Η Εκκλησία, ο δράκοντας και ο πνευματικός αγώνας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

My beloved Christians, as I stand here at the lectern by the grace of God and see your dear faces, both longtime listeners and newer ones, I am deeply moved. It has been a long time since I spoke from this lectern.

It has been a long time since I have spoken to you orally. I say ‘spoken,’ because I have continued to reach you through the written word, Glory to God. I have written not only to you, my dear listeners in Athens, but also to others in Greece and abroad.

I communicate through the pamphlets, magazines, and books that I write by God’s grace. But as the Evangelist John says, “not with ink and paper.”

“I do not wish,” he says, “to communicate only through paper and ink. I want to speak to you as well.” Speaking to one another is better than communicating in writing; it is a fuller exchange. So I am deeply moved today to speak to you, my listeners in Athens, with a living voice. At the start of my talk, I must thank all of you, longtime and newer listeners alike. During my recent ordeal, when the state sought to bring me before the courts at Rouf, you stood together as one,

Through your prayers all night and your vigils, you helped greatly in this matter. That trial did not take place; it was postponed.

Yet I confess to you that I wanted, and still want, to sit once more in the defendant’s seat, so that from there I might proclaim the truth to the whole Greek people.

Now I am here at this lectern. I must speak; I need to speak. But how can I? My beloved, I am no longer forty or forty-five, in the prime of my work, as I was when I came to Athens after ten years of wandering through the mountains of Macedonia.

Thank you. Let me say just one word: fighter. In our time, people cannot sit in the stands applauding the athletes. They too must take part in the struggle against evil.

It was then, for the first time, that Athens saw religious rallies

protesting against disorder in society and in the Church.

Now I am an old man. The spirit is willing, but the flesh is weak. I rejoice that younger theologians and preachers, my spiritual children, preach from this lectern. I rejoice that the Lord’s work continues in our day. The Church did not begin with us, nor will its struggle end with us, as a teacher of the Church says.

And now I am here, held captive by your love, to speak to you. Believe me, more than ever before I feel my weakness. Preaching is a weighty mission of the Church.

John Chrysostom ought to be standing in my place to preach to the people. Or Theodore the Studite, or one of those great figures of Orthodoxy. Better still, an angel or archangel, with his flaming sword and the trumpet of the Apocalypse.

But here we stand, aware of our shortcomings. Toward the end of his life, the Apostle Paul, an old man in the dungeons of Rome, wrote in one of his final letters these momentous words: ‘Christ Jesus came into the world to save sinners, of whom I am the foremost.’

What depth of humility! Paul, an eagle, a golden eagle, who soared to the third heaven and heard words that cannot be spoken, words no human being can express; Paul, who traveled throughout the world, he says that he is the foremost of sinners.

We can say those words too, but we do not say them with the deep conviction that the Apostle Paul had. In our own nation, which has suffered so much, a worthy imitator of the Apostle Paul arose.

That man was Saint Cosmas of Aetolia. God granted me the grace to write a book about him and his hundred prophecies. When Saint Cosmas spoke to the suffering people of Greece under foreign rule, people who had endured so much beneath Turkish swords, he saw people who wore no cassocks or bishops’ medallions but carried the Cross in their hearts. To those women and children, Saint Cosmas said these words: ‘My brothers and sisters, I am not worthy to kiss your feet.’

‘I am not worthy to kiss your feet,’ Saint Cosmas of Aetolia would say. He meant it deeply, for that true ascetic knew that holiness grows not only on mountain peaks. Holiness is a flower that can grow anywhere.

He understood that a monk living apart faced fewer temptations, sheltered from the great whirlwind of sin blowing through ordinary communities. Those Christians, meanwhile, faced danger and death every day and lived amid that terrible whirlwind of evil.

‘I am not worthy to kiss your feet.’ If Paul and Saint Cosmas of Aetolia spoke this way, then we, my beloved Christians, must repeat their words. Were Saint Cosmas standing in my place, he would say this to you who live here in a new Babylon, for that is what I call Athens. Pray to God that it does not meet Babylon’s end.

Suffering is something profound and mysterious. You live here, far from the slopes of the Holy Mountain, where cool winds blow. Here you breathe exhaust fumes, not only the fumes in the air, but the moral and religious pollution around you. You face personal, family, and social troubles, and you endure a kind of martyrdom in this city. You are worthy of being addressed with the words of Saint Kosmas.

As Saint Cosmas of Aetolia said: You are in the midst of the storm of society, while we preachers of the Gospel stand so far from it. We are not worthy to kiss your feet.

You few, though you seem many tonight, are still a minority in this vast city, this modern Babylon of Greece.

Among the Greek people, you are the few. You are not the worldly, but the devout: you love God, keep His commandments, live the Christian life, and feel a holy trembling when you hear the name of Jesus Christ. You weep when you hear that name blasphemed, the name above every name. You are a small minority. You suffer as Noah suffered in an age of corruption throughout the world, when people had become mere flesh.

You suffer as Lot and his family suffered in Sodom and Gomorrah, where he could not win over even one of those corrupt people. You suffer as the three young men did in the fiery furnace. And Athens truly is a furnace, a furnace of sin that burns the soul.

Yet in that furnace you feel a cooling breeze, and that breeze is the preaching of the Gospel. It is like the dew of Hermon descending from the high mountains of Palestine to refresh its parched plains.

And so you feel that refreshment through the words of the preachers. I look upon you with emotion and humble affection. I am not given to easy flattery or praise, but I recognize your virtue. I always say, even when I preach in the north or in the villages, that in Athens I have seen both devotion and atheism. I have seen much atheism, but devotion too.

Nowhere else have I found people as devout as those here in Athens, bearing the heat of the day. I have made my introduction rather long. Now let me turn to the subject of my sermon.

Tonight I am not going to give you a sermon. I am going to turn this hall into a theater. A theater? Father, what are you saying? You are going to turn this hall into a theater? You are against the theater. You thunder against theaters!

And indeed, the theater in our day has become corrupt. Our actors have sunk to the depths of moral corruption. They offer filth, sell filth, and people consume the devil’s filth, as I described in the leaflet we distributed last Sunday.

So how can there be a theater here? Besides the theater of Satan, there is also the theater of God. Oh, the theater of God! Tonight I shall lead you there in your thoughts. I shall draw back the curtain and set scenes and images before you.

A theater. Makrakis, an outstanding preacher of the Gospel, the kind who comes along once in three hundred years, was a spiritual giant despite his weaknesses, shortcomings, and other errors. He called it a theater.

‘Do you want a theater?’ he said. ‘If you want a theater, I will take you to one.’ And what did this remarkable man call a theater? The Apocalypse of John. It is a book you ought to read daily in the churches, especially in these days of upheaval, when the whole world is shaken.

The universe. When you go to the theater, you see small, insignificant things. Open the Apocalypse, and you see great events, immense events, unfolding in our own days and still to unfold in the last days. So now, come to this theater: admission is free. Those other theaters serve dung. People buy dung, eat dung, and become dung eaters, and they pay five hundred or a thousand drachmas for it. Here...

Here your admission will be free. I am sure that, if I asked each of you tonight for a thousand drachmas, you would gladly give it. Not for Augustine, Augustine has many other faults, but with God’s help he has never loved money.

You would give the money, as you have so many times before. But tonight the theater is free. So I open the curtain, and the scene appears. A professor of theology, a spiritual son of mine, stayed up at night and painted this first scene. I ask his son to bring the picture up and place it before your eyes, for I am accustomed to teaching through images as well as words and books.

So the curtain rises, and this scene appears before your eyes.

We draw back the curtain. There are some thirty or forty such beautiful scenes in the Apocalypse. If God wills and I continue preaching, from now on I shall speak to you from the Apocalypse, using an image each time. I ask Mr. Palamidis, a professor of theology who is also a painter and a student of Mr. Kontoglou, and who is here with us; give him a round of applause, to paint beautiful images from the Apocalypse of John. You will not pay a drachma. Freely you have received; freely give.

Now we are in chapter twelve of the Apocalypse of John. What does it say? John saw a vision, a great sign, an astonishing sight. What was it? There appeared before him in heaven, above the stars, a commanding figure: a woman.

A woman of extraordinary beauty. Her clothing was no ordinary garment: she was clothed with the sun itself. On her head, as you can see, was a crown of twelve stars. On her shoulders were wings like those of a great eagle, and beneath her feet lay the crescent moon.

What does all this mean? It is symbolic language, pointing beyond what it says directly. Just as Christ taught his great truths in parables, John, following Christ’s example, speaks through symbols. And those symbols hold many meanings. Who is John’s woman? Tell me. She is the Most Holy Theotokos (All-Holy), whose feast, the Entry of the Theotokos into the Temple,

She is the woman of extraordinary spiritual beauty, filled with grace. As the Akathist Hymn says, she is a ray of the spiritual Sun, the star that reveals the Sun. She is the Most Holy Theotokos (All-Holy). Yet while John the Evangelist truly saw the Most Holy Theotokos (All-Holy) as a woman in heaven, according to the Fathers and teachers of the Church she is also a true symbol of Christ’s Church. The Theotokos is a woman, and the Church is spoken of as a woman. Pay close attention: the whole Church is present in the Theotokos in potential.

Allow me to explain what I mean by ‘in potential.’ There are two terms: ‘in potential’ and ‘in actuality.’ What does ‘in potential’ mean? I take a seed, an almond, in my hand, and I plant it.

And from that almond grows a beautiful almond tree. Over the twenty, thirty, or forty years of its life, it produces thousands upon thousands of almonds. What was that first almond? Was it just one almond, or was it the womb from which all the tree’s blossoms and almonds came? The almond held all this in potential; the tree, with its blossoms, makes it actual and visible. So it is with the Most Holy Theotokos.

There was a time when the whole Church of martyrs and saints, the whole Church of its teachers and Fathers, all the millions who would belong to it until the end of the ages, were contained in one woman: the Most Holy Theotokos.

For the passage goes on to say that she is pregnant and about to give birth to her only begotten Son. So the whole Church of Christ is present in the Most Holy Theotokos in potential, though it has yet to come into being in full. The woman of surpassing beauty also represents the Church of Christ.

The crown upon the head of our Church has twelve stars. They stand for the twelve Apostles, for our Church rests upon their preaching. That is why, in the Creed, we say that we believe in one, holy, catholic, and apostolic Church.

And beneath her feet is the crescent moon. What does that mean? She is standing on the moon. In Holy Scripture, he says, the moon is a symbol of the powers of darkness. The moon shines over the earth at night; here it points to those dark powers.

There are dark powers in this world, and the crescent is their symbol. Consider this: our small, poor, long-suffering homeland, whose sacred rocks have been soaked with the blood of martyrs, bears the Precious Cross on its flag. Our neighboring country, Turkey, which has slaughtered millions of Armenian and Greek Christians, bears the crescent on its red flag.

But take heart and endure patiently! I speak from this pulpit, though I am unworthy even to preach the Word of God. Relying on the prophecies of our Fathers, I say that the day will come when the Precious Cross will overcome the crescent and the name of God will be glorified.

The Church was standing upon it, he says.

The Church was trampling the crescent of Muhammad underfoot, as a sign of victory and triumph. And she still has wings.

She had wings, he says. What does that mean? It means the Church has tremendous strength, like an eagle soaring into the heights. Once, near Florina, I saw a wounded eagle. How I pitied it! A hunter had struck one of its wings. The poor bird tried to rise into the sky, but it could not fly.

For an eagle, like any bird, cannot fly with one wing. So too a person, and the Church of Christ, needs two wings: the wings of a great eagle. What are they? One is faith, Orthodoxy. The other is good works. Without faith we are not saved, but neither are we saved without good works. Or, as I would put it in the words of James, faith works through love.

So I have explained what these things mean. But while this sight is magnificent and moves angels and people alike, suddenly another sign appears. We draw back the curtain, and now we see, but sadly, our painter did not have time to paint the second picture. I had hoped to show it to you.

I will ask him to paint the next scene if God grants me the grace to return here in a month. That scene is terrifying. Opposite the woman, it says, stood a great dragon: a huge serpent, bright red, dripping with blood.

This dragon had seven heads and ten horns, and the horns bore seven crowns. With fury, it rushed to attack the woman, the Church of Christ.

Who is this great Beast, this dragon? He is none other than the ancient serpent who deceives the whole world: Satan. And those seven heads and ten horns, do they bring anything to mind?

Don’t they remind you of anything? Don’t they bring anything to mind? It is foretold there. Well, let’s take the ten horns. So we’ve solved the tenth horn of the Apocalypse too! I don’t know; I don’t dare interpret it. Still, it strikes me that this is the tenth horn of that power, the new power that rules this world. The horns, the heads, and the crowns are symbolic. I won’t say much more, but I will tell you that they symbolize the power of the state.

To a greater or lesser degree, state power throughout the world, on the right and on the left, in the north and in the south, comes under the influence of the evil one. Satan's rule is at work. He has been called the ruler of this world, and with reason, for he holds nations and states, great powers of both the right and the left, in his grasp. Beneath the surface there is violence, lawlessness, impiety, atheism, and corruption.

So he is called the ruler of this world, and we must not underestimate his immense power. But some interpreters understand the symbols more spiritually. They say the seven heads are the seven deadly sins. These sins trouble everyone: young and old, a white-haired elder and an infant, women and men alike.

I cannot speak about the seven deadly sins tonight. Perhaps I will have another opportunity. If you want a picture of them, read The Salvation of Sinners. There you will see how vividly the power of those seven sins is described.

Take care, you who boast and say, ‘I am far from fornication and adultery. I am pure.’ Be careful. This head of the Beast devours many people, especially in an age so consumed with sex.

Pansexualism, if it does not devour you, my child, young man or young woman, if the all-devouring mouth, the all-devouring head of this Lernaean Hydra of pansexualism does not devour you, take heed!

Even if that head does not devour you, you can still end up in the same stomach, for the Beast has only one stomach. And you who boast about yourself, take care: could a huge serpent be growing within your breast, enmity, hatred, envy? We see these throughout the world.

And you who observe Christianity outwardly, going to Church, lighting candles and oil lamps, and opening chapels: take care that a very cunning beast does not devour you. It is pictured in nature by the tortoise or the frog. That beast is negligence. ‘Cursed is everyone who does the work of the Lord negligently.’

So you must guard yourself against every one of the heads. But let us return to the other meaning of these symbols. The huge dragon also represents state power. And indeed, state power attacked the Church of Christ. Let me show you. The moment the cry of a child was heard on our earth, the cry of a little one, one of those innocent children whom Jesus loved, like little angels, the dragon charged. The divine infant had scarcely taken his first breath in his humble cradle, a manger. Who was this dragon? State power. And who held that power? Herod...

Terrible. Herod sharpened his knives and slaughtered fourteen thousand infants, hoping that our Lord Jesus Christ would be among them. But the woman was given wings and escaped his grasp. How? The Most Holy Theotokos, the Church of Christ, fled with the child in her arms. Like an eagle, she flew far away to safety in Egypt, where she remained for many years, until the bloodthirsty Herod died.

The Church was attacked under Herod. She was attacked especially under the Roman Empire, that immense power stretching across the world, with seven heads and ten horns. What words could describe the sufferings of those three centuries? One or two people? No, millions: infants at their mothers’ breasts, pure young women, elders with white hair like Polycarp of Smyrna, young and old of every people and nation. They willingly shed their blood in a hard struggle against the Beast, that scarlet Beast.

The parents of the Beast, the parents of the Beast. To get some idea of the struggle the enormous Beast waged to wipe out Christianity, consider this: one emperor was so certain he would succeed that he minted medals to celebrate its defeat. Mussolini likewise had medals minted in advance to celebrate the crushing and destruction of Greece. So one of Rome’s tyrants, one of its emperors, was certain Christianity would be exterminated. He minted medals to mark its disappearance. But no.

And yet the Church prevailed. Free and independent, magnificent and beautiful, strong in her poverty, humility, and self-denial, she overcame that enormous Beast.

If you want a sense of those times, please read that wonderful story, Fabiola. It is a story drawn from those times, translated into Greek by the late Trembelas.

And if you want to look more deeply into these things, read Father Mastrogiannopoulos’s excellent book, The Church of the Martyrs. It is well worth studying.

There you will see how the Church once again took wing. She fled to remote places, and beneath Rome itself, this is true, no mere tale, Christians dug vast tunnels stretching for many miles. Down in those passages and caves, thousands of men and women gathered at night, while above them the patricians, the powerful, and the emperors feasted and made merry.

In those underground places, the Christians of those centuries kept vigil. Yes, the Church of the catacombs, just as it is shown here on the board. The Church was also attacked during the four centuries of Ottoman rule that our beloved homeland endured.

Yet she remained free and independent. She did not let the Sultan enter her innermost sanctuary, defile it, and destroy the Church of our Christ. Let me give you just one example of the courage the Church showed then.

A Sultan once sent a representative to summon a Patriarch to the palace; I cannot remember the Patriarch’s name. Someone wanted a divorce and hoped to use political power to force the Patriarch to sign it.

So the Patriarch was called before the Sultan, who told him, ‘Sign the divorce.’ ‘No, I will not sign.’ ‘I will cut off your beard.’ ‘You may cut off my beard, and my hands and feet as well. Even then, I will not sign a divorce.’

Our Church had heroes like this. Through the centuries of Ottoman rule, she kept her purity. She remained whole, magnificent, free, and independent. She did not yield to the Sultan.

She was a spiritual kingdom within the state, rising to the mountains on the wings of a great eagle.

The Church of our Christ was attacked, but she overcame her attackers then. Now for a third picture. I have shown you the first; you can picture the second in your mind, that enormous serpent. Now I will show you another.

It is in the seventeenth chapter of the Apocalypse (Book of Revelation). For a moment, that beautiful woman loses her radiance. There you see her sitting at ease, even luxuriating, what other word can I use? John saw her no longer free or independent, and he wept. The very stones, mountains, and valleys would weep, along with the martyrs and heroes of the faith who would never accept even one compromise with state power.

He saw, it says, this magnificent woman brought low. How was she sitting? On the back of a scarlet Beast. She was adorned with gold and diamonds and glittered with them all. She had wealth in abundance. Yet as she sat there on its back, she was no longer independent.

The Beast took her wherever it wanted, right, left, up and down. She had no voice of her own; her voice was the Beast’s voice. This is the Church that compromised with the state, yielded to it, and became closely bound to it. The state forced her to do things contrary to her purpose and her high calling.

Would you like examples? I could show you four pictures. If I had a stage, I would put all four before you: the woman sitting on the back of the scarlet Beast. Here is one. What is it?

It is a picture from our own history, from the Byzantine Empire. I am speaking of the age of corrupt emperors and rulers, the time of iconoclasm, when state power forced bishops and Patriarchs to speak as the heretics wished, instead of speaking as our Orthodox faith teaches.

Theodore the Studite and other revered Fathers and teachers of the Church rose against the state’s interference and fought hard so that the Church might keep her freedom and independence.

Another woman sits on the back of the scarlet Beast. Who is she? She is the papal church. It did not remain devoted to its spiritual mission as it had in the early centuries. It became a state and established the Vatican State. It raised fleets and armies, proclaimed crusades, and hurled threats and denunciations.

It conquered, slaughtered, persecuted, and destroyed. It extended its kingdom east and west. The pope was no longer simply a hierarch; he had become a ruler of this world. That was its kingdom. Our nation suffered greatly from the interventions of the papacy, which sent its nuncios throughout the earth. Papal power is a woman: the woman seated on the back of the Beast. But if you want to see such a woman in our own day, though we must acknowledge...

We must admit that lately they, too, have begun to change course. I am suspicious of these changes in the Vatican, and I consider them dangerous for our homeland. Still, we must acknowledge the change. The cardinals, the popes, and the rest work like ants. We priests and bishops do not work as they do.

We condemn their heresy and their errors. We condemn their political arrangements. But we must admit that theirs is a Church active everywhere. Now we have another image: a woman seated on the red Beast. Who is she? The Russian Church, the official Russian Church. I do not mean the poor, ordinary faithful of Russia.

If we went to Stalingrad and Moscow, we would see those poor people going to church, filling the churches, and kneeling. Meanwhile, we stand there yawning, without any feeling. But when the Russians are in church, they all kneel as the Creed is said.

And the cantor is not the only one who says the Creed. Everyone says it. It sounds like thunder. I do not blame those humble people. I blame the official Church: the Patriarch and the bishops who came to terms with the godless regime.

That godless regime gave them standing, money, and honors, and lets them move about. But that Church is no longer independent. It has a mouth, yet cannot speak; a mind, yet cannot think; a heart, yet cannot feel.

The Beast speaks. The Church speaks as the Beast speaks. The Church sees her children, wonderful clergymen like Dugo, and other wonderful people, sent to psychiatric hospitals, out onto the steppes and into the high mountains, or locked away in prisons. Yet she does not protest as her children are slaughtered. What mother would see her child slaughtered and not protest? And yet there sits the Church, now wholly subject to the state, on the back of the scarlet Beast.

Seated on the back of the red Beast, she is indifferent to the slaughter of human rights. She sees the atheistic state invade other countries with enormous forces, crushing and destroying them, yet she does not protest. She no longer raises her voice. She is the woman seated on the red Beast. But as we accuse this Church and the other Churches, we must honestly admit that our own Church, too, is the woman seated on the back of the red Beast.

Here, surely, we should weep. Our Church was free under the sultans. It struggled under later regimes as well. Read the histories: you will find no other Church in the world that has fought as ours has.

Our priests, our poor, uneducated priests of 1821, just think of the number: six thousand priests. Where are Kordatos and the other atheists who mock the Church of Christ? Here are the facts, the testimony, the documents, the proof: clergy, bishops, monks, clergy of every rank sacrificed themselves and shed their blood so that the flag could fly freely over the Acropolis. The nation and its clergy sacrificed themselves for the glory of their homeland. And how did the state treat the Church? At first, the Greek state behaved hypocritically. We must make an exception for the time of Kapodistrias, a true Greek and a true Orthodox Christian who respected the Church of Christ. The others dealt deceitfully with our Church. They made a show of honoring her. They raised the Church onto the Beast’s back. And what does that back represent? The first article of the Constitution. That is where they placed her, supposedly as a mark of honor.

They invoke the Father, the Son, and the Holy Spirit, and say that the Church has an honored, official place. They have raised her onto the Beast’s back. But what has that position brought her? I will tell you: our Church is no longer the head. She has become the tail.

A tail, and a servant to the world: a worldly Church, a state Church. Let me give examples. Those of you who read Spitha and have followed our work over the years have read our articles on this subject.

Let me remind you of just one thing. The Church had property, given to her through the offerings of devout Christians.

Christians gave these things to the Church, and the Church supported our poor people. Then the state came along and did what even the Sultan had not done: it seized the Church’s vast property. Who did it give that property to? If it had given it to the poor, I would agree. If it had given it to the villagers, to those who had no land, I would agree. If it had given it to the fishermen, I would agree. If it had given it to the workers, I would agree. But they did not give those estates to these people. I could show you a list of vast estates, of incalculable value, that they gave away.

It was handed over to party bosses and their supporters, who devoured it. Only a little property remains, and the state now casts covetous eyes on that too. It wants to take it as well and turn it into, turn it into what?

Places where lamps once burned and incense was offered, these sacred places, the state wants to hand over to foreign companies. It wants to turn them into casinos, gambling halls, entertainment centers, and nudist resorts. Is that what will become of the Church’s sacred property?

Even so, the loss from taking the Church’s property, or rather, robbing and confiscating it, is the lesser harm. The greater harm is that the Beast, the red Beast of the godless and Masonic state, has entered behind the innermost veil. It has come into the Church’s sacred precinct and orders things contrary to the commands of the Holy Gospels.

Let me mention just one point from the Gospel. We all need to hear it, because this is a sin people commit.

‘Do not swear at all,’ says the Gospel. Do not put your hand on the Gospel and take a false oath. That is forbidden; it is a sin. But it is not only a false oath that is sinful. Taking an oath at all is sinful, for this is a command of the Lord, of Christ.

And there are still devout people, Glory to God, who choose to obey. In Florina I knew a worthy priest with ten children. He was called to court. ‘Take the oath.’ ‘No.’ They pressed him again and again. They brought him to trial, and at last the final judgment came.

Others have faced such ordeals too. Taking an oath is forbidden. Better to suffer a loss than to swear on the Gospel. John Chrysostom delivered twenty homilies against those who swear oaths, whether in private or in public.

He even forbade those who took oaths from receiving the Holy Mysteries. John Chrysostom forbade it. ‘It is a sin!’ he said. And what did the state do? You ask me what the state did. Which of you has never taken an oath?

There are a thousand of you here. O my God, my God, my God.

It is estimated that more than a million oaths are taken every year: in magistrates’ courts, trial courts, courts of appeal, the supreme court, the barracks, and the civil service. Oaths everywhere. Even in Church courts, the oath is still in force.

That is a contradiction. Who imposes it? The state. And Mr. Stamatis, great is his glory!

Great is his glory! He signed divorce papers and decrees in favor of the millenarians and the Michalides, and his soul was not troubled in the least. But it was troubled when a devout, virtuous, faithful member of parliament from Thessaloniki, a man who embodied Christian virtues, stood up in the Greek Parliament and said, “No more oaths. No more oaths.” The gentleman rose to answer him. And what did he say? “The Church, our religion, our country will be shaken if we do away with the oath.” There you have it: the answer of a minister. A minister! A minister!

A minister! So the red Beast has entered the innermost parts of our Church. A fourth example: marriage. Marriage is no business transaction. It is no commercial partnership. It is no mating of animals. It is a union of spirits, not merely of bodies. It is something sacred, something exalted.

It is the only Church in the world that has proclaimed that marriage is sacred, a symbol of the mystical union of Christ with His Church. Divorce is forbidden except on one ground. Better for a wife to die than to dishonor her husband; better for the Church to suffer than to dissolve a marriage. What God has joined together, let no man separate. That is what it teaches. But the state came in and broke up marriage, allowing divorce not only for adultery but for so many other reasons. So the Church sits on the back of the Beast. Let me give you another example. Please do not misunderstand me; I will mention another case.

When we had a monarchy, and I am not entering into that debate; I only want to give an example, the kings interfered in the Church for many years. The first king was a good and kindly man. He heard about Greece and wept, but he was a Frankish Catholic.

The second king died a Protestant. The third king, who was counted worthy to say that great “No,” was, sadly, a Freemason. And what did we do? We went into the Church, sang “Many Years” for them, and called them “Most Pious.”

What a fine Church! A Church seated upon the red Beast, the Beast from the Abyss. And these acts of interference by the Church across Europe, my brothers and sisters, are far from isolated.

And why should the bishops go out into the streets wearing their pectoral icons to welcome the president of the republic and every other dignitary? I will give you an example without naming names. I went to a city in Macedonia.

It was a Sunday, a solemn Sunday during a fast. I found the Church deserted. There was hardly anyone inside. The bishop, now departed, was a good and kindly man, but he had put on his pectoral icons and his decorations and taken up his staff.

And he set off with the priests. Where was he going? To the town square to welcome the prime minister. At the time I was a clergyman, his subordinate, an archimandrite. I said to him, “Your Grace, this is shameful. Inside the church they’re singing, ‘That we may receive the King of all.’ Is that just a story? Come, Christians, let us receive the King of all.”

Beside Him, a president or prime minister counts for nothing. And you, a bishop with a white beard, are running to welcome the prime minister, a man of only thirty or thirty-five? He agreed: “Yes, it truly is a sin.”

We went into the Church. I am not exaggerating: only ten people were left inside. Everyone else was in the square, shouting and crying out. At one point the chanter sang, “That we may receive the King of all.” This is what such interference leads to. The Church had been ignored.

The Church, which should stand foremost, was ignored. Where? First, in the matter of the millenarians. The Church protested. To the hierarchy’s credit, the Holy Synod sent its statement, but the state took it and cast it aside.

Our Church protested against automatic divorce. And it was not only the Holy Synod: thousands of people in Agrinio, Messolonghi, other cities, Macedonia, and Crete raised their voices to our democratic state.

And yet automatic divorce was passed into law. Why? Because two, four, or five powerful, prominent men had cast aside their wives and wanted to marry their girlfriends.

Our Church was ignored on abortion too. They passed a law under which, today, a woman can dispose of her child as easily as she has a tooth pulled.

It overturns the law of the Gospel; it overturns everything. And now, recently, I read that because we have joined the European Economic Community, and because the French and other nations do not record religion on their identity cards, the entry for religion will be removed from ours as well.

What are we to become, then? We will no longer have an identity card that says we are Orthodox Christians. It will record only our age, weight, appearance, and such things. Yet the faith of our fathers is what identifies us as Greeks.

Our fathers, from whom we descend, that too will be erased from our identity cards, all so we can fall into line with the EEC, with the tenth horn in the Apocalypse (Book of Revelation). I’ll go on, my dear Christians. I’m finishing, well, I’ve finished. You’ll ask me, “But why? Why doesn’t the Church separate? Why?” I’ve said it thirty times. I’ve preached it. I’ve said it. Ah, do you know why? Do you know why? We’ll reveal a few things tonight, since you want it that way. Because...

There is a story about a wealthy king in former times. To show favor to his captives, he bound them with golden chains instead of iron ones.

Which of you would want to be bound with golden chains? Chains are chains, whether they are gold or iron. Well, the state has bound the Church with golden chains. What are those chains? Money. “Come, Bishop, take fifty thousand drachmas. Come, Father, take twenty-five thousand, or thirty thousand.” And so the bishops tremble at the very mention of separation. “We are ruined,” they say. “We are ruined.”

“Look at the birds of the air: they neither sow nor reap, yet your heavenly Father feeds them.” To finish, this is what happened in Russia during the Russian Revolution. The Bolsheviks entered the cities. In those days the Church had been sitting on the tsar’s back, just as it later sat on the back of the red regime.

They entered one city, went to the Metropolitan’s headquarters, and opened its safes. They found jars full of gold rubles and gold sovereigns.

And there were the words: “Look at the birds of the air: they neither sow nor reap, yet your heavenly Father feeds them.” So there are the golden chains. Once the state gives us money, the clergy become hired hands. The Lord spoke of the hired hand who tends the sheep. A priest no longer depends directly on the people; he depends on the public treasury, which takes in money from every kind of source, even the wages of prostitutes.

That is what we have come to. And the Church does not merely fail to protest. It does something else that arouses disgust and indignation. What is it? Instead of calling these people to account, instead of protesting, instead of raising her banner,

Day after day, young people rise up in the streets, winning and triumphing. Yet the Church does not toll its bells in mourning at night or speak up for Greece and the Greek people. Nothing at all. It has become a collector of slaps from the official state. It is bound by golden chains, and its leaders tremble at the thought of losing them. The late Spyridon used to tell me, “Augustine, don’t shout so much. They’ll shut us down; they’ll cut off our salaries.” And if they cut off our salaries, what will happen? A new Church will arise.

the banner of a living and free Church, she now gives them honors. I do not want to name names, but I will say this: a former president of the republic, a would-be philosopher who opened his mouth and said, “Down with dogmas! There are no dogmas; they are fairy tales,” received a decoration from the Church. Someone is laughing. I am not laughing; I am weeping.

For there are many such things. Imagine an army that honors a deserter from his sacred duty instead of honoring its hero. Where are we going? Then there is another man, the current president of the republic, who signed measures concerning separation. His first official visit was to the Pope’s nuncio.

He was the first to open the door to receive the nuncio, who came here to Greece to undermine the Orthodox Church. And another honor followed: he went to Thessaloniki and received another award.

Another decoration, a cross. Then another man comes along who, sadly, is a Freemason, a proven Freemason, and just the other day they gave him an award too.

This is the Church. And now, my dear friends, I have finished. I have set two images before you. One is strikingly beautiful, angelic, magnificent: the image of a free and living Church. Look at her. Embrace her, care for her, and struggle for her, my brothers and sisters.

This is not one person’s struggle. It is the struggle of every one of you.

…all of you, so that we may see the Church rise to the demands of her mission. The other picture, which the artist will bring before us, belongs to another sermon, if I have time to give one more…

The other image is of the Church sitting on the backs of the red rulers. Choose which example to follow. I want to believe that everyone here, including the few priests among us, stands for a free Church. I am sure these priests are here to hear the word of God, and I am sure they stand for a free Church too.

Now, the Church will not bring about the separation. I say this with sorrow, as a prophecy. The Church and her hierarchy do not want separation. It will come from the state, which is atheist and Masonic.

The state has exploited the Church of Christ for a hundred and fifty years and used her as a servant of its laws. It will kick her off its back and cast her aside, thinking she will be poor. But a poor Church, poor like the Nazarene, a Church persecuted like the Nazarene, a Church crucified like the Nazarene, that innocent Lamb, that innocent Lamb, will prevail. The red Beast will not prevail. The beasts of the Abyss will not prevail. Nor will its tigers and lions, nor its scorpions.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμιε Πρόδρομε, Απόστολοι οι Δώδεκα, Πατέρες και Διδάσκαλοι Εκκλησίας, Όσιοι και Μάρτυρες, οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες, δια πρεσβειών του ελεηθήναι και σωθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.

Τη στιγμή αυτή, αγαπητοί μου χριστιανοί, που χάριτι Θεού ευρίσκομαι εις το βήμα αυτό της αιθούσης και βλέπω τα προσφιλή σας πρόσωπα, παλαιοτέρων και νεωτέρων ακροατών, αισθάνομαι βαθιά τη συγκίνηση. Έχω πολύ καιρό να ομιλήσω από του βήματος αυτού.

Έχω πολύ καιρό να επικοινωνήσω με τον προφορικό λόγο. Είπα με τον προφορικό λόγο, γιατί με τον άλλο λόγο, τον γραπτό λόγο, δόξα τω Θεώ, δεν έπαυσα να επικοινωνώ όχι μόνο με εσάς τους αγαπητούς ακροατάς των Αθηνών, αλλά και με άλλους οι οποίοι βρίσκονται και εντός της Ελλάδος και εκτός της Ελλάδος, και επικοινωνώ δια του γραπτού λόγου.

Επικοινωνώ με τα φυλλάδια, με τα περιοδικά και με τα βιβλία τα οποία χάριτι Θεού συγγράφω. Αλλά όπως λέει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ου διά μέλανος και χάρτου.

και χάρτου. Δεν επιθυμώ, λέει, να επικοινωνήσω μόνο με το χαρτί και με το μελάνι. Η επιθυμία μου είναι να επικοινωνήσω και προφορικώς δια της γλώσσης. Η δια της γλώσσης επικοινωνία είναι ανωτέρα της δια του γραπτού λόγου, είναι ολοκληρωμένη ομιλία. Δι' αυτό λοιπόν αισθάνομαι σήμερα τη συγκίνηση ότι θα επικοινωνήσω με τον προφορικό ζωντανό λόγο με εσάς τους ακροατάς των Αθηνών. Αυτή τη στιγμή πρέπει στην αρχή της ομιλίας μου να ευχαριστήσω όλους εσάς, παλαιούς και νεωτέρους ακροατάς, οι οποίοι στην τελευταία περιπέτειά μου, όταν το κράτος ηθέλησε να με οδηγήσει στα δικαστήρια του Ρουφ, εσείς ως εις άνθρωπος

Με προσευχάς ολονυκτίους και αγρυπνίας, συντελέσατε ή βοηθήσατε σπουδαίως στην υπόθεση αυτή. Η δίκη εκείνη δεν έγινε, ανεβλήθη.

Αν και εγώ σας εξομολογούμαι ενώπιόν σας, επιθυμώ, ήθελα και θέλω ακόμα να καθίσω δια μίαν ακόμη φορά στο εδώλιο του κατηγορουμένου, για να από εκεί, από το εδώλιο, διακηρύξω αληθείας προς ολόκληρον τον ελληνικόν λαόν.

Τώρα βρίσκομαι εδώ, στο βήμα αυτό. Πρέπει να ομιλήσω, είναι ανάγκη να ομιλήσω. Αλλά πώς να ομιλήσω; Δεν είμαι πλέον, αγαπητοί μου, 40 ετών, 45 ετών, στην ακμή της δράσεώς μου όταν ήρθα εδώ στην Αθήνα, ύστερα από μίαν δεκαετή περιπλάνηση στα όρη και τα βουνά της Μακεδονίας,

Ευχαριστώ, να είναι μία λέξη, μαχητής. Στην εποχή τη δική μας δεν επιτρέπεται να κάθονται οι άνθρωποι στις κερκίδες και από τις κερκίδες να χειροκροτούν τους αθλητάς, αλλά το σπουδαιότερο είναι να συμμετέχουν και αυτοί εις ζωηράς εκδηλώσεις εναντίον του κακού.

Και τότε δια πρώτη φορά η Αθήνα είδε θρησκευτικά συλλαλητήρια

διαμαρτυρόμενα εναντίον της κοινωνικής και εκκλησιαστικής διαταραχής και ανωμαλίας.

Τώρα είμαι πλέον πρεσβύτης. Το με πνεύμα πρόθυμων η δε σάρξα στελής Χαίρω διότι στο βήμα αυτό κηρύττουν νέοι, νεότεροι θεολόγοι και ιεροκήρυκες. Εμά πνευματικά τέκνα. Χαίρον διότι ο Κύριος μας συνεχίζεται στα σημέρας μας Ούτε από εμάς ήρθε ούτε σε εμάς ήταν τελειός Τη εκκλησία ούτε εκλείψουσε η στρατιώτε Όπως λέγει ιερός διδάσκαλος της Εκκλησίας.

Και τώρα ευρίσκομαι εδώ. Εγώ, αιχμάλωτος της αγάπης σας, διά να σας ομιλήσω, πιστεύσατέ με ότι περισσότερο από κάθε άλλη φορά αισθάνομαι την αδυναμία μου. Το κήρυγμα είναι μία βαριά αποστολή της Εκκλησίας.

Θα έπρεπε στη θέση μου να υπάρχει ένας Ιωάννης Χρυσόστομος για να κηρύξει στον λαό. Θα έπρεπε να υπάρχει ένας Θεόδωρος Στουδίτης ή ένα από τα μεγάλα εκείνα πνεύματα της Ορθοδοξίας. Θα έπρεπε ακόμη κάτι ανώτερο να υπάρχει, άγγελος και αρχάγγελος με την πυρίνη ρομφαία του και με τη σάλπιγγα της Αποκαλύψεως.

Δεν έχει ρίξει σαλπίσματα εγώνια και σωτηρία Αλλά βρισκόμαστε εμείς, αισθανόμαστε την ατέλειά μας. Ένας Απόστολος Παύλος που ευρίσκεται στα τελευταία στάδια της ζωής του, πρεσβύτης μέσα στα μπουντρούμια της Ρώμης, έγραφε τελευταία γράμματα και έγραφε τα εξής σπουδαία λόγια: Ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ.

Ω βάθος ταπεινώσεως! Ένας Παύλος, αετός, χρυσαετός, που διέγραψε φωτεινούς κύκλους Και ανήθε μέχρι τρίτη ουρανού και ήκουσε ρήματα άρετα ούτε εξών Ούτε οποία δεν εισθέσει να νοήσει ο άνθρωπος Ένας Παύλος που διέτρεξε ολόκληρη την οικουμένη, αυτός να λέγει ότι είμαι ο πρώτος των αμαρτωλών.

Μπορούμε να το πούμε και εμείς, αλλά δεν το λέμε με τη βαθιά συνείδηση με την οποίαν το έλεγε ο Απόστολος Παύλος. Ένας δε άξιος μιμητής του Αποστόλου Παύλου ανεδείχθη εις την γενεά μας, εις το μαρτυρικό μας έθνος.

Ανεδείχθη ο Κοσμάς ο Αιτωλός, που με αξίωσε ο Θεός να γράψω το βιβλίον του Κοσμά του Αιτωλού με τας εκατό προφητείας. Εκεί λοιπόν βλέπουμε ότι ο Κοσμάς ο Αιτωλός, όταν μιλούσε στο λαό το μαρτυρικό, το λαό της υποδούλου Ελλάδος, το λαό που υπέφερε τα πάνδεινα κάτω από τα σπαθιά των Τούρκων, αυτός ο Κοσμάς ο Αιτωλός, μπροστά στο λαό αυτόν που δεν φορούσε ράσα και δεν είχε εγκόλπια αλλά είχε το σταυρό μες στην καρδιά του, όταν μιλούσε, λέγει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, γυναίκες, παιδιά του λαού αυτού του μαρτυρικού, Ο Κοσμάς ο Ετωλός έλεγε τα έξι λόγια Αδέρφια μου, δεν είμαι άξιος να φιλήσω τα πόδια σας.

Δεν είμαι άξιος να φιλήσω τα πόδια σας, Έλεγε ο Κοσμάς ο Ετωλός Και το έλεγε με βαθιά συνείδηση, διότι συναισθάνεται αυτός ο αληθινός ασκητής ότι η Αγιότης δεν φυτρώνει μόνο στα σκορυφά των ωραίων, αλλά η αγιότης είναι άνθος το οποίο φυτρώνει παντού.

Ισχάνονται ότι αυτός ο Σκαλόγυρος είχε ο λιγοτέρως πειρασμός ήτο εκτός του κυκλώνος, του μεγάλου κυκλώνος αμαρτίας, ο οποίος φυσάει μέσα στα συνονείες. Ενώ οι χριστιανοί εκείνοι κάθε μέρα αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο και τον θάνατο και ζουν μέσα στον κυκλώνα των φοβερών του κάκου.

Είμαι άξιος να φτύσω τα πόδια σας. Κι αν είναι ο Παύλος, κι αν είναι ο Κοσμάς ο Αιτωλός, έτσι εξεφράζεται την επόμενη αγαπητή μου χριστιανή εμείς. πρέπει να επαναλάβουμε το ρήμα. Αν ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός στη θέση μου, θα σας έλεγε, σε εσάς που κατοικείτε εδώ στη Νέα Βαβυλώνα, διότι εγώ την Αθήνα την ονομάζω Νέα Βαβυλώνα, και ευχηθείτε στον Θεό να μην έχει το τέλος της Βαβυλώνας.

Πόνος είναι κάτι μεγάλο και μυστήριο. Λοιπόν, εσείς που κατοικείτε εδώ, όχι επάνω στις πλαγιές του Αγίου Όρους, όπου φυσούν άνεμοι δροσεροί, αλλά βρίσκεστε μέσα εδώ στα καυσαέρια, όχι μόνο τα καυσαέρια τα φυσικά, αλλά μέσα στα ηθικά και θρησκευτικά καυσαέρια, εσείς που βρίσκεστε σε μια μολυσμένη ατμόσφαιρα, εσείς που αντιμετωπίζετε ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά θέματα και ζείτε ένα μαρτύριον μέσα στην πόλη αυτή, εσείς είστε άξιοι να σας προσφωνήσει κανείς με την προσφώνηση του Αγίου Κοσμά.

Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Σεις, εμείς, κήρυκες του Ευαγγελίου, που βρισκόμαστε κατά τέτοιον τρόπο μακράν του κυκλώνος, του κοινωνικού κυκλώνος, σεις είστε, δεν είμεθα εμείς άξιοι να φιλήσουμε τα πόδια σας.

Σεις οι ολίγοι, αν και φαίνεστε πολλοί απόψε, είστε ολίγοι, είστε μία μειοψηφία μέσα σε μία πόλη, απέραντον Βαβυλώνα νεοτέρα του ελληνισμού.

Ο ελληνισμός, εσείς οι ολίγοι, όχι οι κοσμικοί, αλλά οι ευσεβείς που αγαπάτε τον Θεό, που τηρείτε τας εντολάς του Θεού, που ζείτε τον βίον, που αισθάνεστε ιερόν ρίγος όταν ακούετε το όνομα του Ιησού Χριστού, εσείς που κλαίτε όταν ακούετε να βλασφημείται το όνομα, το υπέρ παν όνομα, εσείς είστε με μία μικρά μειοψηφία. Υποφέρετε κι εσείς όπως υπέφερε ο Νώε μέσα στην εποχή της παγκοσμίου διαφθοράς, ότι οι άνθρωποι έγιναν σάρκες.

Υποφέρετε και εσείς όπως υπέφερε ο Λωτ με την οικογένειά του εις τα Σόδομα και Γόμορρα, που δεν κατόρθωσε να προσηλυτίσει ούτε ένα εκ των διεφθαρμένων εκείνων ανθρώπων. Υποφέρετε και εσείς όπως οι τρεις παίδες μες στην κάμινον του πυρός. Και πράγματι η κάμινος, η ψυχάμινος της αμαρτίας, είναι η Αθήνα.

Μέσα στην κάμινο αυτήν αισθάνεστε δροσιά, και η δροσιά σας είναι το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Ως δρόσος Αερμών που κατέρχεται από τα ψηλά όρη της Παλαιστίνης και δροσίζει τας καταξήρους πεδιάδας της Παλαιστίνης.

Έτσι και εσείς αισθάνεστε κάποια δροσιά, η οποία προσφέρεται από τα στόματα των ιεροκηρύκων. Σας βλέπω με συγκίνηση, με ταπεινή συμπάθεια, και αισθάνομαι ότι εσείς, εγώ ο οποίος δεν συνηθίζω εις κολακείας και εις επαίνους εύκολος, αναγνωρίζω την αρετή σας και λέγω πάντοτε και στα κηρύγματα επάνω του βορρά ή στα χωριά ότι είδα στην πόλη των Αθηνών και ευσέβειαν και αθεΐαν, και αθεΐαν είδα μεγάλην αλλά και ευσέβειαν.

Πουθενά αλλού δεν υπάρχουν τόσο ευσεβείς άνθρωποι όσοι υπάρχουν μέσα εδώ στην Αθήνα, υποφέροντες τον καύσωνα της ημέρας. Και τώρα, ύστερα από αυτά, εμάκρυνα λίγο το προοίμιον του λόγου. Και τώρα εισέρχομαι στο θέμα, στο κήρυγμα.

Δεν πρόκειται απόψε να σας κάνω κήρυγμα. Θα μεταβάλω την αίθουσα εις θέατρο. Θέατρο; Τι είναι αυτά που λες, πάτερ; Θα κάνεις θέατρο την αίθουσα αυτή; Εσύ είσαι εναντίον του θεάτρου. Εσύ εξαποστέλλεις μύδρους και κεραυνούς εναντίον των θεάτρων.

Γιατί όντως το θέατρο στις ημέρες μας εσάπησε και οι ηθοποιοί μας ευρίσκονται στο κατώτερο σημείο της ηθικής διαφθοράς και προσφέρουν κόπρια και πωλούνται κόπρια και τρώγουν κόπρια του διαβόλου οι άνθρωποι, όπως περιέγραψα στο φυλλάδιο που μοιράσαμε την προηγουμένη Κυριακή.

Λοιπόν, πώς εδώ θέατρο; Εκτός του θεάτρου του σατανά υπάρχει και θέατρο του Θεού. Ω, το θέατρο του Θεού, ω, το θέατρο του Θεού. Θα σας οδηγήσω νοερώς, απόψε θα σύρω την αυλαία και θα παρουσιάσω ενώπιόν σας εικόνας και σκηνάς από το θέατρο.

Θέατρο, ένας έξοχος κήρυκας του Ευαγγελίου που γεννιέται μέσα τριακόσια χρόνια, ασχέτως αδυναμιών και ελαττωμάτων και άλλων τινών σφαλμάτων υπήρξε ένας γίγας μεγάλος του πνεύματος, ο Μακράκης, ονόμασε θέατρο.

Θέλεις θέατρο, λέγει, αν θέλεις θέατρο εγώ σε πάω στο θέατρο, και θέατρον ονόμασε ο ανήρ αυτός ο έξοχος, ποιο ονόμασε; Ονόμασε την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να διαβάζετε καθημερινώς στις εκκλησίες, ιδίως τας σεισμικάς ημέρας κατά την οποία κλονίζεται το σύμπαν.

Το σύμπαν, πηγαίνοντας στο θέατρο βλέπεις μικρά και ταπεινά πράγματα. Ανοίγοντας την Αποκάλυψη βλέπεις μεγάλα γεγονότα, τεράστια γεγονότα, τα οποία εξελίσσονται επί των ημερών μας και τα οποία θα εξελιχθούν εις τας εσχάτας ημέρας. Λοιπόν, το θέατρο τώρα, στο θέατρο δωρεάν. Τα θέατρα εκείνα που προσφέρουν, σερβίρουν κόπρια και αγοράζουν κόπρια και τρώγουν κόπρια και είναι κοπροφάγοι, εκεί πληρώνουν πεντακόσιες, χίλιες δραχμές. Εδώ.

Εδώ δωρεάν θα είστε. Είμαι βέβαιος ότι και αν ζητώ απόψε ένα χιλιάρικο από την τσέπη σας, είμαι βέβαιος ότι η προθυμία σας θα προσέφερε το χιλιάρικο αυτό. Όχι για τον Αυγουστίνο, διότι ο Αυγουστίνος έχει πολλά άλλα ελαττώματα, Αλλά με τη βοήθεια του Θεού δεν αγάπησε το χρήμα.

Θα το δίνατε το χρήμα, όπως το εδώσατε τόσες άλλες φορές. Αλλά εδώ δωρεάν, το θέατρο θα είναι δωρεάν. Ανοίγω λοιπόν την αυλαία και παρουσιάζεται το θέατρο. Ας παρουσιάσει κάποιος καθηγητής θεολόγος, δικό μου πνευματικό τέκνο, εκάθισε τη νύχτα και ζωγράφισε την πρώτη αυτή σκηνή της αυλαίας που σύρεται η αυλαία και παρακαλώ ένα παιδί, το παιδί του, να το φέρει επάνω και να το στήσετε ενώπιον των οφθαλμών σας, διότι εγώ συνηθίζω να διδάσκω όχι μόνον δια του λόγου, όχι μόνον δια των βιβλίων, αλλά και δια των εικόνων.

Ανοίγει λοιπόν το θέατρο και ενώπιόν σας παρουσιάζεται η εξής εικόνα.

Σύρομε την αυλαία και βρισκόμεθα. Είναι περίπου 30 to 40 τέτοια ωραία πράγματα μέσα στην Αποκάλυψη και αν θέλει ο Θεός και συνεχίσω το κήρυγμα, θα σας μιλώ πλέον από την Αποκάλυψη από εδώ και μπρος. Δι’ εικόνων κάθε φορά. Θα παρακαλέσω τον κύριο Παλαμίδην, καθηγητή της Θεολογίας, ο οποίος είναι και ζωγράφος και μαθητής του κυρίου Κόντογλου και βρίσκεται εδώ, χειροκροτήσατε τον άνδρα. Από τώρα χωρίς πληρωμή, δεν θα πληρώνετε δραχμή, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε, θα ζωγραφίζει ωραίας εικόνας από την Αποκάλυψη του Ιωάννου.

Λοιπόν, βρισκόμεθα στο 12ο κεφάλαιο του Ιωάννου. Εκεί τι λέει; Ότι είδε θέαμα, σημείον μέγα, ένα σημείον καταπληκτικόν. Ποιον; Ότι ενεφανίσθη ενώπιόν του στους ουρανούς, επάνω από τα άστρα, κυρίαρχος φυσιογνωμία, εθεάθη γυνή, λέει, μια γυναίκα.

Γυναίκα εκπάγλου καλλονής, υψίστης ωραιότητος. Και αυτή η γυναίκα ήταν το ενδυμασία της στο έδημά τους με τάξη, όχι με τάξη Άλλα τεινά πράγματα σπουδαία, όχι, η ενδυμασία της ή το φως, ή το ήλιος, ή το περιφέρετο των ήλιων Επάνω στο κεφάλι της είχε στεφάνι, όπως βλέπετε, εκ δώδεκα αστέρων, επάνω εις τους ώμους είχε πτέρυγας, ως πτέρυγας αετού του μεγάλου, και κάτω από τα πόδια της πατούσε το Μεσοφέγγαρο.

Τι είναι αυτά; Συμβολικά είναι, είναι η γλώσσα συμβολική, άλλα λέγει. Και όπως ο Χριστός με παραβολάς έλεγε τας μεγάλας του αληθείας, έτσι και ο Ιωάννης, ακολουθών το παράδειγμα του Χριστού μας, ομιλούσε δια γλώσσης συμβολικής. Και η συμβολική γλώσσα περιέχει πολλά νοήματα. Του Ιωάννου ποια είναι η γυνή; Αποκαλύψτε, αποκαλύψτε. Είναι η Παναγία Θεοτόκος, είναι η Παναγία Θεοτόκος, της οποίας την εορτήν, τα Εισόδια της Θεοτόκου,

Αυτή είναι η γυνή, η εκπάγλου ηθικού κάλλους και χαριτωμένη. Αυτή είναι, όπως λέγει ο Ακάθιστος Ύμνος, ακτίς νοητού ηλίου. Αυτή είναι το άστρον το εμφαίνον τον ήλιον, η Παναγία είναι αυτή. Αλλά ενώ η Παναγία είναι πραγματικώς γυνή, την οποίαν είδε εις τους Ουρανούς ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, είναι ενταυτώ, κατά την ερμηνεία των Πατέρων της Εκκλησίας, των διδασκάλων, είναι ακόμα και το σύμβολο, το πραγματικό σύμβολο της Εκκλησίας του Χριστού του. Θηλυκού γένους είναι η Παναγία, θηλυκού γένους είναι και η Εκκλησία. Διότι, παρακαλώ προσέξατε, η Εκκλησία, η Παναγία είναι δυνάμει η Εκκλησία.

Επιτρέψατέ με να δώσω κάπως, να δώσω μία εξήγηση τι εννοώ δυνάμει. Υπάρχει επιστημονικός όρος δυνάμει και ενεργεία. Ποιο είναι το δυνάμει; Παίρνω στα χέρια μου ένα σπόρο, ένα αμύγδαλο. Το φυτεύω το αμύγδαλο αυτό.

Και από το αμύγδαλον αυτό φυτρώνει μια ωραία αμυγδαλιά, και η αμυγδαλιά αυτή παρουσιάζει, μέσα στα 20, 30, 40 χρόνια που ζει, παρουσιάζει χιλιάδες, χιλιάδες αμύγδαλα. Τι σημαίνει το αμύγδαλον εκείνο; Λέμε το ένα αμύγδαλον ή το, η μήτρα από την οποία εξήλθαν όλα τα άλλα άνθη και τα αμύγδαλα της αμυγδαλιάς; Το αμύγδαλον είναι δυνάμει, ενώ η αμυγδαλιά με τα άνθη είναι ενεργεία, είναι εκδηλώς. Έτσι είναι και η Παναγία, ήτανε που

Ήταν εποχή που ολόκληρος η Εκκλησία των Μαρτύρων και των Οσίων, ολόκληρος η Εκκλησία των Δασκάλων και Πατέρων της Εκκλησίας, τα εκατομμύρια και τις εκατομμύρια μέχρι την τελεία των αιώνων συμπτύσσονται όλα σε μια γυναίκα, στην Παναγία.

Γιατί λέει παρακάτω ότι έγκυος πρόκειται να γεννήσει τον Υιόν της τον μονογενή. Λοιπόν, είναι ενεργεία, δυνάμει μέσα στην Παναγία είναι ολόκληρος η Εκκλησία του Χριστού μας. Η Εκκλησία λοιπόν κατά δεύτερον λόγον είναι η Εκκλησία του Χριστού, η γυναίκα, η εκπάγλου καλλονής.

Το δε στεφάνι το οποίο στεφανώνει την κεφαλή της Εκκλησίας μας είναι το στεφάνι εκ 12 αστέρων, συμβολίζει τους 12 Αποστόλους. Διότι η Εκκλησία μας στηρίζεται επάνω στο κήρυγμα των 12 Αποστόλων. Δι' αυτό και στο Σύμβολο της Πίστεως λέμε ότι πιστεύουμε εις μίαν Αγία Καθολική Αποστολική Εκκλησία.

Κάτω θεν δε τα πόδια της είναι το Μεσοφέγγαρο Τι λέει; Το μεσοφέγγαρον είναι η Σελήνη, λέει, πατάει τη Σελήνη. Η Σελήνη στην Αγία Γραφή θεωρείται το σύμβολο των σκοτεινών δυνάμεων. Όπως το φεγγάρι είναι το άστρο της νυχτός που σκορπίζει πάνω στην γη το φως, κατά παρόμοιον τρόπο και οι σκοτεινές δυνάμεις.

Μέσα υπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις των οποίων σύμβολο είναι αυτή. Είναι άξιον παρατηρήσεως ιδιαίτερας ότι ενώ εμείς, η μικρά πατρίς μας, η πτωχή και η βασανισμένη πατρίς μας, η πτωχή, μες στα βράχια αυτά τα Άγια, τα ποτισμένα με αίματα μαρτύρων, ενώ εμείς έχουμε ως σύμβολο της σημαίας μας τον Τίμιο Σταυρόν, γειτονική μας χώρα, η Τουρκία, η βάρβαρος και η απαίσια, η οποία κατέπνιξε και εξόντωσε εκατομμύρια χριστιανών Αρμενίων και Ελλήνων και κολυμπά μες στο κόκκινο χρώμα της σημαίας Συμβέαστης, έχει ο σύμβολο του Μεσοβέγγαρον.

Αλλά υπομονή! Προβητεύω από τις θέσεις ο Σταύτης. Όχι εγώ, διότι τους αποσύμβαση είμαι ανάξιος και να κηρύξω τον Λόγο του Θεού, αλλά βασιζόμενος στις προφητείες των πατέρων μας, θα έρθει η μέρα κατά την οποία ο Τίμιος Σταυρός θα νικήσει το μεσοφέγγαρον και να τωλεί και ντύσεις θα δοξαστεί το όνομα του Θεού.

Επατούσε, λέει, η Εκκλησία.

Η εκκλησία της ημισελήνου του Μωάμεθ ποδοπατούσε την ημισέληνο αυτή, σύμβολο νίκης και θριάμβου, αλλά έχει ακόμα πτέρες.

Πτέρυγας, λέγει. Τι σημαίνει; Ότι η Εκκλησία έχει δύναμη τεραστία. Όπως ο αετός πετάει στα ύψη. Είδα κάποτε εκεί στη Φλώρινα επάνω έναν αετό πληγωμένο. Πώς τον λυπήθηκα. Τον είχε χτυπήσει ο κυνηγός σε μια φτερούγα. Προσπαθούσε το κακόμοιρο το πουλί να πετάξει στα ύψη, αλλά δεν μπορούσε να πετάξει.

Διότι το πουλί, ο αετός και όλα τα πουλιά δεν πετούνε με μια φτερούγα. Έτσι και ο άνθρωπος και η Εκκλησία του Χριστού έχει ανάγκη από δυο φτέρυγες. Φτέρυγας αετού του μεγάλου. Ποιες είναι οι φτέρυγες; Οι φτέρυγες οι μεγάλες. Η μία είναι η πίστη, η Ορθοδοξία. Η άλλη είναι τα έργα. Άνευ πίστεως δεν σωζόμεθα, αλλά και άνευ έργων δεν σωζόμεθα, ή να εκφραστώ με την γλώσσα του Ιακώβου, ότι πίστις δι' αγάπης ενεργουμένη.

Σας έδωσα λοιπόν, εξήγησα τι σημαίνουν αυτά τα πράγματα. Αλλά ευθύς αμέσως, ενώ αυτό το θέαμα είναι έκπαγλον και προκαλεί τη συγκίνηση αγγέλων και ανθρώπων, Ξαφνικά λέει το αυτό, παρουσιάσει και άλλων σημείων Σύρωμε την αυλαία και παρουσιάζεται τώρα, δυστυχώς, δεν επρόλαβε ο ζωγράφος μας να ζωγραφίσει τη δευτέρα εικόνα, διότι έπρεπε να παρουσιάσω με τη δευτέρα εικόνα.

Θα τον προκαλέσω, εάν ο Θεός με αξιώσει ύστερα από ένα μήνα να ξανάρθω εδώ, να παρουσιάσει την σειρά, την άλλη σειρά. Η άλλη σειρά είναι τρομακτική. Απέναντι, λέει, της γυναικός αυτής εστάθη δράκων ο μέγας, φίδι πελώριον, κατακόκκινος, στάζων αίμα.

Και ο δράκων αυτός είχε 7 κεφαλάς και οι 7 κεφαλαί είχαν 10 κέρατα. Και τα 10 κέρατα είχαν 7 στέμματα, κορώνες. Και ότι ο δράκων αυτός με ορμή, με λύσσα, επετίθετο εναντίον της γυναίκας, της Εκκλησίας του Χριστού.

Ποιο είναι το θηρίον αυτό το μέγα, ο δράκων αυτός; Ο δράκων αυτός δεν είναι άλλος παρά ο όφης ο αρχαίος, ο πλανών την οικουμένη όλη, είναι ο σατανάς. Και οι κεφαλαί, οι 7 κεφαλαί και τα κέρατα, τα δέκα κέρατα, δεν σας υπενθυμίζουν τίποτα;

Δεν θυμίζω τίποτα, δεν συμπιθύμιζε τίποτα. Είναι μέσα προφητευμένο, είναι. Καλά, πάμε με τα δέκα κέρατα. Λύσαμε κι εμείς το δέκατο κέρατο της Αποκαλύψεως. Λοιπόν, δεν ξέρω, δεν τολμώ να ερμηνεύσω. Αλλά πάντως μου κάνει εντύπωση ότι είναι το δέκατο κέρατο της εξουσίας αυτής, της νέας εξουσίας, η οποία βασιλεύει στον κόσμο τούτο. Τα κέρατα, οι κεφαλές, τα στέμματα είναι συμβολικά. Δεν θέλω να κάνω πολύ λόγο, αλλά σας λέγω ότι συμβολίζουν την κρατική εξουσία.

η οποία κατ' το μάλλον και ήτον η κρατική εξουσία σε όλο τον κόσμο, σε όλο τον κόσμο, δεξιών και αριστερών, βορρά και νότου όπου και να είπαμε κατά την αποσοστόν αλλού περισσότερον κι αλλού λιγότερον, διατελεί κάτω από το πνεύμα του πονηρού, κάτω από το πνεύμα. Σατανοκρατία. Κοσμοκράτορ ονομάστηκε, ουχί ψευδώς αλλά αληθώς ονομάστηκε ο σατανάς, διότι κυβερνάει τον κόσμο ολόκληρον και έχει στην εξουσίαν τα έθνη και τα κράτη, τα μεγάλα, είτε δεξιάς είτε αριστεράς. Στο βάθος μέσα υπάρχει ποσοστό βίας, υπάρχει ποσοστό ανομίας και ασεβίας και αθεΐας και διαφθοράς.

Κοσμοκράτορ λοιπόν, και αυτή η δύναμις, αυτή η τεραστία δύναμις του σατανά, την οποία δεν πρέπει να υποτιμούμε, με τα δευτά κεφάλια, μη κοινές δε ερμηνευτές, πνευματικότερο ερμηνεύοντες των συμβολισμών αυτών λέγουν ότι τα 7 κεφάλια είναι τα 7 θανάσια αμαρτήματα, τα 7 θανάσια αμαρτήματα, τα θανάσιμα 7 αμαρτήματα, τα οποία ενοχλούν τον άνθρωπο μικρό και μεγάλο, ασπρομάλλη γέροντα και νήπιο, γυναίκα και άνδρα και μικρό.

Δεν πρέπει απόψε να μιλήσω περί των 7 θανασίμων αμαρτημάτων. Ίσως άλλοτε μου δοθεί η ευκαιρία. Αν θέλετε να λάβετε μια εικόνα των 7 θανασίων αμαρτημάτων, διαβάσετε την «Αμαρτωλών Σωτηρία». Και εκεί θα δείτε πόσο ζωηρώς περιγράφονται μέσα οι δυνάμεις των 7 θανασίων αμαρτημάτων.

Προσέξτε ότι είχε, ότι εσύ που καυχάσαι και λες «Α, εγώ είμαι μακράν από την πορνεία και από τη μοιχεία. Είμαι καθαρός», πρόσεξε. Διότι αν δεν σε φάει το κεφάλι αυτό, το οποίο τρώγει πολλούς, διότι ζούμε σε μια εποχή πανσεξουαλισμού,

Πανσεξουαλισμού, εάν δεν σε φάει, παιδί μου και νέα μου και άντρα και γυναίκα, εάν δεν σε φάει το πανφάγον στόμα, το πανφάγον κεφάλι της Λερναίας αυτής Ύδρας του πανσεξουαλισμού, πρόσεξε!

Ευχή, Στο ίδιο στομάχι θα πας, διότι έχει ένα στομάχι, το θηρίον έχει ένα στομάχι. Λοιπόν, και εσύ πάλι ο άλλος, ο οποίος καυχάσαι ότι δεν είσαι απαλλαγμένος από υπερηφάνεια και λοιπά. Πρόσεχε ρε μήπως μέσα εις τα στήδες σου βόσκι, πελώριος όφης, η έχθρα του μίσος ο φθόνος Ο οποίος συναντάται εις παγκόσμιον κλίμακα.

Και εσύ ο άλλος, ο οποίος κάνεις τυπικώς τον χριστιανισμόν και μεταβαίνεις στην εκκλησία και ανάπτεις κηρία και καντήλας και ανοίγεις εξωκλήσια, πρόσεξε να μη σε φάει ένα θηρίον ύπουλον, πολύ ύπουλον, το οποίο συμβολίζεται εις μια θαυμασία φυσική εικόνα διά της χελώνης, ή του βατράχου. Και αυτό είναι η αμέλεια. Επικατάρατος πας ο ποιών το έργον του Κυρίου αμελώς.

Συνεπώς πρέπει να προφυλαχθείς από όλας τας κεφαλάς. Αλλά επανερχόμαστε στους συμβολισμούς των άλλων και λέγουμε ότι ο δράκων ο πελώριος συμβολίζει, και αυτός συμβολίζει την κρατική εξουσία. Και πράγματι ο δράκων αυτός, η κρατική εξουσία, επετέθη εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού. Αφήστε με να εμφανίσω: μόλις ηκούσθη επάνω στον πλανήτη μας το κλάμα ενός παιδιού, το κλαυθμύρισμα, το οποίον εκατομμύρια, δισεκατομμύρια νήπια αγκάλιασαν οι μητέρες, που είναι μικροί άγγελοι, αν υπάρχει κάτι στη γη που είναι μικροί άγγελοι, και μία μικρά εικόνα του Αγγέλου είναι τα μικρά παιδιά, τα αθώα παιδιά που ηγάπησε ο Ιησούς. Όταν λοιπόν στην πρώτην μόλις ανέπνευσε, δεν επρόλαβε να αναπνεύσει επάνω στο λίκνο του, το οποίο, λέει, το λίκνο πολυτελείας, λέει, μία φάτνη, μόλις εμφανίστηκε το νήπιον, το θείον βρέφος, το οποίο ύστερα θα εορτάσουμε στο τέλος του επόμενου μηνός, τότε, λέει, αμέσως όρμησε ο δράκων. Ποιος ο δράκων; Κρατική εξουσία. Ποια κρατική εξουσία; Ο Ηρώδης ο

Φοβερός. Αυτός λοιπόν ετρόχισε τις μαχαίρες του και κατέσφαξε δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια, με την ελπίδα ότι μεταξύ των δεκατεσσάρων χιλιάδων νηπίων θα βρίσκεται εκεί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αλλά η γυναίκα πήρε πτέρυγας, έγινε ασύλληπτος. Πώς; Η Παναγία Θεοτόκος, η Εκκλησία του Χριστού, έφυγε, πήρε στην αγκαλιά της το παιδί και ως αετός επέταξε μακράν και διεσώθη στην Αίγυπτον και έμεινε στην Αίγυπτον εκεί πολλά έτη έως ότου πέθανε ο Ηρώδης ο αιμοβόλος.

Επολεμήθη η Εκκλησία επί του Ηρώδου, επολεμήθη ιδίως η Εκκλησία μας επί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που είχε 7 κεφαλάς και 10 κέρατα και ήταν δύναμις τεράστια και παγκόσμιος. Ποια γλώσσα θα περιγράψει τα μαρτύρια των τριών αιώνων; Όχι ένας, όχι δύο, εκατομμύρια, νήπια υπομάζια, παρθένες αγνές, γέροντες ασπρομάλληδες όπως ο Πολύκαρπος ο Σμύρνης, μικροί και μεγάλοι όλων των φυλών και των λαών, προσέφεραν προθύμως το αίμα των εις έναν σκληρόν αγώνα εναντίον του θηρίου, του κοκκίνου αυτού θηρίου.

Οι γονείς του Θηρίου, οι γονείς του Θηρίου. Όποιος θέλει να λάβει μια ιδέα του αγώνα στον οποίο έκανε τον Πελώριο να σβήσει και ήταν βέβαιος, ένας αυτοκράτορας ήταν τόσο βέβαιος ότι θα σβήσει τον Χριστιανισμό, ώστε έκοψε μετάλλια, μετάλλια, μετάλλια επί τη ήττα, επί την ήττα, όπως ο Μουσολίνι είχε κόψει μετάλλια προκαταρκτικώς, ότι συντρίβεται η Ελλάς και εξαλείβεται η Ελλάς. Έτσι και ένας εκ των τυράννων, εκ των βασιλέων της Ρώμης, προέβλεπε βεβαία την εξόντωση του Χριστιανισμού. Έκοψε μετάλλια εξαφανίσεως του Χριστιανισμού. Αλλά όχι.

Αλλά όχι, ενίκησε η Εκκλησία. Αυτόνομος, ανεξάρτητος, μεγαλειώδης, έκπαγλος, ισχυρά, εν τη πτωχεία της και εν τη ταπεινώσει της και εν τη αυταπαρνήσει της, ενίκησε το θηρίον, το πελώριον θηρίον.

Όποιος θέλει να λάβει μια ιδέα, παρακαλώ διαβάστε το υπέροχο εκείνο διήγημα, δεν είναι μυθιστόρημα, διήγημα είναι, η Φαβιόλα, η οποία εγράφη εις τα Γαλλικά και μεταφράστηκε από τον αείμνηστον Τρεμπέλα εις τα Ελληνικά.

Και όποιος θέλει ακόμα βαθύτερα να εξετάσει τα πράγματα, ας διαβάσει ένα βιβλίο, έξοχο βιβλίο του πατρός Μαστρογιαννοπούλου, το ευλία του Μαστρογενοπούλου που συνέγραψε ένα ευλίο, άξιον αξία, άξιον μαλέτης, η Εκκλησία των Μαρτύρων.

Εκεί θα δείτε ότι τότε η Εκκλησία πάλι πήρε πτέρυγας, έφυγε προς ορεινάς των κόσμων και κάτω από τη Ρώμη, δεν είναι ψέμα, είναι αλήθεια, κάτω από τη Ρώμη ήνοιξαν σήραγγας, πελωρίας σήραγγας πολλών χιλιομέτρων, και κάτω από τας σήραγγας αυτά, στα σπήλαια της γης, χιλιάδες άντρες, γυναίκες, τη νύχτα, ενώ απάνω στη Ρώμη εγλεντοκοπούσαν και διασκέδαζαν οι πατρίκιοι και όλοι οι μεγιστάνες και οι αυτοκράτορες.

Υπόγεια εκείνα αγρυπνίαν εποίουν οι χριστιανοί των αιώνων εκείνων. Ναι, η Εκκλησία των κατακομβών, η Εκκλησία όπως ακριβώς γράφεται εδώ στον πίνακα. Επίσης η Εκκλησία πολεμήθη ακόμα επί της Τουρκοκρατίας, που διήρκεσε το διάστημα των τεσσάρων αιώνων που εδοκίμασε η αγαπητή μας πατρίς.

Αλλά, στα! Έμενα αυτόρομος και ανεξάρτητος. Δεν επέτρεψε στον Σουλτάνο να εισέλθει στο ενδότερο του καταπετάσματος και να με βηλώσουν και να διαλύσουν την Εκκλησία του Χριστού μας. Ένα μόνο σας δείχνουμε, να σας δείξω ο οποίον πνεύμα ανδρισμού είχε η Εκκλησία εκείνη.

Ότι σε κάποιον Πατριάρχη, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει, έστειλε αντιπρόσωπον ο Σουλτάνος να τον καλέσει στ' ανάκτορα. Ήθελε να υπογράψει ένα διαζύγιο, ένας Ρεκύλου, ο οποίος ήθελε να χρησιμοποιήσει την πολιτική εξουσία για να υπογράψει το διαζύγιο.

Και τον εκάλεσε εις τα ανάκτορα, εις τον Σουλτάνο, και του λέγει: «Να υπογράψεις το διαζύγιο». «Όχι, δεν υπογράφω». «Θα σου κόψω τα γένια». «Όχι μόνο τα γένια αλλά και τα χέρια και τα πόδια». «Εάν μου κόψεις, δεν υπογράφω διαζύγιο».

Εφώναξε ο Ιχαρακόλος την Ευθέρα. Και αυτά ηρωικά παραδείγματα είχε η Εκκλησία μας. Και διατηρείται η Παρθένος, Ακεραία, Υπέροχος, Έκπαγλος, Αυτόνομος, Ανεξάρτητος Εις τον αιώνα της Του Κροκατίας Δεν υπέκειψε η Σουλτάνος Διατήρησε την Παρθενία της.

Και το κράτος εν κράτει, πνευματικό κράτος, Βασιλεία και ύπτατο εις τα όρη Με τα στέριγα του αίτου του μεγάλου

Επολεμήθη η Εκκλησία του Χριστού μας και η Εκκλησία του Χριστού μας, όπως τότε επολεμήθη και νίκησε. Τώρα μια τρίτη εικόνα. Λοιπόν, την πρώτη εικόνα την παρουσίασα, η δεύτερη εικόνα νοερώς τη βλέπετε, όφις πελώριος. Τώρα σας παρουσιάσω μια άλλη εικόνα.

Είναι στο δέκατον έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Τότε αυτή η εικόνα της ωραίας γυναικός, της εκπάγλου γυναικός, προς στιγμήν χάνει το χρώμα της και θα τη δείτε στο δέκατον έβδομο κεφάλαιο να κάθεται μακαριότατα, αναπαυτικότατα, ηδονικότατα, ή ποια άλλη φράση να πω, που να κάθεται, που την είδε Την είδε πλέον όχι ανεξάρτητον, όχι αυτόνομον, αλλά την είδε ο Ιωάννης και έκλαυσε, και κλαίων πέτρες και βουνά και λαγκάδια και μάρτυρες και ήρωες της πίστεως που δεν δέχονται ούτε ένα συμβιβασμό με την κρατική εξουσία.

Είδε, λέει, την υπέροχον αυτή γυναίκα να είναι πλέον ταπεινωμένη. Πώς εκάθετο, λέει, επάνω στη ράχη ενός κοκκίνου θηρίου; Κοκκίνου θηρίου εκάθετο. Και ήτο στολισμένη με χρυσαφικά, ήτο στολισμένη με διαμάντια και άστραφτε, με όλα αυτά, πλούτον άφθονον είχε, εκάθητο επί της ράχεως εκεί, αλλά δεν ήταν ανεξάρτητη.

Όπου ήθελε την πήγαινε το θηρίο, δεξιά, αριστερά, άνω κάτω, και δεν είχε λαλιά, αλλά η λαλιά της ήταν λαλιά του θηρίου. Αυτή είναι η Εκκλησία, η οποία συμβιβάστηκε με το κράτος, υπεχώρησε στο κράτος, είναι στενά συνδεδεμένη με το κράτος και το κράτος την υποχρέωσε να πράττει πράγματα αντίθετα με τον προορισμό της, αντίθετα με την υψηλή αποστολή της.

Θέλετε παραδείγματα; Τέσσερις εικόνες μπορώ να σας παρουσιάσω. Αν είχα το θέατρο, θα σας παρουσίαζα τέσσερις εικόνες. Η γυναίκα επάνω στη ράχη του κοκκίνου θηρίου. Επάνω στη ράχη του κοκκίνου θηρίου. Μια εικόνα. Ποια είναι αυτή;

Είναι εικόνα δική μας, σύμφωνα. Είναι εικόνα του Βυζαντινού της Βαντινής Αυκρατορίας. Όχι στην εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο οποίος είπε το «Εν τούτω νίκα», σε εποχή διαφθαρμένων αυτοκρατόρων και βασιλέων που εγνώρισε το Βυζάντιο, σε εποχή εικονομαχίας, τότε η κρατική εξουσία υπεχρέωσε τους ιεράρχες και πατριάρχες να λαλούν όχι όπως λαλεί η Ορθοδοξία μας, αλλά να λαλούν καθώς ήθελαν τα στόματα των αιρέσεων.

ο Θεόδρος ο Στουδίτης και άλλοι αείμιστοι πατέρες και δάσκες της Εκκλησίας και γονείς εναντίον της επιβάσεως του κράτους και διεξέων κρατεούς αγώνας και η Εκκλησία εξήθηκε στην Άρη Μον για να ζηλεσώσει την αυτοτέλεια άνθρωπη και την εξαρτησία της.

γυνή, γυναίκα κατημένη από τις ράχιες, επάνω στη ράχη κοκκίνου τυρίου, ποιο είναι, είναι η παπική εκκλησία, είναι η παπική εκκλησία, διότι αυτή δεν ελκέστησε στον πνευματικό, στην πνευματική αποστολή της όπως στις πρώτους αιώνας, αλλά αυτή έκανε κράτος και δημιούργησε κράτος, το κράτος του Βατικανού, έκανε στόλους και στρατούς, διαγύριζε τα σταυροφορίας, εξαπέστελε κεραυνούς και μύδρους,

Και υπέταξε, έσφαξε, εδίωξε, κατέστρεψε, εξάπλωσε το βασιλειόν του σε ανατολή και δύση και ήταν ο πάπας πλέον όχι αρχιερεύς, απλός αρχιερεύς, αλλά ήταν κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου, η βασιλεία. Και πολλά υπέφερε το έθνος μας εκ των επεμβάσεων του παπικού, και εξαπέστειλε τους νουντσίους της παντού της γης. Η παπική εξουσία είναι γυνή, η γυναίκα η καθημένη επί της ράχεως του θηρίου. Αλλά θέλετε μια γυναίκα στις ημέρες μας η οποία κάθεται, αν και πρέπει να ομολογήσουμε.

Ομολογήσουμε ότι τώρα τελευταίως και αυτοί κάνουν κάποια στροφή. Εγώ τις υποπτεύομαι. Καθ' υποπτωσόν υποπτεύομαι τα στροφά στο Βατικανό και το θεωρώ επικίνδυνο ενδιατονική πατρίδα. Αλλά εμπάστολοι τόσοι όμως κάνουν κι αυτή μια στροφή και πρέπει να ομολογήσουμε ότι όπως δουλεύουν οι καρδινάλιοι, οι πάπες κλπ., σαν μυρμήγκια δουλεύουν, δεν δουλεύουμε εμείς οι παπάδες και οι δεσποτάδες.

Κακίζομεν την αίρεσή τους, κακίζομεν τα σφάλματά τους, κακίζομεν τα νέα πολιταρχικά καθεστώτα, αλλά πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι μια Εκκλησία δρώσα και κινουμένη πανταχού. Λοιπόν, έχουμε τώρα μια άλλη εικόνα: γυνή καθημένη επί του κοκκίνου θηρίου. Ποια είναι; Η Ρωσική Εκκλησία, η Ρωσική Εκκλησία, η επίσημος Ρωσική Εκκλησία, όχι τα πτωχαδάκια, όχι τα πτωχαδάκια, όχι τα πτωχαδάκια της Ρωσίας.

Αν πάμε στο Στάλινγκραντ και στη Μόσχα, να δούμε πτωχαδάκια να πηγαίνουν στην εκκλησία και να γεμίζουν τις εκκλησίες και να γονατίζουν. Και ενώ εμείς χασμόμενοι, χωρίς συναίσθημα, όταν μέσα στην εκκλησία είναι οι Ρωσικοί, λέει το πιστεύω γονατίζουν όλοι.

Και δεν το λέει μόνο ο ψάλτης το Πιστεύω, το λένε όλοι. Βροντή και αστραπή ακούεται. Δεν νομούν τα πτωχαδάκια αυτά, αλλά νομούν την επίσημη εκκλησία Τον Πατριάρχη, τους ιεράρχας εκείνους, οι οποίοι ήρθαν σε συμβιβασμό με το άθεον καθεστώς.

Και το άθεον καθεστώς τους έδωσε και υπόληψη και χρήματα και αξιώματα και τους επιτρέπει να κινούνται, αλλά δεν είναι πλέον ανεξάρτητη η Εκκλησία εκείνη. Στόμα έχει και στόμα δεν έχει, μυαλό έχει και μυαλό δεν έχει, καρδιά έχει και καρδιά δεν έχει.

Λαλεί το θηρίον. Λαλεί όπως λαλεί το θηρίον. Βλέπει τα παιδιά της, υπέροχους κληρικούς όπως τον κληρικό Ντούγκο και άλλους υπέροχους ανθρώπους, οι οποίοι οδηγούνται στα ψυχιατρεία και στις στέπες και στα όρη τα υψηλά και να κλείνονται στις φυλακές, και όμως δεν διαμαρτύρεται για τα τέκνα της τα οποία σφάζονται. Ποια μάνα, όταν δει το παιδί της να σφαγιάζεται, δεν διαμαρτύρεται; Και όμως η Εκκλησία, πλέον κρατική απολύτως, καθημένη επί της ράχης του κοκκίνου θηρίου.

ράχεως του κοκκίνου θηρίου, αδιαφορεί για τον σφαγιασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βλέπει το άθεο κράτος να εισβάλλει με δυνάμεις τεραστίας μέσα εις άλλες χώρες και να εκμηδενίζει και να καταστρέφει και παραμένει αδιαμαρτύρητο. Δρέφει φωνή πλέον. Είναι γυνή καθημένη, καθημένη επί του κοκκίνου θηρίου. Αλλά κατηγορώντας την εκκλησία αυτή και τις άλλες εκκλησίες, πρέπει να ομολογήσουμε με ειλικρίνεια ότι η κοινική μας εκκλησία είναι η γυνή, καθημένη επί της ράχεως του κοκκίνου θηρίου.

Μάλιστα, εδώ χρειάζεται δάκρυα πλέον. Ελεφέρα η εκκλησία μας κάτω από σουλτάνους, βούλοι, κάτω από κατεστρώτα την νεότερο κατεστήριο. Η Εκκλησία μας ηγωνίσθη, καμία άλλη Εκκλησία στον κόσμο, διαβάστε τις ιστορίες, πουθενά, ούτε σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου.

Στον κόσμο, οι ιερείς μας, οι φτωχοί μας ιερείς, οι αγράμματοι ιερείς του 1821, μετρήστε με τα δάχτυλα, έξι χιλιάδες ιερείς. Πού είναι αυτοί οι κοδάτιοι και οι άλλοι άθεοι, οι οποίοι περιπαίζουν την Εκκλησία του Χριστού; Εδώ είναι γεγονότα, εδώ είναι μαρτυρία, εδώ είναι ντοκουμέντα, εδώ είναι αποδείξεις ότι κληρικοί, ιεράρχες, καλόγεροι, μικροί και μεγάλοι κληρικοί εθυσιάστησαν, προσέφεραν το αίμα τους να κυματίζει ελευθέρα η σημαία στην Ακρόπολη. Εθυσιάσθη το έθνος, ο ιερός κλήρος, δια τη δόξα της πατρίδος. Το δε κράτος πώς αντιμετώπισε την Εκκλησία; Κατ' αρχάς εφάνη υποκριτικώς φερόμενον το ελληνικό κράτος. Για να εξαιρέσουμε την περίοδο του Καποδίστρια, γνησίου Έλληνος και γνησίου Χριστιανού Ορθοδόξου, ο οποίος εσέβετο την Εκκλησία του Χριστού, οι άλλοι εφέρθησαν δολίως απέναντι της Εκκλησίας του Χριστού μας. Προς τιμήν εφάνη ότι την ετίμουν, την ανεβάσανε στη ράχη, την Εκκλησία την ανεβάσανε στη ράχη. Ράχη, ποια είναι η ράχη; Η ράχη είναι το πρώτο άρθρο του Συντάγματος. Εκεί τη βάλανε, τιμητικώς δήθεν.

Φάρεπαν τον Καθεδρία στο όνομα του Πατρός και του Υιού του Αγίου Πνεύματος Και θρησκεία επίσημος είναι ο Θεός της Εκκλησίας Στη ράχη την βάλανε, εκεί την ανέβασαν. Πέραν όμως αυτή τη τιμητική θέση, Της οποία σε δώσανε τα πράγματα Τι αποδεικνύω; Ότι η Εκκλησία μας πλέον δεν είναι κεφαλή, αλλά είναι ουρά.

Ουρά είναι και γκαρσόνι. Κοσμικό επίδειο όξεων και αθρέων. Κοσμική Εκκλησία, κρατική Εκκλησία. Παραδείγματα. Σεις που διαβάζετε τη Σπίθα, Σεις που επαναλωθείτε τη δράση μας τόσα χρόνια έχετε αναδιαβάσει σχετικά άρθρα μας επί του θέματος τούτου.

Υπενθυμίζω μόνο. Ακούστε, η Εκκλησία είχε περιουσία, Περιουσία νεαράν Θα λεγούμε βαφκούβικα Το οποίο σεβάστηκε αυτός ο ζωντανός Αφιώματα ευχευών χριστιανών

Οι χριστιανοί έδιναν αυτά τα πράγματα στην Εκκλησία και η Εκκλησία συντηρούσε τον φτωχό λαό μας. Ήρθε η πολιτεία, το κράτος, και αυτό το οποίο δεν έκανε ο Σουλτάνος, έβαλε χέρι και πήρε την τεράστια περιουσία της Εκκλησίας. Πού την έδωσε; Εάν την έδωναν στα πτωχαλάκια, συμφωνώ. Εάν την έδωναν στους χωρικούς, τους ακτήμονες, συμφωνώ. Εάν την έδωναν στους αλιείς, στους ψαράδες, συμφωνώ. Εάν την έδωναν στους εργάτες, συμφωνώ. Δεν έδωναν τα κτήματα. Θα ηδυνάμην να παρουσιάσω πίνακα τεραστίων κτημάτων μεγάλης αξίας ανεκτιμήτου που δώσαν.

που δώσανε στους Πορτοκράτας, εδώθηκαν στους Αιτονίγηδες, στους κομματάρχας, οι οποίοι κατέφαγαν την περιουσία αυτή. Και τώρα υπολείπεται μια μικρά περιουσία και αυτή προσέχει ζηλόφθονα τα βλέμματα της πολιτείας, να την πάρει και αυτή, να την πάρει και αυτή και να την κάνει, να την κάνει.

Εκεί που ήταν καντήλια, εκεί που ήταν λιβάνι, εκεί ο τόπος αυτή η αρήτη θέλει να την κάνει, να τη δώσει σε ξένες εταιρείες, ξένες εταιρείες, να γίνουν καζίνα, χαρτοπαίγνια, κέντρα διασκεδάσεως, κέντρα γυμνιστών, τα ιερά αυτά. Αυτού θα καταντήσει η ιερά περιουσία της Εκκλησίας.

Λοιπόν, και αμέν, η ζημία η οποία προέρχεται εκ της απαλλοτριώσεως ή μάλλον ληστεύσεως της Εκκλησίας, δημεύσεως της Εκκλησίας, είναι η μικρά ζημία. Η μεγάλη ζημία είναι άλλη, ότι το θηρίον, το κόκκινο θηρίον του κράτους, του άθεου και μασονικού κράτους, Διότι αυτό εισήλθε πλέον εις τα ενδότερα του καταπετάσματος, εισήλθε μέσα εις τον ιερόν περίβολον της Εκκλησίας και διατάσσει πράγματα αντίθετα από τις διατάξεις των ιερών Ευαγγελίων.

Και λέει το Ευαγγέλιο, να αναφέρω μόνο μία πλευρά, το Ευαγγέλιο λέγει, πρέπει να το ακούσουμε όλοι, διότι είναι μια αμαρτία η οποία γίνεται.

Μη ομόσαι όλως, έτσι λέει το Ευαγγέλιο, ότι δεν θα απλώνεις το χέρι σου στο Ευαγγέλιο να παίρνεις ψεύτικο όρκο. Τούτο απαγορεύεται, είναι αμαρτία. Δεν είναι αμαρτία μόνο να πεις ψεύτικο όρκο, αμαρτία είναι να πάρεις όρκο, διότι είναι εντολή του Κυρίου, του Χριστού.

Και υπάρχουν ακόμα, δόξα στον Θεό, ευσεβείς, οι οποίοι προτιμούν. Είχα επάνω στη Φλώρινα έναν ιερέα άξιον λόγου με δέκα παιδιά. Εκλήθη στο δικαστήριο. Όρκο; Όχι. Όρκο, όχι. Τον επίεσαν, τον επίεσαν, τον δίκασαν, ήρθε ο τελικός.

Και άλλες περιπέτειες έχουν. Λοιπόν, δεν επιτρέπεται. Προτιμότερο να ζημιωθείς παρά να ορκιστείς επί του Ευαγγελίου. Ο Ιερός Χρυσόστομος εξεφώνησε είκοσι ομιλίες εναντίον αυτών που ορκίζονται είτε ιδιωτικώς είτε δημοσίως.

και απειγόρευσε να κοινωνούν τον Αχάντα Μυστεριών. Ο Ιερός Χρυσόστομος το επιγοραύσε αυτός. Είναι αμαρτία! Αυτό λέγει. Και τι έκανε η πολιτεία; Πολιτεία τι έκανε, μένα ρωτάτε. Ποιος από εσάς δεν έχει δώσει όρκο;

Είστε εδώ πέρα χίλιοι άνθρωποι. Ω Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου.

Υπολογίζεται ότι άνω του ενός εκατομμυρίου όρκων δίδονται κάθε χρόνο. Στα ειρηνοδικεία, στα πρωτοδικεία, στα εφετεία, στον Άρειο Πάγο, στον στρατώνα, στους δημοσίους υπαλλήλους. Παντού όρκος, Και σε αυτά ακόμα τα εκκλησιαστικά δικαστήρια, και εκεί ακόμη σε ισχύ ο όρκος.

Που είναι μία αντίθεση. Ποιος το διατέχει, το κράτος Και ο κύριος Σταμάτης, μεγάλη του η δόξα του.

Μεγάλη του η δόξα, ενώ υπέγραψε διαζύγια, ενώ υπέγραψε διατάγματα υπέρ των χιλιαστών και υπέρ των μιχαλίδων και μιχαλίδων και δεν εταράχθη η ψυχή του καθόλου, εταράχθη η ψυχή του. Του, όταν ένας ευσεβής, ενάρετος, πιστός, ενσαρκωτής των χριστιανικών ιδιοτήτων, βουλευτής της Θεσσαλονίκης, ηγέρθη στην Βουλή των Ελλήνων και είπε: «Όχι όρκος πλέον, όχι όρκος». Και σηκώθηκε ο κύριος και απήντησε, τι απήντησε, σείεται η εκκλησία, η θρησκεία μας, η πατρίδα μας σείεται λέει αν αφαιρέσουμε τον όρκο. Ορίστε, ορίστε απάντηση υπουργού, υπουργού, υπουργού.

Υπουργού. Λοιπόν, το κόκκινο θηρίον εισήλθε μέσα στα ενδότερα της Εκκλησίας μας. Τέταρτο παράδειγμα. Λοιπόν, στον γάμο. Γάμος δεν είναι εμπορική επιχείρηση. Γάμος δεν είναι εταιρεία. Γάμος δεν είναι εταιρισμός κτηνών. Δεν είναι μίξις σαρκός, αλλά είναι μίξις πνεύματος. Είναι κάτι ιερότερο, όχι υψηλότερο.

Είναι η μόνη Εκκλησία στον κόσμο η οποία κήρυξε ότι ο γάμος είναι ιερός, είναι σύμβολο ο γάμος της μυστικής ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία του Χριστού. Απαγορεύεται το διαζύγιο. Μόνον δι’ ένα λόγον. Προτιμότερο να πεθάνει η γυναίκα παρά να ατιμάσει τον άντρα της και προτιμότερο να πριγγίσει η Εκκλησία παρά να διαλύσει τη διαζύγη του γάμου, γάμων, τον οποίον ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μικρός. Αυτά λέει. Μπήκε όμως το κράτος μέσα και διέλυσε τον γάμο. Και διέλυσε τον γάμο όχι πλέον μόνο λόγω συγκρονίας και μοιχείας, αλλά και για τόσους άλλους λόγους. Λοιπόν, η Εκκλησία καθημένη επί τσεράχειο στο θηρίο. Πείτε ένα άλλο, χωρίς να θέλω, χωρίς να υποψιαστείτε, χωρίς να παρεξηγηθώ, θα αναφέρω μια άλλη περίπτωση. Λοιπόν, ναι, έχουμε ότι

Ότι όταν είχαμε την βασιλεία, δεν εισέρχομαι στο θέμα αυτό, δεν συμβαίνω με ένα μακράν καθιστικό διαλέξιο, αλλά θέλω να πω ως παράδειγμα ότι όταν είχαμε τους βασιλείς, βασιλείς έβαλαν μέσα πολλά χρόνια μέσα στην Εκκλησία και ο πρώτος βασιλεύς, καλός καγαθός, καλός καγαθός, ήκουε την Ελλάδα και έκλαιγε όθον, αλλά ήταν φράγκος καθολικός.

Ο δεύτερος βασιλεύς ήτανε αυτός ο άλλος βασιλεύς, πέθανε Προτεστάντης. Ο τρίτος βασιλεύς που αξιώθη να πει το όχι, το μεγαλειώδες όχι, δυστυχώς ήτανε Μασόνος. Και εμείς τι κάναμε; Μπαίναμε στην Εκκλησία και ψάχναμε τον Πολυχρόνιο και τους ονομάζαμε Ευσεβεστάτους.

Ωραία, ωραία Εκκλησία, ωραία Εκκλησία, καθημένη επί του κοκκίνου, επί του θηρίου της Αβύσσου. Αλλά δεν είναι ένα και δύο, αδελφοί μου, οι επεμβάσεις αυτές. Επεμβάσεις αυτές της Εκκλησίας στον ευρωπαϊκό ορίζοντα.

Και επιτέλους, ποιο είναι ότι έχουν τη διδαξίωση να βγαίνουν οι δεσποτάδες έξω στους δρόμους με τα εγκόλπιά τους; Να υποδέχονται τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και όλους τους μεγάλους και υψηλούς. Τιμούμε προεθών, να μην αναφέρω όνομα Πήγα σε μια πόλη της Μακεδονίας.

Ήταν Κυριακή ημέρα επίσημος, μεγάλη Κυριακή επίσημος, ημέρα νηστείων. Βλέπω λοιπόν την Εκκλησία έρημο, ούτε ένας δεν ήταν μέσα. Ο δεσπότης, μακαρίτης πλέον, καλός καγαθός. Αλλά είχε τα εγκόλπιά του, τις μπαστούνες του, τα παράσημά του.

Και με τους παπάδες ξεκινούσε. Πού να πάει; Να πάει στην πλατεία της πόλεως να υποδεχτεί τον πρωθυπουργό. Λοιπόν, ήμουν τότε κληρικός, ήμουν τότε υφιστάμενος, ήμουν τότε αρχιμανδρίτης. Και του λέω, δέσποτα, ντροπή, μέσα λένε «ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι». Μέσα ψάλλουν, λέω, είναι παραμύθι αυτό; Ελάτε χριστιανοί να υποδεχθούμε τον βασιλέα των όλων.

ενώπιον το οποίο πρόεδρε Δημοκρατίας και Πρωτοβουλική είναι πελώρια μηδενικά Μα, λοιπόν, εσύ, λέγω τώρα, δεσπότης, με άσπρα γένια, να τρέχεις να υποδεχτείς τον πρωθυπουργό της χώρας εκείνης της εποχής που 30 χρονών, 35 χρονών ήταν; Συνιστάμφη, λέει, πράγματι αμαρτία είναι.

Και μπήκαμε στην Εκκλησία και μέσα στην Εκκλησία ήταν, δεν σας λέω υπερβολή, 10 άνθρωποι είχαν μείνει. Όλος ο λαός στην πλατεία να ωρύεται, να φωνάζει, να οράζει, να κραυγάζει. Κάτι στιγμή μέσα ο Ψάτης έψαλε ως τον βασιλέα των όλων που έδεξόν Τι αυτές είναι οι επεμβάσεις Τώρα δεν τελευταίος, τελευταίος Αλλά η Εκκλησία, ηγνοήθη η Εκκλησία.

Ενώ βρίσκεται κορυφαία, ηγνοήθη. Πού ηγνοήθη; Ένα, δύο, ηγνοήθη στο ζήτημα των χιλιαστών. Ενώ η Εκκλησία διαμαρτυρείται. Ιεραρχία προς τιμή της Ιεροχρήτη, δεν έλαβε, επήρε το χαρτί αυτό, τη Συνόδο, το κράτος και το έρεψης των κάλωθων των Αχριστού.

Διαμαρτυρήθη η Εκκλησία μας για το αυτόματο διαζύγιο, αλλά και όχι μόνο η Ιερά Σύνοδος, αλλά χιλιάδες λαού Αγρινίου, Μεσολογγίου, πόλεων διαφόρων, Μακεδονίας και Κρήτης, εφώναξε τη δημοκρατική μας πατρίδα.

Και όμως εψηφίσθη το αυτόματο διαζύγιο. Γιατί δυο, τέσσερα, πέντε μεγάλα πρόσωπα, τα οποία είναι ισχυρά και μεγάλα, διώξανε τις γυναίκες των, ήθελαν να συνάψουν γάμον με τις φιλενάδες των.

Η γνωή τη ευθυσία μας στο ζήτημα των αμβλώσεων, που εψήφισαν νόμον ο οποίος δεν υπάρχει στην Ευρώπη, ο οποίος κάθε γυναίκα σήμερα μπορεί να βγάλει, να πετάει το παιδί της με όση ευκολία πετάει ένα δόντι.

Ευαγγελικού Δικαίου, ανατροπή των πάντων. Τώρα, τελευταίως μαθαίνω, διάβασα προ ημερών, ότι επειδή μπήκαμε στην ΕΟΚ και οι Γάλλοι και τα άλλα έθνη δεν έχουν εις ταυτότητές τους, δεν γράφουν τα στοιχεία τους, δεν γράφουν ότι είναι χριστιανοί, θρήσκευμα, και τώρα λοιπόν θα σβήσει από τις ταυτότητες το θρήσκευμα.

Δηλαδή ζώα θα γίνουμε. Δηλαδή δεν θα έχουμε ταυτότητα ορθοδόξου χριστιανού, αλλά απλώς μόνο θα σημειώνεται η ηλικία, το βάρος, η μορφή, τα σχήματα και λοιπά. Μόνο το θέμα αυτό της θρησκείας, που είναι το γνώρισμα του Έλληνα, το γνώρισμα του Ευρωπαϊκού, δεν είμαθα, δεν γνωριζόμεθα, δεν είναι γνώρισμά μας άλλο τι παρά μόνο η θρησκεία των πατέρων μας.

Ο πατέρας μας, ο οποίος γονίστημεν, θα σβήσει λοιπόν και αυτό από τις ταυτότητες, και αυτό για να ευθυγραμμιστούμε με την ΕΟΚ, με το δέκατο κέρατο της Αποκαλύψεως. Συνεχίζω, αγαπητοί μου χριστιανοί, τελειώνω, ε, τελείωσα. Θα μου πείτε: «Μα γιατί, γιατί, γιατί δεν χωρίζει η Εκκλησία; Γιατί;» Το είπα τριάντα, το κήρυψα, το είπα. Α, ξέρετε γιατί; Ξέρετε γιατί; Θα κάνουμε αποκαλύψεις απόψε, αφού θέτε έτσι. Διότι...

Διότι μερικοί... είναι κάποιος, λέει, πλούσιος βασιλιάς της παλιάς εποχής, για να περιποιηθεί τους αιχμαλώτους του, τους έδενε όχι με σιδερά δεσμά, αλλά τους έδενε, για να τους περιποιηθεί, με χρυσά δεσμά.

Ποιος από εσάς θέλει να τον δέσουνε με χρυσά δεσμά; Τα δεσμά δεσμά είναι, είτε χρυσά είναι είτε σιδερένια είναι. Ε, η πολιτεία λοιπόν έδεσε την Εκκλησία με χρυσά δεσμά. Τι είναι τα χρυσά δεσμά; Το παραδάκι. Έλα, Δεσπότη, πάρε 50 χιλιάδες δραχμές. Έλα, Παπά, άνοιξε τον κορβανά, πάρε 25 χιλιάδες δραχμές, πάρε 30 χιλιάδες. Έλα εδώ, έλα εκεί, και έτσι λοιπόν τρέμουν οι αρχιερείς, τρέμουν να ακούσουν χωρισμόν. Χαθήκαμε, σου λέει, χαθήκαμε.

Ο ΑΠΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΟΥΓΟ ΑΠΙΣΤΕΙ, ΕΜΒΛΕΠΣΕΤΕ ΤΑΠΗ ΤΡΑΝΑ ΤΟ ΡΩΡΑΝΟΥ, ΑΤΕΝΑ ΟΥΣ ΠΕΡΟΥ ΣΕ ΔΕΘΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΕΠΑΤΗΡΟ ΡΩΡΓΑΝΙΟΣ ΤΡΕΦΕΙ ΑΥΤΤΑ Στη Ρωσία, στη Ρωσική Επανάσταση, για να τελειώνω, συνέβη το εξής: ότι μπήκαν οι Μπολσεβίκοι μέσα, μέσα στις πόλεις και ήταν τότε η Εκκλησία επί τσάρου, καθόταν και τότε επί τσάρου, δεν έκαναν τώρα μόνο επί της κοκκίνης εξουσίας, αλλά καθόταν και τότε.

Και μπήκαν σε μια πόλη και πήγαν στην Μητρόπολη και ανοίξαν τα χρηματοκιβώτια της Μητροπόλεως. Και βρήκαν πιθάρια από χρυσά ρούβλια, λίρες χρυσές.

Και γράψαμε: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά». Τα χρυσά δεσμά λοιπόν, και μόνο χρυσά δεσμά, και αφού λοιπόν μας δίνει το χρήμα και γίνεται πλέον μισθωτή, είναι μισθωτή, ούμερη μουσή κάπως είπε ο Κύριος για τα πρόβατα, είναι μισθωτή πλέον, δεν είναι πλέον κληρικός ο οποίος εξαρτάται από το λαό αμέσως, Αλλά είναι κρύος ο οποίος εξαρτάται από τον Κροβανάν, τον δημόσιο Κροβανάν, Ισραήλ που προρωγεί επαντός είδους και μισθώματα πόρνες ακόμα.

Εκεί καταντήσαμε. Και μόνον, και η Εκκλησία όχι μόνο δεν διαμαρτύρεται, αλλά κάνει και κάτι άλλο το οποίο προκαλεί την αηδία, προκαλεί την αγανάκτηση. Ποιο είναι; Ότι αντί να ελέγξει, αντί να διαμαρτυρηθεί, αντί να υψώσει τη σημαία της,

Στην ημέρα της, κάθε στιγμή παιδάρια σηκώνονται κάτω στους δρόμους και νικούν και θριαμβεύουν. Η εκκλησία με μια τραυστή αλήθεια δεν σημαίνει την νύχτα καμπάνα νεκρικά, να πει κάτι παιδένει στην Ελλάδα και να ζήσει των ελληνικών λαών. Τίποτα απολύτως. Έγινε εισπράκτορας καρπαζιών εκ μέρους του κράτους, του επισήμου. Και έγινε πλέον διότι έχει τα χρυσά δεσμά και φοβείται μήπως χάσει τα χρυσά δεσμά και τρέμουν. Μου έλεγε ο μακαρίτης Σπυρίδων: «Αυγουστίνε, μην φωνάς πολύ. Θα κλείσουν, θα μας κόψουν το μισθό». Και αν μας κόψουν το μισθό, τι θα συμβεί; Θα γίνει νέα εκκλησία.

η νέα Εκκλησία, ζώσα και ελευθέρα Εκκλησία. Μάλιστα και τώρα βραβεύει, τους βραβεύει. Δεν θέλω να φέρω ονόματα, απλώς όμως λέγω ότι η Εκκλησία, τον τέως πρόεδρο Δημοκρατίας, ο οποίος άνοιξε το στόμα του, ο ψευδοφιλόσοφος αυτός, και είπε: «Κάτω τα δόγματα, δεν υπάρχουν δόγματα, είναι παραμύθια», του έδωσε παράσημο. Κάποιος γελάει, εγώ δεν γελάω, εγώ κλαίω.

Διότι είναι πολλά πράγματα. Για φανταστείτε στράτευμα να μην βραβεύει τον ήρωα, αλλά να βραβεύει τον λιποτάκτη του ιερού καθήκοντος. Και αν την αφορίζει, να βραβεύει και να φέρνει που πάμε. Κάποιος πάλι άλλος, έναν άλλο πρωθυπουργό της Συσχολικής Προεδρίας, έναν άλλο πρόεδρο, νυν πρόεδρο Δημοκρατίας, ο οποίος υπέγραψε τα περί χωρισμού και ο οποίος, η πρώτη επίσκεψη του προέδρου, του νυν προέδρου Δημοκρατίας, η πρώτη επίσημη δουλειά είναι του Πάπα, του νούντσιου του Πάπα.

Αυτός άνοιξε την πόρτα για πρώτη φορά να υποδεχτεί τον Νούντσιον, ο οποίος ήρθε εδώ στην Ελλάδα για να υπονομεύσει την Ορθόδοξη Εκκλησία. Άλλο βραβείο. Άρα αυτός πάει στη Θεσσαλονίκη και παίρνει άλλο βραβείο.

Άλλο βραβείο από Σταυρό. Λοιπόν, και έρχεται και ο άλλος ο οποίος δυστυχώς είναι μασόνος, αποδεδειγμένος μασόνος, και του δίνουν και προχθές άλλο βραβείο αυτού.

Αυτή είναι η Εκκλησία. Και τώρα, αγαπητοί μου, τελείωσα. Ενώπιόν σας δύο εικόνας παρουσίασα. Μία εικόνα έκπαγλων, ωραία, αγγελική, υπέροχον, είναι η εικόνα της ελευθεράς και ζώσης Εκκλησίας. Κοιτάξτε την, δεχτήσατέ την, πονέσατέ την, αγωνιστείτε, αδέρφια μου.

Δεν είναι αγών του ενός ανθρώπου, είναι αγών όλων σας.

...όλων σας, για να δούμε την Εκκλησία στο ύψος αποστολής της. Η άλλη εικόνα, την οποία θα μας φέρει ο Γράφος, εις άλλο κήρυγμα, εάν προλάβω ένα ακόμα κήρυγμα...

Λοιπόν, τότε θα είναι η Εκκλησία η οποία κάθεται στις ράχες των κοκκίνων. Διαλέξατε και παράδειγμα. Θέλω να πιστεύω ότι όλοι εδώ μέσα και μία μικρά ακόμα μερίς ιερέων οι οποίοι βρίσκονται εδώ πέρα, βέβαιος περί αυτού ότι δεν είναι κατάσκοποι, αλλά είναι ακροαταί του θείου λόγου, είμαι βέβαιος ότι όχι μόνο εσείς, αλλά και οι κληρικοί που βρίσκονται εδώ, θα είναι υπέρ μιας ελευθέρας Εκκλησίας.

Ναι, λοιπόν, τώρα η εκκλησία χωρισμός δεν θα γίνει από την εκκλησία. Το λέγουμε τα Λύπης Προφητεύου. Η Εκκλησία, η ιεραρχία, δεν θέλει χωρισμό. Ο χωρισμός θα γίνει από το κράτος, το άθεο και μασονικό.

Η εκκλησία που εξεμεταλλεύθηκε επί 150 χρόνια, την εκκλησία του Χριστού και χρησιμοποίησε αυτήν ως υπηρέτρια των νόμων πληθυνομένων θα δώσει μια κλωτσιά και θα την πετάξει από τη ράχη του κράτους και θα νομίζει ότι θα είναι πτωχή, αλλά μια Εκκλησία πτωχή, μια Εκκλησία πτωχή, μια Εκκλησία πτωχή, σαν τον Ναζωραίο, σαν τον Ναζωραίο, μια Εκκλησία διωγμένη σαν τον Ναζωραίο, μια Εκκλησία σταυρωμένη σαν τον Ναζωραίο, αυτό το αρνίον το άκακον, το αρνίον το άκακον, δεν θα νικήσει το κότσιρο θηρίον, δεν θα νικήσουν τα θηρία της Αβύσσου, θα νικήσει ούτε ο Τίγρης του, ο Λέων, ούτε τα Σίμωνα του Σκώπους, ούτε η Μισέλινος, θα ν