Ο κόκκινος δράκοντας και η προβολή του κακού

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Your eagerness, Your Eminence, reverend priests, beloved listeners, men and women, your eagerness in coming here again tonight, despite the bitter cold, to this hall

shows that there are still people who have not bowed the knee to Baal.

I am sorry that we cannot accommodate everyone in this hall. People ask for seats, and when they cannot find one, they leave and do not come back to the sermon. This is a shortcoming. As the Russian Chrysostom says, listeners need some comfort to listen well and take pleasure in what they hear. They need a seat. Standing for an hour or two is difficult for people.

I read this yesterday, and it struck me: if listeners do not have a reasonable measure of comfort, they cannot properly follow the sermon or the Divine Liturgy.

The listener, he says, needs comfort while listening. Theaters have armchairs and other comforts, but here, sadly, seats are few. This hall is too small. We ought to have a hall twice or three times this size to meet this spiritual need, this thirst for our message.

So here we are again, at the lectern of our association, for another sermon. A sermon has a source, just as streams and even the greatest rivers have sources. So too a sermon on the Gospel, whether short or long, has a source, and must have one.

That source is Holy Scripture and the tradition of our Church. It is Holy Scripture, especially the New Testament, and above all the Gospels. They are the heart of Holy Scripture, telling us of the life, teaching, Crucifixion, and Resurrection of our Lord Jesus Christ.

Within the Gospels, those three most important chapters have a special place. They contain Christ’s final discourse to His disciples after the Mystical Supper. A saintly ascetic read those words of Christ every night, and his eyes would fill with tears.

Holy Scripture, then, is our source. With our little bucket, we will try to draw water from it to refresh you, devout Christians, who come like deer to the springs of water.

Holy Scripture ends with a book that, sadly, is not read at the Divine Liturgy or in our sacred services. It ought to have a place among their readings. I believe that a future Ecumenical Council should certainly appoint it to be read during the services

of the saints and of our Church: a passage should be read from the Apocalypse, the Book of Revelation. What an awe-inspiring book, full of visions! There we see what is to happen at the end of the ages.

Tonight, then, we will open the Apocalypse, a book so relevant to our time. We will turn to chapter twelve, where we see one vision, or rather, two visions.

In the first vision there is a woman clothed with the sun. In the second, which concerns us tonight, a dragon suddenly appears: a huge, fiery red dragon. He dares to make war on the woman clothed with the sun.

This huge dragon has seven heads and ten horns. On his heads he wears diadems, golden crowns. What might these mean? As the text of chapter twelve itself explains, the red dragon

is dripping with blood. He has filled the world with blood, from the blood of Abel to the wars, civil wars, and slaughter of the last days. The red dragon is Satan, who deceives the whole world.

As we said in our last homily, Satan appeared as a serpent in the Garden of Eden. The evil one, the dragon, spoke through the serpent, deceived Eve, and led Adam astray. In another sense, the fiery red dragon is organized evil: godless regimes hostile to God that seek to uproot from people’s hearts…

This fiery dragon is also the evil that lurks in every human heart. For every human heart, and especially a Christian’s, is meant to be a temple of God, yet it can become a dwelling place of the devil.

This evil within us is shown symbolically with seven heads. The first head, the gravest of the seven deadly sins, is pride. We spoke at length about it in our previous talk.

The second head is another grave sin: love of money, which the Apostle Paul calls the root of all evils. A third evil, which we have not taken seriously enough, is gluttony. It is a sin to want two, three, or four plates of food when millions of people are dying of hunger in today’s world of excessive consumption.

The fourth is sexual immorality or adultery; the fifth is envy; the sixth is anger; and the last is negligence.

Negligence means failing to do good. It is not enough simply to refrain from evil. One day you will be judged as an evildoer. These are the seven deadly sins: the Lernaean Hydra our ancient ancestors imagined. Heracles tried to cut off its heads, but he could not. Each time he cut off one head, another grew in its place. That evil, fearsome, hideous Hydra lives within us too. There is also a work in Russian about this.

A saintly ascetic in Russia wrote a remarkable little book called The Spiritual Mirror. In seven pictures, it shows the spiritual condition of a person. I urge you to read this little book. It has a powerful effect on the soul: it lays us bare, like an X-ray of our inner life.

We go for an X-ray to see what is happening inside our bodies. In the same way, this little book is an X-ray of each person’s soul. Please, buy it, leaf through it, and read it.

It’s not a long read, either.

It is that short. It is a Russian book, The Spiritual Mirror. Now, those seven heads represent the evil within us. What are the ten horns? They point to the Ten Commandments. We have ten fingers, and God gave us ten commandments.

Would you cut off one of your fingers? Of course you would not. Yet people readily cut off their spiritual fingers, the Ten Commandments of God. A dark force is at work, attacking the moral teaching of the Gospel. The so-called amoralists would cut off all ten fingers, cast aside all ten commandments, and keep none of them in this world. This force opposed to God fights against the Ten Commandments; that is what the ten horns signify. But then there are the crowns, the golden crowns upon the seven heads.

What are these crowns on the heads of the red Beast? What do those crowns of gold and diamonds, with which the Beast is crowned, mean? Tonight I will set aside its color, its seven heads, and its ten horns, and draw your attention to the crowns. They will be the subject of this short talk.

Please listen carefully as I speak about these diadems, the golden crowns on the seven-headed Beast. Beloved, evil develops step by step. Sometimes it advances slowly, and sometimes it takes enormous strides.

A huge tree grows from a seed. In the same way, the first seed of the weed sown in every human heart is a thought. Some thoughts come from our own corrupted selves; with others, the evil spirit works upon the human mind.

These thoughts are the first step, the first stage. That is why the Fathers, drawing on Holy Scripture, paid such close attention to our thoughts. Do you remember the occasion when Christ’s disciples said nothing at all?

They stood silent before Christ, looking at Him with stern faces. But Christ could read what was in their hearts, deep within them.

In their minds, they were accusing Christ. In their hearts, they had already condemned and crucified Him before His Crucifixion. Christ was crucified first in the hearts of the scribes and Pharisees, and then outwardly. That is why He asked them what they were thinking in their hearts.

And if Christ were to stand before us, wherever we might be in the middle of the night, and ask us, ‘What are you thinking? What is going through your hearts?’ What would we say? The Apostle Paul also speaks to Christians of every age.

What does he say in his epistle? ‘Whatever is true, whatever is honorable, whatever is just, whatever is pure, think about these things.’ These are the things you should dwell on. ‘Put them into practice, and the God of peace will be with you.’ So the first step is the thought. You need to sift your thoughts like grain through a sieve. Do not let yourself dwell on evil, because it will slowly gather force and shoot upward like a rocket.

So we must pay attention to our thoughts. Sadly, after the first step, the thought, comes the next step: giving it a welcome. An evil thought knocks at the door of the soul. Instead of driving Satan away, we open the door, invite the thought into the sitting room of our soul, and begin a conversation with it.

A conversation begins. The thought tries to persuade us; we resist it. There is a fierce struggle among our logismoi, those intrusive thoughts, a storm within the mind. As Shakespeare said, ‘I do not fear the storm on the Atlantic Ocean as much as the thought that comes to trouble the depths of the human heart.’

The fiercest storms rage within a person. This is the struggle of the watchful Fathers on the Holy Mountain. I beg you, pay attention to your thoughts. What are you dwelling on? The first step is the thought suggested to us. The second step, the second stage, is the conversation with it.

The conversation goes on. Third comes the victory of the evil thought: it wins us over. Fourth, we move on to another, terrible step, the decision. The thought has persuaded you, and now you intend to commit the sin. The decision is made; the die is cast. You know how such decisions can lead us to crucify Christ.

In our hearts we put Jesus to death; we crucify Jesus. After that fourth stage comes another: carrying out the deed. A person begins to think about how to commit the sin. But now obstacles stand in the way.

A person may want to carry it out, but society and the people around him stand like a wall against sin. So he thinks of ways to do evil without anyone noticing. He takes every precaution: he shuts his room, draws the curtains, goes out at midnight to deserted places, even to deep caves. Poor, wretched man!

Wherever you go, even if you climb to the stars or descend in a diving suit to the depths of the sea, wherever you may be on this earth, the God who never sleeps is there.

Yes, the demons are there, and God is there. There is an eye that sees everything, an ear that hears everything, and a hand that records everything. It is God, who is everywhere present and fills all things. Yet people so often fail to live with an awareness of His presence.

Think, for example, of righteous Joseph, the chaste young man whom we commemorate during Holy Week as a model of self-control. Potiphar’s wife called to him, took hold of him, and tried to draw him into the abyss of evil.

What did that chaste young man say to the wicked, depraved woman who tempted him? “How could I do such a thing? God sees me. God sees me.” Do we have that same awareness, that God is present even when no one else is there to witness what we do? Poor human beings that we are. I once read this in the life of an ascetic: a wicked woman...

Then there is the story of a wicked woman who came to the hermitage of a holy man. He had spent twenty years in the desert, striving, like Saint Sabbas whom we commemorated today, to bring the flesh under the rule of the spirit. She tried to draw the ascetic into sin.

A person needs discernment to fight such a battle and avoid harm. In the struggle against Satan, we need the wisdom of the Holy Spirit, not worldly cleverness. So the ascetic said to the woman, “Very well. I accept your proposal. We will commit the sin.”

“Where shall we do it?” the woman asked. “At noon, in the town square,” he replied. “We will commit the sin at noon, in the town square.” “Get away from me, you wretched man!” she said. “A thousand lovers have passed through my arms, but no one has ever suggested such a thing.”

“They wanted to meet in secret: in fields, in stables, in haylofts, in rooms at hotels and inns. But no one ever said this to me. Get away from me, you wretched man!” And what did he answer?

Poor woman, if you are ashamed to sin in front of thousands of people, how can you be unashamed to sin before God, who sees the whole world? The woman came to recognize her sin. She left behind her sinful way of life, shed rivers of tears, was purified by those tears, and herself became an ascetic and a nun. Indeed.

People commit sin in secret. Yet even that shame means something: the sinner still feels ashamed and does not commit the sin openly in the streets.

There is still some shame, some feeling in a person. We cannot deny that. And woe to a society when that shame and that feeling disappear. Let us go on to the sixth step: the act itself.

The sin is carried out in secret, in secret, in secret. Saint Basil the Great says somewhere: you see a man who appears to be an ascetic, a distinguished person, an outstanding man of the Church.

Yet at the very moment you see him, something else may be happening within his heart. The soul has hidden chambers. As an octopus hides in a chamber among the rocks, so sins can dwell in the hidden chambers of the soul, like the many heads of the Lernaean Hydra.

While you look at that man, he has already committed adultery in his heart. There is no great difference between sin committed inwardly and sin committed outwardly.

So the sin is carried out in secret, away from the eyes of the police, away from the eyes of prosecutors, away from the eyes of our parents.

Our young person may think he can commit the sin in secret, out of everyone’s sight. But the Lord sees it, and before Him there is still shame.

Then, O God, how sin advances in great leaps, growing from a simple thought into the most terrible crimes! Shame begins to disappear. Do evil once, twice, three times, four times, five times, six times, and you enter a different state.

Then you do evil openly, without shame, openly for all to see. Do you want an example? A hundred years ago, a woman was dressed like an image of the Most Holy Theotokos (All-Holy). This is what the Apostle Paul taught; it is no personal whim of ours.

The late Panagopoulos, a simple lay teacher, emphasized this often: a woman was covered from head to foot. This is no preacher’s personal whim. The Apostle Paul says that women should dress modestly; he presents it as a command of the Holy Spirit.

Down to the feet. That is how women were dressed, like little images of the Most Holy Theotokos (All-Holy).

A woman in Greece was dressed from head to foot. When you saw her, you thought of the Most Holy Theotokos (All-Holy). In one part of Greece, the women were covered all the way down. There was no adultery, no sexual immorality.

My children, we should be ashamed. We Christians should weep. We should be ashamed. Look at the Evros region beside us, where the Turkish women live.

Where are the Turkish women? Go to Komotini, go to Xanthi, go to Didymoteicho, go to Orestiada. Go where our children are standing guard tonight on the borders of our homeland, because we live in troubled days. Yet we are careless and indifferent. See those women walking down the streets, and you might say, “They look like nuns.” And we are Greek women; we are Christians; we are baptized. In earlier times, women went to extremes over their clothing. I am not saying that I approve of it.

I do not approve of this, but I offer it as an extreme example of women’s modesty. Think of the women of that earlier generation, women of 1921. How deeply modest they were.

They would not show their bodies even to a doctor. They fell ill, but still would not let the doctor examine them. They died! My God, my God, what has become of the Greek people? Corrupt people came among us, people who had lived by the River Seine.

They had drunk the waters of sexual immorality and adultery. They came here to govern the Greeks in their own land, beginning in the time of Makriyannis. From then on, women began to fall away. Satan took up his scissors and cut, and cut, and cut.

A hundred years ago, even prostitutes would have been ashamed to appear in public dressed as some women do now. But evil kept advancing. Now you see them without shame, almost naked, with fig leaves, or without even fig leaves.

Down on our beaches, on the shores of the Saronic Gulf and everywhere else. There was one good bishop, the bishop of Hydra, whom I would call a saint. He confronted them on the beaches of Spetses, Hydra, and Argolis. In the struggle he was injured and even lost the use of his hand.

And what happens? Nothing. Men look on and laugh.

Fools, fools.

An ancient prophecy speaks of the signs of the times: when you see a woman naked in the street, the end of the world is near. Has the end come? Has humanity stopped at this point? If we have not stopped, there is still worse evil ahead.

Evil kept advancing, just as I described, and now, in our hearts and minds, we have reached the point of crowning it. A crown, a crown, a public tribute, public praise for evil. It kept advancing, step by step, until suddenly it was given a crown. Evil is crowned now, instead of being condemned.

And if someone speaks out against what he sees as this degeneration of human beings, against these satanic things, a barrage of accusations follows. Journalists and others call him mad and say he should be shut away in a psychiatric hospital.

They do not want you to speak of it at all, however carefully you choose your words. They want praise, public praise. The head of sexual immorality is crowned.

Today the Son of Man is hung upon the Cross, and a crown of thorns is placed upon His head. But what sort of crown do we see now? Beauty contests. There may be young people here in church who remember how, thirty years ago, people campaigned against them, despite humiliation and threats.

What are beauty pageants? Naked bodies, stripped bare by traders in women’s flesh. So much so that newspapers in Paris wrote in those days: “Everywhere, a woman is expensive. A woman’s flesh commands a high price. Only in Greece is it dirt cheap.”

All kinds of meat are expensive, they said, but a woman's flesh is cheapest of all. It came to the point where newspaper sellers in the streets of Rome shouted, ‘Girls for a drachma!’ Those traders in flesh had taken the girls and put them on display like butchers displaying meat.

Butchers hang cuts of imported meat on hooks. In the same way, these men took poor girls from among our people and displayed them before the whole world. Then one night, at midnight, the devil's hour, they led them across a golden walkway, there in Argentina or somewhere else.

They measured them with tape measures, displaying every curve and every feature of their bodies. And the one they judged most attractive they crowned with a golden crown.

When you see this monster of lawlessness crowned in public, you have reached an extreme of corruption. Do you know another thing that is crowned? Abortion, abortion, abortion. Once it was unheard of among women in Greece, in our Christian homeland.

When a woman miscarried for natural reasons, she mourned. She mourned and mourned. She went to the monasteries for spiritual counsel, wondering whether she bore any responsibility even for an involuntary miscarriage. Today abortion has spread further and further.

A slaughterhouse! You may see a robber walking in the mountains, but within society there is a greater robber still.

You see a doctor, a distinguished professor, a lecturer, a great and respected man, and his hands are dripping with the blood of children, little children, unborn children. They kill them; they uproot the flower. As soon as that heavenly flower, the child, appears in a woman’s womb, they uproot it. Yet if you went into that man’s garden and pulled up a flower, he would take you to the police. Oh, the hypocrisy of our age! Pulling up a flower or a tree is a sin, but pulling children from a woman’s womb, how terrible! And then, when the earthquake struck Thessaloniki and the whole city shook, there were some five or six thousand terrified people from the city. I expressed my sorrow. ‘What a terrible thing,’ I said. ‘Thessaloniki is empty.’ We crossed the Aliakmon River; we crossed the Axios River. They were frightened. Then someone said the wisest thing I heard. You wonder how he came to say it.

God is right to punish us. Why is God right to punish us? Why will people not listen, my children? I will tell you. I live in a neighborhood near the White Tower.

Beyond the White Tower, a municipal sewer near my neighborhood became blocked, and the water overflowed. The whole place flooded. We notified the city, and workers came to open the sewer. What did we find there? I saw it with my own eyes: piled inside were pieces of flesh from little children, unborn children killed by doctors.

There were clinics all around there, gynecological clinics. A terrible crime. I wonder how God, in His forbearance, puts up with us. A terrible crime. And according to the statistics, three hundred thousand unborn children are killed in the clinics.

And gold is paid for it, the thirty pieces of silver of Judas. Ah, and that is not all. There is also public praise.

No, sir. In Parliament they have crowned abortion. From now on, the doctor who performs an abortion bears no responsibility. And just as a woman goes to the dentist to have a rotten tooth pulled, so easily she goes to a clinic to have her child torn from her womb. As though the child were a rotten tooth, with such ease, with such tender care. The monster is crowned. Evil now wears an official crown. Would you like another example? Can you not see the age we live in? Evil is no longer done in secret, as it was in centuries past. What was once hidden is now done in public. And people are even crowned for it in public. Take adultery. Adultery! A husband is robbed. I would rather you stole his entire shop than stole his honor, the honor of his family, which is worth more than anything else.

Divorce.

It is the breaking apart of something united, something that cannot be separated. Just as the head is joined to the body, so the husband is joined to his wife. This is what our Church teaches. The human person is meant to be united in this way.

What happened? It began to occur here and there, though it was rare. Down in Pontus, in Asia Minor, you never heard of such a thing. And if a woman ever strayed, they would ring the bells at night like funeral bells, because something in that place had died.

That was how grave this crime was. And once, in pre-Christian times, in ancient Sparta, some people questioned a Spartan, one of those who had fought bravely at the pass of Thermopylae, fallen with honor, and left behind an undying memory.

They asked him, ‘In your country, is there sexual immorality? Is there adultery?’ The Spartan answered them with an example: ‘Imagine taking an ox up to the summit of Mount Taygetus, a thousand meters above the sea.’

Of course, getting an ox all the way up there would be a tremendous struggle. And if, from the summit of Taygetus, twenty kilometers from Sparta and the Eurotas River, that ox could stretch its neck all the way down to the river and drink, then adultery could happen among us.

In Sparta, that meant it was impossible. Yet now, in our own country, adultery has gained official standing. Lawyers have found a term for it, undermining this small, historic nation.

I am not condemning learning. It has important work to do.

It is important to defend what is right. But at this moment, justice is becoming a servant of evil, even a pimp for evil. You can hardly call that a science anymore. The legal experts have found a term for it. They give it a respectable name, because now even sin is carried out ‘scientifically.’ What do they call it? People committing fornication are now called boyfriends and girlfriends, as a euphemism. And adultery is no longer called adultery; they call it ‘the decriminalization of adultery.’ So adultery has been crowned with honor by both the right and the left. They are wiping it away completely, as though adultery no longer exists. Men and women will come together in the streets like dogs. Evil is advancing in society, alas. A philosopher says, ‘The final stage of corruption is the praise of evil.’ When you see evil honored in public, then weep for society: it has reached the furthest limits of corruption, like Sodom and Gomorrah. And yet, make no mistake, our country has diamonds of virtue. But no one honors the young woman who works for the Red Cross or in a hospital, who does not marry so that she can devote herself to the sick, and who wears herself out for twenty years.

Even those who govern us make use of these places.

That poor man is given no honor, the wounded man who lost his legs and his sight high in the mountains and whose health is now shattered. He is not honored. Someone else is.

I would like to speak more harshly, but I know you would not agree with my language. A young man is honored, though he has nothing else to show. A person is more than legs. A person has a mind and a heart.

If he has legs but no heart or mind, what use are those legs? Even animals can run faster and jump farther than a person. I do not deny the value of legs, but a person’s worth lies in the mind.

So the wounded man is not honored, nor is the parent raising many children. Instead, thousands applaud in a frenzy of excitement because a man has strong legs and can kick a ball.

The praise of evil, the triumph of evil, that is the society we have become. And so we contradict that great lawgiver of Athens. Is there a scholar of classical literature here? A teacher of the classics?

Come forward. We’ll have a little dialogue, like Saint Kosmas, and give you a bit of a break. Come on, if anyone here teaches Greek language and literature, come forward. Here, here, here, come quickly! Come on, why not? What’s the harm?

Are they afraid? Why are they afraid? I am no scholar of the classics; I am a theologian. Still, no one is coming. Well, I will remind you of the saying, and someone can give it to me in the ancient language: ‘In a society where prizes are given to virtuous people, the state prospers.’

How does the saying go? Who said it? Come forward, you scholars. Is there no one? Come, come.

In my diocese, a diocese on the border, there were old records in the archives. The priests told me that for a hundred years under Turkish rule, not a single divorce was granted. Not one divorce.

Divorce was unheard of, unheard of. “What God has joined together, let no one separate.” That is God’s command. You cannot separate what God has joined. One day a man came to my Metropolitan office in a rage, shouting, “I want a divorce!”

I said to him, “A divorce? Tell me, would you separate your head from your body? And if your leg were wounded or injured, would you cut it off? No.”

Just as the head cannot be separated from the body, so a wife cannot be separated from her husband. The husband is the head, the wife is a precious part of the body, and they must remain one. They cannot be separated. “What God has joined together, let no one separate.”

Only the gravedigger’s shovel separates husband and wife. Only the gravedigger’s shovel, and not even death itself.

Together as one: that is the watchword of a married couple.

United even beyond the grave. The Gospel recognizes only one ground: adultery. The other reason is death. But there is something worse than death, something worse. Better for a husband or wife to die than to fall into unfaithfulness and trample on their marriage crowns. Adultery is worse than death. This is what our people believed. This is what Saint Kosmas of Aetolia taught. People accepted this and avoided divorce. But things changed. The Franks came, the corrupt Franks, while Makriyannis was fighting here in Athens. He was not fighting for this. His body was riddled with bullets, and he spent his life with a prayer rope until he died. Then men came from Europe, men who amused themselves with immoral women, to govern the Greek kingdom. That was when they passed a law allowing divorce. They yielded one step: beside the one ground given by Christ, a second ground was added. Sleep, a deep sleep.

Then we moved on to a second ground for divorce. We added a second ground. I do not want to dwell on these matters; they are technical, and I do not want to tire you. Then came a third ground, a fourth, a fifth, and a sixth.

A seventh, an eighth, a ninth, and a tenth. And just recently another ground was added, two or three years ago.

...three years ago: automatic divorce, as though marriage were measured by a clock. The husband holds the watch, and when how many years have passed? Six, six. Five years go by, five years go by, and then, tick, the clock strikes six years, and immediately there is a divorce. Without any cause, without any reason at all, simply because six years have passed. And this is in Greece, where Penelope waited twenty years. Twenty years she waited.

A woman waited for her husband to return, and he did return. Yet they passed this measure because they had matters of their own to settle, family matters. Those wretched men who became members of parliament voted for this law to serve their relatives, friends, and patrons, while claiming the consent of the Greek people.

And that is why automatic divorce was enacted. Did it put an end to this evil? No, it did not. The governments bear responsibility for these things. You see, I belong to no political party. My life and my actions show that. I oppose all the parties that divide Greece. Christ alone unites Greece. So matters went on, and where have we come to now? We come to the twelfth reason.

What is this tenth ground? Weep, mothers who have children, and fathers who have daughters. Weep and mourn, mountains, forests, and plains! Perhaps you think I am simply carried away by feeling. But though I have no children of my own, I feel this pain deeply, as if they were my children. Weep and cry out when you hear what they call consensual divorce.

It means that a couple can quarrel over some trivial matter. Married people know that family life cannot always have a clear sky. Clouds will appear on the family horizon.

But the sun of love always dispels those clouds. A husband and wife may grow angry over the smallest things, over reasons so slight they are laughable, and say, “Come on, then.”

“That’s it, I’m getting a divorce, I’m getting a divorce, I’m getting a divorce.” One word: divorce. It’s like the saying from ancient times: the husband goes his way and the wife goes hers. From that moment, one leaves, then the other. They go to the police station, sign the paper, and that’s that. The marriage is over. The marriage is over. This is called divorce by mutual consent, and it isn’t something new. It happened before, but secretly, secretly, secretly. The lawyers played their games.

They arrange for a lawyer so that neither contests the other, and they dissolve their union. Such things once happened quietly. Now it is done openly, almost with praise and a crown, as though someone were proclaiming, “You are free at last!”

And this brings me to the furthest point this discord has reached.

Yes, yes: consensual divorce, the latest stage of this discord. And will it stop there?

I am not worthy to kiss your feet, as Cosmas of Aetolia says. I am neither a prophet nor the son of a prophet, yet I will prophesy: at the rate we are going, we will go further still. Take a stone to the top of Mount Olympus and let it go. It will roll and roll and roll until, splash!, it falls into the Ionian Sea. Evil has begun to roll downhill like that. Nothing will stop it now unless the hand of the Lord does.

Where are we going? Where are we going? Just as they passed the law on consensual divorce, they will pass another law. It may sound strange to you, but remember my words and weep: we will have a law concerning homosexual couples.

Yes, indeed. Forgive me, but I expect such a law. Do not be surprised. Was there once a stricter country than England? It was strict indeed. A hundred years ago the Gospel was heard throughout England, and England ruled the seas and held power across the continents.

And now even priests applaud it. Think of Montgomery, the hero of the desert campaign at El Alamein. He stood among the heroes through whom our country won victory there.

General Montgomery’s chest was covered with medals, for he had defeated Rommel, the famous Rommel. In his indignation, he spoke out. He took off his medals, threw them down before them, and said, “I am ashamed to be English.” The time will come when you too will say, “We are ashamed to be Greeks and Christians.”

The day will come when all this leads to collapse. Speaking of automatic divorce, that distinguished philosopher and professor Alexander Tsirintanis spoke about it. He was a remarkable man. I say publicly that he made one mistake. There are Christian groups here, I believe, followers of Sotir, followers of Zoe, and others. The barrier has broken, and someone ought to speak up.

With Christian convictions, intelligence, and ability, they should have formed a party. Then today we would have a Christian party in Greece, and a voice of truth would be heard in the Greek Parliament.

And it must be heard in action too. Ideas alone are not enough; we need deeds. What we teach must reach into public life. Well, the law was passed, and the divorce practice of ancient Rome has come among us.

Do not be surprised. History repeats itself. Read about Nero and what that debauched man did. One fine morning he summoned the people of Rome to the stadium, and everyone gathered there, young and old.

And what happened? He held a wedding there. Beside him stood a handsome young man whom he embraced. Below them, the Romans applauded and crowned them with golden wreaths. Those same Romans, once known for courage and strength of character, had fallen so far.

There, then, is the monster crowned: a diadem, a diadem upon the head of the Beast. Yes, my dear ones, these are the very things I am speaking of. But to whom am I speaking? To stones, O my God, to stones, O my God, to stones. And then I too, like the prophet, will leave you.

I will go into the mountains, like Isaiah and Jeremiah, and cry out: ‘Plains and valleys and mountains, hear the word of the Lord!’ Radio and television display the wretched state of the human race. Humanity has fallen so far that it no longer has the strength to resist evil.

Resistance, yes, resistance! What does it mean to resist? Here is a resistance greater than any other. Greece faces danger from outside, but from within it is threatened by the germs of corruption.

‘Resist the devil, and he will flee from you.’ But where is that resistance? The people are asleep. They are indifferent, sunk in a stupor. And our members of parliament are all cut from the same cloth.

They tried an experiment along these lines, and so on, and met no resistance at all. Of course, one of them said without a trace of shame, “We have power. We have power, and we do whatever we want.” Who said that, sir? Are you Pontius Pilate? Are you Nero? Are you Louis XIV, who said, “I am the state”? Who do you think you are, sir? The people gave you the power to vote, but not to pass laws against the family, against religion, because your authority…

The Axios and the Aliakmon rivers flow within their banks. If they break those banks, woe to us: the waters will flood everything around them. The power of members of parliament must also stay within its banks. Those banks are the Constitution of Greece. What does it say?

The Constitution is there to uphold those limits. What does it say? If the Greek Parliament passes a law that conflicts with the Constitution and sends it to the President of the Republic, the President has the authority to say, ‘I will not sign it.’ Seven years have passed, and dozens, even hundreds, of unconstitutional laws have been passed. Can you tell me what the President of the Republic is there for?

What sort of president is he? Suppose one day they brought him a decree saying, ‘Tomorrow morning you are to be executed at Goudi.’ Would that be lawful? Where is any such thing written? It is not written there, is it?

But a nation destroying itself is a grave matter. Those in high office bear responsibility too. And the Greek Constitution also provides for matters of a social nature.

Matters of a social nature cannot be settled by three or four women, feminists. One of them said on the radio that the Mystery of divine Baptism is a masquerade. And now this woman is the one introducing the bill. She drafted it to suit herself. So these three, four, or five women, who call to mind the days of John Chrysostom, are now governing us. They come forward with their proposal, and it becomes the law of the state.

So I ask: does the Constitution call for a referendum on such matters? Then let there be a referendum. I would stake my head on it: 95, 96, 97, 98, even 99 percent of the Greek people would refuse to vote for such laws.

And yet the wishes of three or four gentlemen will prevail. This is what they call democracy. Enjoy it, enjoy it.

Yes, that is the state of things. I am coming to an end, my dear people. What remains now? One hope. The poet Krystallis pictured that hope high in the mountains: a poor shepherd, faithful to God and to Orthodoxy.

He wrote a few wonderful poems. What did he sing? ‘O Church, our sweet mother, you pour a thousand golden hopes into our hearts.’ Yes, the Church still gives hope today. There was a time when she gave her people such sweet hope.

I will recall one event and then finish. It is 1464, in the early years after Constantinople, the queen of cities, the city of our dreams, was captured by the Turks. Who was their ruler? Mehmed II, the Conqueror.

There was terror and fear. He was a zealous Muslim. The Patriarch at that time was Joasaph. The Sultan had a Greek friend, a Greek in name only, who flattered him endlessly and would sing hymns of praise to him.

‘Hail, Sultan, hail, hail, hail!’ He sang his praises again and again. His name was Amiroutzes; history records him. Well, this man cast out his wife, a saintly woman, and wanted a divorce.

He goes to the Sultan and says, “I want a divorce.” That, he thinks, is the easiest thing in the world. “I want a divorce.” So the Sultan summons the Patriarch, the ever-memorable Joasaph, who now lives under his rule.

He says to him, “I want you to do me a favor.” “What favor?” “Grant Amiroutzes a divorce.” “No,” the Patriarch says. “What did you say? You say no to me?” “No.”

The Sultan says, “You will obey me. I govern; I have authority over everything.” “You do not have authority over everything. You have no authority over the Church.”

“You have no authority.” At issue was the authority of Jesus Christ of Nazareth over the Church. Then the Sultan grew angry and said to him, “If you do not grant the divorce, I will cut off your beard. If you do not grant the divorce, I will cut off your beard.” And Joasaph answered, “You can cut off not only my beard but my head as well. I will not grant a divorce.” What happened? Do you hear of this heroic decision, this resistance by a Patriarch? He lost his throne, but he became a saint. Resistance.

Resistance! My brothers and sisters, I do not want to go on speaking. I am moved. I know that many of you here are not ready to hear what I have to say. There is no understanding between us. I am transmitting, and you are receiving, but you are not tuned to the wavelength I am on. So perhaps I had better stop.

The wavelength! Now here is the question: where is that resistance in the Churches today? Every barrier has given way. The barriers have broken; every bridle has snapped. As Cosmas of Aetolia said, toward the end of the ages people will become like unbridled horses. And when a horse breaks its bridle, it tramples everything in its path.

That is how people have broken their bridles. So is there any strength left? Is there a Church? Please, do not press me. Do not drive me to speak bitter truths. There is no Church, no Church, no Church, no Church,

, no living, free Church. There are churches and bell towers and chandeliers. There are priests and bishops; there are eight thousand priests. There are services and all the rest. I am not condemning these things.

But where are the bishops and clergy who carry within them the spirit of resistance that the ever-memorable Joasaph carried under Mehmed the Conqueror? Where are they? There is no breath of it, no concern at all. There is only constant retreat.

Our leaders, our clergy, all of us share in this, more or less. We are like a new version of the Bishop of Sardis. The Spirit of God said to him, “You have a name that you are alive, but you are dead.” And in such a dead Church, the antichrists and atheists of this world can do whatever they wish and pass laws like these.

“But you are a bishop too!” Yes, and I have my responsibility. God willing, I will say what must be said on Tuesday, when the Holy Synod meets. But my voice is truly a voice in the wilderness: “I have become like a pelican in the wilderness, like an owl among the ruins.”

When the automatic divorce law was passed under the previous government, and I am recounting what happened then, I told Stamatis, who was the minister at the time, that I would not sign such a divorce.

I kept my word. I did not sign, and I was dragged before the courts and charged. There was even an order for me to stand trial as a criminal at Rouf in Athens, rather than in Florina. They feared that the faithful there might rise up and burn down the courthouse.

So they moved the trial before a military court from Florina to Rouf in Athens and set a date. Believe me, I felt a joy greater than you can imagine.

Greater than you can imagine. I said, “Christ, count me worthy to stand trial, not for sexual immorality, drunkenness, theft, or embezzlement, but for defending the holy things of our faith. I would choose prison a thousand times over.”

I waited for that day, but I was not worthy. I was not worthy. For this too is a grace from God: to do more than believe, speak, preach, and write, to sign with our blood what we have written.

That is the greatest witness, the greatest testimony. I was not counted worthy of that honor. But I remained true to the word for which they had summoned me: I made my confession openly, in public.

I had my diocese and my people; I had become a bishop. I should not have become a bishop. I should have stayed close to you here in Athens, among these people. Now, where I am, I try to work, but I am paying off old debts.

I waited there, but God did not grant me that grace. The Apostle Paul says that we are granted “not only to believe in Him, but also to suffer for His sake.” It is a privilege to suffer for Christ. And Cosmas of Aetolia says, “My Christ, as You shed Your blood, count me, a sinner, worthy to shed my blood for You.”

Every Christian should say that to God, and every member of the clergy even more so. I did not sign then. And today, under the new government, I declare what I declared under the previous government, when Stamatis was minister. Now, with Magakis as the new minister, I declare publicly before thousands of people that I will not sign a divorce for a Greek court.

I will not sign a divorce. Yes. And I am ready for whatever comes. The first time, they threatened us with prison, and I was waiting for prison. Now they threaten us in another way: “Augustine, be careful. Do not speak at all.”

They say, “Augustine, be careful. If you keep speaking, they’ll pass an extraordinary law setting an age limit, and you’ll be removed.” What a terrible threat! God has set the limit of our years: seventy years.

God has determined our years. Do you think you can threaten me with such things? They would go so far as to pass a law just to drive Augustine out of the Church. But whether I am inside or outside, inside or outside…

Yes, that is the course I follow, with God's help. Yet I am like a pelican in the wilderness; I have become like an owl among the ruins. I also take as my watchword the oath of our ancient Athenian forebears, who went into battle with the cry, “Advance, sons of the Greeks!” And I hold to what they used to say: “Whether alone or with others, I will stand for all that is holy and sacred.”

And even if all of you abandon me, I have God with me, and I will continue the struggle to the end.

But if I am to prevail, my dear ones, I cannot be the only one to struggle. I will do everything I can to persuade the Archbishop. I have nothing against the Archbishop. I do not hate him; I love him.

I respect him for what he did during the occupation. He did not remain in the cities; he went up into the high mountains and became one of the heroes of the resistance. But I disagree profoundly with the course he is taking now.

He is afraid. He trembles at what one person or another might do, and he keeps giving way. I have told him what I think he should do, even in the Synod. He looked at me, and I looked at him.

“What are you thinking?” he asked. “What am I thinking? I never wanted to be a bishop, much less an Archbishop. I have no ambition for that. But I wish you would give me the authority to be Archbishop for just five days. Let me be Archbishop for five days.”

“And what would you do in five days?” In five days, everything could be turned upside down. Five days, oh, just five days!

Give me five days. I’ll call on the good priests, and there are priests ready to take a stand, including some here. Some are energetic; others have their own circumstances in their communities. Let all the good priests, all one thousand priests in the Athens area, gather their wives, daughters, and sons. If each priest brings fifty people, we’ll gather a hundred thousand in Omonia Square. And then what?

I would order the bells to toll as they do for the dead, and to keep tolling, so that everyone would know something is dying in Greece. And then we would see. Then we would see.

Here I can offer only a glimpse of the courageous action we must take. But I am not alone; there are others ready to act. I state my position clearly and part ways with every counsel of cowardice.

And you, my dear people gathered here to listen, among you are devout women and bishops. I see an Old Calendarist bishop here, and I have a special affection for the Old Calendarists. I would be happy to close my eyes having seen these two groups united in Christ Jesus our Savior.

The people, too, must act. That is why I am glad that on Monday the twentieth, at six in the evening, there will be a strong gathering of our Christian people at the Acropole. I appeal from this platform to all the religious associations, including Sotir and Zoe, which work with such dedication, to take part.

And a certain man, an antichrist, insults them every day. I appeal also to that whole group who stand by the words of the Church, all of them. I want every one of you to go. Just as you came here tonight despite the cold, go there and listen. The gathering is being organized by faithful and devout Christians.

So that a substantial number of people will be there to protest strongly. Our dear and faithful Mr. Pserodakis will speak. He has his shortcomings as a human being, we all do, but, taken as a whole, he is a fighter for our faith, and we must not belittle him. He will be the speaker, and I want all of you to be there as though I myself were there. Perhaps I will be there myself.

How my heart grieves when I see you like sheep without a shepherd. Our priests are shepherds; the Archbishop is a shepherd; our bishops are shepherds.

Sheep without a shepherd. The shepherd, the bishop, must lead this whole struggle, this sacred struggle. Here in this hall, I appeal to my dear spiritual child, Father Dimitrios Klounsos, a parish priest who has stood by me in my struggles for thirty years: do not hesitate at all, but bring in other energetic people too, including those who stand in opposition and are criticized by the world.

Tomorrow evening, let the association of priests from all over Greece meet. There are eight thousand priests. Let them speak about more than their income and their own concerns. This time, let them come into this struggle as a strong and united body, and call on every priest through a public statement.

Let them call on priests everywhere, so that we may truly gather a crowd alive with faith. It would be sad if the bishops were absent. It would be sad if the priests were absent.

It would be sad if the priests were absent. But even without the leaders, we will move forward, and God will grant us victory. That is what I wanted to tell you, my dear friends. This is my final word, gentlemen.

With your prayers, I am returning to my see, for I have sacred duties there: to celebrate Christmas with the people. And now, all together: one soul, one people. All together: one soul, one people.

Παναγία Δέσμενα Θεοτόκη, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο, Τίμη, Διδάσκαλοι και Πατέρες Εκκλησίας, Όσοι και Μάρτερες, οι καλώς αθήσαντες, οι στεπνοθέντες, πείζετε πρεσβεία προς τον Κύριο, το λέει θύνε και σωθήνετα, ηχάσι μόνο.

Η προθυμία, Σεβασμιότατε Πάτερ, ευλαβέστατοι Ιερείς, αγαπητοί ακροατές, άνδρες και γυναίκες, η προθυμία με την οποία και πάλι απόψε, με ψύχος δριμύ, Ήρθατε εδώ στην αίθουσα με συντινή

Αποδεικνύει ότι υπάρχει λαός που ο οποίος δεν έκαψε γόνοι το βαάλ

Λυπούμαι διότι δεν μπορούμε να σας υπηρετήσουμε όλους εδώ στην αίθουσα και όλοι ζητούν καθίσματα και όταν δεν βρουν καθίσματα φεύγουν και δεν ξανάρχονται πλέον στο κήρυγμα, στην ομιλία. Είναι μια έλλειψης, διότι όπως λέγει και ο Ρώσος Κρυσόστομος, ο ακροατής για να ακούσει καλά, για να ευχαριστηθεί πρέπει να απολαμβάνει, λέει ο Ρώσος Κρυσόστομος, ανέσεως, κάποιες ανέσεως, να έχει το κάθισμα, μια δεετία που μέσα στο νοό μας σήμερα δυσκολύνει ότι είναι υποκρομένοι άνθρωποι μια και δύο ώρες να στέκονται όρθιοι.

Χθες το διάβασα αυτό και μου έκανε εντύπωση ότι εάν ο ακροατής δεν έχει μια σχετική άνεση, δεν μπορεί να παρακολουθήσει όπως πρέπει την ομιλία και τη Θεία Λειτουργία.

Ακροάσεως, λέει, ανέσεως έχει ανάγκη ο ακροατής. Και ενώ στα θέατρα υπάρχουν πολυθρόνες και άλλα, εδώ δυστυχώς τα καθίσματα είναι ολίγα. Και έτσι είναι ολίγη, μικρά. Και έπρεπε να έχουμε μια διπλάσια και τριπλάσια αίθουσα εδώ, για να εξυπηρετήσουμε την πνευματική αυτή ανάγκη, τη δίψα αυτή του λόγου μας.

Και πάλι λοιπόν εδώ, στο βήμα του συλλόγου μας, και πάλι κήρυγμα. Το δε κήρυγμα έχει πηγή, όπως τα νερά έχουν πηγάς και τα μεγαλύτερα ποτάμια έχουν πηγάς. Έτσι και το κήρυγμα του Ευαγγελίου, μικρό ή μεγάλο, έχει πηγή και πρέπει να έχει πηγή.

Η πηγή δε είναι η Αγία Γραφή και η παράδοση της Εκκλησίας μας. Η πηγή είναι η Αγία Γραφή, ιδίως δε είναι η Καινή Διαθήκη. Ιδιαίτερα δε είναι τα Ευαγγέλια που είναι η καρδιά της Αγίας Γραφής, όπου περιγράφεται η ζωή, η διδασκαλία και η σταύρωση και η ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Όλως δε ιδιαίτερη θέση έχουν μέσα στα Ευαγγέλια τα τρία εκείνα σπουδαιότατα κεφάλαια που περιλαμβάνουν την τελευταία ομιλία που έκανε ο Χριστός εις τον κόσμο, εις τους μαθητάς του, μετά το Μυστικό Δείπνο, που κάποιος ασκητής Άγιος κάθε μέρα τη νύχτα διάβαζε αυτά τα λόγια του Χριστού και τα μάτια του εγέμεναν από δάκρυα.

Η Γραφή λοιπόν είναι η πηγή μας από την οποία αντλούμε με το μικρό κουβαδάκι μας, θα ρίψουμε την αντλία, θα προσπαθήσουμε να αντλήσουμε νερό από την Αγία Γραφή για να ποτίσουμε εδώ τους ευσεβείς χριστιανούς ή μάλλον να δροσίσουμε σας, οι οποίοι έρχεστε ως έλαφοι επί τας πηγάς των υδάτων.

Η Αγία Γραφή τελειώνει με ένα βιβλίο, το βιβλίο αυτό, το τελευταίο βιβλίο που δυστυχώς δεν είναι ως ανάγνωσμα εις τη Θεία Λειτουργία και εις τας ιεράς ακολουθίας, και θα έπρεπε να είναι στα σειράς ακολουθίας μας Και πιστεύω μια νέα σύνοδος οικουμενική που θα συνέλθει πρέπει οπωσδήποτε να ορίσει ως ανάγνωσμα μέσα στις ακολουθίες.

στα σειράς των Αγίων και της Εκκλησίας μας να διαβάζεται μια περικοπή από την Αποκάλυψη. Τρομερό βιβλίο, τρομερό βιβλίο, οράματα μέσα. Εκεί φαίνεται τι μέλλει να γίνει στη συντέλεια των αιώνων.

Απόψε λοιπόν θα ανοίξουμε την Αποκάλυψη, που είναι τόσο επίκαιρη για την εποχή μας. Θα ανοίξουμε το κεφάλαιο 12, 12ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όπου εκεί βλέπουμε ένα όραμα, ή μάλλον δύο οράματα. Είναι το 12ο κεφάλαιο.

Το ένα όραμα είναι μια γυνή περιβλημένη τον ήλιον. Το δεύτερο όραμα, το οποίο θα μας απασχολήσει, είναι ότι εξαίφνης παρουσιάστηκε ένας δράκοντας, πελώριος δράκοντας, πυρρός, κόκκινος, κατακόκκινος, ο οποίος ετόλμησε να πολεμήσει τη γυναίκα, την ηλιόμορφον γυναίκα.

Ότι ο δράκων αυτός ο πελώριος είχε 7 κεφάλια, ότι είχε 10 κέρατα και ότι ο δράκος αυτός ο πυρρός επάνω στα κεφάλια του είχε διαδήματα, χρυσά διαδήματα, είχε στέμματα, χρυσά στέμματα. Τι άραγε να σημαίνουν αυτά; Κόκκινος δράκων, όπως ερμηνεύει το ίδιο το κείμενο, το ίδιο 12ο κεφάλαιο.

Δράκων κόκκινος, που στάζει αίμα, γιατί γέμισε τον κόσμο από αίματα, από το αίμα του Άβελ μέχρι των εσχάτων χρόνων των πολέμων, των εμφυλίων πολέμων και σπαραγμών. Κόκκινος δράκων είναι ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην.

Ο οποίος, όπως λέγαμε στο περασμένο κήρυγμά μας, ενεφανίστη ως όφις εις τον κήπο της Εδέμ και διαμέσου του όφεως ελάλησε ο πονηρός, ο δράκων, και εξηπάτησε την Εύαν και παρέσυρε τον Αδάμ. Κατά δεύτερον λόγον, πυρρός δράκων είναι το οργανωμένο κακό, είναι τα άθεα και αντίθεα καθεστώτα τα οποία ζητούν να ξεριζώσουν μέσα από τις καρδιές των ανθρώπων.

Πάσαν έννοιαν Θεού, εντρίτιες κάτι δεν αλήσει, δράκων πυρρός, είναι το κακόν που εμφωλεύει μέσα στην καρδίαν εκάστου ανθρώπου, διότι η καρδία εκάστου ανθρώπου και δη του χριστιανού είναι ναός Θεού, είναι κατοικητήριο του διαβόλου.

Το κακόν αυτό μέσα μας παρουσιάζεται με 7 κεφαλάς συμβολικώς. Μία κεφαλή, η πρώτη κεφαλή, το σπουδαιότερο αμάρτημα από τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, είναι η υπερηφάνεια. Περί της οποίας τόσα είπαμε στην προηγουμένη ομιλία μας.

Η δεύτερη κεφαλή, επίσης σοβαρό αμάρτημα, ρίζα πάντων των κακών, κατά τον Απόστολο Παύλο, είναι η φιλαργυρία. Τρίτον κακό που δεν το έχουμε τόσο πολύ υπολογίσει είναι η γαστριμαργία. Αμαρτία, το να θες να φας δύο και τρία και τέσσερα πιάτα την ώρα κατά την οποία εκατομμύρια ανθρώπων πεθαίνουν από την πείνα στο σύγχρονο κόσμο της υπερκαταναλώσεως.

Το τέταρτο είναι η πορνεία ή η μοιχεία, το άλλο, το πέμπτο είναι ο φθόνος, το έκτο είναι η οργή και το τελευταίο είναι η αμέλεια.

Η αμέλεια: όχι μόνο το να μην κάνεις το κακό, αλλά και να μην κάνεις το καλό. Θα δικαστείς μια ημέρα ως κακοποιός. Αυτά είναι τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, αυτή η Λερναία Ύδρα που εφαντάσανε οι αρχαίοι πρόγονοί μας και προσεπάθησε ο Ηρακλής να κόψει τας κεφαλάς της, αλλά δεν το κατόρθωσε. Κόβοντας μια κεφαλή, φύτρωνε και άλλη κεφαλή. Λερναία Ύδρα που υπάρχει και μες στο στήθι μας, κακόν, φοβερόν και απαίσιο. Υπάρχει ρώσικα.

Ρώσικα, στα ρώσικα, ένας άγιος ασκητής έβγαλε ένα σπουδαιότατο μικρό βιβλίο που ονομάζεται «Πνευματικός Καθρέφτης», που σε 7 εικόνες παρουσιάζει την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Να σας παρακαλέσω, το βιβλιαράκι αυτό που έχει τεραστία επίδραση στην ανθρώπινη ψυχή, παρόνει την αφέλεια, είναι ψυχογραφία, είναι ακτινοσκόπηση.

Και όπως τρέχουμε σε ακτίνες για να πάρουμε μια πλάκα, να δούμε τι γίνεται μέσα στο σωματικό μας οργανισμό, έτσι το βιβλιαράκι αυτό είναι μια ακτινογραφία της ψυχής ενός εκάστου ανθρώπου. Και παρακαλώ το βιβλιαράκι αυτό να το αγοράσετε όλοι, να το ξεφυλλίσετε, να το διαβάσετε.

Ούτε μεγάλο ανάγνωσμα είναι.

Τόσο μικρό είναι, ρώσικο είναι, «Πνευματικός Καθρέφτης». Λοιπόν, αυτό το κακό είναι τα 7 κεφάλια. Τα 10 κέρατα τι είναι; Τα 10 κέρατα είναι οι δέκα εντολές. Όσα δάχτυλα έχετε, 10, όλοι έχουμε 10 δάχτυλα και 10 εντολές μας έδωσε ο Θεός.

Κόβεις το δάχτυλος, δεν το κόβεις Και όμως οι άνθρωποι με μεγάλη ευκολία κόβουν τα δάχτυλα, τα πνευματικά δάχτυλα, Τα σδέκα εντολάς του Θεού Υπάρχει σκοτεινή δύναμη, κίνησις που πλήττει όχι πλέον τα δόγματα, Αλλά πλήττει το ήθο συνθηκή του Ευαγγελίου, οι λεγόμενοι αμοραλιστές, το κόμμα των αμοραλιστών, οι οποίοι ζητούν να κόψουν και τα δέκα δάχτυλα και τας δέκα εντολάς και να μην τηρήσουν καμία εντολή είναι το κόσμο τούτο. Η αντίθεως λοιπόν δύναμη πως προχθεί να πολεμήσει τα σδέκα εντολάς για τα δέκα κέρατα. Εκεί άντε τα στέματα τα χρυσά, τα εφτά στέμματα που είναι εστεφανωμένα τα κεφάλια, τα εφτά,

του κοκκίνου θηρίου, ποια άραγε να είναι; Τι να σημαίνουν εκεί τα κόκκινα, τα στέμματα, τα εκ χρυσού και αδαμάντων, που εστεφανώθηκε το θηρίον αυτό; Αυτό, δεν θα μιλήσω ούτε περί του χρώματος του θηρίου, ούτε περί των 7 κεφαλών ιδιαιτέρως, ούτε θα μιλήσω δι' άλλα, ούτε για τα δέκα κέρατα, ούτε δι' αυτό, αλλά θα επιστήσω την προσοχή σας, και αυτό θα είναι το θέμα μιας συντόμου ομιλίας που θα κάνω απόψε.

Και παρακαλώ να προσέξετε, θα μιλήσω τι είναι αυτά τα διαδήματα, τα χρυσά στεφάνια με τα οποία στεφανώθηκε το επτακέφαλο θηρίο. Προσέξτε, αγαπητοί, το κακό έχει μία εξέλιξη, προχωρεί κατά βήματα, άλλοτε σημειωτά και άλλοτε γιγαντιαία βήματα.

Και όπως από ένα σπόρο βγαίνει ένα πελώριο δέντρο, έτσι και από ένα σπόρο, το πρώτο βήμα, το πρώτο σπόρο του ζυζανίου που εσπείρη μέσα στην καρδία όλων των ανθρώπων, είναι οι σκέψεις. Οι σκέψεις που προέρχονται από τον διαφθαρμένο εαυτό μας, αλλά και σκέψεις στις οποίες συνεργεί το πονηρό πνεύμα και στη διάνοια του ανθρώπου.

Αυτές οι σκέψεις είναι το πρώτο βήμα, ο πρώτος σταθμός. Γι' αυτό αν έκαθε η Πατέρα στη Αγία Γραφή έχει δώσει μεγάλη σημασία στις σκέψεις Είδατε ο Χριστός σε ένα μέρος που οι μαθηταί αυτοί δεν μιλούσανε καθόλου;

Ήτανε βουβοί, δεν έλεγαν τίποτα. Στεκόνταν μπροστά στον Χριστό έτσι βλοσυρά. Με βλοσυρά βλέμματα τον κοιτάζανε. Καμία σημασία με το βλέμμα. Αλλά ο Χριστός όμως διάβαζε μες στην καρδιά τους. Όσοι σε Ιουλίον το βάθος της καρδίας Τον Και ό,τι μέσα εις το βάθος της καρδίας των.

Αυτοί νοερώς τον κατηγορούσαν τον Χριστό. Τον εκτελούσανε, τον σταυρώνανε προτού να σταυρωθεί. Ο Χριστός σταυρώθηκε νοερώς. Μες στην καρδία των Γραμματέων και Φαρισαίων. Και μετά εισταυρώθη πλέον έξωθεν εκ τέχνης θεωρικώς Γι' αυτό τους είπε να τήγει η ανοία.

Διαλογίζεστε που είναι ράδιες καρδίες ημών, πω Και αν και ο Χριστός μας σταθεί μπροστά μας. Την νύχτα, τα μεσάνυχτα, όπου και βρισκόμεθα. Μας πει μια τι διαλογίζεστε, τι διαλογίζεστε ο άντρας, τι σκέφτεστε ο άντρας Ο δε Απόστολος Παύλος λέει.

Πως ευησίους επιστολής Απευθυνόμενος στους Χριστιανούς όλων των αιώνων. Τι λέει; Όσα αληθή Όσα σεμνά Όσα δίκαια όσα αγνά, ταύτα λογίζεσθε. Αυτά, λέει, πρέπει να σκέφτεστε. και ταύτα πράσαστε και ο Θεός της ειρήνης έσω με θυμόν Λοιπόν, το πρώτο βήμα είναι η σκέψη, στη σκέψη πρέπει να έχεις κόσκινο, να κοσκινίζεις τα σκέψη σου Να μην επιτρέπεις μέσω των ρικών σου να σκέφτεσαι το κακό, διότι το κακό σιγά σιγά θα ξεκινήσει και θα γίνει πύραυλος που θα ξεβεδώνει μέσα εις το άπειρο.

Προσοχή λοιπόν χρειάζεται στην σκέψη του ανθρώπου. Αλλά δυστυχώς το πρώτο βήμα είναι η σκέψη, το δεύτερο βήμα η συγκατάθεση. Χτυπά την πόρτα της ψυχής η σκέψη η πονηρά, και εμείς αντί να πούμε είπα γιοποίησαμε τον σατανά Εμείς ανοίγουμε την πόρτα και δεχόμαστε στο σαλόνι της ψυχής μας την πονηρά σκέψη και αρχίζουμε διάλογο.

Διάλογος γίνεται. Αυτός προσπαθεί να μας πείσει, εμείς τον αποκρούμε, γίνεται μια πάλη λογισμών, φοβερά πάλη, τρικυμία εν κρανίω, όπως έλεγε ο Σέξπιρ. Δεν φοβούμαι, λέει, την τρικυμία του Ατλαντικού Ωκεανού, αλλά φοβούμαι το λογισμό που έρχεται να ταράξει τα βάθη της ανθρωπίνης καρδίας.

Στο κρανίο του ανθρώπου είναι οι φοβερότερες λαίλαπες και θύελλαι του ανθρωπίνου εντός, τρομερών, φοβερών. Αυτοί οι νηπτικοί Πατέρες στο Άγιον Όρος αυτό πολεμούν. Να σας παρακαλώ, τη σκέψη, τι διαλογίζεσαι. Πρώτο βήμα λοιπόν η σκέψη, η υποβολή. Δεύτερο βήμα, δεύτερος σταθμός είναι η συζήτηση.

Συζήτηση, συζήτηση. Τρίτο είναι η νίκη του λογισμού. Νικάει ο λογισμός ο πονηρός. Τέταρτο προχωρούμε, προχωρούμε, προχωρούμε σε ένα άλλο λογισμό, σε ένα βάσαλο βήμα, απόφαση. Τελείωσες, σε έπεισε ο λογισμός και σκέφτεσαι πλέον να εκτελέσεις την αμαρτία. Απόφαση, απόφαση, ερρίφθη ο κύβος. Σταύρωσαν, σταύρωσαν αυτό, ξέρετε, οι αποφάσεις.

Μέσα στην καρδία μας εκτελούμε τον Ιησού, σταυρώνουμε τον Ιησού. Και μετά το τέταρτο βήμα, τον τέταρτο σταθμό, έρχεται άλλος σταθμός, η εκτέλεση. Σκέφτεται ο άνθρωπος πώς θα εκτελέσει την αμαρτία. Αλλά εδώ συναντά εμπόδια.

Θα την εκτελέσει η ιδέα του σώματος, αλλά η κοινωνία, οι εδώ σύντροφοι που είναι επιτεμένοι στον κάθε άνθρωπο ως ένα προτείχισμα εναντίον της αμαρτίας. Σκέπεται ο άνθρωπος και ευοβασίζει ο άνθρωπος να εκτελέσει το κακό χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς, λαμβάνει τις προφυλάξεις του, όλες τις προφυλάξεις του, κλείνει το δωμάτιό του, κατεβάζει τις κουρτίνες, τα μεσάνυχτα σε ερημικούς τόπους, σε σπήλαια βαθιά απέραντα, στην άρμα παντού, ταλαίπωρος άνθρωπος, ταλαίπωρος άνθρωπος, δυστυχής άνθρωπος.

Όπου και αν πάγεις, κι αν ανεβείς στα άστρα του ουρανού, κι αν κατεβείς με τα σκάφανδρα κάτω στους βυθούς των θαλασσών, οπουδήποτε, σε οιοδήποτε σημείο της γης κι αν υπάρχεις, εκεί υπάρχει ο ακοίμητος ο Θεός.

Υπάρχει, ναι, υπάρχει σπίσμα των δαιμόνων και σπίσμα των Θεών. Υπάρχει ένα μάτι που τα βλέπει όλα. Υπάρχει ένα αυτί που τα ακούει όλα. Και υπάρχει ένα χέρι που τα γράφει όλα. Είναι ο Θεός. Παντακού Παρόν για τα πάντα πληρών Δυστυχώς, όλοι οι άνθρωποι έχουν τη συνείδηση της παρουσίας του Θεού.

Τι ούτως ή το πραγματος χάρη, ο Ιωσήφ, ο δίκαιος ο Σόφρονος και ο Ιωσήφ που εορτάζαμε τη Μεγάλη Εβδομάδα ως υπόδειγμα νέου σώφρονος, που όταν η πετεφρή ισκαδαρώδησε την γυναίκα τον καλούσε, τον έπιανε στην αγκαλιά της, προσπαθούσε να τον παρασύρει στην άβυσσα του κακού.

Τον του κακού, τον αγνόν εκείνον νέο, πονηρά και διεστραμμένη γυναίκα, τι απήντησε; Πώς να κάνω την πράξη αυτή; Με βλέπει ο Θεός, με βλέπει ο Θεός. Το έχουμε εμείς αυτό το πράγμα; Έχουμε εμείς τη συναίσθηση αυτή, ότι παρών είναι ο Θεός, έστω και δεν υπάρχει ουδείς μάρτυς απολύτως; Ταλαίπωρος άνθρωπος. Στο βίον ενός ασκητού διάβαζαν το εξής, ότι μια γυναίκα πονηρά

Επήγε στο ασκητήριο ενός αγίου ανδρός που ασκήτευε 20 χρόνια στην έρημο, προσπαθώντας, όπως ο Άγιος Σάββας που εορτάζαμε σήμερα, να υποτάξει τη σάρκα στο πνεύμα. Του ήρθε και προσπάθησε αυτή η πονηρά γυναίκα να παρασύρει τον ασκητή στην αμαρτία.

Σε κάποια στιγμή ο ευφυής χρειάζεται ευφυΐα να πολεμάσει τον άνθρωπο με ευφυΐα να μην σε βλάψουνε. Ευφυΐα χρειάζεται ο πόλεμος με τον σατανά, όχι ευφυΐα του κόσμου, ευφυΐα του Πνεύματος του Αγίου. Λέει λοιπόν στη γυναίκα: «Πολύ καλά, δέχομαι την πρότασή σου, θα κάνουμε την αμαρτία».

Λέει πού να την κάνουμε ρωτάει η γυναίκα, θα την κάνουμε λέει το μεσημέρι στην πλατεία της πόλεως «Θα κάνουμε την αμαρτία το μεσημέρι στην πλατεία της πόλεως». Πτού να χάθεις παλιά άνθρωπε του λέει Πτού να χαθείς πάλι άνθρωπε του λέει «Τέτοιο πράγμα», λέει, «χίλιοι εραστές περάσανε από την αγκάλη μου, αλλά τέτοιο πράγμα δεν μου το είπε κανένας.

Χρυφά πάνω με, στα χωράπια, στους ταύλους, στους αχαιρόλας δεξιά και αριστερά, στα δωμάτια των ξενοδοχείων και χανίων, αλλά τέτοιο πράγμα δεν μου το είπε. Πτού να χαθείς πάλι άνθρωπε Και τι απήντησε εκείνος;

Ω γυναίκα ταλαίπωρη, εάν ντρέπεσαι να κάνεις την αμαρτία ενώπιον χιλιάδων ανθρώπων, πώς δεν ντρέπεσαι να κάνεις την αμαρτία ενώπιον του Θεού που βλέπει τον κόσμο ολόκληρον; Συναισθάνθηκε την αμαρτία της η γυναίκα, εγκατέλειψε τον βίο των αμαρτωλών, έχυσε ποταμούς δακρύων, εξαγνίσθη εν δακρύοις και έγινε και αυτή ασκήτρια και μοναχή. Μάλιστα.

Αλλά αυτή τη συνέσταση, ο λίγος δεν έχω Κρύφα λοιπόν εκτέλεσε σκριφία η αμαρτία Επιτέλους όμως είναι και αυτό κάτι. Δρέπεται ο μαρτωνός Δεν εσκυλία διάνθρωπο Δεν εσκυλία διάνθρωπο Που μέσα στους δρόμους διαπράττει αμαρτία.

Έχει κάποια ντροπή. Δεν μπορούμε να αρνηστούμε ότι στον άνθρωπο υπάρχει κάποια ντροπή. Κάποιο αίσθημα. Και αλίμονο στις κοινωνίες όταν φύγουν η ντροπή και το αίσθημα αυτό. Προχωρούμε, πάμε στο έκτο βήμα, η εκτέλεσις.

Η εκτέλεση που γίνεται κρυφά, κρυφά, κρυφά γίνεται η εκτέλεση αυτή της αμαρτίας. Και ο κόσμος εκείνος, λέει κάπου ο Μέγας Βασίλειος, τον βλέπεις, λέει, τον ένα, λέει. Φαίνεται ασκητής, φαίνεται σπουδαίος άνθρωπος, φαίνεται ένας έξοχος ανήρ της Εκκλησίας.

Φέρεται, λέει, εκείνη την ώρα που τον βλέπεις εσύ, μέσα στην καρδία του, λέει, αυτός, μέσα στους θαλάμους, έχει μέσα η ψυχή θαλάμους, μυστικούς θαλάμους, και όπως μέσα στους θαλάμους ζουν τα χταπόδια που είναι και αυτά τα σύμβολα της αμαρτίας, της Λερναίας Ύδρας του αμαρτωλού, όπως τα χταπόδια ζουν μέσα στους θαλάμους, έτσι ζουν και μέσα στους θαλάμους της ψυχής τα αμαρτήματα.

Ενώ εσύ που τον βλέπεις εκεί, αυτός μοιχεία έπραξε, λέει, την αμαρτία μέσα στην καρδία του, εμίχεψε μέσα στην καρδία του. Δεν υπάρχει και μεγάλη διαφορά μεταξύ αμαρτίας εσωτερικώς πραττομένης και εξωτερικώς πραττομένης.

Λοιπόν, εκεί εκτελείται η αμαρτία πλέον, κρυφά, μακριά από τα μάτια της αστυνομίας, μακριά από τα μάτια των εισαγγελέων, μακριά από τα μάτια των γονέων μας.

Ο νέος μας μακριά από τα μάτια του παντουάντρως, ο οποίος τα λέει, προζεί με την απάτη μακριά από τα μάτια όλου μέσα, ενώπιον Κυρίου είναι κάποια ντροπή.

Μετά, ω Θεέ μου, πώς προχωρεί με άλματα πυραύλου η αμαρτία, εξελισσομένη από μία απλή σκέψη μέχρι τα τρομερότερα εγκλήματα. Μετά παύει η ντροπή και όταν κάνεις μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές, τέσσερις φορές το κακό, πέντε φορές το κακό, έξι φορές το κακό, πάει εις μία κατάσταση.

Το κακό πλέον το κάνεις δημοσία, αδιάντροπα, δημοσία, δημοσία το κακό. Θέτε παράδειγμα; Προ εκατό χρόνων η γυναίκα ήταν μια εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου, έτσι ήταν ντυμένη. Όπως ο Απόστολος Παύλος, δεν είναι δική μας ιδιοτροπία.

Αυτό το τόνιζε πολύ ο αείμνηστος διδάσκαλος, λαϊκός και απλοϊκός, ο Παναγόπουλος. Από πάνω μέχρι κάτω στα πόδια. Δεν είναι ιδιοτροπία του άλφα ιεροκήρυκος. Είναι εντολή του Παναγίου Πνεύματος. Ότι πρέπει εν καταστολή σεμνή, λέει ο Απόστολος Παύλος.

Μέχρι κάτω, μέχρι τα πόδια. Έτσι ήταν οι γυναίκες, μικρές εικόνες της Παναγίας Θεοτόκου.

Της Ελλάδος η γυναίκα είναι ντυμένη από πάνω μέχρι κάτω. Και άμα τη βλέπεις, νομίζεις ότι είναι η Παναγιά. Μόνο σε ένα μέρος της Ελλάδος οι γυναίκες είναι από εκεί μέχρι κάτω. Μοιχεία δεν υπάρχει, πορνεία δεν υπάρχει.

Παιδιά, ντροπή μας, πρέπει να κλάψουμε, χριστιανοί μου. Ντροπή μας, ο Έβρος μετά μας, εκεί που είναι οι Τουρκάλες.

Πού είναι οι Τουρκάλες; Πήγαινε στον Κοκοματίνη, πήγαινε στην Ξάνθη, πήγαινε στον Δημοτικό, πήγαινε στην Ρωστιάλη, πήγαινε εκεί που τα παιδιά μας απόψε φυλάκωνοι, φυλακάς, εις τα σύνορα της πατρίδας μας, γιατί ζούμε πονηρές ημέρες, αλλά εμείς ανάχυτοι και αδιάφοροι. Να δείτε εκεί πέρα στους δρόμους, να περπατούν και να λένε: «Σι, καλόγριες είναι». Αλλά εμείς Ελληνίδες, αλλά εμείς Χριστιανοί, αλλά εμείς βαπτισμένοι. Πετάξανε γυναίκες στα ρούχα τους παλαιότερο. Δεν το λέω αυτό για το έγκρισμα.

Αυτό δεν το εγκρίνω, αλλά το παρουσιάζει σαν μια υπερβολή της αγνότητος των γυναικών. Ότι η γυναίκα, πάρε μου παραδείγματα. Η Ροΐδων το 1921, των γυναικών εκείνων που ανέσαντρο έθνος Που ήσαν τόσον ντροπαλές, πόσον ντροπαλές.

Που δεν δείχνανε το κορμί τους στον γιατρό. Αρρωστούσανε, αλλά το κορμί τους στον γιατρό δεν το δείχνανε. Πεθαίνανε! Θεέ μου, Θεέ μου, πού κατήντησε το γένος των Ελλήνων. Μας φάγανε, μας φέρανε διαφθαρμένα όντα που ζήτησαν στο Σηκουάνα ποταμό.

Και ήπιαν το νερό της πορνείας και μοιχείας. Μας ήρθαν εδώ στον τόπο να κυβερνήσουν τον Ελληνισμό των ελληνικών τόπων από τότε της εποχής του Μακρυγιάννη. Και από τότε έπεσε η γυναίκα, πήρε ψαλίδια ο σατανάς, έκοψε, έκοψε, έκοψε.

Αδιάντροποι που πριν 100 χρόνια δεν μπορούσαν ούτε αυτές οι πόρνες ακόμα. Παρουσιάζονται έτσι ντυμένες, ντρεπότανε να παρουσιαστούν μέσα στην κοινωνία. Αλλά το κακό προχώρησε και τώρα τις βλέπεις αδιάντροπες, γυμνές σχεδόν, με φύλλα συκής και χωρίς φύλλα συκής.

Κάτω στις παραλίες τα κρογιάλια μας που εμώντηναν στους αρωνικών παντού Μόνος καλός δεσπότης, που τον θέλω Άγιον εγώ τον δεσπότη αυτόν, τον Άγιον Ύδρας. Τους κυνηγούσε ο άνθρωπος και πάνω στην πάλη έχασε το χέρι του ακόμα, τραυματίστηκε, τους κυνήγησε εκεί πέρα, κάτω στις παραλίες, κάτω των Σπετσών, της Ύδρας, Αργολίδος.

Λοιπόν, τίποτα, γιατί βλέπει ο άντρας και γελάει.

Ο ηλίθιος, ο ηλίθιος.

Και έτσι λέγει μια προφητεία αρχαία, τα σημεία των καιρών. Όταν δεις, λέει, τη γυναίκα γυμνή στο δρόμο, τότε ήγγισε το τέλος του κόσμου. Ήρθε το τέλος του κόσμου, ήρθε γυμνή η άνθρωπο του κακού, αυτός είναι ο σταθμός, εσταμάτησε αυτού η ανθρωπότης, άμα δεν σταματήσαμε, έχουμε και άλλο κακό.

Προχώρησε, προχώρησε το κακό όπως το περιέγραψα και φτάσαμε τώρα ψυχολογικώς στην ώρα του διαδήματος. Στεφάνι, στεφάνι, έπαινος δημόσιος, έπαινος δημόσιος του κακού. Από εκεί που προχώρησε, προχώρησε, προχώρησε, προχώρησε, στραπ, στεφάνι πλέον, το κακό στεφανώνεται, δεν αποδοκιμάζεται.

Κι αν κανείς παρουσιαστεί να αποδοκιμάσει αυτούς τους εκφυλισμούς αυτού του ανθρωπίνου όντος, τους σατανισμούς αυτούς, τότε δέχεται μύδρους κατηγοριών, δημοσιογράφων και άλλων, σε αποκαλούν ότι ετρελάθηκες, ότι είσαι τρελός και πρέπει να κλειστείς στα φρενοκομεία.

Διότι δεν πρέπει να μιλήσεις καθόλου τον τρόπο, αν και διαλέγεις καθόλου τον τρόπο. Θέτε έπαινο, έπαινο, δημόσιο έπαινο. Η κεφαλή της πορνείας στεφανώνεται.

Σήμερον στεφανώνεται, κρεμάται επί ξύλου υιός του ανθρώπου. Σήμερον επικεφαλής αγκάθενος στέφανος Και αν δει αγκαθήν ο στέφανος, στέφανος επί κορυφής. Τίνοντα καλλιστή Θα βρίσκονται εδώ στο ναό, για γερά μου, παιδιά νέοι που θα ήταν νέοι προ τριάντα ετών που καταδιώξαν με απεινώσεις τα καλλιστεία.

Τι είναι τα καλλιστεία; Γυμνά κορμιά που τα ξεγύμνωσαν οι έμποροι της λευκής σαρκός. Εις τρόπον ώστε να γράφουν εφημερίδες των Παρισίων τις ημέρες εκείνες ότι παντού η γυναίκα είναι ακριβή. Το κρέας της γυναίκας είναι ακριβό. Μόνο στην Ελλάδα είναι πάμφθηνο.

Ακριβά, λέει, τα κρέατα όλα, αλλά το γυναικείο κρέας είναι το φθηνότερο απ' όλα. Κατήντισε να φωνάζουν στους Ρώμους σε εφημοδοπόλε, κορίτσια μιας δραχμής. Είχανε πάρει αυτοί οι έμποροι της σαρκός και τα κρεμάσανε όπως οι κρεοπώλες.

Κρεμνάνε στα τσιγκέλια τα κρέατα Αργεντινής προελεύσεως γυμνά. Αυτοί και αυτοί πήραν τα κορίτσια του λαού μας τα φτωχά και τα κρεμάσανε εκεί για να τα επιδεικνύουν εις όλο τον κόσμο. Και μια και τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, την ώρα του διαβόλου, εκεί στην Αριζαντίνα ή αλλού, τα περάσανε από χρυσή γέφυρα.

Και τα μετρήσανε με μεζούρες για να αποκαλύψουν τις καμπυλότητες και όλες τις άλλες ιδιότητες των γυναικών. Και την πιο αναλύτη, την πιο ανασχετική, την προπονητική, τη στεφάνισαν με χρυσό στεφάνι.

Όταν λέγει ότι θα δούμε το τέρας αυτό της ανομίας να στεφανώνεται πλέον δημοσία. Είναι έσχατος όρος διαφθοράς. Ξέρετε άλλο στεφάνωμα, στεφάνι; Είναι η έκτρωση, έκτρωση, έκτρωση. Άγνωστο πράγμα. Γυναίκα στην Ελλάδα, στη χριστιανική μας πατρίδα.

Και όταν δι' λόγους φυσιολογικούς έκανε αποβολή, εθρήνει. εθρίνη, εθρίνη, εθρίνη Και μετέβαινε στα μοναστήρια και ζητεί πνευματικάς συμβουλάς, γιατί κάποια ευθύνη και αυγιέθη την ακούσιαν αποβολή. Σήμερα η έκτρωση προχώρησε, προχώρησε.

Σφαγείον! Την εκκακούργη δεν εσφαγίσει. Τον βλέπεις και περπατάς στο δρόμο, μέσα στα βουνά απάνω, ο ληστής είναι μικρός, μέσα στην κοινωνία τρέφεται ο μεγαλύτερος ληστής.

Τον βλέπεις ιατρόν, σπουδαίον, καθηγητήν, υφηγητήν, μεγάλον και σπουδαίον, και στάζουν τα χέρια του από αίμα παιδιών, μικρών παιδιών, εμβρύων, τα οποία σκοτώνουν, ξεριζώνουν το άνθος. Μόλις παρουσιαστεί το άνθος μέσα στα σπλάχνα της γυναικός, το ουράνιον άνθος, το παιδί, το ξεριζώνουν. Και αν στον κύριο αυτό πας στην αυλή του και ξεριζώσεις ένα λουλούδι, θα σε πάει στην αστυνομία. Ω, υποκρισία του αιώνος! Για ένα λουλούδι, να ξεριζώσεις ένα δέντρο, είναι αμαρτία. Να ξεριζώνεις μέσα από τα σπλάχνα της γυναικός τα παιδιά, φοβερό! Και τι; Όταν έγινε ο σεισμός Θεσσαλονίκης και εσείσθη η Θεσσαλονίκη ολόκληρος, ήταν στα φρόνια κατά 5 to 6 χιλιάδες τρομοκρατημένοι Θεσσαλονικιώτες. Εγώ εξέφραζα την λύπη μου. Λέω, τι κακό μεγάλο είναι! Άδεια η Θεσσαλονίκη. Περάσαμε τον Αλιάκμονα ποταμό, περάσαμε τον Αξιό ποταμό. Ήταν τρομαγμένοι. Την πιο σοφή κουβέντα μου την είπε κάποιος. Λες πού τα λέει.

Δικαίως μας τιμωράει ο Θεός. Γιατί μας τιμωράει δικαίως ο Θεός; Καλά, γιατί ρε παιδιά δεν ακούνε; Λοιπόν, γιατί μας τιμωράει δικαίως ο Θεός; Να λέει, να σου πω. Εγώ κάθομαι σε μια γειτονιά κοντά στο Λευκό Πύργο.

Πέρα από το Λευκό Πύργο. Και εκεί κοντά στη συνοικία που κάθομαι, ο υπόνομος του Δήμου έφραξε Και χιλώντα τα νερά απ' έξω Πλημμύρισε ο τόπος. Και ειδοποιήσαμε τον Δήμο και ήρθε ο Δήμος με εργάτες και άνοιξε τον υπόνομο, το σωλήναστος αυτούς. Τι να δούμε εκεί πέρα; Το είδα με τα μάτια μου, στοιβαγμένα μέσα εκεί στον υπόνομο τεμάχια σάρκας μικρών παιδιών, εμβρύων που σκότωσαν οι γιατροί.

Διότι γύρω εκεί τρέπεται για κλινικές, γυναικολογικές κλινικές. Φρικτό έγκλημα, που απορώ πώς ο Θεός ο Μακρόθυμος μας ανέχεται. Φρικτό έγκλημα και, όπως λένε οι στατιστικοί, τριακόσιες χιλιάδες έμβρυα σκοτώνονται μέσα στις κλινικές.

Και έκπροση γύρα χρυσή πληρώνεται τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα. Α, δεν είναι μόνο αυτό, είναι ο έπαινος. Στην Φισερενόμο η Κύρη.

Όχι, κύριε, μες στη Βουλή εστεφάνωσαν την έκτρωση. Ότι από εδώ και μπρος δεν έχει καμία ευθύνη ο γιατρός που κάνει έκτρωση. Και όπως πηγαίνει η γυναίκα στον δοντίατρο να βγάλει ένα σάπιο δόντι, με τόση ευκολία πηγαίνουν στα ιατρεία να ξεριζώνεις το παιδί. Σαν ένα σάπιο δόντι, με τόση ευκολία, με τόση ευαισθησία. Το τέρας εστεφανώνεται. Επίσημο πλέον διάδημα επί του κακού. Μάλιστα, θέτε άλλο παράδειγμα; Ακόμα δεν είδατε ότι βρισκόμαστε στην εποχή που το κακό δεν εκτελείται πλέον κρυφά, όπως προηγουμένως αιώνας, αλλά το κρυφό, λέγουν, εκτελείται δημοσία; Και όχι μόνο δημοσία, αλλά στεφανώνονται και δημοσία. Πάρτε το ζήτημα της μοιχείας. Μοιχεία, μοιχεία. Και ο άντρας κλέπτεται. Προτιμώ να του κλέψεις το μαγαζί του, το μαγαζί του όλο, παρά να του κλέψεις, να του κλέψεις την τιμή, την οικογενειακή τιμή που είναι ανώτερον από όλα τα πράγματα.

Βασίλισμος.

Χωρισμός πράγματος ενιαίου, που δεν εννοείται, δεν μπορεί να χωρίσει. Όπως το κεφάλι είναι ενωμένο με το κορμί, έτσι είναι ο άνδρας με την γυναίκα. Αυτά διδάσκει η Εκκλησία μας. Και ο άνθρωπος αυτό λέγει μέσα ενωμένο.

Τι έγινε; Σιγά, εγινότανε κάπου κάπου, σπάνιο πράγμα ήταν. Κάτω εκεί στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, δεν ακούγεται ποτέ τέτοιο πράγμα. Και αν ποτέ καμιά γυναίκα παραστράτηζε, χτυπούσανε τη νύχτα καμπάνες, νεκρικά καμπάνες, ότι κάτι πέθανε στον τόπο.

Τόσο μεγάλο ήταν το έγκλημα αυτό. Και κάποτε στην προχριστιανική Σπάρτη, στην αρχαία Σπάρτη, κάποιοι ρώτησαν έναν αρχαίο Σπαρτιάτη από εκείνους οι οποίοι επολέμησαν στα στενά των Θερμοπυλών και αγωνίστηκαν γενναίως και έπεσαν εν δόξη και άφησαν μνήμη αθάνατον.

Τώρα, εκεί ρώτησαν κάποιοι Σπαρτιάτες, λέει: «Στον τόπο σας γίνεται πορνεία, μοιχεία; Γίνεται μοιχεία;» Γινέσαι να τιμάζω, απήντησε εκείνος ο Σπαρτιάτης. Αν μπορείς, του λέει, να πάρεις ένα βόδι, έχετε υπόψη το χάρτη, αν πάρεις ένα βόδι και το βόδι αυτό το ανεβάσεις επάνω ψηλά στον Ταΰγετο, που είναι χίλια μέτρα πάνω από τη θάλασσα.

Κόπος μεγάλος βέβαια να πάρεις το βόδι, θα το ρεβάσαι πάνω και να ανεβεί πάνω, πάνω, πάνω ψηλά στην κορυφή του Ταϋγέτου. Και αν από εκεί στην κορυφή του Ταϋγέτου, που απέχει 20 χιλιόμετρα από τη Σπάρτη, από τον ποταμό Ευρώτα ή αν μπορεί, λέει, ο λαιμός του βοδιού να τεντώσει, και να φτάσει στο ποτάμι να πιει νερό, εάν αυτό μπορεί να γίνει, τότε κι εσείς πάτε, θα υπάρχει η μοιχεία κυβέρνησης.

Σπάρμα δηλαδή, ακατόρθωτον πράγμα. Και όσοι είναι αυστηρά ταΐθιοι της πατρίδας μας τώρα, επισήμως πλέον η μοιχεία, βρήκαν ένα όρο, σπουδάσανε δικηγόροι για να εκθεμελιώσουν αυτό το μικρό και ιστορικό έθνος.

Δεν λέω, δεν κατηγορώ την επιστήμη, διότι και αυτή έχει έργο σπουδαίο.

Είναι σπουδαίο να υπερασπιστείς το δίκαιο, αλλά αυτή τη στιγμή η δικαιοσύνη γίνεται υπηρέτης του κακού και μαστροπός του κακού. Δεν λέγεται πλέον επιστήμη αυτή. Λοιπόν, βρήκανε όρον οι νομικοί και ονόμασαν αυτό, δεν το είπανε επιστημονικώς, διότι τώρα η αμαρτία τελείται επιστημονικώς. Πώς λέγεται; Οι πόρνοι ονομάζονται φίλοι πλέον, φιλενάδα κατ' ευφημισμόν, και αυτό το ότι πλέον η μοιχεία δεν λέγεται πλέον μοιχεία, λέγεται σβήσιμο από ποινικοποίησης, από ποινικοποίησης της μοιχείας. Στεφανώνεται λοιπόν, εστεφανώθη, τόσο από τη δεξιά πτέρυγα όσο και από την αριστερά πτέρυγα. Τη μοιχεία πλέον αυτή σβήνουν τελείως, αυτή δεν υπάρχει πλέον μοιχεία και λοιπά, μάλιστα. Και σαν τα σκυλιά πλέον θα σμίγουν άντρες και γυναίκες μέσα στους δρόμους, μάλιστα. Το κακό προχωρεί, αλίμονο, στην κοινωνία. Λέει κάποιος φιλόσοφος: έσχατος όρος διαφθοράς είναι ο έπαινος του κακού. Όταν βλέπεις το κακό να τιμάται δημοσία, τότε πλέον να κλάψεις την κοινωνία ότι έφτασε στα έσχατα όρια της διαφθοράς, Σοδόμων και Γομόρρας, μάλιστα. Μη σας φανεί παράξενο, στην πατρίδα μας υπάρχουν διαμάντια αρετής, δεν έχεις να το πας, αλλά δεν τιμάται το κορίτσι εκείνο που είναι στον Ερυθρό Σταυρό ή στο νοσοκομείο μέσα και δεν παντρεύεται, μόνο και μόνο για να είναι αφοσιωμένη στους αρρώστους, και είκοσι χρόνια λιώνει.

Ευαγγελισμός, Ευα Αυτών ακόμα που μας κυβερνούνε, οι οποίοι πάνω στα κέντρα αυτά και χρησιμοποιούν τάτι με αυτά τα αγιαγενεκάρια.

Δεν τιμάται εκείνος ο ταλαίπωρος, δεν τιμάται εκείνος ο τραυματίας, που απάνω στα ψηλά βουνά άφησε τα πόδια του και τα μάτια του και είναι πλέον ράκος υγείας και λοιπά. Δεν τιμάται αυτός, αλλά τιμάται ο άλλος.

Ήθελα να μιλήσω, να μεταχειριστώ σκληράν γλώσσα, αλλά ξέρω δεν θα συμφωνείτε με τη γλώσσα τη δική μου. Τιμάται ένας νεαρός, νεαρός ο οποίος δεν έχει τίποτε άλλο να επιδείξει. Ο άνθρωπος δεν είναι πόδια, ο άνθρωπος είναι μυαλό, μυαλό και καρδιά.

Και άμα δεν έχει πόδια, αν δεν έχει καρδιά και μυαλό, τι να τα κάνεις τα πόδια; Υπάρχουν κι οι ζώα τα οποία να χτίζουν σπουδότερον και πηγαιδιότερον από τον άνθρωπο. Όχι τα πόδια, δεν αρνούμε την αξία των ποδιών, αλλά η αξία του ανθρώπου είναι το μυαλό.

Δεν τιμάται λοιπόν ο τραυματίας, δεν τιμάται ο πολύτεκνος με τα πολλά παιδιά, αλλά τιμάται φρενίτιδα, φρενίτιδα ενθουσιασμού, χιλιάδες να χειροκροτούν πλέον έναν διότι έχει γερά πόδια και κλωτσάει την μπάλα.

Ο έπαινος του κακού, ο έπαινος, ο θρίαμβος του κακού, αυτή είναι η κοινωνία. Και έτσι εμείς ερχόμαστε να διαψεύσουμε το μεγάλο εκείνο νομοθέτην των Αθηνών. Είναι κανένας φιλόλογος εδώ πέρα; Είναι κανένας καθηγητής φιλόλογος;

Έλα μπρος, θα κάνουμε και ένα διάλογο σαν τον Άγιο Κοσμά. Να σας αναπαύσω λιγάκι. Έλα, όποιος είναι φιλόλογος, καθηγητής, να έρθετε μπρος. μα, μα εδώ, εδώ, εδώ, εδώ γρήγορα να έρθει Έλα, γιατί; Έλα, τι πειράζει;

Φοβούνται; Γιατί φοβούνται; Εγώ δεν είμαι φιλόλογος, εγώ είμαι θεολόγος, εγώ είμαι... Τι είναι, δεν έρχεται κανένας. Λοιπόν, θα το υπενθυμίσω εγώ και μου το πει αυτό στην αρχαία γλώσσα. Εμείς, λέει, στην κοινωνία μας όπου, λέει, βραβεία δίνονται εις εναρέτους ανθρώπους, εκεί η πολιτεία προοδεύει.

Πώς το λέει αυτό; Ποιος το λέει; Μπρος ο φιλόλογος, κανείς φιλόλογος; Μπρος, μπρος, μπρος, μπρος.

Ευχή, Στη Μητρόπολή μου, την ακριτική Μητρόπολη, τα αρχεία αρχείων παλαιών υπήρχε. Μου λέγανε λοιπόν οι ιερείς ότι επί εκατό χρόνια κάτω από τη σκλαβιά των Τούρκων, εκατό χρόνια δεν βγήκε διαζύγιο, δεν βγήκε διαζύγιο.

Άγνωστο το διαζύγιο, άγνωστο. Ο ουν ο θεος συνεζευξεν, ανθρωπος μη χωριζετω. Αυτή είναι η εντολή του Θεού, εκείνο που ένωσε ο Θεός δεν μπορείς να το χωρίσεις. Ήρθε μια μέρα κάποιος έξαλλος στη Μητρόπολή μου και φώναζε: «Θέλω διαζύγιο».

Του λέω: «Διαζύγιο; Δεν μου λες, χωρίζεις το κεφάλι σου από το κορμί σου;» Δεν είναι αυτός ο λόγος που λες, το χωρίζεις, δεν το χωρίζουν. Μα αν το πόδι σου είναι πληγωμένο, τραυματισμένο, έχει διάφορα αυτά, το χωρίζεις; Όχι.

Όπως το κεφάλι δεν χωρίζει από το σώμα, έτσι δεν μπορεί να χωρίσει η γυναίκα από τον άντρα. Κεφάλι είναι ο άντρας, σώμα πολύτιμο είναι η γυναίκα και πρέπει να είναι ενιαίο κλπ. Δεν χωρίζουν αυτά, ο ουν ο θεος συνεζευξεν, ανθρωπος.

Μόνο το φτυάρι του νεκροθάφτη χωρίζει το ανδρόγυνο. Μόνο το φτυάρι του νεκροθάφτη, κι ούτε ο θάνατος ακόμη.

Σε και μόνο και ονείως είναι το σύνθημα των ενωμένων ανδρογύνων.

Και πέραν του τάφου γνωμένου, ένας λόγος είναι, μόνο ένα λόγο αναγνωρίζει το Ευαγγέλιο: τη μοιχεία. Και κάποιος άλλος λόγος είναι ο θάνατος. Είναι εκτός του θανάτου κάτι χειρότερο, κάτι χειρότερο. Προτιμότερο είναι να πεθάνει ο άντρας ή η γυναίκα παρά να πέσουν, να γίνουν άπιστοι, να πατήσουν τα στεφάνια τους. Η μοιχεία είναι χειρότερο από το θάνατο. Αυτά επίστευε ο λαός μας, αυτά έλεγε και είδε ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Αυτά παραδεχόνταν όλοι οι άνθρωποι και απέφευγαν τα διαζύγια. Τώρα προχωρήσαν. Και μόλις μας ήρθαν οι Φράγκοι, οι διεφθαρμένοι Φράγκοι, την ώρα που πολεμούσε ο Μακρυγιάννης εδώ στην Αθήνα, όχι γι’ αυτό, και το κορμί του είχε γίνει κόσκινο από τις σφαίρες και έζησε μια ζωή με το κομποσκοίνι, πέθανε ο Μακρυγιάννης. Τότε ήρθαν από την Ευρώπη αυτοί που διασκέδαζαν με διεφθαρμένες γυναίκες να κυβερνήσουν το ελληνικό βασίλειο και τότε ψηφίσανε το διαζύγιο. Υποχωρήσαν ένα βήμα κοντά στον ένα λόγο του Χριστού. Δεύτερος λόγος η εχθυσία ύπνος. Υπνος, βαθύδετος Κι ούτε ο θάνατος ακόμα. Σε και μόνο και ονείως είναι το σύνθημα των δαχτυμένων ανθρωπίνων. Και πέρα του τα άφηνον ένας λόγος είναι μόνο ένα λόγο αν ορίζει το Ευαγγέλιο τη μοιχεία και κάποιος άλλος λόγος είναι ο θάνατος. Είναι εκτός του θάνατου κάτι χειρότερο, κάτι χειρότερο. Προτιμούνται να πεθάνει ο άντρας ή η γυναίκα παρά να πέσουν, να γίνουν άπιστοι, να πατήσουν τα στεφάνια τους. Η μοιχεία είναι χειρότερο από το θάνατο. Αυτά επίστευε ο λαός μας. Αυτά έλεγε ο κόσμος μας ο εθνός. Αυτά παραδεχόνταν όλοι οι άνθρωποι και απέφευγαν τα διαζύγια. Τώρα προχωρήσαν, προχωρήσαν και μόλις μας ήρθαν οι φράγκοι, οι διαφθαμένοι φράγκοι. Τον άνθρωπο πολεμούσε ο Μακρυγιάννης εδώ στην Αθήνα. Όχι για αυτό. Και το κορμί του είχε γίνει κόσκινο από τις σφαίρες. και έζησε μία ζωή με τον Κομποσίη πέθανε ο Μακρουγιάννης. Τότε ήρθαν από την Ευρώπη αυτοί που γεσκέλαζαν με διαφερμένες γυναίκες να κυβερνήσουν το ελληνικό βασίλειο. Και τότε ψηφίσανε το διαζήδιο. Υποχώρησης, ένα βήμα. Κοντά στον ένα λόγο του Χριστού, δεύτερος λόγος. Η εχθυσία, ύπνος βαθύτερος. Προχωρήσαν πάρα στο δεύτερο λόγο, προσθέσαν δεύτερο λόγο. Δεν θέλω να τα μακρύνω Κοντά στον ένα λόγο του Χριστού, δεύτερος λόγος. Εκκλησία, ύπνος, βαθύτερος.

Προχωρήσαμε πάλι στο δεύτερο λόγο. Προσθέσαμε δεύτερο λόγο. Δεν θέλω να τα μακρύνω αυτά, γιατί είναι επιστημονικά θέματα. Θέλω να σας κουράσω. Πήγαιναν στο τρίτο λόγο, το τέταρτο λόγο. Το πέμπτο λόγο, τον έκτο λόγο.

Τον έβδομο λόγο, τον όγδοο λόγο. Τον έρευντο λόγο, το δέκατο λόγο Και πρινωρό μας προσετέθηκε και ένας άλλος λόγος. Προ δύο ετών, τριών ετών.

...τριών ετών, το αυτόματον διαζύγιο ο αισθήμετρος εγωμένων χρονόμετρων. Θα κρατάς το ρολόι ο άντρας και όταν περάσουν πόσα χρόνια ήτανε; Έξι, έξι. Όταν περάσουν έξι, προχωρούν πέντε χρόνια, πέντε χρόνια, προχωρούν πέντε χρόνια, τακ, χτυπάει το ρολόι, έξι χρόνια, αμέσως διαζύγιο. Χωρίς καμία αιτία, χωρίς κανένα λόγο απολύτως, διότι συμπληρώθησαν έξι χρόνια σε μια Ελλάδα που μια Πηνελόπη περίμενε είκοσι χρόνια, είκοσι χρόνια περίμενε.

Αν περίμενε τον άνδρα της να επιστρέψει και επέστρεψε, έκανε αυτή την κυρία, το ψηφίσανε, διότι είχαν ζητήματα δικά τους, οικογενειακά ζητήματα, άθλιοι και πανάθλιοι, που βγήκανε βουλευτές, κι αν ήθελα μετά τη σύμφωνη γνώμη του ελληνικού λαού, ψήφισαν τούτο το νόμο προς εξυπηρέτηση συγγενικών των προσώπων και φίλων και προστατών.

Και προς αυτό εψηφίσθη το αυτόματον διαζύγιο. Σταμάτησε το κακό; Δεν σταμάτησε. Ταύτα υπεργογμένοι οι κυβερνήσεις. Βλέπετε, δεν ανήκω σε κόμματα. Τα πράγματα με αποδεικνύουν, ο βίος μου με αποδεικνύει ότι δεν ανήκω σε κόμματα. Είμαι εναντίον των κομμάτων όλων που διαιρούν την Ελλάδα. Ο Χριστός και μόνον ενώνει την Ελλάδα. Λοιπόν, ήρθανε τα πράγματα κατόπι, προχωρήσαμε τώρα και πού πάμε τώρα; Πάμε στο δωδέκατο λόγο.

Ποιος είναι ο δέκατος λόγος; Κλάψατε, μανάδες που έχετε παιδιά και πατεράδες που έχετε κορίτσια, κλάψατε και πενθήσατε, και βουνά και λόγγοι και πεδιάδες και τάδε, ή όπως μόνο εγώ είμαι παράφορος και συναισθηματικός και δεν αισθάνεστε για αυτόν τον πόνο τον οποίο εγώ, μολονότι δεν έχω φυσικά παιδιά, τον αισθάνομαι βαθύτατα σαν να είναι παιδιά, κλάψατε και βοήσατε τι θα λέει το συναινετικό δικαστήριο.

Δηλαδή, εκεί που τρώνε από μια ασήμαντη αφορμή, και ξέρουν οι έγγαμοι ότι αν ο ουρανός είναι πάντα καθαρός, τόσο και ο οικογενειακός βίος είναι πάντα καθαρός, θα παρουσιαστούν σύννεφα στον οικογενειακό ορίζοντα.

Αλλά πάντοτε ο ήλιος της αγάπης διαλύει τα σύννεφα αυτά. Λοιπόν, το ανδρόγυνο για μια ελαχίστη αφορμή, μια ελαχίστη, από ελαχίστη αφορμή, ελάχιστες αφορμές, γελοίες αφορμές, θυμώνουν, οργίζονται και λένε μπρος.

Μπρος, χωρίζομαι, χωρίζομαι, χωρίζομαι, μια λέξη, χωρίζομαι. Το αρχαίο της αρχαίας εποχής, ο ανήρ πράττει τα σα και η γυνή πράττει τα σα, και από τώρα εκεί φεύγει ο ένας, φεύγει ο άλλος, πάνε στο αστυνομείο, κάνουν το χαρτί και τελειώνουν. Είναι τελειωμένος ο γάμος. Τελειωμένος ο γάμος. Αυτό λέγεται συναινετικό διαζύγιο και δεν είναι σήμερα, γινόταν το συναινετικό διαζύγιο, αλλά κρυφά, κρυφά, κρυφά γινότανε, παίζανε παιχνίδι οι δικηγόροι.

Συννοούν το δικηγόρο να μην υποστηρίξει ο ένας τον άλλο και διαλύουν το κρυφά, αλλά όχι όμως επίσημα, όχι και διάδημα, όχι και έπαινος, όχι και στέφανος, τώρα είστε ελεύθεροι πλέον, ούτε ο κόσμος δεν χωρίζεται.

Και θα φτάσω σε αυτό το σημείο της διαφοράς, της εσχάτης διαφοράς.

Μάλιστα, μάλιστα, συναινετικό διαζύγιο που εσχάτως όρας της διαφοράς. Μάλιστα, και μόνο αυτό θα σταματήσει.

Δεν είμαι άξιος να φιλήσω τα πόδια σας, όπως λέει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ούτε είμαι υιός προφήτου, ούτε προφήτης, αλλά προφητεύω. Προφητεύω, έτσι που πάμε, θα προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο. Όπως λες μια μπάλα, αν παίρνεις μια πέτρα από πάνω από το βουνό του Ολύμπου και την αφήσεις, κατρακύλα, κατρακύλα, κατρακύλα, κατρακύλα, θα ακούς πλαφ, μέσα στο Ιόνιο πέλαγος θα πέσει η πέτρα. Όπως λοιπόν έχει το κακόν, πήρε κατρακύλα, δεν σταματάει πουθενά πλέον, εκτός χέρι Κυρίου να σταματήσει.

Πού θα πάμε, πού θα πάμε, όπως ψηφίστησαν το Συνετικό Δικαστήριο, όπως ψηφίστη το αυτό με τον Διαζύγιο, θα σας φαίνει παράξενο αλλά θα είναι γεγονός, θυμείτε, θυμηθείτε και κλάψατε, θα έχουμε και νόμο ομοφιλοφίλων.

Α, βέβαια, τώρα συγχωριέστε, δέχομαι και νόμο ομοφυλοφίλων. Μη σας φανεί παράξενο. Ήταν άλλη χώρα πιο αυστηρά, πιο αυστηρά από την Αγγλία; Δεν ήταν πιο χώρα, αυστηρότατα αυστηρά. Σε όλες τις σφαίρες της Αγγλίας προ εκατό χρόνια το Ευαγγέλιον ήταν, και η Αγγλία ήταν η κυρία των θαλασσών, των πέντε ηπείρων, των πέντε θαλασσών, μακά, κυβερνούσε η Αγγλία παντού.

Οι παπάδες, μάλιστα, χειροκροτούν τον όλον. Ποιο είναι ενός, ποιο είναι ενός, ποιο είναι ενός, το Ρωμανι, Μοντ Κόμερ, είναι ο ήρωος της ερήμου του Αλεμάνι, όπου εκεί που κατσόταν, ήρωα κατσόταν και καραβίαν κατσόταν και άλλους ήρωαν σ' πατρίτος, η πατρίς μας ενίτησε στον Αλεμάνι και λοξάστηκε.

Ο στρατηγός λοιπόν ο Μοντγκόμερι, γεμάτο παράσημα το στήθος του, διότι που ενίξε τον Ρόμελ, τον αείδη τον Ρόμελ, αυτός πλέον αγανακτισμένος, πλέον ομίλησε, πήρε τα παράσημα, τα πέταξε όλα μπροστά τους και τους είπε: εσύ με ντρέπομαι που είναι άγγλος, θα έρθει κι εσείς η ώρα που θα πείτε, ντρέπόμευα να είμαστε Αλλήνες και Χριστιανοί μας.

Θα έρθει η μέρα κατά πτώσεως, η μέρα κατά την οποία τα αυτόματα διαζύγια, τα είπε ένας έξοχος, έξοχος ανήρ, φιλόσοφος και καθηγητής σπουδαίος, ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης. Σπουδαία φυσιογνωμία. Είναι λάθος να είχε μόνο, το λέγω δημοσία, εάν υπάρχει μεσοδοπέρα παιδιά, και πιστεύω να υπάρχουν διότι ο φραγμός έσπασε, οι οπαδοί του Σωτήρος, οι οπαδοί της Ζωής ή άλλου κοινώς, πρέπει να το είπε ένας φαμμέκανα.

Και ούτως αν ήρθε με χριστιανικά συλλέες και φυΐα και ικανότητα, έπρεπε να γίνει οι δύο κόμματος και να έχουμε σήμερα χριστιανικό κόμμα μέσα στην Ελλάδα και να ακούτε μες στη Βουλή των Ελλήνων η φωνή πραγματική και αιωνία.

Όχι και πρακτικώς, διότι δεν χρειάζεται μόνο θεωρία, χρειάζονται και πράξεις. Και η θεωρία να κατέρχεται μέχρι το αριζοδρομείο. Λοιπόν, εψηφίστη, έγινε μέσα το ρεπούνδιο των αρχαίων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Μη σας φανούν παράξενα, η ιστορία αντιγράφουια λίλους. Πού διαβάστε τον Έρωνα, τι έκανε ο Έρωνας, έκφυλος ο Νέας Μια ωραία πρωία, εκάλεσε στο στάδιο της Ρώμης τον λαό της Ρώμης και μαζευθήκαν εκεί πέρα όλοι μικροί και μεγάλοι.

Και τι ήτανε; Δίπλα του έκανε τους γάμους του. Δίπλα του είχε έναν νέο όμορφο, αγκαλιά τον είχε, και οι Ρωμαίοι από κάτω, οι έκφυλοι Ρωμαίοι που είχαν διαπρέψει ως ήρωες ηθικής και ατσάλινο χαρακτήρα και αδαμάντινο χαρακτήρα, είχαν εκφυλιστεί τόσο πολύ ώστε θα χειροκροτούσαν και θα στεφάνωσαν με χρυσά στεφάνια.

Να λοιπόν το τέρας εστεφανωμένο, διάδημα, διάδημα επί κεφαλής του θηρίου. Μάλιστα, τα αυτά είναι, αγαπητοί μου. Πού μιλώ; Σε πέτρες, ω Θεέ μου, σε πέτρες, ω Θεέ μου, σε πέτρες. Και τότε πλέον κι εγώ, όπως ο προφήτης, θα αφήσω πλέον σας.

Θα πάω στα βουνά, όπως ο Ησαΐας και ο Ιερεμίας. Πεδιάδες και λαγκάδια και βουνά, Ακούσατε λόγον Κυρίου. Ακούσατε λόγον κυρίου, το πει ραδιόφωνον, η τελεόρασης, η όλη αθλοιώτης του ανθρωπίνου, του οσανθρωπίνης γενιάς Έχει πλέον εκφυλιστεί ο άνθρωπος και δεν υπάρχει πλέον σε αυτόν βάλλον αντιστάσεως εναντίον του κακού.

Αντίστασης, ναι αντίστασης, αντίστητε βλέπει περιεντοστά, ποια είναι η αντίσταση, εδώ είναι η αντίσταση Αντίσταση ανωτέρα από κάθε άλλη αντίσταση. Η Αλλάσση κυρινεύει εξωτερικώς, αλλά ο Βαντός κυρινεύει εσωτερικώς από τον σάρκαλιο των μικροβίων της διαφθοράς.

Αντίστοιχε το διαβόλο και έφευγε στο φημό. Πού αντίσταση, πού αντίσταση; Λαός, κοιμάται ο λαός, αδιαφορεί ο λαός, λήθαργον έχει ο λαός. Οι βουλευτές μας πάρτον έκτυπαν τον άλλο του αυτού φυράματος.

πειράματος σε αυτήν την κατεύθυνση προσπάσανε αυτήν και λοιπά, καμίαν αντίσταση και λοιπά. Βέβαια, κάποιος από αυτούς είπε ανερυθρίαστα: «Έχουμε εξουσία, έχουμε εξουσία και κάνουμε ό,τι θέλουμε». Ποιος το είπε, κύριε, αυτό; Είσαι Πόντιος Πιλάτος; Είσαι Νέρων; Είσαι Λουδοβίκος 14, που έλεγε ότι εγώ είμαι το κράτος; Τι είσαι, κύριε; Ε, σου έδωσε ο λαός να ψηφίζεις, αλλά όχι νόμους ενάντια της οικογένειας, ενάντια της θρησκείας, διότι η εξουσία σου

Όπως ο Αξιός ποταμός και ο Αλιάκμονας ρέει μέσα σε κοίτην, κοίτην, είναι εγκλωβισμένο σε κίτιν. Εάν σπάσει την κίτιν, οέ και αλλήμωνο, τα ιερά θα του πλημμυρίζουν πανταχώθεν και η εξουσία που έχουν οι βουλευτές πρέπει να κινείται μέσα σε κοίτην, σε πλατιά κοίτην. Η δε πλατιά κοίτη είναι το Σύνταγμα των Ελλήνων. Μπορεί να μην είσαι από το Σύνταγμα. Τι λέει;

Υπό το Σύνταγμα, το υποστηρίζει. Τι λέει το Σύνταγμα; Εάν ποτέ η Βουλή των Ελλήνων ψηφίσει νόμον που δεν είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα της Ελλάδος και πάει ο νόμος αυτός στον Πρόεδρο Δημοκρατίας, ο Πρόεδρος Δημοκρατίας έχει από το Σύνταγμα να πει: «Αχ, δεν υπογράφω». Επτά χρόνια περάσανε, ψηφίσαμε δεκάδες και εκατοντάδες αντισυνταγματικούς νόμους. Ποιος ο προορισμός του Προέδρου Δημοκρατίας, μπορείτε να μου πείτε;

Ποιος ο πρόεδρος είναι αυτός; Εκτός κανένα μέρα του πάνε κανένα διάταγμα και του πούνε: «Αύριο το πρωί εκτελείται στο Γουδί». Είναι ο νόμος του βάση; Πού γράφει ένα τέτοιο; Δεν τον γράφει εκείνο; Πού δεν τον γράφει;

Αλλά η αυτοκτονία του έθνους είναι μεγάλη. Ευθύνη λοιπόν έχουν και οι μεγάλοι. Ευθύνη έχουν ακόμα και προβλέπει το Σύνταγμα των Ελλήνων Ότι τα διαζητήματα κοινωνικής φύσεως

Φύσεως, κοινωνικής φύσεως, δεν μπορεί να τα λύνουν τρεις-τέσσερες γυναίκες, φεμινίστριες. Μία από τις οποίες από το ραδιόφωνο είπε ότι είναι μασκαραλίκια το μυστήριο του θείου βαπτίσματος. Λοιπόν, αυτή η κυρία, αυτή είναι τώρα η εισηγήτρια, αυτή έφτιαξε τον νόμο σύμφωνα με τα μέτρα της. Αυτές λοιπόν, τρεις κυρίες, τέσσερις κυρίες, πέντε κυρίες, που υπενθυμίζουν εποχή Ιερού Χρυσοστόμου, αυτές οι κυρίες τώρα μας κυβερνούν και έρχονται λοιπόν αυτές και να γίνει νόμος του κράτους.

Και ρωτώ, ρωτώ, λέει το Σύνταγμα σε τέτοια ζητήματα πραγματικά δημοψήφισμα; Ας γίνει δημοψήφισμα. Και εγώ να το βάζω το κεφάλι μου στοίχημα, το κεφάλι μου στοίχημα, ότι 95%, 96%, 97%, 98%, 99% δεν θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός τέτοιους νόμους.

Κι όμως θα γίνει το θέλημα τριών κυρίων, τεσσάρων κυρίων. Αυτή λέγεται δημοκρατία. Να τη χαίρεστε, να τη χαίρεστε.

Ναι, αυτή λοιπόν είναι η όλη κατάσταση. Τελειώνω, αγαπητοί μου, τελειώνω, τελειώνω, τελειώνω. Λοιπόν, τώρα τι υπολείπεται; Μια ελπίδα. Αυτή την ελπίδα που εικόνισε ο Κρυστάλλης ο ποιητής επάνω στα ψηλά του βουνά, στα χρόνια της κατοχής, βοσκός, πτωχός, πιστός στον Θεό, στην Ορθοδοξία, ο Κρυστάλλης.

Ολίγα ποιήματα θαυμαστά. Τι έψαλε; Ω Εκκλησία γλυκιά μας μάνα, συ χύνεις μες στην καρδιά χίλιες χρυσές ελπίδες. Ω Εκκλησία γλυκιά μας μάνα, συ χύνεις μες στην καρδιά χίλιες χρυσές ελπίδες. Μάλιστα, χύνει ελπίδες σήμερα η Εκκλησία. Ήταν εποχή που έδινε κάποιες ελπίδες γλυκιές στο λαό της.

Επενδύζω ένα γεγονός και τελειώνω Βρισκόμαστε το 1464, στα χρόνια, τα πρώτα χρόνια που η πόλη των ονείρων μας, η βασιλίς των πόλεων, η Κωνσταντινούπολη, κατελήφθη από το Σορδάς, τον Αγάν, τον Τουρκο, του Ισλάμ Αυτοκράτορας ποιος ήταν, βασιλεύς ήταν; Ο Μωάμεθ ο Δεύτερος, ο Πορθητής.

Τρόμος και φόβος, τρόμος και φόβος. Φανατικός Μουσουλμάνος. Εκεί ο τέταρτος πατριάρχης ήταν ο Ιωάσαφ. Ο Σουλτάνος είχε ένα φίλο του Έλληνα, ψευτοέλληνα, Γκρεκίλων, Γκρεκίλων, που μια κολακεύση των Σουλτάνων έρχεσε ακάθε στον ύμνο, όπως εμείς λέμε χαίρε, χαίρε, χαίρε 144 φορές, αυτός έρχεσε να κάθε στον ύμνο για τον Σουλτάνο.

«Χαίρε Σουλτάνε, χαίρε, χαίρε, χαίρε». Με τον ίνισε με βλώσαν καθείς του ύμνου Τι άφητε να ξέω πρέπει. Ο Αμυρούσης λέγοντανε Τον αφέρει ιστορία Λοιπόν, αυτός έδιωξε τη γυναίκα του, μια αγία γυναίκα. Και ήθελε να πάρει διαζύγιο.

Πάει στη Σολτάνο Λέει διαζύγιο θέλω Άρα αυτό είναι το ευκολότερο πράγμα. Διαζύγιο θέλω Ευκολότερο Φωνάζει λοιπόν αγνητήρα και παρουσιάζει τον οποίον τους, ραγιάς πλέον, ο Πατριάρχης, ο αείμνηστος, ο Ιωάσαφ.

Λέει, «αφέντη, θέλω να μου κάνεις μια χάρη». Ποια χάρη? Να δώσεις μια ζύγιο στον Καμερούτσι. Α, λέει, όχι. Γιατί, τι είπες, όχι σε μένα. Όχι.

Λέει, θα υπακούσεις σε μένα. Εγώ κυβερνώ, εγώ εξουσιάζω τα πάντα και τα πάντα. Δεν εξουσιάζεις όλα. Μόνο την Εκκλησία δεν εξουσιάζεις.

Δεν εξουσιάζεις. Δεν εξουσιάζει ο Ιησούς Χριστός ο Ναζωραίος. Πολύ καλά. Δεν εξουσιάζει. Εγώ, λέει, τότε θύμωσε ο Σουλτάνος και του λέει: «Αν δεν δώσεις διαζύγιο, εγώ θα κόψω τα γένια σου. Εάν δεν δώσεις διαζύγιο, εγώ θα κόψω τα γένια σου». Και απαντά ο Ιωάσαφ: «Όχι μόνο τα γένια μου, και το κεφάλι μου να κόψεις, εγώ διαζύγιο για μητώρα». Ποιος γεννήται; Ακούν την ηρωική αυτή απόφαση, την αντίσταση αυτή ενός πατριάρχου; Έπεσε από τον θρόνο, αλλά έγινε άγιος. Αντίσταση.

Αντίσταση. Αδελφοί μου, δεν θέλω να ομιλήσω. Συγκινούμαι. Ξέρω ότι και πολλοί εσείς που είστε εδώ πέρα δεν είστε άξιοι να ομιλώ. Σας είπα, δεν είμαι άξιος να φύγω στα πόδια σου. Αλλά δεν έχουμε συντονισμό παρ' μόνοι. Εγώ είμαι πομπός, είστε δέκτες, αλλά δεν είστε δέκτες στο κύμα που θέλω εγώ. Συνεπώς καλύτερα να σταματήσω.

Στο κύμα. Λοιπόν, το θέμα είναι το εξής. Εράτε οι αυτοί. Τι η αντίσταση στις σημερινές εκκλησίες; Όλα υποχώρησαν τα φράγματα, σπάσανε, σπάσανε τα φράγματα. Τα χαλινάρια όλα σπάσανε. Όπως είπε ο Κοσμάς Αιτωλός, ότι οι άνθρωποι στο τέλος των αιώνων θα γίνουν άλογα αχαλίνωτα και όπως το άλογο άμα σπάσει το χαλινάρι συντρίβει τα πάντα στο πέρασμά του.

Έτσι κι αυτός έσπασε τα χαλινάρια. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία δύναμη, υπάρχει εκκλησία. Όχι, κοίτα, μην με πειράζετε, μην με σκανδαλίζετε, μην με ωθείτε να πω αλήθειες πικρές. Δεν υπάρχει εκκλησία, δεν υπάρχει εκκλησία, δεν υπάρχει εκκλησία, δεν υπάρχει εκκλησία.

Ζώσα εγώ και ελευθέρα εκκλησία. Υπάρχουν εκκλησίες, υπάρχουν καμπαναριά, υπάρχουν πολυέλαιοι. Υπάρχουν εκατό παπάδες, εκατό δεσποτάδες, υπάρχουν οχτώ χιλιάδες παπάδες, υπάρχουν ακολουθίες, υπάρχουν το ένα, υπάρχουν τα άλλα, δεν τα κακίζω.

Αλλά δεν υπάρχουν αρχιερείς και κληρικοί γενικότερα που μες στα στήθη τους να κλείουν το πνεύμα της αντιστάσεως που έκλεισε ο αείμνηστος Ιωσάφατ κάτω από τον Πορθητή, τον Μωάμεθ, δεν υπάρχουν. Άπνοια, αδιαφορία, τίποτε απολύτως, υποχώρηση διαρκώς και αυτός.

Οι εγγυρίες μας, οι κληρικοί μας, όλοι μας, οι κατομάλων ήττων. Είμεθα μια μικρογραφία ή μια νέα έκδοση του Επισκόπου Σάρδεων. Περί του οποίου, του Επισκόπου Σάρδεων, είπε το πνεύμα του Θεού Το πνεύμα ότι το όνομα ότι έχεις, το όνομα ότι ζεις, νεκρώσει Νεκρός, και μέσα σε μια τέτοια νεκρά εκκλησία μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οι αντίχριστοι και οι άθεοι στον κόσμο αυτό και να ψηφίζουν τοιούτους νόμους.

Μα κι εσύ επίσκοπος είσαι, μα κι εγώ έχω την ευθύνη μου και, αν θέλει ο Θεός, θα λαλήσω τα πρέποντα την Τρίτη που θα έχουμε συνεδρία στην Ιερά Σύνοδο. Αλλά η φωνή μου όντως εν τη ερήμω, ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ, ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ.

Όταν εψηφίστη το αυτόματο διαζύγιο, επί προηγουμένης κυβερνήσεως, αναφέρω ιστορικό επεισόδιο, επί προηγουμένης κυβερνήσεως Εδήλωσα στον Σταμάτη, τον τότε Υπουργό, ότι εγώ δεν υπογράφω τέτοιο διαζύγιο.

Χάνω το χρόνο μου, αν διαζύγιο δεν γράφω. Ετήρησα τον λόγο μου, δεν υπέγραψα. Δεν υπέγραψα διαζύγιο και σύρθηκα στα δικαστήρια και μηνύθηκα. και δίκαιε βούλεμα να δικαστώ ως κακούργος Εις το Ρουφ, κάτω εις το Ρουφ, όχι στην Φλώρινα, γιατί φοβηθήκανε μήπως σηκωθεί ο πιστός λαός και κάψει το δικαστήριο.

Και μετέφεραν τη δίκη από την Φλώρινα κάτω εις την Αθήνα, στο Ρουφ, και μου ορίσανε ημέρα που στρατοδικείο εις την έδωσαν στρατοδικείο Λοιπόν, εκεί μετέφεραν και όρισαν ημέρα. και πιστεύσατε με πιστέψτε με, είχα μια χαρά μεγάλη που δεν μπορεί να τη φανταστείτε.

Που δεν μπορεί να τη φανταστείτε. Λέω, Χριστέ, αξίωσέ με να μην δικαστώ για πορνεία, να μην δικαστώ για μέθη, να μην δικαστώ για κλοπή και κατάχρηση. Να μην δικαστώ, να δικαστώ υποστερίζον τα όσια εκεί εγάτης πίστεώς μας, χίλιες φορές πειλακή.

Και περίμενα την ημέρα αυτή, αλλά δεν είμαι άξιος, δεν είμαι άξιος. Γιατί και αυτό είναι χάρις Θεού, όχι μόνο να πιστεύουμε, όχι μόνο να ρητορεύουμε, όχι μόνο να μιλούμε, όχι μόνο να γράφουμε, αλλά αυτά που γράφαμε να τα υπογράφουμε με το αίμα μας.

Αυτή η μεγαλύτερη αμαρτία, η μεγαλύτερη αμαρτηρία. Δεν εξαιώθυνται αυτούς τιμής, αλλά ήμουν συλλεπής με το λόγο που με κάλεσαν γιατί ομολογώ παρουσία δημοσία έκανε ασφάλωμα.

Είχα επισκοπή, είχα το λαό μου, έγινα επίσκοπος. Δεν έπρεπε να γίνω επίσκοπος. Έπρεπε να μείνω κοντά σας, εδώ στην Αθήνα, στο λαό, το λαό αυτόν εδώ, το λαό. Λοιπόν, έπρεπε να μείνω εδώ στο λαό. Τώρα εκεί απάνω που είμαι, προσπαθώ να εργάζομαι, αλλά εκεί εξοφλώ γραμμάτια.

Λοιπόν, εκεί περίμενα, δεν μου έδωσε ο Θεός την χάρη μου. Λέγει ο Παύλος ότι «ου μόνον το εις αυτον πιστευειν, αλλα και το υπερ αυτου πασχειν» είναι προνόμιο να πάσχουμε υπέρ Χριστού. Και λέει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, Χριστέ μου, όπως εσύ έχυσες το αίμα σου, αξίωσε και εμένα τον αμαρτωλό να χύσω το αίμα μου για σένα.

Αυτό πρέπει να πει ο Θεός παντός Χριστιανού και πολύ περισσότερο παντός κληρικού. Τότε δεν υπέγραψα. Δηλώνω και σήμερον επί της νέας κυβερνήσεως, όπως τότε επί κυβερνήσεως, επί Υπουργού Σταμάτη, και επί του νέου Υπουργού Μαγκάκη δηλώνω δημοσία ενώπιον χιλιάδων λαού ότι σε ελληνικό δικαστήριο δεν θα υπογράψω.

Δεν θα υπογράψω διαζύγιο. Μάλιστα. Και είμαι έτοιμος για κάθε περιπέτεια. Την πρώτη φορά μας απειλούσανε με φυλακή και εγώ περίμενα τη φυλακή. Τώρα μας απειλούν κατά άλλον τρόπο. Αυγουστίνε, πρόσεξε, μη μιλάς καθόλου.

Μιλάς, λέει γιατί να μιλώ, γιατί αν μιλάς Μιλάς, λέει, θα ψηφίσουν αυτοί επί εκτάκτων νόμων Τόριο της ηλικίας και θα σε κόψω Μεγάλο κακό, μεγάλο. Το όριο της ηλικίας, το όριο είναι ο Θεός. Ο ταΐτη του ανθρώπου εβδομήκοντα έτη.

Τα έχει ορίσει ο Θεός. Με απειλείτε με αυτά τα πράγματα; Δεν παρακάτω και θα κάνω τον όμορφο αυτό. Μόνο και μόνο για να εκδιώξει τον Αυγουστίνο από την Εκκλησία. Αλλά είτε εντός, είτε εκτός, είτε εντός, είτε εκτός, είτε εντός, είτε εκτός, είτε εντός...

Ναι, αυτή είναι η γραμμή την οποία με τη βοήθεια του Θεού έχω. Αλλά ομοιώθην πελεκάνι ερημικώ, εγενήθην ωσεί νυκτικόραξ εν οικοπέδω. Αλλά έχω σύνθημα των όρκων των αρχαίων προγόνων μας, των Αθηναίων, οι οποίοι το επολέμησαν, το «Ίτε, παίδες Ελλήνων», και έχω σύνθημα εκείνο που έλεγαν: είτε μόνος είτε μετ’ άλλων, τα όσια και ιερά.

Κι αν εσείς όλοι με εγκαταλείψετε, έχω τον Θεό μαζί και θα συνεχίσω τον αγώνα μέχρι τέλους.

Αλλά για να νικήσω, αγαπητοί μου, δεν πρέπει μόνο εγώ να αγωνιστώ. Θα καταβάλω πάσα προσπάθεια να πείσω τον Αρχιεπίσκοπο. Δεν έχω τίποτα με τον Αρχιεπίσκοπο. Δεν μισώ τον Αρχιεπίσκοπο, τον αγαπώ.

Αν πείτε, και τον εκτιμώ για τα χρόνια της κατοχής, δεν έμεινε μέσα στις πόλεις, ανέβησε στα ψηλά βουνά και ανήκει αυτός εις τους ήρωες της αντιστάσεως. Διαφωνώ ριζικώς επάνω στην τακτική την οποία βαδίζει.

Περί δε ίση είναι, φοβάται, φοβάται, τρέμει, φοβείται, μην κάνουν το ένα, μην κάνουν το άλλο, και κάνει διαρκώς υποχωρήσεις. Του λέω τι να κάνεις, λέω τι να κάνεις, σε συνόδοντα έχω πει αυτά. Λέω, με κοίταζε, τον κοίταζα.

Τι σκέπτεσαι; Τι να σκέπτομαι; Εγώ δεν ήθελα να είμαι ούτε επίσκοπος ούτε αρχιεπίσκοπος. Δεν έχω αυτή την ιδέα. Αλλά θα ήθελα να μου δώσεις την εξουσία να γίνω αρχιεπίσκοπος πέντε μόνο μέρες. Να είμαι αρχιεπίσκοπος πέντε μέρες μόνο.

Και τι θα κάνεις πέντε μέρες; Πέντε μέρες ανατρέπεται το σύμπαν. Πέντε μέρες, ω, πέντε μέρες.

Πέντε μέρες θα πω στους παπάδες που είναι καλοί, και υπάρχουν μαχητικοί παπάδες, παράδειγμα. Υπάρχουν παπάδες μαχητικοί, όπως είναι εδώ πέρα μερικοί. Άλλοι είναι ζωηροί, άλλοι είναι με διαφόρο στο τόπο και λοιπά. Οι καλοί παπάδες όλοι, χίλιοι παπάδες στο λεκανοπέδιο, να μαζέψουν τις παπαδιές τους, τα κορίτσια τους, τα αγόρια τους. Το ποιο όντως, κάθε παπάς από πενήντα, μαζευτήκαμε κάτω στην πλατεία της Ομονοίας εκατό χιλιάδες άνθρωποι. Τι μετά;

Θα διατάξω τις καμπάνες της Κανδύλα Ναύτας να χτυπήσουν νεκρικά τις καμπάνες, νεκρικά, σαν μεγάλη πορασία. Και να χτυπούν οι καμπάνες συνεχώς, ότι κάτι πεθαίνει στην Ελλάδα. Και μετά τα λέμε, και μετά τα λέμε, μετά τα λέμε, τα μαλτανέμε, τα λέμε.

Εγώ εδώ παδώ μια άστια αυτής ηρωικής εξορμήσεως την οποία πρέπει να ενεργήσουμε. Αλλά δεν είμαι μόνος, είναι τόσοι άλλοι που έχουν γεννηθεί. Εγώ καθορίζω σαφώς τη θέση μου και διαχωρίζω τη θέση μου από κάθε άλλη άποψη και κάθε άλλη τακτική δειλίας και ανανδρίας.

Αλλά κι εσείς, αγαπητοί μου, εδώ πέρα που είστε εδώ, εδώ και με ακούτε, και είναι οι κυρίες ευλαβείς εδώ πέρα και οι επίσκοποι ευλαβείς. εγώ εδώ πέρα μάλιστα ιδιαίτερος βλέπω και επίσκοπο παλαιολιτικής με τους οποίους συμπαθώ ιδιαίτερος παλαιολιτές και θα είμαι ευτυχής να κλείσω τα μάτια, να δω τις δύο αυτές παρατάξεις ενωμένες εν Χριστώ Ιησού το Σωτηρήμον.

Λοιπόν, το θέμα είναι ότι πρέπει να κινηθεί και ο λαός. Και δι' αυτό χαίρω, διότι 20 του μηνός, Δευτέρα, στις 6 η ώρα το απόγευμα, θα πάτε εκεί, στο Ακροπόλ, εκεί, εκεί στο Ακροπόλ θα γίνει μια ζωηρά εκδήλωση, ζωηροτάτη εκδήλωση του χριστιανικού λαού μας, όλων των λαών μας, όλων των αυτών, και παρακαλώ και εκφράζω από του βήματος έκκληση προς όλα τα σωματεία θρησκευτικά και σωτήρους και της ζωής που εργάζονται φιλοτίμως και τρεφυλός,

Και το φιλός και ένας τύπος, ένας αντίχριστος τους υβρίζει καθεμενός, και προς αυτήν ακόμη την παράταξη των πραγματικών, που είναι τα λόγια της Εκκλησίας προς όλην αυτή την παράταξη, όλην. Θέλω να πάτε όλοι, όλοι, όπως απόψε ήρθατε παρόλο το κρύο, έτσι να ακούσετε, να μεταβείτε εκεί. Διοργανώνεται από πιστούς και ευλαβείς χριστιανούς, αχριαστένους.

ώστε να παρουσιαστεί μια αξιόλογη δύναμις η οποία θα διαμαρτυρηθεί εντόνως. Θα μιλήσει εκεί ο αγαπητός και πιστός, παρ’ όλες τις ατέλειες που έχει ως άνθρωπος, όλοι οι άνθρωποι έχουν ατέλειες, αλλά, στο σύνολό του, είναι ένας αγωνιστής της πίστεώς μας και δεν μπορούμε να τον μειώσουμε. Είναι ο αγαπητός κύριος Ψεροδάκης, θα είναι ο μιλητής, και θέλω να είστε όλοι ως εάν ήμουν εγώ ο ίδιος, ο ίδιος· ίσως να είμαι και εγώ ο ίδιος.

Αλλά πόσο λυπείται η καρδία μου, πόσο στενοχωρείται η καρδία μου όταν σας βλέπω ότι είστε πρόβατα χωρίς ποιμένα. Ποιμένες είναι οι ιερείς μας, ποιμήν είναι ο Αρχιεπίσκοπος, ποιμένες είναι οι επίσκοποί μας.

Πρόβατα χωρίς ποιμένα. Ο ποιμήν, ο Επίσκοπος πρέπει να τεθεί επικεφαλής όλου αυτού του αγώνα, του Ιερού Αγώνα. Στην αίθουσα αυτή, απευθύνω έκκληση προς αγαπητόν μου πνευματικόν τέκνον, το οποίο πάντοτε συμπαραστάθηκε στους αγώνες μου επί 30 χρόνια, εις τον αγαπητόν Κλούνσο Δημήτριον, Εφημέριον, να μην ορρωδήσει καθόλου, αλλά συμπεριλάβει και άλλα στοιχεία ζωηρά και αντίθετα, τα οποία κατακρίνει ο κόσμος.

Και να, αύριο το βράδυ, να συνεδριάσει εις τον Ιερό Σύνδεσμον Ιερέων όλης της Ελλάδος, που είναι 8.000, και να μην φωνάζουν μόνο για τα τυχερά και τα δίκαια, τα γενικά τους ζητήματα, αλλά αυτή τη φορά ως ένας πυρήνας, στήλος, ως μια ένωση ισχυρά και μεγάλη, να κατέλθουν εις τον αγώνα αυτόν και με προκήρυξη να καλέσουν όλους τους ιερείς.

όλων των κύρων, όλων των λαών ώστε πραγματικώς να επιτύχουμε σε ένας λαϊτήριον που να έχει να διακρίνεται για τη ζωντάλια του Θα είναι λυπηρόν εάν σωτηρούν αυτό που σιάζουν οι αρχιερείς Θα είναι λυπηρόν να απουσιάζουν οι ιερείς.

Θα είναι λυπηρόν να απουσιάζουν οι ιερείς. Αλλά και χωρίς τους ηγέτες θα προχωρήσουμε προς τα εμπρός και θα δώσει ο Θεός να κάνει την νίκη. Τα αυτά, αγαπητοί μου, είχα να σας πω και είναι το τελευταίο, κύριοι.

Ευχάς δικά σας, αναχωρώ στην έδρα μου διότι έχω ιεράς υποχρεώσεις, να εορτάσω εκεί τα Χριστούγεννα μαζί με τον λαό. Και τώρα όλοι μαζί, μια ψυχή, ένας λαός, όλοι μαζί, μια ψυχή, ένας λαός. Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός.