Ο Ιωάννης της Κρονστάνδης και ο κίνδυνος της αδιαφορίας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Reverend brothers and fathers, men and women, devout listeners.

I am glad to see you all gathered here in this hall again.

You have come here to this hall, of course, to hear no great orator. I have said it many times, and I say it again: I am no orator.

Still, with the help of the Lord Jesus Christ, I try to be a preacher of our Lord Jesus Christ. I am among the least and humblest preachers in our beloved homeland of Greece.

Yet there is one thing that has always set me apart from others. Let me keep it as a personal boast in the Lord: as I say, I am among the least and humblest preachers in our homeland.

I have no gift for oratory, but I do have one distinguishing mark: from the moment God counted me worthy to put on the cassock and step into the pulpit, I have been a preacher who fights for the truth. My motto is written here above us in this hall: “Strive for the truth, and the Lord God will come to your aid and fight for you.” And because I belong to the ranks of such preachers, I want you, my listeners...

Men and women must cultivate a fighting spirit in their souls. I want every one of you to be a soldier, a fighter for the truth.

In ancient times there were two famous orators, Cicero and Demosthenes. But their words had different effects. When Cicero finished speaking, his listeners would say, “What a wonderful orator he is!” But those who heard the Athenian Demosthenes said something else. What did they say? “Come, let us go and fight that monster Philip!” That is what I want. I do not want to hear admiration here. When this lecture ends, I want to hear: “To battle! Forward, forward, march! Forward, let us fight the atheism and unbelief of the twentieth century!”

Everything else is unworthy of our attention. What concerns me is the battle ahead. It will not be fought with deadly weapons, artillery, cannons, bombs, or nuclear arms. Those weapons will not win it. Victory will come through the sword, the two-edged, fiery sword that comes from the mouth of the King, our Lord. That fiery sword is the word of God.

A hare does not fear thunder as much as the devil fears the word of God. Wherever the word of God flashes and thunders, the devil cannot remain. That is why, under tyrannies and systems hostile to religion, priests may be allowed to serve the Divine Liturgy, hold memorial services, and conduct funerals, while the preaching of the Gospel is forbidden.

I repeat: wherever the word of God flashes and thunders, evil and sin cannot settle and make a home. That is why I say, my dear friends, that your purpose in gathering here is to prepare for a spiritual struggle.

We are here to cultivate in your souls a spirit of courage, sacrifice, and readiness for battle. Our strong and mighty weapon is the word of God. Now to our subject. The subject of tonight’s talk is a curious word. Open Holy Scripture: the Gospel is written in Greek, yet its text also contains Hebrew, Roman, and Latin words.

Just as the text of the Gospel contains Hebrew and Latin words, allow me, though I love the Greek language as the expression of my soul, to make an exception tonight. I will take the subject of my talk from a foreign language rather than from our dear Greek language.

The subject of tonight’s talk is nichevo. Nichevo! Nichevo! What does nichevo mean? What language is it? German? French? English? No. It is a Russian word. Russian!

I am giving you the word as it is. In a moment I will translate nichevo so that we understand what it means. For now, I want to tell you that this word has become hallowed. It has a history, and because of that history I repeat it exactly as it is.

Some words from the occupation, Italian, German, and Bulgarian words, have remained fixed in our minds like nails because we heard them so often in those dreadful days. In a similar way, this word, nichevo, has remained among the faithful of Russia, among a people who have never ceased to believe in the Crucified Christ.

What does it mean? Go back to the days when our small nation gained its political freedom and the Greek flag was raised over the Acropolis. Far to the north of Russia, near Arkhangelsk, where snow covers everything, a little hero was born in a small village to a poor family.

That child later became a great saint. He was named John. John studied in schools for priests, and a few years later, while still young, he became a priest serving in Kronstadt, a city near what is now called Leningrad.

There this priest carried out his priestly duties for fifty years, half a century.

He was a priest of the Most High in the fullest sense of the word. He was no professional, no collector of money. He had not turned the house of God into a house of trade. He lived for the Lord and died for the Lord. He was a little sun for Russia, a sun here on earth. He shed light through his teaching, and even more through his example. Many times he returned to his cell barefoot.

He gave his shoes to those who were barefoot and his clothes to those who had none. He did everything he could to help the poor people of Russia. John of Kronstadt was also counted worthy of the gift of working miracles. Yes, John of Kronstadt performed miracles.

Through his teaching, and above all through his miracles, he became immensely well known among the ordinary people of the Russian Empire. Wherever John of Kronstadt went, crowds gathered, and they grew so large that the Russian police had to step in to manage them. John of Kronstadt, this priest...

He also had pastoral ties with Russia’s upper classes. He often went to St. Petersburg and Moscow, and more than once he entered the Tsar’s palace. But he did not go there to flatter princes and kings. He went like another John the Forerunner.

He went like another Elijah the Prophet. He went as the fathers who stood for the truth had gone before him, holding the sword of the Spirit.

He rebuked courtiers, officers, generals, and admirals for their many wrongs. Many times he entered the homes of the wealthy in Moscow, St. Petersburg, and Kronstadt, not to admire them, but to condemn their luxury, their boundless luxury and waste.

Yet those people, in the Tsar’s court, in the palaces, and in the wealthy homes, did not believe in John of Kronstadt as the poor Russian people did. They regarded him as a fanatic, a backward man.

They shrugged when he rebuked them for their luxurious furnishings, the vodka they drank, their wastefulness, their loose living, or any of their other faults. The generals, admirals, and those around the Tsar shrugged and told him, ‘Nichevo.’ Is there anyone here who knows Russian? Does anyone here know Russian?

No one?

Yes, nichevo. You tell us: what does ‘nichevo’ mean? Do you know?

‘Nothing.’ Nothing, he says, Father, nothing. ‘It’s nothing,’ they tell you. ‘It’s nothing. It doesn’t matter.’

That repeated ‘nichevo’ led him to write a book that became widely known, with the Russian title Nichevo. In it he spoke against the indifference of the upper classes and the people toward all that is sacred in our Orthodox faith.

The priest died in 1908. John of Kronstadt is honored as a saint to this day. He wrote many books. One of them was translated into Greek by Michael, who served in Corinth and later in America. It is called My Life in Christ. I commend this book to you: if you love spiritual teaching, buy it.

John of Kronstadt, who died in 1908, prophesied that Russia would pay dearly for its ‘nichevo.’ He said a storm would come and sweep across the land of Russia. Ten years later, that great storm came and swept away the Tsars, the admirals, the generals, and all the corruption among the Russian people.

So I, too, a sinful monk, remembered that word ‘nichevo,’ and I want to repeat it here in my homeland. For this very same ‘nichevo’, ‘it’s nothing’, is sadly heard today from thousands of mouths, young and old.

I will give you a few examples, so you can see how this attitude of ‘nichevo’ thrives and reigns in our suffering homeland.

Our homeland.

Let us begin with something smaller. A man, for example, has taken up the bad habit of smoking. His fingers are yellow; his moustache is yellow. He smokes five, ten, twenty, thirty cigarettes.

If you, the preacher, tell him that smoking is a sin, he immediately says, ‘Father, it’s nothing. It’s nothing.’ Yet this man, a poor father with a family, is burning up his money. Tell him to set fire to five or six thousand francs and he would refuse, but he sends that money up in smoke.

That poor father burns through his money while his child has no pencils or notebooks at home. He pays no attention. He burns through five or six thousand. Nor does he take account of the harm to his health.

Nor does he reckon with how smoking enslaves him. He can go without water or food and not be troubled, but if he runs out of cigarettes, he goes out of his mind. He takes none of this into account. He only says at once, ‘A cigarette? Smoking? Father, what are you talking about?’

One person smokes, another smokes, everyone smokes. ‘What of it?’ he says. ‘It’s nothing.’

We are in a season of fasting. Fasting is an institution established by God Himself, beginning in Paradise. Christ fasted, the Apostles fasted, and all the faithful fasted.

So he, too, ought to fast. If he were ill, of course, he would be excused. But he is not ill. He is not in the hospital and has no sickness at all. He is strong enough to break stones on the road.

And yet he does not fast. He does not fast during Great Lent, or even on Great Friday. If you, the preacher, say to him, “Shouldn’t you fast? What is this? You ought to fast,” he shrugs, looks down on you, laughs at you, and says, “Nichevo. It’s nothing. It’s nothing at all.”

This attitude of indifference, expressed by the Russian word “nichevo,” is everywhere. You see a young man or woman, cheerful and ready to go out, looking like an angel. “Where are you going, my child? To church? Fly there! To hear a sermon? Fly there! To the hospitals? Fly there! Go wherever you can serve human life. But where are you going, my child?” “Where am I going? I’m going to a dance.” “To a dance? But, my child, this is not the Greek dancing of the freedom fighters in the mountains and valleys. It is not a Greek dance or a Christian dance. It is not one of those, ”

“, blessed dances, if I may call them that. What sort of dance is it? It is wild laughter and shouting, a dance of the depraved, a dance like kangaroos leaping through the wild forests. It is a degenerate dance, a fire that burns.”

And you, who go there, do you not hear that warning? The young lady shrugs and says, “Oh, what are you talking about? You are an old-fashioned preacher. It is nothing. It does no harm. Nichevo.” But the hour will come when she will pay dearly for it.

She will curse the hour she entered those places of corruption. And then we wonder how sexual immorality has spread so far. I am astonished when I think of parents, mothers and fathers, and the care they take over where their daughters go.

What are the newspapers and others writing today? I have said that venereal diseases have increased terribly. We now rank first among the Mediterranean countries. Italy, Germany, and France were ahead before; now we have caught up. Record after record! We did not set a record in Tokyo, but we have set one in venereal disease.

Terrible, my dear friend, terrible. The brothels here have closed, but the whole of society has taken their place. The women selling themselves alone number 120,000. Sodom and Gomorrah! One night an earthquake may come and bring down the whole city.

The attitude expressed by the Russian word “nichevo” continues to prevail. Let us go on. You see people getting ready to go somewhere. To Vespers? No, not to Vespers. Once the churches were full every Saturday. Now, even on Saturdays and the eves of great feasts, there are only one, two, or three people there. Meanwhile, every evening the devil has his own ‘Vespers’ and his own ‘churches’: the cinemas and theatres. Homer tells of a sorceress of ancient times who had a magic wand.

She drew people toward her glittering palace. How beautiful it looked! Its outer walls were richly decorated. Homer says that people gathered there. There were flowers, singing birds, and all kinds of animals, with deer running about.

That splendid palace drew them inside. But as soon as anyone entered, the sorceress struck them on the head with her magic wand. From that moment, human beings became beasts and goats.

That is just what happens today. A person enters one of today’s cinemas. There will be a great struggle over this. I am not opposed to cinema itself.

The day will come when Christ will rule the world, and cinemas will have to show great and worthy films that have never been shown before. It is a disgrace to our country that films shown neither in Moscow, nor in London, nor in Hollywood are shown here in our suffering homeland, until our whole country becomes one vast brothel. The children of Greece, our whole people, go into these cinemas today, these pens, and come out like beasts and brutes.

But if you say to someone, “So you go to the theatre? You go to the cinema?” he immediately mocks you and says, “There is nothing wrong with that. It is entertainment. Nichevo.” Let us go on.

Holy Matrimony is a divine Mystery. God established this holy institution as a blessing and for the fulfillment of humankind and the continuation of the human race. A young man goes to the priest and says, “I want to be married, Father, but I want the wedding to be on a Friday.”

The priest says, “My child, there are 365 days in the year. Can you not choose another day, a Sunday or a feast day, when people celebrate? Friday? Friday is a day of mourning, the day of Christ’s suffering. As the Church’s books and Canons tell us, every Friday is a little Great Lent. There is no wedding on a Friday.”

Think of unforgettable Asia Minor and Pontus: Ankara, Iconium, Caesarea, and Smyrna, and the holy souls who lived in those lands. Among a million people, there was not one wedding on a Friday in Asia Minor. Not one. They lived faithfully, preserving their sacred traditions under Turkish rule.

They will give. Yes. Now, now, now, they lead people astray and draw them in, saying, “It’s nothing.” They lead them astray. But how can it be nothing? Who says so?

A prayer.

They even came in their pectoral icons, with their staffs and mitres, to bless the wedding at Maraskeli. And when you, a humble hieromonk, ask, “Your Beatitude, is what you are doing right?” the answer is, “It is nothing, my child. Nitchevo, nothing.” We are among family here, so let us speak openly. When I asked, “Your Beatitude, why do you allow Holy Matrimony on a Friday, when weddings are forbidden?” what did I learn? All those princes who had gathered in Greece from the four corners of the earth wanted the royal wedding held on a weekday because they wanted to go swimming at Phaleron on Sunday. Silence! Do not laugh; weep. They wanted to keep Sunday free to do whatever they pleased. They treated it as a day for worldly pleasures. I said I would celebrate Holy Matrimony on Sunday and set an example in Greece. But they wanted Sunday for their worldly life. What an open display of contempt for the sacred traditions of our faith. Then the journalists and the whole newspaper establishment mocked us for concerning ourselves with something they called small and insignificant. Corrupt society, corrupt Moscow and corrupt St. Petersburg, and all those who dismissed every protest from John with the same word: “Nitchevo, nothing!”

“There is nothing wrong with that.”

Yes, let us go on. It is a sacred tradition of the Orthodox Church that each Orthodox Christian has one name. Our Church does not permit a person to be given two names, as the Franks and Protestants do. One name.

Even when someone becomes a monk, he changes his name, receives another, and his former name is set aside altogether. One name for a woman and one for a man. Yet when a young Protestant woman with two names came here, I told those responsible that she should be asked to choose one of them. The Church did not do this. Even in the formal prayer wishing her many years, both names were used, in disregard of sacred things. And there is something else, as the Fathers say, not merely I, a sinful priest-monk.

As Basil the Great says, as Saint Athanasius says, as the Fathers of the Church say, we are not worthy even to untie the straps of their sandals, every heretic, every heretic, is no friend of Christ. Let him be anathema.

So how can you, a man of the cassock, knowing that she is a Protestant, permit the polychronion to be sung and call her a friend of Christ? I, at least, could never serve the Divine Liturgy and commemorate someone as a friend of Christ regardless of her religious beliefs. I say this in protest: the Church of Greece has failed to bring the palace into obedience. It should be able to teach the young king, the young queen, and everyone else.

The palace and our rulers are not so corrupt that they would refuse to listen. If they had a strong hierarchy before them, they would have to obey the ordinances of the Mother Church. But our hierarchy has learned to flatter the great and powerful of the day.

And when you meet them and say, ‘Your Eminence, what is going on? What are these words in the polychronion, calling her a friend of Christ? And what is this business of two names?’ they answer, ‘Augustine, it is nothing. None of this matters. Nichevo.’

Oh, it’s nothing!

Now let us go further. We are leaving the shore and heading into deep water, where the sharks swim. The man I am speaking of is dead now. May we call him ‘of blessed memory’?

Ten or twelve or fifteen years ago, books appeared abroad, in countries such as Holland and France, that make the mind recoil. Anyone with a free spirit grieves to read them.

These books were written by a man whose name is worth mentioning. He came from a heroic island of our homeland, an island that made great sacrifices for the faith and for our country. I, too, come from Crete. But above Crete, above Greece, above everything, we have Jesus Christ crucified. And in those books he wrote dreadful things against our faith.

I used to ask our writers and professors of theology, ‘Please, what is this man writing? What are these things he says?’ Their answer was, ‘He is writing literature, just literature.’ And I would reply, ‘Then let him write a novel saying that your mother is a prostitute and you are her illegitimate child.’

Would you accept that and say, ‘It is only literature’? Or would you go after him because you cannot bear to hear your mother insulted or yourself called illegitimate?

You cannot bear to hear your mother called a prostitute. You cannot bear to be called illegitimate. How, then, can you bear this?

How can you bear it? How can you bear to have this filth of the devil among us? How can you bear to hear him slander the Most Holy Theotokos, the Queen of the world, our dear mother? How can you bear to hear him call Christ a bastard, and then speak to me about the children? You believe nothing. Is there no Church to excommunicate him and the others? When he died and his body was brought here to Athens, I went to Metropolitan Spyridon and said, “Don’t you dare bury him here or hold a funeral. We’ll all gather and set fire to that carcass.” They were frightened, so they took him away in the dead of night. And who gathered there? The politicians, I tell you.

I have no allegiance to two political parties. Two stars shine in my heart: the star of Bethlehem and the star of my homeland. I have preached for so many years without serving any party. Yet all the politicians gathered around that man and laid eighteen wreaths upon his grave.

And what did they write on his tomb? There is no Cross there. What is there? ‘I hope for nothing. I believe in nothing. I fear nothing.’

‘He was only writing literature,’ they said. Even when you approached these spiritual leaders, these professors at the School of Theology, they answered, ‘It is literature.’ They spoke the same language as those corrupt Russian writers.

Those writers whom John of Kronstadt rebuked so sternly would answer him, ‘Nichevo.’ Let us go on. That man has died.

But Kazantzakis left successors, men who uphold similar ideas and principles. I do not ask for shouts of disapproval. One who has followed and defended those same ideas is Mr. Papanoutsos, the General Secretary of the Ministry of Education.

What does he say? What does he preach? That would take a long time to tell. Others have dealt with him before us, especially a distinguished educator who took the trouble, about fifteen years ago, to expose his ideas.

This man, a father with a family, spent days and nights reading some three thousand pages and found the dreadful ideas scattered through Papanoutsos’s books. What does he say? According to him, the personal God in whom we Orthodox Christians believe, God the Father, the Son, and the Holy Spirit, does not exist. Christ, whom...

He is the One whom the stars, the angels, the archangels, and the ages worship. Come, let us worship and bow down before Him. Yet according to Mr. Papanoutsos, Christ is not God; we fools and idiots made Him God. No, this man will not acknowledge that he is God’s handiwork. As I said at Saint Eleftherios: if you can convince me that the statue of Kolokotronis and those famous statues sprang up by themselves, if you can tell me that the statue of Kolokotronis appeared on its own, without a human hand, then you can tell me that every human being, a living creature, a magnificent statue, was made not by Hermes, not by Praxiteles or Phidias, but by such...

But this God also reveals Himself. We belong to God; we belong to God. Yes, God created us. So what does this gentleman believe? He believes in the theory of historical materialism. He believes in Darwin’s theory. He believes that we are descended from chimpanzees.

On the family, he says outrageous things. He says, ‘How backward we are! If only we could enjoy ourselves with women, do whatever we pleased, and make sure they never gave birth, never gave birth at all.’

My dear friends, such ideas, which I call satanic, are scattered throughout his writings. What should the state have done, if those who govern understood the weight of their calling? May Plastiras, that brave Greek, be remembered forever.

When Plastiras became prime minister, they put that man in the Ministry of Education. People went to the general and said, “General, whom have you put in there?” Plastiras was a man of deep patriotism and faith. He spoke plain Greek and said that, with faith in Christ, he had gone as far as Sofia and Ankara and crossed the Sakarya River. He believed in God, as did the brave sons of Greece who fought for faith and country.

And now that man has managed to enter the Ministry of Education again, at the head of Greek education. When you speak to them about it, they say, “Yes, I will tell you something, but do not misunderstand me.”

Please don’t misunderstand me. You will have read in the newspapers that the government recently dismissed a deputy mayor elected by the people. Why do I mention this? Because, apparently, he had not treated the Americans courteously. Now, I am not one of those who want to preach hatred against America. America, too, has helped our country, despite the recent conduct shown, not by the American people, but by those who direct its foreign affairs.

The American people, too, have helped the long-suffering Greek people. We are grateful to that country for the help it has given us. So we are not declaring war. I mention this as an example, and I say: “But surely, surely, however close an ally it may be,”

However great an ally may be, let a man express his feelings. He should not have to bend over backwards for the Americans. That is his right. Bow to people, honor them, do whatever you like, that is your right too. But this man made a gesture against the Americans, you see, and immediately the whole cabinet met and dismissed him. Yet when someone insults God, they do not dismiss him. What are we, sinful human beings, doing?

Is America great, and Britain great, while Christ is small, the Most Holy Theotokos (All-Holy) is small, and everything else is small?

You do not abandon him, because Christ is there! Who am I speaking to, my dear Christians? To stones? To hearts? To human feelings? Who am I speaking to? There is no faith within us, no fervor. We have worshiped idols; we have worshiped our allies. That is what we have worshiped. We will pay for our faith with interest upon interest. Put not your trust in princes, in the sons of men, in whom there is no salvation. And when you speak to these great powers, what will they say to you in the end? ‘The man is philosophizing. Bravo! Philosophy.’

“The man is doing philosophy,” they say. “He is philosophizing.” They shrug their shoulders and say, “It is nothing. Find something else to concern yourselves with.” They show the same spirit of indifference that Saint John of Kronstadt confronted in Russia before 1917. I can understand that politicians have their interests and want to please atheists and unbelievers. But you, Your Beatitude, and you, venerable Holy Synod of the Church of Greece: this is your calling. You should have discovered these writings yourselves and moved at once to condemn them.

The young people of Greece should have been cared for: our new generation, our young theologians, and our lay theologians. I do not simply mean those without appointments. No, no. I have learned, and I tell you, that in Athens there are theologians washing dishes, theologians sweeping floors, and theologians working as agents. No one thinks of them, because they had the misfortune, in the twentieth century, to study theology. No one gives them a thought. I am not calling for solidarity. No. These are heroic young people. The heroic young people of Greece should have stood up. That is the theory.

And our theologians should speak to those in power: “Gentlemen, it is unacceptable for a man who reviles Christ to stand at the head of the nation.”

And the Synod? What is the Synod doing? It is thinking it over. I say these things because I must explain myself. This is not a political matter. Remember that well.

I myself went up the steps to the Holy Synod and submitted two complaints. When the previous government was at the height of its power, I, an insignificant man, dared to submit a complaint against the prime minister of the country because he had spoken blasphemously.

I also dared to submit a complaint against the late King Paul over pantheism. Yet they paid no attention. They should have had the courage to go to the prime minister and say, “You may not blaspheme,” and to tell Frederica and Paul, “You may not speak to us of pantheism, for pantheism is satanism.”

Just as we challenged King Paul and the prime minister, we have the right to challenge the atheism and unbelief of our contemporaries, whatever party they belong to.

Oh, if you were alive today! John Chrysostom, Basil, Fathers of the Church! If Basil the Great and Athanasius the Great could rise from their graves today, what would they do?

What Arius said was slight compared with what today’s atheists and unbelievers proclaim so loudly and brazenly. What would Basil and the Fathers of the Church say? “Godless Arius!” And we have the right to say, “Papanoutsos, anathema!” Are we going to let that banner keep flying?

We shall meet here in Athens.

What will the Holy Synod do? I do not know. But I do know this: let me give you another example. About ten years ago, there was an old man of ninety who married a woman of twenty-five.

He was a Romanian intellectual named Sadoveanu, living in Iași, Romania. Those of you who are sailors will have been to Iași and that region, where Greek communities once flourished.

There in Iași lived this ninety-year-old man who had married a young Romanian woman. He was immensely learned. He had studied in Europe, in Germany, and knew many languages, more learned than Papanoutsos.

He wrote many books, better books than Papanoutsos’s. He was also a Freemason; I do not know whether Papanoutsos is. Toward the end of his life he wrote works filled with unbelief. Better to be bitten by a snake than harmed by unbelief.

This Romanian, Sadoveanu, wrote books and skillfully poured the poison of unbelief into the hearts of Romania’s young people.

What do you think happened? Did the twenty-five bishops of Romania excommunicate him? One bishop, the bishop of Iași, even showed his writings to his flock and recommended that they read them.

They even displayed them outside the narthex of the Church. And no one in Romania protested against the writings of Sadoveanu, this man who insulted the Saints and the venerable Fathers of our faith.

No one, no one! O Christ! In the Old Testament, when no men could be found in ancient Israel, God raised up Deborah. And in Romania, too, a Deborah came forward.

An uneducated nun, living an ascetic life in a hermitage outside Iași, could not bear this insult to her faith. While professors and bishops kept silent, she came forward like a Deborah of Christianity. She rose up. What did she do? She took the writings of Sadoveanu, that satanic author, into the monastery courtyard and called all the nuns together.

She burned all of Sadoveanu’s writings, as you would burn clothing full of germs. Then this nun of Iași gathered up the ashes. She put them into little boxes, one for each bishop. Romania had twenty bishops then, though it is twice our size; we have eighty.

So she made twenty little packets and put the ashes of that satanic author’s writings inside them. With each packet she included a note: “Bishops of the twentieth century, take these ashes and scatter them on your heads. Weep and mourn, because you have shown yourselves indifferent and have betrayed the faith.”

“And if you do not repent, if you do not weep, O my Christ, Holy Trinity, my Most Holy Theotokos (All-Holy), every particle of these ashes from the writings will become an axe falling upon your heads.” That is what the nun of Iași did in response to those writings.

My brothers and sisters, we will do something similar here. I am certain that the Holy Synod will hear from us. Perhaps the bishops will call these unworthy people to account.

But the hierarchy of the Church of Greece is waiting for the choice positions, calling them transfers, and hoping to move on from smaller metropolitan sees. Be assured, this is not over yet. They will cover for him, as they have covered for all the atheists and unbelievers. As I said, they have no resolve within them. And Deborah will rise up. Deborah is not the Greek people as a whole. Deborah is you women, who believe more than the men do. Greece will become Deborah and rise up. And we will take up these writings that we read.

There are ten such writings. We will go to Syntagma Square, we will go to the cathedral, and we will set them on fire in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.

We will turn them to dust and make little packets. There are seventy bishops; we will send a packet to each one. And we will write to them as the nun of Iași did. This situation can no longer be endured. It can no longer be endured.

We are gathered here in Athens tonight. What His Beatitude and the others will do is their affair. But we Christians have a duty. Were we left here to bear witness to the faith of our fathers? Has the time come, my brothers and sisters, when blessed are those who...

Yes, I said that an age of unbelief would come.

…of unbelief. How blessed, at first, are those who have no ears to hear it! How I wish we had no ears to hear a Kazantas, a Papanou, or those atheists, and no eyes to see these horrors. The prophecy calls blessed those who have neither eyes nor ears to see and hear. But we do have ears and eyes. We have a heart, we have gifts, and we have faith. No. We will not let the situation slip from our grasp. The words “It’s nothing” will never pass our lips.

We must never say “nichevo”, “it is nothing.” I will write to the Queen and to His Beatitude, to the right and to the left, to those on the right and those on the left, to the blacks and the reds. If this “nichevo,” this indifference, prevails...

If these things prevail in our time of need, I, small and insignificant as I am, prophesy. I prophesy, I prophesy. Even if we die, as Saint John of Kronstadt did, ten years after John, I prophesy.

It may prevail elsewhere, but it must not prevail in the land of our fathers.

But in this search, our shared search, there can be no “I.” Not “I.” All of us together. We will set aside the “I” and open ourselves up.

Open to the verse. This is where we stand: with what the Apostle Paul said, not with Papanoutsos, whom Mrs. Vlachou praises today. No, neither Papanoutsos, that false philosopher, nor a university philosopher, nor an archbishop, nor a patriarch, nor even an angel.

Even if an angel came from heaven and preached to us a different Gospel from the Gospel of Christ! All these people, Kazantzakis, Papanoutsos and company. Even in the family, among unbelieving relatives, you must take your stand wherever you find yourselves. Just as we have preached, you too will preach. Each of you will spread through the city of Athens and preach Jesus crucified, the power of God and the wisdom of God. You will all be fighters. You will all be ready. With God’s help, we will join with the other associations, organize together, and make a march with them.

Παναγία Τριάς, Ελέησον των Πόσμων, Παναγία Δέσποινα, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμη Επρόδρομε, Αποστόλου Δωδεκάς, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, Οι Καλώς Αθλήσαντες και Στεφανοθέντες, Πείσετε Πρεσβείαν προς τον Κύριο του Ελεηθήνε και Σωθήνετας Ψυχάς και Μόνης.

Αιδεσιμότατοι αδελφοί και πατέρες, άνδρες και γυναίκες, ευσεβείς ακροατές.

Χαίρομαι που σας βλέπω και πάλι να είστε συγκεντρωμένοι όλοι εδώ στην αίθουσα.

Έρχεστε εδώ στην αίθουσα, όχι βέβαια για να ακούσετε κανένα ρήτορα. Διότι το είπα και το επαναλαμβάνω πολλάκις ότι ρήτορας δεν είμαι.

Αλλά, εν τούτοις, προσπαθώ με τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού Χριστού να είμαι ιεροκήρυκας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και είμαι ένας από τους μικροτέρους και ταπεινοτέρους ιεροκήρυκας που έχει η αγαπητή μας πατρίς Ελλάς.

Αλλά με μια διαφορά η οποία πάντοτε με διακρίνει από τους άλλους. Ας το κρατήσω αυτό στο ιδιαίτερο καύχημα του Κυρίου. Ότι, λέγω, είμαι από τους μικροτέρους και ταπεινοτέρους ιεροκήρυκας της πατρίδος μας.

Ο πατρίδος μας, χωρίς ρητορικά χαρίσματα, αλλά ο οποίος έχει ένα ιδιαίτερο διακριτικό: ότι από την ώρα που με αξίωσε ο Θεός να φορέσει το ράσο και να ανέβει στον άμβωνα, είμαι ιεροκήρυξ αγωνιστής. Έχω σύνθημα εκείνο που είναι γραμμένο εδώ επάνω εις την αίθουσα: «Αγώνισαι υπέρ της αληθείας και Κύριος ο Θεός έρθει υπέρ σου, πολεμήσει υπέρ σου». Και επειδή ακριβώς ανήκω εις την τάξη των αγωνιστικών ιεροκηρύκων, επιθυμώ, κύριοι ακροαταί μου...

Άντρες και γυναίκες, να καλλιεργούν μέσα εις τας ψυχάς των το αγωνιστικό φρόνημα. Θέλω δηλαδή όλοι εσείς να είστε στρατιώτες, να είστε αγωνιστές της αληθείας.

Υπήρχαν στην αρχαία εποχή δύο διάσημοι ρήτορες. Ο ένας ήταν ο Κικέρων και ο άλλος ήταν ο Δημοσθένης. Υπήρχε όμως διαφορά ως προς το αποτέλεσμα. Όσοι ήκουαν τον Κικέρονα, όταν τελείωνε ο λόγος του Κικέρονα, έλεγαν: «Τι θαυμάσιος, τι θαυμάσιος ρήτορας είναι αυτός!» Όσοι όμως ήκουαν τον Αθηναίο Δημοσθένη δεν έλεγαν αυτό. Τι έλεγαν; «Εμπρός, να πάμε να πολεμήσουμε εναντίον του τέρατος του Φιλίππου!» Ακριβώς και εγώ δεν επιθυμώ να ακούσω θαυμασμό εδώ. Εκείνο που επιθυμώ, όταν τελειώσει η διάλεξις, να ακούσω: «Ο πόλεμος! Εμπρός, εμπρός, μαρς, εμβατήριον! Εμπρός, εμπρός, να πολεμήσουμε με την αθεΐαν και την απιστία του 20ού αιώνος!»

Τα άλλα για μένα είναι ανάξια, τα άλλα δεν με ενδιαφέρουν εμένα. Εμένα με ενδιαφέρει ο πόλεμος, με ενδιαφέρει ο πόλεμος που θα διεξαχθεί. Όχι με μάχη-μάχη, όχι με όπλα φονικά, όχι με τηλεβόλα, όχι με κανόνια, όχι με βόμβες, όχι με πυρηνικές. Περισσότερο, παραπάνω δεν θα νικήσουν αυτά τα όπλα. Θα νικήσει η ρομφαία, η δίστομος ρομφαία, η πύρινη ρομφαία, η εξερχομένη εκ του στόματος του Βασιλέως, του Βασιλέως του Κυρίου μας. Η δε ρομφαία, η πύρινη ρομφαία, είναι ο λόγος του Θεού.

Δεν φοβείται ο λαγός τη βροντή, όσο φοβάται ο διάβολος τον λόγο του Θεού. Όπου ακούεται και αστράφτει και βροντά ο λόγος του Θεού, δεν μπορεί να σταθεί. Γι' αυτό βλέπετε, όπου επικρατεί η τυραννία, όπου επικρατούν τα αντιθρησκευτικά συστήματα, εκεί επιτρέπουν τους παπάδες και να λειτουργούν και μνημόσυνα να κάνουν και κηδείες να κάνουν, αλλά δεν επιτρέπουν το κήρυγμα του Ευαγγελίου.

Επαναλαμβάνω, όπου αστράφτει και βροντά ο λόγος του Θεού, δεν μπορεί εκεί να μείνει, να φωλιάσει το κακό και η αμαρτία. Δι' αυτό το λέγω ότι ο σκοπός για τον οποίο συγκεντρώνεστε, αγαπητοί μου, εδώ στην αίθουσα είναι καθαρώς αγωνιστικός.

Είναι να καλλιεργήσουμε στας ψυχάς σας το πνεύμα του ηρωισμού, το πνεύμα της θυσίας, το πνεύμα της επιθέσεως, το πνεύμα της μάχης. Το όπλον μας δε, ισχυρόν και παντοδύναμον, είναι ο λόγος του Θεού. Και τώρα εις το θέμα. Το θέμα της αποψινής μας ομιλίας θα είναι μία περίεργος λέξη. Όπως αν ανοίξουμε την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο είναι γραμμένο στα ελληνικά, αλλά μολονότι είναι γραμμένο στα ελληνικά, υπάρχουν μέσα εις το κείμενο και εβραϊκές λέξεις και ρωμαϊκές λέξεις και λατινικές λέξεις.

Όπως λοιπόν εκεί στο κείμενο του Ευαγγελίου υπάρχουν λέξεις εβραϊκές και λατινικές, έτσι θα με επιτρέψετε και σε μένα, που αγαπώ την ελληνική γλώσσα ως την έκφραση της ψυχής μου, θα με επιτρέψετε απόψε να κάνω μία εξαίρεση και ως θέμα της ομιλίας μου να μην λάβω μία λέξη από τη γλυκιά ελληνική γλώσσα, αλλά να λάβω μία λέξη από ξένη γλώσσα.

Το θέμα της ομιλίας απόψε θα είναι νιτσεβό. Νιτσεβό! Νιτσεβό! Τι θα πει νιτσεβό; Τι γλώσσα, τι γλώσσα είναι αυτή; Είναι γερμανικά, είναι γαλλικά, είναι εγγλέζικα; Όχι δα. Η λέξη αυτή είναι ρωσική. Ρωσική!

Και αναφέρω τη λέξη αυτή όπως έχει. Θα τη μεταφράσω μετ' ολίγον, να εννοούμε τι σημαίνει η λέξη νιτσεβό. Τώρα με ενδιαφέρει να είπω ότι η λέξη αυτή έχει καθαγιαστεί. Έχει ιστορία και χάρη της ιστορίας αναφέρω τη λέξη όπως ακριβώς έχει.

Όπως στη μνήμη μας έμειναν μερικές λέξεις από την απαισίας μνήμης κατοχή, ιταλικές, γερμανικές, βουλγαρικές, οι οποίες έχουν μείνει στην διάνοιά μας ως καρφιά, διότι τότε είχαν μεγάλη πέραση, κατά παρόμοιον τρόπον και μέσα εις τον ρωσικόν, των Ευγενείων και Μεγάλων Ρωσικών Ναών, ο οποίος δεν έκοψε να πιστεύει στον Εσταυρωμένο, παρόλα στα Στιένας οι οποίοι πνέουν εις την φόρα του μωρά, λέγω εις τον Ρωσικό Ναό, έχει μείνει η λέξη αυτή, εινιτσεβώ μεταξύ του θρησκευτικού κόσμου.

Τι σημαίνει; Προχίλια μετρήστε, προχίλια 445, την ημέρα κατά την οποία το μικρό μας έθνος απέκτησε την πολιτική του ελευθερία και υψώθηκε εις την Ακρόπολη ελληνική σημαία, Ο 145 λεγοέτη πάνω στον Αρχάγγελσκ, στα βόρεια μέρη της Ρωσίας, επάνω όπου καλύπτει το παν χιόνι, εκεί σε ένα μικρό χωριό από μια φτωχική οικογένεια, εγεννήθη ένας μικρός ήρως.

Εγενήθη ένας μικρός, ο οποίος μετά τα αυτά έγινε Μεγάλος Άγιος, εγενήθη το όνομά του, εδώθη ονομάστη Ιωάννης. Ο Ιωάννης αυτός εμορφώθη εις ιερατικάς σχολάς και ύστερα από λίγα έτη, εις νεαρά ηλικία, τον βλέπουμε ιερέα και εφημέριο εις μίαν πόλη η οποία βρίσκεται έξω από την μητρόπολη, σήμερον Λένινγκραντ, εις την πόλη Κρονστάνδη.

Εκεί αυτός ο ιερεύς εξετέλεσε τα ιερατικά του καθήκοντα επί 50 χρόνια, επί 50, επί μισόν αιώνα.

Ήτο ιερεύς του Υψίστου με όλη τη σημασία της λέξεως. Δεν ήταν αυτός επαγγελματίας, δεν ήταν αυτός εισπράκτορας, δεν είχε μεταβάλει αυτός τον οίκο του Θεού εις οίκον εμπορίου, αλλά έζη δια τον Κύριον και απέθανε για τον Κύριο. Ήταν ένας μικρός ήλιος της Ρωσίας. Ήτο ήλιος επίγειος. Ήταν ήλιος ο οποίος εφώτιζε με τη διδασκαλία του, περισσότερο με το παράδειγμά του. Πολλές φορές γύριζε ξυπόλητος στο κελί του γιατί θα αποφασίσει.

Γιατί τα παπούτσια του τα έδινε σε εκείνους που ήσαν ξυπόλητοι, έδινε τα ρούχα του στους γυμνούς και το πανέπρατε διά να υποεπνετηθεί των πτωχών Ρωσικών λαών. Τι ούτως δε ο Ιωάννης ο Προθερεύσης Κροστάνδης, ηξιώθη ακόμα του χαρίσματος του Θαυματουργή, έκανε και θαύματα ο Ιωάννης ο Προθερεύσης Κροστάνδης.

Ως εκ τούτου, ως εκ της διδασκαλίας του, ως εκ των θαυμάτων του προπαντός, απέκτησε τεραστίαν φήμην εις τα λαϊκά στρώματα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όπου αν μετέβαινε ο Ιωάννης ο Κρονστάνδης, συνωστισμός, και ήτο ο συνωστισμός ώστε επενέβαινε η Ρωσική Αστυνομία για να ρυθμίσει τα πλήθη. Ο Ιωάννης ο Κρονστάνδης, ο ιερεύς αυτός

Είχε και σχέσεις, ποιμαντικές σχέσεις, με την ανωτέραν κοινωνία της Ρωσίας. Συχνά κατέβαινε στην Πετρούπολη και συχνά μετέβαινε στην Μόσχα. Πολλάκις δεν ανέβη ήταν άκτορα του Τσάν Ανέβη όπως, όχι όπως ανεβαίνουν οι αρχιερείς του 20ου ώνος Για να κολατιάψουν πρίγκιπας και βασιλής Ανέβαινε ως άλλος Ιωάννης ο Πρόδρομος.

Ανέβαινε ως άλλος Ηλίας ο Προφήτης. Ανέβαινε όπως ανέβαιναν οι πατέρες της αληθείας, Κρατούνται στην οφέα του πνεύματος

για τα διαφόρουσα δικεία, πολλά και σύλληψε τους αυλικούς και τους αξιωματικούς και τους πρατηγούς και τους ναβάρκους, πολλά και σε μπήκε μες στα σπίτια των πλουσίων της Μόσχας και της Πετροπόλου και της Κροστάνδης, όχι η Διαναπάγη, αλλά η Διαναλέμψη την Πολυτελεών τους, την Αμίθτον Πολυτελεών και της Σπατάλην την οποία έκαναν.

Αλλά αυτοί όλοι, και μες στον Τσάρο, και μες στα παλάτια, και μες στα πλούσια σπίτια, όλοι τους όταν τον βλέπανε ούτω πως τον Ιωάννη της Κροστάνδης, δεν τον πίστευαν όπως τον πίστευε ο ρωσικός λαός, ο πτωχός ρωσικός λαός, αλλά τον θεωρούσαν ως έναν έξαλλον, ως ένα είδος ανθρώπου καθυστερημένου.

Ύψωναν τους ώμους των και λέγανε όλοι σε αυτόν όταν τους ήλεγχε είτε για τα επιπλώματα πολυτελείας, είτε για την βότκα που έπιναν, Είτε για την Σπατάρας, είτε για την Ακολασίαντον, είτε δι' αντίποτε άλλη διαφοράντον Ήψενα τους όμως τον η στρατηγή και οι Ναύαρχοι και οι Πασχιστές του Ψάρου κι όλων των περιβάλλοντων αναφθώρων Ήψενα τους όμως και του λέγανε «Νι τσε βο» Δες εδώ πέρα ξέρει ρωσικά κανείς Υπάρχει κανείς εδώ πέρα που ξέρει ρωσικά;

Κανείς;

Ναι, νι τσε βο, λέγε εσύ τι σημαίνει «Νι τσε βο» ξέρεις

Τίποτα. Τίποτα, λέει, παππούλη, τίποτα. Αυτό δεν είναι τίποτα, σου λέει. Αυτό δεν είναι τίποτα. Δεν πειράζει.

Και ηναγκάσθη λοιπόν, στο «Νιτσεβό», «Νιτσεβό» λοιπόν, τότε ηναγκάσθη και έγραψε ένα σύγγραμμα το οποίο έγινε πολυθρύλητο, με την επιγραφή «Νιτσεβό», ρωσικά. Και έλεξε αυτά, όλες αυτά στην αδιαφορία της ανωτέρας τάξεως και του ΛΟΑΚΟΜΗ δια τα όσια και τερά της οδοξημών πίστεως.

Ο πρεσβύτερος απέθανε το 1908. Απέκτησε φήμη αγίου μέχρι σήμερα, ο Ιωάννης της Κροστάνδης. Συνέγραψε βιβλία πολλά. Ένα εκ των βιβλίων του το μετέφρασε στα ελληνικά ο Άγιος Κορινθίας, ο Θεός Κορινθίας, ο κατόπιν Αμερικής Μιχαήλ, ο Άγιος Μιχαήλ, και ονομάζεται «Εν Χριστώ Ζωή». Το συνιστώ στην αγάπη σας να το αγοράσετε, το βιβλίο αυτό. Όσοι αγαπάτε τα πνευματικά μαθήματα, διανοποιεί.

Ο Αγιακριστός Ζωή Προστάμπης, είπε ότι απέδευε το 1908, το μνήμα του είναι απ' έξω εις τον κορταφείο της Προστάμπης, προφήτευσε και είπε ότι Ρωσία θα πληρώσει πολύ τα νητσαβό, έρθει η θύλα η οποία θα σαρώσει την γη της Ρωσίας, μετά δέκα χρόνια ήρθε η μεγάλη θύλα που εσάρωσε τους ψάρους, τους ναβάχους, τους πρατημούς, όλη την κοπρία η οποία υπήρχε στο ρωσικό λαό.

Αυτό λοιπόν το «νιτσεβό» θυμήθηκα και εγώ, αμαρτωλός, σύνορο μοναχός. Και θέλω να το επαναλάβω εδώ στην πατρίδα μου. Διότι ακριβώς αυτό το Νιτσεβό, δηλαδή «δεν είναι τίποτα». Αυτό δυστυχώς επαναλαμβάνεται σήμερα από χιλιάδες στόματα μικρών και μεγάλων.

Και θα σας φέρω μερικά παραδείγματα, να δείτε ότι η ψυχολογία του Νιτσεβό βόσκει και βασιλεύει στην ταλαίπωρη πατρίδα μας.

Πατρίδα μας.

Ένας, λόγου χάρη, ας αρχίσουμε με τα μικρότερα. Ένας, λόγου χάρη, απέκτησε την κακή συνήθεια να καπνίσει. Τα δάχτυλά του είναι κίτρινα, το μουστάκι του είναι κίτρινο. Καπνίζει πέντε, δέκα, είκοσι, τριάντα.

Άμα εσύ τώρα, ο ιεροκήρυκας, του πεις ότι το κάπνισμα είναι αμάρτημα, αμέσως θα πει: «Παππούλη, δεν είναι τίποτα αυτό, δεν είναι τίποτα αυτό». Αυτό. Καίει ο οικογενειάρχης, φτωχός οικογενειάρχης, καίει. Αν του πεις να κάψει 5 χιλιάδες, 6 χιλιάδες φράγκα, να τους βάλει φωτιά, δεν τα καίει, αλλά τα κάνει καπνό.

Τότε καίει ο φτωχός οικογενειάρχης και δεν έχει στο σπίτι του μέσα μολύβια και κοντύλια και τετράδια το παιδί του, δεν τον ενδιαφέρει. Αν δεν φοράει πως στέλνει, τα καίει αυτός εκεί πέρα. Πέντε χιλιάδες, έξι. Τώρα εάν αυτό είναι εις βλάβην της υγείας του, αυτό δεν το υπολογίζει.

Τώρα, εάν το κάπνισμα τον κάνει σκλάβο και δεν τολμάει, και αν του λείψει το νερό, και αν του λείψει το φαγητό, και αν του λείψει, δεν τον σκοτίζει. Αν του λείψει το τσιγάρο γίνεται τρελός. Αυτά δεν τα υπολογίζει. Μόνο σου λέει αμέσως: «Τσιγάρο, κάπνισμα, παππούλη, τώρα που είσαι».

Καπνίζει κι ο ένας, καπνίζει κι ο άλλος, καπνίζουν όλοι. «Τι», σου λέει, «δεν είναι τίποτα, ανήξε εγώ».

Ευρισκόμαστε εις εποχή νηστείας. Η νηστεία είναι θεσμός. Η νηστεία είναι κάτι το οποίο διέταξε αυτός ο Θεός από τον Παράδεισο. Ενήστεψε ο Χριστός, ενήστεψαν οι Απόστολοι, ενήστεψε η Φραγκία και ο Τόξης, ενήστεψαν όλοι.

Λοιπόν, πρέπει και αυτός να νηστεύσει. Διότι δεν είναι, εάν ήταν ασθενής, μάλιστα, απαλλάσσεται. Αλλά δεν είναι ασθενής, δεν είναι στο νοσοκομείο, δεν έχει καμία ασθένεια. Είναι ολόκληρος, μπορεί να σπάσει χαλίκι στο δημόσιο δρόμο.

Και εντούτοις όμως δεν νηστεύει. Ούτε τη Μεγάλη Σαρακοστή, δεν νηστεύει ούτε τη Μεγάλη Παρασκευή. Τώρα αν έστη ο Σεροκέρηκας του πεις «Μα δεν πρέπει; Τι είναι αυτά; Πρέπει να νηστέψεις». Σηκώνει τους ώμους του, σε περιφρονεί, γελάει εις βάρος σου και σου λέει: «Νιτσεβό, δεν είναι τίποτα αυτό, δεν είναι τίποτα αυτό».

Η ψυχολογία αυτή της αδιαφορίας, την οποία εκφράζει η ρωσική λέξη Νιτσεβό, επικρατεί. Βλέπεις κάποιον νέον ή κάποια νέα και είναι έτοιμη, χαρούμενη, γεννάει σαν άγγελος την βλέπεις. «Πού θα πας, παιδί μου; Πού θα πας; Στην εκκλησιά; Κάνε φτερά να πας στην εκκλησιά. Πού θα πας;» «Σε κήρυγμα; Κάνε φτερά να πας. Πού θα πας; Στα νοσοκομεία; Κάνε φτερά και πήγαινε. Πού θα πας; Κάνε φτερά και πήγαινε αντίστημα τεότα της ανθρωπίνης ζωής. Πού θα πας, παιδί μου;» «Πού θα πάω; Πεταλουδίτσα, πού θα πας; Θα πάω στο χορό». «Στο χορό πηγαίνεις;» «Μάλιστα». «Μα, παιδί μου, αυτός ο χορός δεν είναι χορός ελληνικός που χορεύανε πάνω στα βουνά και στα λαγκάδια οι αρματολοί και κλέφτες. Δεν είναι χορός ελληνικός, δεν είναι χορός χριστιανικός, δεν είναι από αυ»

Αυτούς τους ευλογημένους χορούς, και αν επιτρέπετε να είμαι ευλογημένος, αλλά τι χορός είναι; Είναι χαχορασμοί, γελάστε, χορός των εκφύλων κάτω των αυριών της Αφρικής, είναι χορός που χορεύουν τα καγκουρό μέσα στα άγρια δάση, είναι χορός εκφυλισμένος, είναι χορός φωτιά που καίει.

Και εσύ που πηγαίνεις δεν ακούς αυτή τη φωνή; Λοιπόν το δεσποινίδιο υψώνει τους ώμους και σου λέει: μπα, τι είναι αυτά που λες; Καθυστερημένος ιεροκήρυκας. Αυτά λοιπόν είναι, δεν είναι τίποτα αυτό, δεν πειράζει, δεν πειράζει, νιτσεβό. Θα έρθει όμως, θα έρθει όμως ώρα, θα έρθει όμως ώρα που θα πληρώσει ακριβά.

Και θα καταριέται την ώρα και τη στιγμή που πήγε μέσα σε αυτά τα κέντρα της διαφθοράς. Επειδή τα απορούμε, πως η πορνεία πήρε την αύτην κατάπληξη. Απορώ και εξίσταμαι πώς υπάρχουν γονείς, άνδρες, μανάδες και πατεράδες οι οποίοι λαμβάνουν αυστηρά μέτρα όσον αφορά τις ασκηνήσεις των θυγατέρων των.

Τι είναι αυτά τα οποία γράφουν σήμερα οι εφημερίδες και οι λοιπά; Είπα ότι αυξήθησαν τρομερά τα αφροδίσια πάθη. Ερχόμαστε η πρώτη χώρα στη Μεσόγειο. Ήταν πρώτα η Ιταλία, η Γερμανία, η Γαλλία, τώρα φτάσαμε εμείς. Ρεκόρ, ρεκόρ στο ρεκόρ έχουμε ρεκόρ, δεν πήραμε ρεκόρ κάτω στο Τόκιο, πήραμε ρεκόρ στα αφροδίσια.

Τρομερόν, αγαπητέ μου, τρομερόν, ότι μέσα εδώ κλείσανε τα πορνεία και εδώ μέσα εισήλθε ολόκληρη η κοινωνία και μετρούνται μόνο οι εκδιδόμενες γυναίκες 120.000. Σόδομα και Γόμορρα! Αν δεν έρθει καμιά νύχτα σεισμός να γκρεμίσει ολόκληρη την πόλη.

Η ψυχολογία την οποία εκφράζει η ρωσική λέξη νιτσεβό εξακολουθεί και επικρατεί. Προχωρούμε. Το βλέπεις, όχι ένα και δυο, βλέπεις είναι έτοιμοι να πάνε πού; Να πάνε στον Εσπερινό; Όχι στον Εσπερινό. Τώρα το Σάββατο πλέον, κάποτε το Σάββατο ήταν γεμάτες οι εκκλησίες, κάθε Σάββατο. Τώρα ούτε το Σάββατο, ούτε παραμονές μεγάλων εορτών, ένας, δυο, τρεις μέσα το Σάββατο. Τώρα κάθε βράδυ έχει Εσπερινό ο Διάβολος, έχει Εσπερινό, έχει τις εκκλησίες του, και εκκλησίες του Διαβόλου του σεβερνού, τα μαν Τα κινηματοθέατρα. Λέγει για κάποια μάγισσα, κάποια μάγισσα της αρχαίας εποχής ότι είχε ένα μαγικό ραβδί.

Στα κρυστάλλινα παλάτια της τους τραβούσε. Τι ωραίο το παλάτι της. Είχε απ' έξω γραφές ωραίες το παλάτι αυτής της μάγισσας. Λέγει ο Όμηρος και εκεί μαζευόταν. Είχε λουλούδια, είχε πουλιά που κελαδούσανε, είχε διάφορα ζώα, ζαρκάδια που τρέχανε.

Τραβούσε το παλάτι αυτό το κρυστάλλινο και τραβούντανε προς τα μέσα. Μόλις έμπαιναν μέσα, όποιος έμπαινε μέσα στο παλάτι, με ένα μαγικό ραβδί τους χτυπούσε απάνω στο κεφάλι και από εκείνη την ώρα από άνθρωποι γινότανε ζώα, κτήνη και τράγοι.

Αυτό ακριβώς γίνεται. Μπαίνετε, μπαίνει ο άνθρωπος μέσα στους σημερινούς κινηματογράφους. Θα γίνει αγώνας μεγάλος. Δεν είμαι αντίθετος του κινηματογράφου.

Θα έρθει η μέρα κατά την οποία ο Χριστός θα κυβερνήσει τον κόσμο και μέσα στον κινηματογράφο θα χρειαστεί να παίξουν έργα σπουδαία και μεγάλα, τα οποία δεν επαίχθησαν. Είναι ο δε προσφέσμος του κράτους μας ότι έργα τα οποία δεν παίζουν ούτε στη Μόσχα, ούτε στο Λονδίνο, ούτε στο Χόλιγουντ, εδώ στην ταλαίπωρη πατρίδα μας παίζονται για να γεμίσει αποδύσει απάδει, για να γεμίσει, να γίνει απέραντο πορνείο ολόκληρη η πατρίς μας. Λοιπόν, πηγαίνω μέσα στα σημερινά μαντριά και παίρνω μέσα τα παιδιά της Ελλάδας και ο λαός ολόκληρος και βγαίνουν κτήνη και τράχονοι.

Αν πεις σε κάποιον από αυτούς, πηγαίνεις λοιπόν στο θέατρο, πηγαίνεις στον κινηματογράφο, αμέσως αυτός θα εκφραστεί ειρωνικώς εις βάρος σου και θα σου πει και αυτός, μα αυτό δεν είναι τίποτα, αυτό είναι ψυχαγωγία, νιτσεβό. Προχωρούμε.

Είναι ένα μυστήριο θείον. Ο Θεός ίδρυσε αυτόν τον Άγιον Θεσμό, δι' ευλογίαν, διά συμπλήρωσιν του ανθρωπίνου γένους, διαιώνισιν της ανθρωπίνης γενιάς. Πάει ο νέος στον ιερέα και του λέει: θέλω να κάνω το γάμο, αλλά ξέρεις, αιδεσιμότατε, θέλω να κάνω το γάμο ημέρα Παρασκευή.

Μα παιδί μου, του λέει, εδώ έχει 365 μέρες ο χρόνος, δεν διαλέγεις μια άλλη ημέρα, Κυριακή, Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα, που γιορτάζει ο κόσμος; Παρασκευή; Πρασιβή είναι ημέρα πέθους, Πρασιβή είναι ημέρα των ταρφιών του Χριστού, Πρασιβή είναι ημέρα που πλάνουν το ουράνι, Πρασιβή είναι όπως λέγουν τα φιλάδια και οι κανόνας Ευχαριστώ για την φωτιά να τα κάψουμε, κάθε Παρασκευή είναι μια μικρά Μεγάλη Τεσσαρακοστή, Παρασκευή δεν γίνεται γάμος.

Η Μικρά Ασία, ο Πόντος αλησμόνηται, η Άγκυρα και το Ικόνιον και η Καισάρεια και η Σμύρνη, οι άγιες ψυχές που κατοικούν στον άγιον αυτόν χώρον, το ένα εκατομμύριο, γάμος την Παρασκευή στη Μικρά Ασία ούτε ένας, ούτε ένας, ούτε ένας. Ζούσανε πιστά και αφοσιωμένα κάτω από τον κρεμάδα του Τούρκου τας ιεράς παραδόσεις τους.

Θα δώσουν. Ναι. Τώρα, τώρα, τώρα, παρασύρουνε, μπάζουνε· «δεν είναι τίποτα», παρασύρουνε. Μα πώς δεν είναι τίποτα και ποιος το λέει;

Ευχή,

Μεγάλη πράσινη βία ακόμα να τέλειωσαν και να προσταστούν με τα εγκολπιά τους και με τις πατερίτσες τους και με τις μίτρες τους και να ευλογήσουν τον γάμο στις Μαρασκελή. Και μετά, όταν τους πεις εσύ, εσύ ο μικρός ιερομόναχος, «Μακαριότατε, είναι αυτό που κάνετε;», «Μα δεν είναι τίποτα, παιδί μου, αυτό, νιτσεβό». Και ξέρεις, επειδή τα πράγματα μεταξύ μας, είμαστε μια οικογένεια, ας τα ανοίξουμε ανοιχτά τα χαρτιά. Όταν ρώτησα τον Μακαριότατο, «Μα γιατί, Μακαριότατε, επιτρέπεις γάμο την ημέρα της Παρασκευής, που απαγορεύεται η μαπή;», τι έμαθα; Ότι αυτοί όλοι οι πρίγκιπες που μαζευτήκαν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος εδώ στην Ελλάδα, ξέρεις, ήθελαν την πρασινική να την κάνω καθημερινή, διότι την Κυριακή ήθελαν να κολυμπήσουν κάτω στο Φάληρο. Σιωπή! Όχι να γελάσετε, να κλάψετε. Δηλαδή ήθελαν την Κυριακή να την έχουν ανοιχτή, ανοιχτά την Κυριακή, ελεύθερη την Κυριακή, για να κάνουν δουλευτικά, δηλαδή είναι ελεύθερη να κάνουν ό,τι θέλουν την Κυριακή. Είναι η μέρα κοσμική και δεν ευρέστερα, και βέβαια ότι όχι. Εγώ θα τελέσω τον γάμο την Κυριακή για να δώσω παράδειγμα στον ελληνικό νόμο. Την μέρα την Κυριακή την ήθελαν για την κοσμική τους ζωή. Την έμφραση της επίδειας επί παραφρονίσης και καταφρονίσης των ιερών θεσμίων της πίστεως μας. Και έπειτα, δημοσιογράφοι, όλο το συγκρότημα, το διάβρασινγκρόμενο των εφημερίδων, μας περιέπαιξαν εμάς όλους διότι, τέλος πάντων, καθόμαστε και ασχολούμαστε με μικρά και ασήμαντα. Αυτό το οποίο είναι ακριβώς έγκυρος η διαφθαρμένη πολιτεία, η διαφθαρμένη Μόσχα και η διαφθαρμένη Πετρούπολη και όλοι οι αγνικοί οι οποίοι λέγανε να πείσαι κάθε διαμαρτυρία του Ιωάννη Προστάτης, νίξε εγώ!

Δεν είναι τίποτε αυτό.

Ναι, προχωρούμε. Είναι ιερά, ιερά της Εκκλησίας Ορθοδόξου, ότι σε κάθε Ορθόδοξο ένα όνομα ανήκει. Δεν επιτρέπει η Εκκλησία μας, όπως οι Φράγκοι και Προτεστάντες, δεν επιτρέπει η Εκκλησία μας ένα άτομο να δίνει δύο ονόματα, ένα όνομα.

Και αν ακόμα, όταν πλέον γίνει μοναχός, τότε αλλάζει το όνομα και παίρνει άλλο και σβήνει τελείως το κοσμικό όνομα. Στη γυναίκα και ένα όνομα στον άντρα. Και όμως, όταν εδώ είπε στους αρμοδίους ότι, εφόσον ήρθε εδώ πέρα μία νέα γυναίκα η οποία είναι Προτεστάντισσα και η οποία έχει δύο ονόματα, να της θέσει το ερώτημα: ένα από τα δύο θα διαλέξει, ή το ένα ή το άλλο. Δεν το έκανε η Εκκλησία και μέχρι το πολυχρόνιο δύο ονόματα, εις καταφρόνησιν ιερών πραγμάτων, του Ιωάννη Σιμών. Και κάτι άλλο, όπως λέγει, όχι εγώ, αμαρτωμένος ιερομόναχος.

όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος, όπως λέγει ο Άγιος Ανθανάκης, όπως λέγουν οι Ποστήρες Εκκλησίας, όλοι δεν είμαστε άξιοι δόντων ή μόνοι των υποδεμάτων να δείξαμε, όπως λέγουν οι Πατέρες Εκκλησίας, πας αιρετικός, πας αιρετικός, δεν είναι φιλό Χριστός, δεν είναι φιλό Χριστός, απαντηρετικό ανάπτυμα έστω.

Πώς λοιπόν εσύ, ρασοφόρος, αφού ξέρεις ότι αυτή είναι Προτεστάντισσα, πώς λοιπόν επιτρέπεις τον Πολυχρόνιο και λες φιλοχρίστους; Δεν έμενα εγώ τουλάχιστον ουδέποτε να λειτουργήσω, να μνημονεύσω φιλοχρίστους τους ελληνικούς, πεποιθήσεως θρησκευτικής. Ταύτα λέγω προς διαμαρτυρία ότι η Εκκλησία της Ελλάδας δεν είναι εις θέση να πειθαρχήσει τα ανάκτορα, διότι είναι εις θέση να διδάξει και τη νεαρά βασιλεία και τη νεαρά βασίλισσα και πάντα.

Δεν είναι τόσο διαφθαρμένα τα ανάκτορα, ούτε οι βασιλείς μας, αλλά αν είχαν ενώπιόν τους μίαν ισχυρή ιεραρχία, θα αναγκάζονταν να υπακούσουν στις διατάξεις της Μητρός Εκκλησίας. Αλλά έμαθε η ιεραρχία μας να θυμιατίσει, να λιβανίσει τους μεγάλους και ισχυρούς της ημέρας.

Και όταν πας και τους πεις, τους συναντείς, «Δέσποτα, τι είναι αυτά, τι είναι αυτά, τι είναι αυτά, τι είναι αυτά μες στα πολυχρόνια; Τι ρεζιλίκια είναι αυτά, φιλοχριστή; Τι ρεζιλίκια είναι αυτά, δύο ονόματα;», τότε σου λέει: «Μα δεν είναι τίποτα, Αυγουστίνε, αυτά δεν είναι τίποτα, νιτσεβό».

Νίτσια μω!

Και τώρα προχωρούμε, τώρα πάμε για αβύσσους, φύγαμε από την ακρογιαλιά και προχωρούμε βαθιά όπου πλέον, πλέον, όπου κολυμβούν οι καρχαρίες. Είναι, τώρα πια δεν ζει, μακαρίτης είναι. Αν επιτρέπεται να πούμε μακαρίτη.

Προ δέκα χρόνια, δεκαπέντε δε δώδεκα χρόνια, εκυκλοφόρησαν στην Τέντια, στην Ρολανδία, στην Γαλλία, στα στένας Βρώσας, εκυκλοφόρησαν βιβλία που φρικιά το μυαλό του ανθρώπου. Που λυπείται κανείς ο Σε, που λυπηρείται ως πνεύμα ελεύθερο.

Εκυκλοφόρησαν βιβλία από, αξίζει να αναφέρω το όνομά του, ενός ανθρώπου ο οποίος κατάγεται από ηρωικό νησί της πατρίδας μας, που προσέφερε εκατόμβας υπέρ της πίστεως, της πατρίδας, διότι και εκεί κατάγομαι, και καταγωγή μου Κρήτης είναι, αλλά υπεράνω της Κρήτης και υπεράνω της Ελλάδος και υπεράνω όλων έχουμε τον Ιησού Χριστό τον Εσταυρωμένο, και εκεί μέσα έγραψε φρικτά πράγματα εναντίον της πίστεώς μας.

Ο Πρεσβύτερος έλεγε στους λογοτέχνας μας, στους καθηγητάς μας της θεολογίας, παρακαλώ, ότι «Τι είναι αυτά που γράφει αυτός; Τι είναι αυτά που γράφει;» Τι απαντούσανε; Σας απαντώ: «Λογοτεχνία κάνει, λογοτεχνία κάνει». Και εγώ τους απαντούσα: Ε, τότε να βγάλει ένα βιβλίο, ένα μυθιστόρημα, και να λέγει ότι η μάνα σας είναι πόρνη και εσείς είστε μπάσταρτος.

Θα το δεχτείς αυτό, θα λες κάνει νομοτεχνία ή θα πάρεις ραβή ή και να τον κυνηγήσεις γιατί δεν ανάχεσαι να βρίσκεις τη μάνα που σε έγινε σε και δεν ανάχεσαι σαν έναν μπάσταρτο.

Εσύ μεν δεν ανέχεσαι να λέγουν τη μάνα σου πόρνη, δεν ανέχεσαι να σε λένε μπάσταρτο. Πώς ανέχεσαι!

Πώς ανέχεσαι, πώς ανέχεσαι να είναι μέσα αυτή η μία αυτά της κοπριάς του διαβόλου; Πώς ανέχεσαι να είναι την Υπεραγία Θεοτόκο, τη βασίλισσα του κόσμου, τη γλυκιά μας μάνα, να την ελεγχώνει; Πώς ανέχεσαι να είναι το Χριστό Πάσχατο και μου λες τώρα τα παιδιά; Δεν πιστεύεις τίποτα, αλλά δεν υπάρχει εκκλησία να τον αφορίσει, και αυτούς και εκείνους. Και όταν ψόφισε κάτω, ψόφισε και ήρθε εδώ στην Αθήνα, τότε προσιάστηκα στο Μητροπολίτη Σπυρίδωνα: «Να μην τολμήσετε», λέγω, «να τον θάψετε εδώ, να κάνετε κηδεία. Θα μαζευτούμε όλοι και θα πάρουμε φωτιά να κάνουμε τέτοιο ψοφίμι για να είναι όλοι πριν σάρπινο». Και λαγκαστήκανε καιρό νυχτός και τον πήραν και τον πήραν κάτω και εκεί μαζευτεί κανένα ποιοί. Να τους πω, δεν κάναν πολιτικοί.

Δεν έχω δύο κόμματα, μέσα στην καρδιά μου δύο αστέρια υπάρχουν. Το ένα αστέρι είναι της Βηθλεέμ και το άλλο αστέρι είναι του Χριστού μας, της πατρίδος μου. Δεν κάνω, η πλάνο κομμάτων μιλώ και κηρύττω επί τόσα χρόνια Και εκεί μαζευτήκαν όλοι οι πολιτικοί και επάνω του έκαναν 18 στεφάνια.

Και επάνω στο μνήμα του τι έγραψανε, τι έγραψανε επάνω στο μνήμα του; Σταυρός δεν υπάρχει. Τι υπάρχει, τι υπάρχει; Λάθος. Δεν ελπίζω τίποτα, δεν πιστεύω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα.

Λογοτεχνία έκανε ο κυρίως Και όταν πλησίαζες, ας λέγω, αυτούς τους πνευματικούς ηγέτες, τους καθηγητάς των επιστημών, Θεολογικής παρακαλώ Σχολής, Θεολογικής Σχολής, Ναι, στις πλησίαζες έλεγαν λογοτεχνία κάνουν Δηλαδή ομιλούσαν και αυτοί με την γλώσσα των διαφθαρμένων Ρώσων λογοτεχνών.

Λογοτεχνών, τους οποίους έλεγε η αυστηρά γλώσσα του Κροστάδης και οι οποίοι απαντούσανε, μη σε εγώ, προχωρούμε, εκείνος με να πέθαμε.

Και τώρα άφησε όμως ο Ράν, άφησε διαδόχους, ο ένας δε από τους διαδόχους, οι οποίοι υποστηρίζουν παρομοίας ιδέας και αρχάς, δεν θέλω ούτε κατά, δεν θέλω αποδοκιμασίας, θα μου λύσει ο Περιοπής, ο οποίος είναι διάδοχος των ιδεών και υποφήτης και ποντκήτης και υποστηριχτής των ιδίων ιδεών, είναι αντίστοιχος και ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου της Παιδείας, ο κ. Παπανούτσος.

Τι λέγει αυτός, τι κυρίεται αυτός, μακρός ο λόγος. Άλλοι προ ημών, ιδίως ένας εκλεκτός εκπαιδευτικός, καθηγητής βαθμιατικών, NBA, ο οποίος ευησίασε τη θέση του προ 15 ετών, έκανε αποκαλυπτήρια του ανδρός.

Εκάθισε, οικογενειάρχης άνθρωπος, εκάθισε μερόνυχτα και διάβαζε τρεις χιλιάδες, παρακαλώ, σελίδες και βρήκε όλα τις απαισίους ιδέας, τις οποίες περιέχουν τα βιβλία αυτού. Και εκεί, τι λέει; Γι’ αυτόν προσωπικός Θεός, όπως τον παραδεχόμαστε εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, δεν υπάρχει κατά τον κύριον αυτόν. Χριστός, τον οποίο

Τον οποίον λατρεύουν τα άστρα και οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι και οι αιώνες, και δεῦτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Αυτόν. Ο Χριστός, κατά τον κύριο Παπανούτσο, δεν είναι Θεός, αλλά ότι εμείς οι κουτοί και οι ηλίθιοι τον κάναμε Θεό. Όχι, ο άνθρωπος δεν παραδέχεται ότι είναι ποίημα Θεού. Εάν τα αγάλματα, όπως είπα εις τον Άγιο Ελευθέριο, εάν τα αγάλματα, εάν με πείσεις, εάν μου πεις ότι το άγαλμα του Κολοκοτρώνη και τα περίφημα αγάλματα φυτρώσαν έτσι μόνα τους, ή αν μου πεις ότι το άγαλμα του Κολοκοτρώνη φύτρωσε έτσι μόνο του, χωρίς χέρι ανθρώπινο, τότε θα μου πεις και εμένα ότι κάθε άνθρωπος, έμψυχο δημιούργημα, άγαλμα, τεράστιον άγαλμα, το οποίο όχι ο Ερμής, όχι ο Πραξιτέλης ή ο Φειδίας, αλλά τόσο...

Αλλά αυτός ο Θεός επίσης παρουσιάζεται. Θεού είμεθα, Θεού είμεθα. Ναι, μας δημιούργησε ο Θεός. Τι παραδέχεται λοιπόν ο κύριος αυτός; Παραδέχεται τη θεωρία του ιστορικού υλισμού. Παραδέχεται τη θεωρία του Δαρβίνου. Παραδέχεται ότι καταγόμεθα από τον χιμπαντζή.

Πώς προς την οικογένεια, λέγει αναδάστατα. Λέγει αναδάστατα, κύριε, και λέγει: «Αχ, το καθυστερεμένη είμαι θα». Αν μπορούσαμε να κάνουμε τη γυναίκα, να γλεντούσαμε, ποιον τρόπο τώρα θεματίζουμε, αν μπορούσαμε, λέει, να γλεντάμε τη γυναίκα, να κάνουμε τα κέφια μας, να κάνουμε ό,τι θέλουμε, κι αυτήν κάναμε να μην γεννά ποτέ, ποτέ να μην γεννά.

Όλα αυτά, αγαπητοί μου, υπάρχουν μέσα διάσπαρτα ως σατανικές ιδέες μέσα στα συγγράμματά του. Τι έπρεπε να κάνει το κράτος, αν υπήρχε συνείδηση της υψηλής αποστολής που έχουν οι κυβερνήσεις όλοι; Ας είναι αιωνία η μνήμη του Πλαστήρα, της λεβεντιάς αυτής της ελληνικής.

Όταν έγινε πρωθυπουργός, να ’ναι και τρίποσε μέσα στο Υπουργείο της Παιδείας. Πάνω λοιπόν κάτι έξω, που έχει στη Μικρά Ασία ο ίδιος αυτός ανήρ, ο οποίος πρόλαβε τα ατόματα του, ήταν αυσύριος πατριωτισμού, όλοι πάνω στον Πλαστήρα και του λένε: «Στρατηγέ μου, που έβαλες μέσα εκεί είναι άνθρωπο, όπως μιλούσε τα θεσενική γλώσσα, την ατόφια ελληνική γλώσσα, ό,τι που μιλούσε λέγει αυτός, άνθρωπος, με εγώ ρε, με την πίστη του Χριστού λέγει «πήγα μέχρι τη Σόφια και την Άγκυρα και πέρασα το Σαγγάριο», και αυτός ήταν άνθρωπος που προτέραδε από εκεί μέσα τον Έντερος γιατί πίστευε στον Θεό εκείνος και όπως επίστευαν όλα τα ηρωικά παιδιά της Ελλάδας που αγωνίστηκαν υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Και τώρα πάλι κατορθώνει να εισβάλλει στο Υπουργείο της Παιδείας, επικεφαλής της ελληνικής εκπαίδευσης. Και όταν τους λες, λέει, είπα: «Ναι, θα πω κάτι το οποίο θα σε προκαλέσω να μην παρεξηγήσεις».

Δεν παρεξηγήσετε. Θα διαβάσετε στις εφημερίδες ότι η κυβέρνηση προ ημερών απέλυσε, μέσα από τις βίσκες, απέλυσε έναν αντιδήμαρχο που εξέλεξε ο λαός. Επί τούτω λέγω γιατί: γιατί τέλος πάντων δεν συμπεριφέρθηκε ευγενώς στους Αμερικάνους. Προσέξτε, δεν είμαι εξ εκείνων οι οποίοι θέλουν να κηρύξουν μίσος εναντίον της Αμερικής, διότι και αυτή η σημερά σκληρά στο έκρος μας, ασχέτως της τελευταίας εσφάσης συμπεριφοράς που δείχνει όχι ο Αμερικανικός λαός, αλλά αυτοί που διοικούν τα υπουργεία των Εξωτερικών.

Και εξωτερικώς, ο αμερικανικός λαός ευεργέτησε τον ταλαίπωρο ελληνικό λαό. Δεν είμαστε αχάριστοι προς τη χώρα αυτήν για τη βοήθεια που μας προσέφερε. Δεν θα κηρύξουμε λοιπόν πόλεμο, αλλά το αναφέρω ως παράδειγμα και λέγω: «Μα τέλος πάντων, τέλος πάντων, όσο σύμμαχος και αν είναι,

Όσο μεγάλο ο ίθρος και να είναι, επιτέλους αφήστε τον άνθρωπο να εκφράσει και αυτός τα αισθήματά του και να μην εξετάζει τους λόγους να κάνει τούμπες μπροστά στον άνθρωπο των Αμερικάνων. Δικαίωμά του είναι. Ού προσήνυσης ανθρώπους, κάνε πωμίδας, κάνε στέμματα, κάνε ό,τι να είναι. Δικαίωμά του ήταν. Και ο άνθρωπος πήρε και έκανε τούμπα στον άνθρωπο εκεί των Αμερικάνων, κατάλαβε; Και λοιπόν αμέσως συνεδρίασε όλο το υπουργείο και λοιπόν αμέσως τον απέλυσε τον άνθρωπο. Αλλά οι Αμερικανοί δεν είναι εδώ, δεν είναι εδώ στους Αμερικανούς, δεν είναι εδώ. Αλλά όταν λοιπόν βρίζονται οι Αμερικανοί, απολύουν τον αντιδήμαρχο, και όταν βρίζεται ο Θεός, δεν τον απολύουν τον άλλο, ο άνθρωπος αμαρτωρό.

μεγάλη Αμερική, μεγάλη Αγγλία, μεγάλη Ειμένη, μικρός ο Χριστός, μικρά η Παναγιά, μικρά τα πάντα;»

Αυτόν δεν τον αφήνεις, διότι βρίσκεται ο Χριστός! Πού μιλάω, ρε χριστιανοί μου; Σε πέτρες, σε καρδιές, σε αισθήματα; Πού μιλάω; Δεν υπάρχει μέσα πίστη, δεν υπάρχει ενθουσιασμός. Λατράσαμε τα είδωλα, λατράσαμε τους συμμάχους, λατράσαμε. Θα πληρώσουμε τόκον και επιτόκιο την πίστη μας. Μην πεποίθατε επ' άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Και όταν λοιπόν σε αυτούς τους μεγάλους πεις, πεις, μα τέλος πάντων, τι θα σου πούνε; Φιλοσοφία κάνει ο άνθρωπος, μπράβο, φιλοσοφία.

Φιλοσοφία κάνει ο άνθρωπος, φιλοσοφεί ο άνθρωπος, φιλοσοφεί ο άνθρωπος, και θα υψώσουν τους ώμους τους και θα πουν: «Αυτό δεν είναι τίποτα, ασχοληθείτε με τίποτα άλλο», δηλαδή εκφράζουν και αυτοί το πνεύμα της διαφθοράς του ρωσικού λαού, του λαού, ναι, προ του 1917, όταν έλεγαν στους ελέγχους του Ιωάννου Κρονστάνδη. Κι εγώ, μα καλά, οι άλλοι πολιτικοί είναι, μα καλά, έχουν άλλα συμφέροντα να αρέσουν στους αθέους και απίστους. Έλα εδώ εσύ, μακαριότατε, έλα εσύ, σεπτή Αγία Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας, εσύ αυτό επαγγέλλεσαι, μόνη σου έπρεπε αμέσως να ανακαλύψεις και να σπεύσεις να αποκηρύξεις τα συγγράμματα αυτά.

Ποιας αυτά, ποιοι ποτάμους, απολύτως τύπος, και έπρεπε να προσεχθούν τα παιδιά της Ελλάδος, τα νέα βλαστάρια, οι νέοι θεολόγοι μας, οι λαϊκοί θεολόγοι μας. Δεν τους λέγω αδιορίστους. Όχι, όχι. Εμάθα και μου λέγω, υπάρχουν μέσα στην Αθήνα θεολόγοι που πλένουν πιάτα, υπάρχουν θεολόγοι που σκουπίζουν, υπάρχουν θεολόγοι που είναι μέσα στις τελεχωρίες πράκτορες. Δεν τους σκέφτεται κανείς, διότι είχαν το ατύχημα και την πλακία στον Οικοστόνα των Αετονίκητων να σπουδάσουν την Ελλάδα επιστήμη. Κανείς δεν το σκέφτεται. Δεν τη λέω αλληλεγγύηση. Όχι. Είναι παιδιά ηρωικά. Και έπρεπε να σηκωθούν τα παιδιά αυτά, τα ηρωικά παιδιά της Ελλάδας. Είναι η θεωρία.

Και οι θεολόγοι μας, τους ισχυρούς της ημέρας, και να λείπουν, κύριοι, δεν επιτρέπεται επάνω στην κορυφή του έθνους άνθρωπος ο οποίος βρίζει κατά Χριστού τα πάντα.

Και η Σύνοδος; Σύνοδος, τι κάνει η Σύνοδος; Σύνοδος τι κάνει; Σύνοδος είναι σκεπτική, συλλογίζεται. Αυτά λέγω εγώ, διότι πρέπει να δώσω μια εξήγηση. Δεν είναι πολιτικό το θέμα, όχι, για να θυμούνται πολύ καλά.

Αλλά ο ίδιος εγώ ερωμάνατος ανέβηκα τα σικαλιά της Σερασινόδου και υπέβαλα δύο μηνήσεις. Όταν η προηγουμένη κυβέρνηση ήρθε στις ημέρες της δόξης της, ετόλμησα εγώ μικρός να υποβάλω μήνυση εναντίον του Πρωθυπουργού της χώρας, του Θεού, διότι ευλάφθημοι τον θά'χουν.

Και ετόλμησα ακόμα να υποβάλω μήνυση εναντίον του μακαρίτου βασιλέως Παύλου, διότι εκεί ήταν πανθεϊσμός. Είμαστε μέσα εις τα χορδούν ο παππούς, αδιαφόρησαν τελείως και είχαν το θάρρος να πάνε στον Πρωθυπουργό εκεί να πούνε: «Δεν σου επιτρέπω να βλασφημείς» και είχαν το θάρρος να βγουν στ' ανάστρα να πούνε στην Φρειδερίκη και στον Παύλο: «Δεν σας επιτρέπω να μου λέτε πανθεϊσμός, γιατί πανθεϊσμός είναι σατανισμός».

Όπως ελέγξαμε τον βασιλιά Παύλο, όπως ελέγξαμε τον Θεό των Δημιουργών, έχουμε δικαίωμα υπέρ όλων των κομμάτων και υπέρ όλων των τεχνολογίας να ελέγξουμε την αθεΐα και απιστία των συγχρόνων μας.

Ω, κι αν ζούσατε! Ω, Χρυσόστομε και Βασίλειε! Ω, πατέρες της Εκκλησίας! Αν μπορούσαν να αναστηθούν σήμερα από τους τάφους τους ο Μέγας Βασίλειος και ο Μέγας Αθανάσιος, τι θα έκαναν!

Αυτά που είπε ο Άριος είναι πολύ μικρά, τα οποία αυτοί κηρύσσουν μεγαλοστόμως και με όλη την κυνικότητά τους, οι σημερινοί άθεοι και άπιστοι. Και ο μεν, ο μεν, ο Βασίλειος, οι πατέρες της Εκκλησίας θα έλεγαν, τι θα έλεγαν; «Άθεε Άρειε!» Και εμείς έχουμε δικαίωμα να πούμε και «Παπανούτσο, ανάθεμα!» Και θα επιτρέψουμε να ζει και να κυματίζει η λίγη σημαία;

Θα γνωριστούμε εδώ μέσα στην Αθήνα.

Ήταν επί τας. Τι θα πράξει η Αγία Ιερά Σύνοδος; Δεν ξέρω τι θα πράξει. Εκείνο που ξέρω είναι το εξής: Θα μιλήσω πάλι με παράδειγμα, θα φύγω, δεν ξέρω αν ζήσετε σήμερας μας. Προ 10 χρόνια ζούσε ένας παλιόγερος, 90 χρονών, που πήρε μια 25 χρονών.

Κάτω στη Ρουμανία ήταν αυτός, διανοούμενος, Σαντοβιάνο λέγεται αυτός, στη Ρουμανία, στο Ιάσιο. Ιάσιο. Όσοι είναι ναυτικοί θα έχουν πάει στο Ιάσιο, προς τα μέρη αυτά που ήταν κάποτε ακμάζοντα ελληνικά κέντρα αυτά.

Λοιπόν, στο Ιάσιο εκεί ήταν αυτός ο παλιόγερος 90 χρονών, ο οποίος πήρε μια νεαρά Ρουμανίδα και ο οποίος ήταν τέρας μαθήσεως. Είχε σπουδάσει την Ευρώπη στην Γερμανία Καλλιώρα Παπανούτσος. Ήξερε γλώσσες πολλές Καλλιώρα Παπανούτσος.

Λοιπόν, ήξερε, έγραψε βιβλία πολλά, καλύτερα από τον Παπανούτσο. Ήτανε και μασόνος αυτός, δεν ξέρω για την αφεντιά του, ήταν και μασόνος και στα τελευταία έγραψε. Έγραψε συγγράμματα μέσα στα οποία το φίδι αυτό, προτιμότερο να σε δαγκώσει φίδι παρά να σε δαγκώσει άθεος.

Λοιπόν, το φίδι αυτό της απιστίας, Σαντοβιάνος Ρουμάνος, έγραψε βιβλία και έχυσε με τέχνη, με μαεστρία, το φαρμάκι μέσα στις καρδιές της νεολαίας της Ρουμανίας.

Τι νομίζετε; Η ιεραρχία, 25 δεσποτάδες που ήταν στην Ρουμανία, τον αφόρισαν; Ένας μάλιστα δεσπότης, ο Ιασίου, πήρε τα συγγράμματά του, τα έδειξε μέσα στο ποίμνιό του και τα συνέστησε να τα διαβάσει το ποίμνιο.

και τα έβαλαν και απ' έξω από τον Άρθικα της Εκκλησίας Ναπολιούτη. Α, έτσι είναι! Κανείς στη Ρωμανία, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Δια τα συγγράμματα του Σαντοβιάνου, του χρονολύρου αυτού, ο οποίος εξύβρισε τους Αγίους και τους Οσίους της πίστεώς μας.

Κανείς, κανείς όχι, ο Χριστέ! Αυτή η Παλαιά Διαθήκη, όταν μέσα στο Ισραήλ, το παλιό Ισραήλ, δεν βρέθηκαν άντρες, ανέστησε ο Θεός και ανέδειξε Δεββώρα, γιατί ο μεν άνδρας Δεββώρα εκεί εβασίλευσε, γιατί ο μεν άνδρας στην Ρουμανία Δεββώρα προς την αστεία βορά.

Μια μοναχή αγράμματη, μια μοναχή που ασκήτευε έξω από το Ιάσιο, σε ένα ασκητήριο μέσα, δεν υπέφερε την ύβριν αυτή εναντίον της πίστεώς της και ενώ σιωπούσαν καθηγηταί, και ενώ σιωπούσαν δεσποτάδες, αυτή παρουσιάστηκε ως Δεββώρα του χριστιανισμού και ξεσηκώθηκε και τι έκανε; Επήρε τα συγγράμματα του Σαντοβιάνου, του σατανικού του συγγραφέως, τα πήρε στην αυλή του μοναστηριού και φώναξε τις καλόγριες όλες, έκανε τον Τίμ.

όπως σκάβεις ένα ρούχο που είναι γεμάτο μικρόβια, όπως σκάβεις καπονημένες Σε όλα τα συγγράμματα του Σαντοβιάνου και κατόπιν τη στάχτη που έμενε, την πήρε τη στάχτη η αγία αυτή μοναχή του Ιασίου. Την πήρε τη στάχτη, την έβαλε σε κουτάκια-κουτάκια, 20 δεσποτάδες είχε αυτή η Ρωμανία, που είναι διπλάσια από εμάς, εμείς έχουμε 80 δεσποτάδες, αυτοί έχουν 20.

Λοιπόν, είχα 20 λεσποτάδες, είχε η Ρωμανία τότε, και έβαλε 20 πακετάκια, έβαλε μέσα τις τακτοί από τα εμνοία του σατανικού συγγραφέου Σατωβιά. Και όταν τα έκανε πακετάκια με τη σκόνη αυτή των συγγραμμάτων, με τις στάχτες, έγραψε μέσα μια σημείωση: Αρχιερείς του 20ού αιώνα, πάρτε τη στάχτη αυτή που είναι μέσα να τη ρίψετε επάνω στα μαλλιά σας και να κλάψετε και να πενθήσετε γιατί φανήκατε αδιάφοροι και προδότες πίστεως και κάτι άλλο.

Εάν δεν μετανοήσετε, εάν δεν κλάψετε, εάν δεν κλάψετε, αυτή η στάχτη, Χριστέ μου, Παναγία Τριάς και Παναγία μου, αυτή η στάχτη που είναι μέσα στα πακετάκια αυτά, στάχτη από τα συγγράμματα, Αυτή η στάχτη, κάθε μόριο της στάχτης, όσα μόρια έχει η στάχτη, θα γίνουν αυτοπολέκια, θα πέφτει η κεφάλιση Αυτή η μοναχή του Ιασίου, εναντίον των συγγραμμάτων της Θεοτοδιάκης.

Κάτι παρόμοιο, αδελφοί μου, θα πράξουμε εδώ. Είμαι βέβαιος ότι η Ρασίνο δώσε τα σαβγάλια από μας Ίσως, στη μύτη του λέω, η ιεραρχία των προνομητικών θα μαζευτιάρει τους αναξίους αυτούς

Αλλά η ιεραρχία της Εκκλησίας Ελλάδας, η οποία περιμένει τα ψητά και ψητά ονομάζοντας τα μεταδετάκης, τα μεταδετάκης, η οποία περιμένει πως από μικρές μητροπόλεις να πάνε, να είστε βέβαιοι ότι δεν έκλεισαν ακόμα. Θα τον καλύψουν, όπως εκάλυψε όλους τους αθέους και απίστους. Διότι να έχουν μέσα στέλεστα, το είπα, δεν έχουν μέσα. Και θα σηκωθεί η Δεββώρα. Δεββώρα δεν είναι ο ελληνικός λαός. Δεββώρα είστε εσείς οι γυναίκες που πιστεύετε περισσότερο από τους άντρες. Δεββώρα είναι όλη η νικηπυρή και θα γίνει Δεββώρα η Ελλάδα και θα σηκωθεί. Και θα πιάσουμε αυτά τα συγγράμματα τα οποία εμείς διαβάζουμε.

Τα συγγράμματα είναι δέκα, τέτοια συγγράμματα. Θα πάμε στην πλατεία του Συντάγματος, θα πάμε στη Μητρόπολη και θα βάλουμε φωτιά στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

ΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙΟΙ

Και θα τα κάνουμε σκόνη, θα κάνουμε πακετάκια, 70 δεσποτάδες είναι, 70 πακετάκια θα στείλουμε στον καθένα. Και θα γράψουμε και εμείς ότι αγαπηθαβόρα του Ιαθή. Δεν υποφέρεται πλέον η κατάσταση, δεν υποφέρεται πλέον αυτή η κατάσταση.

Απόψε εδώ στην Αθήνα αυτή η συγκέντρωση. Τι θα πράξουν, τι θα πράξει ο μακαριότητας, τι θα πράξουν οι δικοί τους δουλειά. Ε, Χριστιανός, ε, Κύριε Ραν, υποχρέω και δεν θα άφησαμε χιλιάδες μέρες για την πίστη του Πατέρα μας Και μας αφήσανε εδώ μέσα για να μαρτυρούμε ή μην έφτασε η εποχή, αδελφοί μου, ότι μακάρι...

Στην εποχή, ναι, είπα, θα έρθει η εποχή απιστίας.

...απιστίας, πρώτοι μακάρι οι μη έχοντες αυτιά να με ακούν, πρώτοι μάτρο, να είχε κανείς αυτιά, να ακούει έναν Καζαντά, να ακούει έναν Παπανού, να ακούει τους Αδέος, πρώτοι μάτρο, να είχαμε μάτια, να βλέπουμε αυτά τα όχιλα, τις οποίες μακάρι λέει η προφητεία, οι αντισχερείς εκείνες, οι μη έχοντες οφθαλμούς και οι μη έχοντες ώτα, για να βλέπουμε, αλλά έχουμε ώτα και έχουμε οφθαλμούς και έχουμε καρδιά και έχουμε αριστήματα και έχουμε πίστη και θα δεμάρτει οι δόμενοι. Όχι. Δεν θα αφήσουμε την κατάσταση να διαφύγει από τα σχήματά μας. Εμείς, από τα σχήματα δικά μας, δεν θα φύγει η λέξη «Δεν είναι τίποτα».

Δεν θα βγει η λέξη, δεν θα πούμε ποτέ Νιτσεβό, Ρώσοι δεν είμαι εδώ, γράψω οι λίλοι ολόκληρο και στη Βασίλισσα και στο Μαχαρήν και δεξιά και αριστερά και στους δεξιούς και στους αριστερούς και στους μαύρους και στους κόκκινες, Νιτσεβό, κάντε Νιτσεβό αυτά, το Νιτσεβό επικρατήσει, αν το Νιτσεβό αυτό επικρατήσει,

Από τα επικρατούν στην ανάγκη μας, μικρός εγώ και ελάχιστος προφητεύω, προφητεύω, προφητεύω. Ας αποθάνομαι κι εμείς όπως ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, δέκα χρόνια πάνω από τον Ιωάννη, προφητεύω.

Φίελα, Εθνωρά, σε όσα Αρχιεπισκόπου, σε όσα τη γη, θα κρίσουν η Εκκλησία μας, θα επικρατήσουν, αλλά όχι στη γη των Πατέρων μας, στην αναπτυγή.

Αλλά αυτή η ζήτηση, η ζήτηση του κοινού μας, δεν θα μπούμε να είναι εγώ. Όχι εγώ. Όλοι μαζί. Εμείς θα έχουμε όχι το εγώ. Θα έχουμε ανοίξει.

Ανοίξτε το στίχο, εμείς αυτό είμαστε, που είπε ο Απόστολος Παύλος, όχι Παπανούτσος, που τον εγκωμιάζει η κυρία Βλάχου, η κυρία Βλάχου τον εγκωμιάζει σήμερα. Όχι λοιπόν Παπανούτσος φιλόσοφος και λοιπά, ψευτοφιλόσοφος, όχι φιλόσοφος πανεπιστημίου, όχι καταμερικός, όχι αρχιεπίσκοπος, όχι πατριάρχης και άγγελος.

Κι αν μας κηρύξει άλλο Ευαγγέλιο από το κύμα των Αγίων Νικόλαων και των Πατέρων της Εκκλησίας. Αγία Γραφή, Ανάληψη, Αποκάλυψη, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευχή. Θα αντιμετωπίσω μεγάλη συμμετοχή και θα κάνουμε πορεία με αυτούς οι αστροί. Με τη βοήθεια του Θεού θα αναζητούμε τα άλλα σωματεία, θα αντιμετωπινώσουμε μεταξύ μας και θα κάνουμε πορεία με αυτούς! Όχι Πατριάρχης και Άγγελος από το ουράνι ανάχθει και μας κηρύξει άλλο Ευαγγέλιο από το Ευαγγέλιο του Χριστού όλες αυτές, Καζαντάκη, Παπανούχο και ΣΥΑ ΑΝΑΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑΝΤΑ� Υπότιτλοι AUTHORWAVE Μη στην οικογένεια με απίστους οικογενειάκας. Θα δώσετε μάχη παντού όπως θέτεστε. Όπως κηρύξαμε να εμείς, θα κηρύξετε και εσείς. Ο καθένας από εσάς θα σκορπίσει την πόλη των Αθηνών. Και θα κηρύξει οι Ιησούνες τα πρωμένα. Θεού δύναμη και δε ουσοβία. Θα είστε όλοι μαχητές. Όλοι θα είστε πέτοιμοι. Με τη βοήθεια του Θεού θα μαζεί με τα άλλα σωματεία. Ευχαριστώ. Υπότιτλοι AUTHORWAVE