposes Christianity and God; at other times it favors the ancient gods. Spiritualism is a vast confusion.

Yet within spiritualism there is one theory on which all spiritualists agree. It is the foundation and root of spiritualism, and I want to explain it to you.

We will judge spiritualism by this theory. What is it? The notorious theory of the transmigration of souls, or reincarnation. What do these words mean? Please bear with me. I ask for a little time to make this clear, because here in Athens there are thousands of spiritualists.

There may even be someone here whose soul is being drawn toward this evil bait. So let me say it again: the fundamental belief, the creed of spiritualists throughout the world, is the transmigration of souls, or reincarnation.

There is a difference between what they say and what we say. We say that the soul exists and is immortal. We say one soul belongs to one body. Each human being is unique. A person is born once and will give an account of his deeds. What do they say? They speak of one soul passing through fifty, sixty, or seventy bodies. What does that mean?

They say that when a person dies, the soul leaves the body and wanders, as a spirit, over mountains, through valleys and across plains, suffering as it goes. Then, they say, it takes on something like a material covering, which they call the perispirit, and waits. Like a thief with nowhere to stay at night who sleeps here and there, or a traveler seeking a hotel for the night, the wandering soul waits for a human being to be born.

And as soon as someone is born, there it goes, straight in. But they say it enters more than human beings. Imagine: they say it can enter plants and flowers. It can become a rosebush, a pine, a poplar, or a cypress. That is why, in ancient times, some peoples considered it a sin to cut down trees: they believed the trees held the souls of the dead.

We abstain from meat on certain holy days and on Great Friday, when Christ our God is given vinegar to drink. We consider it a sin to eat meat on Great Friday. In much the same way, they considered it a grave sin to eat broad beans. Why? Because they believed that souls might be inside the beans, and they feared they would eat those souls.

You laugh, but think how much we ought to thank God. Pythagoras would punish anyone who ate broad beans; people did not dare touch them or even plant them. These things sound foolish, yet whole communities and great philosophers believed them. Christ has brought us out of such foolishness and darkness and raised us to a teaching so high that no philosopher, Pythagoras, Plato, or Aristotle, can reach it. No one can soar to the height of Christianity.

Now, the transmigration of souls chiefly means that the soul passes into other bodies. A person dies, and the soul goes to dwell in another body. But why? Why must the soul leave one body and enter another, and then another?

They answer that souls have faults and sins. To cleanse and burn away those sins, and to change a person from flesh into spirit, the soul must pass through many furnaces, many filters, many bodies.

They even claim that one soul passed through eighty-seven bodies. For example, they tell of a singer in Paris who had a magnificent voice and took pride in it. When she died, they say, her soul wandered and was made to enter a little girl who could scarcely speak without stammering.

The girl stammered over her words. Where there had once been a splendid singing voice, there was now a stammer. They also tell of a beautiful young woman who took pride in her looks and was made, as punishment, to dwell in a woman they considered ugly.

A wealthy and powerful king, they say, was made to live as a shoeshine boy. A philosopher who had sinned was likewise made to live in another lowly condition. And so these souls go here and there, wandering and continually changing their dwelling place.

They keep changing their dwelling place. According to this theory, a soul may wander for five hundred, six hundred, seven hundred, even a thousand years, until it is cleansed and flies to heaven as a pure spirit.

That is the theory of transmigration, or more precisely, reincarnation. Where does it fall short? It is wrong for several reasons. Here is the first. If you asked me how many homes I have lived in across Greece, I would tell you that I have lived in about thirty, large and small, in different towns. I remember them all: what happened in one, what happened in another, and how long I stayed. So if, as you say, the soul moves from body to body, why does it remember none of its former homes? We remember where we lived before coming to Athens, for example.

Some people without a home of their own lived first in Votanikos, then moved to Peristeri, then to the slaughterhouse district, then to Pangrati. They remember where they have lived. If the soul leaves one body for another and changes its dwelling, why does no one remember where they were before?

You say someone lived two or three hundred years ago, yet no one remembers it. How can that be? Here is the second objection: you say a soul must spend time in another body to pay its debts, to settle what it owes.

Very well. Then why do infants die soon after they are born? Why do they die? On your account, no infant should die. Everyone should live to old age, so that they have time to be purified.

And here is the main point. Your theory says that as the years pass, a person becomes purified. You are mistaken. As the years pass, the habits and faults we failed to uproot when we were young put down deeper roots. They become oak trees.

Oak trees! A young child or a young adult may be easier to change. But an old man who has taken in sin by the spoonful, who has sunk deep into it, how hard it is to change him. It may be easier to pull out a tooth or uproot an oak tree than to uproot habits that have grown so deep. The ancients said as much.

So time does not support your theory; it counts against it. The longer a soul remains, the more it sins, the more wrongs it commits, and the more deeply it becomes caught in evil and sin.

But what is the gravest error? My foolish spiritualists, let a soul spend five hundred or a thousand years in human bodies: a person still cannot cleanse himself by his own strength and efforts. Whether you are Socrates, Plato, Pythagoras, or anyone else, you cannot cleanse yourself by your own means, however many bodies you pass through. Reincarnation and transmigration cannot save you.

A person cannot redeem himself. Even if he had a thousand years, he could not do it alone. As I have said before, take a sinner with all his sins. Suppose that he repents.

Very well. Suppose he goes up a mountain, lives in a cave for a thousand years, fasts until he is skin and bones, and kneels until his knees grow calloused. Even after all those years, he cannot pay for a single sin. Not one.

Who alone is the one who takes away the sins of the world? Our crucified Redeemer. He is the one who saves. One drop of the blood of Christ, what am I saying? Even the smallest particle of it would be enough to save a whole sinful world.

We are redeemed neither by reincarnation or transmigration, nor by any other means: not by education, philosophy, science, art, or music. We are redeemed by the blood of Christ. Blessed is Jesus unto the ages of ages. Amen.

That is the theory. So reincarnation clashes with the fundamental teaching of Christianity: the blood of Jesus Christ cleanses us from every sin.

Spiritualism rests on that false theory. And as for its other teachings, what it says about God and about the sun, if I began to tell you, some of you would laugh and others would yawn. They are that foolish.

I won’t repeat these things. I refer you to the book by the learned Professor Trembelas, where you can read more about them. I will say only this: whoever reads… I myself, of course, have to read these books because of my mission.

I do not urge you to read them. Reading the spiritualists’ books is like crossing the Sahara and finding a little cool water now and then. It is like passing through parched land and occasionally seeing a flower growing among the bare rocks.

Their theory is a desert, a barren desert. And it is false. As we said, you know a tree by its fruit. We can judge spiritualism by its teaching. If you want to understand it further, look at the poor mediums. Oh, those poor mediums!

What are these things? Where are they? If you want to see their influence, consider the medium. Do you know what a medium is? A medium is simply a newer edition, for better or worse, much as an old book is brought out in a new edition. The medium is nothing other than a modern appearance of the famous Pythia. And what was the Pythia? Listen...

Think of the Pythia at Delphi. Some foolish Greeks have collected money, even dollars from America, to rebuild the temple of Apollo. They are bringing green and red marble to build an enormous temple where the fashionable people of Athens can come and offer incense. They are even preparing to bring back the Pythia and draw us into idolatry. So who was the Pythia? She was a young woman dedicated to Apollo, whom they worshipped as a god.

What did they do? They made her a golden seat with three legs. Beneath it was a deep chasm, a great opening in the ground. The golden seat was covered with snakeskin.

The Pythia would sit on that seat and utter words no one could understand. Vapors rose from the chasm below. When they surrounded her, she would begin to foam at the mouth. Her eyes grew wild, her hair stood on end, and her whole body went into convulsions. She writhed and let out terrible cries, which could be heard from far away. Everyone was seized with fear. Then she collapsed to one side.

Many times the Pythia died from the terror and the convulsions. In the midst of those convulsions, she uttered her oracles. Something similar happens to mediums: they become agitated and nervous.

What happens to them? We have many examples of mediums becoming mentally ill. Some die during séances because their nerves cannot bear that terrible shock. The human body cannot endure it. Some become paralyzed, and others end up in psychiatric hospitals.

Many suffer heart failure and die right there during the séance. If these spirits were connected with God, with good spirits, with the Saints and the Fathers, could they bring people to such a state? Compare a medium with the noble spirits of Christianity. Compare a medium with Ignatius the God-bearer, who walked into the amphitheater in Rome full of joy and gladness.

Compare a medium with Basil the Great and John Chrysostom, whose hearts were full of zeal and love for God. There is calm in one place and turmoil in the other; peace in one and agitation in the other. The difference is immense. The condition of the mediums alone shows us that spiritualism belongs to a dark world. Its source is not the clear waters of truth, but the dark abyss of Hell.

Good spirits do not speak through spiritualism. Evil spirits speak through it. Demons speak through it.

And where do we find the answer? In Holy Scripture.

When you go home, open Holy Scripture. Open the Old Testament to First Kingdoms, chapter 28, and you will see an early gathering of this kind, a séance. What does it say? About nine hundred years before Christ, there was a king who stood taller than everyone else. You could pick him out from far away, just as I can see two or three people here who are taller than the rest. Saul stood two handbreadths taller than even the tallest man.

But for all his height, he lacked good sense. Saul was a towering man, yet he made grave mistakes and fell into terrible sins.

Then the Philistines, his enemies, came against his land. His army was small, and in his anguish he did not know what to do. He asked God, but God did not answer him, either through a priest or through dreams. God had rejected him.

So, full of anger and frustration, he told his attendants, ‘Search the land for a woman who conjures spirits, a ventriloquist whose voice seems to come from her belly instead of her mouth. Find such a woman for me. I want to ask her what will happen. Will they defeat us, or will we defeat them?’

His attendants searched here and there until they found a woman in a distant village. How could the king go to her openly? He put on poor clothes as a disguise and went with two attendants to find her.

When he arrived, the frightened woman hesitated. ‘What do you want here?’ she asked. ‘I have come for you to tell me my fate,’ he said. She asked who he was, and he presented himself as a poor man. ‘But you know,’ she said, ‘that the king ordered these women to be burned, and they were all burned.’

‘What will happen to me if the king learns that I practice magic?’ she asked. ‘Do not be afraid,’ he told her. The woman still hesitated, but he pressed her. At last she asked, ‘Whom do you want me to call up? Which spirit?’ ‘Call up Samuel for me,’ he said. Samuel had been a holy man of God and a judge of Israel. So there they stood in the cave that night.

Suddenly they saw a terrifying sight: figures seemed to rise from below.

Saul was told it was Samuel. The figure appeared dressed in his robes, with a beard. Saul fell before him and cried, ‘Samuel, my teacher, it is I, Saul.’ The woman then realized whom she was dealing with. ‘So you are the king! You deceived me,’ she cried.

And the figure said to Saul, ‘Why have you disturbed my rest in the world below? What do you want from me? God is angry with you. Your end will not be good.’ Saul nearly collapsed from fear. This was the first gathering of spiritualists.

What do the Fathers say? Was that truly Samuel? No. They say it was the devil, who counterfeited his appearance. He is a great deceiver; there is none greater. The Apostle Paul speaks of this. Some people say, ‘I saw my angel. I saw Gabriel. I saw a Saint.’ Many tell me, ‘Father, yesterday I saw the Most Holy Theotokos (All-Holy). Another time I saw Saint George, and another time Saint Constantine.’

My children, such claims leave me bewildered. They ask, ‘Father, have you seen nothing?’ I tell them, ‘I am a sinner. I do not see such things.’ I know very well that the devil can even counterfeit the appearance of Jesus Christ. As the Apostle says, the devil disguises himself as an angel of light and deceives people. So, the figure that appeared at that gathering in the Old Testament was not Samuel, the judge of Israel, but an evil spirit counterfeiting that great teacher.

If you want a further condemnation of spiritualism, open Deuteronomy and read chapter 18. Some of you go to fortune tellers who read cards or coffee grounds, to witches and others like them. Read what the Spirit of God says about such things.

Read chapter 18 of Deuteronomy and hear its stern warnings against those who pass through fire, practice divination, or seek out enchanters. Who are these enchanters? Think of someone whistling to call snakes, as a shepherd might, until the snakes gather around him. In the same way, some use whistles and other calls to summon devils. It fills people with terror and fear.

Do you see what is happening? Terrible things, terrible things. So, Scripture says, do not go to people who summon devils with their whistles. Do not go here or there; do not take part in the fires or the divination rites.

Do not go to mediums who claim to speak from their bellies. Scripture says that whoever does such things deserves death, and that all who do them are an abomination to God. These words are plain, very plain. Yet, sadly, although this is the truth about spiritualism, it has spread in recent years.

That spread alone seems to me a sign of the times. How far has spiritualism spread? Where is its center? Sadly, its center is in a country I call the land of the strangest things, a country where every sort of people and opposing ideas meet. That country is America. That is its center.

Just yesterday I read something very strange. A woman somewhere outside Chicago had died, but they did not bury her. They left her at home because she had written in her will, ‘Do not bury me. In five days a spacecraft will come from Mars to take me away. I want to be buried on Mars, not on earth…’

She thought the best things were up there. Well, these are strange things. That is where spiritualism is centered, with thousands upon thousands of mediums. England comes next. In 1889, the spiritualists held a congress in Paris. Five hundred delegates gathered there from all over the world. At the time, they counted six million spiritualists. How many are there today? More than thirty million.

There are thirty million spiritualists today. How many are there here in Greece? The number will make you shudder. I asked around to get a firm figure. How many do you think there are here in Athens alone?

Think where we are heading here in Athens. Christians will be few. There are no more than four hundred priests in Athens. So how many mediums do you think there are?

In Athens there are two thousand mediums. Two thousand! Do you understand what a medium is? They are like priestesses, like the Pythia: practitioners who lead people astray. Women gather around them at night. Invite them to Vespers or an all-night vigil and they will not come, but at midnight they shut themselves away with these troubled, sinful people to hear what news they might bring.

They strain their ears for news from the other world. That is how widespread this influence has become. A few days ago I was reading a book published a year or two ago, a volume of five hundred pages.

I will not name the person, because I know you: you want to find out where this priest stands politically. But I belong to no party, as I have shown for thirty years. I have one scale, and I weigh everyone on it, from the king to the person in a humble hut. I weigh democrats, royalists, monarchists, and communists alike. I know no other scale.

So do not ask me which side I take. I do not even vote. I stay outside the parties so that I can judge everyone and everything by the Gospel. That is why I will not give you the name. You would immediately say, ‘Father, you said that deliberately to make a political point.’ No!

I will say only that a book of six hundred pages came out last year. What is it about? The life of a prime minister who was here during the Occupation. I will not name him.

And what did I discover as I read? He was a spiritualist. He was desperate to become prime minister, and a month before it happened he went to a medium here in Athens. He asked, ‘What will happen? Will I become prime minister?’

The medium fell silent. Knocking sounds were heard overhead: crack, crack, crack. Then the proceedings began. A professor of theology from the university was there too, yes, a professor of theology. Finally the medium said, ‘Come back tomorrow.’ He returned the next day, and the answer came: ‘You will become prime minister, but…’ Yes, there was a ‘but.’

The message stopped there. And indeed, a month later the man became prime minister. He had been told what to expect. In other words, my fellow Christians, are we to think that Satan hands out ministries and the office of prime minister? Satan holds sway over us, Satan holds sway over us. There is also another person here, regarded as a medium of great standing. I will not name that medium.

I have his name. There’s a medium here who advertises in the newspapers and even on the radio, a medium who boasts that he is the best in Greece. He wrote in the newspapers, “I have ordinary clients, I have clients in Kolonaki, and I have important clients too. Two big ones have fallen into my net,” he says, “two big goldfish. I’ve caught two very important women. I have important clients.”

Thank you. She asks the medium about her husband, her family, and the world. I am speaking of a queen. Others say it is Queen Anne-Marie. She goes to consult a medium. Do not laugh; do not laugh.

Think of a young queen whose name is commemorated in the churches. My own mother is not commemorated there, nor is yours, Greek mothers who suffered in this world to raise us. Yet the name of a foreign princess is commemorated.

Do not misunderstand me. I hold no views against the monarchy or the royal family. That is not my concern. You are laughing, but I grieve. How could a young woman of eighteen or twenty, who came to us from the North, fall so quickly into a medium’s net? The king seeks counsel among the military and the Rotary Club, and our queen has gone and fallen into that same net.

Is she to blame? She has not been taught the truth. What can we expect when she sees a bishop with his medallions and all the rest? Meanwhile, grieving mothers go to his office, mothers whose children left their bones behind. We should bow before those women. Through their sacrifice they saved the kingdom, and now they are sent from one place to another.

If only I had the means and the strength to gather those widows, those blessed widows and mothers…

The mothers whose children went up into the high mountains now beg for bread in Athens. They receive 200 or 500 drachmas and clean the offices of these wretched people. If I had the power, I would bring those women here to Syntagma Square and have the king kiss the hand of a mother who gave her child, her only son, so that Greece might live. But that does not happen. Instead, you see a bishop turn away the orphan, the widow, and everyone else. And what else do we see? A bishop with a white beard, advanced in years, goes before the queen, bends down, and makes a deep bow to her. What sort of conduct is that? Saint Basil and John Chrysostom, whom we celebrate today!

…and confront the ruler with them. We are not against the monarchy or against kings. But a king, and an Archbishop too, must be worthy of his office and have the strength to call those in power to account.

They act like humble servants and flatterers, and so they do not dare speak out. We denounce the bishops for going along with the Rotarians, yet no one says a word. We bring these things to their attention, and still, absolutely nothing.

But how can we blame this young queen who came to us from Denmark, when the bishops went up to the palace to guide her and say, “My lady, this is Greece. Here we have Orthodoxy. Here we worship the true God.”

Truly, if Basil and Chrysostom were here, they would go to the palace and declare that the queen must not set foot among the spiritualists again. If she did, they would cease commemorating her. We cannot lie by praying for her in church and saying, ‘May the Lord preserve her for many years.’ No, my dear friends. None of this is acceptable, absolutely none of it. Where are we going? What path are we following? My fellow Christians, tonight I am obliged to address the thorny subject of spiritualism. My position places that duty upon me, and I must preach about it with all the strength I have.

This is the world we live in, my brothers and sisters. There is one Church. Spiritualism, the Rotary movement, Freemasonry, Communism, whatever you care to name: what are all these movements making such a noise today? They are one of two things.

They have stolen from the Gospel, falsified it, and distorted it. They have all taken something from this blessed Gospel and made it their own. In another sermon I will show you how they took the Gospel, stole from it, and made it their banner. The spiritualists, too, borrowed its teaching about spirits and fashioned a teaching of their own.

In these times, my brothers and sisters, we must take great care. You cannot go to the Church and receive the immaculate Mysteries, then also go to the gatherings of the spiritualists.

You must choose whom you will follow. There is no third way. Whoever goes to spiritualist gatherings and seeks contact with spirits denies his Baptism, tramples on the precious Cross, and denies Christ our Lord. If any of you know people influenced by Spiritualism, I beg you to help them see the truth and leave it behind. It shows contempt for Christianity. Do you know what it is like? It is like being offered gold coins and leaving them behind to take straw instead.

You leave the words of Christ, the words of the Apostles, and the words of the Fathers, which are gold, and take the straw that Spiritualism offers. Think of a thirsty person standing beside a spring of clear, fresh water. Instead of cupping his hands and drinking, he leaves that blessed spring and runs to stagnant pools and muddy streams, to water full of filth and germs.

He leaves the clear water and goes to drink foul, worm-filled water. My fellow Christians, our Orthodoxy is an inexhaustible spring. And the Lord asks us in sorrow, “My people, what have I done to you? My people, you have abandoned Me,” turning to Spiritualism, millenarianism, and the Rotary movement.

What more are we looking for? How has He wronged us, that we should leave Him?

I stress this, and I tell you: one God came down from heaven, walked here on earth, was baptized in the River Jordan, and taught us His sublime and incomparable teaching. One God was crucified on Golgotha. One God, one God-Man, Christ, who is both God and man, hung there on four nails. Jesus Christ is enough for us, enough for us. We need say nothing more.

Αγία Τριάς, ελέησον τον κόσμον. Παναγία Δέσποινα, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Αποστόλων η δωδεκάς, πατέρες και δάσκαλοι της Εκκλησίας, όσιοι και μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, ποιήσατε πρεσβείαν προς τον Κύριο του ελεηθήναι και σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Αγαπητοί μου, σεβασμιότατοι αδελφοί και πατέρες, και προσφιλείς ακροατές, άνδρες και γυναίκες, η προθυμία σας αυτή με συγκινεί. Διψάτε να ακούσετε λόγων αληθινών. Αλλά άραγε είμεθα εις θέσιν εμείς να ανταποκριθώμε στη δίψα αυτή την οποία σας κατέχει; Δεν το λέγομε έτσι από ένα πνεύμα ταπεινολογίας.

Το λέμε από μια βαθιά συνείδηση: Ότι η καιρή μας είναι φοβερή Οι απαιτήσεις των καιρών μας είναι μεγάλες. Η κίνηση είναι τεράστια. Και εμείς οι εργάτες του Ευαγγελίου, τι έχουμε να προσφέρουμε σε αυτό το λαό;

Είμαι εδώ απλώς ρυάκι σας για να ποτιστείτε με τη δίψα που έχετε να έχετε, για να ακούσετε τον Λόγο του Θεού. Δεν σας φτάνει ένα ρυάκι ολίγον νερό. Εσείς θέτε ποτάμι ολόκληρο, θέτε. Έπρεπε στη θέση μας αυτή να μην είμεθα εμείς, αλλά να είναι ένα από τα μεγάλα εκείνα πνεύματα, τα οποία θα εορτάσουμε αύριο.

Θα έπρεπε να είναι εδώ Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, Βασίλειος ο Μέγας και ο Άγιος ο Χρυσόστομος, οι μελίρρυτοι ποταμοί του πνεύματος, για να μπορέσουν αυτοί να σβήσουν τη δίψα σας τη μεγάλη. Θα σας παρακαλέσω απόψε να προσέξετε όλοι ιδιαιτέρως. Ακόμα περισσότερο σας παρακαλέσω να προσευχηθούμε στον Θεό να μας κρατήσει κοντά Του, να μας κρατήσει ώστε να αποθάνουμε μέσα εις τους κόλπους της μίας, της Αγίας, της Αποστολικής, της Καθολικής Εκκλησίας.

Το θέμα είναι γνωστό, το θέμα είναι ασύρματο, περίεργο θέμα. Τι έφτασε αυτός η Εροκήρικα, σχολή ραδιοτεχνητών έφτιασε μάθημα ασύρματο θα δώσει. Τι είναι αυτό το οποίο λέγει αυτό ο Εροκήρικ τι είμαι ασύρματο.

Αλλά κάνετε πολλή υπομονή και θα μάθετε περί τίνος ασυρμάτου θα ομιλήσει απόψε ο ιεροκήρυκας. Ότι ο ασύρματος είναι ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της ανθρωπίνης επιστήμης, ότι προσφέρει υπηρεσία στον άνθρωπο, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητεί.

Το καράβι είναι στον ωκεανό, απέχει 500 μίλια από τη ξηρά. Τα κύματα είναι πελώρια και κινδυνεύει να καταποντιστεί το πλοίο. Αλλά ο ασυρματιστής αγρυπνεί επάνω στην κορυφή του σκάφους και εξαπολύει εν μέσω της μαινομένης θαλάσσης το σωτήριο μήνυμα του κινδύνου.

Σίγμα, Ωμικρον, Σι, σώστε τις ψυχές μας! Και αμέσως τα πλοία τρέχουν στον τόπο του ναυαγίου και περισυλλέγουν τους ναυαγούς. Καράβι χωρίς ασύρματο δεν πρέπει να ταξιδεύει. Είναι ανάγκη να έχει τον ασύρματό του.

Μεν ορίσατε, δεν με νοηθείτε. Αλλά όπως είναι γεγονός ότι ο ασύρματος σε ορισμένες περιπτώσεις προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες στον άνθρωπο και είναι υπηρέτης του ανθρώπου, είναι επίσης γεγονός ότι ο ασύρματος εις χείρας κακοποιών ανθρώπων είναι μέσον καταστροφής.

Αυτή την ώρα που μιλάμε, κάπου εδώ στην Ελλάδα, και όχι μόνο στην Ελλάδα, και σε άλλα έθνη, υπάρχουν ασύρματοι κατασκοπείας που πληρώνει εφώς πολλά χρήματα και είναι εγκατεστημένοι σε διάφορα μέρη της πατρίδος μας και λαμβάνουν και μεταδίδουν πληροφορίες από τον εχθρό και έτσι ο εχθρός γνωρίζει λεπτομερώς το έδαφός μας, γνωρίζει τα συλλογά μας, γνωρίζει τις αποθήκες μας, γνωρίζει τα πάντα.

Και αυτοί οι οποίοι χρησιμοποιούν τους ασυρμάτους της κατασκοπείας είναι μεγάλος κίνδυνος για την πατρίδα μας και γι' αυτό η αστυνομία προσπαθεί να τους ανακαλύψει. Και αν το κράτος ανακαλύψει αυτούς τους χειριστάς των ασυρμάτων αυτών, τους καταδικάζει στην εσχάτη των ποινών, διότι μπορεί ένας ασύρματος να καταστρέψει μια ολόκληρη πόλη.

Καταστρέφει λοιπόν ένας ασύρματος μια πόλη ολόκληρη με τις ειδήσεις που μεταδίδει. Εγώ λοιπόν θα σας αποδείξω, συγκινηθείτε όταν σας πω ότι υπάρχει ένας ασύρματος που μεταδίδει ειδήσεις του εχθρού και μπορεί ξαφνικά να έρθει να μας καταστρέψει ο εχθρός. Συγκινηθείτε, και πολύ περισσότερο πρέπει να συγκινηθείτε ότι εδώ στην πατρίδα μας λειτουργούν ασύρματοι που λαμβάνουν και μεταδίδουν ειδήσεις καταστρεπτικές, όχι πλέον για τα κορμιά μας αλλά για τις ψυχές μας. Υπάρχουν ασύρματοι που πρέπει να μην τους αγγίζουμε κανείς, να κλείσουμε τα αυτιά μας.

Η αυτιά μας δυναμή πλησιάζει με τους ασύρματους αυτούς, και όμως δεν είναι ένας, δεν είναι δύο, δεν είναι τρεις. Χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες πλησιάζουν τους ασύρματους αυτούς και ακούν και έχουν τεντώσει τα αυτιά τους για να ακούσουν οι ειδήσεις, οι ειδήσεις που έρχονται όχι από τη Ρωσία, ούτε από την Αμερική, ούτε από τον Βόρειο και Νότιο Πόλο, ούτε από την Σελήνη, ούτε από τα άκρα, αλλά έρχονται οι ειδήσεις αυτές με τον ασύρματο αυτό που λειτουργεί, έρχονται οι ειδήσεις αυτές από τον Άδη κάτω από την κόλαση.

Ο ασύρματος αυτός, αγαπητοί, ονομάζεται πνευματισμός και επειδή ο πνευματισμός τώρα τελευταία έχει εξαπλωθεί όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην επαρχία και χιλιάδες Ελλήνων και Ελληνίδων είναι προσηλωμένοι στον πνευματισμό, δι' αυτό τον λόγο είμαι απόψε αναγκασμένος να μιλήσω περί του πνευματισμού για να προφυλάξουμε τον εαυτό μας, να διαφωτίσουμε την κοινή γνώμη, για να προσφέρουμε μια θετική υπηρεσία στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία.

Τι είναι πνευματισμός; Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, είναι φύσει περίεργος, έχει περιέργεια.

Περιέργεια όχι μόνο για τα υλικά πράγματα, αλλά έχει περιέργεια και για τα πνευματικά. Έχει περιέργεια προπαντός να σχίσει το πέπλο που σκεπάζει το μυστήριο της ζωής του Θεού. Υπάρχει ένας τέτοιος πόθος θερμός στην καρδιά της ανθρωπότητας, μια επιθυμία στον άνθρωπο να μάθει τι γίνονται οι προσφιλείς του νεκροί, τα προσφιλή του πρόσωπα, τα οποία μια μέρα τα συνόδευσε εις τον τάφο.

Αν μπορούσε ο άνθρωπος να ακούσει από τον άλλο κόσμο τη φωνή της μάνας του, τη φωνή του πατέρα του, τη φωνή των προσφιλών προσώπων, να ακούσει τη φωνή των μεγάλων πνευμάτων της ανθρωπότητας, ποια ευτυχία!

Της Θείας. Υπάρχει ένας τέτοιος πόθος θερμός στην καρδία παντός ανθρώπου. Αυτή την επιθυμία εκμεταλλεύεται ο πνευματισμός και έρχεται στον καθένα και του λέει, στον κάθε πονεμένο, στη γυναίκα που κλαίει για τον άνδρα της, στον άνδρα που κλαίει για τη γυναίκα του, στον πατέρα που κλαίει για το παιδί του, στη μάνα που το παιδί της έχει χαθεί στον ωκεανό και αγνοεί πού πάει, στις μητέρες που έχουν χάσει τα παιδιά τους στον πόλεμο, σε τόσες άλλες περιπτώσεις μυστηρίων, έρχεται ο πνευματισμός και ψιθυρίζει στα αυτιά του, λέγει: «Θέλεις να μάθεις πού είναι ο πατέρας σου, η μητέρα σου, τα νέα, τα μυστήρια; Έλα λοιπόν σε μένα και εγώ θα σε διαφωτίσω».

Και αρχές ευρίσκονται πρόσωπα που πηγαίνουν στη συγκέντρωση του πνευματισμού. Τι γίνεται στον πνευματισμό; Να τι γίνεται με απλά λόγια. Μαζεύονται δέκα ή είκοσι, τριάντα. Σε ποια ώρα; Είναι άξιο προσοχής.

Όχι την ημέρα τόσο, περιμένει να βραδιάσει, ιδίως δε κατά μεσάνυχτα. Αυτή είναι η πιο κατάλληλος ώρα, έξιδενε τα ελληνία τους. Κατά μεσάνυχτα που κοιμούνται όλοι οι άνθρωποι, κάτι ώρα εκεί μέσα σε ένα δωμάτιο είναι μαζεμένα είκοσι πρόσωπα, περισσότερα πρόσωπα, βάζουν στο μέσο ένα τραπέζι και εκεί ενώνουν τα χέρια τους ένας με τον άλλο και τότε εκεί σιωπήρε η μοδιά.

Στην Εκκλησία που πάνε μιλάμε, αλλά και άγραφτοι οποίοι, τα αυτιά τους τεντωμένα, η καρδιά τους χτυπάει και ξαφνικά ακούεται χτύπος, όπως ακούεται στον τηλέγραφο με τα Μορς, με τα σήματα του Μορς που είναι τα διάφορα γράμματα, έτσι με τους χτύπους αρχίζει να στέλνει τα τηλεγραφήματά του ο άλλος εκείνος κόσμος.

Και τότε γίνονται πράγματα καταπληκτικά. Τι πράγματα!

Αλλά δεν μπορεί να φέρει κανένα αποτέλεσμα ο συνδιαντροφερθή. Οσοδήποτε χτύπηκε αγκούσου, τους στήπους αυτούς δεν μπορεί να το θερμινεύσουν. Είναι κρυπτογραφήματα. Και όπως στα κρυπτογραφήματα πρέπει να υπάρχει ειδικός να τα ανοίξει τα κρυπτογραφήματα, έτσι πρέπει να υπάρχει ειδικό πρόσωπο.

Και όπως λειτουργία δεν γίνεται, μπορούμε να μαζευτούμε δέκα χιλιάδες, είκοσι χιλιάδες Χριστιανοί. Λειτουργία δεν μπορούμε να την κάνουμε. Δεν μπορούμε να ευλογήσουμε τον Άρτον και τον Οίνον. Πρέπει να υπάρχει ειδικό πρόσωπο, πρέπει να υπάρχει ιερεύς να τελέσει το μυστήριον.

Όπως λοιπόν σε μας άνευ του ιερέως, χωρίς τον ιερέα, είναι αδύνατο να γίνει λειτουργία, έτσι και μέσα στον πνευματισμό είναι αδύνατο να γίνει αυτή η δική τους λειτουργία. Είναι αδύνατο να γίνει συγκέντρωση, είναι αδύνατο να ερμηνευτούν οι κρότοι, εάν δεν παρευρεθεί το κατάλληλον πρόσωπο.

Το δε κατάλληλον πρόσωπο λέγεται τι είναι, γυναίκα είναι και η γυναίκα αυτή που πρέπει να έχει ειδικά εξηχημένας ιδιότητας, η γυναίκα αυτή ονομάζεται μέντιουμ ή μεσάριο. Και το μέντιουμ αυτό τι κάνει; Από την ώρα που έρχεται η επικοινωνία με τον μυστηριώδη κόσμο, από τότε αρχίζει το μέντιουμ αυτό να ταράσσεται και βλέπεις πράγματα περίεργα.

Βλέπεις μέσα στο δωμάτιο αυτό που γίνεται αυτή η μυστηριώδη συγκέντρωση, η επικοινωνία με τον κόσμο των άγνωστων και μυστηριώδης, βλέπεις πράγματα. Αυτά. Αυτό λόγου χάρη, ένα μολυβάκι να έχεις, ένα μολύβι, ξαφνικά όταν αρχίζει αυτή η συγκέντρωση, η σκερεμάνη προχωράει, βλέπεις αυτό το μολυβάκι που το σηκώνει ένα μικρό παιδί να γίνεται 100 εκατομμύρια και 3 άνθρωποι δεν μπορούν να το σηκώσουν, τόσο βαρύ γίνεται, από το όμως αυτό το ελαφρό πράγμα γίνεται βαρύ κατό.

Και βλέπεις πάλι άλλα πράγματα που είναι βαριά, σαν το μολύβι, να είναι ελαφρά, σαν τα φτερά, σαν πούπουλο να είναι, να τα σηκώνεις, αφάτου. Σε αυτά ολόκληρα που είναι 100 οκάδες θα τα σηκώνει ένα μικρό περίεργο, αφάτου, σαν να είναι μπομπονιέρες.

Και βλέπεις πάλι ένα χέρι μυστικό να γράφει. Και ακούς το μέντιουμ που δεν ξέρει, μόλις ξέρει τα ελληνικά, το βλέπεις να μιλάει γαλλικά, αγγλικά, ρούσικα, κινέζικα, γιαπωνέζικα, διάφορες γλώσσες, μυστηριώδεις γλώσσες, βλέπεις και αρχικά αυτό το μέντιουμ που δεν ξέρει καθόλου κιθάρα, να παίζει μέσα μια θαυμάσια κιθάρα, να ακούγεται ένα τραγούδι εξαίσθητο, βλέπεις και αρχικά αυτή που δεν πήρε σε θεολογική σχολή, να τη βλέπεις να μιλάει σαν να ήταν Μέγας Χρυσόστομος ή Βασίλειος ή πατέρας της Επιστημίας Μεγάλας, Τη βλέπετε, μιλάει σαν φιλόσοφος, μια αγράμματος και αστοιχείωτος γυναίκα να λαμβάνει τέτοιες δυνάμεις.

Και απορρούν οι άνθρωποι και στέκονται, τι είναι αυτά, πως περιμενεύει η επιστήμη, είναι ψέματα, είναι απάτε, είναι παντεσιοπληξίες, είναι όνειρα Είναι γεγονός ότι πολλά από αυτά είναι απάτες και πλαστογραφία και ψευδή και λοιπά πράγματα.

Αλλά είναι επίσης γεγονός ότι είναι γεγονότα. Υπάρχουν γεγονότα τέτοια, συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα που δεν μπορεί ένας αμερόληπτος κριτής να αρνηθεί.

Έγιναν επιτροπές, όχι από πνευματιστάς, έγιναν επιτροπές επιστημόνων, θετικών επιστημόνων, που εξέτασαν, ερεύνησαν τα φαινόμενα αυτά. Και μας απεφάνθησαν ότι είναι γεγονότα καταπληκτικά που δεν μπορεί να τα ερμηνεύσει η επιστήμη.

Τα ποιο τρόπο θα εμεινευτούν, υπάρχουν φοροί ερμηνιών, Τα ερμηνεύουν ποικιλοτρόπως οι άνθρωποι τα φαινόμενα αυτά. Δεν πρόκειται, εάν θα αφήσω να σας πω τις διάφορες θεωρίες που προσπαθούν οι διάφοροι να ερμηνεύσουν τα φαινόμενα αυτά.

Θα βραδιάσουμε και ούτε ωφέλιμο είναι.

Όποιος θέλει από εσάς να μάθει τις θεωρίες με τις οποίες ερμηνεύουν οι πνευματιστές, ή μάλλον όχι οι πνευματιστές, οι άλλοι φιλόσοφοι και ψυχολόγοι και διάφοροι επιστήμονες ερμηνεύουν τα φαινόμενα, θα σας συστήσω να διαβάσετε ένα βιβλίο πολύ λεπτομερειακό, ένα βιβλίο που έγραψε ο σοφός καθηγητής θεολογίας, ο σεβαστός Π. Παναγιώτης Τρεμπέλας, που ερμηνεύει τα φαινόμενα, που δίνει διαφορές.

Εγώ εδώ

τόσο μόνο λέγω, τόσο μόνο σας λέγω, ότι ο πνευματισμός με τα περίεργα αυτά φαινόμενα, με τα μυστηριώδη αυτά φαινόμενα που ανήκουν στη σφαίρα του μυστηρίου και του αγνώστου, ο πνευματισμός έρχεται να αποδείξει ότι η θεωρία, ο υλισμός είναι ένα ψέμα.

Έρχεται να καταφέρει πλήγμα εναντίον του υλισμού, έρχεται να αποδείξει ότι ο κόσμος δεν είναι μόνον ύλη, δεν είναι μόνον σάρκα, δεν είναι μόνον κόκαλα, δεν είναι μόνον βάρος, αλλά ότι πέρα από τον δικό κόσμο υπάρχει κάποιος άλλος κόσμος, κόσμος πολύ περίεργος, κόσμος μυστηριώδης, κόσμος ο οποίος μας καταπλήσσει.

Ο πνευματισμός προσπαθεί να μας ανοίξει ένα παράθυρο για να δούμε τον κόσμο αυτόν. Αλλά το ερώτημα το μεγάλο είναι: Με τι κόσμο μας φέρνει σε επικοινωνία; Εδώ είναι το ερώτημα: Με τι κόσμο μας φέρνει σε επικοινωνία;

Ότι έρχεται σε μία επικοινωνία, γεγονός. Αλλά θέλουμε να μάθουμε τι παράθυρο είναι: προς Ανατολάς, προς Βορράν, προς Νότον; Πού είναι αυτό, πού ανοίγει το παράθυρο αυτό; Πού είναι; Τι άνεμο μας φέρνει;

Έχει μεγάλη σημασία να μάθουμε τι είναι. Μα πώς θα καταλάβουμε; Οι πνευματιστές μας λέγουν ότι μας φέρνει σε επαφή με τα πνεύματα των νεκρών. Μας λέγουν ότι μας φέρνουν με τα αγαθά πνεύματα. Ότι έρχονται νέοι κόσμοι να ανοίξουν τον κόσμο.

Εμείς τι λέμε; Πώς θα διακρίνουμε; Α, μας έδωσε ο Κύριος, μας έδωσε μια ζυγαριά να ζυγίσουμε τι είναι ο Ρουσίνος πνευματισμός. Και ποια είναι η ζυγαριά; Είναι ο λόγος που είπε ο Χριστός. Λέγει, δάσκαλε, πώς θα καταλάβουμε τους γραμματείς, πώς θα καταλάβουμε τους φαρισαίους, πώς θα καταλάβουμε τους απατεώνες που εγέννησε ο κόσμος, πώς θα καταλάβουμε τα διάφορα πνεύματα, αν είναι αγαθά ή πονηρά;

Και ο Χριστός είπε, ο Κύριος μας είπε, εξ των καρπών γνώσετε το δέντρο από τους καρπούς, θα μου είστε το δέντρο.

Αυτό το δέντρο. Εάν μου δώσετε έναν καρπό, θα σας πω, δείξτε μου τον καρπό, να σας πω ποιο δέντρο έκανε τον καρπό αυτό. Εάν μου δείξετε καρύδια, θα σας πω, καρυδιά με αυτό. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο η καρυδιά, καρύδια θα βγάλει. Αν μου δείξετε πορτοκάλια, θα σας πω, η πορτοκαλιά θα κάνει. Δεν μπορεί άλλο δέντρο να τα κάνει. Αν μου δείξετε μήλα, θα σας πω, τα κάνει η μηλιά. Και αν μου δείξετε λεμόνι, θα πω, η λεμονιά θα κάνει. Κάθε δέντρο εις τον καρπό του, λοιπόν, εξ των καρπών, έτσι ακριβώς και από

και από τα αποταλέσματα, από τα σεφυδράσεις, από τα σεφυροά, από την εγγένεια και τα σεγένεια κληρώσεως του πνευματισμού μπορούμε να συμπεράνουμε τι δέντρο είναι αυτό. Μπορούμε να καταλάβουμε τι δέντρο είναι αυτό, ποιος το φύτεψε το δέντρο αυτό, ο Θεός ή ο διάβολος.

Πρέπει να εξετάσουμε τον πνευματισμό πρώτον στη διδασκαλία του και δεύτερον στις επιδράσεις του επί των πνευμάτων. Πρώτον, η διδασκαλία του. Τι διδάσκει ο πνευματισμός; Κάθισα νύχτες ολόκληρες, πήρα τα βιβλία του που είναι ολόκληρη φάμπρικα, ολόκληρες ιστορίες μεγάλες, πεντακόσια, χίλια, δύο χιλιάδες, διάβασα, διάβασα, ποροχέφανος μέτριασε.

Τι είναι; Σύγχυση, πύργος Βαβέλ. Όπως τότε που χτίζανε τον πύργο της Βαβέλ, δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν οι χτίστες ανάμεταξύ των και φώναζε ένας λάχτης και έφερνε κεραμίδια ή έφερνε πέτρες και εγκαθήκανε και καταλήψανε τον πύργο, έτσι βλέπει τα πνεύματα της Αγγλίας, τα πνεύματα της Γαλλίας, τα πνεύματα της Ρωσίας, τα πνεύματα του κόσμου έρχονται ανάμεταξύ τους και γροδοκοπούνται και δημιουργείται μια σύγχυση, ένας πρα πραγματικός πύργος Βαβέλ, που δεν μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς διδάσκει ο πνευματισμός.

Άλλοτε θεολογία, άλλοτε φιλοσοφία, άλλοτε κοινωνιολογία, άλλοτε διάφορες θεωρίες, άλλοτε είναι υπέρ του σεξ, άλλοτε είναι κατά του σεξ, άλλοτε είναι υπέρ της αρχής, άλλοτε κατά της αρχής, άλλοτε υπέρ του Χριστιανισμού, άλλοτε κατά του Χριστιανισμού, του Θεού, άλλοτε υπέρ των αρχαίων θεών, είναι μία σύγχυση τεραστία ο πνευματισμός.

Εν τούτοις όμως, μέσα στον πνευματισμό, υπάρχει μία θεωρία, εις την οποία συμφωνούν όλοι οι πνευματιστές. Υπάρχει μία θεωρία η οποία είναι το θεμέλιον του πνευματισμού. Είναι η ρίζα του πνευματισμού και αυτή τη θεωρία θα προσδιάσει τον οποίοσας.

Και από τη θεωρία αυτή θα τον κρίνουμε. Ποια είναι η θεωρία; Είναι η περιβόητος θεωρία της μετεμψυχώσεως ή της μετενσαρκώσεως. Τι έτσι μετεμψύχωσης ή τι έτσι μετασάρκωσες, παρακαλώ κάντε υπομονή δεν είναι κυριγμένη τόσο να πλούν, σας παρακαλέσω να διαφωτίσω διότι εδώ μέσα στην Αθήνα χιλιάδες είναι πνευματιστές.

Δεν αποκλείεται εδώ μέσα να υπάρχει καμία, κάποια ψυχή η οποία να συμπιέται από το πονηρόν αυτό δόλωμα. Λοιπόν, λέγομε ότι η θεμελιώδης αρχή, το πιστεύω, το πιστεύω των πνευματιστών όλης της γης είναι η μετεμψύχωση ή η μετενσάρκωση.

Υπάρχει μια διαφορά. Τι λέμε εμείς; Εμείς λέγομε ότι υπάρχει ψυχή. Εμείς λέγομε ότι υπάρχει αθάνατος ψυχή. Εμείς λέγομε ότι μία ψυχή σε ένα σώμα. Μία ψυχή σε ένα σώμα. Εμείς λέγουμε ότι ο άνθρωπος είναι ανεπανάληπτος. Ένας άνθρωπος δεν ξαναγεννιέται, ένας άνθρωπος γεννιέται και έκαστος θα δώσει λόγο των πράξεών του. Μια φορά γεννιέται στον κόσμο άνθρωπος. Αυτοί τι λένε; Τι λένε; Μια ψυχή. Αλλά μια ψυχή σε 50 κορμιά, σε 60 κορμιά, σε 70 κορμιά. Τι λένε δηλαδή αυτοί;

Λένε ότι όταν πεθάνει ο άνθρωπος, βγαίνει η ψυχή του και η ψυχή του, σαν πνεύμα που είναι, περιπλανάται πάνω στα βουνά, στα λαγκάδια, στις πεδιάδες, περιπλανάται και βασανίζεται. Και μετά παίρνει κάτι άλλο σαν υλικό πράγμα, το περίπνευμα, και μετά τι κάνει; Περιμένει τη στιγμή και όπως ένας κλέφτης πάει που δεν έχει τη νύχτα πού να μείνει, αλλά πάει και κοιμάται δεξιά και αριστερά, όπως ένας ταξιδιώτης που τη νύχτα ζητάει να βρει ξενοδοχείο να πάει, έτσι και αυτή η ψυχή που περιπλανάται μέσα στα βουνά, στα λαγκάδια, περιμένει πότε θα γεννηθεί άνθρωπος.

Και μόλις γεννηθεί άνθρωπος, τσουπ, μπαίνει μέσα. Μπορούν αυτοί. Δεν μπαίνει απλώς. Είναι άξιον ότι παραδέχονται: δεν μπαίνει μόνο σε άνθρωπο, αλλά, τι λένε, μπαίνει ακόμα, για φανταστείτε, και σε φυτά, μπαίνει σε λουλούδια, γίνεται τριανταφυλλιά, γίνεται πεύκη, γίνεται λεύκα, γίνεται κυπαρίσσι. Γι' αυτό στην παλιά εποχή υπήρχαν λαοί που θεωρούσαν αμάρτημα να κόψουν τα δέντρα, γιατί θεωρούσαν τα δέντρα ότι είχαν τις ψυχές των νεκρών.

Ανάληψης της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Μεγάλη Παρασκευή δεν τρώμε κρέας και θεωρείται αμαρτία να φάει κρέας στη Μεγάλη Παρασκευή, την ώρα που ο Θεός Χριστός με όξος ποτίζεται. Όπως εμείς θεωρούμε αμαρτία να φάμε το κρέας στη Μεγάλη Παρασκευή, θεωρούσαν αυτοί αμαρτία μεγάλη να φάνε. Θεωρούσαν μεγάλη αμαρτία να φάνε τα κουκιά. Γιατί; Γιατί μέσα στα κουκιά έχουν κάποιοι μαμουνάκια και φοβούνται να φάνε και ψυχές.

Γελάτε, αλλά πόσο πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Θεό. Όποιος έτρωγε κουκιά, τον έπιανε ο Πυθαγόρας και τον τιμωρούσε. Δεν τολμούσε να πειράξει τα κουκιά, δεν σπέρνει κουκιά. Βλακείες φαίνονται αυτές, αλλά για σκεφτείτε, κόσμος ολόκληρος, φιλόσοφοι μεγάλοι, να πιστεύουν τέτοιες. Από πόσες βλακείες και από πόσες ανοησίες Δεν μας απείραξε ο Χριστέ, ο Χριστέ, ο Χριστέ που μας έβγαλε μέσα από βλακείες και σκοτάδια και μας ύψωσε και μας ύψωσε σε μια θεωρία, σε μια υψηλή διδασκαλία που όσο και να πετάξει το πνεύμα, ας πετάξουν Πυθαγόρες, ας πετάξουν Πλάτωνες, ας πετάξουν Αριστοτέληδες, ας πετάξουν, ας πετάξουν, εκεί που πετάει ο μεγαλοπτέρυγος αετός, δεν φτάνει κανένας. Είναι άφθαστο το ύψος στον χριστιανισμό.

Λοιπόν, ναι, αλλά, λοιπόν, αλλά η μετεμψύχωση κυρίως είναι όταν πάει σε άλλα κορμιά. Πεθαίνει ο άνθρωπος και πάει και φωλιάζει σε άλλα κορμιά μέσα. Γιατί πάει; Άμα σε ρωτήσουμε, μα τι μας... μα είναι ανάγκη να φύγει η ψυχή και να... γιατί, γιατί πάει στα κορμιά και άλλα κορμιά, γιατί πάει;

Α, λένε, τα πνεύματα, οι ψυχές, οι ψυχές έχουν ατέλειες, έχουν αμαρτήματα. Και για να καθαριστούν τα αμαρτήματα, να καούν τα αμαρτήματα, να εξαλλαγεί ο άνθρωπος, να γίνει από σάρκα πνεύμα, πρέπει να περάσει από πολλούς φούρνους, από πολλά φίλτρα, από πολλά κορμιά.

Και παρουσιάζουν αυτοί ότι μπορεί να περάσει από 87, έχουν κάποιον που λένε ότι πέρασε από 87 κορμιά. Λένε ότι αν δω χάρη, παράδειγμα, ότι κάποια τραγουδίστρια των Παριστείων που τραγουνούσε πολύ σπουδαία και καυχάτωτες τραγούδι της μετά ότι όταν απέθανε η ψυχή της πριν πλανάτω και υποχρεώθηκε η ψυχή της να πάει να καθίσει σε ένα κοριτσάκι μέσα που δεν είχε φωνή, ετράβλιζε.

Ετράβλιζε και τα έλεγε τραυλά, τραυλά. Από εκεί που έβγαινε πρώτα φωνή λαμπρά, μετά έβγαιναν τραυλισμοί. Και άλλη κοπέλα που ήταν ωραία και καυχάτο για τα κάλλη της υποχρεώθηκε να πάει σε μια ασχημομούρα να κατοικήσει προς τιμωρία της.

Και ένας πάλι βασιλιάς πλούσιος, μεγάλος βασιλιάς, υποχρεώθηκε να πάει σε ένα ρούστρο κάτω. Και ένας φιλόσοφος που έκανε αμαρτίες υποχρεώθηκε να πάει σε ένα ντοπάλι. Και γυρίζουν επίσης, και γυρίζουν από εδώ, και γυρίζουν από εκεί, και περιπλανώνται και αλλάζουν συνεχώς, συνεχώς κατοικία αλλάζουν.

Αλλάζουν συνεχώς κατοικία. Τι κάνει η θεωρία τους; Και έτσι μπορεί να μείνει η ψυχή 500 χρόνια, 600 χρόνια, 700 χρόνια, 1000 χρόνια, να περιπλανάται έως ότου καθαριστεί και ως καθαρόν πνεύμα πετάξει στον ουρανό.

Αυτή είναι η θεωρία της μετεμψυχώσεως ή μετενσαρκώσεως, επί το αληθέστερον. Που προσκούει αυτή η θεωρία, η θεωρία αυτή είναι εσφαλμένη, και είναι εσφαλμένη για τους έξι λόγους, προς που λέει η θεωρία της μετεμψυχώσεως που πρώτος, εγώ λέω χάρη, αν με ρωτήσετε πόσα σπίτια άλλαξα στην Ελλάδα, γιατί πήγα σε πολλές πολιτείες, έχω αλλάξει και μια τρενταριά σπίτια, μικρά μεγάλα σε διάφορες πολιτείες, θα θυμάμαι όλα, θυμούμε τι έκανε στο ένα σπίτι, το έκανε στο άλλο, πόσο γύρω κάτσα, θα θυμάμαι όλα τα σπίτια αυτά, Λοιπόν, ρε χαμένοι, αφού λέτε ότι η ψυχή αλλάζει κορμιά, γιατί δεν θυμάται η ψυχή πού; Αφού θυμόμαστε από πού πήγαμε, λόγου χάριν, στην Αθήνα,

μερικοί που δεν έχουν σπίτια, ήταν στο Βοτανικό, πήγαιναν από το Βοτανικό, πήγαιναν κάτω στο Περιστέρι, από το Περιστέρι πήγαιναν στα σφαγεία, από τα σφαγεία στο Παγκράτι, θυμάται κάθε ψυχή πού. Εάν λοιπόν λέτε ότι φεύγει από κορμί σε κορμί, αλλάζει κατοικία η ψυχή, γιατί κανείς δεν θυμάται πού ήταν πρώτα;

Προεχατώ 200 to 300 χρόνια και δεν το θυμάται κανείς. Πού γίνεται άρα, φέρνω; Η δεύτερη: λέτε ότι πρέπει μια ψυχή να μείνει ένα διάστημα σε ένα άλλο κορμί για να πληρώσει τα χρέη της. Να ξοφλήσει τα χρέη της.

Πολύ καλά. Μου τότε γιατί πεθαίνει μόλις γίνεται η πεθαίνει. Γιατί πεθαίνουν; Έπρεπε να μην πεθαίνουν, να μην πεθαίνει κανένα νήπιο, αλλά έπρεπε αμέσως, αμέσως να πεθαίνουν πλέον γέροι, ώστε να μένει χρονικό διάστημα, να εξαγνιστεί ο άνθρωπος.

Έπειτα το κυριότερο, λέτε ότι όσο περνούν τα χρόνια, λέει η θεωρία αυτή, ότι όσο περνούν τα χρόνια εξαγνίζεται ο άνθρωπος. Λάθος κάνετε, λάθος κάνετε. Όσο περνούν τα χρόνια, τα χούγια των ανθρώπων, τα ελαττώματα των ανθρώπων που δεν πρόλαβες να τα ξεριζώσεις μικρός, αυτά ριζώνουν, γίνονται βελανιδιές.

Βελανιδιές γίνονται και όσο γερνάει ο άνθρωπος με τ' άσπρα μαλλιά, ευκολότερο, έναν άνθρωπο που είναι μικρό παιδάκι, ένα νέο μπορεί να τον αλλάξει. Αλλά ένα γέρο που έφαγε την αμαρτία με την κουτάλα, όχι με το κουκουκου έχει φάει, τι είναι αυτά, αυτόν τον γέρο, η τίγρη που έπεσε μέσα στην αμαρτία, αν δεν τα λάβεις, ευκολότερο, πιο εύκολο πράγμα είναι να ξεριζώσεις ένα δόντι που είναι μέσα στον οργανισμό του ανθρώπου, ευκολότερο πράγμα είναι να πιάσεις μια βελανιδιά, να την ξεριζώσεις, παρά που ονειρά μου φύσης με τα βελίνου ράδιο, έλεγαν οι αρχαίοι.

Λοιπόν, ο χρόνος δεν είναι υπέρ της θεωρίας, είναι κατά της θεωρίας. Συνεπώς, όσα χρόνια μένει μια ψυχή, περισσότερο αμαρτάνει, περισσότερα εγκλήματα διαπράττει και περισσότερο παλιούται μέσα στο κακό και μέσα στην αμαρτία.

Αλλά το χειρότερο, ποιο το χειρότερο σφάλμα, ποιο; Ρε ανόητοι, ρε ανόητοι πνευματιστές, όχι 500 χρόνια, 1000 χρόνια να μένει στα κορμιά των ανθρώπων, ο πρεσβύτερος δεν μπορεί να καθαριστεί ο άνθρωπος με τις δικές σου δυνάμεις, με τις δικές σου προσπάθειες, καν Σωκράτης, καν Πλάτων, καν Πυθαγόρας, καν ό,τι να είναι, δεν μπορείς να καθαριστείς με τις δικές σου δυνάμεις, με τα δικά σου μέσα, όσα κορμιά και να άλλαξες. Δεν σώζεσαι με αυτές τις μετενσαρκώσεις και μετεμψυχώσεις.

Δεν λυτρούται μοναχός του. Εάν μπορούσε, δεν λυτρούται μόνος του ο άνθρωπος, έστω και χίλια χρόνια, όπως είχα πει κι άλλοτε. Δώσ' μου έναν αμαρτωλό, δώσ' μου τα αμαρτήματά του και δώσ' το, να πούμε, μετανοεί ο άνθρωπος αυτός.

Ναι, πολύ καλά, και πάει σε ένα βουνό, μέσα σε μια σπηλιά, και κάθεται πόσα χρόνια; Χίλια χρόνια. Και να κάνει νηστείες και να κάνουν τα γόνατά του κάλους και να γίνει σκελετός από τη νηστεία, και για χρόνια να ζήσει, δεν μπορεί να εξοφλήσει ούτε ένα αμάρτημα, ούτε ένα αμάρτημα.

Αλλά πάνω μόνο ποιος είναι ὁ αἴρων τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου; Ο εσταυρωμένος λυτρωτής μας. Αυτός είναι ο σώζων. Μια σταλαγματιά, τι λέγω μια σταλαγματιά, ένα ηλεκτρόνιο, ένα ηλεκτρόνιον από το αίμα του Χριστού μας φτάνει να σώσει ολόκληρο αμαρτωλό κόσμο.

Δεν λυπρούμεθα λοιπόν με τερσερχώσεως ή μετεμψυχώσεως ή διαλουτινός μέσους, ή διαποιήσεως, ή διαφλοσοφίας, ή διαπιστήμης, ή διατέχνησης, ή διακυθάρας. Λυπρούμεθα εν το αίμα του Χριστού μας. Ο ευλογητός Ιησούς ο όνας των όνων αμήν.

Έτσι είναι η θεωρία. Συνεπώς, η θεωρία της Ουσυχώτερος έρχεται σε σύγκρουση με το θεμελιώδες δόγμα του Χριστιανισμού. Το δε θεμελιώδες δόγμα του Χριστιανισμού είναι: Το αίμα Ιησού Χριστού καθαρίζει μάσα ο μπάς αμαρτίας

Συνεπώς, η θεωρία, ο πνευματισμός που στηρίζεται πάνω στην ψευδή αυτή θεωρία, Καταπεί Κατά άλλα, τη διδάσκη περί Θεού, τη διδάσκη περί Ήλιο Εάν αρχίσω να σας λέγω, άλλοι θα γελάνε, άλλοι θα χασμουριώνται, είναι τόσο ανόητα.

Δεν τα επαναλαμβάνω, σας παραπέμπω στο βιβλίο του σοφού καθηγητού Τρεμπέλα, θα τα δείτε περισσότερο. Εγώ μόνο τούτο σας λέγω: όποιος διαβάζει... Εγώ βέβαια, ένεκα της αποστολής μου, πρέπει να τα διαβάζω.

Δεν σας ενισχύω να τα διαβάζω. Όποιος διαβάζει τα βιβλία αυτά είναι σαν να βαδίζει μια Σαχάρα και κάπου-κάπου να βρίσκει καμιά δροσιά. Όποιος διαβάζει τα βιβλία των πνευματιστών είναι σαν να περνάει έναν τόπο κατάξερο και κάπου-κάπου να βρίσκει κάποιο λουλούδι να φυτρώνει επάνω στα άγρια βράχια.

Είναι μία έρημος, παντέρυμος έρημος, η θεωρία του Αθηνού, αλλά είναι ασφαλμένη, είπαμε το δέντρο είναι από το καρπό αυτό γνώσηστε, τον βρεματισμό τον καταλαβαίνουμε από την δασκαλία του, αν θέτε να καταλάβετε τον βρεματισμό, να δείτε τα δυστυχισμένα μέδιον, πω πω πω δυστυχισμένα μέδιον.

Τι είναι αυτά; Πού είναι αυτά; Αν θέτε να δείτε την επίδραση, τι είναι το μέντιουμ; Ξέρετε τι είναι το μέντιουμ; Το μέντιουμ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια βελτιωμένη, ή μάλλον επί το χείρον ή επί το βέλτιον, είναι μια έκδοση, νεωτέρα έκδοσης, όπως τα παλιά βιβλία τα παίρνουν και βλέπετε έχουν εκδόσεις. Έτσι και το μέντιουμ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια εμφάνιση της περιφήμου, της περιβοήτου Πυθίας. Τι ήταν η Πυθία; Για ακούστε, η Πυθία...

Η Πυθία εδώ στους Δελφούς, που κάτι ανόητοι Έλληνες μαζέψανε χρήματα και δολάρια από την Αμερική να μας στήσουν το ναό του Απόλλωνος εδώ κάτω και φέρνουν μάρμαρα πράσινα και κόκκινα να χτίσουν τεράστιο ναό, να πηγαίνει εδώ πέρα η αφρόκρεμα των Αθηνών να προσφέρει θυμιάματα, και ετοιμάζονται να φτιάξουν πάλι την Πυθία εδώ πέρα, να έχουμε στην δολατρία Λοιπόν, τι είναι η πηθεία Ήταν μια κόρη που ήταν αφιερωμένη στον Απόλλωνα τον Θεό.

Και τι έκαναν; Της είχαν φτιάξει ένα χρυσό σκαμνί και το χρυσό αυτό σκαμνί ήταν επάνω σε τρία πόδια, τρία πόδια είχε, και κάτω από τα πόδια της ήταν χάος, ήταν ένα χάσμα, μια οπή τεραστία. Και πάνω στο σκαμνί αυτό το χρυσό ήτανε σκεπασμένο, ήτανε ντυμένο με δέρμα φιδιού, φιδιού το έκανε.

και πάνω στο σκαμί αυτό καθότανε η αυτή η πηθεία και αμόχες καθότανε απάνω και λέει κάτι λέξεις ακαταλαβήθηκε Τότε από κάτω βγαίνουν ατμοί από το χάσμα, ατμοί, και όταν ερχόταν οι ατμοί αυτοί και γέμιζαν ολόκληρο το σώμα αυτής, τότε άρχιζε αυτή να βγάζει αφρούς από το στόμα και τα μάτια της να αγριεύουν, να αγριεύουν, και οι τρίχες της να ανατριχιάζουν, ολόκληρο το κορμί της να το πιάνει σπασμός, σπασμός, να σύρεται ολόκληρο και να βγάνει κραυγές τέτοιες, φοβερές κραυγές που ακούονταν σε απόσταση χιλιομέτρων, και τρόμος και φόβος, και μετά έπεφτε στην άκρη.

Πολλές φορές πέθαινε, γιατί είναι μια αφητεία, από το τρόμο και από το σπασμό έκανε Και μέσα στους αυτούς, στους σπασμούς έλεγε τους χρησμούς της. Κάτι παρόμοιον συμβαίνει και με τα μέντιουμ, είναι τα λέτορα, νευρικά.

Τι γίνεται; Έχουμε παραδείγματα πολλά που τα μέντιουμ γίνονται ψυχοπαθείς. Πεθαίνουν στα πνευματικά μέσα, γιατί δεν αντέχουν τα νεύρα. Σε αυτόν τον φοβερό κραδασμό, σε αυτόν τον φοβερό κραδασμό. Λοιπόν, το νεύρο δεν μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο κορμί και παθαίνουν κατά κατάλευση και καταλήγουν στα φρενοκομεία.

Και πολλά από αυτά παθαίνουν συγκοπή καρδίας και μένουν την ώρα της εκτός μέσα εκεί πέρα. Τέτοια ζητήματα. Πού είναι λοιπόν, εάν αυτά τα πνεύματα ήταν συνδεμένα, ρωτώ, εάν τα πνεύματα αυτά ήταν συνδεμένα με τα αγαθά πνεύματα, με τον Θεό, με τα αγαθά, με τους Αγίους και τους Πατέρες, ήταν ποτέ δυνατό να παρουσιάσουν μια τέτοια κατάπτωση; Συγκρίνατε, συγκρίνατε ένα μέντιουμ, συγκρίνατε ένα μέντιουμ που έχει σε αυτή την φορά κατά, συγκρίνατε ένα μέντιουμ με τα ευγενή και υψηλά πνεύματα του Χριστιανισμού, συγκρίνατε ένα μέντιουμ με αυτόν, με τον Ιγνάτιον τον Θεοφόρον, ο οποίος γεμάτος χαρά και αγαλλίαση εβάδισε εις το αμφιθέατρο της Ρώμης, συγκρίνατε ένα μέντιουμ με αυτά τα λεϊνά υποκείμενα, με τα

Τα ευγενή πνεύματα του Μεγάλου Βασιλείου, Χρυσοστόμου και Βασιλείου, που είχαν γεμάτο ενθουσιασμό και αγάπη στο Θεό. Ηρεμία εκεί, ταραχή εδώ. Γαλήνη εκεί, άδικος. Είναι μια τεραστία διαφορά. Και μόνον από τα μέντιουμ θα καταλάβουμε ότι ο πνευματισμός δεν έχει σχέση με τον ευγενή κόσμο, αλλά έχει σχέση με σκοτεινόν κόσμο, ότι η πηγή του πνευματισμού δεν είναι τα διαυγή νάματα της αληθείας, αλλά είναι η σκοτεινή άβυσσος της κολάσεως.

Μέσα στον πνευματισμό δεν ομιλούν τα αγαθά πνεύματα. Μέσα στον πνευματισμό ομιλούν τα πονηρά πνεύματα, ομιλούν οι λέμορες.

Και επ'από που μας δίνει η απάντηση, Η Αγία Γραφή.

Όταν πάτε στο σπίτι, ανοίξετε την Αγία Γραφή, ανοίξετε την Παλαιά Διαθήκη, ανοίξετε την Πρώτη Βασιλειών, κεφάλων 28 και εκεί μέσα θα δείτε την πρώτη συγκέντρωση, την πνευματική συγκέντρωση. Πώς; Τι λέει εκεί; 900 χρόνια π.Χ. υπήρχε ένας βασιλιάς που στο μπόι ήταν ο πιο υψηλότερος, ήταν 14.000 Εβραίοι, αυτός φαινόταν από μακριά, όπως εδώ πέρα τώρα βλέπω είναι 2 to 3 που είναι παραπάνω στο μπόι, Λοιπόν, έτσι και διακρινόταν από μακριά. Έτσι λοιπόν και ο Σαούλ από μακριά ήταν δυο πιθαμές πιο ψηλά από τον ψηλότερο άνθρωπο.

Αλλά όσο μπόι είχε, τόσο μυαλό του έλειπε. Και λοιπόν ο Σαούλ αυτός που ήταν πανύψηλος, πανύψηλος, ναι, ο Σαούλ αυτός που είχε τέτοιο μπόι, ολόκληρο μπόι ήταν, παράθυρο και καπνοδόχο το μπόι του, έκανε τεράστια σφάλματα και υπέπεσε σε τρομερά αμαρτήματα.

Και τι έγινε; Ήρθαν οι εχθροί, ήρθαν οι Φιλισταίοι, πολιορκήσαν τη χώρα του, ο στρατός ήταν λίγος και ήρθε σε αγωνία τι να κάνει και ζήτησε, ερώτησε τον Θεό, αλλά ο Θεός δεν απήντησε, ούτε δι' ιερέως, ούτε δι' ιερέως, ούτε δι' ενυπνίων, ούτε δι' ιερέως, δεν απήντησε ο Θεός, τον είχε αποδοκιμάσει.

Τότε αυτός, γεμάτος οργή και αγανάκτηση, λέγει στους υπασπιστές του: «Να πάτε να μου ψάξετε τη χώρα και όπου βρείτε μάγισσα εγγαστρίμυθο, δηλαδή εγγαστρίμυθο, όπου η φωνή της δεν βγαίνει από το στόμα, βγαίνει από την κοιλιά, λοιπόν όπου βρείτε τέτοια», λέει, «να πάω να τη δω. Θέλω να μάθω τι θα κάνουμε, θα μας νικήσουν ή θα τους νικήσουμε».

Ψάξανε από εδώ, ψάξανε από εκεί οι υπασπιστές, επιτέλους βρήκανε σε μια σπηλιά μακριά, έξω από τα Ιεροσόλυμα, βρήκανε μια γυναίκα σ' ένα χωριό, μακριά, πολύ μακριά. Πώς να πάει ο βασιλιάς, δίδικε φτωχά ρούχα, φτωχά ρούχα διπιάνου και έναν των με δύο υπασπιστάς εβάδισε μέσα και πήγε και βρήκε στη σπηλιά αυτή μέσα, τη βρήκε αυτή τη γυναίκα, στην πόση του χωρίου, αλλά εδώ.

Όταν πήγε, αυτή η φοβισμένη δεν έλεγε, λέει, τι θες εδώ μέσα, λέει εσύ, φοβούνται τα πνεύματα, τι θες, λέει, θέλω, λέει, ήρθα εδώ πέρα να μου πεις, θέλω τη μοίρα μου να μου πεις τι θα γίνει, λέει, ποιος είσαι εσύ, δεν είναι άδεια μάτια, λέει εσύ, έδελφε ένα φτωχός άνθρωπος, λέει, είμαι ένας δικιάνος, καλά, λέει, να σου πω, αλλά ξέρεις ότι πέρυσι ο βασιλιάς ο ίδιος, ο Πέρυσις λέει ότι ο βασιλιάς διέταξε να κάψουν τις μάγισσες και τις κάψαν όλες.

Τώρα πώς, αν το μάθει ο βασιλιάς, λέει, ότι εγώ κάνω μαγεία, τι θα γίνω εγώ; Μην φοβάσαι, λέει, εγώ έχω καλά με τον βασιλιά και εμείς ταιριάζουμε. Δίστασε η μάγισσα, την πίεσε πολύ και λέει: «Τι θες τώρα; Τι θες να φωνάξω; Ποιο πνεύμα να φωνάξω; Ποιο πνεύμα;» Λέει: «Θέλω να μου φωνάξεις τον Σαμουήλ». Ο δε Σαμουήλ ήταν άγιος άνθρωπος του Θεού, κριτής του Ισραήλ, και λέει: «Ανέβα». Στάσε λοιπόν αυτή τη νύχτα μέσα μες στη σπηλιά και λέει: «Στάσου εσύ».

Και βλέπουν λοιπόν ξαφνικά ένα φοβερό θέαμα κάτω μέσα από τη σπηλιά και βγαίνανε ψυχές.

Λέει ο Σαούλ, είδε τον αυτόν τον, είδε τον Σαμουήρ, άλε να το λέει, να το λέει, Σαμουήρ λέει, ήταν ντυμένος, ήταν με την γενιάδα του, ήταν με τα αμφιά τους αρχαιρατικά, έπεσε χαίρο μπροστά, λέει Σαμουήρ διδάσκαλε, Σαμουήρ διδάσκαλε το παιδί σου ο Σαούλ, άχ, λέει φοράξη η Μάνιστα, είσαι βασιλιάς λοιπόν και παπατούσες, όχι, σταμάτα λέει, δεν λέω παραπατά, τότε την άγγεσε, όχι λέει.

Και ο Σαμουήλ λέει στον Σαούλ: «Τι είναι αυτά που κάνεις; Γιατί μου τάραξες τον ύπνο κάτω στον άλλον κόσμο; Τι ζητάς από εμένα; Ο Θεός έχει αγανακτήσει μαζί σου, δεν θα δεις καλό τέλος». Και έπεσε χάμω νεκρός σχεδόν ο Σαούλ από το φόβο του. Είναι η πρώτη συνεδρίαση των πνευματιστών.

Τι λέγουν οι Πατέρες; Ήταν ο Σαμουήλ πραγματικός; Όχι, ήταν ο διάβολος ο οποίος επλαστογράφησε το πρόσωπο, γιατί είναι μεγάλος πλαστογράφος. Είναι μεγάλος πλαστογράφος από τα λόγια, όπως ακριβώς, ο διάβολος πλαστογράφος, δεν υπάρχει απατεώνας μεγαλύτερος. Το λέει ο Απόστολος Παύλος. Μερικοί λένε: «Είδα τον άγγελό μου, είδα τον Γαβριήλ, είδα τον Άγιο». Λέει πολλοί, λέει σε μένα, λέει: «Πάτερ μου, είδα χθες την Παναγία, είδα άλλη φορά τον Άγιο Γεώργιο, είδα άλλη φορά τον Άγιο Κωνσταντίνο».

Ρε παιδί μου, τα χάνω, τα χάνω, ζαλίζομαι. «Εσύ», λέει, «πάτερ μου, δεν είσαι τίποτα;» Εγώ λέω: «Αμαρτωλός, δεν βλέπω τέτοια πράγματα», λέω, «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός. Εσείς που βλέπετε τέτοια πράγματα, εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός». Μα υπάρχουν αμαρτωλοί, και ξέρω πολύ καλά ότι ο διάβολος πλαστογράφησε το πρόσωπο του Ιησού Χριστού ακόμα. Το λέει, όπως και άγγελος, λέει, ότι ο διάβολος μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός, γίνεται άγγ και απατά τους ανθρώπους. Ώστε το πρόσωπο που παρουσιάστηκε στη συγκέντρωση αυτή της Παλαιάς Διαθήκης δεν ήταν ο Σαμουήλ ο κριτής, αλλά ήταν πνεύμα πονηρόν που επλαστογράφησε τον μεγάλον εκείνο διδάσκαλο του Ισραήλ.

Αλλά, αν θέλετε ακόμα την καταδίκη του πνευματισμού, ανοίξατε το βιβλίο και διαβάσατε το 18ο κεφάλαιο του Δευτερονομίου. Πω, Όσοι από εσάς ασχολείστε, πλησιάζετε Χαρτορίκτρες, Καφεντζούδες, Μάλισες, Γύπτιδες, το ένα το άλλο όσοι πάτε προς αυτά, αν δείτε τι υπάρχει το Πνεύμα του Θεού.

Διαβάστε το 18ο κεφάλαιο του Δευτερονομίου. Να δείτε τι κεραυνοί και τι κατάρες λέγουν, τι λέγουν, ότι όποιος πάει και περάσει από τις φωτιές και πάνω, όποιος κάνει κλήδονες, όποιος πάει σε αυτά, σε επαοιδούς, τι λέγουν τα επαοιδή, υπάρχουν κάτι, επαοιδή λέγονται, επαοιδή τι λέγονται, όπως μερικοί πάνε μέσα στα δάση και σφυρίζουν με το δάχτυλό τους ή όπως ο τσοπάνος που σφυρίζει έτσι και φιδιομαντεύει μπροστά τα φίδια και χορεύουν γύρω τα φίδια του, έτσι υπάρχουν και μερικοί τέ Σφυρίζουν, φοβερό σφύριγμα, και με τα σφυρίγματά τους και με άλλα καλέσματα μαζεύουν τους διαβόλους μέσα, και τρόμος και φόβος είναι στον κόσμο.

Κατάλαβες τι γίνεται; Τρομερά πράγματα, τρομερά πράγματα. Λοιπόν, μην πάτε, λέει, σε ανθρώπους που με τα σφυρίγματά τους μαζεύουν τους διαβόλους, μην πάτε εδώ, μην πάτε εκεί, μην πηγαίνετε στις φωτιές, στον κλήδονα.

Μην πηγαίνετε σε εγγαστρίμυθους, γιατί όποιος κάνει αυτό, θανάτω αποθανείσθε, πρέπει να αποθάνει, και βδέλυγμα τω Θεώ οι ποιούντες ταύτα πάντα. Καθαρά τα πράγματα είναι αυτά εδώ πέρα, καθαρά. Συνεπώς, δυστυχώς όμως, δυστυχώς, ενώ αυτά είναι αληθινά, ενώ αυτή είναι η αλήθεια του πνευματισμού, εντούτοις, κατά τα τελευταία χρόνια πήρε εξάπλωση.

Εγώ και μόνο από αυτό θεωρώ σημείο των καιρών ότι ο πνευματισμός ξαπλώθηκε πολύ. Πόσο ξαπλώθηκε; Ποιο είναι το κέντρο του πνευματισμού; Το κέντρο του πνευματισμού δυστυχώς είναι μια χώρα την οποία ονομάζω εγώ χώρα των πλέον περίεργων πραγμάτων. Χώρα των παραξένων πραγμάτων. Χώρα στην οποία συναντούνται όλα τα χρώματα, όλες οι αντίθετες ιδεολογίες. Και η χώρα αυτή δυστυχώς είναι η Αμερική. Εκεί είναι το κέντρο.

Χθες διάβαζα, πρώτα δεν διάβαζα, τι παράξενα πράγματα, ότι μια, λέει, απ' έξω από το Σικάγο, δεν ξέρω, μια γυναίκα πέθανε και ενώ πέθανε δεν την πήραν να τη θάψουνε, αλλά την αφήσανε στο σπίτι γιατί άφησε διαθήκη, είπε: «Να μην με θάψετε, γιατί σε πέντε μέρες θα έρθει αεροπλάνο από πάνω, από τον Άρη, διαστημόπλοιο, να με πάρουνε», λέει, «να με πάρετε με το διαστημόπλοιο, γιατί θέλω να με θάψετε όχι στη γη αλλά πάνω στον Άρη, γιατί επάνω και στον πλανήτη τα καλ...»

Ανήκει, τα καλύτερα είναι κονταβία. Λοιπόν, τριεία είναι τα φαινόμενα. Εκεί, λοιπόν, η έδρα του πνευματισμού, χιλιάδες με χιλιάδες μέντιουμ. Από εκεί έρχεται κατόπι η Αγγλία. Έκαναν το 1889, κάνανε συνέδριον οι πνευματιστές, στο Παρίσι. Και μαζευτήκαν εκεί, μετρηθήκαν 500 αντιπρόσωποι από όλη τη γη. Και μετρηθήκανε τότε και βρεθήκανε τότε οι πνευματιστές 6 εκατομμύρια. Σήμερα πόσα είναι; Είναι πάνω από 30 εκατομμύρια.

30 εκατομμύρια σήμερα πνευματιστές. Εδώ στην Ελλάδα πόσοι είναι; Εδώ στην Ελλάδα, να φρίξετε. Για βάζω μια θετική, ρώτησα δεξιά και αριστερά. Ότι εδώ μόνο στο τετράγωνο της Ανδρώ, εδώ στην Αθήνα πόσοι είναι;

Εδώ στην Αθήνα, όλοι να καταλάβετε πού πάμε. Θα μείνουν λίγοι οι χριστιανοί. Όλοι οι παπάδες από τις ματρεματρίσεις, οι παπάδες στην Αθήνα δεν είναι παραπάνω από 400 παπάδες. Λοιπόν, πόσοι είναι, πόσοι νομίζετε;

Μέσα στην Αθήνα είναι, πόσοι το νομίζετε, δύο χιλιάδες μέντιουμ, μέντιουμ, δύο χιλιάδες. Καταλάβετε τι είναι το μέντιουμ; Ιέρειες, Πυθίες, όργανα του διαβόλου που πλανούν τους ανθρώπους. Και μαζεύονται τη νύχτα οι κυρίες· αν τους πεις ότι το βράδυ θα κάνεις έναν εσπερινό ή μια αγρυπνία δεν έρχονται, αλλά πάνε τα μεσάνυχτα και κλείνονται εκεί πέρα και ασχολούνται με υποκείμενα αμαρτωλά και ένοχα και ψυχοπαθή για να ακούσουν ειδήσεις.

Και τεντώνουν τα αυτιά τους εκεί πέρα, να ακούσουν ειδήσεις από τον άλλο κόσμο. Τέτοια είναι η διάδοση επίρρεια. Μια μάλιστα, διάβαζα, διάβαζα προ ημερών, βγήκε πέρυσι, πρόπερσι ένα βιβλίο 500 σελίδες.

Δεν λέγω το όνομα γιατί σας ξέρω, εσείς ζητάτε να μάθετε τι πιστεύει πολιτικώς ο παπάς. Εγώ όμως δεν ανήκω σε κόμματα και το απέδειξα τα 30 χρόνια. Εγώ μια ζυγαριά έχω και ζυγίζω από τον βασιλιά μέχρι την καλύβα. Δεν έχω άλλη ζυγαριά εγώ. Αυτό βάζω πάνω. Και τους δημοκράτες, και τους βασιλικούς, και τους μοναρχικούς, και τους κομμουνιστές, και τους ζυγίζω εδώ πάνω. Καμιά άλλη ζυγαριά δεν ξέρω εγώ.

Εγώ λοιπόν δεν σας επιτρέπω να με ρωτάτε πού πάω και ούτε ψηφίζω. Μένω έξω από τα κόμματα, παραπάνω από όλα, για να ελέγχω τους πάντας και τα πάντα με το Ευαγγέλιο. Γι' αυτό λοιπόν δεν σας λέγω το όνομα, γιατί θα πείτε αμέσως: «Το είπε επίτηδες, πάτερ μου, για να χρωματίσεις κάτι». Όχι!

Λέγω μόνο ότι βγήκε πέρυσι ένα βιβλίο, 600 σελίδες. Τι λέει; Ιστορία του Πρωθυπουργού. Ενός Πρωθυπουργού που ήτανε κατά τα χρόνια της Κατοχής εδώ, δεν σας το λέω.

Διαβάζοντας, τι να δω διαβάζοντας, τι να δω; Ότι ήτανε πνευματιστής. Ότι ένα έτος, με ένα μήνα, ψοφούσε να γίνει Πρωθυπουργός. Και ένα μήνα πήγε εδώ στην Αδύνα σε ένα Μέδιο και το ρώτησε το Μέδιο, τι γίνεται, θα γίνω κι εγώ, θα πάρω Πρωθυπουργητή, θα γίνω Πρωθυπουργός.

Το μέντιουμ, λέει, σταμάτησε, ακούστηκαν εκεί κρότοι πάνω, κρα-κρα-κρα-κρα. Μετά άρχισε το ροκιστήριο και λέει έτσι. Ήτανε στη συνεδρία αυτή και κάποιος καθηγητής θεολογίας εδώ στο Πανεπιστήμιο, μπράβο, ναι, καθηγητής θεολογίας, μαζί. Και ύστερα λέει ξανά ξανάστηκε ο παιδί, έλα λέει την άλλη μέρα. Την άλλη μέρα λέει ξανά ήρθε, έγινε, σύστη ολόκρατευτα, θα γίνεις λέει πρωθυπουργός, αλλά, ναι, αλλά, είπε και ένα αλλά, αλλά...

Σταμάτησε, σταμάτησε, θα γίνει. Όντως, ύστερα από ένα μήνα έγινε πρωθυπουργός αυτός και ήτρε προετοιμασμένος τι θα κάνει. Δηλαδή, με άλλα λόγια, χριστιανοί μου, για πάμε, πα για πάμε, ότι υπουργηλίκια και πρωθυπουργηλίκια τα μοιράζει ο σατανάς. Σατανοκρατούμεθα, σατανοκρατούμεθα. Λοιπόν, αυτός ναι εκεί και άλλη μια εδώ μέσα που θεωρείται μέντιουμ μεγάλης περιωπής, ένα μέντιουμ, δεν λέω το όνομά του.

Έχω το όνομά του, ένα μέντιουμ εδώ πέρα που κάνει διαφημίσεις στις εφημερίδες και στο ράδιο ακόμα και λοιπά, ένα τέτοιο μέντιουμ που καυχάται ότι είναι το ανώτερο μέντιουμ στην Ελλάδα. Έγραψε λοιπόν μέσα στις εφημερίδες ότι έχω πελατεία, λέει, και έχω πελατεία μικρή, έχω πελατεία το Κολωνάκι, έχω πελατεία μεγάλη, έχω πελατεία ακόμα, λέει. Δυο μεγάλα στα δίχτυα μου πέσανε, δυο χρυσόψαρα μεγάλα, λέει. Έχω πιάσει, λέει, δυο μεγάλες, έχω πελατεία μεγάλη.

Ευχαριστώ. Με ρωτάει για τον άντρα της, για τα βασίλιά της, για τον κόσμο, είναι η βασίλισσα της Περσίας. Και οι άλλοι λένε είναι η βασίλισσα Άννα Μαρία. Πάει και ρωτάει το μέντιουμ. Μην γελάτε, μην γελάτε.

Δεν πείσετε όταν μια νεαρά βασίλισσα, της οποίας το όνομά της μνημονεύεται, ούτε της μάνας μου, ούτε της μάνας που με γέννησε, ούτε της δικής σας μάνας που ήταν Ελληνίδα και εδώ στον κόσμο εμαρτύρησε για να μας αναστήσει, καμιά Ελληνίδα στο όνομα δεν μνημονεύεται στις εκκλησίες. Μνημονεύεται το όνομα μιας ξένης πριγκίπισσας.

Δεν είμαι, δεν έχω με πνεύμα, αυτά λέγουν, να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω φρονήματα αντιβασιλικά ή αντιδυναστικά. Δεν με ενδιαφέρει περί αυτού. Λυπούμαι όμως, εσείς γελάτε, εγώ θρηνώ, διότι μια νεαρά κοπέλα 18 to 20 ετών που μας ήρθε από τον Βορρά πώς έπεσε αμέσως στα δίχτυα του μέντιουμ και συμβουλεύεται ο βασιλιάς στο στρατό στο Ρόταρυ και η άλλη βασίλισσά μας πήγε εκεί μέσα να πέσει μέσα στα δίχτυα του Ρόταρυ.

Τέει αυτή, δεν τέει αυτή, αφού δεν ταιναμάζεται την αλήθεια. Ναι, τι να σου κάνουν αυτοί, να τη βλέπει στον δεσπότη τον άλλο με τα εγκόλπιά του κλπ. Και πάει μέσα στο γραφείο του, πάει στο γραφείο του οι μάνες εκείνες, οι χαροκαμένες μάνες που τα παιδιά τους άφησαν τα κόκκαλα, πρέπει να πέσουμε να τις προσκυνήσουμε αυτές, γιατί αυτές με το αίμα τους έσωσαν βασίλειο και τώρα θέλεις ότι πήγαινε από εδώ, πήγαινε από εδώ.

Να ’χα βασίλειο, να ’χα δύναμη να μαζέψω αυτές τις χήρες, τις ευλογημένες χήρες, τις μανάδες

Οι μανάδες που έφυγαν τα παιδιά τους ψηλά στα ψηλά βουνά και είναι ψωμοζήτες στην Εθνική Αθήνα μέσα και παίρνουν 200 δραχμές, 500 δραχμές και σκουπίζουν τα γραφεία των παλιανθρώπων εδώ μέσα. Θα είχα δικαίωμα να τις πάρω αυτές τις γυναίκες, να τις βάλω εδώ στο Σύνταγμα και να πράξει ο βασιλιάς να φιλήσει το χέρι της μάνας που έδωσε το παιδί της, το μοναχογιό, για να υπάρχει Ελλάδα. Λοιπόν, δεν υπάρχει αυτή. Και βλέπεις ο δεσπότης που διώχνει το ορφανό, διώχνει τη χήρα, διώχνει τον άλλο. Και τι είδαμε; Βλέπεις δεσπότη που έχει άσπρα γένια και μεγάλωσε και πάει βασίλισσα και σκύβει και της κάνει μετάνοια. Λοιπόν, λοιπόν, είναι δουλειές αυτές; Βασίλειε και Χρυσόστομε που γιορτάζουμε.

που κολλήσετε στον τοίχο αυτοκράτωρας, δεν είμαστε εναντίον της βασιλείας, δεν είμαστε εναντίον των βασιλέων, αλλά αυτό βασίλει και ο αρχιερέμ να είστε στο ύψος του και να παραπάνω από εσάς και να έχει την δύναμη να ελέγξει.

Με ταπεινό υπηρέτη και κόλακα, λοιπόν δεν τολμάνε, δεν τολμάνε. Τους καταγγέλλουν ότι οι δεσπότες πήγαν μαζί με τους Ροταριανούς σαν άφθορα, κανείς δεν μιλάει. Τους καταγγέλλουμε, να, αυτά, τίποτα απολύτως.

Αλλά λοιπόν τι φταίει το πράγμα αυτό, η νεαρά αυτή βασίλισσα που μας ήρθε από τη Δανία όταν οι δεσπότες, όταν ανεβαίνανε πάνω στ’ ανάκτορα να την διαφωτίσουνε και να της πούνε: Κυρά μου, εδώ είναι Ελλάδα, εδώ είναι Ορθοδοξία, εδώ είναι Θεός αληθινός.

Αληθινώς, αν υπήρχε Βαρκύριος και Χρυσόστομος, θα κάνεις ανακοινωθέναν άκτορα και θα πεις ότι δεν ξαναπατάει η Βαρκύρισσα. Γιατί αν ξαναπατάει μες στον πνευματισμό, θα πάρει το μνημόσυνό του. Δεν μπορεί να ψεύδομαι, να λέμε στο μνημόσυνο μέσα, πολλά χρόνια ο Κύριος δεν την εξεδεστάσει. Όχι, αγαπητέ μου, τίποτα όμως, απολύτως τίποτα αυτά τα πράγματα. Πού πάμε, πού βαδίζουμε; Χριστιανοί μου, είμαι υποχρεωμένος απόψε, ο οποίος είναι αγκάθιν, να δείξω το θέμα του πνευματισμού. Να είμαι υποχρεωμένος από τη θέση ως αυτή. Να κηρύξω με όλη την αιώνα το μνεμόνα μου.

Αυτό που ζούμε, μία είναι η εκκλησία, είτε πνευματισμός, είτε ροταριανισμός, είτε μασονισμός, είτε κομμουνισμός, ό,τι θες είναι, όλα τα άλλα τι είναι; Τι είναι όλα αυτά τα οποία σήμερα κάνουν τεράστιο θόρυβο; Τι είναι όλα αυτά; Ένα από τα δύο είναι.

Η κλοπή είναι, η κλοπή από το Ευαγγέλιο, η ψεύδωση, διαστροφή, κλέψανε από αυτό το ευλογημένο Ευαγγέλιο, όλοι κλέψανε, όλοι κλέψανε και κάναν τον υπό τους. Θα τα αποδείξω αυτό σε ένα άλλο κήρυγμα, πως όλοι τους το Ευαγγέλιο το πήρανε και το κλέψανε και το κάναν εκεί τους σημαία, και οι πνευματιστές κλέψανε τη θεωρία των πνευμάτων και έφτιαχναν τη θεωρία τη δική τους.

Σε τα χρόνια που ζούμε, αδελφοί μου, πρέπει να προσέξουμε πολύ ότι δεν μπορείς να πηγαίνεις στην εκκλησία, δεν μπορείς να κοινωνάσαι άχραντα μυστήρια, δεν μπορείς να πηγαίνεις εκεί και μέσα να πηγαίνεις εκεί που μαζεύονται οι πνευματιστές.

Είστε πάροι, είμαι το διάλωνα, πας είμαι το Θεό θα πας, δεν υπάρχει τρίτος δρόμος, όποιος πατεί, όποιος πατάει στα κέντρα των πνευματισμών, στον πνευματισμό μέσα, και έχετε επικοινωνία με τα πνεύματα, αυτός την ώρα εκεί νυπτεί την κολυβήθρα του, αυτός πατάει τον Τίμιο Σταυρό, αυτός ανοίγεται ο Χριστός των εφταδομένων Κύριό μας, Με το Χριστιανισμό, πρέπει όσοι από εσάς έχετε σχέση με πρόσωπα που επηρεάζονται από τον Πνευματισμό, θα σας παρακαλέσω να τα διαφωτίσετε, να τα διαφωτίσετε, να φύγουν μέσα από την γόνα αυτή, να φύγουν μέσα από την γόνα αυτή. Είναι περιφρόνηση προς τον Χριστιανισμό. Ξέρεις πως μοιάζει αυτό; Ξέρεις πως μοιάζει; Να σου δίνει ένα, να σου δίνει ένα και να σου βάλει λίρες, να σου βάλει λίρες και εσύ να αφήνεις τις λίρες αυτές και να πρέπει να σου βάλει άχυρο.

Αφήνεις τα λόγια του Χριστού, τα λόγια των Αποστόλων, τα λόγια των Πατέρων που είναι χρυσάφι, αφήνεις αυτά τα χρυσάφια και παίρνεις τον πνευματισμό που σου βάζει άχυρο, αφήνεις τα εκλεκτά πράγματα και πηγαίνεις να είσαι δίπλα σου, να διψάς, να διψάς και να είναι μπροστά σου να τρέχει γάργαρη πηγή, γάργαρο καθαρό νερό και αντί να πας με τις φούχτες σου, με τις φούχτες σου να πιεις νερό, εσύ αφήνεις το γάργαρο νερό, την πηγή την Αγία και τρέχεις σε κάτι λάκκους, σε κάτι ριάκια, σε κάτι νερά, το νερό που είναι γεμάτο ματρακί, που είναι γεμάτο ακαθαρσίες, γεμάτο μικρόβια, και που αφήνει το γάργαρο νερό

και πάει μέσα ή θα σκουλικεσμένα να ράχνει τα βρωμερά νερά. Χριστιανοί μου, πηγή Αφώλεπτος, βράχει την Ορθοδοξία μας. Και ο Κύριος, παράπονο: «Λαός μου, τι επιστάσετε; Λαός μου, με εγκαταλείψατε» και στον πνευματισμό και στον χιλιασμό και στον ρωτριασμό.

Με τι ζητούμε; Τι ανηθήκαμε και φεύγαμε από κοντά του;

...κοντά του, τονίζω και λέγω, σας λέγω, ότι ένας Θεός, ένας Θεός που κατέβηκε από τα ουράνια και περπάτησε εδώ στη γη και βαπτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό και μας δίδαξε τη διδασκαλία του την υψηλή και απαράμιλλη, ένας Θεός που εσταυρώθηκε στον Γολγοθά, ένας Θεός, ένας Θεάνθρωπος, ένας Θεάνθρωπος που κρεμιέται, κρεμιέται στα τέσσερα καρφιά, ένας Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, μας φτάνει, μας φτάνει, δεν θα λέμε τίποτα άλλο. Μα σβάνει αυτό η δόξα, η δοκάτω, η θεόνα, η θεόνα να μην.