Ο Χριστός κρούει τη θύρα της καρδιάς

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Reverend fathers and brothers, devout listeners, men and women, let us give thanks to our Lord Jesus Christ. In His boundless mercy, He has once again counted us worthy to gather here to hear the preaching, in this new hall. The state did not build this hall, nor did the official Church. You built it.

Your longing built it, your burning desire that our nation’s capital should have a hall right in its heart where the Word of God can be heard without hindrance.

And what should the preacher speak about today? We have not gathered here simply to spend a pleasant evening. I am responsible for what I say, and you are responsible for what you hear.

Woe to me if I do not preach the truth. Woe to you as well if you do not put into practice what you hear. You will answer for it on the day of Judgment.

I hesitate to preach the Word of God. I do not know where God’s words will fall.

I hope, though, that not all of them will fall on barren ground. I hesitate for another reason, too. Which kind of sermon should I give tonight? There are two kinds, and I know very well which one you prefer. That is why you are here.

In one kind, we take a pickaxe and tear down rotten systems, rebuking those who sin before everyone. In the other, we take a trowel and stones and lay one stone upon another to build something.

The first kind of sermon is a rebuke, directed at particular people. The second is also a rebuke, but one directed at no one by name. Which kind should we choose tonight?

This morning I was nearby, at the church of Saint Nicholas. Just as I was preaching, the church windows nearly shattered.

The windows were going to break. Hail was falling, hailstones the size of hazelnuts. The people inside the church were terrified. They were afraid, and there was a stir among the congregation. I told them, “Do not be afraid of this hail. Another hail is coming. God preserve us from seeing it fall in our days. It is the hail John saw in the Apocalypse, the hail we will not be able to bear.”

It will not be the size of a hazelnut, a walnut, an apple, or even an orange. Hailstones weighing a talent will fall upon the earth.

What could this hail, weighing a talent, be, the hail that will fall upon the throne of the Beast?

I do not want to frighten you tonight with images from the Apocalypse. After all, the Book of Revelation contains more than terrifying visions. This last book of the New Testament flashes and thunders, and makes a person tremble all over.

Yet the same Book of Revelation, while it flashes and thunders on one side, shows us a rainbow on the other. That rainbow is hope. It is our Lord Jesus Christ. It is the day of salvation.

A rainbow appears, and a bright sun lights up the sky of the Apocalypse. So let us leave aside its lightning, thunder, earthquakes, trumpets, and bowls. I am a sinner myself, and I fear that dreadful day. Tonight, let me try to lead you beneath the rainbow.

Let me try to show you the bright sun of hope, faith, and love, and to knock at the doors of your souls. I will try to explain just one verse from the Holy Apocalypse.

May the Holy Spirit enlighten both the preacher and you, my dear listeners, so that we may grasp the deeper meaning held within this verse of Revelation.

My dear friends, I believe that a single verse is enough to save us. You do not have to read many Psalms, many passages from the Gospel, or many religious books. If you have the time, read them. But even one verse has such power within it that it can save a person.

John Chrysostom says that if someone puts a drop of perfume, a drop of cologne, into the palm of your hand...

Cologne. If the drop stays as it is, it will still give off a fragrance. But if you take that drop of perfume in your hands and rub it thoroughly, its fragrance will fill the whole room. So tonight I hold the sinful woman’s alabaster jar, which she broke at Christ’s feet. I hold, I say, Christ’s fragrant myrrh. I hold the words

Thank you.

And from this vessel of myrrh, from this alabaster jar, I will try to place a drop of the fragrance of the Apocalypse into your open palms. I ask you not merely to receive this drop of divine fragrance, but to take it with you when you leave this hall and return to your homes.

Do not mix that drop of perfume with foul and impure things. Just as you would keep it in a clean vessel, so place this little drop from the Holy Spirit deep in your heart and treasure it there. Ponder this verse again and again, and I hope it will bring great spiritual benefit to your souls.

The verse we shall consider is one of the sweetest in the New Testament. It is in chapter three of the Apocalypse, verse twenty: “Behold, I stand at the door and knock. If anyone hears my voice and opens the door, I will come in to him and dine with him, and he with me.” That is the verse. Let me repeat it.

“Behold, I stand at the door and knock. If anyone hears my voice and opens the door, I will come in to him and dine with him, and he with me.” These words are a little parable, an allegory. Just as there are longer parables in the Gospels, these words too form a little parable.

Someone is knocking outside your door. Someone is knocking outside your door. Who could it be? What is this door he knocks on? And who is the unfeeling person who hears the knock but does not get up to open it?

So the question is: Who is knocking? “Behold, I stand”, here I am, standing outside the door and knocking. We all have some sense of who stands outside that door.

at the door. But when you go home and want to see who is knocking, I ask you to open the Old Testament and read one of its short books: the Song of Songs, chapter 5. And when you read the Song of Songs, do not see it as actors and filmmakers have portrayed it on screen. Society makes a mockery of everything.

When I speak of the Song of Songs, do not look at it through worldly eyes. Look at it with the eyes of a saint, with spiritual eyes. Then you will see that beneath the earthly love, beneath the love of the flesh, beneath the romance sung of a thousand times by our generation and every generation, there is another love: divine love. It lifts you on golden wings and carries you high, so very high, until you cry, “Alleluia!”

The Song of Songs portrays divine love. It presents a young woman, pure as the lilies of the field, a young woman from the countryside named the Shulammite. She is betrothed to a noble young man of royal descent. And this young woman does not sleep; she dreams of him.

She keeps her ear trained on the door, waiting for the knock. She dozes lightly. But she does not even need to wait for him to knock. She knows from his footsteps that her beloved is coming. Even from far away, she knows that the one her heart has chosen is near.

As soon as she senses him coming, before he has even knocked, she hurries to open the door. She welcomes him into the house and offers him the best seat. For her, that moment is filled with joy and gladness.

“I heard the voice of my bridegroom knocking at the door,” says the Song of Songs. But here the one who knocks is no noble young man, no son of a royal family, no dreamlike figure imagined by those in the grip of earthly love. The one knocking outside is, who? Gather all the tongues of men, all the voices of the great orators, indeed, all the tongues of the holy angels and archangels, and all the golden harps of heaven, and still, brothers and sisters, we could not sing the praises of the Word of God as he deserves.

Let us sing hymns to the One who stands outside the door and knocks, and praise His greatness, His surpassing greatness. As a poet once said, let others compose songs praising earthly love. But for us, even if the sea became ink, even if we cut down the trees and made them into pens, and even if the sky...

Even if the sky were paper, how could we describe his greatness? He is the beloved above all beloveds, the chosen above all chosen, the sweet bread of life, the Alpha and the Omega, the center of the universe, the heavenly magnet, the immortal lily, the King of angels and archangels. He is our crucified Lord Jesus Christ. Come, let us worship and bow down before him.

How beautiful is the bridegroom of the Church, fairer than all the sons of men! “Behold, I stand at the door and knock.” He stands outside the door and knocks.

In this verse I marvel at four things. First, I marvel at the humility of the Lord Jesus Christ, who comes down to us. A poor man will readily go to the home of someone rich and powerful and knock at the door.

But a rich and powerful man would never go and knock at a poor man's door. Yet the mightiest of all comes down to us and knocks at the door of a human being. I marvel at his condescension, and I marvel at something else as well.

I marvel at the respect the Lord shows us. Yes, my beloved, God gave human beings a precious gift. The Creator made man the crown of creation, a little lower than the angels.

That priceless gift which brings man close to the ranks of the angels, that priceless gift is human freedom.

Take freedom away from a human being, and he becomes like a beast, one of a herd, one of a flock, part of a faceless crowd. Christ respects the freedom God gave us.

“Behold, I stand at the door and knock.” Revolutionaries say, “Doors that will not open must be broken down with fists and dynamite.” That is their slogan. A suffering people stands outside, knocks politely, and asks its rulers for justice, but the door does not open.

And that suffering, tormented people has many rightful claims. They stand outside and knock on iron doors, but the doors remain shut, while the people are treated like a herd beneath contempt.

Then doors that will not open are forced open with fists and dynamite. Are we to blame the people? I do not want to go into that question. I want only to say this: those who seek to break down the doors and seize power will, once they have power, treat our suffering people in the same way or worse. Remember that, for they do not believe in God.

A person who does not believe in God cannot truly care for the people. And when those people come to power, I am speaking apart from parties and political colors; I am speaking generally, others will break down the iron doors to drive them from their thrones and positions of power. And so the vicious circle goes on.

Revolutionaries and rulers do not respect human freedom, but the Lord does. Our Creator, who formed us and gave us freedom, had more right than anyone to take us by the ear and force us into His Church.

But He does no such thing. He stands outside each person’s door, His arms folded, wearing the crown of thorns, and says, “If anyone hears.” Look: before you are life and death, blessing and curse; before you are water and fire.

“I have set fire and water before you,” He says. “Stretch out your hand to whichever you choose.” Reach for the fire and you will be burned; reach for the water and you will be refreshed. Choose for yourself. He forces no one. He respects our freedom: “If anyone hears My voice.”

In this verse I marvel at the Lord’s boundless condescension: He knocks at a poor person’s door. I marvel at the respect our Lord shows for each person’s freedom. And I marvel at something else: the Lord shows no favoritism.

Listen to what He says: “If anyone hears.” Anyone. He makes no distinction. He makes no distinction. Among a thousand people, two thousand, ten thousand, who will be the one to hear?

Who will listen closely and hear the voice of the Lord? If anyone hears, who might that person be? Black, white, red, or yellow? The Lord does not look at the color of a person’s skin. Who is it? A king with diamond-studded crowns on his head? A poor person in rags, sleeping on the bare ground? Rich or poor? A man or a woman? An old person with white hair, or a little child?

Someone who cannot read or even sign their name, or a learned scholar? The Lord looks beyond education, titles, crowns, and the troubles people bear. He looks beyond every earthly thing, every trinket people adorn themselves with.

The Lord sees the person beyond color, worldly rank, and every distinction. He sees the person and says, “If anyone hears.” Wherever they may be, at any latitude or longitude on this earth: if there is anyone who hears.

“Behold, I stand at the door.” Here I marvel at the Lord’s condescension and at His respect for human freedom. I marvel that He shows no favoritism. But, my brothers and sisters, I also marvel at the Lord’s forbearance.

His forbearance. Why do I call it that? Suppose we go to someone’s house and ring the bell once, twice, three times. We see the lights on and realize that someone is inside but does not want to open the door. We leave, indignant.

Our Lord, though, keeps knocking. He goes on knocking and does not treat our refusal as an insult. “Behold, I stand at the door and knock.”

But this raises a question: how does the Lord knock, and what is this door? The door He knocks on is our heart. And how does He knock? In many ways. The chief way He knocks on each person’s heart is through the word of God.

These words come from the preacher’s mouth, whatever the preacher’s moral character or condition may be. When a preacher explains Holy Scripture, the words leave his mouth and reach, where? They reach your ears.

But they must go beyond the outer ear. Think of a seed: if it lies only on the surface of the soil, birds come and carry it away. It must sink deeper into the earth. So too, the words we hear must go beyond our outer ears and reach the hidden hearing of the soul.

And there, in the hidden hearing of the soul, the wonder of a person’s rebirth takes place. My dear friends, it matters greatly that we listen closely to the words of the Lord.

We know what it means to listen closely. Imagine hearing tonight that the king will speak to the people on the radio at one o’clock and announce something important. You would see that no one would go to sleep.

People would stay up until one, with their ears pressed to their radios, waiting to hear what the king or another public figure would say. We listen so closely to people of power. We should listen just as closely to the word of God.

“Give ear, O heavens, and I will speak; let the earth hear the words of my mouth.” How closely we must listen! When you leave here, I ask you to keep listening. We cannot explain all of Holy Scripture in a single hour.

A sheep grazes quickly in the meadow, then returns to its fold and chews its food again. In the same way, you are here in this meadow as the flock of the Lord Jesus Christ. Take this nourishment home and turn these words over in your hearts, so they become spiritual food. Open Holy Scripture and take this opportunity to study it more deeply.

I told you earlier to open the Song of Songs. Now I’ll give you another spiritual exercise. Just as a teacher gives children a problem to solve at home, I ask you to read the Book of Nehemiah in the Old Testament. Perhaps some of you will be reading Nehemiah for the first time.

Read Nehemiah. What happened there? Nehemiah was an outstanding man, devoted to the people of Judah. He lived about five hundred years before Christ. He came from the lands of Babylon and Persia. And how many years had it been since the people had heard the word of God?

In Nehemiah’s time, the people had gone some fifty years without hearing the word of God. Imagine that, fifty years! Trumpets sounded, and the people gathered in Jerusalem to hear God’s word after fifty years of deep silence, when there had been no prophet, no preacher, no one to explain it to them.

The men gathered, the women gathered, and the whole people came together. Then Nehemiah stood up and read aloud from morning until sunset. He read the writings of Moses and the Law of God.

Their eyes filled with tears, and their hearts beat faster. They all glorified God because that day they heard the law of the Lord. When the sun set, casting its last rays over Jerusalem, and the Jordan received the last of its light, they said, ‘This day is blessed. This day is holy, because after fifty years the Lord has counted us worthy to hear the law of God.’

My dear Christians, God counts you worthy to hear the word of God every Sunday. Think of it: there are countries where no one dares go up to the pulpit and preach God’s word. There are Christian witnesses and heroes who cannot hear it.

The word of God is not permitted to be heard there. My brothers and sisters, I fear a day may come when these people too will no longer hear it. Years and years will pass, and the Lord says, ‘I will send a famine, a famine of hearing the word of the Lord.’

After fifty years, the people of Judah were counted worthy to hear the word of God. And Scripture says their ears were attentive. The little children listened intently; the women listened intently. They did not want to miss a single word of the law of the Lord.

Do you want to know how attentively you must listen to the word of God? ‘If anyone hears.’ How attentive must you be? Think of when you go to the Church to receive Holy Communion. You open your mouth, and both the priest and the communicant take care that none of Christ’s precious Blood falls to the ground. That would be a grave sin; the priest would have to bend down and lick the ground. So you take care as you open your mouth to receive the divine pearl within you, if you believe.

Just as when Holy Communion is given, so now, as the preacher speaks, we hold the communion spoon. We hold the Word of God and offer you the bread of life. All of you must pay close attention. Do not let a single crumb fall from the table of God’s Word.

Pay attention to the word of God: ‘If anyone hears.’ Do you see now how carefully we must listen? How carefully we must listen?

Three days ago, last Thursday, we celebrated the memory of Saint Anthony. Saint Anthony could not read. He had no learning. How was he saved? Through the word of God.

He was seventeen years old when he went to the Church. As soon as he crossed the threshold, he heard the priest reading and explaining the Gospel.

The Gospel passage said, ‘Sell what you have and give to the poor.’ Anthony, Saint Anthony the Great, did not say, ‘Those words are for someone else.’ He did not do what many of us do when a sermon challenges us and we come out of the Church.

We say, ‘He certainly told them!’ We do not say, ‘He certainly told us.’ We apply the words to others and leave ourselves out.

They come out saying, “He told that person off,” as though the sermon had nothing to say to them. That is the Pharisee of our own day. Yet the preacher is speaking to them too, not only to others, and they are pleased...

We are pleased when a preacher rebukes kings, prime ministers, and archbishops, and we gather to hear the force of his accusation. But we do not want to hear the charge he brings against every sinful soul.

People enjoy a sermon when it names the great and powerful. But when it reaches into the depths of their own moral life, they do not feel what they ought to feel.

Saint Anthony the Great did not say, ‘This is meant for others.’ No! ‘This is for me,’ he said. ‘This is my medicine.’ He went out and made his great, heroic decision. That hero of the desert gave his entire estate, an enormous estate, to the poor and lived as a poor hermit deep in the desert.

So pay attention to the word of God. Listen as attentively as the people of Judah listened when Nehemiah read the law. Listen as Saint Anthony listened. ‘If anyone hears’ the word of God.

Some of you may say, “There are many people who do not want to hear the word of God.” Yes, many do not want to hear it. They are like those among the Jews who would not listen. Who could have spoken more beautifully than the Lord Jesus Christ? We cannot even imagine how wonderful it was to hear Him.

The people hung on His words, Scripture says. Have you seen a bee in summer clinging to a flower? Have you seen a baby cling to its mother’s breast and drink her milk? Just like that, they hung on the lips of the Nazarene, astonished by what they heard.

And yet many had no desire at all to listen to Him. The same thing happened when Saint Stephen the Protomartyr spoke. What did they do when he began to rebuke them?

He told them, “You are the murderers of the Righteous One.” He showed them that their hands were stained with the blood of the spotless Lamb. When he called them the Lord’s murderers and crucifiers, what did they do? “Enough! Enough!” They stopped their ears with their fingers, rushed at him like venomous snakes, like rabid dogs, and killed him.

There are people like that today. Just the other day, I heard about a household in Kolonaki. They turned on the radio and listened to everything. And our radio broadcasts some of the filthiest things imaginable. They listened to all the filth it spreads throughout Greece.

But when the radio began broadcasting a sermon from the cathedral, they turned it off at once. I am not speaking about one of my own broadcasts, as though I were personally offended. An insult to preaching is an insult to the word of God. Those listeners shut their ears. They changed the station. They did not want to hear it. They did not want to hear it.

There are people who have ears for hours of idle chatter and obscene stories. They have ears for concerts and for every indecent and immoral thing in the world. They will go to Parliament to hear its speakers. They have ears for everything, but no ears for the word of God.

The word of God! Yet do not despair even of those who have no ears for it. The words of the prophet Isaiah are a great comfort to me. What does his prophecy say? “The ears of the deaf shall be opened.” Yes, the deaf shall hear. Their ears shall open.

Their ears will open indeed. How? Someone told me what happened in Asia Minor during the great catastrophe. News came that our troops had been scattered. Panic broke out as the irregular fighters advanced toward a village and the slaughter began.

The terror at the news that the enemy was coming was so great that a deaf man in a village outside Smyrna, who had not heard for twenty years, suddenly heard again. Fear opened his ears.

O ears, the Creator gave you to hear the word of God! The wrath of the Lord is coming. Then you who refuse to hear, who have sealed your ears shut, you who would not listen to His word and who despised the Church of Christ, your ears will be opened.

The deaf shall hear. Their ears will be opened, but then it will be the great wrath of the Lord that opens them, falling upon the earth like heavy hail.

He who has ears, let him hear. Imagine two people sleeping beneath an oak tree. One is deaf and the other can hear. The one who can hear notices even a falling leaf.

As the leaves fall, he hears the faint sound each one makes. But the other hears nothing. Even if something fell from the mountain, he would neither hear nor notice it.

Knock as much as you like at a deaf man’s door. Yet events will come that make many deaf people hear. So do not despair, you wife who has begged your husband a thousand times to go to Church. Do not despair, you husband whose wife does not believe in Christ; nor you children and parents who long for your loved ones to believe. The word of God is an earthquake that will shake the earth. The Nazarene will triumph. Great trumpets will sound, great prophets will speak, and the earth will shake. Hearts that did not believe will be shaken. People will fall down in worship and say, “One is Holy, one is the Lord Jesus Christ, to the glory…”

May that holy day come. Remember only this: do not despair. Even they may yet awaken.

Look at a man whose pockets are full of gold coins. He has plenty of money and can go to the tailor whenever he likes, while you may go only once a year, or three or four times, or hardly at all.

That man can go whenever he wants. A wealthy woman can have outfit after outfit. When their pockets are full, they do not think of God. But when the money runs out, when a business fails, when the market collapses and the gold, the shares, and everything else lose their value, one support after another falls away. Above all, there is the pain when the wife you loved and held up as an angel abandons you for another man, or when the husband you loved and made your whole world abandons you for another woman.

Or the children for whom you sacrificed yourself, whom you raised with all your heart, rebel and no longer acknowledge their father or mother. Worse still, one day you lie down sick, and death comes into your home like a black-winged raven. The nails are driven into the coffin, and it is as though a thousand ravens were crying through the house.

O proud and self-centered person, then your ears slowly begin to clear, and you hear the voice of the Lord. The prophet Isaiah says, “The Lord’s instruction opens my ears, and I do not disobey or speak against Him.” The Lord’s instruction, the sorrows we endure, opens my ears so that I can hear His words.

So the Lord knocks. At times he knocks through the troubles and events he permits for the salvation of each one of us. And there is the soul that had no desire to hear the Word of God.

Now you see that soul rise from its bed of sleep, wake up, and run to the door to open it and let Christ the Lord come in. But take care: even at this final moment, the evil spirit tries to keep it from opening the door. “Wait,” he says.

“Why the hurry? Why are you going to open the door? What are you doing? Have you thought about it? Are you going to let Jesus of Nazareth into your house? Have you thought about what a revolutionary he is?”

Tell me, has the world ever seen a greater revolutionary than Christ? He turned the whole world upside down, our whole existence. “Is that the one you will let in?” Satan says. “Have you thought about it? Will you let in the poor Nazarene, the crucified Nazarene who had nothing? Think about it, soul!”

Will you hand over the keys? And to whom? To Christ of Nazareth, to Jesus of Nazareth? Jesus of Nazareth will enter your heart. But have you thought about everything the Gospel tells you? The Gospel makes great demands; it will forbid you things.

As soon as he enters, as soon as he takes the keys, as soon as Christ becomes king of your heart, he will issue his commands: one, two, three. He will forbid you things.

Are you ready to break every bond with sin? Think about that. The soul hesitates. “Let this year pass. Enjoy yourself with your friends. Have your fill of life. Let that matter you are dealing with come to an end.”

And when that matter is settled, when the court case is over, then you can calmly think about opening the door to Christ. And you tell the young, “Spend many more years without faith. When your hair turns white and you grow old, then open the door to Christ.”

O soul, do not listen to what the devil says. Close your ears to his whispers and run to the door. Run to the door and open it to Christ.

Let Christ come in. Let Christ reign. Come before Him, seek His counsel, and say, “Hail, O my King.”

Are you Judas? If you are Judas, you will not open the door to Christ; you will drive him away, because he has nothing to do with silver coins. What are you? Are you Judas? Are you a person concerned only with trade, with the flesh and nothing more? What do you hope to gain? What do you hope to gain?

Oh, open your heart so that Christ may enter and reign there! My brothers and sisters, I cannot describe the blessings beyond words that you will enjoy when you open your heart to Christ.

Let me end my talk with an example to show you, my brother, what blessings you will enjoy if you overcome the devil, open the door, and say, “Christ, come. Christ, come into my soul.”

Two hundred years ago, across the vast, snow-covered expanse of Russia,

an elderly beggar was walking. He was tired, and night was beginning to fall. He saw a light, approached a hut, called out, and very politely knocked at its door.

The man who lived in the hut came out, and the elderly beggar said to him, “Please, night has fallen and I have nowhere to stay. May I spend tonight in your hut, in your home?” “Of course,” said the man’s wife.

They opened the door, brought him inside, seated him, and set food before him. Moved to tears, he said to the loving couple, “How kind you are! I passed many houses today. I knocked at the doors of grand homes, and no one took me in. I never expected hospitality so generous, given with such kind hearts.”

“Thank you so much. Just opening your door to me has filled my heart with joy.”

They cared for him, made up a bed for him, and he slept. Early the next morning, the unknown beggar rose and left. About a month passed. Then, outside the hut, they heard trumpets sounding, the trumpets of the royal court.

Gilded carriages of the tsar’s court arrived outside the hut.

An officer stepped down and tried to recognize the place. He asked someone nearby, “Was it here, in one of these huts, that the ruler, the Tsar, spent the night?”

“You must be mistaken,” they told him. But the officer kept searching. He had a plan and had made a note of the place. “The ruler of all Russia slept here,” he said. Everyone was astonished. The poor couple looked outside and saw trumpeters, a detachment of soldiers, and gilded carriages. They were afraid. “Have they come to harm us?” The officer said, “The ruler of all Russia slept here fifteen days ago,” and told them his name.

Anyone who wishes can find this story in Gerostathis, a book the older generation used to read fifty years ago. “Yes,” they said, “it is true. About fifteen days ago, an elderly man came at dusk. We welcomed him in and gave him hospitality.”

But they could hardly believe that this man was the ruler. Does it surprise you that the ruler of all Russia would humble himself enough to visit a cottage dressed in a beggar’s rags? Had he come wearing his crown, the homes of the great, the nobles, and the generals would naturally have opened to him.

But when he came in a beggar’s rags, no one opened the door. Only one kind soul, a Russian soul, opened the door and brought that elderly beggar inside. You marvel at this, my beloved. Yet Christ, too, passes like a beggar from village to village, from house to house, even from palace to palace.

From palace to palace, from court to court, through the streets of the marketplace and through lonely places, everywhere Christ passes by. If He knocks at the door, will you recognize Him? If Christ knocks at your door tonight, will you recognize Him? Yes, the Lord is passing by. And what will He bring? What will He bring you now? The poor man became rich enough to give generously, because one night he welcomed the Tsar of All the Russias into his humble hut.

And how will you be rewarded for welcoming Him? How could I measure that reward? Angels and archangels, give me scales to weigh those precious, priceless gifts! This is no fantasy. It is real.

Angels and archangels, give me scales to weigh the precious gifts Christ bestows! What are they? Only souls that love Christ, souls that know how to pray and read the Scriptures, souls that love their neighbor and stand before the altar, only souls burning with love for Christ can speak of those priceless gifts and of the joy of His companionship. My brothers and sisters, “Behold, I stand at the door and knock. If anyone hears My voice and opens the door, I will come in to him and dine with him, and he with Me.”

Tonight, when you go home, I ask you to consider something. I am afraid, my brothers and sisters. You who have listened for twenty or thirty years, who even chant at the cantor’s stand; you, my dear priest, who approach the Holy Mysteries; I, the preacher who proclaim the Word of God; you women who have visited every church and monastery; and you men, the devout and all the rest of us, let us ask ourselves tonight whether we have left Christ outside our door.

Christ, have we shut Him out of our home while inside are our children, our wife, our wealth, and so many other things, with no place for Christ? Come, brothers and sisters, come! Let us make our home a welcoming place for Him. Come, Bridegroom; come, Christ our Bridegroom, into this age of deceit, this age of corruption, this age of Hell. Come, Christ, even though the windows are cold. Come into our home. Come to our windows. Come to our rulers. Come to our homeland. And when Christ enters our homeland, heaven enters our world.

Amen.

Αγία Τριάς Ελέησον των Κόσμων, Παναγία Δέσποινα, Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Αποστόλου 12, Διδάσκαλοι και Πατέρες της Εκκλησίας, Όσοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθροίσαντες και στεφανοθέντες, πείσατε πρεσβεία του ελεηθήνε και σωθήνετας ψυχάς ημών. Αμήν.

Ας ευχαριστήσουμε, Αιδεσιμότατοι αδελφοί και πατέρες, ευσεβείς ακροαταί, άνδρες και γυναίκες. Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν, ώστε εν το απειρο του αυτού ελέη μας εξήωσε και πάλι η Ιεροκήρυξη ακροατέ να συγκεντρωθούμε επί το αυτό Αυτό εις την αίθουσαν αυτήν, την νέα αυτήν αίθουσαν των κηρυγμάτων, την αίθουσαν αυτήν που δεν την έκτισε το κράτος, το σημερινό κράτος, δεν την έκτισε η επίσημος Εκκλησία, αλλά αυτή τη νέα αίθουσα των κηρυγμάτων την εκτίσατε εσείς.

Την έκτισε ο πόθος σας, ο φλογερός σας πόθος. Δια να αποκτήσει η πρωτεύουσα της πατρίδος μας, μέσα στην καρδιά της πρωτευούσης, να αποκτήσει, λέγω, μια αίθουσα στην οποία να ακούεται ακωλύτως ο Λόγος του Θεού.

Το θέμα μας, ο σημερινός ιεροκήρυξ, ο κήρυξ των ημερών αυτών να ομιλήσει. Γιατί βέβαια δεν μαζευόμαστε εδώ πέρα για να περάσουμε έτσι μια ευχάριστη βραδιά. Έχω ευθύνη και εγώ δι' όσα θα είπω. Αλλά ευθύνη έχετε και εσείς δι' όσα θα ακούσετε.

Αλλήμον ως εμένα εάν δεν κηρύττω την αλήθεια, αν με έχουν θανάτου Αλλοίμονο και σε εσάς, εάν αυτά τα οποία ακούετε δεν τα εκτελέσετε. Θα δώσετε λόγο εν ημέρα Κρίσεως.

Διστάζω για να κηρύξω το Λόγο του Θεού. Δεν γνωρίζω πού θα πέσουν τα Λόγια του Θεού.

Ελπίζω όμως ότι δεν θα πέσουν όλα επάνω σε άγονη γη. Διστάζω ακόμη για ένα λόγο. Τι να προτιμήσω απόψε; Τα κηρύγματα είναι δυο λογιών. Ξέρω καλά ότι εσείς προτιμάτε ένα είδος κηρυγμάτων. Γι' αυτό βρίσκεστε εδώ πέρα.

Το ένα κήρυγμα, το ένα είδος των κηρυγμάτων είναι να πάρουμε κασμά στα χέρια και να γκρεμίζουμε τα σάπια καθεστώτα, να ελέγχουμε τους αμαρτάνοντας ενώπιον πάντων. Το δεύτερο κήρυγμα είναι να πάρουμε μυστρί και να πάρουμε τα λιθάρια και να το βάλουμε το λιθάρι επάνω στο άλλο για να κάνουμε οικοδομή.

Το ένα είδος κηρυγμάτων είναι έλεγχος, ατομικός έλεγχος, προσωπικός έλεγχος. Το δεύτερο είδος των κηρυγμάτων είναι και αυτός έλεγχος, αλλά έλεγχος απρόσωπος. Ποιο από τα είδη των κηρυγμάτων απόψε να προτιμήσουμε;

Το πρωί ήμουν εδώ κοντά στο ναό του Αγίου Νικολάου. Την ώρα ακριβώς του κηρύγματος τα τζάμια της εκκλησίας πήγαν να σπάσουν.

Θα σπάσουν. Έπεφτε χαλάζι. Χαλάζι σαν φουντούκι. Τρομοκρατηθήκαν οι άνθρωποι που ήταν εντός της εκκλησίας. Φοβήθηκαν. Έγινε κάποια ταραχή μέσα στο εκκλησίασμα. Τους είπα: μη φοβάστε το χαλάζι αυτό. Έρχεται ένα άλλο χαλάζι. Χαλάζι που, ο Θεός να φυλάξει, να μην πέσει στις ημέρες μας. Είναι η χάλαζα που είδε ο Ιωάννης της Αποκαλύψεως, είναι η χάλαζα που δεν θα αντέξουμε.

Δεν θα είναι σαν φουντούκι, σαν καρύδι, σαν μήλο, σαν πορτοκάλι. Θα είναι χάλαζα ταλαντιαία, θα πέσει επί της γης.

Ποια άραγε θα είναι αυτή η χάλαζα η ταλαντιαία, η οποία θα πέσει επάνω στον θρόνον του θηρίου;

Δεν θέλω απόψε να σας τρομοκρατήσω με εικόνας Αποκαλύψεως. Άλλωστε το βιβλίο της Αποκαλύψεως δεν έχει μόνο φρικτάς εικόνας. Το τελευταίο από το Ιβλίο της Εινής Διαθήκης αστράφθηκε βροντά και κάνει τον άνθρωπο να σχέται ολόκληρος.

Το ίδιο βιβλίο της Αποκαλύψεως, ενώ από το ένα μέρος αστράφτει, βροντά, από το άλλο μέρος παρουσιάζει το ουράνιον τόξο, το δε ουράνιον τόξο είναι η ελπίς, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, είναι η μέρα της σωτηρίας.

Παρουσιάζεται το ουράνιον τόξο και ήλιος λαμπρός καταυγάζει τον ουρανόν της Αποκαλύψεως. Ας αφήσουμε λοιπόν τας αστραπάς και βροντάς και σεισμούς και σάλπιγγας και φιάλας Αποκαλύψεως. Και ας, και ως αμαρτωλός που είμαι, που φοβούμαι την φοβεράν αυτήν ημέρα, τας φοβεράς αυτάς ημέρας, ας προσπαθήσω απόψε να σας περάσω κάτω από το ουράνιον τόξο.

Ας προσπαθήσω να σας δείξω τον ήλιο τον λαμπρόν της ελπίδος, της πίστεως, της αγάπης και ας προσπαθήσω να κρούσω κι εγώ τας θύρας της ψυχής σας. Ένα ρητό, ένα ρητό και μόνον της Ιεράς Αποκαλύψεως θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω.

Είθε το Πνεύμα το Άγιο να φωτίσει και τον Ιεροκήρυκα, αλλά και εσάς, αγαπητοί μου ακροατές, ώστε να αισθανθούμε το βαθύτερο νόημα το οποίο περικλείει το ρητό της Αποκαλύψεως.

Άλλωστε φτάνει, αγαπητοί μου, το πιστεύω αυτό το πράγμα, φτάνει ένα ρητό να μας σώσει. Δεν χρειάζεται να διαβάσεις πολλούς ψαλμούς, πολλά Ευαγγέλια, πολλά θρησκευτικά βιβλία. Για να έχεις καιρό, διάβαζε Αλλά και ένας στίχος, ένα ρητό, έχει τέτοια δύναμη μέσα, ώστε φτάνει για να σώσει τον άνθρωπο.

Ο Ιερός Χριστός όμως λέγει ότι εάν στην παλάμη, στη χούφτα, σου ρίψει ένας μια σταγόνα μυρωδιά, κολόνια,

Κολόνια. Ή αν μείνει αυτή η σταγόνα όπως είναι, βέβαια θα ευωδιάσει. Αλλά αν όμως αυτή τη σταγόνα του αρώματος την πάρεις στα χέρια και την τρίψεις καλά καλά, τότε θα μυρίσει, θα ευωδιάσει όλο το δωμάτιο. Και εγώ λοιπόν απόψε κρατώ το αλάβαστρο της αμαρτωλής γυναικός, το οποίο έσπασε μπροστά στα πόδια του Χριστού. Κρατώ, λέγω, μύρον του Χριστού, κρατώ τα λόγια

ευχαριστώ.

Και από το μυροδοχείο, από το μύρον αυτό, από το αλάβαστρον αυτό θα προσπαθήσω να σας ρίψω στα παλάμια σας, στις φούχτες σας μέσα, μια σταγόνα από το άρωμα αυτό της Αποκαλύψεως και θα σας παρακαλέσω όχι απλώς να δεχτείτε αυτή τη σταγόνα του Θείου Αρώματος, αλλά όταν βγείτε από εδώ, από την αίθουσα, και πάτε στα σπίτια σας, τη σταγόνα αυτή

Την σταγόνα αυτή του αρώματος να μην την αναμίξετε με άλλας βρωμεράς και ακαθάρτους ύλας, αλλά όπως το βάζετε σε καθαρά δοχεία, κατά παρόμοιον τρόπον τη σταλαγματιά αυτή του Αγίου Πνεύματος να τη βάλετε βαθιά μες στην καρδιά σας και να την κρύψετε. Κατ' επανάληψιν να μελετήσετε το ρητόν αυτό και θέλω να ελπίζω ότι πολλή πνευματική ωφέλεια θα προέλθει στις ψυχές σας.

Το ρητό που θα ερμηνεύσουμε είναι ένα από τα γλυκύτερα ρητά της Καινής Διαθήκης. Είναι εις το κεφάλαιο τρίτο της Αποκαλύψεως, στίχος εικοστός. Λέει, «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού». Ένα ρητό είναι αυτό. Το επαναλαμβάνω.

Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού. Ο λόγος αυτός είναι μία μικρά παραβολή, είναι μία αλληγορία. Όπως υπάρχουν μεγάλες μέσα στα Ευαγγέλια παραβολές, και ο λόγος αυτός είναι μία μικρά παραβολή.

Κάποιος χτυπάει απ' έξω από την πόρτα σας, κάποιος χτυπάει απ' έξω από την πόρτα σας. Ποιος να είναι αυτός που χτυπάει; Ποια είναι αυτή η πόρτα που χτυπάει και ποιος είναι αυτός ο λεϊνός και άφλαιος που ακούει τον χτύπο και δεν σηκώνεται να ανοίξει την πόρτα;

Και η ερώτησις: Ποιος είναι αυτός που χτυπάει; Ιδού έστηκα, ιδού στέκομαι απ' έξω από την πόρτα και χτυπώ. Όλοι απάνω κάτω καταλαβαίνουμε ποιος είναι αυτός που χτυπάει απ' έξω από την πόρτα.

από την πόρτα, αλλά όταν πάτε στο σπίτι σας και θέλετε να δείτε ποιος είναι αυτός που χτυπάει, θα σας παρακαλέσω να ανοίξετε την Παλαιά Διαθήκη και να διαβάσετε ένα βιβλίο μικρό της Παλαιάς Διαθήκης, να διαβάσετε το Άσμα των Ασμάτων, κεφάλαιο 5, και εκεί στο Άσμα των Ασμάτων, όχι όπως το ερμηνεύουν οι θεατρίνοι και οι κινηματογράφοι και το έβαζαν επάνω στα φιλμ, διότι τα πάντα εμπαίζουν στην κοινωνία.

Στην γενεά μας, όταν λέγω το Άσμα των Ασμάτων, μην το δείτε με τα μάτια του κόσμου, αλλά όταν το δείτε με τα μάτια του Αγίου, με τα μάτια τα πνευματικά, τότε θα δείτε ότι κάτω από την γήινη αγάπη, κάτω από την υλική αγάπη, κάτω από τον έρωτα που έχει χιλιοτραγουδήσει η γενεά μας και η γενεά των γενεών, κάτω από τον γήινον αυτόν έρωτα θα είναι κάποιος άλλος έρωτας, έρωτας θεϊκός, Εγώ, έρωτα που σε παίρνει στα φτερά, τα χρυσά φτερά, και σε φέρνει ψηλά, πολύ ψηλά, για να πεις το Αλληλούια.

Στο Άσμα των Ασμάτων εικονίζεται ο Θείος Έρως. Στο Άσμα των Ασμάτων παρουσιάζεται εκεί μια νέα, αγνή νέα, όπως τα κρίνα του αγρού. Μια αγνή νέα της υπαίθρου, η Σουλαμίτης το όνομα. Και αυτή η Σουλαμίτης, η αγνή αυτή κοπέλα που έχει αρραβωνιαστεί με κάποιον εκλεκτόν, που μέσα στις φλέβες του ρέει βασιλικό αίμα, με ένα νέο βασιλικής καταγωγής, αυτή η νέα δεν κοιμάται, ονειροπολεί.

Αυτή η νέα έχει το αυτί της τεντωμένο για να ακούσει πότε θα χτυπήσει η πόρτα. Λαγοκοιμάται. Δεν περιμένει να χτυπήσει η πόρτα. Από τα πατήματα καταλαβαίνει ότι έρχεται ο αγαπητός της. Καταλαβαίνει από μακριά ότι έρχεται ο εκλεκτός της καρδίας της.

Και μόλις αντιληφθεί αυτό, χωρίς ακόμα να χτυπήσει την πόρτα, σπεύδει, τρέχει, ανοίγει την πόρτα, τον δέχεται μέσα στο σπίτι, τον βάζει να καθίσει στο καλύτερο κάθισμα. και θεωρεί την ώρα αυτή ως μια ώρα χαράστια γαλιάσμους.

«Ήκουσα, λέει, φωνήν νυμφίου που κρούει την θύρα», λέγει το Άσμα των Ασμάτων. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση αυτός που χτυπάει δεν είναι ένας εκλεκτός νέος, δεν είναι ένας γόνος βασιλικής οικογενείας, δεν είναι μία ύπαρξη αιθερία, όπως φαντάζονται όσοι έχουν προσβληθεί από τον επίγειον έρωτα. Αυτός που χτυπάει απ' έξω είναι... Ποιος είναι; Όλες οι γλώσσες των ανθρώπων, όλες οι γλώσσες των ρητόρων, τι λέγω, όλες οι γλώσσες των Αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων, όλες οι κιθάραι χρυσές που είναι πάνω στα ουράνια, όλες αυτές οι γλώσσες αν μαζευτούν δεν θα μπορέσουμε, αδελφοί, να ψάλλουμε τον Λόγο του Θεού.

Να ψάλλωμεν των ύμνων και των μεγαλείων, των ανυπέρβητων μεγαλείων, εκείνου ο οποίος ίσταται έξωθεν της θύρας και χτυπάει. Κι αν ακόμα, όπως είπε κάποιος ποιητής, ας αφήσουμε τους ανθρώπους να συνθέτουν άσματα δια των οποίων θα εξαίρεται η επίγειος αγάπη. Εμείς, λέγει, και αν ακόμα η θάλασσα γίνει μελάνη και αν ακόμα τα δέντρα τα κόψουμε και τα κάνουμε μολύβια και αν ακόμα ουρανό.

Ο ουρανός είναι χαρτί, να περιγράψουμε το μεγαλείο εκείνο. Είναι ο αγαπητός των αγαπητών, είναι ο εκλεκτός των εκλεκτών, είναι ο γλυκύς άρτος ζωής, είναι το Α και το Ω, είναι ο Άξιρο Παγκόσμιος, είναι ο Μαγνήτης ο Υπέρτιος, είναι το Κρίνον το Αθάνατον, είναι ο Βασιλεύς των Αγγέλων και Αρχαγγέλων, είναι ο Εσταυρωμένος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αυτώ.

Πώς είναι ο νυμφίος της Εκκλησίας, ωραίος κάλλει υπέρ πάντας υιούς. Ιδού έστηκα επί την θύρα και κρούω, στέκεται απ' έξω από την πόρτα και χτυπά.

Σε αυτό το χωρίο, σε αυτό το ρητό θαυμάζω τέσσερα πράγματα. Το ένα είναι ότι θαυμάζω τη συγκατάβαση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ένας φτωχός εύκολα πηγαίνει στο σπίτι του πλουσίου και ισχυρού και χτυπάει την πόρτα.

Αλλά ένας πλούσιος, ένας δυνατός, δεν πηγαίνει ποτέ στο σπίτι ενός φτωχού για να χτυπήσει. Όμως ο δυνατός των δυνατών συγκαταβαίνει και έρχεται και χτυπάει την πόρτα του ανθρώπου. Θαυμάζω τη συγκατάβασή του, αλλά θαυμάζω ακόμη κάτι άλλο.

Θαυμάζω τον σεβασμόν τον οποίο δείχνει ο Κύριος. Ναι, αγαπητοί, εδώ και ο Θεός δώρα πρίξη. Και έδωσε δώρο πολύτιμο ο Δημιουργός των ανθρώπων και τον κατέστησεν αυτόν κορωνίδα της Δημιουργίας, ολίγον τι κατώτερον του Αγγέλου.

Εκείνο δε το δώρο το ανεκτίμητον που τον άνθρωπο πλησιάζει εις τας αγγελικάς τάξεις, το δώρο το ανεκτίμητο είναι η ελευθερία του ανθρώπου.

Αφαίρεσε την ελευθερία από τον άνθρωπο και ο άνθρωπος έγινε κτήνος, έγινε αγέλη, έγινε κοπάδι. Έγινε συρφετός. Αυτή την ελευθερία που έδωσε ο Θεός, αυτή την ελευθερία τη σέβεται ο Χριστός.

Ιδού έστηκα επί την θύρα και κρούω. Λέγουν οι επαναστάτες: πόρτες που δεν ανοίγουν, τις σπάνε με τις γροθιές, με δυναμίτες. Το σύνθημα των επαναστατών. Μια πόρτα που δεν ανοίγει, λέει, την χτυπάς ευγενικά και απ' έξω στέκεται ένας λαός πονεμένος και μαρτυρικός και ζητάει από τους άρχοντές του τα δίκια του.

Και έχει πολλά δίκια ο λαός αυτός, ο μαρτυρικός και βασανισμένος, όταν ο λαός αυτός στέκεται απ' έξω και χτυπάει τις πόρτες, τις σιδερένιες, και δεν ανοίγουν. Και ο λαός θεωρείται ως μια αγέλη άξια καταφρόνησης.

Τότε πόρτες που δεν ανοίγουν, ανοίγουν με τις γροθιές, ανοίγουν με δυναμίτες. Θα κατηγορήσουμε τον λαό; Δεν θέλω να πω στο θέμα αυτό. Θέλω μόνο να πω ένα άλλο, ότι και αυτοί που ζητούν να σπάσουν τις πόρτες και να καταλάβουν την εξουσία, όταν καταλάβουν την εξουσία, θυμηθείτε το, την ίδια και χειρότερη συμπεριφορά θα δείξουν στο μαρτυρικό μας λαό, γιατί δεν πιστεύουν στο Θεό.

Και ο άνθρωπος που δεν πιστεύει στο Θεό, δεν μπορεί να πονέσει το λαό. Και όταν αυτοί πάλι καταλάβουν, μιλάω έξω από κόμματα, έξω από χρώματα και έξω από... γενικώς μιλώ, όταν πάλι αυτοί καταλάβουν την εξουσία, τότε πάλι άλλοι θα σπάσουν τις σιδερένιες πόρτες για να τους ρίξουν από τους θρόνους και από τις εξουσίες, για να συνεχίζεται ένας φαύλος κύκλος.

Οι επαναστάτες, οι άρχοντες των λαών δεν σέβονται την ελευθερία των ανθρώπων, αλλά ο Κύριος τη σέβεται. Είχε περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο είχε το δικαίωμα ο πλάστης μας, αυτός που μας έπλασε, αυτός που μας εδημιούργησε, αυτός που μας έδωσε τη λευτεριά, είχε το δικαίωμα αυτός περισσότερον από όλους, να μας πιάσει από το αυτί και βιαίως να μας βάλει μέσα στην εκκλησία του.

Δεν το κάνει αυτό. Στέκεται με σταυρωμένα τα χέρια, με το ακάνθινο στέφανο, στέκεται απέξω από την πόρτα του καθενός και λέει: εάν τις ακούσει. Ιδού μπροστά σου έχω τη ζωή και τον θάνατο, την κατάρα και την ευλογία, ιδού μπροστά σου είναι το νερό και η φωτιά.

Σου έβαλα μπροστά σου, λέει, τη φωτιά και το νερό, όπου θέλεις απλώνεις το χέρι σου. Αν απλώσεις το χέρι σου στη φωτιά θα καείς, αν απλώσεις το χέρι σου στο νερό θα δροσιστείς. Διάλεξε και πάρε. Δεν βιάζει, κανένα δεν βιάζει, σέβεται την ελευθερία. Εάν τις ακούσει τη φωνή.

Στο χωρίον αυτό θαυμάζω την άπειρη συγκατάβαση του Κυρίου που χτυπάει την πόρτα ενός φτωχού. Θαυμάζω το σεβασμό που δεικνύει ο Κύριός μας στην ελευθερία εκάστου ανθρώπου. Θαυμάζω όμως και κάτι άλλο: την απροσωποληψία του Κυρίου.

Ακούστε τι λέγει: εάν τις ακούσει, εάν κάποιος ακούσει. Δεν κάνει διάκριση. Δεν κάνει διάκριση. Εάν τις ακούσει, ποιος θα είναι αυτός που θα ακούσει μέσα στους χίλιους, μέσα στους δύο χιλιάδες, μέσα στους δέκα χιλιάδες;

Ποιος είναι αυτός που θα τεντώσει το αυτί του και θα ακούσει την φωνή του Κυρίου; Εάν κάποιος, ποιος κάποιος, μαύρος, λευκός, ερυθρόδερμος, κίτρινος, ποιου χρώματος δεν εξετάζει Δεν τον ενδιαφέρει τον Κύριο το χρώμα με το οποίο παρουσιάζεται ο άνθρωπος. Ποιος είναι αυτός; Είναι βασιλιάς που έχει επάνω στο κεφάλι στέμματα αδαμαντοκόλλητα; Είναι πτωχός ρακένδυτος που κοιμάται επάνω στα χώματα; Είναι πλούσιος; Είναι πτωχός; Είναι άντρας; Είναι γυναίκα; Είναι γέρος ασπρομάλλης; Είναι μικρό παιδί;

Είναι αγράμματος που δεν μπορεί να βάλει την υπογραφή του ή επιστήμων βαθύς; Πέρα από τα γράμματα, πέρα από τους τίτλους, πέρα από τα στέμματα, πέρα από το δράμα τους. Πέρα από όλα τα επίγεια, από όλα τα μπιχλιμπίδια με τα οποία στολίζεται ο άνθρωπος.

Ο Κύριος βλέπει τον άνθρωπο έξω από χρώματα, έξω από κοσμικές συντολογίες, έξω από διακρίσεις. Βλέπει τον άνθρωπο και λέει: εάν τις ακούσει, σε οποιοδήποτε σημείο, σε οποιοδήποτε πλάτος και μήκος του πλανήτου, εάν υπάρχει τις, εάν τις ακούσει, λέει.

Ιδού έστηκα επί την θύρα μου. Θαυμάζω σε αυτό τη συγκατάβαση του Κυρίου, θαυμάζω σε αυτό το χωρίον τον σεβασμό που τρέφει ο Κύριος προς την ελευθερία του ανθρώπου. Θαυμάζω ακόμη το απροσωπόληπτο του Κυρίου, αλλά ακόμα, αδελφοί μου, θαυμάζουμε στο χωρίον αυτό τη μακροθυμία του Κυρίου.

Τη μακροθυμία. Γιατί μακροθυμία; Διότι εμείς αν πάμε απ' έξω από ένα σπίτι και χτυπήσουμε το ηλεκτρικό κουδούνι μια, δύο, τρεις, και καταλάβουμε από κάτι απάνω, καταλάβουμε από φώτα ή από άλλα, καταλάβουμε ότι υπάρχει μέσα ο άλλος και δεν θέλει να μας ανοίξει, φεύγουμε αγανακτισμένοι.

Ενώ ο Κύριός μας εξακολουθεί να χτυπάει, να χτυπάει συνεχώς, να χτυπάει, να μην το θεωρεί ως περιφρόνηση, αλλά με προτιμάει ο Κύριος. Ιδού έστηκα επί την θύρα και κρούω.

Αλλά γεννάται το ερώτημα: πώς κρούει ο Κύριος; Κατά ποιον τρόπον κρούει την πόρτα και ποια είναι η πόρτα; Η πόρτα που χτυπάει ο Κύριος είναι η καρδιά μας. Και πώς χτυπάει; Χτυπάει κατά ποικίλους τρόπους. Το κυριότερο μέσο δια του οποίου χτυπάει την καρδιά του καθενός μας είναι ο Λόγος του Θεού.

Τα λόγια αυτά, τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα του ιεροκήρυκος, ασχέτως ηθικής ποιότητος και ηθικής καταστάσεως, τα λόγια τα οποία βγαίνουν από το στόμα παντός ιεροκήρυκος ερμηνεύοντας την Αγία Γραφή, τα λόγια αυτά φεύγουν από το στόμα και φτάνουν. Πού φτάνουν; Φτάνουν στα αυτιά σας.

Αλλά δεν πρέπει να μείνουν στα αυτιά τα εξωτερικά. Πρέπει τα λόγια αυτά, όπως ο σπόρος δεν πρέπει να φτάσει στη γη, αν φτάσει μόνο πάνω στην επιφάνεια της γης, έρχονται τα πουλιά και τον παίρνουνε, αλλά ο σπόρος πρέπει να προχωρήσει βαθύτερα μέσα στο χώμα της γης, έτσι ακριβώς και τα λόγια αυτά που ακούμε, δεν πρέπει να φτάσουν μόνο μέσα στα εξωτερικά αυτιά. Πρέπει να προχωρήσουν περισσότερο, να φτάσουν μέσα στην μυστικήν ακοήν, μέσα στα μυστικά αυτιά της ψυχής.

Και τότε μέσα στα μυστικά αυτιά της ψυχής συντελείται το θαύμα της δημιουργίας, της αναγεννήσεως του ανθρώπου. Έχει μεγάλη σημασία, αγαπητοί μου, ότι πρέπει το αυτί του ανθρώπου να δώσει μεγάλη προσοχή στα λόγια του Κυρίου.

Δίνουμε προσοχή. Έχετε ακούσει, έχετε δει. Αν καμιά φορά υποθέσουμε ότι απόψε ακούσετε ότι διαδόθηκε, ότι στη μία η ώρα το ραδιόφωνο, στις δύο η ώρα το ραδιόφωνο θα μεταδώσει, θα παρουσιαστεί στο ραδιόφωνο στη μία η ώρα ο βασιλιάς και θα μιλήσει στο λαό και ότι θα πει κάτι, κάποια είδηση, σπουδαία είδηση, τότε θα δεις ότι όλοι δεν θα κοιμηθούν.

Αλλά μέχρι τη μία η ώρα θα καθίσουν, θα κολλήσουν τα αυτιά τους στα ραδιόφωνα για να προσέξουν τι θα πει στη μία η ώρα ο βασιλιάς ή κάποιο άλλο επίσημο πρόσωπο. Όση λοιπόν προσοχή δίνουμε, όπως κολλούνε τα αυτιά τους οι άνθρωποι στο ράδιο για να ακούσουν τον Α ή το Β μεγάλο και ισχυρό, έτσι πρέπει να έχεις κολλημένο το αυτί σου στο Λόγο του Θεού.

Πρόσεχε, οὐρανέ, καὶ λαλήσω, καὶ ἀκουέτω γῆ ῥήματα ἐκ στόματός μου. Πρέπει να δώσεις προσοχή, πόση προσοχή. Όταν φύγετε από εδώ, θα σας παρακαλέσω να πάτε. Γιατί δεν είναι εκεί μόνον, εδώ δεν μπορούμε σε μια ώρα να εξηγήσουμε όλη την Αγία Γραφή.

Αλλά όπως το πρόβατο, το πρόβατο πάει στο λιβάδι και τρώει βιαστικά, βιαστικά το χόρτο και όταν επιστρέψει στο μαντρί του, το αναμασάει την τροφή του, το αναμασάει την τροφή του, έτσι και εσείς εδώ στο λιβάδι αυτό που είστε σαν πρόβατα λογικά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, θα πάρετε την τροφή σας αυτή και όταν πάτε στο σπίτι σας τα λόγια αυτά να τα αναμασήσετε πνευματικώς για να γίνουν τροφή πνευματική και να ανοίξετε την Αγία Γραφή και να σας δοθεί η αφορμή να μελετήσετε βαθύτερο την Αγία Γραφή.

Ανοίξτε, σας είπα προηγουμένως, να ανοίξετε το Άσμα των Ασμάτων. Τώρα σας βάλω μια άλλη άσκηση. Όπως ο δάσκαλος βάζει μια άσκηση στα παιδιά να λύσουν ένα πρόβλημα στο σπίτι, έτσι και εγώ θα σας βάλω μια άσκηση και σας συνιστώ να διαβάσετε Από την Παλαιάνδρια Δίκη Το Νεεμία Ίσως για πρώτη φορά τη νέα διαβάζουν το Νεεμία.

Διαβάστε το Νεεμία. Εκεί τι γίνεται; Ότι ο Νεεμίας ήτο ένας έξοχος ανήρ, πατριώτης των Ιουδαίων. Έζησε στα πεντακόσια προ Χριστού. Αυτός το υπέφερε. Ήρθε αυτός από την Βαβυλώνα, από την Περσία εκεί, και είχε ο λαός αυτός να ακούσει λόγο Θεού για πόσα χρόνια;

Είχε περίπου στην εποχή του Νεεμία να ακούσει ο λαός αυτός, για φανταστείτε, για φανταστείτε, πόσα χρόνια είχε να ακούσει ο λαός αυτός, 50 χρόνια είχε να ακούσει ο λαός Λόγο Θεού. Εσάλπισαν οι σάλπιγγες και μαζέψαν το λαό στα Ιεροσόλυμα για να ακούσει το Λόγο του Θεού, ύστερα από 50 χρόνια σιωπής άκρας που δεν υπήρχε προφήτης, ούτε κήρυκας, ούτε άλλος τις να ερμηνεύσει τον Λόγο του Θεού.

Και μαζεύτηκαν οι άντρες και μαζεύτηκαν οι γυναίκες και μαζεύτηκε ο λαός ολόκληρος. Και ανέβη ο Νεεμίας και ανέγνωσε από πρωία, από πρωί μέχρι δύσεως του ηλίου, ανέγνωσε και τον Μωυσή, ανέγνωσε και τον νόμον του Θεού.

Και τα μάτια βούρκωσαν και οι καρδιές χτυπούσαν. Και όλοι τους δοξολογούσαν τον Θεό γιατί άκουγαν την ημέρα εκείνη τον νόμο του Κυρίου. Και όταν πλέον ο ήλιος εβασίλευσε και έριψε τις τελευταίες ακτήρες στην Ιωάννη Πόνιν Ιεροσόλυμα, και όταν εφωτίστηκε ο Ιορδάνης ποταμός για τελευταία φορά από το φως του ηλίου, όταν πλέον έδισε ημέρα είπαν Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη, αυτή η μέρα είναι αγία ημέρα, γιατί μας αξίωσε ο Κύριος ύστερα από 50 χρόνια να ακούσουμε τον νόμο του Θεού.

Ω χριστιανοί μου, που σας αξιώνει ο Θεός Να ακούετε καθεκά στην Κυριακή το Λόγο του Θεού. Για σκεφτείτε, υπάρχουν χώρες που δεν τολμά να ανεβεί στον άμβωνα και να κηρύξει τον Λόγο του Θεού. Υπάρχουν χριστιανοί μάρτυρες και ήρωες οι οποίοι δεν ακούν τον Λόγο του Θεού.

Δεν επιτρέπεται να ακουστεί ο Λόγος του Θεού. Φοβούμαι, αδέρφια μου, ότι θα έρθει η μέρα κατά την οποία και οι άνθρωποι αυτοί δεν θα ακούν Λόγο του Θεού. Θεού, θα περνούν χρόνια και χρόνια, και λιμόν, θα στείλω λιμόν του ακούσαι Λόγον Κυρίου.

Ύστερα από 50 χρόνια αξιώθηκε ο λαός των Ιουδαίων να ακούσει Λόγον Θεού. Και λέει η Γραφή, το οὖς λέει, τα αυτιά τους, τα μικρά παιδιά, τα είχαν τεντωμένα, οι γυναίκες τα είχαν τεντωμένα τα αυτιά τους, να μην τους φύγει ούτε μια λέξη από τον Λόγο του Θεού, προς τους αυτών, ή των προσκεκουλημένων, ή στον νόμο του Κυρίου.

Αυτή η μέρα λέει η Αγία.

Θέλετε να δείτε με τι προσοχή πρέπει να ακούετε τον Λόγο του Θεού; εάν τις ακούσετε. Ποια προσοχή; Όπως όταν πας στην εκκλησία να κοινωνήσεις, ανοίγεις το στόμα σου και προσέχει ο παπάς, και προσέχει ο χριστιανός να μην πέσει χάμω στη γη το τίμιο αίμα του Χριστού μας, γιατί είναι αμαρτία μεγάλη, γιατί πρέπει να σκύψει ο παπάς και να γλείψει κάτω το έδαφος της γης. Όπως λοιπόν πρέπει να προσέχεις για να ανοίξεις το στόμα σου, να δεχθείς μέσα τον μαργαρίτη τον θείον, εάν πιστεύεις.

Έτσι ακριβώς όπως όταν γίνεται μετάληψη, την ώρα αυτή που κηρύττει ο κήρυκας, κρατούμε κοχλιάριον. Κρατούμε τον Λόγο του Θεού, μεταδίδομεν άρτον ζωής, και πρέπει όλοι σας να προσέξετε. Να μη φύγει ούτε ένα ψιχίο από την τράπεζα του Θεού Λόγου.

Προσοχή στον Λόγο του Θεού, εάν τις ακούσει. Ξέρετε πια πως το πρέπει να προσέχομαι, πως το πρέπει να προσέχομαι

Προ τριών ημερών, την Πέμπτη την περασμένη, εορτάσαμε τη μνήμη του Αγίου Αντωνίου. Ο Άγιος Αντώνιος ήταν αγράμματος, δεν ήξερε ανάγνωση. Γραφή δεν ήξερε. Ήταν αγράμματος. Πώς εσώθηκε; Με τον λόγο του Θεού.

Δεκαεπτά χρονών παιδί ήταν όταν επήγε στην εκκλησία και μόλις μπήκε μέσα στην εκκλησία, πέρασε το κατώφλι της εκκλησίας και μπήκε μέσα στην εκκλησία αυτή, άκουσε τον ιερέα, ο οποίος την ώρα εκείνη διάβαζε και ερμήνευε το Ευαγγέλιο.

Και έλεγε το Ευαγγέλιο που ερμηνεύε, πόλεις όσο τα υπάρχοντα και δοσποχής σου. Δεν είπε ο Αντώνιος, ο Μέγας Αντώνιος, την ώρα εκείνη: «Τα λόγια αυτά είναι για τους άλλους». Δεν είπε αυτό που λέμε οι πολλοί όταν είναι κήρυγμα ελεγκτικό και βγουν έξω ο κόσμος και είναι εκφράω από το κήρυγμα του κηρύγματος.

Όταν βγουν έξω από την εκκλησία λένε τότε: «Καλά του τα είπε». Δεν είναι «καλά μας τα είπε»· για τους άλλους, για τον εαυτό που ήταν έξω αυτή.

...έξω αυτή, κανέναν του τα είπε, για τον εαυτό που σαφτινιάγει, αυτή είναι η Φαρισαία, η νεότερη, ενώ ο ιεροκήρυκας δεν ομιλεί μόνο για τους άλλους και ευχαριστούν...

Ευχαριστούμεθα εμείς όταν λέγει βασιλείς και πρωθυπουργούς και αρχιεπισκόπους και αυτούς, και μαζεύονται να ακούσουν το σφοδρό κατηγορητήριο, αλλά δεν θέλουν να ακούσουν το κατηγορώ το οποίο απευθύνει ο ιεροκήρυκας εναντίον πάσης, εναντίον πάσης αμαρτωλής ψυχής.

Ευχαριστούνται εις το κήρυγμα όταν το κήρυγμα είναι προσωπικό και λέει εκεί μεγάλους και υψηλούς, αλλά όταν το κήρυγμα απευθύνεται και λέει εκεί μέσα τα βάθη της ανθρωπίνης, σαν ποιότητας, τότε δεν αισθάνονται εκείνο που πρέπει να αισθάνονται.

Δεν είπε λοιπόν ο Μέγας Αντώνιος: «Αυτά τα λέει για τους άλλους». Όχι! «Αυτά είναι για μένα», του λέει. «Είναι δικό μου φάρμακο». Και βγήκε έξω και τότε έλαβε τη μεγάλη απόφαση, την ηρωική απόφαση, ο ήρωας της Ερήμου να διαθέσει ολόκληρη την περιουσία του, μια τεράστια περιουσία την οποία είχε, υπέρ των πτωχών και να ζήσει αυτός πτωχός ερημίτης μέσα εις τα βάθη της Ερήμου.

Προσοχή λοιπόν στον Λόγο του Θεού, προσοχή όπως προσέχαν, όπως όση προσοχή έδιδαν οι Ιουδαίοι όταν ο Νεεμίας εδιάβαζε τον Νόμον. Λοιπόν, όπως επρόσεχε ο Μέγας Αντώνιος, εάν τις ακούσει τον Λόγο του Θεού.

Κάποιοι μου πείτε, υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν να ακούσουν τον Λόγο του Θεού. Υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν να ακούσουν τον Λόγο του Θεού. Είναι σαν τους Ιουδαίους. Ποιος άλλος το μιλούσε ωραότερα από τον Κύριο Νημόνης του Χριστώ, ούτε μπορεί να φανταστεί κανείς την έβολη.

Εξεκρέματο, λέει, σαν το μελίσσι που κρεμιέται από το λουλούδι. Είδατε μελίσσι το καλοκαίρι πώς κρεμιέται η μέλισσα από το λουλούδι; Είδατε ποτέ το μικρό παιδί, το νήπιο, το βρέφος πώς κρεμιέται από τον μαστό της μάνας και ρουφάει το γάλα; Έτσι ακριβώς σαν βρέφη, σαν μέλισσα, εξεκρέματο εκ των χειλέων του Ναζωραίου, ή και αυτούς πάντας ώστε εκθαμβείστε.

Και όμως υπήρχαν πολλοί οι οποίοι δεν είχαν καμία διάθεση να τον ακούσουν, όπως κι άλλοι πάλι. Όταν ομιλούσε ο Στέφανος ο Πρωτομάρτυς, τι λέγουν; Όταν προχώρησε στον έλεγχο ο Στέφανος ο Πρωτομάρτυρας.

Και τους είπε ότι εσείς όλοι είστε οι φονείς του Δικαίου, όταν, λέγω, έφτασε στον έλεγχο. Και τους απεκάλυψε ότι αυτοί έχουν βάψει τα χέρια τους μες στο αίμα του Αρνίου του αμώμου. Αυτό, όταν τους απεκάλεσε φονείς και σταυρωτάς του Κυρίου, τότε, λέγει, αυτοί τι κάνανε; Αρκετά, αρκετά, λέει, έφραξαν, βάλαν τα δάχτυλά τους εδώ, στα αυτιά τους, και σαν φίδια φαρμακερά, σαν σκυλιά λυσσασμένα, έπεσαν επάνω και τον εφόνευσαν.

Έχει λοιπόν και σήμερα. Παραχθές ήκουσα κάπου, έμαθα κάπου, ότι σε κάποιο σπίτι του Κολωνακίου έβαλαν το ραδιόφωνο και τα άκουν όλα, διότι έχουμε ένα από τα βρωμαρότερα ραδιόφωνα του κόσμου. Όταν λοιπόν το ραδιόφωνο έλεγε όλα, τα άκουαν όλα, όλα τα κόπρια τα οποία σκορπίζει σε όλη την Ελλάδα το ραδιόφωνο.

Αλλά όταν έφτασε το ραδιόφωνο και μετέδιδε, δεν ομιλώ εγώ στο ραδιόφωνο ώστε να νομισθεί η προσβολή μου, αλλά θεωρώ προσβολήν του Λόγου του Θεού κάθε προσβολήν εναντίον κηρύγματος, όταν το ραδιόφωνο μετέδιδε ομιλία από τη Μητρόπολη, τότε έκλεισαν αμέσως. Έκλεισαν τώρα τα αυτιά. Δεν ήθελαν να ακούσουν, το γύρισαν το πέντε. Δεν θέλουν να ακούσουν. Δεν θέλουν να ακούσουν.

Υπάρχουν αυτοί, υπάρχουν αυτοί οι οποίοι στην καρδιά μας έχουν αυτιά, αυτιά να ακούσουν ώρες ολόκληρες, τι να ακούσουν; Να ακούσουν γέροντας, να ακούσουν αισχρά διηγήματα, έχουν αυτιά για να ακούσουν συναυλίες, έχουν αυτιά για να ακούσουν ό,τι αισχρόν και ανήθικον υπάρχει στον κόσμο, έχουν αυτιά για να πάνε στη Βουλή να ακούσουν τους ρήτορας της Βουλής, έχουν αυτιά για να ακούσουν τα πάντα, δεν έχουν όμως αυτιά για να ακούσουν τον Λόγο.

Λόγος του Θεού. Αλλά και δι' αυτούς οι οποίοι δεν έχουν αυτιά να ακούσουν τον Λόγο του Θεού, και δι' αυτούς μη απελπίζεσθε. Παρηγοριά μας, εμένα τουλάχιστον παρηγοριά μεγάλη, είναι τα λόγια του προφήτου Ησαΐου. Είναι μια προφητεία του Ησαΐου η οποία λέει, τι λέει η προφητεία του Ησαΐου; Λέει, και ώτα κωφών ανοίξονται, λέει, και κωφοί ακούσουσι, λέει, θα ανοίξουν τα αυτιά των κωφών.

Ανοίξουν οι κωφοί, μάλιστα. Πώς; Μου έλεγαν κάποιος ότι στη Μικρά Ασία, που έγινε η μεγάλη καταστροφή, όταν ακούστηκε ότι τα στρατεύματά μας διαλύθησαν και ήρθε πανικός και κατέβηκαν και προχώρησαν σε ένα χωριό οι Τσέτες και πήγε η σφαγή.

Ο τρόμος, η φήμη αυτή ότι έρχονται οι εχθροί ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ένας κωφός σε ένα χωριό απέξω από τη Σμύρνη, που είχε 20 χρόνια να ακούσει, άνοιξαν τα αυτιά του από τον τρόμο και τον φόβο και άκουσε.

Ω αυτιά, αυτιά που σας έδωσε ο πλάστης για να ακούσετε τον Λόγο του Θεού. Έρχεται, έρχεται η οργή του Κυρίου. Και τότε, αυτιά, αυτιά που δεν ακούτε, αυτιά που τα εφράξατε με βουλοκέρι. Αυτοί που δεν θέλετε να ακούσετε τον λόγο του, αυτοί που περιφρονήσατε την Εκκλησία του Χριστού.

Κωφοί ακούσονται, θα ανοίξουν αυτιά, θα τα ανοίξει, όχι πλέον ο Λόγος του Θεού. Θα τα ανοίξει η οργή του Κυρίου η μεγάλη, η οποία έρχεται ως ταλαντιαία χάλαζα, η οποία θα πέσει επάνω στη γη.

Αυτός που έχει αυτιά, αυτός που έχει αυτιά. Κοιμούνται κάτω από το δέντρο μιας βελανιδιάς δύο άνθρωποι. Ο ένας είναι κωφός και ο άλλος δεν είναι κωφός. Ο ένας που δεν είναι κωφός ακούει ακόμα και το φύλλο που πέφτει.

Πέφτουν τα φύλλα και ακούει ακόμα τον θρουν, ακούει ακόμα τον ήχο που κάνει κάθε φύλλο που πέφτει. Ο άλλος όμως που δεν ακούει, όχι φύλλα να πέσουν, να πέφτουν από το βουνό, δεν τα ακούει, δεν τα αισθάνεται.

Στο κωφού τη βρουν την πόρτα όσο θέλεις βρουν τα. Αλλά θα έρθει όμως τώρα, που τα γεγονότα θα είναι επί αυτά, ώστε πολλοί κωφοί θα ακούσουν. Μάλιστα, μην απελπίζεσαι λοιπόν, γυναίκα, εσύ που έχεις άντρα και χίλιες φορές τον παρεκάλεσες να πάει στην Εκκλησία, και εσύ, άντρα, που έχεις γυναίκα μοντέρνα και δεν πιστεύει στον Χριστό, και εσείς παιδιά που είστε γονείς Θεού τους και εσείς πατέρες που είστε παιδιά Μην βρεθείτε, ο λόγος του Θεού είναι σεισμός, σεισμός που θα σείσει την γη, όπως το δέχεστε, ο Ναζωραίος θα νικήσει. Όχι μικρές σάλπιγγες, όχι μικρά στόματα, μεγάλες σάλπιγγες, μεγάλοι άνδρες, μεγάλοι προφήτες θα σαλπίσουν επάνω στην γη και η γη θα σειστεί. Όταν θα λέγω θα σειστεί, θα σειστούν καρδιές απίστων και θα πέσουν χάμω και θα προσκυνήσουν και θα πούνε: Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, η δόξα Αν

Είχε έρθει η αγία αυτή η μέρα. Μόνον ένα: μη απελπίζεσθε, να ξυπνήσουν και αυτοί ακόμα.

Βλέπεις εκείνον, όταν έχει τις τσέπες του γεμάτες λίρες, όταν έχει την ευχέρεια, όταν μπορεί και πηγαίνει στο ράφτη, ενώ εσύ πηγαίνεις μια φορά το χρόνο ή τρεις φορές το χρόνο ή τέσσερις φορές το χρόνο ή πηγαίνεις ελάχιστα επειδή δεν πηγαίνεις το...

Ο άλλος έχει την ευχέρεια να πηγαίνει τακτικά. Και όταν η κυρία αυτή έχει τόσες και τόσες ενδυμασίες, όταν λοιπόν αυτός έχει, είναι οι τσέπες του γεμάτες, Δεν σκέφτει τον Θεό Αλλά όταν όμως η τσέπη του αδειάσει, όταν χρεοκοπήσει το εμπόριό του, Όταν το χρηματιστήριο κατραγγελώνει οι λύρες και οι μετοχές και τα πάντα, όταν τα στηρίγματα πέφτουν το ένα κατόπιν του άλλου, όταν προπαντός η γυναίκα που αγάπησες, η γυναίκα που την έκανες άγγελο, σε εγκαταλείψει και ακολουθήσει, πόρνη και παλλακίδα, έναν άγριο, θλίψεις μεγάλη Όταν αντιθέτως ο άντρας που αγαπήσατε εσείς και τον κάνατε Θεό σας εγκαταλείψει και ακολουθήσει μια πόρνη και μια παλλακίδα,

όταν τα παιδιά που γίνατε θυσία, θυσία γινήκατε και κολλάθε την ψυχή σας και καταναθρέψετε τα παιδιά αυτά στήσουν μπαϊράκι και δεν αναγνωρίζουν πλέον τον πατέρα ή τη μητέρα. Ακόμα χειρότερα, μια μέρα πέσετε πάνω στο κρεβάτι και ο Χάρος με τα μαύρα φτερά του σαν κοράκι έρθει μέσα στο σπίτι σου και όταν τα καρφιά του φερέτρου προετοιμάζονται και χτυπάνε και μυριά κοράκια ακούονται μέσα στο σπίτι.

Ω εγωιστά, ω υπερήφανε άνθρωπε, τότε σιγά σιγά τα αυτιά καθαρίζουνε, καθαρίζουν τα αυτιά και μέσα στα αυτιά ακούεται η φωνή του Κυρίου. Το λέγει ο Προφήτης Ησαΐας: «καὶ ἡ παιδεία κυρίου ἀνοίγει μου τὰ ὦτα ἐγὼ δὲ οὐκ ἀπειθῶ οὐδὲ ἀντιλέγω». Η παιδεία Κυρίου, λέει, οι θλίψεις με κάνουν να ανοίξω τα αυτιά μου και να ακούσω τα λόγια του Κυρίου.

Κρούει λοιπόν ο Κύριος, κρούει άλλοτε μεν, κρούει άλλοτε διά των θλίψεων και γεγονότων τα οποία επιτρέπει διά της σωτηρίας ενός εκάστου εξ ημών. Και ιδού η ψυχή που δεν είχε διάθεση να ακούσει τον Λόγο του Θεού.

Βλέπεις τώρα αυτή η ψυχή σηκώνεται από το κρεβάτι του ύπνου, ξυπνάει και τρέχει στην πόρτα Να ανοίξει, να μπει μέσα ο Κύριος η μόνη τους Χριστός Αλλά προσέξτε, και την ώρα ακόμη την τελευταία αυτή, το πονηρό πνεύμα δεν αφήνει να ανοίξει την πόρτα. «Στάσου», του λέει.

«Γιατί σπεύδεις; Γιατί πας να ανοίξεις την πόρτα; Τι κάνεις; Το σκέφτηκες; Θα βάλεις μες στο σπίτι σου τον Ιησούν τον Ναζωραίο; Το σκέφτηκες που αυτός είναι επαναστάτης;»

Αν γνωρίζετε, πέστε μου, μεγαλύτερος επαναστάτης στον κόσμο δεν γεννήθηκε από τον Χριστό. Αναποδογύρισε το σύμπαν ολόκληρο, την ύπαρξή μας ολόκληρη. Αυτό θα βάλεις, να πει ο σατανάς, το σκέφτηκες; Θα βάλεις τον γυμνό Ναζωραίο, τον εσταυρωμένο Ναζωραίο που δεν είχε τίποτα, το σκέφτηκες, ψυχή;

Ότι θα δώσει τα κλειδιά; Σε ποιον θα δώσει τα κλειδιά; Στον Χριστό τον Ναζωραίο, στον Ιησού τον Ναζωραίο, θα μπει μέσα ο Ιησούς ο Ναζωραίος στην καρδιά σου. Μα το Ευαγγέλιο, ό,τι σου λέει, το σκέφτηκες; Το Ευαγγέλιο είναι τρομερό, θα σε απαγορεύσει.

Μόλις μπει, μόλις πάρει τα κλειδιά, μόλις ο Χριστός γίνει βασιλιάς της καρδιάς σου, θα βγάλει τα διατάγματά του. Ένα, δύο, τρία, θα σε απαγορεύσει.

Είσαι διατεθειμένος να κόψεις κάθε δεσμό με την αμαρτία; Να σκέφτεσαι αυτά. Διστάζει η ψυχή. Άφησε να περάσει αυτός ο χρόνος, διασκέδασε με τους φίλους σου, γλέντησε τη ζωή, ας τελειώσει αυτή η υπόθεση που έχεις.

Και όταν τελειώσει αυτή η υπόθεση, όταν τελειώσει το δικαστήριο, τότε σκέφτεσαι ηρέμως για να ανοίξεις την πόρτα στον Χριστό. Και λέγεις στους νέους, χρόνια πολλά απίστευσε, όταν ασπρίσουν τα μαλλιά σου και γίνεις γέρος, τότε άνοιξε στον Χριστό.

Ψυχή, μη ακούσεις τι λέει και ο Διάβολος, κλείσε τα αυτιά σου στους ψιθύρους του Διαβόλου και τρέξε στην πόρτα, τρέξε στην πόρτα να ανοίξεις στον Χριστό.

Τον Χριστό, να μπει μέσα ο Χριστός, να βασιλεύσει ο Χριστός, να βουλευτείς μπροστά στον Χριστό και να πεις: «Χαίρε, ω βασιλεύ μου».

Ευχή, Είσαι Ιούδας είσαι; Αν είσαι Ιούδας, δεν θα ανοίξεις την πόρτα στον Χριστό, θα τον διώξεις τον Χριστό, γιατί δεν έχει καμιά σχέση με τα αργύρια. Τι είσαι εσύ; Είσαι Ιούδας; Είσαι άνθρωπος του εμπορίου Μπεδαχτάς, ήκη, κατήτησες, σάρκα και τίποτα περισσότερο. Τι να κερδίσεις, τι να κερδίσεις;

Ω, για να ανοίξεις την καρδιά σου και μπει μέσα στην καρδιά σου ο Χριστός και βασιλεύσει ο Χριστός. Δεν μπορώ, αδέρφια μου, να περιγράψω τα ανέκφραστα αγαθά τα οποία θα απολαύσεις ανοίγοντας την καρδιά σου στον Χριστό.

Θα ομιλήσω, θα τελειώσω την ομιλία με ένα παράδειγμα για να σας παρουσιάσω ποια αγαθά θα απολαύσεις, αδερφέ μου. Λοιπόν, εάν νικήσεις τον διάβολο και ανοίξεις την πόρτα και πεις: «Χριστέ, έλα, Χριστέ, έλα στην ψυχή μου».

Προ διακόσια χρόνια, στην αχανή έκταση της Ρωσίας, πάνω στη χιονισμένη επιφάνειά της,

περπατούσε ένας ζητιάνος, ένα γεροντάκι. Κουρασμένο ήταν, άρχισε να βραδιάζει, χτύπησε, είδε φως και επλησίασε την καλύβα και άφησε φωνές και με μεγάλη ευγένεια ευτύπησε το πράθρο της Καλύβης.

Βγήκε έξω ο άνθρωπος που κατοικούσε στην καλύβη και του λέει ο επαίτης, το γεροντάκι εκείνο: Σας παρακαλώ, βράδιασε, δεν έχω μέρος να μείνω. Μπορώ απόψε να μείνω στην καλύβη, στο σπίτι σας; ευχαρίστουτο λέει η κυρία μου.

Του άνοιξε, μπήκε μέσα, τον έβαλε να καθίσει, του έστρωσε τραπέζι και εκείνος, συγκινημένος, με δάκρυα στα μάτια, είπε στο ζευγάρι το αγαπημένο, είπε: Πόσο ευγενείς είστε! Πέρασα σήμερα πολλά σπίτια, χτύπησα σπίτια μεγάλα και κανένας δεν με δέχτηκε. Δεν περίμενα ποτέ να δω μια τέτοια φιλοξενία με τέτοια ευγενική καρδιά.

Σας ευχαριστώ πολύ και μόνο διότι μου ανοίξατε, μου γεμίζετε την καρδιά μου από χαρά.

Τον περιποιηθήκαν, του έστρωσαν και κοιμήθηκε, και το πρωί πρωί σηκώθηκε ο άγνωστος αυτός, επαίτης, και έφυγε. Πέρασε περίπου ένας μήνας. Ύστερα από ένα μήνα, απ' έξω από την καλύβη ακούσανε σάλπιγγες, ακουστήκανε σάλπιγγες ανακτορικές.

Απέξω από την καλύβη φτάσανε αμάξια χρυσοστόλιστα, τσαρικά, της εποχής εκείνης.

Κατέβηκε κάτω ο αξιωματικός, προσπαθούσε να αναγνωρίσει το μέρος και λέει, ρωτάει εκεί κοντά: Εδώ κάπου σε μια καλύβα κοιμήθηκε ο βασιλεύς, ο Τσάρος.

Λάθος κάνεις, του λένε. Ψάχνοντας, ψάχνοντας, είχε όμως σχέδιο, είχε πάρει σημείωση. Εδώ, λέγει, κοιμήθηκε ο βασιλεύς πασών των Ρωσιών. Παραξενεύτηκαν, μπήκανε μέσα στο σπίτι, ξαφνιστήκανε. Οι πτωχοί αυτοί άνθρωποι βλέπουνε από έξω σαλπιγκτάς, απόσπασμα στρατιωτικών, βλέπουνε αμάξια, αμάξια χρυσοστόλιστα της εποχής εκείνης, φοβήθηκαν. Έχει που στο να μας κάνουν κάτι κακό; Λέγει: Εδώ εκοιμήθηκε προ δεκαπέντε ημερών ο βασιλεύς πασών των Ρωσιών. Τους ανέφερε το όνομά του.

Όσοι θέλουν ας το δουν αυτό σε κάποιο ανάγνωσμα που το διαβάζανε 50 χρόνια η παλαιά γενιά, ο Γεροστάθης, εκεί μέσα είναι. Λοιπόν, ναι, λέει, είναι αλήθεια ότι προ 15 ημερών ήρθε ένα γεροντάκι κατά βραδινά και τον βάλαμε μέσα και τον φιλοξενήσαμε.

Αλλά δεν πιστεύομαι να αναφουσίσω, αυτός είναι ο βασιλεύος Σας κάνει εντύπωση ότι ένας βασιλέας πασών των Ρωσιών κατέβηκε μέχρι το σημείο να πάει σε μια καλύβα με ράκη επαίτου. Διότι αν πήγαινε με τα στέμματά του, όποια σπίτια μεγιστάνων, όποια σπίτια αρχόντων, όποια σπίτια στρατηγών θα άνοιγαν φυσικά.

Αλλά όταν πήγε με τα ράκη του ζητιάνου, δεν του άνοιξε κανείς την πόρτα. Μόνο μια ευγενική ψυχή, ρωσική ψυχή, βρέθηκε εκεί να ανοίξει την πόρτα, να βάλει το γεροντάκι μέσα, τον επαίτη εκείνον. Θαυμάζετε και απορείτε, αλλά αγαπητοί μου, έτσι σαν επαίτης, σαν ζητιάνος περνάει από χωριό σε χωριό, από σπίτι σε σπίτι, από παλάτια σε παλάτια.

Από παλάτια, από δικαστήρια σε δικαστήρια, μέσα στους δρόμους της αγοράς και στις ερημιές, στα παλάτια, παντού περνάει, περνάει, διαβαίνει ο Χριστός. Αν χτυπήσει την πόρτα, θα τον γνωρίσετε; Αν σας χτυπήσει απόψε την πόρτα ο Χριστός, θα τον γνωρίσετε; Ναι, περνάει ο Κύριος. Και τι θα φέρει; Τι τώρα θα φέρει; Ο φτωχός εγενήθη πλουσιοπάροχος, διότι μια νύχτα φιλοξένησε στην καλύβη του τον βασιλέα πασών των Ρωσιών.

Αλλά εσύ πώς θα αμειφθείς; Ποια αμοιβή του; Δεν έχω ζυγαριά. Δώστε μου, άγγελοι και αρχάγγελοι, δώστε μου, άγγελοι και αρχάγγελοι, ζυγαριά να μετρήσω τα πολύτιμα δώρα, τα ανεκτίμητα δώρα. Δεν είναι φαντασία, όχι, δεν είναι φαντασία, είναι πραγματικότητα.

Δώστε μου Αγία και Αρχάγγελη Ζυγαριά να μετρήσω τα πουλίτιμα δώρα τα οποία πάνω στις ζυγαριά δίνει ο Χριστό. Ποια είναι αυτά; Ποια είναι αυτά; Μόνο ψυχές που αγαπούν τον Χριστό, μόνο ψυχές που ξέρουν να προσεύχονται, μόνο ψυχές που ξέρουν να διαβάζουν τη Γραφή, μόνο ψυχές που ξέρουν να λέγουν τον πλησίον, μόνο ψυχές που παραστέκουν μπροστά στο θυσιαστήριο, μόνο ψυχές που ηγάπησαν ό,τι φλόγα τον Χριστό, Μόνον αυτές μπορούν να πούν, γεια σας θα κοίτατε ότι Χριστός ο Κύριος είναι τα αγαθά ανεκτήμητα, είναι συντροφτά του Χριστού Αδερφοί μου, ιδου εστηκα επι την θυραν και κρουω· εαν τις ακουση της φωνης μου και ανοιξη την θυραν, και εισελευσομαι προς αυτον και δειπνησω μετ αυτου και αυτος μετ εμου.

Θα σας καλέσω απόψε όταν πάτε στο σπίτι σας. Φοβάμαι, αδέρφια μου, φοβάμαι. Εσύ που ακούς 20 και 30 χρόνια και είσαι και ψάλτης και ανεβαίνεις στο ψαλτήριο, εσύ παπά μου που πλησιάζεις τα Άγια Μυστήρια, εγώ ο ιεροκήρυκας που κηρύττω τον Λόγο του Θεού, εσείς οι γυναίκες που δεν αφήσατε έξω εκκλησία και μοναστήρι και εσείς οι άνδρες, οι θρησκευτικοί και πάντες, ρωτήστε απόψε μήπως τώρα έχουμε έξω από το σπίτι τον Χριστό.

Το Χριστό, μήπως το έχουμε κλεισμένο έξω από το σπίτι μας και μέσα στο σπίτι μας είναι τα παιδιά μας, είναι η γυναίκα μας, είναι τα πλούτη μας, είναι, είναι, είναι, είναι, και δεν έχει μέρος ο Χριστός στο σπίτι μας; Μπρος, μπρος αδελφιά, μπρος! Το σπίτι μας θα το κάνουμε σαλόνι, σαλόνι εκλεκτό. Έλα, νυμφίε, έλα, νυμφίε Χριστέ, στον αιώνα της απάτης, στον αιώνα της διαφθοράς, στον αιώνα της κολάσεως. Έλα, Χριστέ, ας κρύουν τα παράθια. Τον η μεγάλη. Έλα, Χριστέ, μέσα στο σπίτι μας. Έλα, Χριστέ, στα παράθια μας. Έλα στα βασιλιά μας. Έλα στην πατρίδα μας. Και όταν μπει μέσα ο Χριστός στην πατρίδα μας, ο ουρανός, ο κόσμος.

Εν είτε και υπ' η ψούτια αυτών, εις σε όλας τον όνομα. Αμήν.

Αμήν.