Η Ανάσταση του Χριστού και η ομολογία του αγίου Γεωργίου

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Today, my dear Christians, is the first day of the holy season of the Pentecostarion, the feast of feasts and the celebration of celebrations. In all our churches, until the days of the Ascension, we sing, “Christ is risen!”

It is the song of songs, the march of triumph.

The troparion is a hymn sung throughout the world to the risen Christ. Just two words in Greek, yet no scale could measure their weight. They carry such weight because they are the foundation of our holy Church, of the Creed, of our faith. “Christ is risen!” The angel said it first. Christ’s disciples said it. And it was said…

The Myrrh-bearing Women said it. The Apostle Paul said it, proclaiming Christ’s Resurrection with a mighty voice.

Countless Saints and Martyrs have said it, and our own generation says it too: “Christ is risen!” And today, the Resurrection of Christ is celebrated not only by living beings, by people and angels, but even by the world of nature.

Wherever we turn, we hear the proclamation of the Resurrection ringing out. The earth is covered with a marvelous green carpet woven by the all-wise hand of God. Flowers spread their fragrance, trees are full of leaves, streams flow gently, stars shine in a clearer sky, and even the sun shines more brightly. Birds sing in the branches, bees fly from flower to flower, and lambs play in the green meadows. All creation, each in its own language, as Solomos says, praises the Resurrection of our Christ.

And we too, humble servants of Christ, crawling over the face of the earth, sing and praise the risen Christ.

I will give one proof of Christ’s Resurrection. The faith of the Nazarene was fought more ruthlessly than any other belief or religion in the world. Its enemies tried to drown it in a lake of blood. Yet our faith did not die out; its flame burns ever brighter. It is like a nail: the more you strike it, the deeper it sinks into the wood. As Christ said to Paul, “It is hard for you to kick against the goads.” Strike all you like: instead of pulling the nail out, you drive it deeper into the flesh of the tree.

So it is with the faith of Christ. When it is attacked, it triumphs. Enemies of Christ, both ancient and modern, have fought Christianity in every way. Yet events have forced them to admit defeat and to cry out like Julian, “You have conquered me, O Galilean!”

“Ah, those are just fine words, a preacher’s rhetoric.” No, they are not mere words. This is a truth I am putting before you, however plainly I may tell it, my dear Christians. Do you want proof? I will give you three examples from our own times: a villager, a humble worker, and a young man of twenty who said, “Christ is risen!”

Those words, “Christ is risen,” carry great weight, because they were spoken under brutal totalitarian regimes. It is easy for us to say them; they cost us nothing. But there, saying “Christ is risen” can cost you your life, your job, your position.

You risk losing everything simply by confessing your faith in Christ in public. So let us look at the first of these proclamations of “Christ is risen.” Look at the totalitarian, atheistic regimes, where religion is oppressed in every possible way.

Many years ago, in Moscow’s largest auditorium, an atheist follower of Marx spoke before thousands of the city’s people. He spoke against the Resurrection and tried to argue it away.

...using all kinds of arguments to prove that the Resurrection was nothing more than an old wives’ tale in Russia. For two hours, this Marxist frog babbled on from the amphitheater podium. No one dared say a word. Then, at last, one man stood up. How I love that one man!

It takes only one person to say, “My Lord and my God!” Just one living Christian can break apart the arguments of unbelievers and atheists. So a Russian villager, a man with little schooling, asked the commissar, that instructor and spokesman for Marxism, for permission to speak.

The speaker was annoyed that someone should challenge him before his audience. But the villager insisted, and the speaker asked, “How long will you talk?” “You spoke for two hours,” he replied. “I will speak for less than a minute.” “Very well,” said the speaker. “One minute. Come up.” The Russian villager went up, made the sign of the Cross properly, and then called out in Russian, “Christ is risen!”

As soon as he cried, “Christ is risen,” the whole auditorium responded. Oh, one Russian villager’s “Christ is risen” was enough to sweep away that whole display of atheism and unbelief. Another proclamation of “Christ is risen” in our own generation came from a worker.

He is a humble worker, an honest and sincere man with five children. And listen to this: while we receive Holy Communion once a year, he receives it every morning. He rises during the night before going to work and receives the Holy Gifts with tears in his eyes.

Would that we priests and bishops believed as this worker does: Lech Wałęsa. What did he do? You know the story. He shook, and continues to shake, the whole of Poland. And he did not stand alone.

A million people gathered in Warsaw for a massive demonstration, without tanks, without planes, without any of that. For there are powers greater than tanks and planes, submarines and missiles. Faith is a tremendous power.

He walks at their head carrying a huge Cross, a sign of courage, boldness, and truth. So one man, a villager in Moscow, said, “Christ is risen!” Another, in Warsaw, raises a great Cross and overcomes the symbols of falsehood and deceit.

And consider another example: a young man of twenty. I do not know him. If he were here before me, I would bring him before you so that we could kiss his blessed feet. Where is he? In Albania, so close to us. Travel just a few miles and cross the border, and you are in Albania.

There in Albania, as I have said before, the most atheistic regime in the world rules under Enver Hoxha. Nowhere on earth is religious freedom suppressed as it is in Tirana and throughout Albania.

There, Baptisms are forbidden. Church funerals are forbidden. Holy Matrimony is forbidden. Even Christian names are forbidden. The churches in Gjirokastër, Korçë, and other places where the Greek flag once flew and hymns of thanksgiving were sung at the liberation of those towns are now closed. They have been turned into museums, entertainment venues, or cinemas.

And there, in Hoxha’s country, where absolutely nothing is permitted, people go down into the basements of their homes during these holy days and turn their radios on very low. How many people, do you ask? Count them: three hundred thousand. Yes, three hundred thousand.

An enduring, flourishing Greek people, whose roots reach back to Saint Kosmas of Aetolia. Those Orthodox Christians are the spiritual children and grandchildren of Saint Kosmas. During these holy days, they tune their radios to Thessaloniki and Athens and listen quietly, almost in silence, with tears in their eyes, to “Christ is risen.”

And something else happened. What was it? In Tirana, before Enver Hoxha himself, a young man of twenty had the courage, on the day of the Resurrection, to throw the shells of red Paschal eggs at his feet.

O homeland! O immortal Greece! One young man puts an entire ideology to shame, heedless of the consequences. Meanwhile, we eat our eggs without a deep awareness of the value of our faith.

But he dared, before a tyrant and a regime that punishes people with death, imprisonment, and exile, to cry out, “Christ is risen!” This is why I tell you these things, my dear people. Why? Because, sadly, our sense of national and religious identity has grown weak.

As I said to the Prime Minister when he visited me at the Metropolis, there is a whole people over there in Albania. Our state concerns itself with trade, with economic relations, with cultural relations, and with I do not know what else.

Yet its chief concern ought to be one thing: the faith of our fathers. Students in Athens, and I do not blame them, hold demonstrations and break shop windows because someone has been struck in Chile or somewhere else far away. Yet here, the rights and freedoms of three hundred thousand people are being crushed.

If we had courage, if we stood up and acted with conscience, we should have sent Enver Hoxha an ultimatum. Our holy churches, for faith and country! But sadly, not a single voice is heard. You see, Greece has become a matter of trade, money, and economic contributions. Beyond that, where is Greece, the eternal, indestructible Greece?

I speak with bitterness because people come here from across the border every day and tell us of their suffering and the oppression of their religious conscience. Three hundred thousand Greek Orthodox Christians are subjected to a persecution unlike anything found elsewhere on earth, not in Russia, not in Bulgaria, not anywhere.

That is true. As I told you, within a month, God willing, perhaps sooner, perhaps later, we will call together the whole city of Florina, where there are two associations of helpers. We will protest before God and all people, and begin a campaign for the freedom of His servants who are in bondage, our brothers and sisters. Today, let us glorify God here. Let us glorify Him because we celebrate these holy days in freedom, under a democratic government.

Let us give thanks to God that we celebrate these days in peace and love. And let us pray to God and turn our eyes toward Cyprus, suffering Cyprus, where a great part of the island suffers and is tormented under the feet of Attila’s hordes.

Let us pray to God. We too bear responsibility. Northern Epirus longs to be free, and Cyprus longs to be free. This is not the place for me to speak at length, and I do not wish to make a political speech. But Northern Epirus and Cyprus long to be free. If, if, if, if, there have been four ‘ifs.’ Those ‘ifs’ have lived through an age of frenzy and the exploitation of all we hold sacred.

Let us pray to God that the day is near when the blue and white flag will fly both in Northern Epirus and down there in our suffering Cyprus. May all the people, all the children of our homeland united from north and south, east and west, hymn and glorify the Lord unto the ages of ages. Amen.

The Lord said, “This shall be a testimony to you.” Today, devout congregation, the air is fragrant with spring. Today is a feast and a celebration. Today is the feast of Saint George. Saint George is one of the most beloved saints in our homeland; our people love him dearly.

It is not just one or two men who bear his name, or a few scattered here and there. Thousands, hundreds of thousands of men, are named after Saint George. There is scarcely a home in Greece today without a relative named George.

The name of Saint George is so beloved that even women, unusually, are named after him: Georgia. Chapels and small churches dedicated to Saint George are scattered throughout our homeland, north and south, east and west. Even villages in the Peloponnese, central Greece, Epirus, and elsewhere bear his name.

And I should mention something still more significant: the infantry, the foundation of the glorious Greek army, celebrates the feast of Saint George and honors him as its patron and defender.

And this is true beyond Greece. Serbs, Romanians, Bulgarians, and Russians honor Saint George. Wherever our Orthodox faith has spread, his name is given due honor. What is remarkable is that Saint George is highly honored even outside the Orthodox world.

England is proof of this. Though it belongs to another Christian confession, it honors Saint George. Even its national coin, the sovereign, bears a name associated with him in popular speech. I did not know that; I learned it in Koursani.

I once overheard two people talking. One said, “Have you got any Saint Georges on horseback? Saint Georges on horseback?” I did not understand. “What are you saying? What do you mean?” I asked. “You don’t understand?” he said. “I mean the gold sovereigns. Saint George is pictured on the back of the coin.” Even across the Atlantic Ocean, in the United States, Saint George is there too. Let me remind you of just one thing: the first great…

And that distinguished statesman, the first president of the United States, George Washington, also bore his name.

So the name of Saint George is known everywhere. We celebrate him here too, in the historic church of Saint George in Florina. Who was Saint George?

I will say just a few words. As I recalled in an earlier sermon here, Saint George was born in Asia Minor, the cradle of Christianity, as one teacher and father of our Church calls it.

He was born in the long remembered land of Cappadocia, where one of the greatest fathers of our Church, Basil the Great, lived and worked. The saint we celebrate today was a fellow countryman of Basil the Great.

The Saint was fortunate. It was a blessing, a blessing from God: he was born into a Christian home. What a blessing that is! It is rare today. We blame the children, but I doubt that among a thousand families today you would find even one truly Christian family, like the families that once lived in the Morea, in Central Greece, and elsewhere.

Saint George had the blessing of being born into a Christian home. According to tradition, his father was a martyr and his mother was deeply devout. She planted the tree of faith in little George’s heart, and what a mother plants, a thousand demons cannot uproot.

The words of our mother and our grandmother stay deep within us, even when they had no schooling. They remain with us into old age, right up to the grave. George, too, was the child of a devout family.

When Saint George turned eighteen, he joined the army. He was athletic in build, brave in spirit, and had nerves of steel.

As a young man, he distinguished himself early in fierce battles against the Persians and the barbarians. Promoted from rank to rank on merit, he rose to the high rank of chiliarch, a commander of a thousand, almost a general. Later he became a count and was one of the most distinguished officers in the legions of the mighty Roman Empire. No one knew he was a Christian. He kept that secret deep in his heart. Many people carry Christianity within them.

You may think such people have no faith, but suddenly, at a decisive moment, they confess their faith boldly. So it was with Saint George. He seemed simply to be an officer who cared little for the faith of his fathers. Then the moment came when his voice rang out as high as the stars.

How did that happen? The saint’s life tells us that a monster ascended the throne of Rome, fiercer than lions or tigers. For no beast is fiercer than a human being can be.

And let me digress for a moment: today the beast is different from Nero and the other tyrants, who had only knives and bows. Today, I tell you, the beast has science at its disposal.

Beasts armed with science. Nero needed a sword and a human head to cut off with it. Today the Beast armed with science, the fiercest beast of all, rises five or six thousand kilometers into the sky. One button, just one button, and it comes down. My God, my God, an entire city has vanished. Beasts armed with science. Surely we should mourn. We would rather have lived in the age of caves, among people with the most primitive civilization, than live in today’s civilization, with the sword of Damocles, nuclear power, hanging over its head.

It has hidden means. But in those days, a dreadful man named Diocletian ascended the throne of the Caesars in Rome. As I said, he was fiercer than a beast. He hated Christianity and declared, ‘I will uproot every trace of Christianity from east and west, north and south.’

‘Before long, Christianity will be gone.’ That was his boast. He ordered a general persecution, and Christians were arrested by the thousands for the sole offense of being Christians. George saw innocent people, people who lived like angels, with love and tenderness, dragged before the courts and condemned to death or other terrible punishments. The conscience of this upright officer rose up within him. He appeared in court and defended the rights of the Christians, like an advocate speaking on their behalf.

Because he spoke in their defense, he was brought before the governor of that province and asked one question. Let me ask you that question now: are you a Christian? You would answer easily.

Very easily: ‘I am a Christian.’ Christians on an identity card! In those days the question was terrifying: ‘Are you a Christian?’ If you said no, you could go on living your comfortable life. But if you said yes, you sealed that yes with your blood.

Those were Christians in truth. And I prophesy, though I am a sinful bishop, because I believe in the Gospel and the Apocalypse, the Book of Revelation: the wheel of the world will turn, and we will face astonishing events. The days of the Antichrist are at hand, I tell you, at hand.

So each of us will face the question: Are you a Christian? That same question was put to Saint George: “Are you a Christian?” He answered, firm and unwavering: “I am.” “You, then? You have kept it hidden all this time? You, a senior officer, to whom your country, your nation, Rome, ruler of the world, has entrusted so much authority?” There are heroic moments when officers choose to sacrifice even their rank for the sake of conscience. Conscience tells us that it is better to be an ordinary soldier with a clear conscience than a commander in chief with a wicked and corrupted one.

Rank and position are not what matter. What matters is conscience, the human person, and human dignity. A person’s dignity, conscience, and honor stand above all else. ‘I am a Christian,’ he said. The legionaries seized him, stripped him of the insignia of his high rank, and brought him before the emperor. There, too, he confessed his faith in Christ with remarkable boldness. Diocletian was astonished that an officer who had distinguished himself in battles against the Persians and other peoples was a Christian. Then a dreadful martyrdom began, one that fills anyone who reads of it with horror.

The account contains things that may seem unbelievable. But to someone who believes in Christ, in the Gospel, and in the life beyond, they appear in a different light. George was thrown into a dark, dreadful prison and into a pit of boiling lime. A heavy stone was placed on his chest, pressing down so hard that he could barely breathe.

They put iron shoes on his feet, heated red hot in a furnace, and ordered him to walk. They put him on the wheel, a terrible instrument of torture in those days. As it turned, the blades around it cut into his flesh, and his blood flowed.

He remained steadfast. The lives of the saints contain other examples too. The saints were no fools; they were very wise. I would not call them diplomats, because diplomacy is bound up with deceit, falsehood, and trickery.

The greatest lie today may lead humanity into a third world war, and diplomacy will be the cause. Diplomacy means hypocrisy. Diplomacy means a mask. Diplomacy means deception. Diplomacy means the demon.

Just as the demon deceived Eve in Paradise, so deception is at work in the diplomacy of East and West, especially in the East. There, falsehood has become a whole science. So George did something unexpected: he let it be known that he wished to go and worship the idols.

Oh, how delighted the emperor was! Everyone rejoiced, thinking that the torments had finally broken George and that he wanted to go to the temple. They led him to the finest temple in the province, where there stood a golden statue of Apollo. Trumpets sounded, and a vast crowd gathered to see George declare his faith in the idols.

When he arrived, he knelt down. What did he do? My God, these things seem unbelievable to a generation of unbelievers, materialists, and rationalists. But this is what happened: he made the sign of the Cross. We too make the sign of the Cross thousands of times, yet we see no miracle.

But one sign of the Cross is enough when you make it from the depths of your soul and believe in the God-Man, Christ. You bring the stars down to earth. George made the sign of the Cross, and at once, let unbelievers doubt it if they wish; we believe it, the temple shook as though in an earthquake. All the statues fell, broke into pieces, and were ground to dust.

Then, seeing the miracle, centurions and soldiers of the Roman legions believed in Christ. Even Alexandra, the emperor’s wife, believed.

And they all suffered martyrdom. One believer became thousands: such is the power of martyrdom. At last, a detachment of soldiers led George away. He was now a simple soldier, stripped of his rank and insignia, yet clothed in the glory of martyrdom. They took him out into the fields. There the executioner’s sword flashed, and his head fell to the ground. His blood became a source of healing and miracles, while his soul, white as snow, white as a dove, rose to the heights of eternal blessedness. That, in brief, is the life of Saint George.

He is called the Great Martyr. What should we do? Simply kiss his icon? That is the easiest thing. Simply light candles and celebrate today? Hundreds in our city bear the name George, yet some appear here in the church of Saint George only on this one day, like comets passing by.

No, my dear friends, we must do something more. I am not the one saying this; his fellow countryman Basil the Great says it. What does he say? ‘To celebrate a martyr is to imitate the martyr.’ We too must follow in his footsteps. Saint George was no different from us. He had flesh and bones, and he was made of the same clay.

If I asked you to imitate an angel or an archangel, you would say, ‘But I am human.’ Yet I ask you to imitate Saint George, Saint Nicholas, and Saint Demetrios. They too were flesh of our flesh, children of the earth, descendants of Adam and Eve.

Yet Saint George rose to great heights of virtue and became a Great Martyr known throughout the world. We cannot imitate his miracles; our faith is too weak for that. But we can imitate him in one good thing. I ask all of you here, especially those celebrating today, to imitate the saint in one respect: his confession of faith.

Just as he confessed Christ openly, so we who live in this age must confess our faith with courage. What if he had kept silent? Most Christians are silent Orthodox Christians. They say privately, ‘I believe, I believe,’ but never confess their faith aloud.

He does not confess his faith. You see the Jehovah’s Witness, the Freemason, the Rotarian, the Marxist, and the atheist speaking out with fiery tongues, while Christians who believe the truth remain mute Orthodox Christians and never say a word. You would think God had given them neither a tongue, nor a nous, the spiritual intellect, nor a heart with which to proclaim the greatness of the faith. If Saint George had not confessed Christ, he would have risen another rank, become a field marshal, and then his name would have faded away.

His name lives in everlasting remembrance, long after the names of generals, Napoleons, Caesars, and other great officers. He confessed his faith before the emperor, though he risked losing everything. We too must confess our faith.

But where do we have the chance? Opportunities await us, small ones in which, brothers and sisters, we show ourselves timid and unworthy of the Crucified One. You sit down to eat. You go to Thessaloniki and dine in a hotel. No one, no one, no one makes the sign of the Cross.

In the old days, in the Morea and Thessaly, people had little. Barley bread and wheat bread seemed like a feast to them. Yet they had real faith. The father made the sign of the Cross, as did the grandmother and the children. Even the little child said, ‘Lord have mercy,’ ‘O Heavenly King,’ and ‘Most Holy Lady Theotokos.’ That is how our people lived, with roots deep in the Orthodox faith.

Now it is your turn. Come, courage, courage! Stand up and make the sign of the Cross. People at the neighboring tables may smile at you. But if you are afraid to make the sign of the Cross, what kind of Christian are you?

Are you ashamed to make the sign of the Cross? Christ was exposed upon the Cross, naked as He was when the Most Holy Theotokos bore Him, and you lack the strength and courage to confess the Cross and Christ? Do you want another opportunity?

Here is another. We live among modern people, among Marxists, among people who believe in nothing beyond matter, their own bodies, and their own concerns.

Their slogan, as we have said, is, “Tomorrow we die.” They mock everything, leave nothing untouched, and seek to tear down our Holy Church. When you hear them speak like this, take courage. Have the courage to confess your faith, to challenge them, and to preach. Even one of you can bring down the whole pyramid of arguments raised by unbelievers and atheists. Here is another chance to confess your faith: making the sign of the cross is a confession, and so is helping others understand what we believe.

Do you want another example? You are walking down the road, and you hear something. What do you hear? My God, why does this evil happen in our country? We should not hear blasphemy even once. If we did, every church bell ought to toll as though for the dead. Is the name of our Christ such a small and insignificant thing? People would speak up if someone insulted the president of the republic.

I honor the president of the republic and the head of government in their offices. But what grieves me to the point of tears is this: if someone insults a ruler, he has offended the authorities. He gets two years in prison, and that is the end of it for him. But if he blasphemes Christ, if he blasphemes God, the judge smiles. He smiles and smiles. Then they find excuses for him, saying he did not blaspheme deliberately. No one asks that when a political leader is insulted. Here, though, they are ready to say, ‘He did it out of habit,’ or ‘The devil made him do it.’ So he blasphemes and receives a sentence of ten or twenty days.

They blaspheme the Theotokos and the Annunciation. At a time when a priest raised the Cross high in the mountains and cried out for faith and country, some people, sadly and deliberately, blasphemed.

You hear a fellow soldier blaspheme. You hear a fellow student, or a colleague in your office, blaspheme. Speak up: ‘Why are you blaspheming?’

Suppose someone insulted your mother and called her a name I would rather not repeat here. No one would dare use that name for any woman in Greece, even the most corrupt. Yet we dare insult the Most Holy Theotokos, who has proved herself, not just in words or stories but in reality, to be the Champion General of our people. So when you hear someone blaspheme, take the opportunity. That is what John Chrysostom says, not I, a sinful bishop, but John Chrysostom. Do you hear? When they blaspheme, bear witness to Christ.

The Kingdom of Heaven, the Annunciation... As the Saint and Great Martyr confessed Christ, so we too must speak up for His name, even in small ways. Once we learn to do that in small ways, we can all become confessors of the faith in our daily lives.

May the Lord Jesus Christ, through the prayers of the Most Holy Theotokos (God-bearer) and all the Saints, make us faithful confessors, following the example of Saint George the Great Martyr. My dear Christians, our Holy Church, the Orthodox Church, has appointed a fast for the few days between the feast of All Saints, which we celebrated last Sunday, and the feast of the Apostles.

This is the short and mild Fast of the Holy Apostles. Christians who keep the traditions handed down by our Church observe this fast. Today is a fasting day. Tomorrow, meat is permitted.

This is what our fathers established.

The Fathers established the Fast of the Holy Apostles in their honor. Tomorrow we shall celebrate the feast of the foremost Apostles, Peter and Paul, and the day after tomorrow, the feast of the other Apostles. In their honor, psalms, hymns, and praises will be sung in the Church. The Apostle reading and the Gospel you heard in our Church today are also in their honor.

Let us take a look at today’s Gospel, which concerns the work of the Apostles. To understand it, my dear friends, think of the beautiful, large lake here in our region of Prespa. In the same way, in Palestine, there was in Christ’s time, and still is today, a large lake called the Lake of Tiberias, or Gennesaret.

The waters of the River Jordan flow into it. It is a lovely lake, with beautiful surroundings. In Christ’s time, fishermen worked there in small boats, casting their nets this way and that and gathering in fish.

Among those fishermen of Galilee, the Gospel tells us, were four men.

Their names were known only to a small circle of people then. One was Peter, another Andrew, another James, and another John. Very few people knew the names of these future Apostles.

But what do we see? The names of those fishermen of Galilee became known throughout the world. Their fame surpassed that of generals, kings, and emperors, and their names are heard everywhere.

Thousands of Christians have borne the names of these Apostles from the time of their Baptism. In their honor, beautiful, large churches have been built in cities around the world. In Thessaloniki, for example, there is the Church of the Holy Apostles.

In Patras, the capital of the Peloponnese, the Church of Saint Andrew has recently been built. It is the largest church in the Balkans. And if we travel to Rome, we will see another church, the largest in the world.

Saint Peter’s Church can hold great crowds. And if we travel to London, we will see another great church, the largest in England: Saint Paul’s. If we go to Copenhagen in Denmark, we will see a magnificent group of marble statues depicting the twelve Apostles. Everywhere, the Holy Apostles are honored. The Apostles’ Fast is kept in their honor.

The feasts tomorrow and the following day also honor them. But the question arises: why are these fishermen of Galilee held in such honor throughout the world? What did the Apostles do that made their fame spread everywhere? They did what we have failed to do.

Today’s Gospel gives us the answer. Of the thousand things Christ tells us to do, we do not do even one. What brought honor to the Apostles? Obedience. Obedience to Christ.

They obeyed the call Christ addressed to them, the fishermen of Galilee. He gave them a special invitation: ‘Come with me, and I will make you fishers of men. Just as you cast your nets into the sea and gather fish, I will make you teachers for the whole world.’

Who was asking them to follow Him? Christ. And what did He possess? Nothing. He did not have a single drachma. He owned no land and had no home, no roof over His head. ‘The birds of the air have nests, but the Son of Man has nowhere to lay His head.’

Yet He called them to Him. Was it easy for them to follow? To understand this, let me remind you that God calls us too; Christ calls us. When? Every Sunday, when the bells ring. That is Christ’s invitation to us.

It is a summons from the angels: ‘Come to the churches.’ How long does He ask us to stay? One hour. Out of the 168 hours in a week, Christ asks us to spend one hour here in Church.

One hour to say, ‘Glory to You who have shown us the light’; to offer heartfelt thanks for God’s countless blessings; and to say with the thief, ‘Remember me, Lord, in Your Kingdom.’

One hour! Yet we do not come even for that. As you have seen, people arrive when the services are almost over. They cannot bear to remain even one hour here in Christ’s Church.

The Apostles, however, stayed close to Christ for much more than an hour, a week, or a year. They gave Him all their years. They left everything behind: the beautiful surroundings of the lake and its lovely landscape.

They left their nets, their only possessions, and their boat. They left father, mother, relatives, friends, everything. They obeyed Christ and stayed close to Him for three whole years. They heard His wonderful teaching, saw the marvelous miracles He performed, and came to believe in Him.

It is true that their faith wavered for a time. When Christ was arrested in Gethsemane, they were afraid and fled. But after Christ rose from the dead, after the Ascension, and after the Holy Spirit came, the Apostles became bold as lions. They went out into the whole world, fulfilled Christ’s command to go everywhere, and preached His Gospel.

Where did the twelve Apostles not go? They traveled through Palestine, Syria, and Lebanon. They went on to Asia Minor, Pontus, Thrace, and Macedonia. They came down to Athens, then went to Corinth, and from Corinth to Patras.

From Patras they went to Malta, Crete, and Cyprus. They reached Rome and went even farther, as far as Gibraltar. Others reached India, Persia, and the sources of the River Nile.

The words of Christ’s Gospel were heard everywhere. What weapons did the Apostles have? None. That is the great miracle. They had no wealth, no standing to speak of, and only the learning of fishermen. If some people ask for miracles, I think the greatest is this: with twelve Apostles, twelve fishermen, Christ turned the whole world upside down. Yes, this is the miracle our Holy Church celebrates.

This call remains for all time: “Follow Me, and I will make you fishers of men.” Christ’s invitation is addressed to all of us even today. But you may ask, “Must we leave our fathers, mothers, children, families, and work, and travel far away like the Apostles to preach Christ’s Gospel? Is that what Christ asks of us?”

Yes, Christ calls us to do that too. Just think: even today, only one quarter of humanity, one billion people, are Christians. The other three billion are far from God.

They do not believe in Christ. Even today, in parts of Africa, Asia, and America, there are people who worship the sun, the moon, rivers, and cows. Did you read what happened in India the other day? A vast country of four or five hundred million people, yet in darkness.

Did you see what happened? A train was traveling along the tracks. When its driver, an Indian man devoted to his religion, saw a cow on the line, he tried to avoid killing it, because in his religion the cow is held sacred.

“Kill a cow? I will not kill a cow!” To avoid the cow, the train plunged into the river, and three thousand people drowned. So darkness still exists throughout the world.

That is why, even today, devoted souls must be found to go to Asia, to Asia Minor, to Africa, as far as Uganda and the sources of the Nile. French people go. English people go. Germans and Russians go. But Greeks?

Ah, the Greeks! Three million Greeks are scattered everywhere. Why? For dollars, for money. A Greek will go to the ends of the earth to find work and earn a living. But to go for Christ? Not one.

“Follow Me, and I will make you fishers of men.” We do not see people among us preparing themselves for missionary work and going far away as others do, even sons and daughters of distinguished families in Rome.

Young people from respected families in Paris, London, and New York leave everything and go far away. They face terrible dangers, even wild beasts and crocodiles. In this way they carry on the work of Christianity.

They truly are Apostles of Christ in our own day. But I am not asking you to leave Florina and go to Africa, India, or other distant places to preach Christ. I am asking something else: each of us can fulfill Christ’s command within our own small circle and become a little apostle of His. If you are a mother or father, where are your children each evening, when darkness falls and the stars come out? Do you gather them close, or do you think only of feeding them, turning them into little piglets, as the saint says,

As Saint Kosmas says, speak a few words to your children about Christ. Tell them about Christ. Teach them that Christ comes before everything else, so they do not remain in a brutish state. Are you a teacher? Show the children that above grammar, arithmetic, and every other subject stands Christ, the one true Teacher. Are you an officer? Tell your soldiers that there is one King of the world: the Lord Jesus Christ.

You have friends and relatives. Do not hold back from speaking to them. My God, what have we come to? From morning until night we say thousands, even millions, of words, yet not one word about Christ.

Not one word at all. Have you ever asked the Afghans, “In the twenty or thirty years you have lived in this city, has anyone ever spoken to you about Christ?”

“Have you ever heard the name of Christ?” A sharp Roma man told me, “We have heard it. When did we hear it? In blasphemy.” Christ’s name is heard only as a curse, instead of in praise and glorification. Nothing else at all.

And while we remain silent, those who work against the faith are busy from morning until night. They go from house to house, continually speaking about Christ.

How many were they at first? Ten. And now? Thirty thousand. They spread out from Thessaloniki and went everywhere, speaking about Christ. The followers of Marx speak about communism; the Freemasons speak about Freemasonry; the followers of heretical groups speak about their cause. Orthodox Christians come to Church for a little while, then leave, and that is the end of it. They show none of that energy or dedication.

A prayer:

You have the law of Jesus of Nazareth, you have the law of Jesus of Nazareth, but whom do you see close to Christ? You are not Christians; we are not Christians. We have driven away people who should have been with Christ. And through our teaching, our actions, and our scandalous lives, we have driven them even farther from Christ. That is what the Gospel teaches us today. I am not telling you to go to India, or to Africa, or across to America, or anywhere else. Stay here where you are, but be active. Speak of Christ and live for Christ. Woe to the person who has not brought a single soul to Christ. Show me one person, show me one. The followers of Marx bring their children to Marx. The millenarians bring their children to their beliefs. The Freemasons bring their children into their ranks. And what about the children of our own brothers? What kind of Christian are you? Why did God give you a tongue? Use it to speak of Christ. Let your tongue, your deeds, your hands, your feet, your whole soul, serve Him. Let us all become little apostles. And when we become little apostles...

May the apostles see better days, and may our country once again become a land of apostles, an apostolic land. Amen.

Σήμερα, αγαπητοί μου χριστιανοί, η πρώτη ημέρα της Αγίας Περιόδου του Πεντηκοσταρίου, η εορτή εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων στις εκκλησίες μας όλες, μέχρι τις ημέρες Αναλήψεως ψάλλεται το Χριστός Ανέστη.

Είναι το άσμα των ασμάτων, είναι το εμβατήριον του θριάμβου.

Το τροπάριο είναι ο παγκόσμιος ύμνος προς τον Αναστάντα Χριστό. Δύο λέξεις, αλλά δεν υπάρχει ζυγαριά να ζυγίσουμε τη βαρύτητα των δύο του των λέξεων. Έχουν μεγάλη βαρύτητα οι λόγοι αυτοί, διότι είναι το θεμέλιο της Αγίας μας Εκκλησίας, του πιστεύω, της πίστεώς μας. Χριστός Ανέστη το είπαν πρώτον ο άγγελος, το είπαν οι μαθητές του Χριστού, το είπαν

Το είπαν οι Μυροφόροι γυναίκες, το είπε ο Απόστολος Παύλος, βροντοφώνως εκήρυξε την Ανάσταση του Χριστού,

το είπαν μυριάδες μυριάδων Αγίων και Μαρτύρων, το λέει και η σύγχρονος γενιά: Χριστός Ανέστη. Και όχι μόνο τα έμψυχα, οι άνθρωποι και οι άγγελοι, αλλά και αυτή ακόμα η νεκρά φύσις εορτάζει σήμερα την Ανάσταση του Χριστού.

Όπου αν στρέψουμε, θα ακούσουμε βροντόφωνο το κήρυγμα της Αναστάσεως. Η γη που καλύπτεται από πράσινο τάπητα, θαυμάσιον τάπητα, που ύφανε η Πανσοφία του Θεού, τα άνθη που σκορπούν το άρωμά τους, τα δένδρα που είναι γεμάτα από φύλλα, τα ρυάκια που τρέχουν επιχαρίτως, τα άστρα που λάμπουν στον ουρανό καθαρότερο, ο Ήλιος που λάμπει και αυτός ακόμη διαυγέστερο, τα πουλιά που κελαδούν πάνω στα κλαδιά, η μέλισσα που πετάει από άνθος σε άνθος, τα αρνάκια τα οποία παίζουν εις τα λιβάδια τα χλοερά, το παν με τη δική του γλώσσα, όπως λέγει ο Σολομός, όλα υμνούν την Ανάσταση του Χριστού μας.

Και εμείς, ταπεινοί διάκονοι του Χριστού, έρποντες επί του φλοιού της γης, ψάλλουμε και εμείς και υμνούμε τον Αναστάντα Χριστό.

Μία απόδειξη θα αναφέρω της Αναστάσεως του Χριστού. Μία απόδειξη είναι αυτή, ότι ενώ η θρησκεία του Ναζωραίου επολεμήθη αμειλίκτως όσον καμία άλλη ιδέα εις τον κόσμο και όσον κανένα άλλο θρήσκευμα, και ενώ προσεπάθησαν οι εχθροί της να την πνίξουν εις λίμνην αίματος, εν τούτοις η θρησκεία, η πίστη μας δεν έσβησε, αλλά η φλόγα της αναπτύσσεται περισσότερο. Ομοιάζει με το καρφί που όσο το χτυπάς τόσο ενσαρκούνεται μέσα εις το ξύλο και «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν», όπως είπε ο Χριστός προς τον Παύλο· χτύπα όσο θέλεις, αντί να ξεριζώσεις το καρφί, το κάνεις να εισχωρεί βαθύτερο μέσα στην σάρκα του δέντρου.

Έτσι είναι και η θρησκεία του Χριστού. Όταν πολεμείται, θριαμβεύει. Και νεότεροι και παλαιότεροι εχθροί του Χριστού που επολέμησαν ποικιλοτρόπως τον χριστιανισμό ηναγκάσθησαν εκ των πραγμάτων να ομολογήσουν ότι ηττήθησαν και ως άλλος ο Ιωλιανός ανέκραξαν δεν είναι και κάσμενα ζωές.

Α, λόγια είναι αυτά, ρητορικά λόγια. Α, δεν είναι λόγια. Είναι μια αλήθεια που πολύ ατέχνως την παρουσιάζω ενώπιόν σας, αγαπητοί μου χριστιανοί. Θέλετε αποδείξεις; Ένα, δύο, τρία. Το Χριστός Ανέστη το είπε ποιος; Ένας χωρικός, δεύτερον ένας ταπεινός εργάτης και τρίτον στη σύγχρονη γενιά, εννοώ, και ένα παλικαράκι 20 ετών.

Και έχουν μεγάλη αξία αυτά τα Χριστός Ανέστη, διότι ελέχθησαν μέσα εις βάρβαρα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Εύκολο σ' εμάς, δεν στοιχίζει τίποτα: Χριστός Ανέστη. Εκεί όμως το Χριστός Ανέστη στοιχίζει την ζωή σου, την θέση σου, το αξίωμά σου.

Κίνδυνος τα πάντα να χάσεις αρκεί όταν δημοσία ομολογήσεις την πίστη σου στον Χριστό. Το ένα λοιπόν Χριστός Ανέστη που... Ρίψουμε ένα βλέμμα εις τα ολοκληρωτικά άθεα καθεστώτα. Εκεί η θρησκεία πιέζεται επικοινων τρόπους.

Πάνε πολλά χρόνια που στη Μόσχα, στο μεγαλύτερο αμφιθέατρο της Μόσχας, ένας άθεος οπαδός του Μαρξ, ενώπιον χιλιάδων λαού, των κατοίκων της πόλεως, ομίλει εναντίον της Αναστάσεως και προσεπάθη με επιχειρήματα.

...επιχειρήματα με διάφορους λόγους να αποδείξει ότι η ανάσταση είναι παραμύθι των γιαγιάδων της Ρωσίας πλέον. Δύο ώρες ο βάτραχος αυτός του Μαρξ εφλυάρει από του βήματος του αμφιθεάτρου. Κανείς δεν ετολμούσε να πει τίποτε απολύτως. Στο τέλος, να και ένας, πόσον αγαπώ τον ένα.

Πάρος να πει ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Ένας φτάνει, ένας, ένας φτάνει, ένας ζωντανός χριστιανός διαλύει τα συγκροτήματα των απίστων και των αθέων. Ο Ρωσιάς λοιπόν, ασχολικός Ρώσος και ζήτησε από τον κομισάριον αυτόν, τον ιστρούκτορα αυτόν, τον ρήτορα αυτόν του Μαρξισμού και ζήτησε να ομιλήσει.

Εδυσφόρησε ο ρήτορας πώς παρουσιάσει αντίλησης μέσα στους ακροτεραιών του. Αλλά εκείνος ο χωρικός επέμενε και τον ρωτάει: «Πόση ώρα θα μιλήσεις;» «Εσύ ομίλησες δύο ώρες, εγώ», λέει, «θα μιλήσω ούτε ένα λεπτό, ούτε ένα λεπτό θα ομιλήσω». «Μάλιστα», λέει, «ένα λεπτό, ορίστε, ανέβα». Ανεβαίνει επάνω και μόλις ανέβηκε επάνω ο χωρικός ο Ρώσος, έκανε κανονικά το σημείο του σταυρού του και μετά σε ρουσική γλώσσα εφόναξε Χριστός Ανέστη.

Μόλις εφόναχε Χριστός Ανέστη, ολόκληρο το αβυδέτρω εσείς είστε από τον Χριστός Ανέστη. Ω, φτάνει ένα «Χριστός Ανέστη» ενός χωρικού Ρώσου να διαλύσει όλο το συγκρότημα της αθεΐας και απιστίας. Το άλλο Χριστός Ανέστη των σύγχρονων στην Παναγιανογεννιά μας το είπε ένας εργάτης.

Είναι ένας εργάτης, ένας εργάτης ταπεινός, ένας εργάτης πολύτεκνος που έχει πέντε παιδιά, ένας εργάτης τίμιος και ειλικρινής, ένας εργάτης, παρακαλώ, παρακαλώ, εμείς κοινωνόμαστε μια φορά τον χρόνο, αυτός κοινωνάει κάθε πρωί, σηκώνεται τη νύχτα προτού να πάει στην εργασία του και κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων με τα δάκρυα της συγκινήσεως.

Μακάρι οι παπάδες και οι δεσποτάδες να πιστεύουμε όπως πιστεύει ο εργάτης αυτός, ο Λεχ Βαλέσα. Λοιπόν, τι έκανε; Είναι γνωστά αυτά. Συνεκλόνισε και συγκλονίζει ολόκληρη την Πολωνία. Όχι ένας, όχι δύο.

Ένα εκατομμύριο λαός στην Βαρσοβία εσχημάτισε τεράστια διαδήλωση χωρίς τανκς, χωρίς αεροπλάνα, χωρίς τίποτα, διότι πάνω από τα τανκς και τα αεροπλάνα και τα υποβρύχια και τους πυραύλους είναι κάποιες άλλες δυνάμεις: τεράστια δύναμη είναι η πίστη.

Και βαδίζει αυτός προς τα εμπρός και κρατεί πελώριον σταυρόν, σύμβολον του θάρρους, της παρρησίας και της αληθείας. Θέτε ο ένας λοιπόν στη Μόσχα χωρικός είπε Χριστός Ανέστα, ο άλλος εκεί στη Βαρσοβία υψώνει τον πελώριον σταυρόν και νικά τα σύμβολα του ψεύδους και της απάτης.

Δείτε το άλλο. Ένα παλικάρι 20 ετών, δεν τον γνωρίζω. Αν ήταν μπροστά μου, θα τον παρουσίαζα ενώπιόν σας να φιλήσουμε τους αγίους του πόδας. Πού; Στην Αλβανία, εδώ κοντά μας. Αν βαδίσουμε λίγα χιλιόμετρα και περάσουμε τα σύνορα, γειτονεύουμε με την Αλβανία.

Εκεί στην Αλβανία, όπως και άλλοτε είπα, επικρατεί το πλέον άθεο συγκρότημα του κόσμου, υπό Ενβέρ Χότζα. Πουθενά της γης δεν υπάρχει αυτή η καταπίεση της θρησκευτικής ελευθερίας όπως υπάρχει μέσα στα Τίρανα και στην Αλβανία.

Εκεί βαπτίσεις απαγορεύονται, εκεί κηδείες εκκλησιαστικές απαγορεύονται, εκεί γάμοι απαγορεύονται, εκεί ονόματα χριστιανικά απαγορεύονται. Εκεί οι εκκλησίες κλειστές, στο Αργυρόκαστρο, στην Κορυτσά και στα άλλα μέρη όπου εκεί εκυμάτισε η ελληνική σημαία και ψάλισαν δοξολογίες προς τον ύψος των επιτελευθερών των πόλεων, είναι κλειστές τώρα και έχουν γίνει μουσεία ή κέντρα διασκεδάσεων ή κινηματογράφοι.

Εκεί λοιπόν, στην χώρα αυτή του Χότζα, που δεν επιτρέπεται τίποτε απολύτως, και τώρα τις άγιες αυτές ημέρες κάτω στα υπόγεια των οικιών των ανοίγουν χαμηλά χαμηλά τα ραδιόφωνα. Πόσοι, παρακαλώ; Για μετρήστε, πόσοι, παρακαλώ; 300.000, μάλιστα 300.000.

Ελληνισμός αθάνατος, ακμαίος, που έχει τις ρίζες του μέχρι τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Λοιπόν, παιδιά και εγγόνια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού πνευματικά είναι εκείνοι οι Ορθόδοξοι. Αυτοί λοιπόν τις άγιες ημέρες ανοίγουν τα ραδιόφωνα της Σαλονίκης, των Αθηνών, και ακούν σιγά σιγά, σιγοπηλά, με δάκρυα στα μάτια το «Χριστός Ανέστη».

Μάλιστα και κάτι άλλο ακόμα συνέβη. Τι συνέβη, στα τύρανα μπροστά στον Εβερχόντζα ένα παλικάρι 20 ετών είχε το θάρρος την ημέρα της Αναστάσεως να πετάξει στα πόδια του Ενβέρ Χότζα τα τσόφλια των κόκκινων αυγών της Αναστάσεως.

Ο Πατρίς, ο Μεγαλείων, ο Ελλάς Αθάνατος Ένα παιδί εξευτελίζει μια ολόκληρη ιδεολογία και δεν υπολογίζει τίποτα. Τώρα εμείς τρώμε τα αυγά χωρίς να έχουμε την βαθείαν συνείδηση της αξίας την οποία έχει η πίστη ημών.

Εκείνος όμως ετόλμησε ενώπιον τυράννου, ενώπιον καθεστώτος που τιμωρεί δια θανάτου και δια φυλακίσεως και εξορίας, να πρωτοφωνήσει το Χριστός Ανέστη Ταύτα, αγαπητοί μου, λέγομεν. Γιατί λέγομεν; Διότι δυστυχώς υπάρχει χαύνωσις του εθνικού και θρησκευτικού συναισθήματος.

Όπως έλεγα και στον Πρωθυπουργό που με επεσκέφθη στη Μητρόπολη, ότι πέρα στην Αλβανία υπάρχει ένας κόσμος. Το κράτος μας ενδιαφέρεται δια εμπόριον, ενδιαφέρεται δια οικονομικάς σχέσεις, ενδιαφέρεται δια πολιτιστικάς σχέσεις, ενδιαφέρεται δεν ξέρω για άλλα πράγματα.

Ενώ θα έπρεπε κατ' εξοχήν να ενδιαφέρεται δι' ένα και μόνον: για την πίστη των πατέρων μας. Και ενώ τα παιδιά στην Αθήνα, οι φοιτητές, δεν τα κατηγορώ, κάνουν διαδηλώσεις και σπάνε τζαμαρίες, διότι εκτύπησε ένας στη Χιλή ή δεν ξέρω πού αλλού μακράν της γης, εδώ, ενώ σφαγιάζονται τα δικαιώματα της ελευθερίας 300.000.

Εάν υπήρχε σθένος και παρουσία και συνείδησης, έπρεπε εμείς ένα τελεσίγραφο στον Ενβέρ Χότζα. Οι Αγίες Εκκλησίες ήρθαν από θάρμαν όλοι, υπέρ πίστεως και πατρίδος. Αλλά δυστυχώς, ουδεμία φωνή να ακούεται. Δες και η Ελλάς είναι εμπόριο, δες και η Ελλάς είναι μόνος και χρήματα και οικονομική συμβολή. Πέραν τούτου δεν υπάρχει η Ελλάς, η αιωνία και ακατάλυτος Ελλάς. Δεν πω ήντε βολόβαλο.

Αλλά εκφράζω την πικρία μου, διότι εδώ καθημερινώς έρχονται από τα σύνορα άνθρωποι και μας διηγούνται τα μαρτύρια για την καταπίεση της θρησκευτικής συνειδήσεως, η οποία πουθενά γης, ούτε στη Ρωσία, ούτε στη Βουλγαρία, ούτε σε κανένα άλλο μέρος της γης, γίνεται εις βάρος 300.000 Ελλήνων Χριστιανών Ορθοδόξων.

Είναι αληθές λοιπόν, δι' αυτό σας είπα ότι εντός μηνός, αν θέλει ο Θεός, και και νωρίτερο και βραδύτερο, θα καλέσουμε ολόκληρη την πόλη της Φλωρίνης, όπου υπάρχουν δύο σύλλογοι βοηθετών, να διαμαρτυρηθούμε ενώπιον Θεού και ανθρώπων και να γίνει απαρχή μιας εκστρατείας υπέρ ελευθερίας των δούλων Του, των αδελφών μας. Σήμερα ας δοξάσουμε τον Θεό εμείς εδώ. Ας τον δοξάσουμε, διότι υπό ελευθερία και υπό δημοκρατικό πολίτευμα εορτάζομεν τας Αγίας Αυτάς ημέρας.

Ας τον ευχαριστήσουμε τον Θεό, εν ειρήνη και αγάπη εορτάζομεν τας ημέρας αυτάς, και ας παρακαλέσουμε τον Θεό και ας στρέψουμε τα βλέμματά μας προς την Κύπρο, την μαρτυρική Κύπρο, όπου εκεί ένα μέγα μέρος της Κύπρου υποφέρει κάτω από τα πέλματα, βασανίζεται και ταλαιπωρείται κάτω από τα πέλματα των ορδών του Αττίλα.

Ας παρακαλέσουμε τον Θεό. Έχουμε και εμείς την ευθύνη. Και η Βόρειος Ήπειρος θέλει ελευθέρα, και η Κύπρος ελευθέρα. Δεν είναι κατάλληλος η θέση εδώ πέρα να μιλήσω. Ούτε θέλω να πολιτικολογήσω, αλλά και η Βόρειος Ήπειρος και η Κύπρος θέλουν ελευθέρα. Εάν, εάν, εάν, εάν, τέσσερα εάν υπήρχον. Τα εάν αυτά έζησαν στον αιώνα του λυσμού και της καπηλείας των ιερών και των οσίων.

Ας ευχθούμε στον Θεό να μην είναι μακράν η ημέρα, κατά την οποία τόσο στην Βόρεια Ήπειρο όσο και κάτω εκεί στην Κύπρο, την μαρτυρική μας Κύπρο, να κυματίσει η γαλανόλευκος. Και όλος ο λαός, όλη η πατρίδα, ηνωμένα τα τέκνα της, βορρά και νότου, δύσεως και ανατολής, να υμνούν και να δοξολογούν τον Κύριον στους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Είπε ο Κύριος, τούτο έσται εις μαρτύριον υμίν. Σήμερον, ευσεβές εκκλησίασμα, έαρ μυρίζει, σήμερον εορτή και πανήγυρις, σήμερον εορτή του Αγίου Γεωργίου. Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας Άγιος από τους πλέον δημοφιλείς Αγίους της πατρίδας μας, δηλαδή Άγιος που τον αγαπάει πολύ ο λαός μας.

Όχι ένα και δύο και σπάνια ονόματα όπου άντρες έχουν το όνομά του, αλλά χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδων ανδρών παίρνουν το όνομα του Αγίου Γεωργίου. Δεν υπάρχει σήμερα σπίτι στην Ελλάδα που να μην έχει κάποιον Γεώργιον συγγενή.

Και τόσο δημοφιλές το όνομα του Αγίου Γεωργίου, ώστε ακόμα και γυναίκες, που είναι σπάνιο, παίρνουν και αυτές το όνομα του Αγίου Γεωργίου, λέγονται Γεωργία. Και εξωκλήσια και παρεκκλήσια, γεμάτα, σκορπισμένα βορράν και νότον, ανατολάς και δύσεως στην πατρίδα μας υπάρχουν επ' ονόματι του Αγίου Γεωργίου, και χωριά ακόμα στην Πελοπόννησο, στη Στερεά Ελλάδα, στην Ήπειρο και αλλαχού της γης έχουν το όνομα του Αγίου Γεωργίου.

Και αυτό ακόμα το σπουδαιότερο να πω, ότι ο ένδοξος ελληνικός στρατός, το πεζικόν, η βάσις του στρατεύματος, εορτάζει την εορτή του Αγίου Γεωργίου, έχει ως λάβαρον, ως προστάτην, ως πρόμαχον τον Άγιον Γεώργιον.

Και όχι μόνο εμείς οι Έλληνες, αλλά και οι Σέρβοι, και οι Ρουμάνοι, και οι Βούλγαροι, και οι Ρώσοι, παντού όπου είναι ξαπλωμένη η Ορθοδοξία μας, το όνομα του Αγίου Γεωργίου τιμάται πρεπόντως. Το δε περίεργο είναι ότι και έξω ακόμα του Ορθοδόξου κόσμου ο Άγιος Γεώργιος έχει μεγάλη τιμή.

Απόδειξης η Αγγλία που είναι άλλων αυτοδόξων έθνος τιμά τον Άγιο Γεώργιο Και μάλιστα το νόμισμα το εθνικόν, η λύρα της, ονομάζεται, οι λύρες αυτές τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα. Έχουν και αυτές όνομα στη λαϊκή γλώσσα, δεν το ήξερα, στην Κουρσάνη το έμαθα αυτό.

Αυτό που κάποτε άκουσα δύο ανθρώπους και κουβεντιάζαν, λέει: «Έχεις καβα... Αγιόργηδες καβαλάριδες, Αγιόργηδες καβαλάριδες». Εγώ δεν καταλάβαινα. «Τι λες; Τι εννοείς;» λέω. «Δεν καταλαβαίνω», λέει. «Εννοώ τις λίρες, διότι πίσω η λίρα, στο όπιστο μέρος της λίρας, είναι ζωγραφισμένος ο Άγιος Γεώργιος». Ακόμα δε και πέραν του ωκεανού, του Ατλαντικού ωκεανού, εις τας Ηνωμένας Πολιτείας, και εκεί υπάρχει ο Άγιος Γεώργιος. Ένα μόνο υπενθυμίζω, ότι ο πρώτος σπουδέ

Ο σπουδαίος εκείνος κυβερνήτης, ο θεμελιωτής του Αμερικανικού πολιτισμού, ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ, ονομάζεται Ουάσιγκτον Γεώργιος.

Είναι λοιπόν παντού το όνομα του Αγίου Γεωργίου. Και τον εορτάζουμε κι εμείς εδώ στο ιστορικό ναό του Αγίου Γεωργίου Φλωρίνης. Ποιος είναι ο Άγιος Γεώργιος;

Ολίγα τινά θα πω. Υπενθυμίζω παλαιότερα την ομιλία μου που έκανα εδώ στο ναό, ότι ο Άγιος Γεώργιος εγενήθη εις την Μικρά Ασία, το λίκνον του Χριστιανισμού, όπως λέει δάσκαλος και πατήρ της Εκκλησίας μας.

Εγενήθη εις τα λησμόνια χώματα της Καπαδοκίας. Εγενήθη εις την χώρα εκεί όπου έζησε και έδρασε ένας από τους μεγαλύτερους πατέρες της Εκκλησίας μας, ο Μέγας Βασίλειος. Συμπατριώτης του Μεγάλου Βασιλείου είναι ο σήμερον εορταζόμενος Άγιος.

Άγιος έτυχε. Ήτο εύνοια, ήτανε εύνοια Θεού. Τότε γεννήθη μέσα σε σπίτι χριστιανικό. Τι ευλογία είναι αυτό! Σπάνιο σήμερα πράγμα. Κατηγορούμε τα παιδιά, αλλά εγώ αμφιβάλλω αν μέσα σε χίλιες οικογένειες σήμερα, μια οικογένεια όντως χριστιανική, όπως ήταν η οικογένεια του Μοριά, της Στερεάς Ελλάδος, όλων των μερών που ζούσαν.

Λοιπόν, το ευτύχημα ο Άγιος Γεώργιος να γεννηθεί μέσα σε χριστιανικό περιβάλλον. Ο πατέρας του μάρτυρας, κατά την παράδοση, η μητέρα του ευσεβεστάτη. Αυτή λοιπόν η μητέρα εφύτευσε μέσα στην καρδία του μικρού Γεωργίου το δέντρο της πίστεως και ό,τι φυτεύει η μάνα δεν το ξεριζώνουν χίλιοι δαίμονες.

Βαθιά μέχρι τα γεράματά μας, μέχρι τον τάφον, τα λόγια της μητέρας μας και της γιαγιάς αγραμμάτου με νοριζωμένα βαθιά μέσα στα στίχη της καντροπολιτός Και αυτός λοιπόν τέκνον ευσεβούς οικογενείας ήτο.

Όταν έγινε 18 ετών, κατετάγη εις τον στρατόν ο Άγιος Γιώργιος. Αθλητικόν το ανάστημα, γενναίον το φρόνημα, χαλύβδινος στα νεύρα.

Στα νιάτα, ενωρίς διέπρεψε εις σκληράς μάχας εναντίον των Περσών και των Βαρβάρων και, από βαθμόν εις βαθμόν προαγόμενος κατ' αξίαν, έφτασε στον ανώτατο βαθμόν του χιλιάρχου, του στρατηγού σχεδόν, και μετά έγινε και κόμις και ήτο ένα από τα διαπρεπέστερα στελέχη των λεγεώνων της κραταιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κανείς δεν γνώριζε ότι είναι χριστιανός. Το έχει μυστικό βαθιά μέσα στην καρδιά του. Είναι πολλοί που έχουν μέσα χριστιανισμό.

Και νομίζεις ότι είναι άθεοι και άπιστοι, αλλά ξαφνικά, σε μια στιγμή που ζυγίζει ώρες, ομολογούν με παρρησία την πίστη τους. Έτσι και ο Άγιος Γιώργιος, που εφαίνετο απλώς ένας αξιωματικός αδιάφορος για την πίστη των πατέρων του, ξαφνικά ήρθε στιγμή που η φωνή του έφτασε μέχρι τα άστρα του ουρανού.

Πώς έγινε αυτό; Πώς έγινε; Λέει η ιστορία, ο βίος του Αγίου, ότι στον θρόνο της Ρώμης ανήλθε τέρας θηρίων, θηρίων αγριότερων, λεόντων και τίγρεων, διότι δεν υπάρχει άλλο αγριότερο θηρίο από τον άνθρωπο.

Και ιδίως, για να κάνω μια παρέκβαση, το θηρίον σήμερον δεν είναι όπως ήταν ο Νέρων και οι άλλοι τύραννοι που είχαν απλώς μαχαίρια και τόξα. Σήμερα το θηρίον είναι, παρακαλώ, επιστημονικόν.

Επιστημονικών. Ο Νέρων ήθελε να έχει μια μάχαιρα, ήθελε να έχει μια κεφαλή ανθρωπότης για την αποκόπηση δι' μιας μαχαίρας. Σήμερα το επιστημονικό θηρίον, το αγριότερο θηρίον, ανεβαίνει ψηλά 5 to 6 χιλιάδες χιλιόμετρα, ένα κουμπί, ένα κουμπί, και πήγε κάτω. Θεέ μου, Θεέ μου, μια ολόκληρη πόλις εξαφανίστηκε. Θηρίων επιστημονικών. Βεβαίως πρέπει να θρηνούμεν, διότι ζούμε σε προτιμάτων να ζούσαμε στην εποχή των σπηλαίων και της κατωκατωτέρου πολιτισμού των πρωτογόνων παρά τώρα εις τον σημερινό πολιτισμό, ο οποίος έχει υπέρ την κεφαλή του κρεμασμένη τη δαμόκλειο σπάθη της πυρηνικής ενεργείας.

Λοιπόν, έχει κρυφά μέσα, αλλά στην εποχή εκείνη της Ρώμης ανήλθε εις τον θρόνον των Καισάρων ένας απαίσιος άνθρωπος, θηρίου αγριότερος, όπως είπα, ονόματι Διοκλητιανός. Αυτός εμίσει πολύ τον Χριστιανισμό και αυτός είπε ότι εγώ θα ξεριζώσω από όλην Ανατολήν και Δύσιν, βορράν και νότον, παν ίχνος Χριστιανισμού.

Εντός ολίγου δεν θα υπάρχει Χριστιανισμός. Αυτό εκαυχήθη και διέταξε γενικό διωγμό και συνελαμβάνοντο κατά χιλιάδες οι Χριστιανοί, με μόνο το έγκλημα ότι ονομάζονται Χριστιανοί. Τότε, όταν είδε το φαινόμενο αυτό, άδικα άνθρωποι αθώοι, άγγελοι, σαν άγγελοι ζούσανε, με αγάπη και στοργή, να οδηγούνται στα κριτήρια και να καταδικάζονται εις θάνατον και εις άλλας φρικτάς τιμωρίας, τότε μέσα η συνείδησις του αγνού αυτού αξιωματικού εξηγέρθη και ενεφανίσθη εις τα δικαστήρια και υπερασπίζετο ως άλλος συνήγορος τα δίκαια των Χριστιανών.

Και από αυτήν την συνηγορία που έκανε υπέρ των χριστιανών οδηγήθη ενώπιον του επάρχου, του διοικητού της χώρας εκείνης της επαρχίας, και ρωτήθηκε ένα ερώτημα. Τώρα να σε ρωτήσω: είσαι χριστιανός; Με μεγάλη ευκολία θα απαντήσετε.

Με μεγάλη ευκολία: είμαι χριστιανός. Χριστιανοί της ταυτότητας. Τότε το ερώτημα ήταν φοβερό, φοβερό το ερώτημα: είσαι χριστιανός; Αν έλεγες όχι, έζησες τη ζωή σου, την ωραία σου ζωή. Λοιπόν, εάν έλεγες όχι, τότε και να το όχι το επίρρονας με το αίμα σου.

Τότε ήτανε χριστιανοί οι πραγματικοί. Και θα έρθουν, προφητεύω, αμαρτωλός εγώ επίσκοπος, πιστεύοντας στο Ευαγγέλιο και στην Αποκάλυψη, ότι θα αλλάξει η ρόδα του κόσμου και θα βρεθούμε προ φαινομένων καταπληκτικών, τα οποία ο ροδέ του Αντίχριστου προς χείρας, προς χείρας τονίζω.

Λοιπόν, θα τεθεί στον καθένα μας το ερώτημα: είσαι χριστιανός; Λοιπόν, ερωτήθηκε και έρχεται το ερώτημα εις τον Άγιο Γεώργιο: είσαι χριστιανός; Και απήντησε σταθερός και ακλόνητος: είμαι. Είσαι εσύ λοιπόν; Εκρύβεσαι τόσον καιρό, εσύ ο αξιωματικός, ο ανώτερος, εις τον οποίον η πατρίς, το έθνος, η Ρώμη, η κοσμοκράτειρα, είχε αναθέσει τόσην εξουσίαν; Είναι στιγμές ηρωικές αξιωματικών που προτίμησαν να θυσιάσουν ακόμα και τα γαλόνια τους μπροστά στην φωνή της συνειδήσεως, η οποία λέγει ότι είναι προτιμότερο να είσαι ένας απλός στρατιώτης με συνείδησιν αγνή, παρά να είσαι αρχιστράτηγος με συνείδησιν πονηράν και διαστραμμένη.

Δεν είναι το αξίωμα, δεν είναι ο βαθμός, αλλά είναι το συνειδός, είναι ο άνθρωπος, είναι η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Υπεράνω όλων είναι η αξιοπρέπεια και η συνείδηση και η τιμή του ανθρώπου. Είμαι Χριστιανός αμέσως, στη βαρή χείρε λεγονάριων, τον άρπαξαν, βαφύρησαν τα ευλήματα του μεγάλωτου αξιώματος και οδηγήθη κατόπιν ενώπιον του αυτοκράτορος. Και εκεί πάλι με παρρησίαν θαυμαστή ομολόγησε την πίστη του εις τον Χριστό και ξεπλάγει ο Δοκλητιανός ότι ένατιού των στέλεχος που διέπρεψε εις κράς μάχας κατ' των Περσών και Βαραβάρων ότι ήταν ο Χριστιανός Και τότε άρχισε ένα μαρτύριο, φρικαλέο μαρτύριο που προκαλεί την φρίκη εις πάντα ο οποίος το διαβάζει

και περιέχει στοιχεία τα οποία φαίνονται απίστευτα, αλλά δι’ εκείνον ο οποίος πιστεύει στον Χριστό και στο Ευαγγέλιο και στο Υπερπέρα, δι’ αυτόν τα πράγματα έχουν διαφορετικά. Ερήφθη σφυλακή σκοτεινή και απεσία, ερήφθη σκάμινον από ασβέστη που έβραζε, Επάνω στο στήθος του ετέθη λίθος σκληρός, βαρύς λίθος που επίεζε το στήθος του, ώστε δυσκόλως ανέπνεε.

Τον έβαλαν, φορέσαν παπούτσα σιδερένια που εκοκίνιζαν από φωτιά από το καμίνι διατηρώντας να περιπατήσει Τον έβαλαν στον τροχό, απαίσιον τότε όργανον εκτελέσεως βασανιστηρίων της εποχής εκείνης, και όσο εγύριζε ο τροχός με τας λεπίδας γύρω από τον τροχόν, ετεμαχίζοντο και οι σάρκες του και έρρεε το αίμα του.

Έμεινε σταθερός. Προς τη στιγμή υπάρχουν και διάφορα παραδείγματα, μη παραψέω, παρασενέβεστε και στους βίους των Αγίων. Διότι οι Άγιοι δεν είναι βλάκες, είναι πιέστατοι. Διπλωμάτες δεν τους ονομάζω, διότι είναι πονηρών, διπλωμάτες στους ψεύθους και πατεώνας.

Το μεγαλύτερο ψεύδος σήμερα για ανθρωπότης οδηγηθείς τρίτων παγκόσμιων πόλεμων, θα οδηγηθεί εξαιτίας διπλωματίας. Διπλωματία ίσον υποκρισία, διπλωματία ίσον προσωπείο, διπλωματία ίσον απάτη, διπλωματία ίσον δαίμονας.

Έτσι, όπως ο δαίμον υπάρτησε την Εύα εν το Παραδείσιο, ούτε όπως και στις διπλωμάτια ανατολής και δίσημος και ιδίως της ανατολής, Εκεί πλέον το ψεύδος έχει αναχθεί εις επιστήμην ολόκληρον. Έπραξε λοιπόν κάτι το οποίο ήταν επίσης προσεπήρθη προστιμή ότι θα θέλει να πάει να προστινήσει τα ίδωρα.

Ω, χαρά που αισθάνθηκε ο Αυτοκράτορας, χαρά που αισθάνθηκαν όλοι ότι εκάμφθη επιτέλους από τα βάσανα της περιπετείας και θέλει να μεταβεί στο Ναό. Τον οδήγησαν λοιπόν στο ναό, τον λαμπρότερο ναό της επαρχίας του, στο ναό όπου υπήρχε το άγαλμα χρυσού, παρακαλώ, άγαλμα του Απόλλωνος, και με σαλπιγκτές, σαλπιγκτές σάλπισαν και μαζεύτηκε κόσμος, άπειρος κόσμος, να δει τον Γεώργιο να ομολογεί πάλι ότι πιστεύει στα είδωλα.

Όταν έφτασε, εγονάτισε. Τι έκανε; Ω Θεέ μου, Θεέ μου, απίστευτα φαίνονται αυτά στην γενιά των απίστων υλιστών και ορθολογιστών ανθρώπων. Αλλά είναι γεγονότα ότι έκανε το σημείο του Σταυρού. Κάνουμε κι εμείς το σημείο του Σταυρού χιλιάκις, αλλά δεν βλέπουμε θαύμα.

Αλλά δεν έχει σημασία μια φορά να κάνεις το Σταυρό σου, αρκετά τον κάνεις σε κβάθος ψυχής. Πιστεύεις στον Θεάνθρωπο, νησούν και στην αρχή Κατεβάζεις τα άστρα κάτω στη γη. Έκανε το σημείο του Σταυρού και αμέσως όμως έκανε το σημείο του Σταυρού, ας δεν πιστεύουν οι άπιστοι, δικαίωμά τους, εμείς πιστεύουμε ότι αμέσως τα αγάλματα, σεισμός έγινε μέσα στον... πέσανε όλα τα αγάλματα, ετεμαχίσθησαν, κονιορτοποιήθηκαν, στάχτη γίνηκαν.

Τότε, λέει, τότε ιδόντες το θαύμα, όπως λέει το Ευαγγέλιο, των εκατοντάρχων και στρατιώτες, νέοι εκατόνταρχοι και στρατιώτες των ρωμαϊκών λεγεώνων επίστευσαν στον Χριστό, ακόμα επίστευσε και η σύζυγός του, η εκλεκτή Αλεξάνδρα.

Και όλοι εμαρτύρησαν. Ο ένας έγινε σε χιλιάδες και ούτον είναι το μαρτύριο. Τέλος δε, απόσπασμα των στρατιωτών τον οδήγησε πλέον απλόν οπλίτην ανχαξιωμάτων, ανφεβλημάτων, αλλά έχουν την δόξα του μαρτυρίου και του μεγαλείου του Χριστιανισμού, οδηγήθη έξω εις τους αγρούς και εκεί άστραψε το ξίφος του δημίου και το μεν ημένη κεφαλή του έπεσε Εμόφελτος επί της γης, δε να γίνει πηγή αμάτων και θαυμάτων, η Δεψυχή του Λευκή ως ηχιών, Λευκή ως Πριστερά, Ανήθειστα, Υψιστά, Βώματα της αιωνίου μακαριότητος, αυτός είναι μερδιολίγον ο βίος του Αγίου Γεωργίου.

Με γραμμάτιση ονομάζεται. Τι πρέπει να κάνουμε; Απλώς να ασπαζόμαστε την εικόνα; Αυτό είναι το ευκολότερο. Απλώς να ανάβουμε κεριά, να εορτάζουμε σήμερα, που εκατοντάδες μέσα στην πόλη μας εορτάζουν Άγιο Γιώργη, και μόνο την ημέρα αυτή να εμφανίζονται ως κομήτες εδώ στο ναό του Αγίου Γεωργίου.

Όχι, αγαπητοί μου, κάτι άλλο πρέπει να πράξουμε. Δεν το λέω εγώ, το λέει ο συμπατριώτης του, Μέγας Βασίλειος. Τι λέει ο Μέγας Βασίλειος, ο συμπατριώτης του; Ότι εορτή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος. μάρτυρος, εορτή μάρτυρος, μίλησης μάρτυρος, ο αιστιαναλοιόμενος, ότι πρέπει και εμείς να βαδίσουμε επί τα ίχνη. Δεν ήταν διάφορος, σάρκα και ωστέα είχε και εκείνος, εκ του ιδίου φειράματος ήταν και ο Αγιός Γιώργιος.

Αν σας πω να μιμηθείτε έναν άγγελο και αρχάγγελον, θα μου πείτε «εγώ είμαι άνθρωπος», αλλά να σας πω να μιμηθούμε τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Νικόλαο και τον Άγιο Δημήτριο, και αυτοί ήταν μέσα από τα δικά μας αίματα και σπλάχνα, τέκνα της γης, του Αδάμ και της Εύας.

Όμως έφτασε ο άνθρωπος εις μεγάλα ύψη αρετής και έγινε μεγαλομάρτυς παγκοσμίου ακτινοβολίας ο Άγιος Γεώργιος. Αν μιμηθούμε, όχι στα θαύματα, δεν μπορούμε να κάνουμε τα θαύματα τα οποία έκανε ο Άγιος Γεώργιος, διά έλλειψιν πίστεως, αλλά δυνάμεθα να μιμηθούμε και ένα σημείο καλό. Όλους σας εδώ όσοι εορτάζετε, σε ένα σημείο να μιμηθούμε τον Άγιο, και το σημείο αυτό είναι το σημείο της ομολογίας.

Όπως δηλαδή εκείνος ομολόγησε το Χριστό παρρησία, και εμείς λοιπόν, ζώντες στον αιώνα αυτόν, να είμεθα θαρραλέοι ομολογητές της πίστεώς μας. Εάν δεν ομολογεί, εάν ήταν μουγκορθόδοξος, διότι οι περισσότεροι χριστιανοί είναι μουγκορθόδοξοι, δεν μιλάνε τίποτα, κρυφά, εγώ λέω πιστεύω, πιστεύω, αλλά ποτέ δεν ομολογεί.

Δεν ομολογεί. Βλέπεις τον Χιλιαστήν και τον βλέπεις τον Μασόνον και τον βλέπεις τον Ροταριανόν και τον βλέπεις τον Μαρξιστήν και τον βλέπεις τον Άθεον να ομολογούν, η γλώσσα τους να είναι πύρινη, και οι Χριστιανοί που πιστεύουν στην αλήθεια να είναι μουγγοθόδωροι, να μη μιλάνε ποτέ. Λες ούτε γλώσσα τους έδωσε ο Θεός, ούτε νουν τους έδωσε, ούτε καρδιά τους έδωσε για να ομολογούν τα μεγαλεία της πίστης. Εάν ο Άγιος Γεώργιος δεν ομολογούσε, θα προήγετο ακόμα ένα βαθμό παραπάνω, θα γινόταν στρατάρχης και μετά τα άλλα έσβηνε το όνομα.

Το όνομά του, όπως έζησαν ονόματα στραταρχών, Ναπολεόντων και Καισάρων και άλλων μεγάλων αξιωματικών της ανθρωπότητος, εις μνημόσυνον αιώνιον. Έχετε δίκιο. Παρέμβληπο νομολόγησε και όπως εκείνος νομολόγησε ενώπιον Αυτοκρατόρον με κίνδυνο να απολέσει την αναθεσιαστή, έτσι κι εμείς νομολογούμε.

Μα πού μας δίνονται ευκαιρίες; Σας περιμένουν μερικές ευκαιρίες, μάλιστα, μάλιστα, μικρές ευκαιρίες που δειχνόμαστε, αδελφοί, άνανδροι, ανάξιοι του Εσταυρωμένου. Κάθεσαι στο τραπέζι, πας κάτω στη Θεσσαλονίκη, πηγαίνεις σε ξενοδοχείο μέσα, κανείς, κανείς, κανείς δεν κάνει.

Ω Μωριά, ω Θεσσαλία, ως τα νεαρά, ελάχιστο, που το ψωμάκι του κρίθινο και το σταρένιο ψωμάκι παντεσπάνι ήτανε, ενώ τώρα βούτυρο τρώνε, καρκίνο γίνεται. Εκεί και πίστευον, πραγματική πίστη των ανθρώπων. Έκανε το σταυρό του ο πατέρας, ο αγράμματος, η γιαγιά, τα παιδιά, το μικρό παιδί έλεγε το Κύριε ελέησον, το Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, έτσι ζούσε αυτή η φυλή, ιστορική φυλή επάνω στον κόσμο αυτόν με ρίζες βαθύτατες μέσα στο ορθόδοξο πνεύμα.

Λοιπόν τώρα καλείστε εσείς, μπρος μπρος, κουράγιο, κουράγιο, κουράγιο, σήκω επάνω και κάνε το σταυρό σου. Μειδιάματα θα σας υποδεχθούν από όλα τα τραπέζια τα γειτονικά. Αλλά αν δεν κάνεις το σταυρό σου είσαι ψεύτικος χριστιανός.

Δεν είσαι τοφάρος να κάνεις το σταυρό σου Ο Χριστός γυμνός, όπως τον εγέννησε η Παναγία Θεοτόκος, εξετέθη επάνω στον Σταυρόν και εσύ δεν έχεις την δύναμη και το θάρρος να ομολογείς τον Σταυρόν, τον Χριστόν; Θέλεις άλλη ευκαιρία;

Άλλη ευκαιρία. Λοιπόν, εμείς είμαστε έναν κύκλο ανθρώπων μοντέρνων, ανθρώπων σουρογιστών, ανθρώπων μαρξιστών, ανθρώπων οι οποίοι δεν πιστεύουν πέρα από την ύλη και πέρα από το τομάριόν τους και από τη σάρκα τους και από τον στόχο μας.

...τον στόχο μου έχουν και έχουν σύνθημα που έχουμε πει ότι αύριο θα αποθάνουμε και κοροϊδεύουν τα σύμπαντα, δεν αφήνουν τίποτε ακολουθώς και ζητούν να γκρεμίσουν την Αγία μας Εκκλησία. Εσύ, άμα τους ακούς έτσι, να έχεις το θάρρος σου, να έχεις το θάρρος σου, να ομολογήσεις και να ελέγξεις και να κηρύξεις. Και είναι εις θέση ένας εσύ να καταρρύψεις την πυραμίδα των επιχειρημάτων των απίστων και των αθέων. Έχεις άλλη ευκαιρία να ομολογείς. Ομολογία είναι να κάνεις το σταυρό σου. Ομολογία είναι να διαφωτίζεις τους άλλους ως του περιεχομένου της πίστεως μας.

Θεός μας, θέλεις άλλη περίπτωση; Βαδίζεις τον δρόμο σου και ακούς. Τι ακούς; Τι ακούς; Ω Θεέ μου, γιατί στην πατρίδα μας αυτό το κακό να γίνεται, που δεν έπρεπε να ακούετε ούτε μια φορά βλαστημία; Και αν ακούετε μια φορά βλαστημία, έπρεπε να χτυπούν νεκρικά όλοι οι κώδωνες των ναών, διότι δεν υπάρχει μεγάλη συμφορά, αλλά το όνομα του Χριστού μας είναι μικρόν και ασήμαντον, δεν πολιτικό λόγο, υβρίζουν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Η δημοκρατία σου, τον πρόεδρο κυβερνήσεως, να τιμώ με τα αξιώματα, αλλά εκείνο το οποίο προκαλεί σε εμένα λύπη μέχρι δάκρυο: όταν βλαστημήσει κανείς έναν άρχοντα, προσβάλλει αμέσως την αρχή, δυο χρόνια φυλακή, πάει μέσα αυτός, πάει, χάθηκε. Αν βλαστημήσει τον Χριστό, τον Θεό, ο πρόεδρος δικαστηρίου χαμογελάει, χαμογελάει, χαμογελάει έτσι. Και έχουν δικαιολογητικούς λόγους, οι οποίοι κάνουν τη διάθεση ότι αυτός δεν βλαστήμησε εκ προθέσεως. Πράγμα το οποίο δεν εξετάζεται στις περιπτώσεις ύβρεων πολιτικών αρχόντων. Αλλά εκεί υπάρχει μια διάθεση σκονιρά ότι αυτός έτσι από συνήθεια, ξέρω εγώ, με έβαλε ο διάβολος, έκανε και βλαστήμησε και τιμωρείται με 10 to 20 ημέρες.

Ανάληψης της Θεοτόκου, Ανάληψη της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Ευαγγελ Παραπολέμων, καθ' ην στιγμήν ο Ιερέαξος των Σταυρών ανέβαινε τα ύψη των ορέων και φώναζε υπέρ πίστεως και πατρίδος, μερικοί δυστυχώς σε κακή συνειδίαση εκ προθέσεως σε βλαστημού καπηλικό στρατείο.

Βλέπεις λοιπόν τον στρατιώτη σου, βλέπεις τον συμφιλητή σου εσύ ο έβλεπης, βλέπεις ο άλλος εδώ εις το γραφείο σου τον συνάδελφό σου και βλαστημεί. Στουχ, στουχ, τι βλαστημείς;

Βλασφημείς, για να βλασφημεί τη μάνα σου, γύριζε τη μάνα σου, για ένα τη μάνα σου την έλεγε μια λέξη που θέλω να την πω εδώ πέρα, και καμία γυναίκα, καμία γυναίκα, καμία γυναίκα, η πλέον διεφθαρμένη γυναίκα στην Ελλάδα, δεν τολμάει ο άλλος να την βρίσει, και όμως τολμάμε να βρίσουμε εκείνη, η οποία όχι εν λόγοις, όχι εν μύθοις, αλλά εν πραγματικότητα απεδείχθη υπέρμαχος στρατηγός του γένους μας. Λοιπόν, βλαστημιώνος, λάβα την ευκαιρία σου και λέγει ο Χρυσόστομος, όχι εγώ ο αμαρτωλός επίσκοπος, αλλά ο Χρυσόστομος. Ακούς τώρα; Βλαστημιώνοι, μαρτύρησαν επί του Χριστού.

Βασιλεία των Ουρανών, Ευαγγελισμός, Ε Όπως ομολόγησε ο Άγιος Μεγαλομάρτυς, πάρπανε το όνομα του Χριστού, αλλά σε μικρά κλίμακα. Και όταν μάθαμε σε μικρά κλίμακα, τότε θα είμαστε όσοι όλοι μας υποκρέωστο συμπερισμά μας, ομολογηταί.

Είθε ο Κύριος Ιησούς Χριστός, διά πρεσβειών της Παναγίας Θεοτόκου, πάντων Αγίων, να μας αναδείξει πιστούς ομολογητάς, μιμητάς του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Η Αγία μας Εκκλησία, αγαπητοί μου χριστιανοί, η Αγία μας Εκκλησία, η Ορθόδοξος, εθέσπισε, όρισε, όπως η μικρά περίοδος μεταξύ της εορτής, της επομένης εορτής των Αγίων Πάντων που εορτάσαμε την περασμένη Κυριακή και της εορτής των Αποστόλων, σε αυτό το μικρό διάστημα, ο λίγος ημερών, όρισε η Εκκλησία μας να γίνεται νηστεία.

Είναι η μικρά και ελαφρά νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Και οι χριστιανοί που τηρούν τα θέσμια και τα πάτρια της Εκκλησίας μας τηρούν την νηστεία αυτή. Σήμερα είναι νηστεία. Αύριο είναι κατάλυση του κρέατος.

Έτσι θέσπισαν οι πατέρες ημών.

Αιρέσιμον, την νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Προς τιμή των Αγίων Αποστόλων ορίστη η νηστεία των Αποστόλων. Προς τιμή τους επίσης ορίστη. Αύριο και μεθαύριο θα εορτάσουμε την εορτή των κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και των λοιπών Αποστόλων τη μεθεπομένη ημέρα. Προς τιμή των ψαλμοί, ύμνοι και δοξολογίες θα ψαλούν στην Εκκλησία. Προς τιμήν των είναι ακόμα και ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο το σημερινό που ακούσατε στην Εκκλησία μας.

Ας δούμε, ας ρίξουμε μια ματιά στο σημερινό Ευαγγέλιο που σχετίζεται με το έργο των Αποστόλων. Για να εννοήσουμε το Ευαγγέλιο σήμερα πρέπει να έχουμε υπόψη, αγαπητοί μου, ότι όπως εδώ στην περιφέρειά μας, στην περιφέρεια των Πρεσπών υπάρχει η ωραία λίμνη, η μεγάλη λίμνη των Πρεσπών, έτσι και κάτω στην Παλαιστίνη υπήρχε στην εποχή του Χριστού και υπάρχει μέχρι σήμερα μια μεγάλη λίμνη, η οποία ονομάζεται Λίμνη της Τιβεριάδος ή Γεννησαρέτ.

Στην λίμνη αυτή πέφτουν τα νερά του Ιορδάνου ποταμού. Είναι μια λίμνη χαριτωμένη. Το περιβάλλον της είναι έξοχο. Σε αυτή τη λίμνη εργαζόταν στην εποχή του Χριστού μικρά καΐκια, μικρά καράβια και ψαράδικα που έριπταν τα δίκτυα των δεξιά και αριστερά, άνω και κάτω οι ψαράδες και μαζεύαν ψάρια, αλίευαν τα ψάρια.

Μεταξύ αυτών των αλιέων της Γαλιλαίας ήταν, το Ευαγγέλιο λέγει, και τέσσερες ψαράδες.

Τα ονόματα των ήταν γνωστά μόνο σε ένα μικρό κύκλο ανθρώπων, τα ονόματα των Αποστόλων. Το ένα ελεγότανε Πέτρος, το άλλο όνομα ήταν Ανδρέας, το άλλο ήταν Ιάκωβος, το άλλο ήταν Ιωάννης. Σε ένα πολύ μικρό κύκλο γνωστά τα ονόματα αυτών.

Αλλά τι βλέπουμε; Ότι τα ονόματα αυτά των αλιέων, των ψαράδων της Γαλιλαίας, αυτά τα ονόματα έγιναν γνωστά σε όλο τον κόσμο. Έγιναν παγκόσμια ονόματα. Τα ονόματα αυτά των αλιέων, των ψαράδων της Γαλιλαίας, εσκίασαν τη δόξα στρατηγών, βασιλέων, αυτοκρατόρων της γης και ακούονται παντού.

Χιλιάδες χριστιανοί φέρουν από την ώρα του Βαπτίσματος τα ονόματα των Αποστόλων αυτών. Και προς τιμή των Αποστόλων σε διάφορες πόλεις του κόσμου έχουν χτιστεί ωραίες και μεγάλες εκκλησίες. Αν πάμε στη Σαλονίκη, θα δούμε εκεί ότι είναι κτισμένη η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων.

Αν πάμε κάτω στην Πάτρα, την πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, εκεί θα δούμε ότι έχει κτιστεί τελευταίως ο ναός του Αγίου Ανδρέου, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος ναός των Βαλκανίων. Και αν ταξιδέψουμε στη Ρώμη, εκεί θα δούμε μια άλλη εκκλησία που είναι η μεγαλύτερη εκκλησία του κόσμου.

Τον κόσμο που χωρεί δεκάδες ανθρώπων μέσα είναι η εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Και αν ταξιδεύσουμε στο Λονδίνο, εκεί θα δούμε μια μεγάλη εκκλησία, τη μεγαλύτερη εκκλησία της Αγγλίας, όπως είναι η εκκλησία του Αγίου Παύλου. Και αν πάμε στη Δανία, στην Κοπεγχάγη, εκεί θα δούμε ένα σύμπλεγμα μαρμάρινο, έξοχο καλλιτέχνημα, που αποτελείται από τους δώδεκα Αποστόλους. Παντού τιμάν τιμούνται οι Άγιοι Απόστολοι. Προς χάριν των είναι η νηστεία των Αποστόλων.

Και προς τιμή τους είναι οι αύριο και μεθαυριανοί εορτές, εορτές, τιμώνται. Αλλά γεννάται το ερώτημα: γιατί τόση τιμή στους ψαράδες της Γαλιλαίας, τόση μεγάλη παγκόσμιος τιμή και υπόληψη στους αυτούς; Τι έπραξαν αυτοί οι Απόστολοι ώστε η δόξα των να γίνει παγκόσμιος; Εκείνο που δεν κάναμε εμείς, εκείνο που δεν κάναμε εμείς.

Η απάντηση που είναι στο Ευαγγέλιο σήμερα είναι: Ποιο είναι; Από τα χίλια που μας λέει ο Χριστός, ούτε ένα δεν κάνουν, ούτε ένα. Εκείνο που εδόξαζε τους Αποστόλους Είναι ποιο, υπακοή Υπακοή στον Χριστό.

Υπακοή στην δική πρόσκληση Που απηύθυνε προς αυτούς ο Χριστός. Τους έκανε μια ειδική πρόσκληση. Στους ψαράδες της Γαλιλαίας. Ότι ελάτε κοντά μου. Και εγώ θα σας κάνω ψαράδες των ανθρώπων. Όπως ρίπτετε τα δίκτυα στη θάλασσα και μαζεύονται τα ψάρια, έτσι θα σας κάνω παγκοσμίους διδασκάλους του κόσμου.

Ποιος τα έλεγε; Ο Χριστός, να πάνε πίσω του. Τι είχε ο Χριστός; Είχε τίποτα; Δραχμή δεν είχε, ακτήμων ήτανε, άστεγος ήτανε, κάτω από τον ήλιο δεν είχε στέγη, καμία στέγη. Τα πετεινα του ουρανου κατασκηνωσεις, ο δε υιος του ανθρωπου ουκ εχει που την κεφαλην κλινη.

Κι όμως τους εκάλεσε κοντά του. Ήταν εύκολο να πάνε κοντά του; Για να το καταλάβουμε αυτό, υπενθυμίζω στην αγάπη σας ότι και μας μας καλεί ο Θεός, μας καλεί ο Χριστός. Πότε μας καλεί; Κάθε Κυριακή, όταν χτυπάνε οι καμπάνες, πρόσκληση είναι του Χριστού μας.

Προσκλητήριον των Αγγέλων. Τι μας λέει; Δεύτε εις τους ναούς, ελάτε εις τους ναούς. Πόσο καιρό μας κρατάει στους ναούς; Μία ώρα. Από τις 168 ώρες που έχει η εβδομάδα, μία ώρα μας χωράει εδώ στην Εκκλησία ο Χριστός μας.

Να μείνουμε μία ώρα εδώ για να πούμε ένα «Δόξα σοι τω δείξαντι το φως», για να πούμε ένα ευχαριστώ από τα βάθη της καρδίας μας για μυρίες ευεργεσίες του Θεού, για να πούμε ένα ελάχιτι με τον Βαρτολό, για να πούμε το μνήστη μου Κύριε την Βασιλεία Σου.

Μια ώρα! Και εμείς ούτε μια ώρα δεν ερχόμαστε. Όπως έχετε παρατηρήσει, δεν έρχονται οι άνθρωποι που αρχίζουν οι λειτουργίες, αλλά στο τέλος πλέον. Ούτε μια ώρα δεν έχουν υπομονή να καθίσουν μέσα εδώ στην Εκκλησία του Χριστού μας.

Άρα οι Απόστολοι, όχι μια ώρα, όχι μια εβδομάδα, όχι ένα χρόνο, όλα τα χρόνια τους Μείνουν κοντά στον Χριστό Τα εγκατέλειψαν όλα. Εγκατέλειψαν το ωραίο περιβάλλον της λίμνης. Εγκατέλειψαν το ωραίο τοπίο.

Εγκατέλειψαν, άφησαν τα δίκτυα τους, τη μόνη περιουσία τους, τη βάρκα τους, αφήκανε πατέρα, μητέρα, συγγενείς, φίλους, τα πάντα και υπήκουσαν στον Χριστό και έμειναν κοντά Του τρία ολόκληρα χρόνια και άκουσαν την υπέροχο διδασκαλία Του και είδαν τα υπέροχα θαύματα που έκανε ο Χριστός και έγιναν και επίστευσαν στον Χριστό.

Βέβαια είναι αλήθεια ότι σε κάποια στιγμή εκλονίστησαν όταν συνέλαβαν τον Χριστό μέσα στη Γεθσημανή, τότε αυτοί έγιναν άφαντοι, φοβήθησαν και έφυγαν. Αλλά όταν ανεστήθη ο Χριστός εκ νεκρών, όταν ανελήφθη στους ουρανούς, όταν ήλθε το Πνεύμα το Άγιον, τότε οι Απόστολοι έγιναν πάλι λέοντες πνέοντες και σκορπίστησαν σε όλο τον κόσμο και εξεπλήρωσαν την εντολή του Χριστού, πορευθέντες εις τον κόσμον όλον, και κηρύξανε το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Και πού δεν πήγαν οι Απόστολοι; 12 Απόστολοι, πού δεν πήγανε; Περιόδευσαν την Παλαιστίνη, πήγαν στην Συρία, στο Λίβανο, περάσανε το Λίβανο, φτάσανε πέρα στη Μικρά Ασία, Περάσανε πέρα στον Πόντο, στη Θράκη, στη Μακεδονία, κατέβηκαν κάτω στην Αθήνα, περιόδευσαν, πήγαν στην Κόρινθο, από την Κόρινθο πήγαν στην Πάτρα.

Από την Πάτρα πήγαν στη Μάλτα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, έφτασαν μέχρι τη Ρώμη και από εκεί ακόμα μέχρι τον Ρακλείο, μέχρι Γιβραλτάρ, και άλλοι έφτασαν μέχρι τις Ινδίες, μέχρι την Περσία, μέχρι των πηγών του Νείλου Ποταμού.

Παντού ακούστηκαν τα ρήματα του Ευαγγελίου του Χριστού μας. Ποια ήταν τα όπλα τους; Όπλα; Άοπλοι. Αυτό είναι το θαύμα το μεγάλο. Αφού δεν είχαν τίποτα, τα πλούτη τους μηδέν, η δόξα τους μικρή και ασήμαντη, οι γνώσεις των ψαράδων. Εάν ζητούν μερικοί θαύματα, το μεγαλύτερο θαύμα νομίζω είναι αυτό, ότι με 12 Αποστόλους ο Χριστός, με αλιείς, ανέτρεψε την Οικουμένη ολόκληρη. Ναι, το θαύμα αυτό εορτάζει η Αγία μας Εκκλησία.

Αυτό είναι αιώνιο. Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Αυτή η εντολή, η πρόσκληση του Χριστού απευθύνεται σε όλους εμάς μέχρι σήμερα. Μα θα μου πείτε, δηλαδή και εμείς πρέπει να αφήσουμε τον πατέρα, τη μάνα, τα παιδιά, την οικογένεια, το επάγγελμα και να πάμε μακριά όπως οι Απόστολοι και να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού μας; Αυτό μας καλεί ο Χριστός;

Βεβαίως και αυτό μας καλεί ο Χριστός, αλλά αυτό διότι και σήμερα, για να σκεφτείτε, το ένα τέταρτο της ανθρωπότητας, το ένα δισεκατομμύριο είναι χριστιανοί, τα άλλα τρία δισεκατομμύρια είναι μακριά από τον Θεό.

Δεν πιστεύουν στον Χριστό. Υπάρχουν και σήμερα μέσα στα βάθη της Αφρικής και μέσα στην Ασία και στην Αμερική ακόμα πέρα που είναι η θρόδρομη, υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν τον ήλιο, τα φεγγάρια, τα ποτάμια, τις αγελάδες. Δεν διαβάζετε προχθές που έγινε στις Ινδίες; Ένα μεγάλο κράτος, 400 εκατομμύρια, 500 εκατομμύρια, σκοτάδι, νύχτα ολονύχτα.

Δεν είδατε τι συνέβη; Ότι ένας σιδηρόδρομος προχωρούσε επάνω στον σιδηρόδρομο, στην γραμμή, επάνω στην γραμμή του σιδηρόδρομου, και ο οδηγός, Ινδός που πιστεύει στην θρησκεία του, όταν είδε επάνω στην γραμμή μια αγελάδα, για να μην τη σκοτώσει, γιατί τη λατρεύουν την αγελάδα, την έχουν Θεό την αγελάδα.

Σκοτώνω αγελάδα; Δεν σκοτώνω καμιά αγελάδα. Για να μην σκοτώσουν την αγελάδα, ο σιδηρόδρομος, το βαγόνι, έριξε το βαγόνι μέσα στο ποτάμι και πνίγηκαν τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Σκοτάδι λοιπόν υπάρχει στον κόσμο ολόκληρο.

Συνεπώς πρέπει να βρεθούν και σήμερα ψυχές εκλεκτές. Εκλεκτές ψυχές που να πάνε στην Ασία, στη Μικρά Ασία, κάτω στην Αφρική, μέχρι Ουγκάντας, μέχρι των πηγών του Νείλου και λοιπά. Πάνε! Πάνε Γάλλοι! Πάνε Άγγλοι! Πάνε Γερμανοί! Πάνε Ρώσοι! Έλληνες!

Α, οι Έλληνες! Οι Έλληνες είναι σκορπισμένοι! Σκορπισμένοι! Παντού τρία εκατομμύρια! Γιατί; Για το δολάριο! Για τα λεφτά, για τα λεφτά, πάει ο Έλληνας μέχρι τα άκρα της γης. Να αποκτήσει, να εργαστεί, αλλά να πάει για τον Χριστό, ούτε ένας.

Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Δεν έχουμε τέτοια φαινόμενα προσώπων ιεραποστολικών. Τα οποία να μορφωθούν και να πάνε πάνω όπως πηγαίνουν άλλοι. Εκλεκτών οικογενειών, παιδιά εκλεκτών οικογενειών της Ρώμης.

Εκλεκτά παιδιά των Παρισίων, εκλεκτά παιδιά του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης. Αφήνουν τα πάντα και πηγαίνουν μακριά και πιέρνουν και γίνονται βορά των κροκοδείλων και των αγρίων θηρίων. Και αυτοί συνεχίζουν την πορεία του Χριστιανισμού.

Και είναι πράγματι οι Απόστολοι του Χριστού μας σημερινοί. Αλλά εγώ δεν σας λέω να αφήσουμε εδώ τη Φλώρινα και να πάμε μακριά όπως οι Απόστολοι κάτω στην Αφρική, στις Ινδίες. Και στα άλλα μέρη και να κηρύξουμε τον Χριστό. Εγώ σας λέω κάτι άλλο. Τι άλλο; Ότι μπορεί να κάνουμε ένα πυρό, να εκτελέσουμε την εντολήν αυτή του Χριστού μέσα στο μικρό μας κύκλο. Να γίνουμε Απόστολοι του Χριστού, μικροί Απόστολοι. Είσαι μάνα, είσαι πατέρας, πού να έχεις τα παιδιά σου κάθε βράδυ, μόλις νυχτώσει, που βγαίνουν τα άστρα στον ουρανό, κάνεσαι τα παιδάκια σου εκεί πέρα ή κοιτάς να τα ταΐσεις μόνο, να τα κάνεις γουρουνόπουλα όπως λέγει ο Άγ

Ο Άγιος Κοσμάς, πες τους πέντε λόγια για τον Χριστό, μίλησέ τους για τον Χριστό. Δίδαξες ότι παραπάνω από όλον τον Χριστό μπαααα, κλειστά τα στρώματα κτηνώδης κατάστασης. Είσαι δάσκαλος; Δείξε στα παιδιά ότι παραπάνω από την γραμματική και παραπάνω από την αριθμητική και από τα άλλα μαθήματα είναι ο διδάσκαλος, ο Χριστός, μοναδικός διδάσκαλος. Είσαι αξιωματικός; Πες στους στρατιώτες σου ότι ένας είναι ο βασιλεύς του κόσμου, ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

Έχεις φίλους, συγγενείς, μη είσαι μου κοθαδρός. Θεέ μου, Θεέ μου, πού βρεθήκαμε. Αν μετρήσαμε το πρωί μέχρι το βράδυ, μέχρι το βράδυ, μέχρι το βράδυ, το βράδυ, χιλιάδες λέξεις, εκατομμύρια λέξεις, ούτε μια λέξη για τον Χριστό.

Τίποτα απολύτως, απολύτως. Όταν ρεβάξατε τους Αφγανούς, ρωτήσατε τους Αφγανούς: «Ακούσατε ποτέ μέσα στην πόλη που είστε 20 to 30 χρόνια να σας μιλήσει κανείς για τον Χριστό;»

«Λέξη Χριστός;» Τι μου λέει ένας έξυπνος ατζίγκανος; «Ακούσαμε τη λέξη. Πότε την ακούσαμε; Τη βλαστημιά». Μόνο σε βλαστημία ακούεται ο Χριστός, όχι ο σύμφωνος και δοξολογιαίς των κόσμων τούτο. Τίποτα απολύτως, απολύτως.

Την ώρα αυτή λοιπόν που σιωπούμε, εμείς που σιωπούμε, τα παιδιά της νύχτας δουλεύουν κυριαστές από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ματροάδοι είναι, η γλώσσα τους συνεχώς ομιλεί για τον Χριστό από σπίτι σε σπίτι.

Πόσοι ήσανε; Δέκα ήσανε. Τώρα πόσοι; Τριάντα χιλιάδες ήσανε. Γέννησε, πίπτωσε η Θεσσαλονίκη και σκόρψαν παντού γιατί μειράνε, παντού όπου να μειράνε για τον Χριστό. Τα παιδιά του Μαρξ μιλάνε για τον κομμουνισμό, τα παιδιά των μασόνων μιλάνε για τη μασονία, τα παιδιά των αιρετικών μιλάνε για την αλληλεγγύη, τα παιδιά των χριστιανών, των ορθόδοξων, έρχονται εδώ στην εκκλησία, κάποιοι λίγο βες, βγαίνουν από την εκκλησία, τέλος, λέει τέλος, δεν έχουν τη δραστηριότητα και ενεργητικότητα αυτή κλπ.

Ευχή,

Πώς έχετε το νόμο του Ιησού του Ναζωραίου, πώς έχετε το νόμο του Ιησού του Ναζωραίου, ποιος βλέπετε κοντά στον Χριστό; Δεν είστε χριστιανοί, δεν είμαστε χριστιανοί. Αλήθεια μας τον άνθρωπο εκείνο που δεν έπρεπε να είναι στον Χριστό. Και όχι μόνο δεν έπρεπε να είναι στον Χριστό, τους πρόσφαναμε με τη διδασκαλία μας, με τα έργα μας, με τη σκανδαλώδη ζωή μας, μακριά από τον Χριστό. Αυτό μας διδάσκει λοιπόν το Ευαγγέλιο σήμερα. Δεν σας λέγω να πάτε στις Ινδίες, ούτε κάτω στην χώρα της Αφρικής, ούτε πέρα στην Αμερική, ούτε πουθενά. Να μείνετε εδώ στον τόπο, αλλά να είστε δραστήριοι, ενεργητικοί, να μιλάτε για τον Χριστό, να ζείτε για τον Χριστό. Αλίμονο σ' αυτόν ο οποίος δεν έφερε έναν άνθρωπο στον Χριστό. Δείξτε μου έναν άνθρωπο, δείξτε μου έναν άνθρωπο. Τα παιδιά του Μαρξ, φέραμε στον Χριστό στο Μαρξ. Τα παιδιά των χιλιαστών, φέραμε στον χιλιαστή. Τα παιδιά των μασόνων, φέραμε τα παιδιά. Τα παιδιά των αδελφών, εσύ τι χριστιανός είσαι; Γιατί σου έδωσε ο Θεός τη γλώσσα; Τη γλώσσα μου να θυμάσαι τον Χριστό. Γίνω λοιπόν η γλώσσα σας, τα έργα σας, τα χέρια σας, τα πόδια σας, η ψυχή σας σε όλοι. Οι μικροί Απόστολοι, όλοι μας, και τότε όταν ήρθαν οι μικροί Απόστολοι,

Οι Απόστολοι θα τελειώνουν καλύτερες ημέρες και η χώρα μας πάλι θα γίνει χώρα, οι Απόστολοι, οι Αποστολικοί, αμήν.