Το Θείο Βρέφος και η αξιοπρέπεια των παιδιών

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Thank you, Simon. “She gave birth to her firstborn Son, wrapped Him in swaddling cloths, and laid Him in a manger, because there was no room for them at the inn.” My dear Christians, the holy days are drawing near. That great and holy day is drawing near: the feast that is the beginning and root of all the feasts of Christianity.

The joyful anniversary of the birth of Christ the Savior is drawing near. All the earth waits in wonder to hear the angels’ music. The Church sings, “Come, believers, let us see where Christ was born.”

The hymnographer calls the believers, not those who do not believe or those who oppose Him: “Come, believers, let us see where Christ was born.” Let us ask a sorrowful question: Are there believers on earth today? Eight or nine hundred million Christians are scattered throughout the world. But how many of them worthily bear the name of a Christian of God? Suppose that, on the unforgettable night when we celebrate the birth of Christ the Savior, an angel came down from heaven. This time he would carry no harp to sing, “Glory to God in the highest, and on earth peace, goodwill toward men.” He would come as an examiner, to make an inspection among...

If an angel came down among these millions, he said, and examined this whole multitude of eight or nine hundred million Christians, if he held a sieve instead of a harp and sifted all of Christendom, how many would remain? How many would be worthy to bear the name of Christ, to be called Christians? How many of these millions would be worthy to celebrate this feast?

Who among them feels that holy trembling pass through their whole being at the news of Christ the Savior’s birth? The Lord sees those who have humility, those who have pure faith, those with a simple soul like the shepherds of Bethlehem, and those with the soul of a child. For the ones who come closest to Christ are not the philosophers, poets, artists, rulers, kings, emperors, or scientists of our day.

Those who come closest to Christ, who truly draw near to Him, are the children. Christmas is rightly called the feast of the family and the feast of children. The Divine Infant, the Most Holy Theotokos, and righteous Joseph form the Holy Family. These three will remain, until the end of the ages, the model for every Christian family. Do you want to see what a mother is? Look at the beautiful image of the Most Holy Theotokos. And you, father, who protect your family and carry its burdens: do you want to see what a family’s protector is? Look at righteous Joseph. And you, children: do you want to see what it means to be a child? Look...

Look upon the Divine Infant, laid in the manger of Bethlehem.

The Divine Infant, I repeat, the Most Holy Theotokos, and righteous Joseph are the members of the Holy Family. We'll start by giving three sermons: one on the Divine Infant, a second on His most holy Mother...

...and a third on righteous Joseph. And alongside those three sermons we could add three more, beginning with those who first came to worship the Divine Infant. Who were the first? Remember the manger and the animals beside it.

The prophet’s prophecy says, “The ox knows its owner, and the donkey the manger of its Lord.” Amid the wickedness and corruption of the human heart, those animals were the first that day to worship their Creator and Maker.

The animals were the first worshippers; the shepherds came second, and the Magi, the learned men of their age, came third. We could add the angels beside them. Only one dark shadow falls across the image of the Nativity of Jesus Christ. It cannot darken that image, but it sets human wickedness against the Lord’s boundless compassion and love. That shadow is the slaughter of the children. We would need much more time to preach on all this.

Christians ought to have as much eagerness for preaching as worldly people have for rushing to stadiums, cinemas, and places of corruption. And I wish I had more strength, so that I could return, as I once did, to examine every detail of the Divine Nativity, one by one.

Of all these themes surrounding the birth of Christ the Savior, we shall choose the one at the center of the whole scene. There is no doubt that the Divine Infant holds the central place in this beloved image. So, my dear friends, we shall speak humbly about the Divine Infant tonight, following our thoughts and drawing conclusions with compunction.

We shall begin with one of those beautiful hymns composed by the devout hymnographers of our Orthodox tradition. As I have said before, there are no hymns in the world more beautiful than those composed by the Orthodox Greek people.

In one of these hymns, the sacred hymnographer recalls a vision from the prophecy of Daniel. In that vision, he sees an image of the Divine Infant.

What does Daniel say? We should know that Daniel lived in the sixth century before Christ. He was among those taken captive from their homeland, and he spent most of his life in one city.

It was a city of great glory, the greatest and wealthiest of cities.

It was the greatest city of its time. To compare it with cities today, think of Paris, London, New York, or Tokyo. The name of that great city was brought to mind by the list of forty-four generations we heard in the Gospel today: Babylon. Perhaps another time we will have the opportunity to speak about it in detail.

And as for the meaning of the name Babylon, for now we wish only to say that this city, the most renowned and wealthiest of cities, with its unsurpassed luxury, its famous palaces, its silver and gold statues, and above all its Hanging Gardens,

But that city provoked God’s wrath, and disaster came upon it. Sand swept in from every direction and covered the whole city. The sand became the burial shroud of that sinful city.

Now archaeologists dig there to find its palaces, squares, statues, cemeteries, and hanging gardens. My brothers and sisters, imagine hearing that a city like Paris, New York, or London had been utterly destroyed, and that a vast wave of sand had become its burial shroud. When we hear of such events in the ancient Scriptures, should we not take them seriously?

When we hear of such events, do we not tremble? I fear, my brothers and sisters, though I am no prophet and unworthy to prophesy, as I consider the word of God, the wretched state of our times, and the Apocalypse, the Book of Revelation given to John. My dear friends, the cry may yet be heard: “Fallen, fallen is Babylon the great!” And the great cities of today, with their skyscrapers...

With their buildings rising three and four hundred meters, the cities that dominate the world today, the cities from which threats are hurled against small nations, the cities that have become symbols of humanity’s sin and wickedness, these cities too will be buried, according to the vision of the Apocalypse. Archaeologists and historians will ask, “Where are those great cities?” just as they search today for traces of the great cities of antiquity.

In Babylon, then, Daniel lived as a captive. Its king was Nebuchadnezzar, clothed in purple, crowned with glory, surrounded by riches and a corrupt court. A single order from him could send countless people to their graves. His commands struck terror throughout the world.

Yet this king, before whom the nations trembled, especially those of the East, came to tremble like a leaf himself. Like a leaf! A day will come when the powerful rulers who demand the whole world will tremble too.

A day will come when they tremble like leaves in a fierce wind blowing through a dense forest. Nebuchadnezzar trembled because, as the prophecy of Daniel tells us, he had seen a dream. One dream was enough to terrify him. Dreams are mysterious experiences of the human soul. They show that even in sleep, a person may seem to move among unseen worlds, whether bright or dark. That is another matter.

One dream was enough to frighten him so badly that he rose in terror, shaken to the core, and called in the night for people who could interpret it.

For the strangest thing had happened: he had a dream and then forgot it. All he could remember was that he had dreamed something terrifying, but the dream itself had slipped away. So he summoned the diviners, the astrologers of his day, and his philosophers, and asked them to tell him what he had dreamed.

“O king,” they said, “tell us the dream, and we will interpret it for you.” But he demanded that they tell him the dream itself. The diviners of Babylon faced execution because they could not tell the king what he had seen.

Then Daniel, a Jewish captive who had been unknown until then, was called to the palace. Standing before the king, he asked for time. “The great God knows the mysteries of the whole world,” he said. “He knows the hearts and the depths of men. He alone can reveal the secret of the dream you saw.”

Daniel fasted and prayed. After three days he appeared before the king and said, “This is the dream you saw. You saw an extraordinary sight: a vast statue standing on a plain. It was not made entirely of marble. Its parts were made of four different materials.”

“Its enormous head was pure gold, shining in the sunlight. Its chest and arms were silver, its belly and part of its thighs were bronze, and below that its legs were iron. Its feet were a mixture of iron and clay. But that was not all you saw, O king. As everyone stood around admiring the enormous statue, a little stone came from a distant mountain.”

“It struck the statue, and the whole great figure fell to pieces. Its arms lay here, its legs there, its head and chest elsewhere. Even those broken pieces were ground down to dust.”

“Then a strong wind swept the dust up and scattered it, until no trace of the statue remained. Everyone wondered, ‘Where is that great colossus now?’” “Yes,” said the king, “that is the dream I saw.”

The man of God then gave him the key to its meaning. Daniel said, “The great statue you saw represents all humanity.”

“Its different parts stand for four great empires. Which empires? The first is your own, the empire of Babylon. It is the empire of gold and riches, for no other kingdom possessed such wealth and such treasures in its storehouses.”

“After you, in a few years, another empire will arise. It will not be as rich as yours, though it too will have wealth. This second empire is the silver chest: the empire of the Medes and Persians. It reached as far as Thermopylae and Salamis, where our small nation stood against that immense power from Asia Minor.”

“The third part, made of bronze, lacked the gleam and riches of gold and silver, but it was strong and well armed. It was the empire of Alexander the Great of Macedon. He crushed the Persian Empire, reached as far as the River Ganges, and built his vast empire.”

This fourth empire is the iron part of the statue, that great colossus, for it truly was an empire of iron. By fire and sword it conquered and destroyed everything in its path. It was the Roman Empire, whose legions spread across the whole inhabited world, from Gibraltar to the Euphrates River. But it too would not last. Toward its end, as it began to crumble, its legs would no longer be firm, no longer iron or bronze, but worn down and mixed with clay. Then, he says, the stone would fall upon it.

“It will shatter the whole colossus and establish a new kingdom throughout the world, a kingdom that will have no end.”

My brothers and sisters, that is how Daniel explained the dream to Nebuchadnezzar. Let us look a little longer at this image. What is that little stone, cut without human hands, which ground the whole colossus to dust? This is not my interpretation. It is the interpretation of the sacred hymnographer, who says in one of the hymns of Christmas night that Daniel saw the stone cut without hands and, beholding it as an infant, worshipped Him.

That small stone is the Divine Infant. What could seem less significant than a tiny stone? What value does such a stone have?

Yet that is precisely how our Lord Christ appeared: as an infant. He was not born in a royal palace, as kings’ children and heirs were, with bells ringing, cannons firing, trumpets sounding, and troops ordered to salute an heir who might one day become his people’s cruel oppressor. No! Christ was not born in that way, to a mother of high rank.

He was not born as the heirs to the Byzantine Empire would later be born. When they came from their mothers’ wombs, they did not lie on straw as the Son of the Virgin did. They lay on red silk and clean linen. That is why they were called “born in the purple.”

Was He born in comfortable circumstances, like the children of prosperous families and most other people? He was born in the harshest of circumstances: in a cave, in a stable, rather than in a decent home.

The hills around Bethlehem were full of such caves. There, in that stable, He had the animals for company and felt their breath around Him.

Beloved faithful, we have seen where Christ was born. Think of it: the One who was born is so great that the universe cannot contain Him. The stars of heaven, the galaxies, and all those millions upon millions of stars cannot serve as His throne.

Think how deeply He humbled Himself to lie in a manger, and how He humbled Himself still further, descending to Golgotha and the Crucifixion. Think how He even lets Himself dwell in the heart of a sinful, unclean person, setting up His throne in the heart of someone the world considers utterly insignificant. When you ponder all this, human reason falls silent. You find yourself in a place where you kneel and say, “Lord, glory to You.” Now let us consider something else, beloved faithful. Christ was born as an infant to honor infants. I say this because, in the time before Christ, children were among those most deeply despised.

This was true even in ancient times. I do not have time to recount how the ancient world treated babies, infants, and young children. I will give just a few brief examples to show the misery of that age and its attitude toward the infant.

Consider Sparta, here in our own homeland. It had a brave and vigorous culture. Its people slept on reed mats, and from among them came the three hundred who stood against the invading force at Thermopylae. Yet in Sparta, for all its strength and courage in resisting the Persian Empire, we find something grievous: infants were held in contempt. When a child was born there, the father decided its fate. As soon as the child was born, he looked at it. If

the child’s appearance pleased him, he said it could live. But if the little one, crying as it came from its mother’s womb, did not please him, he decided, without any hearing, that it should be killed.

The father himself would take the child outside Sparta to the steep cliffs known as the Kaiadas, which are still there today. Then, with a merciless hand, he would seize his little child and hurl it into the chasm.

And so many children lay there in Sparta’s Kaiadas, that chasm for infants. Darkness still reigned: the star of Bethlehem had not yet shone, and the smile, the divine smile, of the divine Infant of Bethlehem had not yet dawned.

Now leave Sparta with me, my dear friends. Sail south, pass Crete, and come to Egypt in the days of Pharaoh. There we meet the harsh tyrants of the Nile, who used countless people as slaves to build their pyramids, their tombs, which stand to this day.

In the age of Pharaoh we see another sorrowful sight. That cruel king ordered that every male child born to the Jews be killed, thrown into the River Nile.

Let us leave Egypt, cross Suez and Arabia, and come to the land of Canaan. There, across its plains, mountains, and groves, we see immense statues. One dreadful statue is called Baal.

What was this Baal? It was a colossal bronze figure, hollow all the way through. They polished it until it gleamed from a distance like gold, though it was bronze. This god Baal held out his arms, with enormous open palms broad enough to hold many people.

Then what did they do? They beat drums and gathered the people and the priests. They lit fires beneath the hollow bronze colossus until it was filled with heat. When the bronze glowed red and sent out sparks, they brought forward twenty or thirty little children, infants. It is dreadful even to hear.

The mothers themselves brought the infants there. The drums were beaten furiously to drown out their cries. One by one, the mothers placed their little ones on those scorching, outstretched palms, and the children burned there before the god they called Baal.

You shudder to hear these things, but you will be even more horrified when I reach the end of this talk.

My dear friends, you may think that when the Old Testament speaks of these things, it tells of horrors that could never have happened. But, the speaker says, archaeologists excavated in Canaan some fifty years ago and found the foundations where that enormous statue had stood. Was that all they found as evidence that Holy Scripture speaks the truth?

No. They found small jars containing the ashes of children who had been burned. There in Canaan, he says, jars were found bearing the names of the little children who had been offered up like incense.

And Christ, what blessings, what grace, what miracles, what joy and gladness He brought! Yet there are coarse and brutish people in the ministries of our Orthodox homeland who proclaim that man has no divine origin and deny that Jesus Christ, the Son of the Virgin, is the divine person before whom every generation bows the knee.

Now let us leave Canaan and come to Rome, where consciences were sinking and character was becoming corrupt. Its own historians would tell us how far Roman women had fallen into a lack of love for their children.

Even ladies of the aristocracy would take children born of illicit affairs out at night and cast them away, either into the Tiber or where they would be exposed to wild animals and devoured.

If you go down to the Congo, to that suffering country, what would have become of its people if true Christians had not gone there? And yet some who called themselves Christians went there to exploit and oppress them.

And among those peoples, there were saints. Yet, we are told, only recently they caught a wicked woman, a satanic woman who had struck fear into the people of the Congo. At the tomb of a man they worshipped there, she is said to have sacrificed four thousand people, including a thousand small children.

My dear friends, such is the cruelty of the world before Christ, and of the world after Christ wherever His light has not shone. For this is certain, brothers and sisters: from the moment Christ appeared in the manger as the Divine Infant, the child was raised to a new dignity and surrounded by a halo of divine glory.

Yes, these are not mere words. Read the history of the world: no one, absolutely no one, has loved children and infants as Christ loved them. He took them into His arms and blessed them. He said to His disciples, “Let the children come to me.” He gave the first law for the protection of children.

Many laws have been passed since then, but they rest upon that first divine law given by Christ. He said, “Take care. Do not harm one of these little ones. Every little child is a person. Whoever causes a little child to stumble, whether by words or deeds, would be better off with a great millstone hung around his neck and cast into the depths of the sea.”

And small children, what a mystery they are! By instinct, a child knows who loves him. The children drew close to Christ, past the scribes and the Pharisees, past Peter and the others. Something about Him drew them near.

The little children gathered around Him and went before Him, crying, “Hosanna!” They showed the love they felt for the Protector of children, the Divine Infant, Christ. Christ was born. Now another thought, my dear friends: as Lord and God, Christ could have come into the world without being born as an infant.

Christ did not come into the world as a fully grown man, as Adam did. Adam did not appear as an infant. The first man never lay in a cradle; he appeared at once, through God’s creative power, as a fully grown man. Christ, too, is the perfect man. Yet he did not appear at the age of thirty, in the full vigor of manhood. He came as a frail infant.

Yet He came as a helpless, crying, defenseless infant. Why? Christ was born of a woman, born of a virgin, born as an infant. Why? Each of these things has meaning. He was born of a woman to honor woman, for Eve is the mother of all living.

He was born of a virgin to honor virginity as a high calling for a soul devoted to God. And here I ought to stop and flee to a cave on the Holy Mountain. If I did not feel that we have a purpose to fulfill in this passing world, and if I did not hear the Lord’s call to bear our cross here, amid the new Babylon, enduring what comes from an unbelieving and corrupt world, I would gladly go.

I would leave Athens, find a cave, take up a prayer rope, and weep for my sins and the sins of my generation. I said I ought to stop here, because if I go on and speak of the world as it is today, the horror and pain will be great for all of us who still have even a spark of faith in the God-Man, Christ.

But I must go on, my dear friends. We must look beyond the bright scenes. Are we among those who say that everything is well? No. It is false; it is contrary to Christianity to say that everything is well simply because things are well in our own home and family. The whole world is not well. We stand on volcanic ground. This is only an interval; at any hour the great bell may ring and call us back.

Many times God has put us through the furnace. For now, there is an interval, and children play during an interval; soon they must return to school and face harder problems. The bell of the Apocalypse, the Book of Revelation, will ring for us too and send us back to the school of pain and tribulation. There we will learn what it means to be human, who God is, and what wrath, justice, Hell, and Paradise are. The two or three scenes I am about to describe are more dreadful than those I have shown you from Sparta, Egypt, Canaan, the Congo, or Rome. They show how far we have fallen, and how we have reached the last days of which the Apostle Paul speaks.

We all say that Christ came down from heaven, from beyond the stars and galaxies, into this world. He crossed the Jordan, went as far as Golgotha, and shed His precious, spotless, pure blood.

Why? So that we might cease to sin. Is that not what we say? He came to make humanity new. God became man so that man might become god by grace, as Saint Athanasius says.

We proclaim these things, yet we commit sins and crimes that contradict our faith. Look at the gulf between what we preach and what we do, between what we teach and how we live, between what we sing in the Church and what happens outside it. I cannot bear it. I enter the Church and weep.

Christ came down to earth to make it a place of peace, and we have turned it into Hell. Brothers and sisters, this terrible contradiction gives unbelievers grounds to say that Christianity is dead and buried, that we have entered the age of a new religion. Worse, our own lives seem to deny what we claim to hold in our hearts.

From the king to the poorest person, brothers and sisters, the contrast is tragic: the feast of Christ’s birth proclaims such greatness, while our lives show such misery. Do you want me to be more specific? A lack of love for children was one mark of the age before Christ. I have shown you a few examples.

But that same lack of love for children marks our own generation, brothers and sisters. You need not search for the ravine at Sparta, or for burial jars filled with the ashes of children who were burned.

You need not look for the rivers into which people once threw their children. Look here, in this city called Athens, this modern Babylon, with its two million people who call themselves civilized.

If an angel came down to earth on Christmas Day and had the right to take down signs and put up new ones that told the truth, then at certain medical clinics he would take down their signs and write: “Infants are slaughtered here.”

Is that a lie? Are there no such women? I am not speaking of women who have fallen into an unlawful relationship, made a mistake, or been led astray by the corruption of this world. Their actions may or may not be forgivable, but their weakness is human. We do not cast stones at them.

God knows each person’s circumstances. If two people came to me and said, “In a moment of weakness, I demolished a church,” I would forgive them. But if someone came to me, a woman or a man, and said, “I killed a child; I harmed a child,” I, at least, would say, “There is nothing I can do for you.”

A church is a building. You can gather stones and build it again, even better than before. But who can create a human being anew, that divine creation, that work of God’s artistry? So I am speaking of women, but not of those who, swept along by passion, troubled circumstances, and our corrupt society, have committed this terrible crime.

But what do we see? This is the dreadful thing, and we shall have to give an account for it. I have reached the point of saying that the way we conduct church weddings must change. At Christmas the priests will have plenty of weddings, one after another, yet neither the priest nor the couples seem to feel what is taking place. Let those who remain faithful enter Holy Matrimony and live according to God’s will. If you will not live that way, take a third divorce, a fourth, a fifth, and do as you please. But the Mystery called Holy Matrimony cannot be made a mockery of God.

Married women come to these clinics, and not only on their own: their husbands approve. There they find butchers, dreadful butchers, who act under a pretext. Is this why doctors studied medicine, to commit crimes beneath a white coat? If that white coat turned black, if it turned red, it would drip with human blood.

That white coat is soaked in the purest blood in the world. And what do we see? For a high fee, paid in gold sovereigns, they carry it out with the consent of the married woman, her husband, those around them, and the doctor’s willing approval. What happens in there? The greatest crime of our age. There, the flower of heaven is torn from the depths of the earth. That image is not mine; it comes from the Church.

Have you heard the hymn? It says that a rod has blossomed. Christ sprang up like a flower from the branches of humanity. And every child, born of our own flesh and blood, is like a flower springing from creation.

Think of the sight of almond trees in bloom, scattered across the landscape. It is beautiful. But children are even more beautiful: the flowers of heaven, the blossoms of heaven, the stars of the earth, and a blessing to the world.

How dreadful, then, when a woman tears from her womb this flower of the earth, this beautiful flower we call a child. And how many times does it happen? I asked some doctors about the figures, and they told me, “Father, it is terrible.”

I have written before about what happens every year here in Greece, especially in Athens. Just count the cases. The earth ought to open and swallow us. How does God bear with us? Why does He not send an earthquake one night and open a great chasm from Parnitha to Penteli to swallow us all, leaving nothing? Or cover this filth, this uncleanness, this unbelief, this corruption, and this crime?

Count those who grew rich and built apartment buildings. Ah, those apartment buildings, those clinics! Ah, how much has gone on. Only with time will we see; only then will these shameful deeds be brought to light.

What goes on inside those clinics? How many abortions? Count them: one hundred thousand a year in Greece. A foul river of children’s flesh and blood, flowing down to pollute our rivers and lakes. And now, he says, shoals of sharks have appeared in the Mediterranean for the first time, as punishment for people who have fallen into the depths of corruption.

That is what people told me in Ioannina, in Messolonghi, in Florina, and in Grevena. I protested against this dreadful crime with all my soul. When I came down from the pulpit, poor mothers and fathers in worn clothing approached me in tears.

They said, “Father, you are being unfair to us. What are we to do? You monks have no children. You do not know what it costs to raise a child or what our poor families suffer.” Ah, my children, this is a hard world. What can I say in reply? I have much to say.

I do not have time to address this burning question of avoiding having children. The churches bend under the weight of this painful situation. Even the Catholic Church, one of the strictest churches, bends under it.

Spiritual fathers and teachers of the Church struggle with it, and so do we. The tragedy is serious. I will say only a few things about it. First, I too came into the world through a mother. I was not born from a rock; no one was.

A mother brought each of us into the world, and I show real sympathy for poor families who carry the burden of caring for their children. Yes, but as a preacher I must also protest strongly against the state’s lack of care for the members of Greek society who bring children into the world.

Among the most honorable, valuable, and beneficial members of society are families with many children. Who looks after them? Who cares for the children whom parents bring into the world honorably, according to God’s law and human law?

Do not think I am entering politics. I say this from a higher standpoint. I criticize both sides while standing on the rock of the ages: the Word of God and the Gospel of Jesus Christ.

As we have challenged every government up to now, so, while we still have a voice and freedom in this world, we shall preach the truth to those above and those below, regardless of insults, abuse, and slander.

Our state had money put away, a little nest egg. When they found it, they could hardly believe their eyes. Like a housewife who saves something for a rainy day, our state had saved up money. How much? Two billion. Very good. They had been careful with it and kept it safe. But where should that money go? Who should receive it?

Where should those millions go? Give those people some relief, so they too can say, “Glory to God.” Give it to the orphans and to the widows of those who laid down their lives so that you could be prime minister, minister, or king.

Nothing. Nothing for the orphaned children and widows of those killed in the wars, and no care at all for large families. As I said, they have lost the feeling for it. So where did that nest egg go? If anyone thinks I am playing politics, they sin before God. I have spoken just as sharply against earlier governments and prime ministers. I have spoken out against everyone, whether red, green, or black. I say what is in my heart and soul. I take no sides.

And then you see those judges. Imagine what they are being paid now, in a poor country like ours, where we are nearly as poor as the Congolese. They ought to have the decency to say, “Our country is poor. We will not accept so much money.” That would preserve their dignity.

One magistrate receives ten thousand, another twenty thousand, and a justice of the Supreme Court thirty thousand a month. My friends, your worth is not measured in money. Your worth is judged by the justice you give our people.

You could be covered in gold and still be unjust. Or you could be dressed in rags like Socrates, whom the Athenians regarded as a judge of men. Socrates did not take a single drachma.

I would like to go into their homes and see where the ten thousand the magistrate receives goes, and the fifteen thousand the judge receives, and the twenty thousand the Supreme Court justice receives.

I hear no child crying there. I see no cradle. I have counted the judges with four, five, or ten children; they are exceptions. Most of these gentlemen have one child, perhaps two. Why give ten thousand to a man with one child? Go to Peristeri, to Kaisariani, to Tavros, to the poor neighborhoods, and give it to families there so they can breathe. Yet the money goes to people who have neither children nor anyone else to care for, simply because they wear a judge’s robe. I am not accusing the judges as a whole.

But I blame the attitude found in every government: they give too little care or attention to the poorest among our people, who need help. So, to return to the point, through their lack of compassion they push, push, push the poorest in society toward the terrible sins of abortion and avoiding having children.

The state, too, bears responsibility because it shows so little care for large families. The Church also bears responsibility, because it has not stood up and condemned these crimes. As though the abortions were not enough, our clinics have become slaughterhouses.

Innocent infants are being killed in our city. We have wandered farther and farther from the star of Bethlehem and turned toward other stars. And now, just the other day, I learned something else: there are more than these slaughterhouses here in Athens, this Babylon. God may one day bring it down, for wrath comes upon the children of disobedience. Yes, here in this Babylon, alongside the slaughter of children...

And alongside the slaughter of children and infants, what do we have? Shops. What do they sell? Shirts, socks, nylon clothes, coats? Outfits for holiday parties and all these entertainments? What are they selling, my country, my country, my country? These shops must be shut down. We clergy should take off our cassocks and throw away our hats. So, alongside everything else, what do these shops offer? What do they sell? They sell children. They sell infants. They sell little babies like roasted chickpeas, just as a street vendor sells his chickpeas.

They are selling children. Who are the people doing this? Who are these wretched people who have undertaken to sell infants, dear little children born to mothers, children living in various institutions?

Who are they? What I have heard makes even me, a man who believes in democracy and has suffered much, long for a dictatorship that would put an end to this. Law offices! What are they doing? Acting for people abroad, they find children and sell them. And who are these foreigners collecting the children? Some Americans, our friends, have plenty of dollars and think they can buy children here in Greece too. They find lawyers, a few of them, unworthy of the calling of the law. These few cast a shadow over the whole legal profession. In their fine, furnished offices they bargain over children and take the profit. Children leave Greece. Where do they go? Where do these children go, baptized in the name of the Holy Trinity, in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit?

They cross the Atlantic Ocean and go to New York, Chicago, Detroit, and all those cities. Some people take them, undo their Baptism, and give them different names.

What a disgrace! Shame on Greece! How many children were sold in this black market last year alone? Paul said that in the last days people would be without natural affection. They will tear from their hearts the tender care that lies at the heart of our Christian way of life. They have torn it out, and look what we have become.

Now you see why the animals were the first to greet Christ. Those innocent animals came before us to worship Him. Try going into a lion’s den and taking its cub. The lion will tear you to pieces.

Try going to an eagle’s nest and taking its young. It will swoop down on you with its wings, beak, and talons. The eagle loves its young; the lion loves its cub. Even animals love their offspring. O man, how far you have fallen! “Man, though held in honor, did not understand; he was compared to the unthinking beasts and became like them.”

Is there no food for a thousand infants? Is there no milk, no little clothes to cover them? There was no room for them in the inn. In Christ’s time, tradition says, He knocked at every door that night. There may have been five or six hundred houses, and they knocked at them all.

“We have no room,” they said, and sent Christ away. So He had to go elsewhere. There was no place for Him, and He had to stay in a stable. Just as there was no room then for the infant Jesus, the Divine Infant, God’s blessing...

So today there is no room for a thousand infants. Yet there is plenty of room for the shameful doctors who perform abortions, for the lawyers who trade in children, for businessmen, and for the great wealthy powers that devour everything. There is room for those gentlemen who, in a single night, can spend lavishly while others go without...

Let them spend thousands of drachmas in a single night. There is room for shipowners, room for industrialists, room for the most contemptible people. There is room for everyone.

There is a place, there is a place...

There is room for Herod the Bloodthirsty, who slaughtered fourteen thousand infants in a single night. But remember the end that came to Herod.

A shameful and terrible end awaits all those men and women, doctors and lawyers alike, who, in devilish ways, violate the sanctity of infants and kill them by the thousands, turning our homeland into rivers of blood.

In our homeland, what do we say about Herod’s end? There is a legendary account that he was eaten by worms, but that is not what actually happened. Let me remind you of something else: on December 29, we celebrate the infants killed by Herod, not on the 25th. The 25th has its own greatness in our Christian faith. The first martyrs were not adults. They were those little infants, like angels fluttering in heaven. They were the first martyrs, and they safeguarded the glory of God.

In the glory of Christ, close to the Divine Infant, is a host of holy angels and archangels. Close to Him, too, is a host of innocent children. May God count us worthy to be among those fourteen thousand infants, to join the guard, the angelic host that surrounds the Divine Infant and rises to the heights.

On December 29, we commemorate the infants slaughtered by Herod. A tradition says that every year, on the night of December 29, those infants return, the children Herod killed, whose mothers gathered their broken bodies and buried them in the fields and hills around Bethlehem.

Then there was weeping, and lamentation was heard: Rachel weeping for her children. According to this tradition, on that night the children come to life. They rise from their graves like doves, like white souls. They form a heavenly circle and ascend, singing Hosanna and ‘Glory to God in the highest.’ Nature stands enchanted, and harmony fills the heavens.

And whoever has ears to hear, like the shepherds, hears the harmony of the infants singing to the glorious King of infants and children. Then, after their song of glory, the whole host turns. Like aircraft flying high on a feast day and forming letters in the sky, they change direction and fly on, still singing their festive songs. They cross the Jordan River and descend toward the place where Christ was baptized. On and on they go, drawing nearer.

They draw near to Jerusalem, to the place where Herod’s tomb lies. They come to the tomb of the man who slaughtered them and begin to weep inconsolably. The leaves of the forest shudder, and the ground beneath them shakes with the sound of the children weeping and lamenting. So says the account preserved among the Arab tribes. The little children cry out, and their voices reach down into the tomb. Just as rain sinks into soft soil and deep into the earth, so their cries pass through the tomb and its stone slabs, and awaken Herod. Terrified, Herod shouts, “What do you want? Get away from me! Go away! I don’t want to see you!” But they persist. They press him, weeping and weeping again, until Herod is forced to…

spring from the tomb, black and dreadful as the devil, and flee. But the infants give chase. Herod, that wretch, black as pitch, runs into a dark and fearsome forest. There, the story says, he meets robbers.

Robbers spot him. Above the forest, the children cry out, weeping. “Robber, who are you?” they ask him. When the robbers learn that he is Herod, they say, “Go away! We commit crimes. We kill rich men; we kill people, don’t we? Get away from us robbers!” Herod leaves them and flies on until he reaches the Mediterranean. There are pirates there, with their pirate ships. He tries to board one of the ships to save himself, but the children rush after him there too. The captain asks, “Who are you?” And a voice is heard from heaven: “This is Herod, who struck us and killed us.” The captain says, “Friend, I cannot take you aboard my ship. I would sink the ship.”

Still pursued by the host of holy children, Herod flees again. Where does he end up? He comes to a place where twenty-five or thirty people have been hanged. The executioner sees him, and so do the hanged.

They shake upon their gallows; their ropes become whips, and they strike the guilty wretch. With nowhere to go, Herod flees across mountains and from river to river until he finds a house. Pursued by the host of angels, he enters it. There he sees an icon of Christ crucified.

He sees a mother who has committed the crime: she has torn the little child from her womb and cast it into a basin. ‘Ah, here is someone like me,’ he says. ‘Here I will stay.’ O my Christ, my Christ!

He found no refuge in the forests or by the lakes. He found it in homes where such crimes are committed. O Christ! O Most Holy Theotokos!

My brothers and sisters, our land today is in danger of becoming Herod’s land. No, it must not become Herod’s land. May Greece be cleansed, so that the song may be heard again:

Glory to God in the highest, and on earth peace, goodwill among men. Amen.

Άγιοι άγγελοι και αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Αποστόλων δωδεκάς, διδάσκαλοι και πατέρες Εκκλησίας, όσιοι και άγιοι και μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, είστε Πρεσβείαν προς τον Κύριον, που ελεηθήνε και σωθήνε τα ψυχά Συμών.

Ευχαριστώ, Σιμών. Έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον και εσπαργάνωσε αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη, διότι ουκ ήν αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι. Πλησιάζουν, αγαπητοί μου χριστιανοί, πλησιάζουν οι Άγιες ημέρες, πλησιάζει η ημέρα η Αγία, η μεγάλη ημέρα, η ημέρα η οποία είναι η εορτή εκείνη η οποία είναι η αρχή του Α, η ρίζα όλων των εορτών της Χριστιανοσύνης.

Ευφροσύνης, πλησιάζει η επέτειος της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού. Όλη η γη εξτατική αναμένει η διενακούσιση μουσική των αγγέλων. Η εκκλησία ψάρει. Δεύτερ είδομε πιστοί που εγελίχει ο Χριστός.

Λέγει ο υμνωδός, καλεί τους πιστούς, όχι τους απίστους, όχι τους αντιβάλλοντας. Αλλά τους πιστούς δεύτερ είδετε πιστοί, είδομε πιστοί που εγελίχει ο Χριστός. Ας θέσουμε μελαγχολικό το ερώτημα: Άραγε υπάρχουν πιστοί σήμερα επί της γης; 800 έως 900 είναι τα εκατομμύρια των χριστιανών που είναι διασκορπισμένοι εις όλη την υφήλιο, αλλά άραγε από τα 800 αυτά, 900 εκατομμύρια των χριστιανών, πόσοι φέρουν επαξίως το όνομα του χριστιανού του Θεού; Εάν την ημέρα, εάν τη νύχτα, την αλησμόνητη νύχτα, τη νύχτα που εορτάζουμε την επέτειον της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού, εάν τη νύχτα κατέβαινε ένας άγγελος από τα ουράνια και έφερνε στα χέρια του όχι πλέον κιθάρα για να ψάλει το «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία», αλλά κατέβαινε ως τιμωρός, κατέβαινε μάλλον ως ερευνητής, ως ελεγκτής για να κάνει ένα κοντρόλ μέσα

Μέσα εις τα εκατομμύρια αυτά της ανθρωπότητας, έλεγε, αν κατέβαινε σ' αυτούς ένας άγγελος να ενεργήσει και να εξετάσει και να ελέγξει ολόκληρον το πλήθος αυτόν των 800, των 900 εκατομμυρίων χριστιανών και έπαιρνε στα χέρια του όχι κιθάρα, αλλά έπαιρνε στα χέρια του κόσκινο και κοσκίνιζε όλη αυτήν την χριστιανοσύνη, πόσοι άραγε θα έμεναν; Πόσοι άραγε θα ήσαν άξιοι το όνομα του Χριστού, του Χριστιανού; Πόσοι άραγε από τα εκατομμύρια αυτά θα ήσαν άξιοι να εορτάσουν την εορτή αυτή;

Αυτήν, ποιοι άραγε αισθάνονται το ρίγος, το ιερό ρίγος, να διατρέχει την ύπαρξή τους επί τω ακούσματι της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού; Ο Κύριος είδε, όσοι έχουν ταπείνωση, όσοι έχουν πίστην ακάθαρτον, όσοι έχουν μια απλοϊκή ψυχή, όπως ήταν η ψυχή των ποιμένων της Βηθλεέμ, όσοι έχουν μια παιδική ψυχή, όπως τα παιδιά. Διότι είναι γεγονός ότι κοντύτερα από όλους τον Χριστό, εκείνοι που πλησιάζουν κοντύτερα τον Χριστό από όλους, δεν είναι οι φιλόσοφοι, δεν είναι οι ποιητές, δεν είναι οι καλλιτέχνες, δεν είναι οι ισχυροί της ημέρας και βασιλείς και αυτοκράτορες, ούτε οι επιστήμονες των ημερών μας.

Εκείνοι που πλησιάζουν περισσότερο τον Χριστό και εγγίζουν τον Χριστό είναι τα παιδιά. Ορθώς ονομάζεται, όταν τα Χριστούγεννα είναι η εορτή της οικογένειας, είναι η εορτή των παιδιών. Θείον Βρέφος, Υπεραγία Θεοτόκος, Δίκαιος Ιωσήφ, είναι ιερόν τρίπτυχον ή ας αφήσουμε την λέξη αυτή, αποτελούν την ιερά οικογένεια. Τα τρία πρόσωπα αποτελούν την ιερά οικογένεια, η οποία είναι και θα είναι μέχρι συντελείας των αιώνων το πρότυπο της χριστιανικής οικογένειας. Θέλεις να δεις τι είναι μάνα; Δεν έχεις τίποτα άλλο να κοιτάξεις παρά την υπέροχη εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και εσύ, πατέρα, και εσύ, προστάτη οικογενείας και οικογενειάρχα που σηκώνεις τα βάρη της οικογένειας, θέλεις να δεις τι είναι προστάτης οικογενείας; Ρίψε ένα μάτι, μια ματιά επάνω στον Δίκαιο Ιωσήφ. Και εσείς, παιδιά, θέλετε να δείτε τι θα πει παιδί; Ρίψτε ένα

και ένα βλέμμα επάνω στον Θείον Βρέφος, το οποίον ανεκλήθη η Εντιφάθνη της Βιθλεύης.

Θείον Βρέφος, επαναλαμβάνω, η Υπεραγία Θεοτόκος και Δίκαιος Ιωσήφ, τα πρόσωπα της Ιεράς Οικογενείας. Θα ξεκινάμε να κάνουμε τρία κηρύγματα. Το ένα κήρυγμα, το Θείον Βρέφος. Το δεύτερο κήρυγμα, η Υπεραγία Μητέρα.

Μύτηρ, το τρίτο κήρυγμα ο δίκαιος Ιωσήφ, κοντά δεν θα πάω τρία κηρύγματα, να προσθέτουμε ακόμη άλλα τρία, άλλη μια τριάδα κηρυγμάτων, το πρώτο η Προσκυνητέ του Θείου Βρέχους, τι άλλο για να είναι η πρώτη Προσκυνητέ του Θείου Βρέχους, θυμηθείτε στην πατρία των Ασπουρελής,

Προφητεία του προφήτη, η προφητεία εκείνη η οποία έλεγε ότι «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον αὐτόν, καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ». Μέσα στην κακία και τη διαφθορά της ανθρωπίνης καρδίας, εκείνη την ημέρα, ήταν τα πρώτα τα οποία προσεκύνησαν τον δημιουργό και πλάστη τους.

Τα ζώα ήσαν οι πρώτοι προσκυνηταί, το δεύτερον ήταν οι ποιμένες, τρίτον ήταν οι μάγοι φιλόσοφοι της εποχής εκείνης. Και κοντά σε αυτούς θα ιδανόμαστε να προσθέσουμε ως τους Αγγέλους και μία μόνο μαύρη σχιά απλώνεται επάνω στην πάγκο των εικόνα της γεννήσεως του Ιησού Χριστού, όχι δεν την αμαυρώσει διότι είναι αδύνατο να μαυρωθεί η εικόνα αλλά να αποτελέσει μια αντίθεση της ανθρωπίνης κακίας με την άφηρον φιλανθρωπία και αγάπη του Κυρίου και η μαύρη αυτή σχιά η οποία απλώνεται επάνω στην πάγκο των επαναβάλων εικόνα είναι ποιος, η χειροδεία της γράφης, θα έπρεπε να έρχεται περισσότερη νόλεψη για το κήρυγμα.

Θα έπρεπε οι χριστιανοί να έχουν τέτοια όρεξη όσο έχουν οι κοσμικοί για να τρέχουν στα γήπεδα και στους κινηματογράφους και στα καταγώγια της διαφθοράς. Θα έπρεπε και ο Κύριος Ξενιναιώτερος δε να έχει περισσότερη αντοχή για να μπορέσει να επαναλάβει ό,τι παλαιότερον έπρωτο συνέχεια ξενίγματα καθημερινός να εξετάζουμε ένα προς ένα όλες τις λεπτομερίες της Θείας Γεννήσεως.

Ήδη από όλα αυτά τα θέματα της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού θα προτιμήσουμε εκείνο το οποίο αποτελεί το κεντρικό σημείο της όλης εικόνος, διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Θείον Βρέφος είναι εκείνο το οποίο δεσπόζει στην αγαπητή εικόνα. Και περί του Θείου Βρέφους, αγαπητοί μου, θα μιλήσουμε απόψε ταπεινώς, ανελίσσοντας τη σκέψη μας και κατανύσσοντας συμπεράσματα.

Σε έναν ύμνο από τους υπέροχους εκείνους ύμνους, τους οποίους συνέθεσε η ευσεβής φαντασία των υμνογράφων της Ορθοδοξίας μας. Και όπως είπα και άλλοτε, δεν υπάρχουν ωραιότεροι ύμνοι στον κόσμο από τους ύμνους τους οποίους συνέθεσε ο ορθόδοξος ελληνικός λαός.

Δεν εμνήσεται τρισμέλη στα γεγονότα της οικονομίας, της πλεισικονομίας. Σε ένα, λέγω, από τους ύμνους αυτούς, ο ιερός υμνωδός υπενθυμίζει μία εικόνα, υπενθυμίζει το δέκατον τέταρτο κεφάλαιο της προφητείας του Δανιήλ, διότι μέσα σε αυτό το κεφάλαιο του προφήτου βλέπει την εικόνα του Θείου Βρέφους.

Τι λέγει ο Δανιήλ; Ως προς τον Δανιήλ πρέπει να γνωρίζουμε ότι έζησε κατά τον έκτον αιώνα. από τους αιχμαλώτους οι οποίοι ήρθαν πέραν της εράζης και ότι τον περισσότερο χρόνο της ζωής του έζησε εις μία πόλη.

Εις μία πόλη, η ενδοξοτέρα πόλη, η μεγαλυτέρα πόλη, η πλουσιωτέρα πόλη.

Η μεγαλύτερη πόλη, η οποία ομοίαζε ήταν, για να παραλληλίσουν προς συγχρόνους πόλεις, είτε όπως είναι σήμερα το Παρίσι, το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη ή το Τόκιο. Η μεγαλύτερη πόλη και η πόλη αυτή, της οποίας το όνομα μας υπενθύμισε σήμερα ο κατάλογος των 44 γενεών που ακούσαμε εις το Ευαγγέλιο, λοιπόν, εις αυτή φέρει το όνομα Βαβυλών. Ίσως άλλοτε μας δοθεί ευκαιρία να μιλήσουμε ειδικώς.

Και ειδικώς περί της σημασίας την οποία έχει η λέξη Βαβυλών, τώρα τόσο μόνο ενδιαφερόμεθα εδώ να είπωμεν ότι η πόλη αυτή, η ενδοξοτέρα και πλουσιωτέρα πόλη, η πόλη με την πολυτέλειά της την ανυπέρβλητο, η πόλη με τα μέγαρά της τα περίφημα, η πόλη με τα αργυρά και χρυσά αγάλματά της, η πόλη προπαντός με τους κρεμαστούς κήπους,

ο οποίος οργεί τον Θεό, ο οποίος συμφορά συνέβη στην χώρα εκείνη. Αυτή είναι η άμμος. Είναι τίποτα η άμμος που ήρθανε εκ διαφόρων κατευθύνσεων, σκέπασαν ολόκληρη την πόλη και έγινε η άμμος, έγινε το σάβανο της πόλεως αυτής, της αμαρτωλής πόλεως, και η τάση πάνω από άμμο.

Και τώρα σκάβουν οι αρχαιολόγοι για να βρουν τα ανάκτορα, να βρουν τις πλατείες, να βρουν τα αγάλματα, να βρουν τα νεκροταφεία, να βρουν τους κρεμαστούς κήπους. Αδελφοί μου, όταν ακούμε ότι μια πόλη όπως το Παρίσι, όπως η Νέα Υόρκη, όπως το Λονδίνο, όταν ακούμε ότι μια πόλη κατεστράφη εξ ολοκλήρου και ότι σάβανό της έγινε ένα τεράστιο κύμα άμμου που εξαπέστειλε η οργή του Θεού, δεν ακούμε και αυτά τα γεγονότα της Παλαιάς Γραφής, γεγονότα αναμφισβήτητα, διότι η Σπαπάνη της Αγιολογίας απέληψε το υπαρκτό της πόνος και το βέβαιο της πόνος και την περιγραφή της πόλεως ακόμα.

Δεν ακούμε και αυτά τα γεγονότα, δεν τρέμετε; Φοβόμαι, αδερφοί μου, αν και δεν είμαι προφήτης ουδελιός προφήτου, ουδεάξιος να προφητεύω, αλλά στηριζόμουν ως επάνω εις τον λόγο του Θεού, στηριζόμουν ως επάνω εις την άθλια κατάσταση των ημερών μας, στηριζόμουν ως επάνω εις την Αποκάλυψη του Ιώαλου, η οποία ο Μηδείπρη Βαμειρόνος θα ακουστεί, αγαπητέ μου, και φωνή, έπεσε, έπεσε η Βαμειρόνη Μεγάλη και η πόλη συμμεγάλα σήμερα με τους ρονοξύστρας των τετρακ

Μέσα στων 400 και 300 μέτρων, οι πόλεις οι οποίες σήμερα δεσπόζουν της οικουμένης, οι πόλεις από τις οποίες εκτοξεύονται απειλές εναντίον των μικρών εθνών, οι πόλεις οι οποίες θα σύμβουναν της αμαρτίας ή της κακίας ανθρωπότητας, οι πόλεις, κατά το όραμα της Αποκαλύψεως, θα ταφούν και αυτές, και οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί θα αναζητούν: «Πού είναι οι μεγάλοι αυτοί που έχεις;» Όπως και σήμερα αναζητούν τα ίχνη των μεγάλων πόλεων της αρχαιότητας.

της αρχαιότητος. Στη Βαβυλώνα λοιπόν έζησε αιχμάλωτος. Βασιλεύς δε ένδοξος και πανένδοξος, με όλη την χλαμύδα, την πορφυρά του χλαμύδα, με όλη την δόξα και τα στέμματά του, με όλο τον πλούτον του, με όλο το διεφθαρμένο αυλικό περιβάλλον του, ήτο ο Ναβουχοδονόσορ, διάταξη που έστελνε στον τάφο μυριάδας ανθρώπων. Μία διαταγή του ήταν τρόμος της οικουμένης.

και όχις, των οποίων έτρεμε η οικουμένη και τα έθνη προπαντός της Ανατολής, όσο να λοκαδονώσω, ήρθε στιγμή που έτρεμε σαν το φύλλο. Σαν το φύλλο. Έτσι θα έρθει η μέρα και αυτοί οι μεγάλοι οι οποίοι απαιτούν τον κόσμο ολόκληρο.

Και γύρω στα μικρά θα έρθει η μέρα κατά την οποία θα τρέμουν ως τα φύλλα όταν φυσάει άγριος άνεμος μέσα εις τα πυκνά δάση. Είχε και έτρεμε, διότι λέγει η προφητεία του Δανιήλ ότι είδε όνειρο και έφτασε λοιπόν ένα όνειρο να τρομοκρατήσει. Υπάρχουν όνειρα, μυστηριώδη φαινόμενα της ανθρωπίνης ψυχής, τα οποία βέβαια αποδεικνύουν ότι όντως ο άνθρωπος και όταν κοιμάται ακόμα πτερυγίζει τους κόσμους σκοτεινούς και αείρους ή φωτεινούς ή σκοτεινούς, είναι άλλο θέμα αυτό.

Μέσα λοιπόν έφτασε ένα όνειρο να τρονοκρατήσει αυτό και να σηκωθεί έντροπος και να στατώσει ολόκαλο τον άνθρωπο και να ζητεί τη νύχτα ονειροκρίτη, να ζητεί τη νύχτα ανθρώπους ικανούς να ερμηνεύσουν το όνειρο αυτό.

Διότι συνέβη τούτο το παράξενο των παραξένων, ότι είδε το όνειρο και το ξέχασε. Απλώς μόνο θυμάται ότι είδε ένα όνειρο, φρικτόν όνειρο, αλλά του έφυγε το όνειρο και εκάλεσε λοιπόν τους μάντες, εκάλεσε τους αστρολόγους της εποχής εκείνης, εκάλεσε τους φιλοσόφους του και τους παρακάλεσε να του πουν τι όνειρο είδε.

«Βασιλεύ», του είπαν, «είναι αλήθεια να σου πούμε τι όνειρο; Πες μας το όνειρο και το ερμηνεύομε το όνειρο». Αν δεν μου πείτε τι όνειρο είδα και νύχτα θα σε εκτέλεσω όνειρο. Και ήταν έτοιμη η εκτέλεση όλων των μάντεων της Βαβυλώνος, διότι δεν ήσαν εις θέσιν να είπουν εις τον βασιλέα τι όνειρο είδε.

του, Ανεσύθη εκ της αφανείας του, ο Ιουδαίος εκ μάλλατος, ο Δανία και κλείθει στ' ανάκτορα και ανέβει ενώπιον το βασιλέως και είπε στο βασιλέα δώσουν προθεσμία και ο Θεός ο Μέγας γνωρίζουν τα μυστήρια του κόσμου όλου, γνωρίζουν τα σκαρδία και τα βάρτα των ανθρώπων, αυτός μόνο εισθέσει να μας εξηγήσει, να μας δώσει το μυστικό του ονείρου το οποίο νοίδεσαι.

Όντως ενήστευσε, προσευχήθη και μετά τριήμερον ενεφανίσθη ενώπιον του βασιλέως. Και είπε στον βασιλέα: «Το όνειρο το οποίο είδες είναι το εξής. είδες λέει ο βασιλέας, είδες μια εικόνα έκταχτο Είδες ένα άγαλμα τεράστιο, ένα άγαλμα που δεν ήταν φτιαγμένο όλο από μάρμαρο, που ήταν στημένο σε μια πεδιάδα, ένα άγαλμα που ήταν φτιαγμένο από τέσσερα υλικά.

Και η μεν κεφαλή, τεραστία κεφαλή, ήταν ολόχρυσος και έλαμπε κάτω από τις ακτίνες του ηλίου. Το δε στήθος και οι χείρες ήταν από ασήμι, η δε κοιλία και μέρος των μηρών ήταν από μπρούντζο, το δε υπόλοιπον των μηρών μέχρι κάτω στους αστραγάλους ήταν από σίδερο, και τα κάτω τα πέλμανα των ποδών ήταν σιβαβένα με σπουριά σιδήρου και με άγγελον αργυλώδη ήλιν και δεν ήταν μόνο αυτό που είδες με Βασιλεύ, είδες και κάτι άλλο, ενώ όλοι είχαν μαζευτεί γύρω από το άγαλμα και θαύμαζαν το τράστιο του το άγαλμα έθνης σε μια στιγμή που δεν περίμενε κανείς μέσα από ένα δάσος κατάσκειων, ένα δάσος, ένα όρος, ένα όρος, μακρινό όρος ήρθε μια πετρίτσα,

Ευχή, Σε τέτοια στοιχεία του. Και όχι μόνο τούτο, αλλά σε λίγο όλο εκείνο το άγαλμα που έπεσε χάμω κομμάτια, αλλού τα χέρια, αλλού τα πόδια, αλλού το κεφάλι, αλλού τα στήθη, εκείνο το άγαλμα που έγινε κομμάτια, ακόμη και πέτρα έγινε μαρμαρόσκονη, όπως είναι η μαρμαρόσκονη έγινε.

Τόσο λεπτό ελέπτυνε ο Άννα και κατόπι μόνο αυτό, κατόπι ήθε ένα σάλαμος φωθός, ο οποίος εισήκουσε την σκόνη, την ύψησε ψηλά, την διασκόπησε την σκόνη και ούδα μου πλέον έπαιρνε το άγγελμα Και όλοι απορούσαν και έλεγαν: «Πού ο τόπος του κολοσσού αυτού;» «Ναι», λέει ο βασιλέας, «αυτό είναι το όνειρο το οποίο είδα».

Ο άνθρωπος του Θεού είπε την ερμηνεία, την κλείδα της ερμηνείας του ονείρου, και λέγει ο Δανιήλ: «Ολόκληρο το άγαλμα που είδες ήταν ολόκληρος η ανθρωπότης.

Όλα όλοι οι δυσκατασκευασμένα ήταν τα σύμβολα τέσσερα μεγάλων αυτοκρατοριών Τις οποίες υπονοεί; Η πρώτη αυτοκρατορία είναι η δική σου. Είναι η αυτοκρατορία Βαβυλώνος. Η αυτοκρατορία του πλούτου, του χρυσού του, διότι κανένα άλλο βασίλειο δεν είχε τόσον πλούτον, τόσους θησαυρούς, όσον είχε η Βαβυλών εις τας κρύπτας της.

Μετά από σένα όμως και μετ' ολίγα έτη θα έρθει άλλη αυτοκρατορία, όχι τόσο πλουσία όπως είναι, αλλά πάντως πλουσία. Και η δευτέρα αυτοκρατορία είναι το στήθος που είναι φτιαγμένο από ασήμι. Είναι η αυτοκρατορία των Περσών, των Μήδων, αυτοκρατορία των Περσών που έφτασε μέχρι εδώ και σταμάτησε μέχρι των Θερμοπυλών και μέχρι Σαλαμίνος, όπου το μικρό έθνος μας αντεστάθη στον κολοσσόν εκείνον, τον απέραντον εκείνον κολοσσόν της Μικράς Ασίας.

Το δε τρίτο τμήμα, το από μπρούντζο, που δεν είχε τη λάμψη του χρυσίου, ούτε τη λάμψη του αργυρίου, ούτε των πλούτων, αλλά είχε ισχυρό θωράκισιν, ήταν ισχυρό: η τρίτη αυτοκρατορία, η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Μακεδόνος, Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος συνέτριψε τις αυτοκρατορίες, την αυτοκρατορία των Περσών και έφτασε μέχρι τον Γάγγη ποταμό και δημιούργησε τη μεγάλη του αυτοκρατορία.

Η τετάρτη αυτή αυτοκρατορία είναι το τμήμα εκείνο του αγάλματος, του κολοσσού, που είναι από σίδηρο φτιαγμένο, διότι όντως σιδερά ήταν η αυτοκρατορία αυτή. Διά πυρός και σιδήρου, τα πάντα καταλύουσα και διαλύουσα. Ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, της οποίας οι λεγεώνες επλημμύρισαν ολόκληρον την οικουμένη από Γιβραλτάρ μέχρι Ευφράτου ποταμού. Ούτε αυτή θα μείνει. Προς το τέλος αυτής, όταν πλέον ξεφτίζει, όταν τα πόδια της αυτής πλέον δεν είναι στερεά, ούτε σιδήρου ή χαλκού, αλλά όταν τα πόδια της αυτής ξεφτίσουν και είναι αναμεμειγμένα με πηλό, τότε, λέει, θα προσπέσει το λιθάρι.

Θα θρηματίσει ολόκληρον εκείνη τον Κολοσσάν και θα δημιουργήσει μια νέα βασιλεία άγχος όλοι στον κόσμο, της οποίας βασιλείας που κι ας τα τέλος.

Αδελφοί μου, ούτω πως ερμήνευσε ο Δανιήλ και ούτω πως ο αυτοκράτορας εκείνος ο Ναβουχοδονόσορ. Ας ασχοληθούμε από λίγο ακόμη στην εικόνα. Ας ερωτήσουμε, αγαπητοί μου: το λιθαράκι εκείνο που εκσφενδονήθηκε, άνευ χειρός τμηθέν, το οποίο εκονιορτοποίησε ολόκληρον εκείνον τον κολοσσόν, ποιο άραγε να είναι; Δεν είναι δική μου ερμηνεία, είναι ερμηνεία του Ιερού Υμνωδού, ο οποίος λέγει σε κάποιο μέρος των τροπαρίων της νυχτός των Χριστουγέννων ότι ο Δανιήλ ανείρε επιχειρημιών λίθον τμηθέντα άνευ χειρός, θεωρήσασα ως βρέφος σε προσεκύνησε.

Δηλαδή ότι ο λίθος εκείνος ο μικρός είναι το θείο βρέφος. Υπάρχει τίποτε ευτελέστερο από ένα μικρό κόκκο, από ένα μικρό λιθαράκι; Ποια αξία έχει ένα λιθαράκι;

Ακριβώς όμως έτσι παρουσιάστηκε και ο Κύριος ημών ο Χριστός. Παρουσιάστηκε ως ένα βρέφος. Ως ένα βρέφος που δεν γεννήθηκε μέσα σε παλάτια βασιλέων, όπως γεννιόνταν τα παιδιά και οι διάδοχοι των βασιλέων, που χτυπούν καμπάνες και κροτούν τηλεβόλα και σαλπίζουν σάλπιγγες και προστάζουν τα στρατεύματα για να χαιρετίσουν έναν διάδοχο ο οποίος δεν αποκλείεται να είναι ο κακούργος και ο δήμιος ενός έθνους. Όχι! Δεν γεννήθηκε έτσι ο Χριστός ημών από επίσημον μητέρα.

Δεν γεννήθη όπως γεννιόντανε κατόπιν στο Βυζάντιο οι διάδοχοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που όταν πέφτανε από την κοιλιά της μάνας των δεν πέφτανε πάνω στα άχυρα όπως έπεσε ο Υιός της Παρθένου, αλλά πέφτανε πάνω σε κόκκινα μεταξωτά, με τα καθαρά σεντόνια, γι' αυτό ονομάζονται Πορφυρογέννητοι.

Εγεννήθη λοιπόν υπό ευμενείς συνθήκας όπως γεννιούνται τα παιδιά της αστικής τάξεως και όπως γεννιούνται οι περισσότεροι των ανθρώπων; Εγεννήθη υπό δυσμενεστάτας, δυσμενεστάτας καταστάσεις, εγεννήθη όχι επάνω σε ένα σπίτι ευπρεπές, εγεννήθη μέσα σε μια σπηλιά, σε ένα στάβλο.

Σε αυτές τις σπηλιές εκείνες που είναι γεμάτα κάτω, ήταν γεμάτα κάτω τα βουνά της Βηθλεέμ, και μέσα σε εκείνον τον στάβλο με συντροφιά των ζώων, με την ανάσα των ζώων

της παρουσίας, ο οποίος πιστεύει. Είδαμε, πιστοί, πού γεννήθηκε ο Χριστός. Όταν σκέφτεσαι ότι εκείνος που γεννήθηκε είναι τόσο μεγάλος που δεν τον χωρούν τα σύμπαντα, τ' άστρα του ουρανού και οι γαλαξίες και όλα τα εκατομμύρια και τα εκατομμύρια των αστέρων είναι αδύνατον να είναι ο θρόνος του.

Όταν σκέφτεσαι ότι ταπεινώθηκε τόσο πολύ ώστε να μπορέσει σε μία φάτνη, όταν ακόμα σκέφτεσαι ότι ταπεινώνεται ακόμη περισσότερο, να κατέβει μέχρι Γολγοθά, μέχρι Σταυρωσίας, όταν ακόμα σκέφτεσαι ότι επιτρέπει, όχι συμπαθεί, επιτρέπει μέσα στην καρδιά ενός βρωμερού και ακαθάρτου ανθρώπου να κάνει την κατασκήνωσή του και να στήσει τον θρόνο του και να εφαίρεται μέσα στην καρδία του πλέον ασήμου ανθρώπου, όταν ταύτα πάντα σκέφτεσαι, η λογική όλου του ανθρώπου σταματάει, η γλώσσα και μεταφέρεται σε έναν κόσμο στον οποίο κλίνει τα γόνατα και λέγει «Κύριε, δόξα σοι». Δεύτερον, εδώ αμφιβολία, δεύτερον, είδαμε πιστοί πού εγεννήθη ο Χριστός, εγεννήθη ως βρέφος, για να τιμήσει το βρέφος, για να τιμήσει τα βρέφη, και το λέγω τούτο διότι πρέπει να γνωρίζουμε ότι στην εποχή εκείνη, στην προχριστιανική εποχή, τα παιδιά ήταν μια τάξη, νεαρά τάξη, η οποία τα μέγιστα περιφρονείτο.

Από την αρχαία εποχή. Δεν έχω καιρό να διηγηθώ ποια συμπεριφορά επεδείκνυε ο αρχαίος κόσμος απέναντι του βρέφους, απέναντι του νηπίου, απέναντι των μικρών παιδιών. Μόνο πεταχτά, δι' ολίγων τινών εικόνων, θα παρουσιάσω την αθλιότητα της αρχαίας εποχής, τη στάση του αρχαίου κόσμου απέναντι του βρέφους.

Εδώ στη Σπάρτη, στη δική μας πατρίδα, εκεί όπου είναι ένας γενναίος πολιτισμός, πολιτισμός, ρωμαλέος πολιτισμός, εκεί που οι πολίτες γίνονται άγνωστες, εκεί που κοιμούνται πάνω στις καλαμόνες, από εκεί μέσα που εξεπίδησαν 300 άνδρες που στήσανε τον χείμαρρο εδώ στις Θερμοπύλες, όταν πάμε εκεί στη Σπάρτη που δεν είχε μικρό πολιτισμό, αλλά γενναίων και ισχυρών και ρωμαλέων που επιθάσεψε και συνέτριψε την αυτοκρατορία των Περσών, θα δούμε εκεί πέρα ένα θλιβερό φαινόμενο: ότι το παιδί, το βρέφος ήταν περιφρονη μένον. Όταν εγεννιέτο ένα παιδί στη Σπάρτη, στην εποχή εκείνη, εκείνος ο οποίος απεφάσιζε περί της τύχης του παιδιού ήταν ο πατέρας. Μόλις εγεννιέτο, το έβλεπε. Εάν

του δημιουργούσε η φάτσα του ευχάριστα συναισθήματα, έλεγε να ζήσει. Εάν όμως δεν τον άφητο β' λόγο το μικρό, το βρέφος εκείνο που εκλαθμύριζε όταν έπεφτε από την κοιλιά της μάνας της Σπαρτιάτισσας, δεν τον έπνεε, δεν τον άφητο β' λόγο ευχάριστα συναισθήματα, τότε αυτός απεφάσιζε, άνευ δίκης του, ότι πρέπει να εκτελεστεί.

Και ο ίδιος ο πατέρας έπαιρνε το παιδί, το μετέφερε έξω της Σπάρτης, το μετέφερε σε κάτι βράχια, απόκρημνα, τα οποία και μέχρι σήμερα υπάρχουν, τα οποία ονομάζονται Καιάδας, και από εκεί ο ίδιος ο πατέρας, με την πιο άσπλαχνη χείρα, άρπαζε το μικρό παιδί και το εκσφενδόνιζε μέσα στον Καιάδα.

Τόσα δε παιδιά, παιδιά εκεί μέσα εις τον Καιάδα των βρεφών, Καιάδα της Σπάρτης, διότι το σκότος, διότι δεν είχε λάμψει το άστρο της Βηθλεέμ, διότι δεν είχε φέξει ακόμα το χαμόγελο, το θείο χαμόγελο του θείου Βρέφους της Βηθλεέμ.

Αν φύγω από τη Σπάρτη, αγαπητοί μου, και πλεύσουμε προς τον νότον και διαβούμε στην Κρήτη και αφήσουμε την Κρήτη και πάμε προς την Αίγυπτο, εκεί θα συναντήσουμε, θα βρεθούμε στην εποχή του Φαραώ, των σκληρών εκείνων τυράννων του Νείλου Ποταμού, των ανθρώπων εκείνων οι οποίοι εκατομμύρια ανθρώπων τους χρησιμοποιούσαν ως είλωτες για να χτίσουν τις πυραμίδες τους, τους τάφους τους, οι οποίοι και μέχρι σήμερα σώζονται.

Τότε εκεί μέσα στην εποχή του Φαραώ θα δούμε ένα άλλο θλιβερό φαινόμενο, ότι ο βασιλεύς εκείνος ο σκληρός διέταξε όλα τα αρσενικά παιδιά των Ιουδαίων, όταν γεννιόνται αρσενικό παιδί, να τα φονεύουν, να τα ρίχνουν μέσα στον Νείλο ποταμό.

Αίγυπτο και προχωρήσαμε, περάσαμε το Σουέζ και φτάσαμε προς τα πέρα στην Αραβία και περάσαμε την Αραβία και φτάσαμε στην Παλαιστίνη που τότε κατοικείται από τους Χαναναίους. Θα δούμε εκεί πέρα ότι στις πεδιάδες και στα όρη και στους δρυμούς της Χαναάν υψώνονται τεράστια αγάλματα, ένα τεράστιο άγαλμα φρικτό, ένα άγαλμα που ονομάζεται ο Βάαλ. Βάαλ.

Ο Βάαλ, τι ήταν ο Βάαλ; Ο Βάαλ ήταν ένας μπρούτζος ολόκληρος, ένας τεράστιος κολοσσός μπρούτζινος, αλλά το άγαλμα αυτό το μπρούτζινο ήταν κούφιο, τελείως κούφιο, το γυάλιζαν και άστραπτε ως χρυσός μακρόθεν, δηλαδή το χρυσός ήταν μπρούτζος και αυτός ο θεός ο Βάαλ είχε τα χέρια του έτσι ξαπλωμένα, τις παλάμες του ανοιχτές, τεράστιες παλάμες που μπορούσαν να χωρέσουν πολλούς ανθρώπους επάνω.

Και μετά τι έκαναν; Χτυπούσαν τα τύμπανα, μαζευόταν όλοι, έβαναν ιερείς, φλόγιζαν φωτιές πίσω από πίσω, εγέμιζαν ολόκληρον αυτόν τον κολοσσόν, τον κούφιο κολοσσόν, τον μπρούτζινο, φωτιά. Και όταν πλέον ο μπρούτζος κοκκίνισε, έγινε κόκκινος και σπινθηροβολούσε, τότε εκεί, φοβερόν, φοβερόν να το ακούσει κανείς, τότε μαζεύαν 20 to 30 μικρά παιδιά, μικρά συνοικίας, νήπια.

Βασιλεία, οι ίδιες οι μητέρες τα έφεραν εκεί πέρα, εκτυπούσαν δαιμονιωδώς τα τύμπανα για να πούζουν τα σφωνάκια των μητέρων οι οποίοι ολόγιζαν και μια κάθε μια μητέρα μακρότερ έβανε επάνω στα σπαλάμα, στα σπυραχτωμένα, στα σκαράς αυτά, τα συλλεκτρισμένα στα σκάρας, τα σπεροχτωμένα στα σκάρας, εκεί επανατοποθέτουν τα νήπια τους τα οποία κέντρο, ο Δε Θεός λεωβάλει φρέρετο επικιωμένη σα ρισαρκή.

Φρύτεται, ακούονται στα αυτά, αλλά πρέπει να φτύξετε όταν φτάσουν το τέλος της ομιλίας.

Αγαπητοί μου, λοιπόν εκεί μέσα και όταν φτάσανε, όταν αγαπητοί μου εκεί τα αυτά θεούνται, νομίζετε όταν λέει η Παλαιά Διαθήκη τούτα, έλεγαν απίστευτα, δεν ήρθαν ποτέ να υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα, αλλά ήρθαν κατόπιν οι αρχαιολόγοι προ πενήντα ετών, έκαναν ανασκαφές στην Χαναάν και τι βρήκαν; Βρήκαν εκεί τα θεμέλια όπου υψώνεται το τεράστιο αυτό άγαλμα. Και μόνο αυτό βρήκανε για να αποδείξουν ότι η Αγία Γραφή είναι πρωτευτής;

Πάντοτε αληθινό βιβλίο. Τι βρήκανε; Βρήκανε στάμνες, στάμνες μικρές, και μέσα στις στάμνες είχανε βάλει τη στάχτη των παιδιών που εκαίονταν. Κάτι στάμνες βρεθήκαν κάτω στη Χαναάν και απάνω ήταν τα ονόματα των μικρών παιδιών τα οποία κάλισαν ως λιβάνι για να ξώναν εκεί.

Και ο Χριστός, ο Χριστός, οποίας ευλογίας, οποίων χαρίτων, οποίων θαυμάτων, οποίας χείρας, χαράς και ευφροσύνης εφοκέπητα, υπάρχουν κτήνη, χυδαία ψυχάρια, οι οποίοι έχουν φωλιάσει μέσα στα Υπουργεία της ορθοδόξου πατρίδος μας για να κηρύξουν ότι ο άνθρωπος δεν έχει θείαν προέλευση και ότι ο Ιησούς Χριστός δεν τον εγέννησε ο Υιός της Παρθένου και δεν είναι το θείον πρόσωπο ενώπιον του οποίου κλίνουν γόνυ άπασαι γενεαί.

Λοιπόν, βγούμε από την Χαναάν και έρθουμε στην Ρώμη, όπου ήρχε να παρουσιάζεται καθίζηση των συνειδήσεων και διαφθορά των χαρακτήρων. Τότε θα μαθαίναμε από αυτούς τους ιστορικούς της ότι πλέον Ρωμαίες γυναίκες είχαν τόσο πολύ καταντήσει εις αστοργία.

Βασιλεία, ώστε οι ίδιες οι δέσποινες της αριστοκρατίας επέρνανε τη νύχτα τα παιδιά των εκ λαθρογαμίας και ανόμων ερώτων και τα έριχταν, λέει, μακράν ή στον Τίβανη ποταμάν, είτε εξέδετον, είστε ασκληθείς, είστε σπαρυφά, στον απενήνωνα, όπου κατήρχον το αδειό αλληλίκων και κατέτρωγαν αυτά γερόνικτος.

Αν πάτε κάτω στο Κονγκό, εκεί στην δυστυχισμένη χώρα, πού θα ήταν όλοι αυτοί οι μαύροι, πού θα ήταν οι Χριστιανοί και οι καλύτεροι Χριστιανοί, αν δεν υπήρχε πραγματικός Χριστιανός και αν οι βίθαιοι Χριστιανοί δεν μετέβαιναν στην χώρα αυτήν, διά να αρμέξουν και εμπετρευτούν τον λαόν εκείνον;

Μάλιστα, εκείνοι οι Άγιοι θα είχαν δέκανα Αγίους μέσα από τα άγρια στίχης, με αγρίους εκείνας φυλάς. Και εκεί, λέει, προ ημερών έπιασαν μίαν αχλωτάτη γυναίκα, μίαν σατανική γυναίκα, η οποία κατόρθωσε να εμπνεύσει τον φόβο και τον τρόμο εις τους Κογκολέζους τους αγρίους, και η οποία εθυσίασε στο μνήμα εκεί ενός ανθρώπου τον οποίο λατρεύουν εκεί, ο Σύρα, εθυσίασε, λέει, στο μνήμα τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων χιλιάδα μικρών παιδιών.

Και αυτή, αγαπητοί μου, είναι η φρικαλεότητα του κόσμου, του προχριστιανικού αλλά και του μεταχριστιανικού, όπου δεν έλαμψε το φως του Χριστού. Διότι είναι γεγονός, αδελφοί μου, ότι ο Χριστός, από την ώρα που μέσα εις την φάτνη παρουσιάστηκε ως θείον βρέφος, από την ώρα τότε με τευλή θρησκώς, οι όψεις σηκουμένες, από τότε πλέον το παιδί έγινε μία μεγαλειότης, από τότε το παιδί περιεβλήθη με φωτοστέφανον θείας αίγλης.

Ναι, δεν είναι απλώς λόγια. Κανείς άλλος, μα κανείς άλλος, διαβάζει την παγκόσμια ιστορία, κανείς άλλος, μα κανείς άλλος, δεν ηγάπησε το παιδί, τα βρέφη, όπως τα ηγάπησε ο Χριστός. Αυτός τα δέχθηκε στην αγκάλη του, αυτός τα ευλόγησε, αυτός είπε στους γονείς, στους μαθητάς του, «Άφετε τα παιδιά να έλθωσι προς με». Αυτός εψήφισε τον πρώτο νόμο της προστασίας των παιδιών.

Αλλιών. Πολλοί νόμοι ψηφίζονται, αλλά όλοι οι νόμοι αυτοί που ψηφίζονται στηρίζονται πάνω στον Θείο Νόμο, τον Πρώτο Νόμο, τον οποίο ψήφισε ο Χριστός, έδωσε ο Χριστός, ο οποίος είπε: «Οράτε, οράτε, προσέχετε, μην προσβάλλετε ένα το μικρό τούτο, προσέχετε, διότι κάθε μικρό παιδί είναι μία προσωπικότητα, προσέχετε, διότι όποιος σκανδαλίσει είτε με τα λόγια του είτε με τα έργα του ένα μικρό παιδί, Είναι προτιμότερο να μία γενάτω, είναι προτιμότερο να πρέπει ένα λιθάρι σαν τη μηλόπετρα και αν το κάνουσες στον ώμο του να βρήκεις στη μέσα ή στα ρεύματα των ποταμών να χαθεί από τον κόσμο.

Και πόσα τα μικρά παιδιά, ένα μυστήριο πέρα μυστήριο, πόσο μικρό παιδί με το ένστικτό του καταλαβαίνει ποιος το αγαπάει. Και προσεκολλήθησαν πέρα από τους γραμματείς, πέρα από τους Φαρισαίους, πέρα από τον Πέτρο, πέρα από τρειάς, εκείνοι που ήταν φαραγνιστές όλων των Χριστού, όπως ο άδελος Χριστός, λες και η μαγεία, λες και το ωραίο ανάμεσο συναγερμάς.

Θεός, τα μικρά παιδιά μαζευότανε, προπορεύοντο, διαδήλωση έκαναν, ωσαννά, φιέρελ, αυτά όλα ήταν και στην παντού που ήταν τα παρόντα τα μικρά παιδιά για να δηλώσουν την αγωνικά τους με την αγωνικά τους τα αισθήματα της λατρείας που έτρεφαν προς τον Προστάτη των Βρεφών, τον Θείο Βρέφος, τον Χριστό. Γεννήθη ο Χριστός. Μια άλλη σκέψη, αγαπητοί μου: ως Κύριος, ως Θεός, θα δύνατο ο Χριστός να γεννηθεί όχι ως βρέφος, θα δύνατο ο Χριστός να προσ

Ο Χριστός δεν παρουσιάστηκε στον κόσμο ο τέλειος άνθρωπος. Είναι ο τέλειος άνθρωπος που δεν παρουσιάστηκε ο Αδάμ. Ο Αδάμ δεν παρουσιάστηκε ως βρέφος. Ο πρώτος άνθρωπος δεν πέρασε μέσα από κούνες και μέσα από αυτά· παρουσιάστηκε απλώς αμέσως διά δημιουργίας του Θεού, διά δημιουργικής δυνάμεως του Θεού, παρουσιάστηκε ο τέλειος άνθρωπος. Ο τέλειος άνθρωπος δίνεται ο Παρασταστή και ο Χριστός, και όμως δεν παρουσιάστηκε ο τέλειος άνθρωπος 30 ετών με όλο το σφρίγος της ανδρικής ηλικίας, αλλά παρουσιάστηκε ως ένα ασθενές.

αδύνατον κλαυθμυρίζον άοπλον νήπιον. Γιατί? Εγεννήθη ο Χριστός εκ γυναικός, εγεννήθη εκ παρθένου, εγεννήθη ως βρέφος. Γιατί? Όλα αυτά έχουν σημασία. Εγεννήθη εκ γυναικός, διά να τιμήσει την γυναίκα, ότι όντως η γυναίκα είναι η Εύα, είναι η μήτηρ της ζωής.

Εγεννήθη εκ παρθένων, διατυμείς την παρθένια ως ύψιστον ιδανικών μιας ψυχής αφαιρωμένης στο Θεό. Εγελίθια Κράτους, Διατιμήσει Ταυρές, και εδώ τώρα θα έπρεπε να σταματήσω και να ριφθώ πάνω στο Άγιον Όρος σε μια σπηλιά, αν είχαμε ένα αίσθημα ότι κάποιο προορισμό εκτελούμε στον κόσμο τούτο τον μάταιο, και αν είχαμε την φωνή του Κυρίου λαλούσα και μαρτυρούσα ότι πρέπει εδώ να σταυρωθούμε μέσα στη νεοτέρα Βαβυλώνα του κόσμου και να δεχτούμε όλα τα συμβαίνοντα και τα παράσημα ενός κόσμου απίστου και διεφθαρμένου, θα ήθελα με όλη μου την ψυχή στη χαράλα Κυριδονή.

Να αναχωρήσω μέσα από την Αθήνα, να βρω μια σπηλιά, να πάρω ένα κομποσκοίνι, να κλάψω τα αμαρτήματά μου και τα αμαρτήματα της γενεάς μου. Εδώ είπα πρέπει να σταματήσω, διότι αν προχωρήσω, αν προχωρήσω και αναγκαστώ να αναφέρω εικόνα στη σύγχρονη πραγματικότητα, η φρίκη και η ρίπη και η οδύνη, την οποία βέσταν δε μεν όλοι, όσοι ακόμα έχουμε ένα μόριο να είναι ηλεκτρώνη, πίστεως προς τον Θεό άνθρωπο θα είναι μεγάλη.

Ανάγκη επίκειται. Ανάγκη είναι, αγαπητοί μου, να εκτυλίξωμεν όχι μόνο τας φωτεινάς εικόνας. Λέμε, οπαδοί εκείνων οι οποίοι λέγουν όλα είναι καλά; Όχι, είναι ψεύδος, είναι ψεύδος, είναι αντιχριστιανικόν να λέμε ότι είναι όλα καλά, επειδή το σπιτάκι μας και η οικογένειά μας και όλα είναι καλά. Δεν είναι όλος ο κόσμος. Είμαστε πάνω σε ηφαιστειώδη γη. Από ώρα σε ώρα, διάλειμμα είναι, διάλειμμα, θα χτυπήσει ο κώδων ο μεγάλος, θα μας καλέσει πάλι.

Πολλές φορές μπήκαμε μέσα στο καμίνι του Θεού, πολλές φορές μας έκαμε ο Θεός, μία, δύο, τρεις, τέσσερις. Διάλειμμα είναι, και στο διάλειμμα τα παιδιά διασκεδάζουν, αλλά εντός ολίγου θα κλειστούν μέσα στο σχολείο για να λύσουν τα δυσκολότερα προβλήματα. Και εμάς θα χτυπήσει κώδων Αποκαλύψεως, θα μας ρίψει πάλι μέσα στο σχολείο του πόνου και της θλίψεως για να μάθουμε γράμματα, να μάθουμε τι εστί άνθρωπος, τι εστί Θεός, τι εστί οργή, τι εστί δικαιοσύνη, τι εστί κόλασις και παράδεισος. Οι δύο ή τρεις εικόνες τις οποίες θα παρουσιάσω είναι φρικτότερες από τις εικόνες που παρουσίασα είτε εξ Σπάρτης, είτε εξ Αιγύπτου, είτε εξ Χαναάν, είτε εξ Κονγκώ, είτε εκ Ρώμης. Εικόνες που δείχνουν ότι έχουμε πέσει πολύ χαμηλά, ότι έχουμε εκφυλιστεί, ότι έχουμε φτάσει σήμερα σε εσχάτους περί των οποίων μιλεί ο Απόστολος Παύλος.

Καταμένως, ούτης υποκρισίας μας, λέτε εσείς, λέμε εμείς, λένε όλοι, ότι ο Χριστός ήρθε από τα ουράνια, από τον γαλαξία και πάνω, κατέβηκε κάτω εδώ στον κόσμο, πήγε μέχρι, πέρασε τον Ιορδάνη, έφτασε μέχρι τον Γολγοθά, έχυσε το τίμιον του αίμα, το πανάχραντον του αίμα, το πεντακάθαρον του αίμα.

Διατί; Για να πάψουμε εμείς να αμαρτάνουμε. Αυτά δεν λέμε; Διά να αναπλάσει τον άνθρωπο, διά να γίνει ο άνθρωπος, διά να έχει κάνει, έγινε ο Θεός άνθρωπος ίνα θεόν τον άνθρωπον κατεργάσηται, απεργάσηται, καθώς λέγει ο Άγιος Αθανάσιος.

Αυτά δεν κυρίζομαι και από το άλλο μέρος, κυρίζομαι εγκλήματα, αμαρτήματα, όχι πλέον συνήθεια αμαρτήματα, τα εγκλήματα και αμαρτήματα τα οποία έρχονται εις αντίθεση προς την πίστη μας. Έτσι είναι μια απόδειξη αυτή ότι αυτά, προσέξτε να πω, έτσι με τη ζωή της αντινομίας, με την ασυνέπεια την οποία παρουσιάζομεν μεταξύ κηρυττομένων και πραττομένων, μεταξύ θεωρίας και πράξεως, μεταξύ αυτού που ψάλλουμε στις εκκλησίες, δεν υποφέρω, πες τα ξέρετε, δεν υποφέρω, μπαίνω στην εκκλησία και κλαίω.

του Αναλόγιον, ψεύδωσαν παντάρι, ψεύδωσαν το κάτω οι Χριστιανοί, από ένα μέρος κρίνητο με το Μεγαλείο ότι κατέβηκε κάτω στη γη για να κάνει βαλμόν την γη και εμείς την κάναμε τη γη κούλαση. Και έτσι τι; Έτσι αποδεικνύουμε, αδελφοί μου, με την φοβεράν αυτήν αντίθεση, όχι μόνο δίνουμε όπλα στους απίστους να μας λέγουν ότι απέθανε ο Χριστιανισμός και τάφη ο Χριστιανισμός και βρισκόμαστε στην περίοδο μιας νέας θρησκείας, καθώς λέγει κάποιος. Όχι μόνο δίνουμε δικαιώματα στους απίστους, αλλά με αυτή την αντίθεση που έχουμε δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να λέμε εμείς οι ίδιοι, να αποδεικνύουμε ότι αυτά που έχουμε μέσα στην καρδιά μας,

Ευχή, Από τον βασιλέα μέχρι τον τελευταίο φτωχό, αδελφοί μου, αυτή η αντίθεση, η τρομερά αντίθεση του μεγαλείου το οποίον κηρύττει η εορτή της γεννήσεως και της αθλιότητος ημών είναι τραγική. Μα μιλά, ποιο συγκεκριμένα; Τι συγκεκριμένα να μιλήσω; Αστοργία, αστοργία ήταν το γνώρισμα, ένα από τα πολλά γνωρίσματα της προχριστιανικής εποχής, της οποίας μερικά στιγμιότυπα σας παρουσίασα.

Αλλά αστοργία είναι και το γνώρισμα της συγχρόνου γενεάς μας, αδελφοί μου. Μη ζητήσετε τους Σκιάδας, μη ζητήσετε τα νεκροταφεία και τα στόματα που ήταν γεμάτα από στάχτη μικρών παιδιών που έκαιγαν, κανένα, λέει.

Οι ποταμοί που έριχναν οι αρχαίοι τα παιδιά τους. Μέσα στην πόλη αυτή που διαμείνει ακόμη φορά ο Μαζουβαβιλώνα, μέσα που μαζεύτηκαν δύο εκατομμύρια σκουλίκια και θεωρούνται αυτά τα πολιτισμένα σκουλήκια, τα χρυσά σκουλήκια, από των βούρκων και των βόθρων, αυτό που λέγεται Αθήνα ολόκληρος.

Αν ήταν άγγελος στην γη και κατέβαινε την ημέρα των Χριστουγέννων κάτω και είχε το δικαίωμα να ξεκρεμάσει ταμπέλες και να κρεμάσει καινούργιες ταμπέλες που να παριστάνουν την πραγματικότητα, τότε σε ορισμένες κλινικές των ιατρών θα ξεκρεμούσε τις ταμπέλες τους και θα έγραφε: «Εδώ σφαγή νηπίων».

Είναι ψέμα, είναι δεν ψέμα, δεν υπάρχουν γυναίκες. Γυναίκες όχι πια που ζουν παρανόμως, πέσαν σε λάθος, που παρασύρθηκαν μέσα από τη διαφθορά του κόσμου τούτου. Κάπως συγγνωστές, ασύγγνωστες, αλλά ανθρώπινο, ανθρώπινο, δεν ρίχνουμε λίθο.

Κάποιος, τέλος πάντων, δεν έχουν σύγχρονο συμνόμη, ο Θεός γνωρίζει. Διότι προτιμώ το να γκρεμίσεις, αν μου έρθουν δυο και μου πουν ότι εγώ είμαι αδυναμή και γκρέμισα την εκκλησιά, θα το συγχωρέσω. Αν έρχεται όμως ένας άλλος, μια γυναίκα, άντρα, και μου πει ότι εγώ σκότωσα παιδί, έπληξα παιδί, εγώ τουλάχιστον θα το πω: «Δεν μπορώ να σου κάνω τίποτα».

Τιμένια χτισιά, μαζεύεις λιθάρια, την κτίζεις καλύτερη. Αλλά τον άνθρωπο, το θείον αυτό δημιούργημα, το θείον καλλιτέχνημα αυτό, ποιος θα το δημιουργήσει εκ νέου; Λοιπόν, βλέπεις γυναίκες, λέγω, όχι οι πιαστεφάνωτες, όχι γυναίκες οι οποίες επάνω στην ορμή του πάθους των και της ονομάλων καταστάσεων και διαφθαρμένης κοινωνίας μας διέπραξαν το φρικτό έγκλημα.

Αλλά βλέπεις τι; Αυτό είναι το φρικτό, το θα δώσουμε λόγο, λόγο. Εγώ φτάνω μέχρι το σημείο, εγώ αυστηρός δημιουργή, κατάλαβα το σημείο, να καταργηθεί, να καταργηθεί πολιτικός γάμος, πολιτικός γάμος. Χρυσές δουλειές τώρα οι παπαϊποπάτες θα έχουν τα Χριστούγεννα, είστε πάνω στον ένα, είστε πάνω στον άλλο, ούτε ο παπάς νιώθει, ούτε αυτοί νιώθουν, ούτε κανείς νιώθει, κοιμηστήρο γέννη, χίλιες φορές θα γίνει πολιτικ ο θρησκευτικός γάμος, όσοι πιστοί, όσοι πιστοί να μείναμε. Ή θα τα άγια της κι εσύ ή θα σταυρωθείς κατά το θέλημα του Θεού και θα ζήσεις κατά το θέλημα του Θεού ή, αν δεν θες να ζήσεις, πάρε και τρίτο διαζύγιο και τέταρτο διαζύγιο και πέμπτο διαζύγιο και γίνω μοσχοβήτης και γίνω ό,τι θέλεις μέσα στην Ελλάδα μας, την πατρίδα, την αγνή. Δεν μπορεί να γίνεται θεομπαιξία και εμπαιγμός και ρωτάτε το μυστήριο που λέγεται γάμος.

Έρχονται λοιπόν παντρεμένες γυναίκες, παντρεμένες γυναίκες, και όχι μόνο αυτές αλλά με την έγκριση των ανδρών τους, και πάνε στα ιατρεία αυτά και βρίσκουν εκεί σφαγείς, σφαγείς απαισίους με το πρόσχημα. Γι' αυτό σπουδάσανε οι ιατροί, σπουδάσανε οι ιατροί για να διαπράττουν τα εγκλήματα κάτω από την άσπρη μπλούζα, που αν η άσπρη μπλούζα γινόταν μαύρη, αν γινόταν κόκκινη θα έσταζε από αίμα ανθρώπινο, δομένη αυτή η άσπρη μπλούζ

Άσπρη μπλούζα χιλιάκης, μες στο αγνότερο αίμα μέσα στον κόσμο. Και τι βλέπεις λοιπόν αυτούς; Και με αμοιβή ακριβή, με λίρες, κατορθώνουν τι κάνουν, συναινέσει της γυναικός της εγγάμου, συναινέσει του ανδρός, συναινέσει του περιβάλλοντος, συναινέσει και ευδοκία του γιατρού. Τι γίνεται εκεί μέσα; Το μεγαλύτερο έγκλημα του αιώνα. Εκεί μέσα ξεριζώνεται μέσα στα σπλάχνα της γης το λουλούδι του ουρανού. Δεν είναι δική μου εικόνα, δεν πάθει στην Εκκλησία.

Δεν ακούστε τι λέει; Ότι ράβδος άνθος εκπληρίζησε εσέ. Ο Χριστέ, λέει, σαν το λουλούδι, λέει, φύτρωσε πάνω στα κλαριά της ανθρωπότητας. Έτσι είναι κάθε παιδάκι μέσα από τα κλάδια, μέσα από τα αίματα, μέσα από τη φύση, μέσα από τη δημιουργία, σαν το λουλούδι.

Όπως όταν βλέπεις τις αμυγδαλιές να ανθίζουν κατάσπαρτες και σου παρουσιάζουν μπροστά σου ένα μαγικό θέαμα. Αλλά ακόμη περισσότερο είναι τα παιδιά τα λουλούδια του ουρανού, τα άνθη του ουρανού, τα άστρα της γης, η ευλογία του κόσμου.

Φτιάχεται λοιπόν εκείνη η γυναίκα, η οποία ξεριζώνει μέσα από τα σπλάχνα της το άνθος της γης, το ωραίο αυτό λουλούδι που λέγεται παιδί. Και πόσα τέτοια! Μια στατιστική ρώτησα κάτι γιατρούς και μου λέγουν: «Πάτερ μου, είναι φοβερό».

Το έχω γράψει κι άλλοτε ότι μέσα εδώ στην Ελλάδα κάθε χρόνο, προπαντός όμως στην Αθήνα, για μετρήστε, πρέπει να ανοίξει και να μας καταπιεί. Πώς μας ανέχεται ο Θεός; Πώς καμιά νύχτα δεν μας κάνει κανένα σεισμό, να ανοίξει χάσμα μεγάλο, χάσμα από την Πάρνηθα μέχρι την Πεντέλη και να μας καταπιεί όλους μέσα, να μη μείνει τίποτα απολύτως, τίποτα απολύτως, ή να σκεπάσει κατώ πηγή και να τον χείρευα καπνού και να τον ποτάμιε από το Φάληρο, να καλύψουν αυτή τη βρωμερότητα, αυτή την ακαθαρσία, αυτή την απιστία, αυτή τη διαφθορά, αυτή την εγκληματικότητα.

Για μετρήστε εκείνους που επλούτησαν κι έφτιαξαν πολυκατοικίες. Αχ αυτές οι πολυκατοικίες, αχ αυτές οι κλινικές! Αχ, πόσα έγιναν· μόνο με τον χρόνο θα το δούμε, μόνο τότε θα γίνει η εξακρίβωση των ατίμων αυτών πράξεων.

Λοιπόν, εκεί μέσα τι γίνεται; Ναι, πόσα; Για μετρήστε, εκατό χιλιάδες εκτρώσεις το χρόνο γίνονται στην Ελλάδα. Ένα ποτάμι βρωμερό, ένα ποτάμι από κρέατα και αίματα παιδιών που σέρνουν προς τα κάτω για να μολύνουν τους ποταμούς μας, τας λίμνες μας και να εμφανιστούν σμήνη καρχαριών που πρώτη φορά μέσα στη Μεσόγειο παρουσιάστηκαν ως τιμωρία και εκδίκηση των ανθρώπων οι οποίοι κατέπεσαν στο βάραθρο της εσχάτης διαφθοράς.

Έτσι μου έλεγαν στα Γιάννενα, έτσι μου έλεγαν στο Μεσολόγγι, έτσι μου έλεγαν στη Φλώρινα, στα Γρεβενά. Ο Σάκης διαμαρτυρώμουν με όλη την ανίκη μου ψυχή εναντίον του απερσίου αυτοεμπλήματος. Όταν κατέβαινα από τον άμβωνα, με πλησίαζαν με τα δάκρυα μανάδες και πατεράδες φτωχοί, ρακένδυτοι.

και μας έλεγαν πάτερ μας αδικής. Τι να κάνουμε; Καλόγεροι είστε εσείς, δεν έχετε παιδιά, δεν ξέρετε τι στοιχίζει ένα παιδί, δεν ξέρετε τα βάσανα της φτωχής μας οικογενείας. Αχ παιδιά θέλω με, αρσώψετε ο κόσμος αυτός. Τι έχω να απαντήσω; Πολλά έχω να απαντήσω.

Δεν έχω καιρό να απαντήσω στο φλέγον, στο καίον θέμα αυτό της αποφυγής της τεκνογονίας. Κάμπτονται οι εκκλησίες μπροστά στο δράμα αυτό, κάμπτεται η Καθολική Εκκλησία, μία από τις αυστηρότερες των εκκλησιών.

Κάμπτονται οι Πνευματικοί Πατέρες και οι Δάσκαλοι της Εκκλησίας, καμπτόμεθα εις το δημοκρατήριον. Το δράμα είναι σοβαρόν! Θα απαντήσω μόνον τα εξής ολίγα σχετικώς με το θέμα αυτού του. Πρώτον, ως προερχόμενος κι εγώ, κι εγώ δεν γεννήθηκα μέσα από βράχους, δεν με γέννησε βράχος, κανείς δεν γεννήθηκε από βράχους.

Μια μάνα μας γέννησε στον κόσμο και εμπράκτως εκφράζω όλη τη συμπάθεια προς την τάξη εκείνων των πτωχών οικογενειών, οι οποίες σηκώνουν το βάρος των οικογενειακών φροντίδων. Ναι, αλλά συγχρόνως είμαι υποχρεωμένος ως ιεροκήρυξ να διαμαρτυρηθώ εντόνως για την αστοργία του κράτους απέναντι των δημιουργότερων μελών της ελληνικής κοινωνίας.

Τα δε τιμιότερα και σπουδαιότερα και ευεργετικότερα στοιχεία της κοινωνίας είναι οι πολύτεκνοι. Ποιος φροντίζει για τους πολυτέκνους; Ποιος μεριμνάει για τα παιδιά τα οποία φέρνουν εντίμως και κατά Θεόν και κατά ανθρωπίνους νόμους φέρνει ο οικογενειάρχης στον κόσμο;

Δεν θεωρείστε ότι θα ανακατευθώ στην πολιτική. Ό,τι είπα το λέω από περιοπής, κακίζω και τους μεν και τους δε και ιστάμενος επάνω εις τον βράχο των αιώνων, που λέγεται Λόγος Θεού και Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

Και όπως μέχρι σήμερα ελέγξαμε τα καθεστώτα όλα, μέχρι σ' αυτό έχουμε φωνήν και υπάρχει ελευθερία εις τον κόσμο, θα κηρύττουμε την αλήθεια και προς τους άνω και προς τα κάτω, αδιαφορούντες δια τας ύβρεις και δια τας κακολογίας και συκοφαντίας.

Εδώ το κράτος είχε μέσα, είχε κομπόδεμα, ένα κομπόδεμα και τρίβανε τα μάτια τους, κομπόδεμα βρήκανε. Όπως φυλάει μια νοικοκυρά κομπόδεμα, είχε κομπόδεμα το κράτος μας. Πόσα; Για μετρήστε, δύο δισεκατομμύρια πράγματα, πολύ καλά. Αυτοί δεν ήταν τσιγκούνηδες, πολύ καλά, μπράβο σας. Δύο δισεκατομμύρια πράγματα πέσαν στα χέρια, ήτανε τσιγκούνηδες αυτοί, τα φυλάγανε, πολύ καλά. Είσαι άξιος η κρατή Πού να τα μοιράσεις, πού να τα μοιράσεις;

Ευχή, Τα περισσένα εκατομμύρια, να τα μοιράσεις πού; Να δώσουν και εκείνοι μια ανάσα, να πω να δώξει ο Θεός, να τα μοιράσεις στους ορφανούς, στις χήρες εκείνων που άφησαν τα κόκαλά τους επάνω, για να υπάρξεις εσύ πρωθυπουργός και υπουργός και βασιλέας.

Τίποτα, ούτε για το ορφανάκι της χήρας εκείνων που εφονεύσανε στους πολέμους, ούτε καμιά στοργή στους πολυτέκνους, ναι, καμία στοργή από αυτούς, απολύτως τίποτε, ναι, διότι μέσα, όπως είπα, δεν υπάρχει το αισθητήριο. Αλλά πού τα δώσε το κομπόδεμα; Αν είναι κάποιος που νομίζει ότι κάνω πολιτική, αμαρτάνει μπροστά στον Θεό, διότι εγώ ο οποίος είμαι καυστικός, την προηγουμένη κυβέρνηση και προηγουμένους των Πρωθυπουργών της χώρας Επί βλασφημία, και βγήκαν στο μπαλκόνι οι λαμπάκηδες να πουν ότι δεν βλαστημάει, εγώ ο οποίος σου πέσει μια περιπέτεια με το ζήτημα αυτό, έχω δικαίωμα όπως ήλεγξα όλους και κοκκίνους και πρασίνους και μαύρους. Αυτό λέγει η καρδιά μου, αυτό λέγει η ψυχή μου, αυτό λέγει το ήρεμο, δεν είμαι μεροληπτικός.

Ευχή, Λοιπόν και λοιπά, και βλέπεις έναν άλλο εκεί πέρα, έναν άλλο εκεί πέρα δικαστή εκεί πέρα και λοιπά, τους βλέπεις αυτούς τους κυρίους δικαστάς και παίρνουν τώρα, για φαντάσου. Σε μια πτωχή χώρα που κοντεύουμε να φθάσουμε τους Κογκολέζους, σε μια πτωχή χώρα που έπρεπε να είναι σχετικό που να έχουν φιλότιμο και αυτοί να πούνε όχι, στην πτωχή μας τη χώρα δεν δεχόμεθα τέτοια χρήματα, ναι, να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους και λοιπά.

Ο ένας λοιπόν παίρνει, ο ειρηνοδίκης, δέκα χιλιάδες, ο άλλος παίρνει είκοσι, τριάντα χιλιάδες το μήνα, ο κύριος αρεοπαγίτης. Ρε, η αξία σας δεν μετριέται, δεν μετριέται με το χρήμα. Η αξία σας κρίνεται με τη δικαιοσύνη που πρέπει να απονέμετε στο λαό μας, όχι με το χρήμα, αγαπητέ μου.

Μπορεί να σε κάνω χρυσό και να είσαι άδικος, και μπορεί να είσαι κουρελιάρης σαν τον Σωκράτη, που ήταν ο δικαστής των Αθηνών. Μια δραχμή δεν έπαιρνε ο Σωκράτης.

Αλλά μπαίναμε στα σπίτια και ήθελα να εξετάσω αυτές τις δέκα χιλιάδες που παίρνει ο κύριος ειρηνοδίκης, τις δεκαπέντε που παίρνει ο δικαστής, τις είκοσι που παίρνει ο αρεοπαγίτης, να εξετάζω τι πάει μέσα.

Δεν ακούω κλάμα παιδιού, δεν βλέπω κούνια. Έχω μετρήσει δικαστάς, τέσσερις είναι, τέσσερις, πέντε, δέκα, να αποτελούν εξαίρεση. Βλέπω τους κυρίους αυτούς, ένα, δύο, ένα, δύο, ένα. Ώστε λοιπόν, για ένα παιδί, για να αυτόν του δίνεις τις 10 χιλιάδες, δώσ' τα μωρέ εκεί πέρα. Άντε στο Περιστέρι, άντε στην Καισαριανή, πήγαινε κάτω στο Ταύρο, πήγαινε στα ψηλά βουλιά, δώσ' τα με το αυτιάρι στους φτωχούς να αναπνεύσουνε. Και τα δίνεις σε κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν τίποτα άλλο, ούτε σκυλιά, ούτε παιδιά, ούτε τίποτα δεν έχουνε, απλώς και μόνο διότι φέρουν την τήβεννο του δικαστού. Δεν κατηγορώ το σώμα του δικαστή,

Αλλά κατηγορώ τη νοοτροπία η οποία υπάρχει σε κάθε κυβέρνηση, να μην δίνουν αξία και προσοχή εις τα φτωχότερα στρώματα του λαού μας, οι οποίοι έχουν ανάγκη βοηθείας. Έτσι λοιπόν, να επανέλθω στο θέμα, λόγω της αστοργίας των, σπρώχνουν, σπρώχνουν, σπρώχνουν τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας, τα φτωχότερα, τα σπρώχνουν εις τα φοβερά εγκλήματα της εκτρώσεως και αποφυγής των τέκνων.

Υπεύθυνη είναι και η Πολιτεία με την αστοργία την οποία δεικνύει απέναντι των πολυτέκνων οικογενειών. Δια την επέκταση, υπεύθυνη όμως και η Εκκλησία, η οποία δεν όρθωσε το ανάστημά της. Δεν εκαπητήριάζει αυτά τα εγκλήματα με αντίον πρεποκτονίας εγκλήματα Δεν έφταναν αυτές οι εκτρώσεις και δεν έφταναν μόνο ότι οι κλινικές μας γίνανε σφαγεία.

Των παιδιών κέρμα, αθώων βρέφη μέσα της πόλεώς μας, και μπορεί να είναι τα πάντα. Κοντά στα άλλα που είδε η Αλλάξη τα λέπρος ηλάς, οι συνεχώς απομακρυνόμενοι από τον αστέρα της Βηθλεέμ και προς άλλους αστέρες προσεγγίσαν, δεν φτάνει αυτό, αλλά τι άλλο; Προχθές το έμαθα, το έμαθα, το ελότηκα, ότι δεν θα είναι τα σφαγεία μόνο, μέσα εδώ στην Αθήνα, στη Βαβυλώνα αυτή, που μια μέρα θα ζητεί εκ θεμελίων ή άλλο τι θα πάθει, ο Θεός μπορεί, διότι έρχεται οργή επί τους υιούς της απειθείας. Ναι, μέσα σε αυτή τη Βαβυλώνα, κοντά στα σφαγεία των παιδιών.

Των παιδιών, των βρεφών, τι έχουμε; Έχουμε εμπορικά καταστήματα. Τι πουλάνε; Μπλούζες, κάλτσες, νάιλον, πανωφόρια. Τι πουλάνε τέλος πάντων; Ενδυμασίες κατάλληλες για τα ρεβεγιόν και για όλες αυτές τις διασκεδάσεις. Τι πουλάνε τέλος πάντων; Τι πουλάνε, βρε πατρίδα, βρε πατρίδα, βρε πατρίδα; Πρέπει να σβήσουν, πρέπει να βγάλουμε τα ράσα, τα καλυμμαύχια να τα πετάξουμε. Κοντά στα άλλα, λοιπόν, τι προσφέρουν τα καταστήματα; Τι πουλάνε; Παιδιά πουλάνε, βρέφη πουλάνε, σαν στραγάλια τα πουλάνε, όπως πουλάει ο στραγαλατζής τα στραγάλια του, τα μωράκια πουλάνε.

Πουλάνε τα παιδιά. Και ποιοι πάλι είναι αυτοί; Ποιοι πάλι είναι τα άθλια αυτά υποκείμενα τα οποία έλαβαν να πουλούν βρέφη, παιδιά, χαριτωμένα παιδάκια που τα γέννησαν μανούλες, που υπάρχουν μέσα στα διάφορα κέντρα κλπ.;

Ποιοι είναι αυτοί; Το πιο ανθρωποδημοκράτη που έχουν υποφέρει πολλά με κάνουν να ποθήσω δικτατορία, αρκεί αυτό το φαινόμενο του κόσμου τούτου. Δικηγορικά γραφεία. Τι κάνει; Ανέλαβε διά λογαριασμό ξένων να βρει παιδιά και να πουλήσει παιδιά. Ποιοι είναι αυτοί οι ξένοι που μαζεύουν τα παιδιά; Είναι Αμερικάνοι οι φίλοι μας, έχουν τα δολάρια τα άφθονα και όπως με τα δολάρια αγοράζουν τα πάντα, νομίζουν ότι και εδώ στην Ελλάδα, που είναι και οφθαλμός, έχουν εδώ στην Ελλάδα με τα δολάρια τους και βρίσκουν δικηγόρους, αναξίους της ιεράς αποστολής της νομικής επιστήμης, ολίγους μεν, οι οποίοι έχουν μια σκιά μέσα στο σώμα των δικηγόρων, και βρίσκουν δικηγόρους και κάτω από το γραφείο τους, δικηγορικό γραφείο τους, το επιπλωμένο, το ωραίο τους γραφείο, εκεί πουλούν, παζαρεύουν τα παιδιά και εισπράττουν αυτό το κέρδος των παιδιών. Και φεύγουν από την Ελλάδα παιδιά, και πού πάνε; Πού πάνε τα παιδιά αυτά τα βαπτισμένα εις το όνομα της Αγίας Τριάδας, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος; Πού πάνε;

Περνούνε τον Τραντικό Ρωκιανόν και πηγαιναν μέσα εις την Ναϊ-Ορκι, στο Σικάγο, τον Τεντροή και όλες αυτές τις πολίσεις που Και τα παίρνουν Εβραίοι και τα ξεβαπτίζουν και τα ονομάζουν με ονόματα εβραϊκά και με τουρκικά ακόμα ονόματα και μασονικά ονόματα και με αχοβάλικα ονόματα.

Τι άσχος! Την τροπή, την τροπή, την τροπή στην Ελλάδα και πόσα τέτοια μόνο στον προηγούμενο χρόνο Επώλησαν αυτά τα... Τη μαύρη αυτή αγορά, η μαύρη αυτή αγορά των παιδιών. Εν ταις, μου το είπε ο Παύλος, εν ταις εσχάταις καιροίς έσονται, έσονται, έσονται, έσονται, βιβλίο ολόκληρο που γράφει, τα σημεία των καιρών, έσονται, λέει, οι άνθρωποι εν ταις εσχάταις καιροίς άστοργοι. Θα ξεριζώσουν μέσα από την ψυχή τους, μέσα από την καρδιά τους, τη στοργή, που αποτελεί την ουσία και την πεμπτουσία της χριστιανικής μας ηθικής. Ξερίζωσαν, καταντήσαμε...

Δεν πας, λέμε, να γιατί πρώτα τα ζώα χαιρέτησαν τον Χριστό, είχαν προβάδες μας τους προσκυνητάς, τ' αθώα εκείνα ζώα. Δεν πας, σε παρακαλώ, στη φωλιά του λιονταριού; Άντε στη φωλιά του λιονταριού να πάρεις το λιονταράκι του· χίλια κομμάτια θα σε κάνει.

Δεν πας στη φωλιά του αετού να πάρεις τον αετιδέα, να πάρεις το πουλί του; Θα ορμήσει με τα φτερά του και με το ράμφος του και με τα νύχια του, θα σε καταπνίξει. Ο αετός αγαπάει τον αετιδέα του, ο λέων αγαπάει τον σκύμνο του, τα ζώα αγαπούν. Ω άνθρωπε, κατέπεσες χάμα. ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς.

Δεν υπάρχει, δεν υπάρχει λοιπόν τροφή για χίλια νήπια, για χίλια βρέφη; Δεν υπάρχει λίγο γάλα και λίγα ρουχαλάκια να σκεπάσουμε; Και ου κεραστή, δεν υπάρχει τόπος εν τω καταλύματι. Αλλά όπως στην εποχή του Χριστού, εκτύπησε ο Χριστός τη νύχτα, λέγουν οι παραδόσεις, εκτύπησε όλες τις πόρτες. 500 σπίτια ήταν, 600 σπίτια, εκτύπησαν τα σπίτια όλα.

Δεν έχουμε μέρος, τον διώξαμε τον Χριστό και αναγκάστηκε να πάει εκεί. Τόπος δεν της καταλήφθηκε, δεν υπάρχει τόπος. Και αναγκάστηκε να μείνει μέσα σε ένα στάβλο, όπως τότε δεν υπήρχε τόπος για τον Ιησού το βρέφος, το θείο βρέφος, την Θεία Ευλογία.

Ούτε όπως δεν υπάρχει σήμερα τόπος, δεν υπάρχει τόπος για χίλια βρέφη. Υπάρχει όμως τόπος, υπάρχει τόπος, πλωσιά μεγάλη, βέβαια, υπάρχει τόπος, τόπος για τους αισχρούς ιατρούς που κάνουν τις εκτρώσεις, υπάρχει τόπος, τόπος για τους δικηγόρους που κάνουν τη μαύρη αγορά, υπάρχει τόπος για τους business, υπάρχει τόπος για τους μεγάλους κεφαλαιοκράτες, τα μεγαθήρια αυτά που κατατρώνουν, υπάρχει τόπος για αυτούς που μέσα σε μια νύχτα κάτω στις λιφάδες, οι κύριοι που συμβαίνουν τον κόσμο και λοιπά με τα ζεχελά στον ξό

Ας τον ξοδεύουν σε μια νύχτα χιλιάδες δραχμών. Υπάρχει τόπος για εφοπλιστάς, υπάρχει τόπος για βιομηχάνους, υπάρχει τόπος για έσχατα υποκείμενα, υπάρχει τόπος για όλους.

του Θεού, ο Πανηγύρης, ο Π να τα γράφουν Εβραίοι, Μασόνοι, επαναλαμβάνω, χιλιάδες τε και πανσπερμία του Κάκου, του Σικάγου και των μεγαλουπόλεων.

Υπάρχει τόπος, υπάρχει τόπος...

Λησβόχισσα. Υπάρχει τόπος για τον Ηρώδη τον Αιμοσταγή, ο οποίος κατέσφαξε εν μια νυκτί 14.000 νήπια. Αλλά, ο οποίον υπήρξε το τέλος προφητεύω από τις τέσσερις ώστε άκτις, ο οποίον είναι το τέλος του Ηρώδου.

Και ούτων τέλος αεπέσχυντον και λεϊνών θα έχουν και όλοι εκείνοι, είτε άνδρες είτε γυναίκες, είτε γιατροί, δικηγόροι, οι οποίοι κατά διαβόλους τρόπους ασελγούν στην Θεία Νικόλα τον Υπείο και φονεύουν τα χιλιάδες νήπια και μεταβάλλουν εις ποταμούς αίματος, ούτε ωραίων, ούτε άγιων έχει η πατρίς μας.

Πατρίς μας, το τέλος του Ηρώδου, ποιο είναι το τέλος του Ηρώδου; Το τέλος του Ηρώδου, στις 29 κάτι άλλο υπάρχει, μια μυθική παράδοση, αυτό δεν είναι το πραγματικό, ότι σκουλήκιασε. Κάτι άλλο όμως θα το υπενθυμίσω εγώ: ότι στις 29 Δεκεμβρίου έχουμε την εορτή των νηπίων, δεν εορτάζουμε στις 25. 25 και άλλο μεγαλείο είναι η χριστία μας. Οι πρώτοι μάρτυρες, άγγελοι που φτερουγίζουν στα ουράνια, δεν είναι μεγάλης ηλικίας, είναι τα μικρά νήπια. Αυτά είναι οι πρώτοι μάρτυρες οι οποίοι ασφαλιάσανε τη δόξα του Θεού.

Με τη δόξα του Χριστού, κοντά στο Θείο Βρέφος, σμήνος Αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων, κοντά στο Θείο Βρέφος, σμήνος παιδιών αθώων, που μακάρι να μας αξιώσει ο Θεός να είμαστε κι εμείς ένα από τα 14 χιλιάδες νήπια, για να αποτελέσουμε τη σωματοφυλακή, τη φρουρά, την αγγελική παρεμβολή η οποία κυκλώνει το Θείο Βρέφος και έρχεται στα ύψη.

29, λέγω, Δεκεμβρίου εορτάζουν τα σφαγιασθέντα νήπια της Ηρωδίας που υπάρχουν. Λέγει μία παράδοση ότι κάθε βράδυ τη νύχτα, τη νύχτα στις 29 Δεκεμβρίου, τα νήπια αυτά που τα έσφαξε ο Ηρώδης και τα πήραν οι μανάδες των με κομμάτια κεφάλια και τα θάψανε εκεί κοντά στα χωράφια και στα βουνά της Βηθλεέμ.

Τότε, λέγει, που κλαίοντας και ακούστη θρήνος και κλαυθμός, Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής. Τότε, λέγει η παράδοση αυτή, ότι τη νύχτα εκείνη τα παιδιά ζωντανεύουνε, σηκώνονται μέσα από τους τάφους τους σαν περιστέρια, σαν λευκές ψυχές, κρατάνε, κάνουν κύκλον ουράνιον, ανέρχονται ψηλά, ψάλλουν το Ωσαννά, ψάλλουν το Δόξα εν υψίστοις, μαγεύεται η φύσις, αρμονία παίζεται στα ουράνια.

Νικούν βετόβαιοι κι όλων, κι όποιος έχει αυτιά σαν τον βοσκό ακούει την αρμονία των νηπίων που ψάλλουν τον ένδοξο βασιλέα των νηπίων και των βρεφών, τότε, λέγω, αφού ψάλλουν το ευατήριο της δόξης, μετά κάνουν στροφή, στροφή αυτό το σμήνος, όπως τα σμήνη των αεροπλάνων στην ημέρα της γιορτής ανεβαίνουν ψηλά και σχηματίζουν τα γράμματα, έτσι και τα σμήνη αυτά αλλάζουν κατεύθυνση, πετούν, πετούν, πετούν και αφήνουν τα σκιθάρια αυτ και τα άσματα, τα γιορτινά τους άσματα, και βαδίζουν και περνάνε τον Ιορδάνη ποταμό και χαμηλώνουν προς το Χαλαχαρταρόν και ρίχνουν τα μέτρα για τα άθετος εκεί που ο Βαπτίστης, ο Χριστός, προχωρούν, προχωρούν, προχωρούν, πλησιάζουν.

Στα Ιεροσόλυμα πλησιάζουν εκεί, πλησιάζουν στον τόπο όπου είναι ο τάφος, είναι ο τάφος του Ηρώδου και φτάνουν πάνω στον τάφο του Ηρώδου, του σφαγέως τους, και αρχίζουν να κλαίνε απαρηγόρητα. Φρίττουν τα φύλλα του δάσους και σείεται η γη από κάτω με τη βοή των παιδιών που κλαίνε και θρηνούν, λέει η διήγησις η οποία διασώζεται κάτω στις αραβικές φυλές, και κλαίνε, λέει, και φωνάζουν τα νήπια αυτά και μέσα στους τάφους, όπως η βροχή πέφτει μέσα στο μαλακό το χώμα και βαθιά μες στη γη, έτσι και οι φωνές και τα κλάματα των παιδιών προχωρούν, προχωρούν, περνούν τον τάφο, περνούν τις πλάκες του τάφου, περνούν μέσα, ξυπνούν τον Ηρώδη. Τρομαγμένος ο Ηρώδης φωνάζει: «Τι θέλετε; Φύγετε από μένα, φύγετε, δεν σας θέλω να σας δω», και λοιπά, αλλά εκεί είναι επίμονα, τον πιέζουν, κλαίνε και πάλι κλαίνε, οπότε πλέον ο Ηρώδης αναγκάζεται να

να πεταχθεί μαύρος και απαίσιος όπως ο διάβολος, να πεταχθεί μέσα από τον τάφο κατάμαυρος και να φύγει. Αλλά τα νήπια δεν τον αφήνουν, τρέχουν κι αυτά, τον καταδιώκουν. Θα είναι ο αλητήριος, ο Ηρώδης, ο μαύρος, όπως η πίσσα, θα είναι, λέει, μέσα σε μια, σε κάτι, λέει η διήγησις, θα είναι μέσα σε ένα δάσος ροιμώνα σκοτεινών και απαίσιων, εκεί μέσα συναντά ληστάς, ληστάς.

Ληστάς, τον διακρίνουν ληστές. Από πάνω από το δάσος φωνάζουν, κλαίνε τα παιδιά και «Ληστέ, ποιος είσαι;» τον ρωτάνε. Και όταν μαθαίνουν ότι είναι ο Ηρώδης, «Φύγε! Εγκλήματα, σκοτώνουμε πλουσίους, σκοτώνουμε ανθρώπους, μήπως δεν σκοτώνουμε; Φύγε, φύγε από εμάς τους ληστάς!» Και φεύγει από εκεί ο Ηρώδης και πετάει και περνάει και φτάνει μέχρι τη Μεσόγειο. Θα είναι εκεί, υπάρχουν πειρατές, πειρατικά πλοία. Προσπαθεί να μπει μέσα στα πειρατικά πλοία να σωθεί, αλλά και εκεί πλέον ορμούν τα λύπη αυτά και ο πλοίαρχος λέγει: «Ποιος είσαι;» Και ακούεται φωνή στα ουράνια: «Αυτός είναι ο Ηρώδης που μας έπληξε, που μας εφόνευσε». Και ο πλοίαρχος λέγει: «Φίλε, δεν σε δέχομαι στο πλοίο μου, θα βουλιάσω το πλοίο».

Και φεύγει από εκεί ο Ηρώδης καταδιωκόμενος από τα σμήνη των Αγίων Παιδιών και φτάνει και φτάνει, πού φτάνει; Φτάνει αυτός μέσα σε έναν τόπο που προήγου έχουν κρεμάσει στην κρεμάλα 25 to 30 ανθρώπους. Εκείνοι οι πάντες, και όταν τον διακρίνει ο δήμιος Λέγει, και τον διακρίνουν όταν οι κρεμασμένοι, όταν τον λέγουν οι κρεμασμένοι.

Ξεκρανούν τις κρεμάλες των, τα σχοινιά τους θα κάνουν σειρμοπλέγματα. Και τον χτυπούνε τον ένοχο και τον αλητήριο, και εκείνος πια, μη έχοντας πού να πάει, πού να καταλήξει, από βουνό και λαμκάρια, από ποτάμια σε ποτάμια, φεύγει και πάλι φεύγει, έως ότου συναντά κάποιο σπίτι. Μέσα, μες στο σπίτι εκείνο μπαίνει διωκόμενος, απεινός από τα σμήνη των Αγγέλων, και εκεί βλέπει απάνω την εικόνα του Εσταυρωμένου. Προς τιμή χρωμάζει, αλλά παίρνει θάκο.

Βλέπει μια μάνα, η οποία είναι έτοιμη, η οποία έκανε το έγκλημα, ξερίζει μες στα σπλάχνα της το μικρό βρέφος και το έξυπνε στη λεκάνη. Ε, εδώ είναι το ταίρι μου, εδώ θα μείνω. Ο Χριστέ μου, ο Χριστέ μου.

Εις εκείνη δε βρήκε, ούτε εις τα δάση, ούτε εις τας λίμνας, δε βρήκε εμπτέρει, μες στα σπίτια που εγκληματούν. Ο Χριστέ, ο Παναγιάς, ο Παναγιάς.

Έχω, αδελφοί μου, τα σημεράς αυτά, κινδυνεύει να γίνει ο τόπος Ηρώδου του. Όχι, να γίνει ο τόπος Ηρώδου. Θα πληθεί ο ήλιος Ελλάς, θα εξαγνιστεί η Ελλάς, για να ακούν παγισμήνια και ρογιακά και ρογιακά.

Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Αμήν.