Η εξομολόγηση και η μετάνοια της Μαρίας της Αιγυπτίας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Terrible is sin; great is repentance. Reverend clergy, dear listeners, men, women, and children of this town: before beginning a new lesson, a teacher usually gives a brief summary of the last one.

So tonight, as the least of the teachers of the Gospel, I will give you a brief summary of the sermon I preached here last Saturday.

What was our subject? Holy Confession. What did we say? That Holy Confession is not a human rule. It is not something we priests invented so that we could gain power over people's souls.

We did not invent confession to learn people’s secrets and become, so to speak, a secret police for their souls, as atheists accuse us of doing. We have no need to know people’s secrets. Whoever knows the secrets of their own heart knows the secrets of the whole world, because whatever is found in one human heart is found in all humanity.

Just as a drop of ocean water contains, on a tiny scale, what is found in the vast ocean, so each person, like a single drop, carries within the soul all the good and evil found in humanity.

Confession was not established so that we could police people's souls or impose our authority. If abuses have occurred in the Mystery of Confession, they have occurred in the Papal Church, not in our Orthodox Church, which has always respected the human person. Divine and human law require the spiritual father to bury the secrets entrusted to him deep in his own soul.

So this is not a human rule. It is a Mystery, one of the seven Mysteries instituted by the founder of our Church, our Lord Jesus Christ. When did he institute the Mystery of Holy Confession? After his glorious Resurrection.

Between the Resurrection and the Ascension, among the precious gifts the Lord gave his disciples was this charge: “Receive the Holy Spirit. If you forgive anyone's sins, they are forgiven; if you retain anyone's sins, they are retained.”

It is, then, a Mystery established by God, and one we desperately need. The Fathers of the Church call it the door to Paradise. Can you have a house without a door? You enter through the door; you have a key. This Church, like any house, has doors.

You come into this church through its main door. In the same way, Paradise has one gate, one door. That door is open now, but it will close; soon it will close. While it is open, let us hurry through it into our heavenly homeland, into the eternal kingdom and its blessedness.

I say again: confession is the gate of heaven, the door to Paradise. If that door did not exist, who would be in Paradise? If there were no Mystery of Confession, no Mystery of repentance, who would be there? Only angels and archangels.

And beside the angels and archangels there will be vast flocks. Who are they? The babies and little children whom you mothers mourn. Do not mourn them. If only God had counted us worthy to die as little children too, so that we might fly like little angels into the heavenly realm.

In heaven, as Dante saw in his wondrous vision of Paradise, little children, like angels, soar in boundless circles near the cherubim and seraphim. Take care of one thing: have them baptized, for parents bear a great responsibility. Would they let their children die unbaptized? Baptized children fly like doves from the sacred font, from the waters of the Jordan River, into the world of spirits.

So if there were no confession, no repentance, only the angels and the little children would be in Paradise. No one else!

Tell me: after Christ, who stands foremost? If anyone could claim first place in the struggle, anyone who was a champion of faith and virtue, it would be the Apostle Paul.

And yet even he would not be in Paradise. He was caught up to the third heaven and heard words that cannot be spoken, words no human being may utter. Even he would not be there. Not Paul, not Basil, not John Chrysostom, not Anthony the Great. No one.

Blessed be God, who established this divine Mystery. God opened that door, and ever since, thousands upon thousands of sinners have washed in the waters of this spiritual Jordan. They are cleansed and made pure, and through the gate of divine repentance and confession they enter Paradise.

This Mystery, then, was established by God. We need it deeply, and it should be the Mystery dearest to us. All of us should run to Holy Confession: from the Patriarch to the deacon, and from the king to the humblest of his subjects.

From the holiest person to the greatest sinner. Suppose someone told you that high on Mount Olympus or Mount Vermio there was a spring, and that anyone who went there, washed in its wondrous waters, and splashed a handful on his face...

If someone were ugly, whether a man or a woman, they would become the most beautiful person on earth. If they were old, they would become young. If they were poor and dressed in rags, they would become rich, as rich as Croesus. If, I say, there were such a spring high in the mountains, even in the steepest places, where anyone who bathed would be completely renewed, who would not go? Surely everyone would make their way to its streams and rivers.

There is such a spring, an ever flowing spring, flowing from the wounds of the Crucified One, from the places where the nails pierced him. For repentance and all the Mysteries draw their power from a source. Let us remember this: just as a river has its source, so too do these seven great rivers, the seven Mysteries.

Where is the source from which these seven Mysteries flow through the ages, these great, inexhaustible rivers of grace? The Aliakmon River has its source high in the Pindus Mountains. But where is the source of Holy Matrimony and all the other great Mysteries? Their source is Mount Golgotha.

It is that awe inspiring mountain, Golgotha. From the moment Christ was crucified and drops of his blood fell upon the earth, those drops became rivers in which sinful people wash.

So this Mystery ought to be dear to us. Yet what has happened? It has become the Mystery people most dread. They readily come for Holy Matrimony, for Baptism, and for the other Mysteries. But this one they avoid. In Greece, only one person in a hundred goes to confession. In many other places, it is one in a thousand. And even that one does not confess or repent as he should.

What is the reason? I have looked into this many times, together with other spiritual fathers and theologians. The reasons include ignorance of the Mystery, slander and misunderstanding, scandals involving spiritual fathers, and a shortage of confessors. There are other reasons as well.

I accept all that. But what is the main reason? The chief obstacle that keeps people from coming to the Mystery of Holy Confession is human pride. No Mystery strikes pride more directly than this one. Only humble souls go and confess. Proud souls will not bend and come to the Mystery. For what did we say? Metanoia, repentance, is the door to heaven. Yes, it is a door, but it is not a wide one. It is low and narrow, the narrow gate Christ spoke of. And you, who think yourself so high and mighty, must stoop. Have you ever entered a cave through a small opening? How hard it is to squeeze through! Thank you.

In a cave, you may have to bend low to see its beautiful, sparkling crystals. So humble yourself, my friend. Lower yourself, become small and humble, and bow before the Crucified Christ. Pass through the narrow gate of heaven. In summer, a snake squeezes between the rocks and sheds its old skin. You too must squeeze through this gate and leave your old skin behind.

Leave behind the garment of sin and put on a new robe, the radiant garment of metanoia, of repentance, and confession. There, then, is the chief reason: human pride.

Only the humble and the downtrodden, as the Russian writer says, draw near to this great Mystery. Proud souls hold back.

And sadly, we live in selfishness. We live in an age when the human ego rules, when the ego has become an idol and a god before which people kneel and bow down. Yet to every humble soul who approaches this holy Mystery, at all times but especially during Great Lent, the Lord Jesus Christ sounds a call with the force of ten thousand trumpets of revelation. He says, “Repent, for the Kingdom of Heaven is at hand.” Especially now, during Great Lent, the Lord calls us to metanoia, to repentance. We have examples before us. What examples? What Sunday is today? It is the fifth Sunday of Lent. Each Sunday has its own meaning and its own message. The first Sunday is the Sunday of Orthodoxy. The first Sunday proclaims the Orthodox Faith.

Consider these examples. Struggle for our faith as Gregory Palamas did, the glorious hierarch of Thessaloniki, whose sacred relics the city by the Thermaic Gulf treasures.

On the third Sunday, we behold the glorious banner of Christianity: the Cross of the Lord. ‘We venerate Your Cross, O Master, and we hymn and glorify Your holy Resurrection.’ On the fourth Sunday, we are called to polish our weapons and stand ready. What are the weapons with which a Christian overcomes the world, the flesh, and the devil? There are two: ‘This kind cannot come out except by prayer and fasting.’ Prayer and fasting are Christianity’s tried and tested weapons.

And what does today, the fifth Sunday, show us? It sets a mirror before us. Young and old, let us look into that clear mirror and marvel at the power of repentance. The final Sunday is a day of celebration, the triumph of Christ the great King: Palm Sunday. The little children understood what the scribes and Pharisees did not.

With their innocent souls, those little children received the message of the great King of heaven. For Christ reigns in the souls of the fishermen, the Galileans, the small and the humble.

But he is the king of the children. These little children, even before the Lord was led in,

They formed a young procession of their own and cried out spontaneously, despite the scribes, the Pharisees, Herod, Pilate, and all who oppose Him through the ages: ‘Hosanna! Hosanna! Blessed is He who comes in the name of the Lord!’

Do you see, my beloved, the greatness of Orthodoxy? In just a few words, we have seen the signs of the Sundays of Lent. Today, the fifth Sunday, holds up a mirror. What is this mirror? It is a woman, a sinful woman. She is commemorated today, and she will be commemorated again on Tuesday.

Who is she? She is Saint Mary of Egypt. I do not intend to speak at length about her life tonight, and my words could hardly do it justice. It would take a gifted tongue, a gifted pen, and a vivid imagination to describe the life of this sinful woman.

Through repentance she rose to the heights of heaven and became a companion of the angels. Those who wish to learn more should read the accounts of her life and see there the greatness of repentance.

Great sin, and great repentance. Let us sketch, in just a few lines, a picture of Mary, Saint Mary of Egypt.

Saint Mary of Egypt is no invention of a troubled imagination. Her life is no romance, though some shameless writers have tried to turn her story into one. Mary of Egypt was a real person. She lived in the time of Emperor Justinian, one of the most glorious emperors of Byzantium.

Emperor Justinian built Hagia Sophia. But Saint Mary of Egypt built a temple greater than Hagia Sophia. She had none of Justinian’s wealth. She had no engineers, architects, or teams of workers laboring tirelessly for a decade to create that matchless building.

And yet she managed to build a magnificent temple. Hagia Sophia could one day be blown up with dynamite. But the temple that Saint Mary built cannot perish.

Hagia Sophia was built of bricks and the other materials of its time. But the temple of the Spirit that Mary of Egypt built was made of imperishable things. She built it with her tears.

The tears Saint Mary of Egypt shed became the materials of that temple of the Spirit, the temple of metanoia, of repentance, and confession. Let us leave general ideas behind and turn to the events of her life as her biographers describe them.

Saint Mary of Egypt was born in Alexandria, Egypt, one of the most corrupt cities of the ancient world. The trafficking of women continues there even today.

I would like to say something more here, but it would upset you. While I am speaking of metanoia, repentance, I do not want to stir up other feelings. Another day, I may tell you which Mediterranean city ranks first as a center for the trafficking of women, according to statistics and police records, rather than false impressions.

For now I will say only this: Alexandria is still one of the cities where women are bought and sold. Vultures and crows, as it were, descend and tear at the flesh of these unfortunate women.

There, in that city, lived this little flower. Every little girl is a flower, a flower from heaven. This innocent girl was corrupted at the age of twelve. Satan, through sexual sin, tore this flower of virginity and purity out by the roots and cast it down.

I do not blame girls who go astray. No, I do not blame women who have fallen. I blame society, a corrupt society. If society did not corrupt them, no girl would be led astray.

When countless demons of Hell push our young people, and push girls, toward corruption, the responsibility lies chiefly with their elders. It lies with a corrupt society that drives God's creatures into the abyss of ruin.

I marvel at this. If you ask me what a miracle is, there are many miracles. But in our age, I count it a miracle when I see a young person, especially a young man, who has kept his purity until his wedding day. He stands before the Lord and is crowned in the Church, having known no woman except the one he is to take as his wife. I count such a young man a miracle.

In this age of corruption, he is a miracle God preserves to show that even in the midst of a deeply corrupt society, purity still exists. So do self-control, virginity, virtue, faith, and the greatness of heaven.

Saint Mary was led into a life of corruption. I will not dwell on its excesses as novels and sensational stories do. I will draw a veil of silence over the sinful life Mary of Egypt lived.

I will say only this: how many years did she serve Satan through sexual sin? Seventeen years. By then she was a notorious prostitute. Do not be scandalized that I call her that. The books of the Church call her a prostitute, and I will not try to sound more delicate than they do.

She was, then, a notorious woman of sin in Alexandria. One day Mary of Egypt was walking along the shore and saw a sailing ship ready to depart.

The ship was waiting for a favorable wind to set sail. She went up to it. It was full of passengers, all of them pilgrims on their way to the Holy Land to venerate the holy places. She asked the captain to take her aboard too. “The fare,” he said. “I have no money for the fare. My body is my fare.”

She boarded the ship, and by what she did on the voyage from Alexandria to Jaffa, she defiled even the sea. Let us pass over those things in silence. She disembarked with the pilgrims in the Holy Land, but she had come to tempt others, to sin still more, and to sink deeper into the mire.

She reached the holy places on September 14, the day of the veneration of the Cross. Out of curiosity, she hurried toward the Church of the Holy Sepulchre. Crowds were pressing through its doorway. But when her foot touched the threshold, she stopped.

She could go no farther. She tried again and again, struggling until she was covered in sweat, but it was impossible. Then she understood that her sins were holding her back. Divine power would not let her enter the church.

For the first time, she felt the desire for metanoia, for repentance and a return to God. She looked up at an icon of the Most Holy Theotokos. Weeping, she said, ‘Most Holy Lady, sweet mother of the world, I feel like a filthy rag.’

‘Please intercede with Christ for me. Let Him receive me into His church, into His palace, so that I may venerate His spotless feet. I solemnly promise you that I will leave my sinful, reckless life behind.’ After she prayed, the weight lifted from her. Before, she had been like a mountain of lead that even four strong men could not move. Now she was as light as a bird in flight.

She approached the Crucified Christ and knelt before Him, bathing His spotless feet with her tears of metanoia, of repentance. She could scarcely tear herself away from His feet. She was like another sinful woman from the Gospel readings of Holy Week.

She left the church weeping and repenting. At once she sought out a spiritual father. She opened her heart to him and told him the deepest secrets of her life. She laid bare the mire in her soul and asked for the medicine that would heal her.

This spiritual father, a skilled healer of souls, advised her never to return to Alexandria, but to go far from the place where she had faced temptation and lived in sin.

And he told her, “Child of God, if you cross the Jordan, you will find great rest.” Cross the Jordan River, he said, and you will find great rest.

Following her spiritual father’s instruction, she set out for the Jordan. She was deeply moved when she saw its waters flowing across the plain of Israel. She waited for a small boat to carry her across. From that moment, Mary of Egypt cast all her finery into the river, her rings, her abundant wealth, and her luxurious perfumes.

Then she entered the desert, where thousands of ascetics had lived. It was the desert where Christ fasted for forty days and nights, eating and drinking nothing. There, heaven and earth meet in struggle, and the spirit of Satan is overcome. In that desert she remained.

How long did she stay in the desert? Let us pause here, leave Mary of Egypt for a moment, and turn our attention to a young man whose story is closely tied to hers.

That person is the well-known Zosimas, her spiritual father. From childhood he had lived for many years in a cave. By the age of fifty-three he was a formidable faster. He wore only a rag, ate dates, slept on the sand and disciplined his body. He lived like an angel in mortal flesh. And yet he nearly fell and was nearly crushed, because he was in danger of becoming proud.

Satan planted the thought in his mind and said, “Zosimas, you are the holiest person in the world.” But an angel answered him, “No, Zosimas, you are not the holiest. There is another soul holier than you.”

He was told to leave his cave and go to the strictest monastery in the region, to spend his life there. Obedient to God’s command, he left the cave where he had lived as an ascetic for so many years, and went to that monastery. What was this strict monastery like?

It had about three hundred monks. When the first Sunday of Lent, the Sunday of Orthodoxy, came, what did they do? They closed the monastery. Each monk took his small bag, crossed the Jordan and went out into the desert.

There they fasted with a true fast, unlike the poor imitation we keep. Those three hundred monks followed the Lord’s fast as closely as they could. They drank water from the Jordan and lived on what the barren land provided. When did they return? They came back for Palm Sunday, to celebrate the Lord’s venerable Passion.

The Church sings of this. Listen to the song of the monks. This coming Saturday evening, at Vespers for Palm Sunday, you will hear it in the hymn of praise. It is the song of the monks returning from the hills and valleys.

They came back carrying crosses on their shoulders, their bodies almost skeletal from the long fast. And they sang: “Today the grace of the Holy Spirit has gathered us together. We take up Your Cross, O Christ, and sing: Hosanna! Blessed is He who comes in the name of the Lord!” Let us pause and hear that Palm Sunday hymn, the song of the monks. Zosimas stayed at that monastery. When the Sunday of Orthodoxy came, he took his bag, crossed the Jordan River and entered the desert.

One evening, as the sun cast its last rays, he saw a shadowy figure moving in a ravine. Terror seized him. “Is Satan coming toward me?” He made the sign of the Cross. But the figure did not flee; Satan would have fled.

When you make the sign of the Cross, Satan flees. He cannot bear it, just as a hare fears thunder and lightning. Yet this figure did not flee. It was no phantom or evil spirit. It was a woman. At once she called him by name: “Zosimas!” He shuddered. How could a woman in the desert know his name? “Zosimas, do not be afraid. I am Mary of Egypt. Please do not come closer. My clothes have worn away. Throw me your cassock so I can cover my nakedness.”

He threw her his cassock. She covered herself, came nearer and said, “I have been in the desert for forty-seven years.” What a beautiful soul! Her first question was: “How is the world? How are the women and the men? How are married couples living?”

“How are the children? How is the king? How are things in the state? How is the whole world?” She was a Saint living in the desert, yet her heart beat for all humanity. Then Zosimas saw her praying and stood still.

As she prayed, her tears fell like great drops onto the thirsty earth. Suddenly he saw her rise about a metre above the ground. Her feet no longer touched it. O my God! Zosimas, humble yourself. You have prayed so many times, but you have never risen from the ground. Look at her, lifted above the earth, above the material world.

When she finished praying, she told him her life story with tears in her eyes. Let us not tell it all again. “I am a sinner,” she said. “I committed terrible acts. I defiled the air, the land, the harbours and the seas. The earth should have opened and swallowed me. But the Lord’s mercy is great.”

“And even here in the desert, Satan did not leave me alone.” Zosimas asked, “Satan did not leave you alone in the desert?” “No. I struggled against him.” Here a question about the human soul opens up. I have no time to explore it now; I will do so another day. For forty-seven years in the desert, Mary of Egypt struggled against the greatest danger to the human soul.

What is the greatest danger to the human soul? It is the human imagination. Ah, the imagination! It gives birth to inventions and discoveries and helps form great people.

Without imagination, nothing worthy is accomplished on earth. The imagination is one of humanity’s great powers. If Columbus had had no imagination, he would not have discovered America.

Without imagination, there could be no carvings or statues, no poems, inspired speeches, or soaring dreams. Without imagination, the uprising of 1821 could never have happened. And think of a more recent statesman who had the vision to enlarge our homeland and help free its people, whatever one’s political views may be.

He had imagination. He envisioned a greater Greece. Small minds have no imagination; great minds have noble, expansive visions that rise toward the stars of heaven.

Blessed are the nations whose leaders have soaring dreams, who can look beyond the bridges and the rivers, see the future with an eagle’s eye, and envision what may be.

Imagination, then, can produce great men. But it can also lead us into evil and become an instrument of corruption. If I ask you, or if you ask me, which cinema is the most corrupt, you cannot tell me it is one in Athens or its suburbs. As we have said, they are all corrupt. The most corrupt cinema is within our own hearts: it is our imagination. Oh, imagination, what a scourge!

But then the whole picture of your past comes before you. You grow old. Your hair turns white, your teeth fall out, your knees creak, and you draw near the grave. Yet imagination brings back vivid images of women, feasts, pleasures, and the excesses of years gone by.

As psychologists have shown, this shameful sin, this obsession with sex, is fed largely by imagination. It is the devil’s sweet that young people keep sucking on. Take away the fantasy, and what remains? An emptiness.

That is why Mary of Egypt said, “I struggled against my imagination.” Satan set Alexandria before her eyes, though she was seven hundred miles away. She could see its feasts, its cabarets, its dancing, and her lovers.

She saw the rings and all the sordid things of her former life. She struggled to cleanse her imagination. My fellow Christians, especially you young people, let us struggle against shameful images. Let us shut the door to them and fill the inner room of our souls with images of holiness, beauty, and truth. Mary struggled against her imagination and overcame it. Then she said, “Zosimas, I ask one favor of you.”

“Please come back on this holy day next year. Find me and bring me the Body and Blood of Christ. I ask for nothing else in this passing world but to receive my Christ in Holy Communion.” The following year, Zosimas came with Holy Communion held close to his breast.

He approached the river, but it was in flood, a terrible flood. “How will I cross? How will I meet the venerable Mary?” Then he saw her on the opposite bank. There was no boat. Mary knelt and made the sign of the Cross.

And then, as though she were flying, she crossed. Zosimas was struck with awe. She had passed over the waters of the Jordan, crossing as if on an invisible bridge. She came to him, bowed down, and received Holy Communion. How did she receive it? Do we receive it as she did? O my God, forgive us.

Whom should I weep for: those who receive Holy Communion, or those who do not? Mary came forward, said the Lord’s Prayer and the Creed, knelt, asked forgiveness of everyone, and opened her holy mouth to receive the Divine Pearl, the Body and Blood of Christ.

Afterward she said, “Now, Master, let Your servant depart according to Your word.” Then she asked Zosimas for one more favor: “Come here on this holy day next year, and you will find me.” Faithful to her request, he returned the following year. He searched and searched, until he was exhausted.

At last, on a rise, he saw a woman lying dead, her arms crossed in the shape of a cross. Beside her, in the scant soil covering the slope, was an inscription: “Zosimas, holy man of God, bury the body of Mary of Egypt.”

He tried to dig there in the desert, but he had no spade or other tools. With his strong hands he took a stone and scraped at the ground. The earth was too hard to dig. Suddenly a lion came out of the desert. Terror seized him. “I am lost,” he thought.

As the lion drew near, he made the sign of the Cross. “Lion, creature of God, help me bury her.” And there was the lion, digging deep with its powerful front paws and claws until it had made a grave.

When the grave was ready, Zosimas laid the body of Mary of Egypt in it. Those who do not believe are free to disbelieve. But after she was buried, the lion stood there, crying and roaring.

Its roar was like a cannon salute for a great king. This living cannon gave one mighty cry in the midst of the desert. Then the lion bowed before Zosimas and disappeared.

O the Mysteries, O the miracles of our holy Church! That, my beloved, is what I wished to say today. I hold up Mary before you as an example of metanoia, of repentance.

Mary. I have just a few words in reply. “Come now! What strange things the bishop has told us! A person rising a cubit above the ground and hanging in the air? Crossing the River Jordan as though walking on air? A lion coming near, bending down to dig a grave, then roaring so loudly that the sound echoes through the desert? Unbelievable!” But I have one question: Do you believe in God? If you do, then why should these things be impossible?

If you believe in God, all things are possible for the one who believes. He who made the stars of heaven and the depths of the seas, who created this beautiful world, can do not only the things told in the life of Saint Mary of Egypt. You shall see greater things than these.

My second point is this: what is the greatest power in the world? Listen, children. It is not weapons or cannons, or even the desire to conquer.

The greatest power in the world is divine love. It is holiness. Become holy, and even lions will bow before you. Rivers, fire, and demons yield before the holy person.

Christ says, “I will give you power to tread on serpents and scorpions, and over all the power of the enemy”, that is, Satan. Become holy, and the wild beasts will bow before you. But if we remain sinners, even the stones beneath our feet will seem like beasts ready to devour us.

The holier a person becomes, the more nature, too, is sanctified. And the more savage a person becomes, the more nature grows savage, rising up against sinful humanity. What is the third lesson? What does this teach us?

It teaches us how great the power of metanoia, repentance, is. What was Mary of Egypt? A filthy, unclean rag, what Isaiah calls a “rag of uncleanness.” I will not translate that expression. Those of you who know your letters, look it up in a dictionary and see what it means.

As the Prophet Isaiah says, it is a filthy, unclean, wretched rag, the sort you pick up only to throw away. Yet Christ took that rag of sin, soaked in mire, and put it in His washing machine.

You know how you put dirty clothes in a washing machine and they come out fresh and fragrant. In the same way, Christ took that garment and placed it in His washing machine, in the tears of repentance. It came out a robe of dazzling white, like the clean linen with which Joseph and Nicodemus wrapped the body of Christ, together with spices.

O Christ! To all of you listening with such feeling, I say this: just as no child should remain unbaptized, no Christian should go without confession. For little children there is the baptismal font. For us who are older, confession is a second font. I, too, confess my sins. I go to the Holy Mountain, find my spiritual father, open my heart, and tell him the secrets of my soul.

We are all sinners. There is no one who lives and does not sin. Just as it is wrong for a little child to remain unbaptized, it is wrong for a person to go without confession. Let this be our call: to the washing place, to the washing place, to the washing place, all of us, filthy and unclean garments! Let us plunge into the waters of the Jordan.

“Wash me, O Lord, and I shall be whiter than snow.” I am like a filthy raven, black as its wings. O Christ, You shed Your precious blood and established this great Mystery, through which You wash and cleanse me.

And I pray, my dear Christians, that we may all hasten to His holy washing place and confess our sins. Then, when the night of the Resurrection draws near, we too may say: “Your Resurrection, O Christ our Savior, the angels praise in heaven. Grant that we on earth may glorify You with pure hearts.” Amen.

Δινών η ραδημία, μεγάλη η μετάνοια, Ήων Πρεσβυτέριον, προσφυλής, ακροατέ, άνδρες, γυναίκες και παιδιά της πόλεως του Ρεμαΐδος Ο δάσκαλος, πριν αρχίσει το νέο μάθημα, συνηθίζει να κάνει μια μικρή περίληψη του προηγουμένου μαθήματος.

Και εγώ απόψε, ως ελάχιστος διδάσκαλος του Ευαγγελίου, θα σας κάνω μίαν μικράν περίληψη του προηγουμένου κηρύγματος που έκανα εδώ το προηγούμενο Σάββατο.

Ποιο ήτο το θέμα της ομιλίας μας; Ήτο η Ιερά Εξομολόγησις. Τι είπαμε; Ότι η ιερά εξομολόγησις δεν είναι μία διάταξη ανθρωπίνη, δεν είναι ένα πράγμα που το φτιάξαμε εμείς οι παπάδες για να μπορέσουμε ψυχικώς να κυριαρχήσουμε επάνω στις ψυχές.

Οι ψυχές δεν είναι κάτι που το φτιάξαμε για να μάθουμε τα μυστικά των ανθρώπων και να γίνουμε τρόπον τινά η μυστική αστυνομία των ψυχών, όπως μας κατηγορούν οι άθεοι. Δεν έχουμε ανάγκη να μάθουμε τα μυστικά των ανθρώπων. Όποιος γνωρίζει τα μυστικά της καρδιάς του γνωρίζει τα μυστικά του σύμπαντος κόσμου, διότι ό,τι έχει η καρδία ενός ανθρώπου έχει ολόκληρη η ανθρωπότης.

Ως μία σταγών ωκεανού περιέχει εν μικρογραφία ό,τι περιέχει ο απέραντος ωκεανός, ούτω πως και ένα άτομο, ως μία σταγών, περιέχει μέσα στην ψυχή του όλα τα αγαθά ή κακά στοιχεία τα οποία περιέχει η ανθρωπότης.

Δεν έγινε λοιπόν η εξομολόγησις ούτε διά να αστυνομεύσουμε ψυχικώς τους ανθρώπους ούτε διά να επιβάλλουμε το κράτος. Και αν σημειώθησαν παρεκτροπαί εν τω μυστηρίω της εξομολογήσεως, αυτές οι παρεκτροπαί σημειώθησαν εις τον χώρο της Παπικής Εκκλησίας και όχι εις τον χώρο της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, η οποία διακρίνεται πάντοτε για τον σεβασμό της ανθρωπίνης προσωπικότητας, ο δε πνευματικός είναι από θείους και ανθρωπίνους νόμους εντεταλμένος να θάψει στα βάθη της ψυχής του τα μυστικά των ανθρωπίνων ψυχών.

Δεν είναι λοιπόν διάταξις, είναι μυστήριο, ένα από τα επτά μυστήρια τα οποία συνέστησε ο ιδρυτής της Εκκλησίας μας, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Πότε συνέστησε το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως; Το συνέστησε μετά την ένδοξον Ανάστασή του.

Εις το μεσολαβούν διάστημα μεταξύ Αναστάσεως και Αναλήψεως, ο Κύριος, μεταξύ των πολυτίμων δωρεών τας οποίας έδωκε στους μαθητάς του, έδωκε και αυτήν την παραγγελία: Λάβετε πνεύμα Άγιον· αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται.

Είναι λοιπόν θεοσύστατο μυστήριο και είναι μυστήριον αναγκαιότατο. Οι πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι είναι η θύρα του Παραδείσου. Υπάρχει σπίτι χωρίς πόρτα; Από την πόρτα μπαίνετε, κλειδί έχετε. Όπως λοιπόν το σπίτι και όπως η Εκκλησία αυτή έχει πόρτες.

Κεντρική πόρτα από την οποία εισέρχεστε εις το Ναό, ούτω πως και ο Παράδεισος έχει μία και μόνον πύλη, μία και μόνον θύρα. Είναι ανοιχτή η θύρα αυτή, θα κλείσει, συντόμως θα κλείσει. Έως ότου είναι ανοιχτή, ας σπεύσουμε να εισέλθουμε δια των πυλώνων εις την γαλάζια πατρίδα μας, εις την αιωνία βασιλεία και μακαριότητα.

Επαναλαμβάνω ότι η εξομολόγηση είναι η πύλη του ουρανού, είναι η θύρα, η πόρτα του Παραδείσου. Εάν δεν υπήρχε αυτή, μέσα στον Παράδεισο ποιοι θα ήτανε; Εάν δεν υπήρχε το μυστήριο της εξομολογήσεως, αν δεν υπήρχε το μυστήριο της μετανοίας, ποιοι θα ήταν στον Παράδεισο; Κοιτάξτε, στον Παράδεισο θα ήταν μόνο άγγελοι και αρχάγγελοι.

Και κοντά στους Αγγέλους και Αρχαγγέλους θα υπάρχουν σμήνη, απέραντα σμήνη. Ποιοι; Τα βρέφη, τα νήπια, αυτά που κλαίτε εσείς οι μανάδες, μην τα κλαίτε. Μακάρι να μας αξίωνε και ο Θεός να πεθαίναμε κι εμείς μικρά παιδιά, για να πετάξουμε ως αγγελούδια εις τον κόσμο του ουρανού.

του ουρανού, όπως είδε και ο Δάντης στην θαυμάσιον εικόνα του παραδείσου, κοντά στα χερουβείμ και σεραφείμ, να πτερυγίζουν εις απεράντους κύκλους τα μικρά παιδιά που είναι ως άγγελοι. Ένα μόνο να προσέξετε: να βαπτίζονται, γιατί η ευθύνη των γονέων είναι μεγάλη. Να αφήσουν τα παιδιά να πεθάνουν αβάπτιστα; Τα βαπτισμένα παιδιά, εκ της ιεράς κολυμβήθρας, εκ των ρείθρων του Ιορδάνου ποταμού, ως περιστέρια πετάνε εις τον κόσμο των πνευμάτων.

Λοιπόν, αν δεν υπήρχε η εξομολόγηση, η μετάνοια, μέσα στον Παράδεισο θα ήταν μόνο άγγελοι και τα βρέφη, τα νήπια. Οι άλλοι, ουδείς!

Υπάρχει, σας ρωτώ, ύστερα από τον Χριστό, ποιος έρχεται; Ποιος έρχεται από τον Χριστό, ήσουν από τον Χριστό, αν υπάρχει ένας που συγκεντρώνει τα πρωτεία του αγώνας. Ένας ο οποίος υπήρξε πρωταθλητής πίστεως και αρετής, εάν υπήρχε, είναι ο Παύλος ο Απόστολος.

και όμως ούτε αυτός θα ήταν στον Βράδυστον, αυτός ο οποίος συρπάγει μέχρι τρίτη του ουρανού και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι, και αυτός ακόμα δεν ήταν στον Παράδεισο. Ούτε Παύλος, ούτε Βασίλειος, ούτε Χρυσόστομος, ούτε Μέγας Αντώνιος, ούτε ουδείς.

ανεξαιρέτως θα ήταν ευρωγητός ο Θεός που ίδρυσε τον Θείο του το μυστήριον Η πόρτα αυτή την ήνοιξε ο Θεός και έκτοτε χιλιάδες και μυριάδες ανθρώπων αμαρτωλών πλύνονται στα ρείθρα του πνευματικού αυτού Ιορδάνου, καθαρίζονται, αγνίζονται, εξαιλώνονται και εισέρχονται στον Παράδεισον διαμέσου της πύλης της Θείας Μετανοίας και Εξομολογήσεως.

Είναι λοιπόν μυστήριον θεοσύστατο, είναι μυστήριον αναγκαιότατο, είναι μυστήριον, θα έπρεπε να είναι το προσφιλέστερο μυστήριο. Και θα έπρεπε πατήσμε πατώσμε να τρέχουμε στο μυστήριον τούτο της Ιεράς Εξομολογής ως άφαντες Από τον Πατριάρχη μέχρι τον Διάκο και από τον Βασιλιά μέχρι τον τελευταίον υπήκοον.

Και από τον αγιότερον μέχρι τον αμαρτωλότερον άνθρωπο. Λοιπόν, εάν σας έλεγε κάποιος, εάν κάποιος έλεγε ότι πάνω στα ύψη του Ολύμπου ή του Βερμίου Όρους υπάρχει μία πηγή, μία βρύση, που όποιος πάει και πλυθεί στη βρύση αυτή, στα μαγικά νερά της βρύσης, και με μια χούφτα νερό βρέξει το πρόσωπόν του,

Αν είναι άσχημος, θα γίνει άντρας ή γυναίκα, θα γίνει ο ωραιότερος άνθρωπος της γης. Κι αν είναι γέρος, θα γίνει νέος. Κι αν είναι πτωχός, ρακένδυτος, θα γίνει πλούσιος και Κροίσος. Εάν, λέγω, υπήρχε μια τέτοια πηγή στα ύψη των ορέων, στα πλέον απόκρημνα, όπου όποιος θα λούζεται θα ανακαινίζεται εξ ολοκλήρου, ποιος δεν θα πήγαινε; Ασφαλώς οι πάντες θα μετέβαιναν στα ρείθρα ή στους ποταμούς.

Στην πηγή αυτή, αλλά βρίσκει, αέναος βρύση, που λέει από τας πληγάς του Εσταυρωμένου, από τα καρφιά, διότι η μετάνοια και όλα τα μυστήρια έχουν δύναμη, αντλούν δύναμη, οι πηγαί όλων των μυστηρίων, ας μην λησμονούμε αυτό, όπως μια πηγή έχει, όπως ένας ποταμός έχει τας πηγάς του, ούτω και τα 7 αυτά μεγάλα ποτάμια, τα 7 λεγόμενα μυστήρια έχουν τας πηγάς των.

Εδεπηγέ από τόσο οποίας ραίων διαμέσου των αιώνων, τα εφτά αυτά μυστήρια, η ποταμία αυτή η μεγάλη, η ανεξάντητη ποταμή της Χαρέτος, ειδεπηγέ αυτέ ποιον είναι, επηγέ του Αλιάκμονος, είναι πάνω εις τα υψηλά όρη της Σπίνδου, επηγέ του Αεκάστου και επηγέ των τριών αυτών μυστηρίων, όλων των μυστηρίων και του γάμου και όλων των μυστηρίων, των μεγάλων αυτών μυστηρίων, επηγέ ποιε είναι, επηγέ είναι το όρος Γολγοθά.

Είναι το φρικτόν όρος, Γολγοθά. Από την ώρα που ο Χριστός εσταυρώθηκε και επάνω εις τη γη έπεσαν οι ρανίδες του αίματός Του, από τότε οι ρανίδες αυτές έγιναν από τα ποτάμια μέσα στα οποία λούζονται οι αμαρτωλοί άνθρωποι.

Λοιπόν, θα έπρεπε το μυστήριο να είναι προσφιλέστατο. Και όμως τι συμβαίνει; Έγινε το πλέον δυσάρεστο μυστήριο. Εύκολα τρέχει κανείς στο γάμο, εύκολα τρέχει στη βάπτιση, εύκολα στα άλλα μυστήρια. Αυτό είναι το πλέον δυσάρεστο μυστήριο. Γιατί από τους 100 ανθρώπους ένας εξομολογείται. Αυτή είναι η αναλογία στην Ελλάδα. Σε πολλά άλλα μέρη είναι από τους χίλιους ένας εξομολογείται και αυτός ο ένας δεν εξομολογείται όπως πρέπει, δεν μετανοεί όπως πρέπει.

Ποια η αιτία; Πολλές φορές διερεύνησα το θέμα τούτο και το εξήτασα όχι μόνο εγώ αλλά και με άλλους πνευματικούς πατέρας και θεολόγους. Και λέγω τα αίτια είναι τα εξής: πρώτον άγνοια του μυστηρίου, δεύτερον συκοφαντία και παρεξήγησις, τρίτον σκάνδαλα πνευματικών πατέρων, τέταρτον, πέμπτον έλλειψις πνευματικών, έκτον, έβδομον, πέστρος αθέτε.

Τα παραδέχομαι. Το κυριότερο, ποιο είναι; Το κυριότερο εμπόδιο, ένεκα του οποίου οι άνθρωποι δεν προσέρχονται εις το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, ως είναι η υπερηφάνεια του ανθρώπου. Δεν υπάρχει μυστήριο, χτυπάει την υπερηφάνεια κατακέφαλα το μυστήριο τούτο. Και όσοι είναι μόνον, όσοι είναι ταπεινές ψυχές, αυτές πάνε και εξομολογούνται. Όσοι είναι υπερήφανες ψυχές δεν κάμπτονται και δεν μεταβαίνουν στο μυστήριο. Διότι τι είπαμε; Ότι η μετάνοια είναι πόρτα του ουρανού. Ναι, είναι πόρτα, αλλά μια πόρτα όχι ευρύχωρος. Είναι μια πόρτα χαμηλή, είναι μια πόρτα στενή, είναι η στενή πύλη, όπως είπε ο Χριστός. Και πρέπει εσύ που κάνεις τον υψηλό και τον μεγάλο να σκύψεις. Έχετε ποτέ μπει σε σπήλαια μέσα τα οποία έχουν μια μικρά οπή; Πόσο δυσκολεύεται ο άνθρωπος! Σας ευχαριστώ.

εις το σπήλαιο όνθα δει κρυστάλλους ορωότατων μαγευτικών. Ταπεινώσου λοιπόν άνθρωπε, χαμήλωσε το ανάστημά σου, γίνου μικρός και ταπεινός και σκύψε μπροστά στον Εσταυρωμένο και πέρασε από τη στενή πύλη του ουρανού και όπως το φίδι τώρα το καλοκαίρι στριμώχνεται μέσα στους βράχους και αφήνει το πουκάμισό του για να πάρει καινούργιο πουκάμισον, έτσι ακριβώς κι εσύ να στριμωχθείς μέσα εις τα σωπά στο Εσταυρωμένο, μέσα εις την πύλην αυτή.

Δεν εξάρτησε και να αφήσεις το πουκάμισον της αμαρτίας. Και να ενδυθείς το νέο χιτώνα, την λαμπρά στολήν της μετανοίας και εξομολογήσεως. Ιδού λοιπόν ποια είναι η κυριότερη αιτία. Αιτία είναι ο εγωισμός του ανθρώπου.

Μόνο ταπεινή και καταβρονεμένη όπως λέει ο Ρώσος στο Γετσι αυτοί πλησιάζουν το Μέγα Μυστήριο. Οι περήφανες ψυχές.

Και ζούμε, δυστυχώς, στον εγωισμό. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία το εγώ του ανθρώπου κυριαρχεί, το εγώ να γίνει είδωλον και θεός ενώπιον του οποίου γονατίζουν οι άνθρωποι και προσκυνούν. Αλλά όσες ταπεινές ψυχές προσέρχονται εις το ιερόν τούτο μυστήριο, πάντοτε μεν, ιδιαιτέρως όμως κατά την περίοδο αυτή της Μεγάλης Σαρακοστής, σαλπίζει με δύναμη μυρίων σαλπίγκων αποκαλύψεως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και λέγει: «Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών». Ιδίως δε τώρα, κατά την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, μας καλεί ο Κύριος εις μετάνοια. Παραδείγματα έχουμε. Ποια παραδείγματα; Ποια Κυριακή είναι η σημερινή; Είναι η πέμπτη Κυριακή των νηστείων. Κάθε Κυριακή έχει τη σημασία της και το σύνθημά της. Η πρώτη Κυριακή είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας. Η πρώτη Κυριακή είναι η Ορθόδοξος Πίστις.

Παραδείγματα. Αγωνιστείτε για την πίστη μας, όπως ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο ένδοξος Ιεράρχης της Θεσσαλονίκης, του οποίου το ιερό σκήνωμα φυλάζει ως πολύτιμον κειμήλιον η πόλη του Θερμαϊκού.

Η Τρίτη Κυριακή, η ένδοξος σημαία της Χριστιανοσύνης, ο Σταυρός του Κυρίου. Τον Σταυρόν σου προσκυνούμε, Δέσποτα, και την Αγία σου Ανάσταση υμνούμε και δοξάζουμε. Η Τετάρτη Κυριακή, τα όπλα στυλβώσατε, τα όπλα στυλβώσατε, έτοιμοι οπλιστείτε, δηλαδή όπλα με τα οποία νικάει ο Χριστιανός τον κόσμο, σάρκα και διάβολο, τα όπλα τα ίδια είναι δύο: τούτο το γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ, προσευχή και νηστεία, τα όπλα τα δοκιμασμένα της Χριστιανοσύνης.

Η Πέμπτη Κυριακή, η σημερινή, τι λέγει; Παρουσιάζει μπροστά μας έναν καθρέφτη, μικροί και μεγάλοι ας δούμε τον κρυστάλλινο καθρέφτη, για να θαυμάσουμε εκεί την δύναμη της μετανοίας. Και η τελευταία Κυριακή είναι μια Κυριακή πανηγύρεως, ενός θριάμβου του Μεγάλου Βασιλέως Χριστού, είναι η Κυριακή των Βαΐων, που τα μικρά παιδιά δεν το νιώσανε ούτε οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι.

Τα μικρά παιδιά με την αθώα τους ψυχή συνέλαβαν με τις κεραίες των ψυχών τους το μήνυμα του Μεγάλου του Ουρανού. Διότι ο Χριστός κυριαρχεί στας ψυχάς των αλιέων, των Γαλιλαίων, των μικρών και ταπεινών.

Αλλά είναι ο βασιλιάς των παιδιών. Τα μικρά αυτά παιδιά, προτού ακόμα οδηγηθεί ο Κύριος,

εσχημάτισαν μια νεαρά πομπή, αυθόρμητα, και εφώναζαν Η σπίσμα των γραμματέων, η σπίσμα των χαρισαίων Οι σπίσμα του Ηρώδου και Πειράτου, οι σπίσμα όλων των αιώνων εφαναζόν ως Ανά, ως Ανά, ευλογημένος ο ερχόμενος έρωμα την Κυρίου.

Βλέπετε αγαπητοί μου τι μεγαλείο να έχει ορθοδοξία, διολίγων έξεων αναβλήφως, παρουσίασε σημάς, τα συκώνας των πέντετων, είπαμε πέμπτη Κυριακή σήμερα, παρουσιάζει τον καθρέφτη, ποιον καθρέφτη, καθρέφτης αυτός, είναι μία γενή, είναι μία γυναίκα αμαρτωλός Σήμερα εορτάζει, θα εορτάσει και την Τρίτη.

Τι αυτή σημασία είναι στο πράγμα της; Είναι η Οσία Μαρία Αιγυπτία. Δεν θέλω να ασχοληθώ απόψε πολύ με τον βίον της, αλλά θα μου επιτρέψετε, όσοι από εσάς, ούτε η γλώσσα μου είναι ικανή. Χρειάζεται γλώσσα και χρειάζεται κάλαμος και φαντασία να περιγράψει κανείς την ζωή μιας αμαρτωλού γυναικός.

Η οποία κατόρθωσε για τον τερίγο της μετανοίας Να ορθεί η πρόνο των αψίδων του ουρανού και να γίνει ξυγκάτικος και συγόμελος των Αγγέλων. Όσοι θέλουν, ας διαβάσουν τα συναξάρια, για να δείτε εκεί το μεγαλείον της μετανοίας.

Δινών, γράφει μια μεγάλη μετάνοια. Ας ζωγραφίσουμε εντός ολίγων και μικρών γραμμών την εικόνα της Μαρίας, της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.

Η Οσία Μαρία Αιγυπτία δεν είναι πλάσμα νοσηλών, πλάσμα φαντασίας. Δεν είναι ρομάνζο, διότι ρομάνζο δυστυχώς θέλησαν να κάνουν οι αισχροί λογοτέχναι το πρόσωπο της Μαρίας της Αιγυπτίας. Η Μαρία Αιγυπτία είναι ιστορικόν πρόσωπον. Έζησε επί της εποχής του Αυτοκράτορος, ενός εκ των πλέον ενδόξων Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, του Ιουστινιανού του Αυτοκράτορος.

Έκτισε ο Ιουστινιανός, έκτισε ο Ιουστινιανός ο Αυτοκράτορος την Αγία Σοφία. Αλλά η Οσία Μαρία Αιγυπτία έκτισε ένα ναό ανώτερο από την Αγία Σοφία. Μα αυτή δεν είχε τα θησαυροφυλάκια του Ιουστινιανού. Αυτή δεν είχε μηχανικούς και αρχιτέκτονας και συνεργεία εργατών, τα οποία επί μία δεκαετία αόκνως εργασθέντα εδημιούργησαν το απαράμιλλον αυτό αρχιτεκτονικόν κατασκεύασμα που λέγεται Αγία Σοφία.

Κι όμως αυτή κατόρθωσε να χτίσει ναόν περιλαμπρόν. Τον μεν ναόν της Αγίας Σοφίας δεν αποκλείεται με δυναμίτας να τινάξουν στον αέρα μίαν ημέρα οι Τουρκαλάδες. Αλλά ο ναός τον οποίο έκτισε η Αγία Οσία Μαρία είναι άφθαρτος.

Και ο Ναός της Αγίας Σοφίας εκτίσθη από τούβλα και από άλλα υλικά της εποχής εκείνης, αλλά ο Ναός του Πνεύματος, ο Ναός τον οποίον έκτισε η Μαρία Αιγυπτία, τον έκτισε από άφθαρτα υλικά. Εκτίσθη με τα δάκρυά της.

Τα δάκρυα τα οποία έχει σε ενδιορίμο η Ωσία Μαρία Αιγυπτία, αυτά τα δάκρυα έγιναν τα υλικά εκείνα με τα οποία εκτίσθη ο Ναός του Πνεύματος, ο Ναός της Μετανοίας και Εξομολογήσεως. Ας αφήσουμε τις αφηρημένες ιδέες και ας έρθουμε στην πραγματικότητα, όπως την περιγράφουν οι βιογράφοι της.

Η Μαρία Αιγυπτία, η Οσία, εγεννήθη εις Αίγυπτον, εγεννήθη εις Αλεξάνδρεια, εις μία από τις πλέον διεφθαρμένες πόλεις του αρχαίου κόσμου, και η οποία και μέχρι σήμερον εξακολουθεί να είναι το εμπόριο της λευκής σαρκός.

Θα ήθελα στο σημείο τούτο να είπω κάτι, αλλά θα αναστατώσω τα πνεύματά σας και δεν επιθυμώ, κάθε στιγμή που ομιλώ περί μετανοίας, να δημιουργήσω άλλα συναισθήματα μέσα. Επιφυλασσόμενος σ' άλλη μια ημέρα να είπω ποια πόλη έρχεται πρώτη στη Μεσόγειο, στη Μεσόγειο σύμφωνα με τα στατιστικά, όχι με ψευδείς εικόνας, της τιμίας ολοφυλακής των οργάνων, να αποδείξει ποια πόλη στη Μεσόγειο έρχεται πρώτη ως κέντρο λευκής σαρκός.

Αλλά σιωπώ και λέγω μόνον τούτο, ότι η Αλεξάνδρεια μέχρι σήμερα είναι μία από τα πόλεις Της οποίας η Λευκή Σάφ σπολείται αν διευτερεστά της πονής Όρνια, κοράκια και άλλα τινά πέφτουν και ραμφίζουν τα σάρκα των δυστυχισμένων γυναικών.

Εκεί λοιπόν, στην πόλη αυτή, το λουλούδι αυτό, γιατί κάθε κοριτσάκι είναι λουλούδι, λουλούδι του ουρανού. Το κοριτσάκι αυτό το αθώο, μες στην πόλη αυτήν, διεφθάρη σε ηλικία, παρακαλώ, 12 ετών. Ο σατανάς της πορνείας απέκοψε εκ ρίζης το άνθος αυτό της παρθενίας και αγνότητος και το έρριψε μέσα.

Δεν κατηγορώ, όχι, δεν κατηγορώ τα κορίτσια τα οποία παραστρατούν. Όχι, δεν κατηγορώ τας γυναίκας αι οποίαι εξώκειλαν. Κατηγορώ την κοινωνία, την διαφθορμένη κοινωνία. Εάν η κοινωνία δεν τον διαφθορμένει, δεν θα διαφυρετώ κανένα πολύτος κορίτσι.

Αλλά όταν μυριάδες δαίμονες της κολάσεως σπρώχνουν τους νέους μας, σπρώχνουν τα κορίτσια εις τη διαφθορά, την ευθύνη κυρίως την έχουν οι μεγάλοι, την ευθύνη την έχει η διεφθαρμένη κοινωνία, η οποία διαμερεί ο χειρόν ως τα πλάσματα του Θεού εις την άβυσσον της καταστροφής.

Εγώ θαυμάζω. Αν με ρωτήσετε ποιο είναι θαύμα, θαύματα είναι πολλά. Εγώ θεωρώ θαύμα, ναι, θαύμα, εγώ θεωρώ θαύμα στον αιώνα μας όταν δω ένα κορίτσι ή μάλλον όταν δω έναν νέον αγνόν, ένας νέος αγνός που διατήρησε την αγνότητά του μέχρι τις ημέρες του γάμου του και λευκός ενώπιον Κυρίου στεφανώνεται ενώπιον της Εκκλησίας, αγνός, μη γνωρίζων γυναίκα παρά μόνο αυτή την οποία θα λάβει. Εγώ τον νέον αυτόν τον θεωρώ θαύμα.

Μέσα στον αιώνα αυτό της διαφθοράς, θαύμα το οποίον κρατεί ο Θεός για να αποδείξει ότι εις μέσον πλέον διεφθαρμένης κοινωνίας υπάρχει αγνότης, υπάρχει εγκράτεια, υπάρχει παρθενία, υπάρχει αρετή, υπάρχει πίστις, υπάρχει μεγαλείον του ουρανού.

Διαφθάρει η Ωσία η Μαρία, η συλληκή αντιάχθη, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τα όργια όπως ασχολούνται οι ρομάνζοι και τα μυστωρογραφήματα. Θα καλύψω δια του πέπλου σιωπής τον βίον της αμαρτίας, τον οποίο έζησε η Μαρία Αιγυπτία.

Ένα μόνο λέγω, ότι δούλεψε στον σατανά της πορνείας πόσα χρόνια; 17 χρόνια. Κάποια ημέρα ήτο η πλέον τελήφιμος Πόρνη, μη που σκανδαλιστεί της, διότι ονόμασαν Πόρνη, διότι πόρνη την ονομάζουν τα βιβλία της Εκκλησίας και δεν θα γίνω ευγενέστερος των βιβλίων της Εκκλησίας.

Λοιπόν, ήτο η περιβόητος γυναίκα της αμαρτίας στην πόλη της Αλεξανδρείας. Αλλά μίαν ημέρα η Μαρία Αιγυπτία περπατούσε στην ακρογιαλιά της Αλεξανδρείας. Κοιτάζει εκεί ένα πλοίο με τα πανιά, ήτο έτοιμο να ξεκινήσει.

Περίμενε ούριον άνεμον να ξεκινήσει. Πλησιάζει το πλοίο. Ήτο γεμάτο το πλοίο μέσα. Οι επιβάτες ήταν όλοι προσκυνητές. Μετέβαιναν εις τους Αγίους Τόπους να προσκυνήσουν τα μέρη τα Άγια. Πλησίασε και παρακάλεσε τον καπετάνιο να την βάλει και αυτή μέσα. Ο καπετάνιος της λέγει: «Ναύλο». «Ναύλον δεν έχω, ναύλος είναι το κορμί μου».

Και έγινε και εισήλθε μέσα εις το πλοίο αυτό και μόλυνε ακόμα και την θάλασσα με τα όργιά της, τα οποία έδεσε κατ' ομπλού από Αλεξανδρίας μέχρι Γιάφας. Ας τις αποσιωπήσουμε για ταύτα. Απεβιβάσθη, ήρθε μαζί με τους προσκυνητές εις τον τόπο των Αγίων, όχι για να προσκυνήσει, αλλά δια να σκανδαλίσει ακόμη περισσότερο και να αμαρτήσει ακόμη περισσότερο και να βυθιστεί στον βόρβορο ακόμη βαθύτερο.

Έφτασε στους Αγίους Τόπους. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου, η μέρα της Σταυροπροσκυνήσεως. Έθινος Περιεργίας έσπεψε και αυτής των Πανάγιων Τάφων. Πλησίασε τα πλήθη. Πλήθη συνωστίζοντο εις την θύρα του ναού. Αλλά όταν το πόδι της επάτησε το κατώφλι, εσταμάτησε.

Δεν μπορούσε να προχωρήσει. Κατέβαλε προσπάθεια. Αδύνατο. Ίσρωσε παλεύοντας με τώρα των εμπόδιων Τότε κατάλαβε ότι δεν την άφηναν οι αμαρτίες της. Η θεία δύναμη δεν επέτρεπε να εισέλθει μέσα εις το ναό.

Τότε δια πρώτη φορά αισθάνθηκε το αίσθημα της μετανοίας και επιστροφής. Και σε μια στιγμή κοίταξε την εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου. Και ενώ έκλαιγε, απευθυνόμενη προς την Παναγία, είπε: «Παναγία Δέσποινα, γλυκιά μάνα του κόσμου, νιώθω ότι είμαι ένα κουρέλι βρωμερό.

Σε παρακαλώ, μεσίτευσε στο Χριστό να με δεχθεί μέσα στο ναό του, στο παλάτι του, να προσκυνήσω τα άχραντά του πόδια. Και σου δίνω υπόσχεση ιερά ότι θα πάψω πλέον τον αμαρτωλόν κι άσωτον βίον». Και όταν έκανε την προσευχή της, ελαφρά πλέον, ενώ πρώτα ήταν μολύβι, βουνό που δεν μπορούσαν να την κινήσουν τετράχειροι άνδρες, τώρα έγινε πουλί πετάμενο.

Η Σύνθεης των Λεών επλησίασε τον Εσταυρωμένο, εγωνάτσεν ο οποίον του έβραξε τους παναχράντους πόδας του Εσταυρωμένου με τα δάκρυα της μετανίας της. Μόλις και μετά βίας απεσπάσθη από τους αχράντους πόδας του Εσταυρωμένου, νεωτέρα αυτή η αμαρτωλή γυνή της Μεγάλης Εβδομάδος.

Και εξήλθε του ναού δακρύουσα και μετανοούσα. Και έσπεψε αμέσως και έβρε πνευματικών της πόλος ενός ολίμων Του άνοιξε την καρδία της και είπε τα μεγάλα μυστικά της ζωής της. Και απεκάλυψε τον βόρβορο της ψυχής της και ζήτησε τα φάρμακα με τα οποία θα θεραπεύεται.

Ο πνευματικός ψυχολόγος άριστος της υπέδειξε να μην επιστρέψει πλέον στην πόλη της Αλεξανδρίας, αλλά να αναχωρήσει μακράν του τόπου των σκανδάλων και των οργίων.

Και της είπε: «Τέκνον του Θεού, εάν Ιορδάνην διαβείς, μεγάλην ανάπαυσιν ευρήσεις». Εάν περάσεις τον Ιορδάνην, λέει, ποταμόν, θα βρεις μεγάλη ανάπαυση.

Συνεπής προς την εντολή αυτήν του πνευματικού της πατρός, αναχώρησε προς τον Ιορδάνην. Συγκινήθη βαθύτατα όταν είδε τα ρείθρα του Ιορδάνου να ρέουν διά μέσου της πεδιάδος του Ισραήλ. Περίμενε ένα πλοιάριον, την μετέφερε, και από εκείνη την ώρα η Μαρία η Αιγυπτία με τα λούσα, με τα δαχτυλίδια, με τον πλούτον άφθονον, με τη χλιδή των αρωμάτων της, τα πάντα έρριψε μέσα εις τον ποταμόν εκείνον.

Και εισήλθε εις την έρημον, εις την έρημον όπου χιλιάδες ασκηταί ασκήτευσαν. Στην έρημο όπου αυτός ο Χριστός ενήστευσε σαράντα ημέρας και νύχτας, ούτε έφαγε ούτε έπιε, στην έρημο όπου εκεί είναι η πάλη μεταξύ ουρανού και γης, στην έρημο η οποία δίνει πτάνικα στον άνθρωπο, αλλά στην έρημο όπου νικάται το πνεύμα του σατανά, έμεινε στην έρημο.

Πόσο έμεινε στην έρημον; Αλλά ας σταματήσουμε στο σημείο τούτο και ας αφήσουμε την Μαρία την Αιγυπτία και ας στρέψουμε τα βλέμματά μας σε ένα άλλο πρόσωπο, νεαρόν, με το οποίο συνδέεται η ιστορία της Μαρίας της Αιγυπτίας.

Το δε πρόσωπο το νεαρόν είναι ο πνευματικός της πατήρ, ο περιβόητος Ζωσιμάς. Τίτο ζωσιμάς, πνευματικός είπε. Έζησε από μικρό παιδί σε σπηλιά μέσα χρόνια πολλά, έφτασε στην ηλικία 53 ετών και όμως, όταν έφτασε στην ηλικία 53 ετών, νηστευτής φοβερός, έπαιρνε ένα ράκι μόνο και χουρμάδες και κοιμόταν πάνω στις αμμοδιές και σκληραγωγούσε το σώμα του και φέρετο ως άγγελος και θνητός άγγελος, και όμως παρολίγο να πέσει, να πέσει, να συντριβεί, διότι έφτασε, διότι εκινδύνευσε να υπερηφανευθεί.

Ο σατανάς του έσπειρε τον σπόρο και του λέγει: «Ζωσιμά, συ είσαι ο αγιότερος άνθρωπος στον κόσμο». «Όχι», του απαντά άγγελος, «δεν είσαι, Ζωσιμά, ο αγιότερος· κάποια άλλη ψυχή είναι πιο αγία από σένα».

«Συ δεν είσαι αμαρτωλός», του λέγει. Και επειδή πριν πανέφθεις να σκοδιναβείς από το σπήλαιο και να πας στο πιο αυστερό μοναστήρι της περιφερίας και εκεί να περάσεις την ζωή σου». Υπήκοος εις την εντολή του Θεού, έφυγε από τη σπηλιά του όπου πολλά χρόνια ασκήτευε και όπου υπάρχει το πτώμα της υπερηφανίας και αναχώρησε και πήγε στο αυστηρότερο μοναστήρι. Ποιο το αυστηρότερο μοναστήρι;

Υπήρχε ένα μοναστήρι που είχε περίπου τριακόσιους καλογήρους. Τι κάνανε αυτοί; Αυτοί, μόλις επλησίαζε, όταν έφτανε η πρώτη Κυριακή των νηστειών, της Ορθοδοξίας, τι κάνανε; Κλείνανε το μοναστήρι. Και πού πήγανε; Κλείνανε, το κλείνανε και φεύγανε. Ο καθένας έπαιρνε το σακίδιόν του και έφευγε πέραν του Ιορδάνου, μέσα στην έρημο.

Και νήστευαν πραγματική νηστεία, όχι αυτή την ψευδή νηστεία που νηστεύουμε εμείς, μιμηταί κατά πάντα της νηστείας του Κυρίου, νήστευαν οι καλόγεροι αυτοί οι τριακόσιοι, νηστεία πραγματική. Ούτε όπως ο Χριστός, μόνο νεράκι του Ιορδάν οπότε μου έπιναν και όλη για την αχόρτα που έφυγε η άξενος γη Εκεί λοιπόν οι 300 και πότε επέστρεφαν, επέστρεφαν των βαΐων επέστρεφαν Και τότε, για να εορτάσουν τα Σεπτά Πάθη.

Το λέει η Εκκλησία αυτό, είναι το τραγούδι των καλογέρων. Για ακούστε το τραγούδι των καλογέρων. Το Σάββατο το βράδυ, τούτο που μας έρχεται. Των εσπερινών των βαΐων στο δοξαστικό, πρώτου δοξαστικού Υπάρχει το τραγούδι των καλογέρων όταν γύριζαν από τα βουνά και τα λαγκάδια και τα διάσελα.

Και έρχονταν μέσα κρατώντας στον ώμο σταυρό, σταυρό κρατώντας. Μέσα πάνω στους ώμους των σκελετή πλέον από την σαλαντομένα νηστεία Και έλεγα σήμερον η χάρις του Παναγίου Πνεύματος πάντα σε εμάς συνείχαγε Καίροντε στον σταυρόν σου Χριστέ Σάλλομεν, ο Σανά ευλογημένος ο Ερχόμενος Σαναματήριου Ας κάνουμε διακοπή, ψάρθω, είναι των βαίων είναι, το σπενό των βαίων, ψάρθουμε στην εμεία, ας το ακούσουμε, το τραγούδι των καλογιάρων και αγνισμών Ο Ζωσιμάς ο πνευματικός εκεί έμεινε. Όταν έφτασε η Κυριακή της Ορθοδοξίας, πήρε το σακίδιόν του, πέρασε τον Ιορδάνη ποταμό και βρέθηκε μέσα στην έρημο.

Εκεί μια βραδιά, την ώρα που ο ήλιος έριχνε τις τελευταίες ακτίνες του, σε κάποια χαράδρα κοιτάζει ένα φάντασμα κινούμενο. Τρόμος τον κατέλαβε. «Σατανάς πλησιάζει;» Κάνει το σημείο του Σταυρού. Το φάντασμα δεν φεύγει, διότι ο Σατανάς θα έφευγε.

Όταν κάνεις το σημείο του Σταυρού, φεύγει, δεν υποφέρει, όπως ο λαγός φοβείται τη βροντή και την αστραπή. ούτω και ο σατανάς φοβεί το σημείο του Σταυρού, δεν έφυγε, δεν είναι το φάντασμα, δεν είναι το σατανάς, δεν είναι το πνεύμα πονηρών, είναι το μία γυνή και αυτή αμέσως του λέει Ζώσιμα, φρίχη τον κατέλαβε, η γυνή αυτή μέσα στην έρημο να γλουζίσει το όνομά της, Ζωσιμά μην φοβείς «Είμαι Μαρία η Αιγυπτία. Σε παρακαλώ, μην πλησιάσεις, τα ρούχα μου λιώσανε. Ρίξε μου το ράσο σου να σκεπάσω τη γύμνια μου».

και πέταξε το ράσο του και σκεπάς και επλησίασε και είπε 47 χρόνια είμαι στην έρημο, ποια ωραία ψυχή. Το ερώτημά της: «Τι γίνεται ο κόσμος; Πώς πάνε οι γυναίκες; Πώς πάνε οι άντρες; Τα ανδρόγυνα πώς ζουν;

Τα παιδιά πώς είναι; Ο βασιλιάς πώς είναι; Το κράτος, ο κόσμος όλος πώς πηγαίνει;» Αγία ήτο, στην έρημο ήτο, η καρδιά της εκτύπα για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Και μετά τη βλέπει την Αγία και προσεύχεται. Σταμάτησε.

Σε μια στιγμή που προσηύχετο, τα δάκρυά της πέφτανε σαν κορόμηλα επάνω στη διψασμένη γη. Σε μια στιγμή τη βλέπει ένα μέτρο να σηκώνεται επάνω. Δεν πατούσε πια τη γη. Ω Θεέ μου, Θεέ! Ζωσιμά, ταπεινώσου. Τόσες φορές προσευχήθηκες, μα ποτέ δεν σηκώθηκε επάνω, μολύμοι ήσουν, Μα για δες, αυτή μετεωρίστηκε, πάνω στεκότανε, πάνω από την ύλη, πάνω από τον κόσμο.

Όταν τελείωσε, με δάκρυα στα μάτια, είπε τον βίο της, ας μην τον επαναλάβουμε, είμαι αμαρτωλή. Διάπραξα όργια, εμόλυνα τον αέρα, εμόλυνα τις ξηρές, τα λιμάνια, τις θάλασσες. Θα έπρεπε να ανοίξει η γη να με καταπιεί, αλλά μέγα το έλεος του Κυρίου.

Και εδώ στην έρημο δεν μ' άφησε ο Σατανάς. Ρωτάει ο Ζωσιμάς, σατανάς δεν σε άφησε στην έρημο; Ναι, πόλεμα. Ένα ψυχολογικό πρόβλημα ανοίγεται, δεν έχω καιρό να το αναπτύξω, θα το αναπτύξω άλλοτε. Επάλεψε στην έρημο 47 χρόνια η Μαρία Αιγυπτία με τον μεγαλύτερο κίνδυνο της ανθρωπίνης ψυχής.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της ανθρωπίνης ψυχής; Είναι η φαντασία του ανθρώπου. Ω, αυτή η φαντασία, φαντασία που είναι δημιουργός των εφευρέσεων και ανακαλύψεων και των μεγάλων ανδρών, η μήτηρ.

Άνευ φαντασίας ουδέν τελείται άξιον επί της γης. Αλλά η φαντασία, όποιον όργανον της δόξη, έχει το μεγαλείο του ανθρώπου, μία από τις μεγάλες δυνάμεις. Με τα οποία, εάν δεν είχε φαντασία ο Κολόμβος, δεν θα ανακάλυπτε την Αμερική.

Αν δεν υπήρχε φαντασία, λαξεύματα και αγάλματα και ποιήματα και εμπνευσμένοι λόγοι και φτερωτά όνειρα ήταν αδύνατο. Αν δεν υπήρχε φαντασία, ούτε το '21 να δημιουργηθεί. Φαντασία είναι. Και αν δεν υπάρχει φαντασία, ας αφήσω έναν εκ των νεωτέρων πολιτικών, ο οποίος είχε φαντασία και δημιούργησε την μεγάλη μας πατρίδα ασχέτως πολιτικών ή του ελευθέρωσμα.

Είχε φαντασία αυτός. Οραματίζεται ότι είναι η Ελλάδα μεγάλη. Μικροί μόνο δεν έχουν φαντασία. Οι μεγάλοι έχουν φαντασίας. Φαντασίας ευγενείς, μεγάλας, υψηλάς, μετεωρίους, υψηλά προς τα άστρα του ουρανού.

Ευτυχή τα έθνη τα οποία έχουν πολιτικούς άνδρας με πτερωτά όνειρα, πέρα από τα γεφύρια και πέρα από τους ποταμούς να βλέπουν το μέλλον με αέτιον βλέμμα, να οραματίζονται.

Η φαντασία λοιπόν δημιουργός μεγάλων ανδρών, αλλά η φαντασία είναι και κακοποιός, είναι και όργανο διαφθοράς. Εάν σας ρωτήσω, εάν με ρωτήσετε ποιος είναι ο πιο διαφθαρμένος κινηματογράφος, και είναι όλοι διαφθαρμένοι κινηματογράφοι όπως είπαμε, εγώ, δεν μπορεί να μου πείτε, ο πιο διαφθαρμένος κινηματογράφος δεν είναι ο κινηματογράφος των Αθηνών ή των περιχώρων. Ο πλέον διαφθαρμένος κινηματογράφος είναι μέσα στην καρδία μας, είναι η φαντασία. Ούι φαντασία τι μάσκο.

Είμαστε και έρχεται μπροστά σου ζωγραφιά ολόκληρος, τα περασμένα τα χρόνια. Γηράσκεις, τα μαλλιά σου ασπρίζουν, τα δόντια πέφτουν, τα γόνατά σου τρίζουν κοντά στον τάφο, η φαντασία σου φέρνει μπροστά ολοζώντανες εικόνες γυναικών, γλεντιών, διασκεδάσεων, οργίων και παλαιών.

Όπως απέδειξαν οι ψυχολόγοι, η αισχρά αμαρτία, ο πανσεξουαλισμός, το σεξ αυτό του σατανά, η καραμέλα αυτού του διαβόλου που πιπιλίζουν οι νεαροί. Η αισχρά αυτή αμαρτία είναι 95% φαντασία. Φαντασία είναι, αναφέρες τη φαντασία τι μένει, μία καθαρσία, μία αίδεια Εάν δεν υπήρχε αυτή η φαντασία δεν θα υπήρχε η διαφορά.

Για αυτό λέγει η Μαρία η Αιγυπτία, πάλεψα με τη φαντασία. Ο σατανάς έφερε μπροστά της την Αλεξάνδρεια, 700 μίλια ήταν μακριά από την Αλεξάνδρεια. Αλλά η Αλεξάνδρεια ήταν μπροστά της, με τα γλέντια, με τους καμπαρίτες, με τους χορούς, με τους ερωμένους.

Με τα δαχτυλίδια, με όλη την βρομεράν και ακάθαρτον εκείνη την ύλην αυτών. Και πολέμησε για να καθαρίσει τη φαντασία της. της, ο Χριστιανίμου, ου νέοι και νέοι, ας πολεμήσουμε την εσφραν φαντασία, ας κλείσουμε την πόρτα και ας κρεμάσουμε μέσα στο σαλόνι της ψυχής όχι εικόνας βορβόρου, αλλά εικόνας αγιότητος, εικόνας ωραίου, αληθούς, μεγάλο πράγματος στον κόσμο. Επάλεψε με τη φαντασία της και ενίκησε τη φαντασία της. Και μετά της λέγει: «Ζωσιμά, μία χάρη ζητώ.

Σε παρακαλώ, τέτοια Άγια Μέρα να ξανάρθεις, να με βρεις, να μου φέρεις το σώμα και το αίμα του Χριστού. Τίποτα άλλο στον μάταιο κόσμο δεν ζητώ, να κοινωνήσω τον Χριστό μου». Τον άλλο χρόνο να μην είμαι, να μαμακρίω το λόγο, να τελειώνω Τον άλλο χρόνο να τον επάλει, κάτω μέσα στην Αμασχάλη του, κάτω μέσα στον κόρφο του Είχε την Θεία Κοινωνία ο Ζωσιμάς.

Πλησιάζει το ποτάμι, είχε κατεβασιά, φοβερά κατεβασιά. «Πώς θα περάσω, πώς θα συναντήσω την Οσία;» Μα σε μια στιγμή βλέπει την Οσία Μαρία στην απέναντι όχθη. Τι βλέπει; Πλοιάριο δεν υπήρχε. Γονατίζει η Μαρία, κάνει το σημείο του σταυρού.

Και λες και είτε ο ελικόπτερο κρακ, περνάει. Φρίκη τον κατέλαβε. Πέρασε από πάνω, από τα ποτάμια του Ιορδάνου. Με νοεράν γέφυραν έφτασε εκεί, έπεσε και κοινώνησε. Πώς κοινώνησε; Σαν κι εμάς, σαν κι εμάς, σαν κι εμάς; Ο Θεέ μου, συγχώρεσέ μας.

Ποιους να κλάψω, αυτούς που κοινωνούν ή αυτούς που δεν κοινωνούν; Πλησίασε, είπε το Πάτερ ημών, είπε το Πιστεύω, εγονάτισε, ζήτησε συγγνώμη από όλο τον κόσμο και άνοιξε το Πανάγιο αυτής στόμα για να κοινωνήσει τον Θείο Μαργαρίτη.

και μετά λέγει πλέον και αυτή, νείνα πολύ στην δούλη σου δάσκοτα κατ' ορήμας, ζωσιμά μία χαζίτο, έλα τέτοια Άγια ημέρα εδώ για να με έβρεις. Συνεπής προς την παραγγελία της Αγίας επανήλθε το επόμενο έτος. Ψάχνει, ψάχνει, αδύνατον, κουράστηκε να ψάχνει.

Επιτέλους σε κάποιο ύψωμα βλέπει εκεί να είναι μια νεκρά, είχε σταυρώσει τα χέρια της εις σχήμα σταυρού. Και δίπλα εκεί, στο χώμα, το λιγοστό χώμα που σκέπαζε τα πρανή του εδάφους, υπήρχε μία επιγραφή: «Ζωσιμά, Άγιε του Θεού, θάψε το κορμί Μαρίας της Αιγυπτίας».

Προσπάθησε στην έρημο εκεί να σκάψει. Δεν είχε ούτε φτιάρια ούτε άλλα την αεργαλεία Με τα δυνατά χέρια πήρε ένα λίθο και σκάλιζε. Αλήθεια ήταν αδύνατο να σκάψεις καιρόν το έδαφος Ξαφνικά, μέσα από την έρημο, έρχεται λιοντάρι. Τρόμος τον κατέλαβε. Χάθηκα.

Λυσία το Λιοντάρι κάνει το σημείο του Στεύρου, Λιοντάρι πλάσμα του Θεού βοήθησε με να θάψω. Και βλέπεις το λιοντάρι εκείνο με τα μπροστινά του πόδια, με τα νύχια τα σκληρά, να γίνεται νεκροθάφτης και να σκάβει βαθιά και να γίνει τάφος.

Και όταν πλέον άνοιξε τον τάφο και έριξε μέσα το κορμί Μαρίας Αιγυπτίας, τότε ας μην πιστεύουν οι άπιστοι, δικαίωμά τους να μην πιστεύουν. Όταν πλέον το έθαψε, στάθηκε κλαίοντας το λιοντάρι και μουγκρίζοντας, και όταν πλέον ετάφη, λες και ήταν τηλεβόλο.

και όπως τους νεκρούς των μεγάλων βασιλέων κροτεί το τηλεβόλον έτσι τηλεβόλον έμψυχο έγινε το λιοντάρι και εγώ είσαι φωνή μεγάλη και εσύ είσαι άρρημος από τον ρυθμό του λέοντος και ξηφανείς στη μέση της άρρημος αφού έπεσε και προσεκίνησε το ζωσήμα.

Ω μυστήρια, ω θαύματα που έχει η Αγία μας Εκκλησία. Αυτά, αγαπητοί μου, είχα να είπω σήμερα. Ως πρότυπο προβάλλω, ως πρότυπο μετανοίας, την Μαρία.

Την Μαρία. Έχω μόνο δύο λέξεις να απαντήσω. Μπα! Γρήγα πράγματα μας είπε ο Δεσπότης. Τι είναι αυτά που λέγει; Να σηκώνεται ο άνθρωπος μια πίστη απάνω από τη γη μετέωρος. Τι είναι αυτά; Να περνάει με ένα αέριο διάφυρα των ποταμών των Ιορδάνιων. Να προσδιάζεται λιοντάρι, να σκύπτει κάτω, να γίνεται νεκροθάφτης και να φωνάζει ως τηλεβόλου, να κροτεί στην έρημο. Απίστευτα! Ερώτημα ένα: Πιστεύεις εις τον Θεόν; Αν πιστεύεις, δε γι' αυτό.

Αν πιστεύεις στον Θεό, πάντα δυνατα τω πιστευοντι. Αυτός που έπλασε τα άστρα του ουρανού και τους βυθούς των θαλασσών και δημιούργησε έναν πάγκαλο κόσμο, όχι μόνο αυτά που λέει ο βίος της Αγίας Μαρίας Αιγυπτίας, αλλά και μείζονα τούτων όψει.

Δεύτερη παρατήρηση: η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο, ακούστε τα παιδιά, η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο ποια είναι; Η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο δεν είναι τα όπλα, δεν είναι τα τηλεβόλα, δεν είναι ο έρως ο κατακτητικός έρως.

Η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο είναι ο έρως ο θείος, είναι η αγιότης, η αγιότης αυτή. Είσαι Άγιος και τα λιοντάρια θα προσκυνήσουν χωρίς ποιο βοβάς και ποτάμια και φωτιές και πύριοι και δαίμονες μιλάνε μπροστά σε Αυτόν που έχουν.

Θα σας δώσω δύναμη, λέγει ο Χριστός, να πατήτε πάνω σε κεφαλάς όφεων και σκορπίων και πάσαν τη δύναμη του εχθρού, του Χριστού δηλαδή. Είσαι άγιος και τα θηρία θα σε προσκυνήσουν. Δεν είσαι άγιος, αμαρτωλός, αμαρτωλός, ε, και οι πέτρες που πατάτε θα είναι θηρία να μας φάνε.

Όσο αγιάζεται ο άνθρωπος, τόσο και η φύση αγιάζεται. Και όσο ο άνθρωπος αγριεύει, τόσο και η φύση αγριεύεται, Εξανισταμένη εναντίον της ατήδας του αμάρτωλου άνθρωπου Το τρίτο ποιο είναι; Το τι μας διδάσκει;

Οτι δύναμης της μετάνοιας ή το μεγάλη Τι ήτο η Μαρία Αιγυπτία; Κουρέλι, βρομερό και άκαρτα το κουρέλι Ράκος αποκαθημένης. Δεν μεταφράζω τη λέξη αυτή. Όσοι από εσάς ξέρετε γράμματα, πιάστε τα λεξικά. Να δείτε τι σημαίνει ράκος αποκαθημένης.

Όπως λέει ο Ησαΐας ο Προφήτης. Ότι μαθαράκι, βρωμερά, ακάθαρτα, Ελλήνα, τρισάθλια που παίρνεις να το πετάξεις το κουρέλι αυτό. Το πήρε όμως το κουρέλι αυτό της αμαρτίας, το βουτηγμένο μες στο βούρκο, το πήρε ο Χριστός μας και το έβαλε στο πλυντήριο.

Όπως υπάρχουν πλυντήρια και βάζεις τα βρωμερά ρούχα και βγαίνουν φρέσκα και αρωματώδη μέσα από τα πλυντήρια. Έτσι πήρε το ρούχο αυτό και το έριξε μέσα στο πλυντήριό του, μέσα στα δάκρυα της μετανοίας, και βγήκε λευκότατος χιτών, όπως η σινδών του Ιωσήφ και Νικοδήμου, με την οποία περιπύληξαν οι δύο του άγγρες το σώμα του Ακύριατο του Χριστού, συνδώνει καθαρά η λύσας και αρώμαση.

Ω Χριστέ, ο πόλης τόλεμα είδος που με ακούει με τόση συγκίνηση και συνάστηση, όπως δεν υπάρχει παιδί αβάπτιστο, δεν πρέπει να υπάρχει και χριστιανός χωρίς εξομολόγηση. Για τα μικρά παιδιά, με το βάπτισμα, η κολυμβήθρα· για μας τους μεγαλύτερους είναι η δευτέρα κολυμβήθρα. Και εγώ που σας ομιλάω εξομολογούμαι. Στο Άγιο Όρος πάω και βρίσκω τον πνευματικό μου και ανοίγω την καρδιά μου και λέγω τα μυστικά της ψυχής μου.

Είμαστε πάντες αμαρτωλοί. Δεν υπάρχει άνθρωπος, ος ζήσεται και ουχ αμαρτήσει. Όπως για τα μικρά παιδιά είναι κακό να υπάρχει αβάπτιστο, είναι κακό να υπάρχει και άνθρωπος ανεξομολόγητος. Σπεύσωμε, το σύνθημά μας: στα πλυντήρια, στα πλυντήρια, στα πλυντήρια όλοι μας, ρούχα βρωμερά και ακάθαρτα, να πέσουμε μέσα στα ρείθρα του Ιορδάνου.

Πληνήσ με Κύριε και υπερχιώνα λευκάθιστο με κοράκι είμαι βρωμερό, μαύρο σαν τα φτάντα του κόρακα. Χριστέ Σεβουνομονό, που έχυσες το τίμιό σου αίμα και δημιούργησες το μέγα τούτο μυστήριο και πλένεις και με καθαρίζεις.

Και εύχομαι, αγαπητοί μου χριστιανοί, όλοι μας να σπεύσουμε εις το ιερόν του πλυντήριο, να εξομολογηθούμε, εις τρόπον ώστε Να πούμε και εμείς όταν η νύχτα της Αναστάσεως κλεισιάζει και ζημίνει αγγέλων και αργαντέρων, ημούν των ένδοξων εσταυρωμένων και αναστάνται νεκρών, να πούμε και εμείς την Αναστασία Ιησού Χριστέ, σωτήρ άγγελη που είναι ουρανής και ημάς τους επηγείς καταξίωσον, εγκαθαρά καρδία σε δοξάζει. Αμήν