Η θεραπεία του τυφλού και το θάρρος μπροστά στην κατηγορία

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Once again, beloved brothers and fathers, beloved listeners, men and women, the Lord has counted us worthy to meet on a day like this. Let us thank the Lord, risen from the dead, for giving us another opportunity to preach the Word of God.

I heard someone here asking whether we would have sermons after Pascha. That thirst is blessed, provided it is accompanied by putting the Word of God into practice. May it be so tonight through something more than my own ability, for, as I have told you, I am no orator.

May it be the Holy Spirit, and not my ability or eloquence, who enlightens both the preacher and his dear listeners tonight, so that we leave this hall with warmer hearts and a greater resolve to act for the glory of the Lord.

Tonight’s subject is a crime that must be punished. Isn’t that so? Don’t you all agree? Yet I do not agree. I do not agree. How can a crime be committed and someone object to its punishment?

But let us see. A crime has been committed somewhere, and it must be punished. What else can we say, my brothers and sisters?

In these recent years, these dreadful postwar years,

one woman grabs an electric clothes iron and crushes her lover’s head. Another strangles her own child, tears it from her womb, and throws it in the rubbish or puts it in a suitcase.

Another goes down to the shore and drowns her child in the waves. In another unheard-of case, someone puts agricultural poison into the food and poisons an entire family, one, two, three people.

Crime upon crime, heaps of crimes.

Once, a single crime would shake everyone’s moral and religious conscience. Now even monstrous crimes no longer surprise us.

Crimes. Each morning you are afraid to face the day, because it drips with filth and blood.

But, my brothers and sisters, I am not going to speak about any of those crimes. They happen in the capital and, sadly, in the countryside too, which until now was more innocent. I will not take one of these many crimes as my subject, though we could examine them from psychological, social, and preaching perspectives.

I am going to speak to you about another ‘crime’: something the Gospel does not call a crime, and neither do criminal justice or the incorruptible conscience of any person.

A crime for a young woman to live a life of chastity! Her father will threaten her with a revolver. Yes, parents can be so cruel. A crime for a young man to spread his wings, fly like an angel, and go into the depths of the desert to live as an ascetic! He will be in danger, and so will those close to him. Even the fathers around him will be pursued. He may find safety on the Holy Mountain, but what of us here?

Today, the person who lives by the Gospel is treated as a criminal. Virtue is under persecution, my dear friends; virtue is under persecution. We live in the devil’s age, in the devil’s kingdom. The people have a saying, do not laugh when I tell you. The devil has proverbs too, not just Solomon. His proverbs have found their way onto people’s lips. Listen to one of them.

You could say it without mincing words: ‘In the devil’s village, never do anyone a good turn.’

‘They’ll hang you,’ the people say. In the devil’s village, they will hang you for it. And there is a danger that our Orthodox kingdom, for all its sermons and ceremonies, may become a village of the devil.

In that village of the devil, anyone who speaks out will be ostracized. At the very least, people will say, ‘He has lost his mind.’ There was someone here in Athens who spoke a few truths. The story goes that the government gathered at night and asked, ‘What shall we do with him? He is a professor and a learned man.’ So the next day the newspapers came out with a story about that professor.

They called him mad. You see? In this society, you are branded insane, unbalanced, backward, or old-fashioned. The devil’s vocabulary has plenty more names. Yes, in the devil’s village you can expect to be hanged, persecuted, ostracized, or given a cross to bear. That is how it is. ‘All who desire to live godly in Christ Jesus will suffer persecution.’ But perhaps these few words are not enough for you; perhaps you want more. I am growing old and cannot do what I once did. In Mesolongi I used to hold an audience for two or three hours. The years pass, though, and I struggle now. Still, we will go on. Is this enough so far? These days the younger preachers say, ‘Listen to my sermon: it is all theory, and…’

A show can run for two hours, even three, he says. We can go at nine and come out at midnight. Yes, people will go to that. But if my sermon lasts more than ten minutes, he times it with his watch, he says, “I’ll report you to the police.” Do you see?

Very well, let us go to the police. The devil’s service can last four hours at the cinema, and people can spend five hours here and there talking politics. We have become a people obsessed with politics; we have surpassed our ancient ancestors in that. In the devil’s village, in an age of corruption, decay, and the collapse of ideals, anyone who speaks the truth or acts justly is unwelcome. That society cannot bear such a person.

Think of ancient Athens, four hundred years before Christ. I have said this before, and I will say it again: there were Christians before Christ, just as there are idolaters after Christ. Many of our brothers and sisters still live like idolaters, though Christ has come.

But we must show, Father Eusebius, what our Baptism means, what our Liturgies mean, and what we mean when we sing, “Christ is risen.” Why do we sing it? Because Christ has trampled down death by death. If death has been defeated, why do you weep? Why do you weep?

When you shut yourself away, dress in black, and mourn as though death had the final word, you act like an idolater. Over the graves we proclaim, “Christ is risen!” Death is no longer the end. It is a bridge across which we pass into life, if we believe these things. Whether we truly believe them is another matter.

Now, there was a just man here in Athens. A just man, do you hear? They entrusted him with authority and wealth.

When the barbarians came here, they left their riches behind. Our homeland has always faced invaders from east and west; such has been its lot. It stands as an outpost in this world.

The invaders were driven back and hurried to their ships. On the shore they left behind bracelets, gold and silver ornaments, luxurious beds, the finest things of their day. They left everything.

And who was set to guard that treasure? Aristides. If it had been some Greek of our own day, he would have brought cars through the night and emptied the whole plain. Emptied it! He might even have called himself a righteous Christian.

After clearing the plain, he would have spent the night carrying the goods off in cars, scattering them here and there. Then in the morning he would have gone to the Church and made the sign of the Cross.

“Most Holy Theotokos, thank you for helping me steal, and steal, and steal!” My fellow Christians, I could bow before a man like Aristides a thousand times over. We have devoured the state and torn it apart; there is nothing left. And those waiting outside only long to seize power and have their own turn. But Aristides, did he touch anything? He took nothing. He kept watch and died poor. His daughters had no dowries with which to marry.

He died poor. He did not even have enough to pay for his funeral. Yet one day the Athenians gathered and voted to condemn him to exile. A man from the countryside approached Aristides without knowing who he was.

“Would you write his name for me on this potsherd?” the man asked. Aristides said, “What are you saying? Whose name do you want written?” The man still did not recognize him.

“Aristides. Let us send him away, exile him from Athens,” the countryman said. “But what wrong has he done?” Aristides asked. “None,” the man replied. “He has done good. I am just tired of hearing everyone call him ‘the Just.’ Let him be gone.”

Do you see? That is how Aristides was ostracized. Then there was Socrates, a difficult man perhaps, but an honest one, who kept protesting the corruption of those in power.

They gave him hemlock. Why? Because he too spoke a few truths. Now, my dear friends, let us leave Athens and go to Jerusalem, where the event at the heart of tonight’s sermon took place, another supposed crime.

Yes, a “crime” in Jerusalem. What was it? At a crossroads sat a beggar, poor and dressed in rags. Someone brought him there in the morning and took him home at night. He would stretch out his hand and plead for alms in a mournful voice, while Roman and Jewish coins of the time fell into his bowl.

One day someone stopped before him. Oh, blessed moment! Thousands, even millions of people may pass before you, kings, princes, rulers, and dignitaries whom crowds struggle to catch a glimpse of. But what matters is who stops before you in your life. An unknown man stopped before this beggar. Who was he? To the beggar, a complete stranger. He heard the man’s footsteps stop and waited.

He expected to hear a coin fall into his bowl. Blind people can tell by touch whether a coin is silver or gold and what it is worth, and they thank the giver accordingly. He waited for something. But this stranger had no money in his hands. Unlike some who claim to represent him today, wearing ornaments and signs of worldly rank, he did not have a single coin in his pocket.

For, as one of the writers of the life of the Lord Jesus Christ tells us, Christ, there, I have said his name, had no drachma in his pocket, no coin at all. He had nothing.

Christ never handled money. There is great meaning in the fact that He never held coins in His hands. Money may be a necessary evil in the society we live in, but in the end it is the devil’s dung. The devil’s dung!

I would rather you kept five or six shovelfuls of manure at home and filled your chests with it. At least you could spread it on the ground and grow something good and fruitful. That would be better than filling your yard with what I call the devil’s dung.

So He had no money in His hands. Yet He had a power infinitely greater than any material power. There before the blind man stood an ocean of love, mercy, and care.

His glory is eternal. And how beautifully today’s doxastikon sings of Him! If you went to Matins and heard it, you heard these words:

“Who can tell of Your mighty works, O Christ, and who can recount the multitude of Your miracles?” That day, then, He worked His miracle. The Creator of all bent down in the simplest way. He spat on the ground and made mud with His saliva. And Christ’s saliva has the power to work miracles.

He made real mud with His saliva and anointed the blind man’s eyes. Then He said to him, “My child, go and wash in the pool, where the clear water flows.”

And what did the man do? He obeyed Christ’s command at once. He went, washed, and soon returned able to see. It was a miracle, a miracle! Christ worked tremendous miracles. But this one is remarkable for this reason: in His other miracles of healing, He restored a part of the human body that had been afflicted by disease.

Here, though, He was doing more than healing a disease. Pay attention to the Gospel: here there was creation out of nothing. This man had no eyes. There are cases like that.

In a village near Grevena, I saw a mother holding a little child. “Ah, Father,” she said to me, “because of our sins.” And indeed, the child had been born that way because of sins.

The Kingdom of Heaven! The child had been born that way because of sins. What sights our eyes must see! Be sure of this: you will pay for it, with interest. Fathers, and you young men who go about as you please, take care, lest the day come when you weep over your child and burn with anguish as you look at your own child. Guard your chastity and purity. The germ of that accursed disease strikes the nerves, the brain, and the heart. It can live on for twenty years, he says, and show itself in your children and grandchildren. What a curse! What a curse! What has that angelic young woman done to deserve such sorrow, holding her child in her arms?

So there, in the Grevena region, was a young woman like the lilies of the field. She was married and held a little child. “Father,” she said, “my child isn’t simply blind. The child has no eyes at all. There is only a covering of skin.”

That, then, is the kind of case I mean. There was no eyeball there at all, nothing inside the socket. So the healing of the blind man, the miracle we celebrate today, was a creation out of nothing.

Yes, this miracle was a small creation, a picture in miniature of the great creation of the universe. God created the whole universe out of nothing: the plants, the animals, everything. In the same way, through this symbolic act, He created the two eyeballs there. He made eyes. Do you hear? He made eyes! And what has science managed to do? I’ll tell you. As the doctors say, science has advanced to the point where it can take an eye from someone who has just died.

As soon as the person has breathed his last, the doctor takes an eye from its socket while it is still fresh, with its nerves, and transplants it into someone else. Even that, he says, comes with difficulties.

Scientists marvel at that. But can they make an eye? Last year, a singer who had earned millions in the opera lost his sight. Now he is offering ten million francs for an eye. And a poor man was found willing to sell one of his eyes. What has our country come to, that Greeks would sell their own eyes?

A poor man living by the coast was found willing to sell one eye for ten million francs, so that it could be transplanted into the singer.

Science advances and, he says, has reached the point of transplanting a living eye into another person’s eye socket. But it has not made an eye. It has no factory that can make eyes. I have no time to speak of everything in the human body. All its parts are remarkable, but consider the brain and the eye. As the sun is to the sky, so the eye is to the human being. The eye itself is a wonder. That one eye is enough to show you that the Lord exists, that God exists.

Young man, you who do not believe in God, I cannot go through every argument with you. But if you can convince me that you sow a field and cameras grow from it, if you can convince me that cameras sprout from the earth, then you can convince me that eyes sprouted by chance.

Suppose you told me, “You know, cameras grow in a field down by Kolokoni.” But making a camera takes work. And even the best camera is an imperfect instrument compared with the eye.

A camera is only a limited copy of the natural eye. You marvel at human science for making one. Will you not marvel at God for making the eye? How blind we are!

So his eyes were opened, and he saw. What a wondrous sight must have met him!

What a blessing it was! First, a blind man who had depended on others no longer had to do so. The very next day he could pick up a hoe, go into the fields, and work. By healing him, the Lord also served the community. He took someone who could not work and made him a respected, working member of society. It was a blessing all around.

As soon as the news spread, people said, ‘Have you heard? Christ came here! That blind man who sat at the crossroads for twenty years, the one we all knew, he has been healed! He can see! He can see!’ Everyone heard about it. Then the scribes and Pharisees gathered and cried, ‘A crime! A crime!’

Why? They began searching the law for something to use against him. Do you know what laws are like? They are a double-edged knife. In the hands of good, wise, and just judges, they are a means of serving society.

But when they fall into the hands of a judge bent on injustice, he searches through the law. He knows it well and can point you to a particular clause.

‘This clause here,’ he says. Yes, that clause. They handle it like a potter who puts the handle wherever he wants it. Do you see? ‘This clause says such and such. Lock that man up.’ And off he goes to prison.

That does not mean every judge is at fault, and this is not the only failing of our system of justice. There are many others. I wonder about it; truly, I do. If I were appointed a judge, I would not take the position. First of all, because I am a sinner.

And second, because conditions in our society today make justice difficult. Even the most honorable judge or prosecutor faces a fearful moment when he takes his seat to judge, for the responsibility is great. Look at the many laws we have. Can we even call it a sound body of law?

Is there a lawyer here among you? Do any lawyers gather here? They do not come here, nor do doctors. Perhaps that gives us some peace and quiet, eh? Now listen: our legislation is not founded on Christian law. It is founded on Roman law.

If God wills and I give another talk, I will show you that the laws of Greece, an Orthodox kingdom, rest on Roman law rather than Christian law.

What can a judge do when that is what his law books tell him? We must set those books aside and build an Orthodox kingdom in the full meaning of the word, in all its greatness and consistency with the faith.

We criticize the Soviets, but they have their own Soviet law and are consistent with it. We call ourselves Christian, yet our law rests on Roman law. However highly Roman law may be praised, it is not the law of the Kingdom in which Jesus reigns.

The judges in this case were like that. They gathered and declared, ‘A crime has been committed!’ Why? What was their basis? They searched the law and found a clause.

Somewhere, in a clause of their own devising, it said that every kind of work was forbidden on the Sabbath. Now follow their twisted reasoning: ‘A miracle is work.’ Imagine that, a miracle is work! ‘Therefore,’ they said, ‘the miracle is forbidden.’

It happened on the Sabbath, you see. They paid no attention to the miracle itself. All they saw was that it had happened on the Sabbath; therefore, the man who performed it was a criminal and must stand trial.

And so, in Jerusalem, that great city where the scribes, Pharisees, and hypocrites held sway, they treated Jesus Christ as a criminal. Yet nothing we say can do justice to His greatness.

There are things no tongue can express, not the tongue of an unworthy hieromonk like me, nor even the most eloquent tongue. What human mind can grasp Christ? He was an ocean of love and spent His whole life doing good. They placed an inscription over His Cross: ‘Jesus of Nazareth, King of the Jews.’ But another inscription would have said: ‘King of the universe, who spent His life doing good,’ scattering light through this darkened humanity.

And now these men come forward, these petty, unworthy men, and form a court against Him. They try Him in His absence. They do not yet dare to seize Him, though the time will come. This is, in a way, a warning of the end that awaits Him.

So the scribes and Pharisees set up their court, as we hear in the Gospel, and make Him the accused, though they will judge Him in His absence. Imagine the charge: ‘Jesus of Nazareth, accused because He healed a man.’

There is their ‘crime.’ I said a crime had been committed, and in the language of the devil, of the Pharisees, and of the demons, this healing is one. But in the language of the Gospel, in the language of heaven, it is a deed worthy of honor.

They brought him before the council. They had both a smaller council and a great one, but what kind of council this was is another matter. They asked him for a brief answer: “What do you know?” He said, “A man called Jesus made clay, anointed my eyes, and told me, ‘Go to the pool of Siloam and wash.’ So I went, washed, and received my sight.”

In a few words, that is the story of the miracle. He confirms that he had been blind, that Jesus Christ healed him, and the remarkable way the miracle took place.

But they were not satisfied. They looked at one another: “What shall we do now?” They had summoned him, and he knew how hostile they were. You know how such pressure works. I have seen even ordinary people shaken in those terrible years when violence ruled our country for a time. Before a court, you could feel the warning in the way they looked at you: “Say what we want you to say.”

That is what was happening here. The man knew they were hostile to Jesus, but he did not shape his answer to please them. He answered according to his conscience and out of gratitude to the One who had healed him.

That left them at a loss. He confirmed who he was and that he had been blind. He confirmed the miracle and even named the One who had shown him such mercy and love for mankind.

What were the president and the other members of this court to do now? God will reveal what happens in such courts on that day. Honor and glory to judges who judge according to conscience! But what awaits those who sacrifice justice to keep their seats of power and their reputation as judges?

On that day, everything hidden in human cases will come to light. That is where the true court will be. My brothers and sisters, when you suffer injustice in this world, take your case to the court of heaven. There, and only there, justice will be done by the righteous Judge, according to heavenly measures rather than human ones.

Even among those judges, a few could not accept the charge. A division arose among them. “How could a sinful man do such a thing?” some asked. Others insisted that He was a sinner. So the court was divided.

But the hostile side prevailed, and the court became united. The voices of the few who objected were drowned out, and there was agreement among the judges.

The president called for quiet in the room: now they were all in agreement. But, my brothers and sisters, there have always been people who listen to the voice of conscience, whatever it costs them. Think of Kolokotronis and the trial held against him. Across the centuries, some have been willing to sacrifice their position rather than betray what conscience tells them is right. Yet here the court fell silent and united against the truth.

My brothers and sisters, there is good harmony and there is bad harmony. Think of a husband and wife. I move from one thought to another because the words of the Gospel bring these thoughts to mind.

There can be good harmony in a home, and nothing is more beautiful. When husband and wife live in harmony, their home is like Paradise. Their harmony is good when they both stand on the Gospel. But what happens when the wife holds to the Gospel and the husband follows its opposite?

If the wife who holds to the Gospel can draw her husband toward it, so that he too begins to think according to the Gospel, that is a victory. That is good harmony.

But if the husband draws his wife away from the Gospel, they may agree with each other, yet their harmony is satanic. Women, choose even the division that comes from faithfulness in Christ. If the principles of the Gospel cause disagreement in your home, stand by them. Do not betray Christ simply to avoid displeasing your husband or wife.

So there was harmony in the court at last. The dispute among its members ended, but this was the devil’s kind of harmony. Then the president of the court turned at once to another question for the witness.

Amen. “Tell me,” he asked the witness, “what do you think of the man who healed you? Remember, He did it on the Sabbath.” What did the man think of Him? “He is a prophet,” he said: someone with gifts beyond ordinary human power. At the word “prophet,” the judges were dismayed. They wanted to treat Jesus as a criminal fit for condemnation.

A prophet? For centuries, they had seen no prophet among them. The gift of prophecy had seemed absent for generations. And now this man called Jesus a prophet! That was more than they could bear.

Here was the first witness speaking for the Lord Jesus Christ. So they called for the man’s parents. The two of them arrived. “Are you his parents?” they asked. “Yes,” they answered.

The court put three questions to them. They answered the first two, but the third was another matter. A clever judge can ask many questions and still avoid the one that reaches the heart of the case.

They answered the first two because those answers put them in no danger. “Is this your son?” “Yes, he is our son.” “Was he blind?” “Yes. We knew him as blind for all those years.”

The third question was: Who healed him? They knew. They could have cried, “A thousand times glory to God! It was Christ, Jesus of Nazareth, the Son of Mary!” But could they say that before the Pharisees? They were ordinary people, and confessing Christ there would come at a cost.

They knew, but when it came to the third question they said, “We do not know. Ask our son.” We might have expected the blind man’s parents to make the confession that, sadly, even Peter, the foremost, most ardent, and most devoted of the disciples, had failed to make.

“We do not know,” they said. “Ask him. He will tell you everything.” They passed the responsibility to their son. Their silence was telling. The facts were established: their son was the man in question, he had been blind, and someone had healed him. They could have named that person, but they did not, because they feared being put out of the synagogue. That meant complete loss of their civil and religious rights.

In plain terms, when they expelled someone, the council would gather and declare, “This Israelite is put out of the synagogue”, for ten days, twenty days, thirty days, two years, three years, or for life, according to the offense.

A silver trumpet would sound through the town, and someone would announce: “So-and-so, Abraham’s son, Isaac’s son, has been put out of the synagogue. Take notice! Take notice!”

They lived in fear of being put out of the synagogue. “What if I lose my livelihood, my food, everything? What if I have to leave Judea?” The authorities had agreed that anyone who confessed Christ would be put out of the synagogue. That was their first threat, and the parents gave no testimony. Now the blind man was called again.

There he is again, the man who had been blind, standing before the court. Come forward now.

This time they speak gently: “My child, take care. Be careful.” You know how such people speak. Their hands seem to drip with honey, but beneath that honey lies an abyss.

All the while, this is what is in their hearts. “Be careful, my child. You are before the court now. Give glory to God.” What did they mean by those words? Of course we must give glory to God. It is our duty.

Morning and noon, seven times a day, everywhere and in all things, we should bless the Lord and say, “Glory to God.” In earlier days, someone would drink a cup of water by the fountain and say, “Glory to God.” They would eat a piece of bread and say, “Glory to God.” Now people take even the food in their mouths for granted. We have become a generation of ungrateful people who think God is obliged to give them everything. In my pain and indignation, I could use words I ought not to use, even if you call me rude for it.

Call me what you will. I am not asking you for a certificate of good manners. Before my Lord, I will speak plainly, even harshly.

“Glory to God!” What sort of glory did they mean? They wanted him to say that the Lord Jesus Christ was a criminal. Then they would have said, “Well done, my child. Now you are telling the truth.” But they could not get those words out of his mouth.

They kept asking him, “How did it happen? How can you see?” He answered, “There is one thing I know: I can see.” How he could see was a mystery of mysteries. I wish those of you here who are educated, especially those trained in law, would read a sermon by Gregory the Theologian. He speaks about the Godhead and answers the person who asks, “How can there be the Holy Trinity, the Father, the Son, and the Holy Spirit? One plus one plus one makes three. How can you say they are one?” Gregory takes up that challenge and presses the unbeliever with question after question.

“How? How? How?” he asks. “Answer me, and then I will answer you about how the Holy Trinity is three persons. First answer the easier questions.” Gregory the Theologian puts question after question to them. I could put those same questions to you and ask whether anyone here can answer them.

Take the sun. Have we even settled every question about it? A lamp needs oil, and an oven needs wood. Yet the sun lights up millions upon millions. How does it shine? What is within it? An astronomer may devote himself to studying it and still be unable to look straight at it.

Think of the sun: you cannot even gaze steadily at this created thing. Stare at it without looking away, if you dare. It is as though the sun says, “You cannot look at me. I am an image of God, a picture of God.”

And you want to gaze upon Christ, the infinite Light who shone in the world? You want to look upon the Holy Trinity, upon the Godhead beyond our sight, beyond description and beyond our understanding? “How can I see?” the man says. “I do not know how it happened. I only know that I can see.” There is more to say about that question, but I will finish, because I can see you are tired.

Five more minutes. Now, let us come to the end.

The questioning was not over. They brought him back and kept turning the questions on him, this way and that. “Tell us again, my child,” they said. “Is this man not a sinner for doing this on the Sabbath?”

“I do not know,” he says. “You are the ones who judge such matters. I know one thing.” God does not hear sinners, that is, people who remain unrepentant. But he does hear those who repent.

Well, he says, I do not know about that. But who has ever heard of such a thing? Doctors have treated eyes, and saints have healed them. But to give sight to someone born without a functioning eye!

Nothing like that had ever happened, he says. What more can I tell you? Why do you keep asking me? Why question me like little children? Then he begins to speak with irony.

Here was an uneducated man, now making a mockery of their inquiry. “You have asked me once, twice, three times. Do you perhaps want to become his disciples too?” That struck them like a tile falling on their heads. “His disciples? We are disciples of Moses, the great Moses! Aren’t you ashamed? You were born entirely in sin, and you are teaching us?” They rose up and threw him out. He left abandoned by the council, by the religious leaders of his people, and by his parents. Here we may rightly say, “Though my father and my mother forsake me, the Lord will take me in.”

But the Lord, who had watched him run the course of this struggle, was waiting for him outside the court to give him his reward. He stood before him and said, “My child, do you believe in the Son of Man?” The man recognized that voice. “Who is he?” he asked. And the Lord told him, “You have seen him; he is the one speaking with you.”

“Is it you, Lord?” And he fell to the ground. “Lord, I believe,” he said, and he worshipped him. My dear friends, I have said only a few words about this. If you want to take it in fully, go home this evening and open the Gospel according to John.

Read the Gospel of that eagle, John. It is a soaring work of wisdom. Read chapter nine. John the Evangelist gives this event such weight, as an image of the creation of man out of nothing, that he devotes an entire chapter to it.

It is there in chapter nine. Read it carefully and see what conclusions, what lessons, it holds. Now, from this beautiful garden, the account of the miracle, let me give you three flowers to carry with you in your spiritual life, to treasure all your days.

Three flowers, three lessons. Here is the first. Some people say, “If I am to believe, Father, I need to see a miracle.” I once met someone who said just that.

The scribes and Pharisees saw an immense miracle before their very eyes, a miracle unheard of since the foundation of the world: the creation of an eye. Why did they not believe, my brothers and sisters? There is one reason. It is not a lack of miracles that keeps unbelievers from believing. It is corruption of the heart: envy and malice, the darkness and abyss of the passions and their faults.

Think of it this way. A thousand miracles could pass before your eyes. Someone could take you to a cinema and put a blindfold over your eyes. Or someone could bring you to the summit of a mountain, with the whole view spread out before you.

What a panorama! Forget the cinema. Climb high into the mountains one morning, just before sunrise, and watch God set that star shining to light the world. It is as though he says to us, “People, once more the sun rises upon the world, and I give you time for metanoia, for repentance, and for thanksgiving and praise to God.”

But if someone takes you up there to see the whole panorama and then ties a blindfold over your eyes, what will you see? Nothing at all.

That blindfold is the corruption of the heart. It is the passions, those dreadful disordered desires, and above all self-centeredness and pride. They stand before a person’s eyes and keep him from seeing the glory of the Lord.

So the question is not whether the miracle is real, but what condition the heart is in. You could see a thousand miracles. Christ himself could come down, be crucified again, rise in the Resurrection again, and still, if you have the malicious, dark heart of a scribe or Pharisee, you will not believe.

You will not believe. That is the first lesson. What is the second? I admire the blind man for two things. First, for his obedience. The Lord told him to go to the pool, a place he had visited many times, wash his face with its water, and he would see. He could have raised objections or doubts. Instead, he went. His obedience will stand in judgment over us.

The Lord gave a similar command once before, through a great prophet in the Old Testament. The prophet spoke to another sick man. Who was he? You who read the Old Testament, tell me his name. You know the names of all sorts of famous people; now tell me the name of this sick man.

Yes, say his name. Come on, I am giving you a lesson now. Speak up! I cannot hear very well, my children. It was Naaman.

Naaman was covered with leprosy. He went to the prophet of God, who told him, “Go to the River Jordan and wash there seven times.”

And what did Naaman say? “What is he telling me? To go and bathe in the Jordan? Do we have no rivers back home? I am going nowhere!” But his servants urged him to go.

“Go, what have you to lose? Go and wash.” So they helped him into the water, and he washed again and again. His body became clean. His skin, which had been like the scales of a fish, became soft as velvet.

Naaman objected instead of obeying. The blind man obeyed. He was told, “Go,” and he went at once. That immediate, wonderful obedience will put us to shame. Jesus of Nazareth says to us too, “Go, my child. Go where I send you.”

Go down to the hospital, where a sick man is waiting for you. He cannot walk. Go to the prison, where someone is suffering, whether justly or unjustly. Go to the home of the widow and the orphan, and bring them a little sunshine with your words, your joy, and your embrace.

And you do not move. You do none of what your conscience, the Gospel, and God call you to do. Yet as soon as the devil calls, “Go to the cinema,” you sprout wings. Yes, you laugh, but I weep. “Go to the cinema. It is Sunday; get on the bus and head for the beaches.” And there you leave your faith behind.

Ah, if I were back in my homeland, I would rouse all the people of Paros against the wretches who have turned our islands into vast brothels. But, my dear friends, where is the Church? Let the people of Paros, an island of the Cyclades, be asked. I am certain they would vote in a referendum.

I said this plainly to the party leaders as well: What are you asking for? Let democracy work as it does in Switzerland. When an issue affects a place, neither a priest nor a minister should decide it alone. The people should decide. Take this little island called Paros.

Do its people want these things? If the people of Paros want them, very well. If they do not, then do those things in your own home. Gather the people of Paros, of Naxos, and of these blessed islands, and let them vote. They will say no. Yet a handful of people, with the devil’s help, would bring in this kind of tourism, this new idol that will destroy our homeland.

I support wholesome tourism. I do not support bringing in the scoundrels of Paris and elsewhere to do in front of our children and our women what they would not dare do in their own towns. Have we no strength left in our souls to resist?

“Go,” says the devil, and off you go. Wherever he sends you, you are willing soldiers. But when Christ gives a command? That is why I admire the blind man: he faithfully obeyed Christ’s word. I admire him also for confessing his faith so boldly. He stood alone while every wind blew against him. Once, traveling through the region of Grevena, I saw what a terrible wind had done. It had pulled trees from the ground as a dentist pulls teeth. So, brothers and sisters, though the wind may uproot the smaller trees, let us stand firm like an oak.

Let faith take root deep in our hearts, through the passing of years and through torrents of blood and water. The blind man stood alone. The others were learned and powerful; they held all the weapons. Yet truth has its own strength. Do not bury the truth, for the earth thirsts for it. Speak it everywhere, and be its witness and defender, even before oppressive regimes and even at the cost of your life. Christ came into the world to bear witness to the truth. Look up at the saying we have here in this hall. Brothers and sisters, if ever I grow afraid...

And then there are Christians of the fifth or sixth grade, Christians of the poorest quality. Among religious people, you hear one of them speak of the Most Holy Theotokos, of the Saints, of Saint Nektarios of Aegina, of relics, of the venerable saints, of everything.

But put that same person in a colder circle, among people who would not welcome such talk, a certain scholar, perhaps, or a prospective husband, and you see what happens. She sits at the table and will not stand up for the saint she spoke of, afraid of losing the prospective husband or hearing an unkind word. What good did it do you to visit Saint Nektarios of Aegina? He confessed the faith. What are you?

There she is, the woman who spoke so warmly of the saints. Now, at the table before a prospective husband, a lawyer or a doctor whose approval she wants, she will not even make the sign of the Cross. She just sits there before him, though he may be a miserable man, scholar or not.

You lack the courage to confess the Cross. You pass a church and do not make the sign of the Cross. You board a plane and do not make the sign of the Cross. You go to the railway station and do not make the sign of the Cross.

Why? Because you are ashamed. You are ashamed to confess your faith in Christ, our Lord. Such people are Christians in name only. But that is not the only case.

There is another. Christ is everywhere today, though we do not see Him standing here before us. Unseen, He reigns over the galaxies, the heavens, and the earth. He is everywhere. His unseen presence warms us and gives us life. But where can we see Christ? We see Him in those who are persecuted.

Think of a poor employee at work. You know he is in the right, and you also know his supervisor intends to ruin him. Yet you are afraid for your own position, so you side with the director. You say, “You are right, Mr. Director. You are right. You are doing the right thing to him.”

And there is a decent man whom they buried under accusations and crucified with their persecution.

He dared to climb the steps of the Metropolitan’s residence and speak a few bitter truths. He told the bishop, “Your Grace, clean up the filth here, filth that even I, with my own eyes, can see.”

He was an honorable family man. So what happened? The bishop found a way to put him in the dock and bring him before a council like that of the scribes and Pharisees, with its permanent seat here on Pylothes Street.

And they sentenced that preacher to be removed from the priesthood. It took threats and courageous appeals to save him from it. All the while, that preacher was in danger.

No one came forward. There were three hundred priests in the district, and not one of them came to say, “Your Eminence, we stand with this poor man.” Then the bishop came before me, full of fine words and wearing his medallions, and said, “You see? He has no one to support him.”

Out of love, I offer you, or rather, the blind man offers you, from the rich garden of his heart one last flower before I bid you farewell tonight. What did those scribes and Pharisees accomplish? They tormented the blind man and his parents. Did they achieve what they set out to do?

Did they accomplish anything? They tried to cast a stain on the radiant person of our Lord Jesus Christ. Did they succeed? No, my brothers and sisters. An idea, a truth: the more you strike it, the more firmly it holds, like a nail.

Take a nail. The more you strike it with a hammer, the deeper it goes into the wood. The truth within that man was as hard as diamond. Let the world strike it; let others strike it. It will only take deeper root in the human heart.

What did the scribes and Pharisees achieve? A single witness brought down the whole tower of their arguments, along with all their lies and slander.

And the truth prevailed. My dear friends, there is no reason to be afraid. Let them be a hundred, a thousand, five thousand, even an entire totalitarian regime. Remember that.

Anyone with the strength to bear witness, even one man, like the blind man, can bring down the arguments and towers of atheism. Yes, my brothers and sisters, when I was in Thessaloniki during those terrible years, I was troubled and sorrowful. As I was making my way toward Kozani, this happened.

It happened near the road there. Those of us who lived through the war, you know what it has done to us. At thirty or forty years of age, we felt we might die of a heart attack, of shattered nerves, or of madness.

Our youth lived through those horrors. My children, I pray you never see what I saw with my own eyes. You are fortunate, despite the poor government we have. If I ever leave memoirs behind, they may be of some value.

Then you will see what earlier generations suffered. So there I was, troubled and sorrowful, making my way through Thessaloniki. As I walked toward the waterfront, I suddenly saw flashes of light. The German troops had put the city under terrible pressure. Then I noticed a man, a weary worker, bent over.

Suddenly I saw him climb a telegraph pole like a cat, right up to the top.

And they think they can put out the sun. If you can put out the sun with your spit, then you can put out the truth with all your spitting. For the truth is the one and only Lord Jesus Christ.

Amen!

Αγία Τριάς, Ελέησον των κόσμων, Παναγία Δέσποινα, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμη Επρόδρομε, Αποστόλων 12, Μεγάλη Πατέρας και Ιδάσκαλοι της Εκκλησίας, Όσοι και μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, πείσατε πρεσβείαν του ελεητήνε και σωθήνετας ψυχάς τιμών.

Και πάλιν, αγαπητοί αδελφοί και πατέρες, και πάλιν, αγαπητοί μου ακροατές, άντρες και γυναίκες, μας αξιώνει ο Κύριος να συναντηθούμε εις την ημέρα σαν αυτή. Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, τον εκ νεκρών αναστάντα, που μας δίνει πάλι την ευκαιρία εις την ημέρα σαν αυτή να κηρύξουμε τον Λόγο του Θεού.

Εδώ την άκουσα, νομίζοντας ότι θα έχουμε μετά το Πάσχα κηρύγματα. Είναι ευλογημένη η δίψα αυτή, αν εννοείται η δίψα αυτή συνοδεύεται από την εφαρμογή του Λόγου του Θεού. Είθε απόψε όχι η δική μου ικανότητα, διότι, όπως σας είπα, δεν είμαι ρήτορας.

Είθε απόψε όχι η δική μου ικανότητα, η ρητορεία, αλλά το Πνεύμα το Άγιο να φωτίσει και τον ιεροκήρυκα αλλά και τους προσφιλείς ακροατάς, ώστε από την αίθουσα αυτή να βγούμε φλογερότεροι το αίσθημα και ερευνητικότεροι την πράξη δια την δόξα του Κυρίου.

Το θέμα απόψε είναι ένα έγκλημα που πρέπει να τιμωρηθεί. Δεν είναι έτσι; Δεν συμφωνείτε όλοι; Βέβαια, εγώ δεν συμφωνώ όμως. Εγώ όμως δεν συμφωνώ. Χρειάζεται το πράγμα να γίνει κάποιο έγκλημα και εσύ να μην συμφωνείς να τιμωρηθεί το έγκλημα;

Αλλά για να δούμε, έγκλημα έγινε κάπου και πρέπει να τιμωρηθεί. Και τι άλλο, αδελφοί μου;

Τα τελευταία αυτά χρόνια, τα μεταπολεμικά χρόνια, τα απαίσια χρόνια,

μια εγκληματίας γυναίκα, η άλλη, αρπάζει ένα σίδερο ηλεκτρικό των ρούχων και θρυμματίζει και πολτοποιεί την κεφαλή του ερωμένου της. Η άλλη πνίγει το σπλάχνο, ξεριζώνει μέσα από το σπλάχνο της και το πετάει στα σκουπίδια ή το βάζει μέσα στην βαλίτσα.

Η άλλη πηγαίνει κάτω στην παραλία, κάτω στην παραλία, και ξενονίζει μες τα κύματα το παιδί της που έγινε σε. και άλλη πρωτοφανές γεγονός ρίπτει μέσα στο βαγιτό παραπαράδειων γεωργικών φάρμακων και ρητριάζει ένα, δύο, τρία ολόκληρη οικογένεια.

Εγκλήματα επ' εγκλημάτων, σωρείες εγκλημάτων.

Γινόταν ένα έγκλημα και ταράσσεται ολόκληρη μία άμυνα του ηθικού και θρησκευτικού συναισθήματος. Οι στροπονώστε και τεράστια εγκλήματα δεν μας κάνουν πλέον εντύπωση.

Εγκλήματα. Φοβάσαι κάθε πρωί, φοβάσαι να πιάσεις τη μέρα γιατί στάζει από λάσπη και από αίμα.

Αλλά, αδελφοί μου, δεν πρόκειται να σου μιλήσω για κανένα από τα εγκλήματα αυτά, τα οποία συμβαίνουν και τόσο στην Πρωτεύουσα όσο και, δυστυχώς, και στην ύπαιθρο, η οποία μέχρι τώρα ήταν αγνοτέρα. Δεν πρόκειται να λάβω ως θέμα ένα από τα πολλά αυτά εγκλήματα και άλλα πράγματα που μπορούσαμε και ψυχολογικώς, κοινωνικώς, κηρυκτικώς και κοινωνικώς να τα εξετάσουμε.

Αλλά πρόκειται να σας ομιλήσω για άλλο έγκλημα. Έγκλημα όχι όπως το χαρακτηρίζει το Ευαγγέλιο. Έγκλημα όχι όπως το χαρακτηρίζει και η ποινική δικαιοσύνη και όπως το χαρακτηρίζει η αδιάφθορη συνείδηση παντός ανθρώπου.

Εγκλήμα Να ζήσει παρθενικόν βίον. Θα την απειλήσει με περίστροφον ο πατέρας της. Ναι, οι γονείς βάρβαροι, έγκλημα είναι ένας νέος να κάνει φτερά και να πετάξει ως άγγελος και να πάει μέσα στα βάθη της ερήμου να ασκητεύσει. Είναι έγκλημα. Όχι μόνο αυτός θα κινδυνεύσει, αλλά θα κινδυνεύσουν και όλοι οι άλλοι οι οποίοι κοντά του, και αυτοί ακόμα οι πατέρες και οι ροκίριας θα τους κυνηγήσουν. Αυτός μέσα θα ασφαλιστεί εις το Άγιον Όρος, εμείς δεν δω κάτι.

Ευαγγελίου, εγκληματίας είναι σήμερα ο εξέμις. Είναι υπό διωγμόν η αρετή, αγαπητοί μου, είναι υπό διωγμόν η αρετή. Εν βρισκόμασταν, είναι εποχή του Διαόλου, στο βασίλειο του Διαόλου, λέει κι ο λαός το λέει μια κουβέντα, μην γελάσετε, μην γελάσετε σας το λέω, έχει και παροιμίες ο Διάολος, δεν ήμουνε παροιμίες του Σολομώντος, έχει φτιάξει παροιμίες ο Διάολος και έχουν κυκλοφορήσει στο στόμα. Άκου μια παροιμία του Διαόλου, σου λέμε ρε.

Μπορείτε να λέτε χωρίς αλάτι, πρέπει να προσπαρεμήσετε. Πόσο είναι αυτό και άλλοι αυτοί ότι δυστυχώς στο βασίλειο, στο βασίλειο, στο χωριό, στο διάβολο χωριό, στο χωριό του διαόλου, στο χωριό του διαόλου να μην κάνεις ποτέ καλό.

Σε κρέμασε, σε κρέμασε, αν είναι χωριό του διαόλου θα σε κρεμάσει, το λέει ο λαός αυτό και είναι σωστό αυτό, και κινδυνεύομαι να γίνει το βασίλειό μας, παρόλα στις κηρυμμόνιες και τα πολυχρόνια και λοιπά δεν μιλάτε περί αυτών των πραγμάτων, θα γίνει το βασίλειο, το ορθόδοξο, το μοναδικό βασίλειο κινδυνεύει να είναι χωριό του διαόλου.

Και μέσα στο χωριό αυτού του διαόλου, πανστινούς κρίτητες, θα υποστεί εξοστρακισμό, θα υποστεί εξοστρακισμό, ή τουλάχιστον θα το γραφτρήσουν, ρε τα έχασε να το πούνε ο διάολος, άμα πολύ επιμένεις, κάπως εδώ στην Αθήνα ήταν κάποιος και λέει μερικές αλήθειες, λοιπόν το βράδυ είναι και η κυβέρνηση μαζεύει όλη νύχτα, η κυβέρνηση λέει τι θα τον κάνουμε με αυτόν, καθηγητής είναι, σοφός είναι, τι θα τον κάνουμε, βγάζω λοιπόν εφημερίδες την επόμενη μέρα ότι ο τάδε καθηγητής.

Και τον Πάνο, ο Φώνας Βάθατος, δε τρελάτη, κατάλαβες, μέσα στην κοινωνία αυτή ή τρελός ή ανισόρροπος ή καθυστερημένος ή με σκουριασμένα μυαλά ή ξέρω πως άλλος τέσσερα χρήσεις των λεξιολόγιων του διαβόλου και λοιπά. Ναι, στο χωριό του διαβόλου σε περιμένει κρέμα, στο χωριό του διαβόλου σε περιμένει κόνημα, στο χωριό του διαβόλου σε περιμένει εξοστρακισμός, στο χωριό του διαβόλου σε περιμένει σταυρός. Τελείωσε! Οι θέλοντες αξιω Αν Χριστός Ιησού διωχθήσονται, αλλού συντρίβησονται. Τώρα δε φτάνουν αυτά, αυτά τα λίγα, τώρα θέτε πολλά εσείς, αλλά τώρα εμείς γεράσκουμε και δεν μπορούμε, κάμια φορά στο Μεσολόγιο κρατούσαμε 2 ώρες το ακροατήριο και 3 ώρες τώρα εδώ πέρα περνούν τα χρόνια, μπάσχου οι τόσοι θα συνεχίσουμε, λοιπόν, δε φτάνει πατρεύσε με τόσο μέχρι εδώ, δε φτάνει, μα έτσι λένε τώρα οι νέοι ρωκίζεις, λέει το κήρυγμά μου ακούτε, λέει τώρα θεωρία και

Βαστάει το έργο, λέει, δύο ώρες, λέει, τρεις ώρες, να πάω από τις εννιά να βγούμε στις δώδεκα. Ναι, αλλά εκεί να πάμε. Ναι, βέβαια, αλλά το κήρυγμά μου, λέει, δεκάλεπτα, λέει, και με το ρολόι πέρασε δεκάλεπτα, λέει, θα σε αναφέρω στην αστυνομική σκοπή, λέει, κατάλαβες.

Εντάξει, ας πάμε στην αστυνομική σκοπή. Λειτουργία του Διαόλου, τέσσερις ώρες βαστάζει το κινηματογράφο, πέντε ώρες δεξιά και αριστερά, η πολιτική πια, γεννηθήκαμε Γένος Πολιτικομανές, Πολιτικομανές Γένος, περάσαμε, περάσαμε τους αρχαίους προγόνους μας λοιπόν, ναι, στο χωριό του Διαόλου, σε εποχή διαφθοράς και εκφυλισμού και καταπτώσεως των ιδεών, πας ο λέγων την αλήθεια, πας ο ποιών δικαιοσύνη, είναι ανεπιθύμητος, δεν μπορεί να σηκώνει εκείνη η κοινωνία.

Καταλαβαίνεις, τιμάστε εδώ στην παλιά Αθήνα, να πούμε ιστορίες προ 400 χρόνια, 400 προ Χριστού, παρουσιάζονται, διότι προ Χριστού, όπως σας είπα και άλλοτε, το είπα και θα το επαναλάβω, υπάρχουν και προ Χριστού, και προ Χριστού Χριστιανοί, προ Χριστού Χριστιανοί, όπως υπάρχουν και μετά Χριστόν ειδωλολάτρες, και ειδωλολάτρες ήμασταν μετά Χριστόν όλοι οι αδελφοί μας.

Αλλά αυτό πρέπει να το αποδείξουμε, Πάτερ Ευσέβιε, ότι μετά Χριστόν προώλει τα βαπτίσματά μας και προώλει τις λειτουργίες μας και προώλει τα Χριστός Ανέστη που ψάλλουμε ή μετά... Μα γιατί Χριστός Ανέστη, λέμε εκεί ενίκησε θανάτω θάνατον. Αφού ενίκησε ο θάνατος, γιατί κλαις; Γιατί κλαις;

Εσύ με τα λόγια σου, όταν μου πας και μου κλείνεις μέσα και μου φοράς μαύρα και πενθείς, είσαι σαν τον ειδωλολάτρη είσαι. Επάνω στους τάφους Ανέστη Χριστός, δεν υπάρχει πλέον θάνατος. Είναι μια γέφυρα της οποίας εκφανάσουν προς την ζωή, αν τα πιστεύουμε αυτά, αν τα πιστεύουμε άλλη υπόθεση.

Λοιπόν, ναι, λοιπόν εδώ ήταν κάποιος δίκαιος, δίκαιος, ξέρετε δίκαιος, δίκαιος, του δώσανε τα κλειδιά, την κλειδιά, του δώσανε την εξουσία, πλούτη.

Αφήσανε εδώ οι βάρβαροι στο Βαραδόν, εκεί που είναι η Ούλεμ, κοντά εκεί στην Ούλεμ, αφήσανε οι βάρβαροι, γιατί πάντα η πατρίδα μας έχει βαρβάρους, εξ ανατολών και δυσμών, αυτή είναι η μοίρα της. Και αυτός είναι ο προϊσμός, είναι ένα φυλάκιον, ένα φυλάκιον της λεκταριάς του κόσμου τούτου, από άλλες πλευράς και λοιπά.

Ήρθαν εδώ οι βάρβαροι, τους κυνηγήσανε, μπήκανε πατός με πατίσμερα που είναι στα πλοία τους. Αφήσανε στην ακρογιαλιά, ουδέποτε Ελλάς συνέλαβε το Σαλάφαρα, πηδένει. Τι είναι, βραχιόλια, σπίδες χρυσές και αργυρές, κρεβάτια πολυτελείας, λουξ της εποχής εκείνης, τα πάντα.

Και τι; Επάνω στον θησαυρό φύλακας. Ποιος; Ο Αριστείδης. Αν ήταν κανένας σημερινός Έλληνας με τα αυτοκίνητα όλη νύχτα θα είχε αδειάσει η παιδιάδα. Θα είχε αδειάσει η παιδιάδα. Αν ήταν δίκαιος και λεγότανε χριστιανός και πάρει.

Μετά, αφού άδειασε την πεδιάδα, θα πήγαινε όλη μέρα καρδιανίκτως για τα αυτοκίνητα, θα τα μετέφερε κατά τρόπον αεροπλανικώς δεξιά και αριστερά μέσα του και μετά θα πήγαινε το πρωί στην εκκλησία να κάνει το σταυρό του.

Παναγία, Σε ευχαριστώ που με βοήθησες και έκλεψα, και έκλεψα, και έκλεψα. Χριστιανοί, μπορώ να προσκυνήσω έναν Αριστείδη, μωρέ, χίλιες φορές που το φάγαμε το κουβέρνο, το κουβάρα το φάγαμε, το διαλύσαμε το κουβέρνο, δεν υπάρχει τίποτα, και αυτοί που είναι απ' έξω, απ' έξω περιμένουν πότε να αρπάξουν την εξουσία για να πούνε, για να αρχίσουν και αυτοί τη δική τους συνέχεια. Λέει Βαρ, πείραξε τίποτα; Δεν πήρε τίποτα, άγρυπνος, πέθ Πέθανε πτωχός. Δεν είχαν τα έξοδα του δυο κορίτσια, τρία κορίτσια, δεν είχαν να παντρευτούν, δεν είχαν προίκα.

Πέθανε πτωχός. Ούτε τα έξοδα της κηδείας του δεν είχε. Κι όμως, μια μέρα μαζεύτηκαν οι Αθηναίοι και υπογράψανε την καταδίκη του. Εξορία, λέει. Και κάποιος χωριάτης, τον ξέρετε πολύ καλά, τον επλησίασε, δεν τον ήξερε.

Μου λέει, μα γράμματα δεν μου γράψεις εδώ πέρα στο χαρτί, στην πινακίδα και στο κεραμίδι πάνω δεν μου γράψεις; Εδώ με ζητούν να κάνουμε... Τι λες, ρε, εσύ τι λες; Του λέει, όχι, δεν τον ήξερε. Τι λες, λέει, εσύ, λέει;

Να τον διώξουμε, να φύγει, να πάει να εξοριστεί από εδώ πέρα, από την Αθήνα. Λέει, να τον διώξουμε, λέει, και εγώ, λέει, ο χωριάταρος, απ' έξω από ένα χωριό εδώ. Γιατί τι κακόλοι έκανε λέει αυτός, δεν έκανε κανένα καλό κακόλο, καλό όλοι έκανε, αλλά τι να σου πω βαρέσκατο να ακούω, δίκαιος και δίκαιος, πάει στο καλό για το...

Κατάλαβες; Πάει. Μη κολλήσει εδώ μέσα η φαυλοκρατία, η οποία τότε έφυγε κάτι μέσα στο κοινωνάστη. Ναι, λοιπόν, στον Αριστείδη του ανέξανε εξοστρακισμό, εκείνον τον άλλον, τον αυτόν, τον άλλον, τον αυτόν, το δύσκολο κοινοχαρακτήρα, αλλά τίμιο χαρακτήρα του Σωκράτη, που δεν κάνει τίποτα άλλο να διαμαρτύρεται για τη διαφθορά των αρχών των κερχωμένων.

Τι, του δώσε τον Κόνιον, γιατί, γιατί είπε μερικές αλήθειες και αυτός Λοιπόν, αγαπητοί μου, φεύγουμε από την Αθήνα και πάμε αλλού, να πάμε στα Ιεροσόλυμα. Για να πούμε στο θέμα, εκεί στα Ιεροσόλυμα λοιπόν έγινε ένα έγκλημα.

Έγινε ένα έγκλημα στα Ιεροσόλυμα, μάλιστα, στα Ιεροσόλυμα, για ένα έγκλημα, ποιο έγκλημα; Έγκλημα, μάλιστα, στην κρότα του διαόλου, πολλά, ότι σε ένα σταυροδρόμι στεκότανε ένας ζητιάνος, πάχητος, ρακένδυτος, και ξάπλωνε, ένα παιδί τον έφερε το πρωί και ένα παιδί τον έφερνε το βράδυ, και εκεί λοιπόν άπλωνε το χέρι του και ζητούσε την ελεημοσύνη με την κλαυθμυρίζουσα φωνή του, και στο δίσκο πέφτανε τα διάφορα νομίσματα της εποχής εκείνης, ρωμαϊκά ή ιουδαϊκά νομίσματα.

Μια μέρα μπροστά του στάθηκε, ω ευλογημένη στιγμή, χιλιάδες άνθρωποι, εκατομμύρια άνθρωποι να σταθούν μπροστά σου, άνθρωπε, και βασιλιάδες και πρίγκιπες και ηγεμόνες και άρχοντες, που σπρώχνεσαι να πας να τους δεις, και ρεβέζα πάνω στα κεραμίδια και στις στέγες, χιλιάδες άνθρωποι να πάνε, να πάνε, να πάνε, ναι, ναι, ναι, χιλιάδες άνθρωποι να πάνε, χιλιάδες άνθρωποι να σταθούν μπροστά σας, εάν δεν σταθεί, εάν δεν είναι η ζωή, εάν στη ζωή σας δεν σταθείτε μπροστά σε κάποιον, στον άγνωστο, στάθηκε μπροστά του ένας άγνωστος. Τι ήταν αυτός; Άγνωστος τελείως. Περίμενε, κατάλαβε από το πάτημά του ότι άνθρωπος στάθηκε μπροστά του,

και περίμενε στο δίσκο να χτυπήσει κανένα νόμισμα, και κάτω από αυτός με την αφή του, φοβερά οι τυφλοί, καταλαβαίνουν από εκεί, από την αφή τους, αν είναι αργυρούν, αν είναι χρυσούν, πόσους γύζανε, πεντάρα, δικάρα, και αναλόγως λέτε και σε ευχαριστούνε, στεόσχωρες, το λέμε, άμα τις δώσεις προχωνάζουν περισσότερο, άμα καταλάβουν τίποτα πώς είναι, αν είναι κάνα κοκοράκι μέσα, κάνα λιγιόργη, λοιπά, πού να πέσει μέσα εκεί, αυτά τα παίρνει ο διάολος, Δεν τα παίρνουν οι δίχοι των πτωχών. Ναι, λοιπόν, περίμενε κάτι, αλλά αυτός δεν είχε στα χέρια του, άγνωστος αυτός, εν αντιθέσει προς τους σημερινούς αντιπροσώπους του, οι οποίοι με τα εγκόλπια και με τα αυτά, με άλλων διασήμων κοσμικής μάλλον αξίας ή τριχελής αξίας, εν αντιθέσει προς αυτόν, προς αυτόν δεν είχε στην τσέπη του ούτε ένα φράγκο, δεν είχε.

Γιατί, όπως ξέρετε και όπως λέει κάποιος εκ των βιογράφων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότι στην τσέπη του Χριστού, ο Χριστός, ας το είπα το όνομά του, λοιπόν, στην τσέπη του δεν είχε δραχμή, δεν είχε φράγκο, δεν είχε τίποτα.

Δεν έπιασε ο Χριστός, είναι μεγάλη αξία, μεγάλη σημασία ότι στα χέρια του ο Χριστός δεν έπιασε λεπτά. Δεν έπιασε τα χρήματα, γιατί τα χρήματα, αν θες να τα εξετάσουμε, Και βαναγκαίου κακούν μέσα στην κοινωνία που ζούμε Αλλά τα χρήματα είναι, εις εσχάτην ανάλυσιν, η κοπριά του διαόλου, η κοπριά του διαόλου.

Προτιμότερο εγώ στο σπίτι σου να έχεις 5 to 6 φτυάρια, να γεμίζεις τις κασέλες σου με κοπριές, γιατί επιτέλους θα βάλεις την κοπριά. Θα βγουν και μερικά προϊόντα ευχάριστα και γόνιμα, παρά να γεμίζεις την αυλή σου με την κοπριά του διαόλου, τη λέω αυτή.

Λοιπόν, δεν είχε στα χέρια του χρήματα, αλλά ενώ δεν είχε χρήματα, είχε μια δύναμη που ήταν πολύ απείρως ανώτερη από κάθε άλλη υλική δύναμη. Στάθηκε μπροστά του ο Αισφλαφνός τον Αισφλαφνό, ο ωκεανός της αγάπης και του ελέους και του υπηρετουριού.

Του οποίου η δόξα είναι αιωνία και όπως ωραία ψάλλει σήμερα το δοξαστικό. Αν πήγατε στον Όρθρο και ακούσατε τον Όρθρο, που λέει εκεί στο δοξαστικό:

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ ο Ιωσήμων Ιησούς Χριστός, τι σλαλίσετε τα δυναστήρια του Χριστέ και τι θα ρυθμίσετε το πλήσιο του θάματος. Έκανε λοιπόν την ημέρα εκείνη το θαύμα του, έσκυψε κατά τον απλούστερον τρόπο, ο Δημιουργός του Παντός, έσκυψε λέει κάτω, έφτυσε χάμω, έφτυσε, έκανε λάσπη από το σάλιο, και το σάλιο του Χριστού έχει δύναμη θαυματουργική.

Ευχή, έφτιασε λοιπόν με το σάλωτο λάσπη αληθή και άλυψε λέει τα μάτια του τυφλού και του λέγει παιδί μου είπαγε Άντε, παιδί μου, στην Κολυμβήθρα, κοντά στη Δεξαμενή που πέφτει το καθάριο νερό, εκεί που έχει πολύ κάποια ιερότητα.

Λοιπόν πήρε ένα στιγμή στην Κολυμβήθρα και λείψε λέει και αυτός ό,τις υπάκου εις του Και αυτός τι έκανε; Αμέσως, δεν το έφανε αυτό, υπήκουσε. Στη διαταγή αυτού του Χριστού και πήγε εκεί και νίφθηκε και σε λίγο γύρισε, γύρισε βλέπων. Ήταν αυτό θαύμα, θαύμα, θαύμα. Τεράστια θαύματα έκανε, τεράστια θαύματα. Είναι για τον εξής λόγο, ότι τα άλλα θαύματα του Χριστού επί των ασθενών ήταν θεραπεία προσβεβλημένου μέλους του ανθρωπίνου σώματος.

Ναι, ενώ εδώ πέρα δεν είναι θεραπεία ασθενείας. Αλλά εδώ είναι, στην περίπτωση αυτή, προσέξτε το Ευαγγέλιο, Είναι δημιουργία του μηδενός Διότι αυτός τα σκόχα στο μέσα δεν είχε μάτι Ήτανε, υπάρχουν περιπτώσεις.

Είδα σε κάποιο χωριό των Γρεβενών. Είδα μια μάνα που κρατούσε στα χέρια της ένα μικρό παιδάκι. Και μου λέει: «Αχ, πατέρα μου», λέει, «για τις αμαρτίες μας». Και ακριβώς το παιδί είχε γεννηθεί εξ αμαρτιών.

Βασιλεία των Ουρανών, είχε γεννηθεί εξ αμαρτιών. Τι δεν θα δουν τα μάτια! Έννοια σας, το πληρώσετε με τόκο. Εσείς, πατεράδες, που γυρίζετε, νέα παιδιά, προσέξατε, για να μην είναι αυτή η ώρα να κλάψετε και να βλέπετε το παιδί σας, το παιδί σας να καίγεστε, να καίγεστε. Το παιδί σας, φυλάξτε την αγνότητά σας και την καθαρότητά σας, γιατί το μικρόβιο της καταραμένης ασθένειας χτυπάει στα νεύρα, χτυπάει στον εγκέφαλο, χτυπάει στην καρδιά και ζ Ζει πόσο και μετά 20 χρόνια ζει και παρουσιάζεται στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου. Τι κατάρα, τι κατάρα, τι κατάρα! Τι σου φταίει εκείνη η αγγελή κοπέλα να τη θάψεις, να κρατάς στην αγκαλιά της;

Ένα παιδί λοιπόν στην περιφέρεια των Γρεβενών εκεί πέρα, μια κοπέλα σαν τα κρίνα του αγρού που είχε παντρευτεί και κρατούσε ένα μικρό παιδί. Λέει: «Πατέρα μου», λέει, «το παιδί μου αυτό είναι όχι τυφλό, δεν έχει καθόλου μάτια, μια πέτσα από πάνω, κάτω ούτε, ήτανε μία».

Λοιπόν τέτοια ήταν οι περίπτωσεις, δεν υπήρχε καθόλου βολγός μέσα εις τον αυτον στην κόκκινη εκεί, τίποτα δεν υπήρχε. Εκ του μηδενός ήταν λοιπόν η θεραπεία, το θαύμα αυτό του τυφλού που εορτάζομε σήμερον.

Ναι, το θαύμα αυτό είναι μικρά δημιουργία, μικρογραφία της μεγάλης δημιουργίας του σύμπαντος. Και όπως εκ του μηδενός, ναι, εκ του μηδενός, εδημιούργησε ολόκληρον αυτό το σύμπαν, το φυτικό και το ζωικό και όλο το σύμπαν ο Θεός, ο Θεός, έτσι και ακριβώς εκτισίνης εκ του αυτού, διά συμβολικής πράξεως εδημιούργησε τον βολβόν, τους δύο βολβούς μέσα εκεί πέρα, έφτιασε μάτια, ακούτε, έφτιασε μάτια. Τώρα τι κατόρθωσε η επιστήμη, τι κατόρθωσε; Να σου πω τι κατόρθωσε. Κατόρθωσε, όπως λέγουν οι γιατροί, κατόρθωσε η επιστήμη, τι να κάνει, προχώρησε, προχώρησε, το μόνο που προκειθαμβάζει να πάρει από νεκρό που μόλις ξεψύχησε.

Μόλις ξεψύχησε, μόλις ξεψύχησε, να πάρει ένα μάτι, ένα μάτι, το βγάλει για στραπείρα ως ο γιατρός, το βγάλει από εκεί πέρα μόλις ξεψυχάει, ζωντανό ακόμα, σφαδάζον όπως είναι το ψάρι που βγαίνει μέσα από τη θάλασσα, σφαδάζον ακόμα και ζωντανό με τα νεύρα του, να το βγάλει από μέσα από την κόγχη του οφθαλμού και να το μεταμοσχεύσει, να κάνει μεταμόσχευση, να το φυτέψει μέσα εις το τότε, λέει, αυτό και μετά αυτό με τις δυσκολίες.

Θαυμάζουν οι επιστήμονες. Να φτιάσει μάτι; Πέρυσι ένας τραγουδιστής που εμάζεψε στις όπερες εκατομμύρια έχασε το μάτι του, τα μάτια, και δίνει τώρα 10 εκατομμύρια φράγκα για να του δώσουν ένα μάτι. Και βρέθηκε ένα φτωχαδάκι, που κατήντησε η πατρίδα μας να πουλούν τα μάτια τους, τα μάτια τους, να πουλούν οι Έλληνες τα μάτια τους.

Και σε όλο τον κόσμο δεν βρέθηκε, βρέθηκε ένα φτωχαδάκι στην Λάζιν, κατοικεί σε μια παραλία, να πουλήσει το ένα του μάτι αντί δέκα εκατομμυρίων, να το δώσει στον τραγουδιστή αυτό να το φυτέψει στο δικό του μέρος.

Λοιπόν, προχωρεί η επιστήμη και έφτιασε, έφτασε στο σημείο να κάνει μεταμόσχευση ζωντανού οφθαλμού μέσα εις την κόγχη του άλλου, αλλά μάτι δεν έφτιασε, εργοστάσιο, εργοστάσιο να φτιάχνει μάτια. Δεν έχω καιρό, δεν έχω καιρό, δεν θέλεις τίποτα, δε τρία πράγματα μέσα στον οργανισμό του ανθρώπου, όλα είναι σπουδαία, αλλά το ένα είναι ο εγκέφαλος, οι νόησες, οι νόησες, το σπουδότερο και το ευγενέστερο. Ήλιος, ό,τι είναι ο ήλιος στον ουρανό είναι το μάτι μέσα στον άνθρωπο. Το μάτι αυτό λοιπόν είναι θαύμα. Μόνο αυτό το μάτι φτάνει να σου αποδείξει ότι υπάρχει Κύριος, ότι υπάρχει Θεός με τέτοιο.

Αν με πείσεις, ρε νέε άνθρωπε άθεε, δεν μπορώ να σου εκδάσω όλα τα υποφέρου, αλλά δεν μπορώ να σου ακούσω την απιστία σου. Αν με πείσεις ότι σπέρνεις τα χωράφια και βγαίνουν φωτογραφικές μηχανές, αν με πείσεις μόνο ότι φυτρώνει η γη φωτογραφικές μηχανές, θα με πείσεις και εμένα ότι φυτρώνουν τα μάτια, ότι τυχαίως έβγαιναν τα μάτια.

Αν σου πω, αν πεις κάτι, ξέρεις ότι κάτω στο χωράφι, κάτω στην Κολοκόνη, σε ένα χωράφι, φυτρώνουν φωτογραφικές μηχανές. Μα η φωτογραφική μηχανή χρειάζεται κόπο και η καλύτερη, η καλύτερη φωτογραφική μηχανή είναι ένα ατελές όργανον εν σχέσει με το μάτι.

Γιατί και η μηχανή που φωτογραφίζει είναι μια αντιγραφή, στενή αντιγραφή του φυσικού οφθαλμού. Δεν έχει τίποτα άλλο. Α, εκεί βέβαια θαυμάζεις την επιστήμη, εδώ δεν θαυμάζεις τον Θεό; Ο Τιφλές, Τιφλόν Τιφλάτελε.

Λοιπόν, αυτός άνοιξε τα μάτια και είδε, τι παραόραμα προστάστηκε.

Ευεργεσία, ευεργεσία πρώτα πρώτα, που ένας τυφλός που ενοχλούσε τον κόσμο έπαψε να τον ενοχλεί από την άλλη μέρα. θαρπάζε το τσαπί να πίνει στο χρόνο και να δουλέψει. Προσέφερε λοιπόν και κοινωνική υπηρεσία ο Κύριος, ο οποίος τον θεράπευσε. Έδωσε στην κοινωνία, πήρε ένα άχρηστο μέλος, ανίκανο εργασίας, και το έκανε τίμιον μέλος, το έκανε εργατικό μέλος. Ευεργεσία λοιπόν, έρθανε προς ευεργεσία.

Α, λέει, μόλις ακούστηκε, το μάθατε, το μάθατε, μωρέ; Ένας άγνωστος, ο Χριστός, μωρέ, ήρθε εδώ πέρα, εκείνο τον τυφλό που ήταν 20 χρόνια εδώ πέρα στο σταυροδρόμι και τον κοιτάζαμε όλοι, δείτε με αυτά, μωρέ, έγινε καλά, μωρέ, θεραπεύει, μωρέ, βλέπει, βλέπει, βλέπει. Ναι, τότε πήγαν στα, ακούσανε όλοι, πήγαν στα αυτοί Αττίνων, των Γραμματέων και των Φαρισαίων, μου λέει, έγκλημα, έγκλημα, ρε, έγκλημα.

Γιατί πιάσανε και ψάξαμε αλλή μονός σου, αλλή μονός σου ότι είναι οι νόμοι. Δεν ξέρετε τι είναι οι νόμοι; Οι νόμοι είναι μαχαίρι δίκοπο. Αν πέσει στα χέρια καλών και σοφών και δικαίων δικαστών, είναι εργασία ενθύμισης της κοινωνίας.

Αν πέσει όμως στα χέρια από ποιον δικαστό, να συζητεί τον δικαστό, αυτό και λοιπά και άλλων αυτού που έχει αλλήλου αντικοινωνία. Δεν είναι αδειότατος, θα πιάσουν το νόμο, θα τον ψάχνουν και ξέρουν καλά το νόμο και σου πει το τάδε εδάφιο.

Το τάδε εδάφιο εκεί πέρα, ναι, καλά, εκεί πέρα το τάδε εδάφιο, τα κάνει όπως οι αγγειοπλάστες, όπου θέλουν κολλάνε το αυτό. Όπου θέλει ο αγγειοπλάστης κολλάει το χερούλι, κατάλαβες; Λοιπόν, το τάδε, σου λέει, εδάφιο είναι τέτοιο και τέτοιο. Χώσ' τον μέσα αυτόν. Πάει αυτός μέσα του.

Να λάβεις, πάει, μπορεί να τελείσει. Όχι ότι οι δικαστές είναι και ατέλεια, δεν είναι μόνο η ατέλεια της δικαιοσύνης τέτοια, είναι πολλά άλλα από αυτή την ατέλεια. Εγώ απορώ, απορώ, τι να σου πω, απορώ και εξηγήστε με. Εμένα αν με διόριζε δικαστή, δεν θα την πατευόμουν, πρώτα γιατί είμαι αμαρτωρός.

Και δεύτερο, του Δήμαρτου Ιδιώκη, μέσα στην κοινωνία μας σήμερα είναι οι προϋποθέσεις τέτοιες που η δικαιοσύνη είναι δύσκολα και ο τιμιότερος δικαστής και ο τιμιότερος εισαγγελέας πέφτει η ερωτή, πέφτει η ώρα που θα ρωτάει, άνεμα την ώρα που ανεβαίνει επάνω στο βήμα, γιατί το λόγο είναι μεγάλο. Οι περισσότεροι νόμοι μέσα στην κοινωνιανομωσία, δεν έχουμε νομοθεσία.

Αυτοίς εδώ πέρα είναι κανείς δικηγόρος; Είναι κανείς που να μαζεύσουν εδώ πέρα; Αυτοί δεν μαζεύονται εδώ πέρα, ούτε γιατροί, ούτε δικηγόρος, καλύτερα έχουμε ησυχία, ε; Ναι, λοιπόν, έχουμε εδώ πέρα, ναι, για ακούστε, γιατί την νομοθεσία, η νομοθεσία η δική μας δεν είναι θεμελιωμένη επί του χριστιανικού δικαίου, αλλά είναι θεμελιωμένη επί του ρωμαϊκού δικαίου.

Αυτό θα σας το αποδείξω σε μια ομιλία, αν θέλει ο Θεός και κάνω, θα σας αποδείξω ότι η νομοθεσία της Ελλάδας, του Ορθόδοξου Βασιλείου, δεν στηρίζεται επί του χριστιανικού δικαίου, αλλά στηρίζεται επί του ρωμαϊκού δικαίου.

Τι να σου κάνει ο δικαστής όταν τα κιτάπια του λένε αυτά; Πρέπει να τα κάψουμε τα κιτάπια αυτά και να φτιάσουν Ορθόδοξο Βασίλειο εν όλη τη εκφάση του, εν όλη το μεγαλείο του, εν όλη τη συνέπειά του προς την αυτή.

Κατηγοράμε εμείς τα Σοβιέτα, αλλά τα Σοβιέτα έχουν δίκιο δικό τους, το σοβιετικό δίκαιο, κι είναι συνεπής, αλλά εμείς δεν έχουμε λεγόνιδα χριστιανή, αλλά μέσα έχουμε δίκιο το οποίο στηρίζεται επί ρωμαϊκού δικαίου, των δε ρωμαϊκών δίκαιων, οσον τίποτε τέλειο κύριε είναι, δεν έχει ποιητή. Τα σβαφιτά τασιλέας που να ζωέ ο Ιησούς.

Άρα, λέει, κάτι τέτοιοι, τέτοιοι ήταν και οι δικαστές, μαζευθήκανε όλοι, μόνο, λέει, έγκλημα έρθανε. Γιατί; Πού το στηρίξανε; Βρήκανε κάποια παράγραφο και λέγει μια παράγραφος ότι, ότι στην παράγραφο αυτή λέγει, βρήκανε που ψάξανε τον νόμο.

Λέει κάπου εκεί σε μια παράγραφο δικού του, δική της εμπνεύσεως, ότι απαγορεύεται, λέει, βέβαια παν είδος εργασίας, την Κυριακή, το Σάββατο, λέει, παν είδος εργασίας. Το θαύμα, προχωρήστε δηλαδή τη σκέψη τους, την ελικόιλη σκέψη τους, ποια λέμε, λοιπόν, το θαύμα, λέει, είναι εργασία. Άκου εκεί, είναι εργασία το θαύμα, άκου εκεί, το θαύμα είναι εργασία, λέει, άρα το θαύμα απαγορεύεται.

Που έγινε το Σάββατο, τον βλέπετε, ναι, έκανε το Σάββατο, δεν κοιτάζουν το θαύμα αλλά μετράνε, βλέπουν ότι το θαύμα έγινε και ο άλλος λοιπόν είναι εγκληματίας και πρέπει να καθίσει στο σκαμνί του κατηγορουμένου.

Άρα λοιπόν μέσα στα Ιεροσόλυμα, στο χωριό του Διαβόλου, το μεγάλο χωριό που βασιλεύανε οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι και οι Ταρτούφοι και οι Υποκριτές, ο Ιησούς Χριστός, ο Μέγας, μειώναμε την αξία Του.

Είναι μερικά πράγματα που δεν μπορεί να τα εκφράσει η γλώσσα, όχι η γλώσσα του ατελούς ιερομονάχου, αλλά η τελειοτέρα γλώσσα, να εκφράσει ό,τι εσάν ανθρώπινη διάνοια για τον Χριστό, που υπήρξε ο ωκεανός αγάπης, που διήρθε τον βίον του, που μια επιγραφή επάνω στο σταυρό του κακώς έβαλα την εκδαβή μου η γραφή ο Ιησούς ο Ναζωραίος ο βασιλεύς των Ιουδαίων, άραψε μια άλλη επιγραφή ότι ο βασιλεύς του σύμπαντος που διήρθε τον βίον του ευεργετών εκάνασε τη ζωή του ολόκληρο σκορπώντας δύσμα σκοτός μέσα στην σκοτεινή ναυτή ανθρωπότητα.

Ναι, λοιπόν, και έρχονται τώρα αυτοί οι κύριοι, αυτοί οι νάνοι, αυτοί οι φάβλοι, τα ανήκανα αυτά, τα φωνά στοιχεία και λέγουν τώρα, βγάλουν αμέσως, συγκροτούν δικαστήριο, συγκροτούν ερήμην του κατηγορουμένου, δεν τολμούσαν να τον πιάσουν, θα έρθει όλα να τον πιάσουν, είναι τρόποντινά μία προειδοποίηση στου τέλους, τον οποίο έμενε, τον μεγάλο έμενε γιατί ο τέτοιος τέλος του.

Προειδοποιούν λοιπόν και στήνουν δικαστήριο οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι στο Συγχωριακό Ευαγγέλιο και φτιάχνουν δικαστήριο και τον έχουν κατηγορούμενον ερήμην όμως, θα τον δικάσουν ερήμην. Διότι αυτόν που έκανε ο Φερμός, αυτόν που έκανε ο Θεσσαλονίος, ορίστε καθίστε κάτω του λέει εκεί, Ιησούς Ναζωραίος κατηγορούμενος διότι θεράπευσε.

Ιδού λοιπόν το έγκλημα και ιδού γιατί έχω να συμφωνώ μαζί σας όταν τα είπα ότι κάπου έγινε έγκλημα και πρέπει να δημιουργηθεί, κάπου έγινε έγκλημα εν τη γλώσση του διαβόλου, εν τη γλώσση των Φαρισαίων, εν τη γλώσση των Δαιμόνων, αλλά εν τη γλώσση του Ευαγγελίου, εν τη γλώσση του ουρανού είναι πράξεις την οποία πρέπει να στεφανώσει πάσα σύμβασα εκεί.

Το συνέδριο, γιατί είχαν συνέδριο, τώρα αυτό είναι μεγάλο, τι συνέδριο ήταν εκείνο είναι άλλη πότας, είχα δυο συνέδρια, μικρό και μεγάλο συνέδριο, Λίβαρ, εδώ, εσύς εγώ είμαι, τι ξέρεις, τι ξέρω, σύντομος, λακωνική απάντηση, άνθρωπός της, ανθρωπος λεγομενος ιησους πηλον εποιησεν και επεχρισεν μου τους οφθαλμους και ειπεν μοι· υπαγε εις την κολυμβηθραν του σιλωαμ και νιψαι· απελθων δε και νιψαμενος ανεβλεψα.

Σύντομα λόγια, λέει, αυτή είναι η ιστορία του θαύματος. Ενδεώσε ότι είναι τυφλός. Ενδέωσε ότι θεραπεύει υπό του ανθρώπου όπως τον ενόμιζαν του Ιησού Χριστού. Ενδέωσε των χαματουρικών τρόπων του θαύματος.

Μα αυτοί δεν μένουν ευχαριστημένοι. Κοιταχθήκαμε με τον άλλον. Κοιταχθήκαμε, μα τι πάχουμε, τον καλέσαμε, τον καλέσαμε, ξέρετε τη δυσμένεια που είχαν εναντίον, σου λέει θα υπολογίσει. Δεν ξέρετε, έχω περιπτώσεις τέτοιες που και οι κοινότεροι άνθρωποι κλονίζονται στα χρόνια, τα φοβερά χρόνια, κατά οποία η βία είχε κυβερνήσει ένα μικρό διάστημα την πατρίδα μας, έλαπε στις γύρους ανθρώπους, πάρα πολλά φαινόμενα σταθήκαν όλοι ως ρης, ρε μέσα στο τηού του δικαστηρίου αποτελουμένων από τα θεότερα στοιχεία της κοινωνίας και τα οποία σε κοιτάζανε, κοίταξε καλά σου λέει, αν πεις αυτό θα πεις αυτό που θέλουμε εμείς, αν δεν πεις αυτό που θέλουμε εμε

Λοιπόν, ένα τέτοιο συμβαίνει. Ήξερε την δυσμένεια την οποία είχαν αυτοί εναντίον, ήξερε την δυσμένειά του, αλλά δεν ρύθμισε την απάντησή του σύμφωνα με την επιθυμία τους, αλλά την ρύθμισε σύμφωνα με τη φωνή της συνειδήσεως και το καθήκον της ευγνωμοσύνης προς αυτόν ο οποίος τον θεράπευσε.

Λοιπόν, ναι, τα χάσανε αυτά, βεβαιώνει την ταυτότητά του, βεβαιώνει ότι ήταν τυφλός, ήταν τυφλός, βεβαιώνει ότι είναι θαυματουργικός, βεβαιώνει που αναφέρει και το όνομα, το όνομα ακόμα του ποιήσαντος του Θεού, το έλεος και την φιλανθρωπία.

Αρχίσανε και τι θα ζωνταν τώρα ο πρόεδρος με τα μέλη του δικαστηρίου, είδες καμιά φορά τι γίνεται εκεί μέσα, τι γίνεται εκεί μέσα, ο Θεός και ημέρα εκείνη δηλώσει, ημέρα εκείνη δηλώσει, τιμή και δόξα στους δικαστές που δικάζουν με τη συνείδηση, τιμή, αλλά τι απεινή θα βρεθεί για εκείνους οι οποίοι κατά αυτόν τον τρόπο ενημέρα σκυράσουν, και την οποία επικρατούν δικτατορικά αξιώματα, σφαγιάζουν το δίκαιο για να κάθονται πάνω στους θρόνους τους και να φημίζονται οι δικαστές.

Η μέρα εκείνη είναι η νόση, τα πληκτά των ανθρώπων επιστάλλουν, μεταφέρει σφως όλων αυτά της δικογραφίας, εκεί θα είναι το δικαστήριο, μην μου κουβεντιάζει το δικαστήριο, εκεί θα είναι. Πείσε τα έθεση, αδελφοί μου, αδικούμενοι στον κόσμο τότε, πείσε τα έθεση εις τον Άρειον Πάγο του ουρανού, Εκεί, εκεί και μόνον εκεί θα αποδοθεί το δίκαιο, υπό του δικαίου κριτού κρίνοντος, όχι κατά σταθμά και μέτρα ανθρώπινα αλλά κατά μέτρα ουράνια.

Δικαστή διδαχτήκανε, λέει, που είναι, αλλά ήταν και λίγοι, δεν υπομονούν, ήταν μέσα, πατούπιο, υπήρχανε, λέει, μερικοί, μα λέει, σχίσμα, ημένη το μέρος, το μισή, μισή δικαστέ, μου λέει, πώς, λέει, εδώ πέρα, λέει, να τα, μπορούσε ένας αμαρτωλός άνθρωπος, να είναι αυτός αμαρτωλός, λέει, ναι, ναι, μα λέει, είναι αμαρτωλός, έγινε σχίσμα.

Αλλά υπεκράτησαν ημένης βάρος στον έδωρο και επήρθε ομόνοια, ήταν πλέον το δικαστήριο ενωμένο. Οι φωνές της μειοψηφίας εκκαλύφθησαν από τα σπονάς της κακής μειοψηφίας και επήρθε ομόνοια επί του δικαστηρίου.

Εχθραζομένοι για τις φωνήσεις του Προέδρου επιβάλλονται ψυγείς στο ακροατήριο, τώρα είμαστε σύμφωνοι εδώ. Αλλά πώς να γνωρίσετε αδελφοί μου ότι υπάρχουν και τι είναι οι δικαστές; Δεύτερον, διότι, για να βάζετε τα πρακτικά της δίκης, το κολοκοτρώνιο, δεν υπογράφεις που είναι δίκη, αυτός μας έσωσε, άντε το κολοκοτρώνιο, όχι, τα ξέρουμε, έτσι, τόσια περίμενα, σταθήκαν εκεί στο ύπνος, διαμέσου όλων των αιώνων, θα υπάρχουν οι άνθρωποι οι οποίοι ακούν την αδιάφορη αμφωνία της συνειδήσεώς τους και θυσιάζουν τα στέσες χάρη μου της πολλής αυτής της αδιαφόρου πολλής της συνειδήσεώς τους, ναι όλα, σιγή, ομόνοια, υπάρχει αδ

Αδέρφια μου, κακή ομόνοια, καλή ομόνοια και κακή ομόνοια. Αντρόγυνα υπάρχει, πώς θα εγώ με το ένα θέμα στο άλλο, πώς τα κύματα των ιδεών μας έρχονται αλλεπάλληλα μέσα στην κρανίου μας διάνοια, λόγω της, όχι λόγω της δικής μας αυτής, αλλά λόγω του Ευαγγελικού ρήθρου που είναι εδώ μέσα.

Υπάρχουν στα σπίτια καλή ομόνοια. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα. Άμα γυναίκα και αντρόγυνο ομονοιάζει, μένει παράδεισος. Αυτή είναι καλή ομόνοια όταν συμφωνούν, έχουν ως βάση το Ευαγγέλιο, αλλά άμα η γυναίκα έχει το Ευαγγέλιο και ο άντρας έχει το Αντιευαγγέλιο, το οποίο το σεξ πρέπει δεν μπορεί να το περιγράψει.

Αν η γυναίκα που κρατεί το Ευαγγέλιο κατορθώσει με την δύναμή της να τραβήξει προς το μέρος της τον άτυπη, τον άνδρα της, τον άνδρα της και τον κάνει για τον και σκέφτεται ευαγγελικά, τότε υπάρχει δίκη και θρίαμβος, είναι η καλή ομόνοια.

Εάν όμως ο άντρας κατορθώσει κι εσύ τη γυναίκα στο αντιευαγγέλιο, θα συμφωνήσουν μόνο, αλλά τότε η ομόνοια αυτή είναι σατανική ομόνοια. Γυναίκες, προτιμήστε να είστε οπαδοί της καλής διχονοίας της εν Χριστώ, να υπάρχει σχίσμα μέσα στο σπίτι σας, διαφωνία επάνω στο Ευαγγέλιο και σε αρχάς του Ευαγγελίου, παρά να υπάρχει να μην χαλάσω το χατίρι του άντρα μου, να μην χαλάσω το χατίρι της γυναίκας μου λέω άντρας, ε καλά, πότε θα φας μόνο που το χαλάσεις, να χαλάσεις το χατίρι του Χριστού, χάλασά το λίγο πάντα, δεν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στον κόσμο αυτό, δεν συμβαίνουν.

Λέω, ομόνοια, ομόνοια στο δικαστήριο, όλοι τους. Ετελείωσε αυτή η διακοπή, αυτή η πάλη μεταξύ στο δικαστήριο και επήρθε ομόνοια, η κακή ομόνοια του διαβόλου, τότε το δικαστήριο έδεσε του Προέδρου απ' ευθύς των κατηγορουμένων άλλο ερώτημα.

Αμήν. Δε μου λέτε, μου λέτε, καλά, άλλο ερώτημα εις τον μάρτυρα. Δε μου λέτε, τι ιδέα εσύ έχεις για αυτόν τον άνθρωπο που στέκει μπροστά σου και σου έκανε αυτό το πράγμα; Λάβε υπόψη ότι το κάνει το Σάββατο. Τι ιδέα έχω για αυτόν; Προφήτης, λέει, υπό την έννοια προσώπου έχοντος ιδιότητας υπερφυσικάς. Είναι προφήτης, του λέει. Μόλις ακούσανε «προφήτης», εμείς θα έχουμε εγκληματία, τον έχουμε για κρέμασμα.

Ποιος είναι ο προφήτης που είχε να παρουσιαστεί προφήτης από της εποχής, ποιας εποχής; Του Δανιήλ από τότε, δηλαδή πόσο; 7 αιώνες, 8 αιώνες. Διακοπή ήταν το προφητικό χάρισμα, διακοπή αιώνων ολοκλήρων. Μόνο προφήτης, λέει, αυτός; Πάει, χαθήκαμε, λέει. Άντε, λέει, πήγε, πάει.

Ο πρώτος Μάρτης υπέρ του Κυρίου Υπότιτλους του Χριστού. Έλα τώρα, πήγε να φωνάξει, φωνάζει τους γονείς του, λέει. Φωνάξη στους γονείς του. Να τους, φτάνουν δύο γονείς. Είστε οι γονείς; Ναι, οι γονείς.

Τρία ερωτήματα υποβάλλει το δικαστήριο. Ένα, δύο, τρία. Στα δύο απαντά. Στο τρίτο, εδώ είναι. Εδώ είναι, μπορεί να απαντάς. Σε 999, αν είναι έξυπνος ο δικαστής τα κατορθώνει, μπαίνει μέσα στην ουσία και αποφεύγει ερωτήματα που πιάνουν τη ρίζα, πιάνουν από την υπόθεση.

Λοιπόν, απαντούν στα δύο γιατί δεν υπήρχε κίνδυνος. Στο τρίτο. Το πρώτο ερώτημα, είναι παιδί σας, μάχη στο παιδί μας. Το δεύτερο ερώτημα: Ήταν τυφλός; Ναι, τυφλό τον είχαμε, τον είχαμε τόσα χρόνια τυφλό.

Το τρίτο ερώτημα: Ποιος το έκανε καλά; Το ήξεραν. Χίλιες δόξες, χίλιες δόξες, και ο Χριστός, ο Ιησούς, ο Ναζωραίος, ο Υιός της Μαρίας, αμαθής και Φαρισαίου, κι ας πεθάνουν εκεί λάσα μπροστά. Μα πού τέτοιος ερωτήμας; Ιδιωτάρια και συγχροντολογία του Χριστού είδος.

ήξεραν αυτοί, λέει ως προς το τρίτο, λέει, δεν ξέρω με λέει, δεν ξέρω, που κοίτα τον άντρα, Μα το απένας Πέτρος, από το απένας Πέτρος, και για τον άνδρα περιμέναμε από τον πατέρα, από τους γονείς του τυφλού, να έχουν πει την ομολογία την οποία δυστυχώς δεν είχε ο κορυφαίος και ο θερμότερος και ο φιλογερότερος των μαθητών του.

Μου λέει, δεν ξέραμε, αυτός λέει η Λυκιανέχεια, αυτόν ερωτήσατε, αυτός σας πει όλες αυτές, δεν ξέραμε αυτός λέει, αλλά μεταβίβαζαν την ευθύνη στον Ιώαντος. αυτοί, σιωπή αυτοί, η ενοχία, τελεί το ζήτημα, εβεβαιώθηκε η ταυτότητα, εβεβαιώθηκε ο Ιωβολός ότι ήταν τυφλός, εκ μέρους των γονέων του, εβεβαιώθηκε ακόμη ότι κάποιος τον θράπεψε, όλοι μπορούσαν να τον ονομάθουν, εκ δημιουργίας δεν τον ονόμασαν, γιατί λέει είναι μία από συνάγκος γιάννηται, λέει, συνάγκος, εγγλώσις, σύμφωνα γλώσις, στέρισης παντελής, στέρισης παντελής πολιτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων.

Με άλλα λόγια, ακόμα πλούστερα, όποιον τον εκκίνησαν να μαζευόνται αυτοί, το συνέδρουν και έλεγαν Ο τάδε Ισραηλίτης είναι αποσυνάγωγος, 10 μέρες, 20 μέρες, 30 μέρες, 2 χρόνια, 3 χρόνια, ισοβίως, αναλόγως του εγκλήματος που διέπραττε.

Και να σας τα πει, από την ώρα που έγινε μια σάλπιγγα, έγινε στον τόπο μια σάλπιγγα ασημένια και φώναζε: Ο τάδε, ο Αβραάμ τάδε, ο Ισαάκ τάδε είναι αποσυνάγωγος. Προσοχή, προσοχή.

Υπό τον φόβο του αποσυναγώγου. Αν, σου λέει, εγώ να χάσω το ψωμί μου, να χάσω το φαγητό μου, να χάσω τα πάντα, να αναγκαστώ να φύγω από την Ιουδαία, να καταλήξω αυτό; Τίποτα, λέει. Αυτό είναι, αμή, αποσυνάγωγος. Συμφωνείς, λέει, όποιος ομολογεί τον Χριστό να είναι αποσυνάγωγος. Πρώτο φοβήτρο, αυτό ελιελείασαν και έδωσαν την ψήφο. Δεν έδωσε τη μαρτυρία. Εκ νέου τώρα καλείται, εκ νέου πάλι.

Είστε πάλι ο τυφλός. Να τον, είναι πάλι ο τυφλός μπροστά στο δικαστήριο. Έλα τώρα.

Με το μαλακό, με την ευχέρεια τώρα. Λέει, παιδί μου, λέει, παιδί μου, λέει, πρόσεξε, λέει, πρόσεξε. Ξέρεις πώς μιλάνε αυτοί, πώς μιλάνε. Στάζουν τα χειράκια τους, τα χειράκια τους στάζουν μέλι, μέλι στάζουν, και πάνω απ' το μέλι είναι μέσα η άβυσσος, άβυσσος, άβυσσος, λέει, πιο καλύτερη.

Μέσα η καρδιά τα λέει: Πρόσεξε, παιδάκι μου, στο δικαστήριο τώρα είσαι εδώ, να προσέξεις. Δώξα το Θεό, το Θεό δόξα να δώσει Τι εννοείτε μετά αυτά τα ρήματα να φέρουν; Να, η δόξα Θεού, να δοξάζουν, βέβαια να δοξάζουν το Θεό, καθήκον μας είναι.

Το πρωί, το μεσημέρι, εφτά της ημέρας, παντού, εν πάση, εν παντί, το όπος, τις ποτίες. Ευλόγει τον Κύριον, να δοξάζουμε τον Θεό, δόξα σοι ο Θεός. Παλιά τα χρόνια ένα ποτηράκι νερό πήρνε κοντά στην βρυσούλα, δόξα στον Θεό. Ένα κομμάτι ψωμί τρώγανε, δόξα στον Θεό. Τώρα την μπουκιά που έχει ο Άγιος Άγιο το έζησε από δόξα στον Θεό σε μια γενιά αχαρίστων και αγνωμόνων και ελεεινών ανθρώπων οι οποίοι νομίζουν ότι είναι υποχρεωμένος ο Θεός να τους στρέφει όλα, να μην πω φράση την οποία δεν πρέπει να πω γιατί ο πόνος και η αγανάκτηση θα μεταχειριζόμαστε και φράσεις κι ας με πείτε αγενή.

Και μας πείτε ανάγκο, δεν ζητώ από εσάς ένα δίπλωμα ευγενείας, μπροστά στον Κύριό μου θα σας ομιλήσω με μια γλώσσα τραχιά.

Δόξα, δόξα στον Θεό! Ποια δόξα; Να πει ποια ήταν. Δόξα στον Θεό θα ήταν να πει ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι εγκληματίας. Τότε θα έλεγα, μπράβο παιδάκι, τώρα είναι στην αλήθεια. Αν δεν το πήραν από το στόμα του, δεν το πήραν.

Ας ήτανε, λέει, τι είπατε, λέει, λέει, μα λέει, πώς έγινε, πώς βλέπεις, πρε πώς βλέπεις, πώς βλέπεις; Δεν βλέπεις ότι εγώ, λέει, ένα ξέρω, ότι βλέπω. Το πώς βλέπω είναι μυστήριο των μυστηρίων. Θα ήθελα όσοι είναι εδώ μέσα στο ναό, μέσα εδώ στην αίθουσα και είναι γράμματοι, οι νομικοί άριτινες, θα ήθελα να πάνε να διαβάσουν ένα λόγο του Γρηγορίου του Θεολόγου, ο οποίος εθεολόγησε επάνω στο θέμα της Θεότητος και δίνει μια απάντηση: μου λες εσύ πώς, λέει, είναι Αγία Τριάδα, πώς είναι Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, πώς, πώς είναι δυνατόν; Η αριθμητική, λέει, ένα συν ένα συν ένα τρία, εσείς πώς μας λέτε ένα; Και τον αρπάζει ο Γρηγόριος, ο γρανίκης της Ελεκτικής τον αρπάζει και τον χτυπάει όπως χτυπάει ο ψαράς το χταπόδι, χτυπάει τον άπιστο, πάμε και πάμε και πάμε, του απευθύνει πόσα ερωτήματα,

Πώς και πώς και πώς; Απαντήστε, θα σας απαντήσω κι εγώ, λέει, στο πώς η Αγία Τριάς είναι τρία πρόσωπα, άμα απαντήσετε στα ευκολότερα ερωτήματα. Και απευθύνει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος εκατό ερωτήματα, πώς και πώς και πώς και πώς. Θα σας σηκώνω κι εγώ αυτά τα ερωτήματα αυτά, να απαντήσουν ένας από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ανάλη, ήλιος, εδώ ακόμα δεν λύσαμε το ζήτημα, το λύσανε; Πώς φαίνεται ο ήλιος, δεν το λύσανε, εδώ έχεις μια λάμπα και θέλει πετρέλαιο, εδώ έχεις ένα φούρνο και θέλει ξύλα, μα αυτός ο ήλιος φωτίζει εκατομμύρια, πώς φωτίζει, ποιο είναι το υλικό του μέσα, και τόσο και τόσο, ένας αστρονόμος που θέλει να το ερευνήσει, τυφλώθηκε, είναι τυφλός.

Βρε τον ήλιο, τον ήλιο το πλάσμα του δεν μπορείς να δεις, όποιος λέει τον ήλιο βλέπει αν εδώ στην όψη μου αφαιρείται, έλεγε ένα παλιό συντακτικό που μαθαίναμε και σήραμε ένα αείρι στο γυμνασιάκι το Ρώσο, λοιπόν, αφαιρείται με την όψη, λέω αν κοιτάξεις, λέμε, όποιος από εσάς, λέει, αδιάτροπα, αδιάτροπα κοιτάξει τον ήλιο, τόλμησε, ε σου λέει ο ήλιος δεν τολμάς, δεν σε επιτρέπω να με κοιτάξεις γιατί είμαι εικόνα του Θεού, εικόνα του Θεού, φωτογραφία του Θεού είμαι εγώ.

Μικρά αυτιά, ο Απείρου Φωτός που έλαμψε στον κόσμο, τον Χριστό, θέλω να κοιτάξεις και σαν έλεγε να κοιτάξεις το πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το πρόσωπο του υπερπάν πρόσωπο, την άφθαστον και ατενίοτον και απερίγραφτον και απερινόητον και την άφησον του Σύμπαντος Κόσμου την Θεότητα, τι είναι, πώς βλέπω, δεν ξέρω αυτά τα πράγματα εγώ, εγώ δεν τα ξέρω, λέει, πώς μαγισθώσα, αλλά σε αυτό το πώς βλέπω θα έπρεπε περισσότερο να πούμε, αλλά τελειώνω γιατί σας βλέπω ότι κουραστήκατε, δεν είναι έτσι.

Πέντε λεπτά. Λοιπόν, τέλος τώρα, τέλος.

Δεν τελείωσε η ανάκριση. Για πες μας, λέει, πάλι τον γυρίζανε, τον στρεφογυρίζανε. Τον καβορδίζανε, κατάλαβες, έτσι. Λέει, δε μας λες, λέει, πάλι, παιδί μου, λέει, για πες μας, λέει. Μα λέει, δεν είναι αμαρτωλός άνθρωπος αυτός το Σάββατο;

Δεν ξέρω, εσείς τα ξέρετε. Τα κοιτάτε και τα δικά σας τα ξέρετε. Εγώ ξέρω ένα πράγμα, λέει. Ούτε αμαρτωλών ανθρώπων ούτε ακούει ο Θεός. Δηλαδή αμετανοεί τον ανθρώπον. Και παι μετανοούν τον ανθρώπον ακούει.

Λοιπόν, δεν ακούει, δεν ξέρω λέει. Εγώ από τον καιρό πω γιατί φτύση λέει. Δεν ακούζει και το χάμμα λέει. Γιατί μάτια θεραπεύσανε οι γιατροί. Μάτια πιάσανε οι άγιοι. Θεραπεύουν. Αλλά μάτι, βολβός!

Επιτευθή μες στο μάτι των, τέτοιο πράγμα δεν έγινε λέει. Εγώ, λέει, τι να σου πω, λέει. Λέει, μα γιατί με ρωτάτε πάλι; Μα γιατί με ρωτάτε, λέει; Γιατί με ρωτάτε σαν μικρά παιδιά, λέει; Μη προσθέτε να γίνετε τους πυρίς την ερωνία τώρα.

Τους πυρίς την ερωνία, ένας αγράμματος, ένα κοροϊδεύολο κοροϊδεκαστήριο τώρα. Α, βέβαια, καλά της έφτασε. Λέει, μα γιατί μου ρωτάτε, με ρωτήσετε μια άμαρτα, είστε δυο άμαρτα, είστε τρεις, μα επιτέλους λέει, μήπως έτρενα να γίνετε μαθηταί του λέει, που λέει μαθηταί του, κεραμίδα στο κεφάλι του, μαθηταί του λέει εμείς λέει, τι λες λέει μαθηταί του λέει, εμείς έχουμε το Μωυσή λέει, το μεγάλο Μωυσή λέει και εσείς λέει αυτινού λέει, εσύ λέει δεν ντρέπεσαι λέει, εσύ, το αργήσανε πια, εσύ λέει, εγεννήθης μέσα της αμαρτίας λέει και εσύ κολουμάζαμε Ανάληψης, Άγια Πρόκρεμα της Χιρωνίας τώρα, σηκωθήκανε να το ενέψουνε και λέει προδιώξανε από εκεί πέρα έφυγε εγκατελειμμένος από τον συνέδρον, εγκατελειμμένος από την πνευματική γεσία του τόπου, εγκατελειμμένος από τον πνευματική γεσία του τόπου, εγκατελειμμένος από τους γονείς του και έχει δίκιο εκεί να πούμε ο πατήρ μου και η γύτρι μου με εγκατάλειπαν. Σίδε Κύριε προσελάβαιτο μου. Τον εγκατέλειψε η μάλλα του, τον εγκα

Αυτός ο Κύριος που διέτρεξε το σπάδιο του αγώνας, τον περιμένει έξω στην έκθεση του δικαστήριου, αυτός ο Κύριος, για να τον βραβέψει με βραβείο λαδάτα και του λέγει, στέκεται μπροστά του, δεν τον πρόλαβε εντολή, αυτή η φωνή τον κατάλαβε, λέει παιδί μου, παιδί μου, πιστεύεις στο νιό του ανθρώπου, πιστεύεις, ποιος, αυτή η φωνή κατάλαβε, ποιος είναι ο νιός του ανθρώπου, αυτό που είδες και αυτό που είναι πρωτο.

Συ, Κύριε, είσαι; Συ είσαι, Κύριε; Και πέφτει χάμω. Ο δε έφη: «Πιστεύω, Κύριε», και προσεκύνησεν αυτώ. Αυτό, αγαπητοί μου, είναι δύο λόγια. Αν θέτε να το απολαύσετε, το βραδάκι πηγαίνετε στο σπιτάκι σας και ανοίξτε το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο.

Τον αετόν αυτόν, τον χρυσά ετών αυτόν αετόν, δεν είναι Ευαγγέλιο αυτό είναι ήλιγκος φιλοσοφίας, είναι μη μουλάτε φιλοσοφία. Διαβάστε το Ευαγγέλιο αυτό, είναι το ένατο κεφάλαιο. Τόση σημασία δίνει εδώ και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ως μία εικόνα της εκ μηδενός δημιουργίας του ανθρώπου, ώστε κατέγραψε ολόκληρο κεφάλαιο.

Είναι στο ένατο κεφάλαιο, εκεί το διαβάστε καλά, το διαβάστε. Ναι, να δείτε τα συμπεράσματα, τα διδάγματα. Τώρα, από αυτόν τον ωραίο κήπον, ο οποίος είναι η διήγηση του θαύματος, Θα επιτρέψετε, αδερφή μου, να σας δώσω τρία άγγελοι, τα οποία θα βάλετε στην κομβιοδόχη σας, στην πνευματική κατάσταση, για να σφραίσετε όλο μα θάνατον.

Τρία άνθη θα σας δώσω. Το ένα πρώτο, τρία διδάγματα, το πρώτο εδώ. Είναι μερικοί που λένε, για να πιστέψουμε, λέει, παππούλοι. Σαν Ρονίκη ήμουν και βρήκα κάποιον, λέει, εγώ για να πιστέψω, λέει, παππούλοι.

Φαρισαίοι, γραμματείς και Φαρισαίοι, έγινε μπροστά τους θαύμα τεράστιο, θαύμα πρωτοφανές, θαύμα που από καταβολής του κόσμου δεν έγινε: δημιουργία οφθαλμού, δημιουργία αυτή. Γιατί δεν επίστευσαν, αδέρφια μου; Μία κατάσταση. Δεν είναι η έλλειψη, εκείνη η οποία κάνει τους απίστους να πιστεύουν, όχι. Είναι η διαφθορά της καρδίας, είναι ο φθόνος και η μοχθηρία, είναι το σκοτάδι και η άβυσσος των παθών και ελαττωμάτων.

Τα οποία δείχνουνε: άμα έχεις δει κάτι, άμα βάλεις χίλια θαύματα να περάσουν μπροστά σου, αν σε πάνε σε έναν κινηματογράφο, ας πούμε, και σου βάλουν μπροστά σου ένα τυφλοπάνι, ή σε βάζουν πάνω σε μια κορυφή ενός βουνού και σε βάζουν πάνω στην κορυφή, την ώρα που να... να ανεβείτε πάνω στην κορυφή.

Πανόραμα, τύφλα στους κινημάτων, τύφλα ανέβα πάνω ψηλά στα βουνά όσοι αυτή να δείτε το πρωί πρώτη υπό του να βγει ο ήλιος Θεός να λάμβει ένα άστρο και να φωτίσει και να λέγει άνθρωποι για μια ακόμη φορά ανατέλευσης των κόσμων και σας δίνω διωρία μετανοίας και ευχαριστία και δοξολογία στον Θεό.

Αν ανέβεις εκεί πάνω να δεις ολόκληρο πανόραμα, να δεις ολόκληρο πανόραμα αυτό, αν δεν δεις όπως επάνω και σου βάλει μέσα ένα πανί, βάλει απάνω στα μάτια σου ένα τυφλοπάνι, σε δέσει, τι να δεις; Δεν βλέπεις τίποτα.

Έχει βάλει το τυφλοπάνι. Το τυφλοπάνι είναι η φθορά, είναι τα πάθη, τα αμυσάλεα πάθη, προπαντός ο εγωισμός και η υπερηφάνεια που θέτει μπροστά στον άνθρωπο την αυτή και δεν μπορεί ο άνθρωπος να δει τη δόξα του Κυρίου.

Δεν είναι λοιπόν η αλήθεια του θαύματος, αλλά η αφράτη της καρδίας. Χίλια θαύματα να δεις, ο ίδιος ο Χριστός να κατέβει κάτω, να σταυρωθεί άλλη μια φορά, να αναστηθεί άλλη μια φορά, θα ελιπεί άλλη μια φορά, άμα μέσα έχεις χαρδίανο, γραμματέως και χαρισαίως, μοχτηράς και σκοτίνη και αμπεσία, δεν θα πιστεύσεις.

Δεν θα πιστέψεις. Δεν θα πιστέψεις. Λοιπόν, ένα αυτό το δίδαγμα. Το άλλο δίδαγμα ποιο είναι; Θαυμάζω τον τυφλό, τον θαυμάζω τον τυφλό, τον θαυμάζω για δύο πράγματα, πρώτα πρώτα για την υπακοή του, για αξιτάρτια, είπα γι' αυτό, περί μου του λέει, λέει στη δεξαμενή που πήγε πολλές φορές, πήγαινε στη δεξαμενή και ρίξε μια φούχτα νερό στο πρόσωπό σου και θα δεις, η υγειά σου θα είναι καλή, είπα και αυτός αν είναι επαντηρήσιος, αν είναι εμπισταγμός, αν είναι αφινταλέψεως και αφικημάθεως του ψυχικού κόσμου, επορεύθηκε. Θα μας δικάσει αυτό που είπε.

Αυτό το είπε ο Κύριος κι άλλη μια φορά σε έναν άλλον, στην Παλαιά Διαθήκη, που του είπε ένας άλλος, όχι ο Χριστός, ένας προφήτης, μεγάλος προφήτης, είπε σε έναν άλλον άρρωστο, είπα για λέει, στον, ποιος είναι για λέτε, που διαβάζετε αυτό, που διαβάζετε, εεε, εκείνος ο άλλος πώς τον λένε, πώς τον λένε τον άρρωστο; Έλα, ας σας πω τα ονόματα των Ποθαμφαριστών, τα ξέρετε όλα, ας σας πω τα ονόματα των Αστέρων και Ματράπ, τα ξέρετε όλα, για πείτε λοιπόν και το όνομα του ασθενούς αυτού της Παλαιάς Διαθήκης.

Ναι, πες το όνομα, μπρος, θα σας κάνω κι εγώ το όνομα αυτές, θα σας κάνω κι εγώ μάθημα, μπρος, μπρος, μπρος, δεν ακούω καλά, είμαι κουφός, ρε παιδιά μου, κουφός. Εμάνου λέγεται.

Ήτανε γεμάτο πλάκα γαλόνια, ήτανε πλάκα γαλόνια και τα κάνεις μια μέρα, ελεγχράφηκε και δουλειάζει με τη γυναίκα του. Και πήγε στον προφήτη του Θεού και του λέγει, άκουσε, του λέει, θα πας στον Ιορδάνη ποταμό, θα περάσεις μία, δύο, τρεις, τέσσερις, επτά φορές και σε επτά φορές θα...

Α, αυτός τι είπε; Άκου λέει τι μου λέει, να πάω να κολυμπηθώ, να γίνω γυμνός έπραξε τον Ιορδάνη, δεν έχω νερό στο χωριό μου, λέει, δεν έχω ποτάμια στο νερό, θα πάω στον Ιορδάνη, μου λέει; Μα δεν πάω πουθενά. Ήταν και πάλι οι αγνοικοί του, είπα στον Ισπρία, όπως το λέει ο Άγιος Άμερος του Θεού.

Πήγαινε, τι θα χάσεις; Πήγαινε, πέρασε. Από εδώ με τον ζώο τον ξεγδύσανε, τον περάσανε, μία, δύο, τρεις. Το κορμάκι του καθαρό. Το δέρμα του που ήταν σαν τα λέπια, όπως τα λέπια του ψαριού που ήταν, έγινε βελούδο.

Αυτός ο Ναιμάν δεν υπήκουσε, έφερε αντιρρήσεις. Ο τυφλός υπήκουσε. Είπαγε τι είπε; Τιμωρία. Αυτό το είπαγε και η εκτέλεσις, η άμεσος, η θαυμαστή υπακοή θα μας δικάσει. Μας λέει ο Κενάς, είπαγε, είπαγε ο Ιησούς ο Ραζωνέως, είπαγε παιδί μου που να πας, είπαγε παιδί μου.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ

Πήγαινε κάτω εκεί μέσα στο νοσοκομείο που είναι ένας άρρωστος, σε περιμένει, δεν έχει πόδια, δεν περπατάει. Πήγαινε ως τη φυλακή που υπάρχει κάποιος και υποφέρει δικαίως ή αδίκως. Πήγαινε στο σπίτι της χήρας και ορφανού να σου χοροποιήσεις το λόγι το ήλιο της χαράς και αγκαλιάς σου.

Δεν κουνάς. Α, δεν εκτελείς τίποτα από αυτά που σου φωνάζει η συνείδησή σου και το Ευαγγέλιο και ο Θεός, πολύ καλά. Αλλά μόλις φωνάξει ο διάβολος, πήγαινε στον κινηματογράφο, φτερά, ναι γελάτε, μα εγώ κλαίω, πήγαινε στον κινηματογράφο, είναι Κυριακή, μπες μέσα στο πούλμαν και τράβηξε στις ακρογιαλιές, να βλέψεις και την πίστη και το βράδυ, να αφήσεις τα ήδη την εκεί σα ματωλοτό σου, εις την άκρη μου και μέσα εις τα ακρογιαλιά της πατρίδας.

Αχ, μωρέ, να ήμουν στην πατρίδα μου, θα σήκωνα όλους τους Παριανούς να τσρίψουν στη θάλασσα τα καθάρματα εκείνα, είτε εγώ είτε Άγγελ που μετέτρεψαν τα νησιά μας σε απέραντα πορνεία. Αλλά δεν υπάρχει εκκλησία, αγαπητέ μου, δεν υπάρχει εκκλησία, η μετανδημοκρατία, ας προσευχήσεις την Πάρο, είσαι ένα νησί των Κυκλάδων, είμαι βέβαιος να γίνει δημοψήφισμα.

Ε, εγώ το είπα, το τόνισα και το είπα και στους αρχηγούς των κομμάτων. Τι ζητάτε; Η Δημοκρατία να φτιάξει όπως είναι στην Ελβετία. Όπως στην Ελβετία να το κάνετε. Όπως στην Ελβετία, σε ζητήματα που ενδιαφέρουν έναν τόπο, δεν μπορείς να αποφασίσεις ο έκπληρος, είτε λέγεις υπουργός, θα αποφασίσει ο λαός. Έλα εδώ στο νησάκι που λένε Πάρος.

Θέλεις αυτά τα αισθή; Αν τα θέλουν οι Παριανοί, μάλιστα. Αν δεν θέλουν, να το κάνεις αυτό, να το κάνεις αυτά που κάνεις στο σπιτάκι σου απ' έξω. Θα μαζευτούν οι Παριανοί, οι Ναξώτες ή τα νησιά αυτά τα ευλογημένα και θα πούνε: Κύριε, ψηφίζουν σήμερα οι Πάρος, πόσοι είναι, δυο χιλιάδες χιλιάδες, να μου τρυπείς τη μύτη, 1500, 1600, 1800, 1800, 1950, θα πούνε όχι, όχι, και μόνο 50 λέει ένα υποκείμενα, εμπορεί το διάολο, με την κοπλία του διαόλου, αν θέλουν τον τουρισμό, αυτομακίνη, το νέο αυτοείδωρο που θα διαλύσει την πατρίδα μας, θα τη διαλύσει.

Είμαι για ένα υγιή, υγιή τουρισμό, αλλά όχι για να μαζεύω τα καθάρματα των Παρισίων και των άλλων κόσμων και εκείνα τα οποία δεν τολμούν να κάνουν εκεί στη βόλα τους, να τολμούν εδώ μπροστά στα παιδιά μας και προς τις γυναίκες μας. Δεν πιστεύομαι, δεν έχουμε ένα αγώνα στην ψυχή μας.

Είπαγε, πηγαίνεις, είπαγε, είπαγε λέει ο διάβολος στο δικαστήριο και ξάφνου στα χέρια σου, πάει. Είπαγε εδώ, είπαγε εκεί, ό,τι διατάσσει ο διάβολος, πρόθυμοι στρατιώτες· ό,τι διατάσσει ο Χριστός. Γι' αυτό θαυμάζω τον τυφλό, για την πιστή του υπακοή στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Τον θαυμάζω ακόμα για την ομολογία της πίστεώς του, για το θάρρος του. Τι ήταν αυτός; Ένας ήταν. Πώς ήταν αυτοί; Φύσηξαν απάνω του όλα τα αγέρια, όλα τα αγέρια φύσηξαν, όπως κάποτε περνούσα πάνω από μια περιφέρεια των Γρεβενών, διότι είχε φυσήξει ένας φοβερός άνεμος και ξερίζωσε, όπως ξεριζώνει τα δόντια ο οδοντίατρος, ξερίζωσε τα δέντρα. Μέσα στα πολλά τα δέντρα κάθεται το χθόνο, ήταν ένα μεγάλο δέντρο. Φύσηξε, ξεφύσηξε, τα πάντα ξερίζωσε. Έτσι, αδέρφια μου, στο νου μας ας ξεριζώνει ο άνεμος, ας ξεριζώνει τα μικρά δέντρα, εμείς να μείνουμε εκεί, ως δρυς απλότητου παραμάσχου της τυρένης και του τυφώρου.

ο οποίος πνέει, για να ριζώσει μέσα στα βάθη της καρδιάς μας, ούτε Ήβιον και ούτε Ιερών, να σε έχουν παραλώσει αιώνες, δι' εποτεμού αιμάτων και υδρότων, εις την γη να αυτή τύποτα. Ένας ήταν, τους άλλους, αυτοί ήταν σοφοί, αυτοί ήταν δυνατοί, αυτοί είχαν τα όπλα με ένα σύτο. Η αλήθεια είναι τέτοια που σύρει τον γραμμό και τα άστρα, και μη τη θάβεις την αλήθεια, γιατί η γη διψά αλήθεια και την αλήθεια να τη λες παντού και να είσαι μάρτυς της αλήθειας και νέος και πρόμαχος, ενημάδας της ευτυχίας και ενημέρας της τυχείας και ρητάρες ολοκλητικών κατεστρώτων και μπάσου στη τιμή του βίους σου, να αλλάξεις με τον Χριστό ό,τι είδα στον κόσμο ή να μαρτυρήσω την αλήθεια. Και κοίταξα πάνω ψηλά, εδώ ψηλά το ρητό που έχουμε εμείς εδώ στην αίθουσά μας. Αν πρόκειται, αδέρφια μου, να δειλιάσω ποτέ σας δεν θα

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευχή, Βασιλεία των Ουρανών, Ευαγγελισμός, Ε των Χριστιανών της 5ης κατηγορίας, της 6ης κατηγορίας, κατωτάτης ποιότητας προϊόντων. Τον βλέπεις λοιπόν τον άλλο, όταν ευρίσκεται μέσα σε θρησκευτικούς ανθρώπους, τον βλέπεις και μιλεί για την Παναγιά, μιλάει για τους Αγίους, μιλάει για τον Άγιο Νεκτάριο, μιλάει για τα κόκαλα, μιλάει για τους Οσίους, μιλάει για όλα.

Βλέπεις τον άλλο, και όταν μπει σε άλλο ψυχρό κλίμα, και όταν μπει σε έναν άλλο κύκλο, κύκλο, και δει και αντιληφθεί ότι εδώ αυτά δεν περνούνε, και ότι είναι ο τάδε επιστήμονας και ο τάδε ο άλλος και αυτός ο άλλος είναι γαμπρός υποψήφιος και αυτή είναι μια θρησκευτική, τον βλέπει κάτω στο τραπέζι και δεν σηκώνεται αυτή η ποφιαρή για τον Άρχο ή τον Β' Άγιο, δεν σηκώνεται εκεί για να μην χάσει τον γαμπρό, για να μην της πει κάτι στα λεμάνια. Από τι, άνθρωπε, να δίνουμε τα; Τι σου έφελα να πηγαίνεις κάτω στον Άγιο Νεκτάριο; Ο Άγιος Νεκτάριος, ομολογητής της πίστεως, εσύ τι είσαι;

Λοιπόν, τη βλέπεις αυτή η οποία ομοιράει πρώτα τον Αγίο Νεοφθαρίου, ομοιράει πρώτα τον Αγίον Ομινάη Περιόλογο, τη βλέπεις αυτή την τραπεζική μπροστά στον υποψήφιο γαμπρό, τον άχρηστο νομικό και τον άχρηστο γιατρό που προσπαθεί με κυριαρχία, τη βλέπεις αυτή και δεν σηκώνει κανένα το σταυρό της, αλλά κάθεται εκεί πέρα, μπροστά σε έναν ελεεινότυπο, μολότινο είτε επιστήμων.

Δεν έχεις το σθένος να ομολογείς τον σταυρό. Και περνάει από την εκκλησιά και δεν κάνει τον σταυρό. Και μπαίνει στο αεροπλάνο και δεν κάνει τον σταυρό. Και φέρνει στο στερεόδρομο και δεν κάνει τον σταυρό.

Γιατί; Για να μην ντρέπεται. Ντρέπεται να ομολογήσει την πίστη του Στοιχιστού, του Κύριου Ονειμάς των Χριστών. Λοιπόν, είναι αυτοί οι ψευτοχριστιανοί. Η ιδέα σιωπή μας, αλλά δεν είναι μόνο η περίπτωση αυτή.

Αλλά υπάρχει και άλλη περίπτωση. Όταν βλέπεις, γιατί ο Χριστός δεν υπάρχει σήμερα, δηλαδή είναι παντού ο Χριστός. Ως ορατός, ως ορατός δεν υπάρχει, ορατός δεν φαίνεται εδώ πέρα. Είναι αόρατος και βασιλεύει επί των γαλαξιών και του ουρανού της Γης και υπάρχει παντού. Η αόρατος παρουσία του μας θερμαίνει, μας ζωογονεί. Ορατός ο Χριστός πού είναι; Ορατός ο Χριστός πού είναι; Εν τω προσώπω των διωκομένων ανθρώπων.

Όταν εσύ, όταν αυτό το πτωχαδάκι είναι μέσα στην υπηρεσία και ξέρεις ότι το πτωχαδάκι αυτό έχει δίκιο, αλλά ξέρεις ακόμα και κάτι άλλο: ότι ο προϊστάμενός του έχει σκοπό να το εξοντώσει. Και εσύ το ξέρεις αυτό και εσύ φοβάσαι και πας με το ρεύμα του διευθυντού της επιχειρήσεως και όχι με το πτωχαδάκι εκείνο, για να μην χάσεις τη θέση σου, και λες στον διευθυντή: «Έχεις δίκιο, κύριε διευθυντά, έχεις δίκιο, κύριε διευθυντά, καλά του κάνεις».

Τον έθαψε ο Χριστός, τον σταύρωσαν από υπερήπτωση ενός θηρυκού τιμίου, τιμιωτάτη του.

Ο οποίος ετόλμησε να ανέβει επάνω στα σκαλοπάτια της Μητροπόλεως και να πει μερικές πικρές αλήθειες. Να πει στον δεσπότη Παρεκόσινο: «Ο δεσπότης καθάρισε εδώ πέρα τη βρωμιά που εγώ με φάντα τα μουνάκι δεν μπορούν να βρουν μέσα».

Τίμιος οικογενειάρχης αυτός και λοιπά. Λοιπόν, τι; Αυτός βρήκε τρόπο και τον καθίζει στο σκαμνί της κατηγορίας. Και τον πάει εδώ μέσα στο όμοιον συνέδριο των γραμματέων και Φαρισαίων, που έχει μόνιμη την έδρα του εδώ στην οδό Πυλωθές.

Και τον καταδικάζουν εις καθαίρεση των κηρύκων εκείνων και χρειάζεται να γίνουν απειλές και διαβήματα, ηρωικά διαβήματα. Για να σώσουμε από την άκουα είναι αυτή. Τον καιρό που ο κήρυκας αυτός εκινδύνευε εκεί πέρα.

Ουδείς. Τριακόσιους παπάδες είχε η περιφέρεια. Ούτε ένας, ούτε ένας δεν παρουσιάστηκε να πει: «Δέσποτά μου, είμαστε με το πτωχαδάκι αυτό, είμαστε με τούτο». Και έρχεται αυτός, φρασιδάτος, φρασιδάτος, ο αρχιερέας με τα εγκόλπιά του ενώπιόν μου και λέει: «Να, τον βλέπετε; Δεν έχει κανένα εγκατάλημπο».

Προσφέρω από την αγάπη μου, ή μάλλον σας προσφέρει ο τυφλός, από τον πλούσιον αγκώνα της καρδιάς του και με τον αγκώνα των τελευταίων αυτών. Λουλούδι, θα σας αποχαιρετήσω απόψε. Τι κατόρθωσαν αυτοί οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι; Να βασανίσουν τον τυφλό, να βασανίσουν τους γονείς του, να κρατήσουν με θέαρον τη σκέψη του δικαστηρίου, να συνδυάβουν στην επόστη; Κατόρθωσαν;

Κατρώντησαν τίποτα, προσεπάθησαν να ρίψουν αυθόλυμμα στον απασχάπτον ύψος του Κυρίου Υγωνας του Χριστού. Το κατώρδωσαν, όχι αδερφή μου. Μια ιδέα, μια ιδέα, μια αλήθεια, όσο την χτυπάς τόσο περισσότερο είναι σαν το καρφί η ιδέα.

Πάρε ένα καρφί, όσο το χτυπάς με το σφυρί, θα μπει μέσα στη σάρκα του ξύλου. Και η ιδέα που έχει μέσα είναι αδαμαντίνη ιδέα. Χτυπάται, χτυπάται ο κόσμος, χτυπάνε οι άλλοι. Και δεν μπορεί παρά να ριζώσει περισσότερο μες στην καρδιά του ανθρώπου.

Τι έκανε στην Γραμματική Βαρισσέ, έκανε να μετρήσει ένας και μόνος μάρτυρος, μάρτυρος να στερώσει όλα ως πύργους αχαρτήρως, ως χάρτηρα πύργους, Να σωριάσει ολόκληρη την επιχειρηματολογία των και όλα τα ψεύδη και τις συκοφαντίες των.

Και να επικρατήσει η αλήθεια. Δεν υπάρχει φόβος, αγαπητοί μου, να φοβηθούμε. Κάνε 100, κάνε 1000, κάνε 5.000, κάνε ολοκληρωσιακή. Αναμνηθείτε τον αισθανωμέναν.

Όποιος έχει τη δύναμη να μαρτυρήσει, κι ο ένας από τους τυφλούς έχει τη δύναμη να σύρει κατά γης και να καταλύσει τα επιχειρήματα και τους πύργους της αθεΐας. Ναι, αδερφοί μου, όταν ήμουν στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια εκείνα τα φοβερά και στενοχωρημένος, συλλυπημένος κατεβαίνοντας την Κοζάνη, συνέβη το εξής επεισόδιο.

Κοντά εκεί στο δρόμο τότε που έτσι που εδώ τώρα εμείς κάτσε. Εμείς, εμείς, εμείς εδώ μετά τον πόλεμο, από 30 χρονών, 40 χρονών, 40 χρονών, το ξέρετε, ή από καρδιά θα πάμε ή από νεύρα θα πάμε ή από τρέλα θα πάμε.

Περάσαμε αυτή η νεότητα τώρα, τα αίσχη αυτά που βλέπουμε. Παιδιά μου, παιδιά μου, σας εύχομαι να μην δείτε αυτά που είδαμε στα μάτια μου. Είστε ταυτικισμένα παιδιά, παρόλη την κακοδιοίκηση που έχουμε, ούτε μπορεί αν ποτέ αφήσω από μνημονεύματα στον κόσμο του το ανάξια λόγο, θα έχουν μια αξία.

Να δείτε τι υπέφεραν οι προηγουμένοι γενναιά. Ανά, στελεχωρημένος, λυπημένος, κατέβαινον Σαλονίκη. Εκεί που βάδιζα προς την προκυμαία, βλέπω ξαφνικά αστραπές. Τον πίεσαν εκεί πέρα τα γερμανικά στρατεύματα και έρχεται στο μυαλό του ανθρώπου ένας σκυμμένος υπάλληλος.

Και τον βλέπω λοιπόν ξαφνικά εκεί πέρα και σκαρφαλώνει σαν τον γάτο επάνω σε ένα τηλεγραφόξυλο, απ' πάνω εκεί πέρα.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ευ Και νομίζουν ότι θα σβήσουν τον ήλιο. Αν μπορείς με το σάλιο σου, άνθρωπε, να σβήσεις τον ήλιο, εσύ με τα σάλια σας, να σβήσετε την αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι εις και μόνος ο Κύριος σύμφωνος του Χριστός.

Ολτέρες υπνοίτες και υπερειπθούντε εις πάντοτε Θεώρας! Αμήν!