Από την αρχαία Έφεσο στη ζωή με τον Χριστό

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Tonight’s subject comes neither from the lives of the Saints nor from any other source. We will take it from the Apostle reading you will hear here in the Church tomorrow.

It is a passage from the famous letter the Apostle Paul wrote to the Ephesians, the people of Ephesus. Today, the name Ephesus means little to us. But in earlier times it was known throughout the Mediterranean and throughout the world.

For Ephesus was a great and glorious Greek city in Asia Minor, a city that, like Alexandria, was built at the mouth of a river, the Cayster River. It was one of the most important ports of the Mediterranean. Ships came and went, carrying precious merchandise. Great trade was conducted there in the port of Ephesus. The city had a library and other public buildings. It also had an enormous theater, one of the largest, seating twenty-five thousand spectators. Spectators would gather to watch the entertainments of that age. Today Ephesus is gone. All that remains there is rubble, broken stones and ruins. Owls and foxes make their dens among them. Ephesus stood farther down the coast from Smyrna, opposite the island of Samos in the Aegean Sea. Today it lies in ruins.

But what happened to Ephesus, once so great and glorious and now in ruins, will happen to other cities of the modern world, my dear friends. The prophecy says, “And cities shall be laid waste.” Cities will be deserted and reduced to ruins.

How will they become ruins? The mysteries of God are unknown to us. But ruins they will become. Through an earthquake? Through epidemics? Through volcanoes erupting and covering great cities with lava? Through nuclear power and war? However it happens, cities do perish.

Today we hear of New York, Chicago, Moscow, London and Paris: great, famous cities. Yet even their achievements will not keep them standing. “Cities shall be laid waste.” Ephesus is now a ruin where owls and foxes live. In the ruins of the modern world, not even owls or foxes will be able to live.

“Cities shall be laid waste.” The ruins of Ephesus teach us this terrible truth: destruction will come upon humanity because of its sins. Yet no one pays attention to these fearful warnings in Holy Scripture.

But let us return to Ephesus. In our imagination, let us visit it in its days of glory and grandeur, when its theaters were full, when people came and went through the marketplace, buying silk garments, and men and women dressed in the fashions of their time.

Let us look at the glory of Ephesus. Its glory, yes. But what kind of glory? Ephesus had all these things, yet it lacked one thing. What did it lack? The truth. It did not have the true faith. The people of Ephesus worshiped idols.

My dear brothers and sisters, we who live in the light of the Gospel and Christianity can scarcely imagine it. Whatever we say, our words will be inadequate to describe the misery of that world.

In the center of Ephesus stood one of the seven great wonders of the ancient world: an enormous statue, very tall, thirty, forty, fifty meters, taller than the bell tower of Saint Panteleimon here. The enormous statue was adorned with silver, gold, earrings, and bracelets. This statue was dedicated to the goddess Artemis. The Artemis worshiped there was not the goddess of the hunt as we know her. She was a goddess of obscenity, a goddess who cultivated what we would now call sex. It is shameful even to describe: the enormous statue was covered with breasts, a hundred, two hundred, three hundred women’s breasts carved into its marble.

This stirred people’s sexual passions. And around that statue, imagine the orgies that took place. At the festival of Artemis, men and women, young men and young women, literally gave themselves over to orgies.

Drunk, they rolled about at the feet of Artemis. A great pagan festival took place there before her statue. Magicians also walked through the city, wearing horns, bells and other objects.

They performed magic, which was enormously popular and caused great confusion among the people. Magic ran rampant in Ephesus. There were also fights between people and wild beasts. Poor, suffering people were seized and taken to the theaters. Just as people today go to a stadium to watch a match, people then went to watch a different kind of contest.

They watched beasts fight people and hungry lions devour them. This happened regularly, and the ground was stained with the blood of innocent captives. Prostitution, adultery and every kind of impurity also ran rampant in Ephesus. It was a city of idol worship. But Ephesus was not alone. Alexandria, Antioch, Smyrna, Athens and Rome were cities of idol worship too. So was the whole world.

People lived in that darkness, that silent darkness. As our poet says, “I was in midnight.” It was a deep, boundless night of sin, a night without a moon. They knew nothing of the true God.

And what did they worship? As we all know, they worshiped stones and idols, false gods who protected every kind of wickedness and corruption. To give you a picture of it, one god protected thieves: Hermes.

Another protected drunkards: Bacchus. Another protected prostitution and adultery: Aphrodite. And the god they considered greatest of all, the father of the gods, protected adulterers.

Yet another god protected those given to war and strife. Every vice had its own patron and protector. That was how things stood, even in cities such as Corinth.

Corinth, too, had a center of worship in its great temple. There were sinful women there, called priestesses, who sold themselves and caused public scandal. The money these women earned was put into the temple treasury.

Corinth was a center of prostitution, as were Ephesus and other cities. The corruption of that age was almost beyond belief. And if their gods were like that, imagine how the people lived.

People lived in a state of moral decline. Take women, for example. A woman was treated as a thing, not as a person with dignity, as she is today when she claims her rights and asks for even more rights than a man. But in those days she was deeply despised. She was always confined to the women’s quarters and obliged to satisfy her husband’s whims, even his most unlawful whims. She existed merely to satisfy his shameful desires. She was his slave. In some places, when her husband died, she was required to be buried with him. Women were despised in the ancient world. Children, too, were under the authority of the father, not the mother. When a child was born, the father had the right to throw it from the rocks, as they did in Sparta, or leave children exposed in the streets.

At night, dogs, cats, and jackals came down from the mountains and ate those children. There was an unbelievable contempt for children. But men suffered under those conditions too, not only women and children.

Apart from a small minority who were free, nearly all the men, nine out of ten, were slaves.

They worked on the ships of ancient times. They were slaves, and their masters did whatever they wanted with them. Their masters had power over their bodies. Many masters killed them, cut them to pieces, and fed their flesh to cats and dogs, even to the fish they kept in artificial ponds.

That was life in ancient times, and men endured unbearable slavery. Most people were weighed down by sorrow. Some turned to wine, got drunk, and shouted, “Evoe, Evan!” in honor of Bacchus. They cried out in vast taverns and wallowed like beasts, drinking to drive away their sadness and cares.

Others sought comfort in gambling.

Ephesus was like that too: darkness, deep night, slavery. People suffered in every way, and magicians held sway in that ancient world. But then the hour came. What hour? A blessed hour. The clock struck. A clock has many hours.

But which hour matters most? Tell me, what is the most important hour of your life? One person will say, “The hour I received my diploma.” That is a great thing. Another will say, “The hour I opened my shop and became a respected merchant,” or “The hour I was promoted,” or “The hour I got married, when my child was born, when I traveled to America and studied there.” These are lesser hours.

There is one hour, tell me if you have known it, the hour you came to know Christ. Every person has a life before Christ and a life after Christ, even if they have been baptized in name. Each of us has these two lives: one before Christ and one after Christ.

So have you known such an hour? Have you gone to your spiritual father, knelt before him, and wept? If you have known that hour, you live with Christ. You live after Christ.

Now you can understand that a holy hour came to Ephesus, a blessed hour. Into that idolatrous city came the preacher of the Gospel, its fiery preacher: the Apostle Paul.

And things changed. They stopped running naked, wretched, and drunk to the statue of Artemis, rolling about at her feet. They gave up their books of magic. They gathered all those books in the city square and burned them.

From then on, they lived in the light of Christ. And so the holy Apostle, full of joy, writes to the Ephesians: “Once, once, you lived without Christ. You lived without Christ.” Open the Epistle to the Ephesians, chapter 2, verse 11, and see where he tells them that once they lived without Christ, but now they no longer do. They live with Christ, in the light, truth, righteousness, and peace of God. That is what he tells them.

Tonight I take those words of the Apostle Paul, that the Ephesians once lived without Christ, and use them as a scale to weigh all humanity. I ask you: how does the world of the twentieth century live? The world of rockets and spacecraft, of television and radio, of great scientific achievements, does it live with Christ or without Christ? Does this world live before Christ or after Christ?

What is the answer? If we set aside a very small minority, a tiny minority, what do we find? There are eight million of us in Greece. This may sound like an exaggeration, but I will say it: we have fifty thousand churches, yet I doubt there are even eight thousand Christians. I doubt it. Priests and bishops included. There is a vast emptiness. It is life before Christ.

Set aside the small minority known to God: men, women, and children who truly hear the name of Christ and weep. Look at us here. The holiest of holy things pass before us, and we yawn. They pass before us, and we scratch our heads. We do not tremble or feel moved. Here the Holy Spirit makes bread into the Body and Blood of Christ, and we feel nothing at all.

Yet go down to Africa, among people who believe in Christ. They hear His name and weep with holy emotion. We Christians, the false Christians of the twentieth century, no longer feel that holy emotion when we hear the sweetest name of Christ.

And look at us: our condition is like that of the idol worshippers in the ancient world, even worse. Do you doubt it? A few examples, and I will finish.

We live without Christ. The world of the twentieth century lives without Christ. Do you want an example? What did we say ruled the ancient world? Sexual immorality. And today? You live among people. You hear what goes on, and you know more about it than I do.

I do not mean only here in Florina, which still holds on, to some extent, to the sacred traditions of our homeland. I mean the great cities of Greece: Thessaloniki, Larissa, Patras, Athens, all the large cities.

Virginity, that lily of heaven, that star of heaven, has become rare, very rare. What rules instead? Sexual immorality. Of course, there are no temples of Aphrodite today, and no temples of Bacchus.

There are no temples of Artemis or those shameful gods. But what difference does that make? In those days there were only a few such places: five, ten, twenty, thirty. Now they are everywhere. Athens alone is full of them. Tell people, ‘Come to church and stand for an hour at a nighttime vigil,’ and five or ten elderly people will turn up.

But go to the ten or fifteen discos in our area on any evening, and you will see young men and women there. They stay until the early hours, reveling and amusing themselves, saying obscene things and doing things I cannot name.

These are the temples of Aphrodite, Bacchus, and Artemis for our shameful age. The flesh is worshipped. Sex has become a god, the god of our century, just as money is a god to some. Virginity has become rare. And if a girl lives a chaste life and follows the path of the Gospel, believing in God, she is mocked at school and elsewhere as a backward girl of the twentieth century.

Such girls are ridiculed. Virginity itself is mocked in this world. What I am about to say may sound harsh and shameful, but it is a reality. A newspaper in Paris wrote that the cheapest flesh in the world is a woman’s flesh.

Go to Thessaloniki, Athens, or Mykonos if you wish. There you will see degradation upon degradation, worse than before. It is a shame and a disgrace, not only for Greece but for the whole world.

That is the condition of the modern world. It is no different from the idolatry and sexual corruption that prevailed in the ancient world. Yes, a world without Christ, a world without Christ.

Do you want another example? Magic. It is a strange thing.

It has taken a new form: mediums, spiritualists, and the like. They are flourishing. There are thousands of them in Greece. They take in enormous sums of money while deceiving and making fools of people.

And this magic is found beyond Greece, in great countries such as America, in Chicago and New York. Just the other day, they arrested a Black man there who had killed children.

He killed nineteen little children and took their blood and bones, their arteries, throats, lungs, and hearts. He intended to dry them in an oven, grind them into powder, and make potions and other things for magic.

Magic is running rampant now, and people are astonished. Those who study human affairs say, ‘What a strange thing. There was nothing like this even in ancient times.’ On one side, sexual immorality runs rampant; on the other, magic.

A world without Christ, a world without Christ. If you have gone to magicians, that is the end of it: you have ceased to be a Christian. A world without Christ. Do you want another example? In the old days, people ran to gamble with dice. They had no playing cards, so they threw dice made of bone. They won great sums of money and even gambled away their wives.

And today we see a dreadful thing: widespread gambling with cards. I read the other day that in Athens alone the state, that godless, Masonic state, has issued three thousand gambling licenses, especially now that Christmas is approaching.

Licenses, as though they came from Nero or the idol worshippers of ancient times. People gamble, and wealth is destroyed: private wealth and the wealth of the nation. All of Greece is in danger of becoming one great gambling table.

And it is not only in cafés and other establishments that people gamble. Even homes here have become places for card games and corruption. A world without Christ. Do you want another proof?

After all this gambling, drunkenness, sexual immorality, and adultery, do you think the world is satisfied? World, you have tasted it all, every last bit of it.

You have taken in everything you could through all five senses. You have enjoyed everything: television, radio, outings, travel, all of it.

And the result? Happiness? There is no happiness anywhere. What do we find instead? People in despair. And do you know where despair is greatest? Where there is the most money. There is a country said to be happier than any in the Balkans. It is swimming in money; supposedly no one is poor or miserable there: Sweden.

Why? Because it has not had a war for three hundred years. No refugees, no devastation, no war, no famine. Sweden has had peace for three hundred years. Its people are swimming in money.

And what do they do? They take their own lives, one after another. Just as wealthy people did at their banquets in ancient times, they grow weary of life and take their own lives. Do you want to see people who have grown weary of life? You will not find them among those who live in the villages, or in the shepherd high on the mountain with his sheep. He does not take his own life. He lives close to nature, breathes clean air, hears the birds sing, sees the stars and the sunrise, and says, ‘Glory to You, O God.’ It is those who live in the great cities, which have become jungles, who take their own lives.

Jungles, that is what they have become. Chicago is a jungle. As soon as evening falls, people shut themselves indoors, because gangs of young people roam with guns, robbing others and prowling through the great cities like hungry wolves. Go to New York, Chicago, San Francisco, or any of the great cities, and you will see misery and despair.

Troubled and sorrowful people shut themselves in their homes before sunset, as though wild beasts were about to come out. A jungle. And you have seen what comes of it. What Holy Scripture says will happen, will happen. What does Holy Scripture say? People fled those great cities. Where did they go? A thousand people, women, men, and little children carried in their arms, left that jungle.

‘We are leaving the jungle!’ You poor souls, you are leaving the jungle! But will you go to Christ and find comfort? No, they said. ‘We are going to the jungle.’ And they went, walking for miles.

They went deep into the wild forest, into country where wolves, jackals, tigers, and lions lived. They left one jungle for another, a wilderness. Yet even there they found no peace.

And you heard the terrible end that shocked the world: they all took their own lives. Men, women, and children took poison and died. Read the Apocalypse, the Book of Revelation. Think of what it means that a thousand people in America, surrounded by wealth and prosperity, went into the jungle and took their own lives. They fled one jungle for another, a wild jungle, and died there. This was no chance event. Read the Apocalypse and you will find that in the last days people, overwhelmed by despair and sorrow, will seek death, and that this wave of suicide will spread across the world.

People are bewildered and disheartened. Why? Because this is a world without Christ. Is it a small misfortune to live without Christ? There is no greater misfortune. You can live without a wife, without money, even without a homeland for many years. But a person cannot live without Christ. That person may be driven toward the fate of those thousand people who went deep into the jungle. Those poor souls did not know the true Christ, the real Christ, the Christ of the Gospel.

Christ taught the world beautiful things. There is no teaching more beautiful than His. What did Christ teach, you ask? Open the Gospel and read it. Turn away from the television and the radio. Take the Gospel into your own hands and read it, even once. You will see the heavens open before you, and Paradise, too.

Christ taught that every human being has worth. Each is a person, a child of God, bearing God’s seal and made in His image and likeness. Christ taught that even the most sinful person, however many crimes that person has committed, must never be despised.

For Christ forgives every sin. He is an ocean of love, mercy, and compassion. There is no longer any need for sacrifices of human beings or animals. One sacrifice alone is needed, the one sacrifice in all the world: the blood of our Lord Jesus Christ.

Christ taught us, yes, Christ taught us, that life does not end at the grave, with the gravedigger’s spade. No. The grave is the beginning of a new life, a life of beauty beyond words. As surely as you live here on this earth, a tiny speck in the universe, so surely will you pass through death into another world. This is no fairy tale; it is real. ‘I am the Resurrection and the Life,’ said our Lord Jesus Christ.

So it is a misfortune to live without Christ. Yes, my brothers and sisters, how can I describe it to you? My words are poor, very poor. The words of a sinful bishop cannot describe the greatness felt by every soul that draws near to Christ.

You see, a person cannot live without Christ. I have said it, and I say it again: you can live without money; you can live without a wife or a husband; you can live without a homeland. But you cannot live without God, without Christ.

This is the foundation of human life: Christ is the Alpha and the Omega, the beginning and the end, the root of all things. A bird cannot live without air, a fish cannot live without water, our lungs cannot live without oxygen, and flowers cannot live without the sun. In the same way, neither a person nor humanity can live without Christ.

Christ is everything. Christ is the beginning and the end. Where is Christ? We have driven Him away, young and old alike. We have driven Him from our homes, from the marketplace, from our schools and universities, from the barracks, even from the Greek Parliament. We have driven Christ away from everywhere, and other systems and ideologies now prevail...

Where is Christ? Where is Christ? Come, Christ, come. Let us fall to our knees and call upon Him. We are cold and indifferent, like snow. Our hearts are cold, though small and passing troubles move us. If our child or our husband falls ill, we are deeply concerned. Yet the suffering of humanity, with people taking their own lives in the jungles of America and elsewhere, is vast and terrible.

Where is Christ? I think I said this in one of the first sermons God granted me the grace to preach nearly ten years ago. Perhaps some of you who have regularly listened to the sermons of the humble Bishop of Florina will remember how one of those sermons ended.

I return to the closing words of that sermon to bring tonight’s talk to a close. When you go home, please open the Epistle to the Ephesians and read its second chapter. There Paul writes that you once lived without Christ. Are you living without Christ now?

I urge you to read that beautiful Epistle to the Ephesians. So I will finish as I did ten years ago, here in the old Church of Saint Panteleimon. Where is Christ? Wherever Christ may be,

Whether in a hut or a palace, in the homes of the poor or the homes of the powerful, in a woman’s heart or in the heart of a poor, ragged elder, wherever Christ may be, even deep in the jungle, where Christ is, there is truth.

Where Christ is absent, there is falsehood. Where Christ is, there is justice; where He is absent, there is injustice and robbery. Where Christ is, there is freedom; where He is absent, there is slavery. Where Christ is, there is peace; where He is absent, there is war. Where Christ is, there is love; where He is absent, there is hatred and revenge. Where Christ is, there is paradise; where He is absent, there is hell. The world has become hell because Christ has been driven out. Yes, my Christians, you who are here: do not merely spend an hour here, a pleasant hour, or however you may think of it. All of you must preach, just as I preach. Let your voices become harps to praise Christ.

Το θέμα απόψε θα το πάρουμε όχι από τους βίους των Αγίων, ούτε από άλλη πηγή, αλλά το θέμα της αποψινής μας ομιλίας θα το πάρουμε από τον Απόστολο που θα ακούσετε αύριο εδώ στην Εκκλησία.

Είναι ένα κομμάτι από την περίφημο επιστολή που έγραψε ο Απόστολος Παύλος προς τους Εφεσίους, προς τους κατοίκους της Εφέσου. Ακούοντες Έφεσο, δεν μας κάνει σήμερα καμία εντύπωση. Στα παλιά όμορφα χρόνια η λέξη Έφεσος, το όνομα Έφεσος, ήταν γνωστό σε όλη τη Μεσόγειο, σε όλο τον κόσμο.

Γιατί η Έφεσος ήταν μια πόλη μεγάλη και ένδοξος πόλις του Ελληνισμού. Μια πόλη της Μικράς Ασίας, μια πόλη που, όπως η Αλεξάνδρεια, θεατάς, θα παρακολουθούν τα διάφορα θεάματα της εποχής εκείνης. Σήμερα δεν υπάρχει έμπιστος. Ερείπια είναι, κάτι λιθάρια, σπασμένα λιθάρια, ερείπια είναι στον τόπο εκείνο. Και κουκουβάγιες και αλεπούδες έχουν τις φωλιές των στο μέρος αυτό της Εφέσου, που είναι παρακάτω από την Αλυσμόνη, το Σμύρνη, απέναντι από την Ίσο Σάμου Απέναντι από το νησί της Σάμου, εκεί στο Αιγαίο Πέλαγος, είναι η πόλη αυτή, ήταν η πόλη αυτή. Ερείπια σήμερα. Στας εκβολάς ενός ποταμού, του Καΐστρου ποταμού και ήτανε ένα από τα σπουδαιότερα λιμάνια του Μεσμεσογείου. Καράβια έπαιναν και έβγαιναν και έφαναν πολύτιμα εμπορεύματα. Υπότιτλοι AUTHORWAVE και έφεραν πολύτιμα εμπορεύματα και διεξία το μεγάλο εμπόριο εκεί στο λιμάνι της Εφές και είχε βιβλιοθήκη και άλλα δημόσια κτίρια ακόμα δεν είχε ένα τεράστιο θέατρο από τα μεγαλύτερα θέατρα που χορούσαν 25.000 θεατάς

Αλλά ό,τι συνέβη στην Έφεσο, στην πόλη αυτή τη μεγάλη, που κάποτε ήταν ένδοξος και μεγάλη και σήμερα είναι ερείπια, αυτό, αγαπητοί μου, θα συμβεί και εις άλλας πόλεις του σύγχρονου κόσμου. Λέγει η Προφητεία: «Και πόλεις ερημωθήσονται». Και πόλεις, λέει, θα ερημωθούν, θα γίνουν ερείπια.

Πώς θα γίνουν ερείπια; Τα μυστήρια του Θεού είναι άγνωστα. Θα γίνουν ερείπια. Πώς; Με σεισμό; Πώς; Με επιδημίες ασθενειών; Πώς; Με ηφαίστεια τα οποία θα εκραγούν και θα καλύψουν με λάβα τας πόλεις τας μεγάλας; Πώς; Με πυρηνική ενέργεια και πόλεμον; Πώς; Πάντως είναι γεγονός ότι οι πόλεις καταστρέφονται.

Βλέπεις τώρα ακούμε Νέα Υόρκη, Σικάβου, Μόσχα, μεγάλες πόλεις, Ένδοξες, Λονδίνο, Παρίσι, δεν θα μείνει λίτος επειδή σπουδαρά πράγματα. Πόλεις ερημωθήσονται. Και όπως τώρα ερείπια είναι η Έφεσος και, όπως είπα, κουκουβάγιες και αλεπούδες κατοικούν στα ερείπια, εκεί στα νεότερα ερείπια του κόσμου ούτε κουκουβάγιες ούτε αλεπούδες θα κατοικήσουν, γιατί δεν θα μπορέσουν να ζήσουν ούτε μέσα στα ερείπια αυτά.

Πόλεις ερημωθήσονται. Τα ερείπια της Εφέσου μας διδάσκουν την τρομεράν αυτήν αλήθεια, ότι θα έρθει η καταστροφή της ανθρωπότητας εξαιτίας των αμαρτιών, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία στα φοβερά αυτά μηνύματα της Αγίας Γραφής.

Αλλά ας επανέλθουμε στην Έφεσο. Νοερώς ας επισκεφτούμε την Έφεσο, στις ημέρες της δόξης της, στις ημέρες του μεγαλείου της, στις ημέρες των θεάτρων της, στις ημέρες κατά τις οποίες οι άνθρωποι έμπαιναν και έβγαιναν στην αγορά και αγόραζαν τα μεταξωτά φορέματά των και ενδύοντο οι γυναίκες και οι άνδρες με τον συρμό της εποχής εκείνης.

Ας δούμε την Έφεσο, τη δόξα της. Τι είσαι, τη δόξα της, ναι. Αλλά ποια δόξα; Ποια δόξα; Είχε όλα αυτά, τα είχε η Έφεσος, αλλά δεν είχε ένα. Τι δεν είχε; Δεν είχε την αλήθεια. Δεν είχε θρησκεία, την αληθινή θρησκεία. Οι κάτοικοι της Εφέσου ήσανε ειδωλολάτρες.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε, αγαπητοί μου αδελφοί, εμείς που ζούμε μες στο κλίμα του Ευαγγελίου και του Χριστιανισμού, Όσα και να πούμε θα είναι πτωχά λόγια για να προσεάσουμε την αθλειότητα του κόσμου εκείνου. Στην Αίφης όμως μπαίναμε στο κέντρο της πόλεως ήταν ένα από τα 7 μεγάλα θαύματα του αρχαίου κόσμου.

και με βραχιόλια, και το άγαλμα αυτό ήταν αφιερωμένο στη θεά την Αρτέμιδα. Και η θεά αυτή, η Άρτεμις, δεν ήταν η θεά του κυνηγίου όπως εμάς τους αυτούς, αλλά ήταν η θεά της αισχρότητος, ήταν η θεά η οποία καλλιεργούσε, για να μιλήσουμε με σύγχρονη γλώσσα, το σεξ. Αισχρό είναι αυτό που θα πούμε, αλλά ήταν όλο αυτό το τεράστιο άγαλμα, είχε 100, 200, 300 μαστούς, Βυζά, ήτανε μέσα ζωγραφισμένοι, σκαλισμένοι επάνω στο μάρμαρο εκείνο, οι μαστοί, οι γυναικείοι μαστοί. Όσα και να πούμε θα είναι πτωχά λόγια για να προσεάσουμε την αθλειότητα του κόσμου εκείνου. Στην Αίφης όμως μπαίναμε στο κέντρο της πόλεως ήταν ένα από τα 7 μεγάλα θαύματα του αρχαίου κόσμου. ταύματα του αρχαίου κόσμου, ήταν απελώριο άγαλμα, τεράστιο άγαλμα, πολύ ψηλό, 30, 40, 50 μέτρα, πιο ψηλό από το κονδωνοστάσιο εδώ του Αγίου Παντελήμωνος, τεράστιο άγαλμα στολισμένο με ασίγμα.

Και αυτό διήγειρε τα σεξουαλικά πάθη της ανθρωπότητος. Και γύρω από το άγαλμα αυτό, δείτε να φανταστείτε ποιο όργιο συνέβαινε. Άντρες, γυναίκες, κοπέλες και νέοι, στη γιορτή της Αρτέμιδος, οργίαζον κυριολεκτικώς.

Και κυλίοντο μεθυσμένοι κοντά στα πόδια της Αρτέμιδος. Εωτή Μεγάλη Πανίγυρης Ιδωλατρική συνέβαινε εκεί στο άγαλμα της Αρτένιδος. Ακόμα μέσα στην πόλη αυτή περπατούσαν μάγοι που είχαν κέρατα, κουδούνια και άλλα πράγματα επάνω τους.

Και έκαναν τα μάγια και έκανε μεγάλη πέραση τα μάγια και δημιουργούσαν μεγάλη σύγχυση μέσα στον κόσμο. Οργίαζε η μαγεία μέσα στην Έφεσο. Ακόμα δε γινόταν και θηριομαχίες, δηλαδή αρπάζανε πτωχούς ανθρώπους, ταλαιπώρους ανθρώπους και τους πήγαιναν στα θέατρα και όπως τώρα πάνε στο θέατρο, πηγαίνουν στο στάδιο για να παρακολουθήσουν το ματς, τότε εκείνοι δεν παρακολουθούσαν απλώς το ματς, αλλά παρακολουθούσαν ένα άλλο είδος ματς.

Πώς τα θηρία παλεύανε με τους ανθρώπους και πώς τα πεινασμένα λιοντάρια τρώγανε τους ανθρώπους, θηριομαχία τακτικά και το έδαφος, η γη εβάφετο με τα αίματα αθώων ανθρώπων, αιχμαλώτων ανθρώπων. Ακόμα δε οργίαζε στην Έφεσον η πορνεία και η μοιχεία και κάθε ακαθαρσία. Ήταν λοιπόν η πόλης ειδωλολατρική. Αλλά δεν ήταν μόνο η Έφεσος πόλης ειδωλολατρική. Ειδωλολατρική ήταν και η Αλεξάνδρεια, ειδωλολατρική ήταν και η Αντιόχεια, ειδωλολατρική ήταν και η Σμύρνη, ειδωλολατρική ήταν και η Αθήνα, ειδωλολατρική ακόμα ήταν και η Ρώμη και όλος ο κόσμος.

Μες στο σκοτάδι εκείνο ζούσαν οι άνθρωποι, στο βουβό εκείνο σκοτάδι, σκοτάδι, μεσάνυχτα είχα, νύχτα βαθιά και απέραντος, ασέληνος νύξ της αμαρτίας, όπως λέγει ο δικός μας ποιητής, μεσάνυχτα είχα, δεν είχαν ιδέα του αληθινού Θεού.

Και τι ελάτρευαν; Όπως όλοι γνωρίζαμε, ελάτρευαν τις πέτρες, ελάτρευαν τα είδωλα, ελάτρευαν θεούς ψεύτικους, θεούς οι οποίοι προστάτευαν παν είδος κακοηθείας και διαφθοράς. Για να σας δώσω μια εικόνα της διαφθοράς, ότι ένας θεός προστάτευε τους κλέφτες, ήταν ο Ερμής.

Ένας άλλος θεός προστάτευε τους μεθύσους, ήταν ο Βάκχος. Ένας άλλος θεός επροστάτευε την πορνεία, τη μοιχεία, ήταν η Αφροδίτη. Ένας άλλος θεός που θεωρείται ο πιο μεγαλύτερος θεός, ο πατέρας των θεών, επροστάτευε τους μοιχούς.

Έτσι και ένας άλλος θεός επροστάτευε τους ανθρώπους του πολέμου και της έριδος και την έξη της έκφρασης. Κάθε κακία είχε τον πολιούχο της άγιο, τον πολιούχο προστάτη της. Έτσι ήτανε και αφού και μερικές δε πόλεις όπως η Κόρινθος.

Η Κόρινθος είχε κέντρο λατρείας ότι στο ναό, στο μεγάλο ναό της. Είχαν γυναίκες αμαρτωλές, ιέρειες που λέγοντανε, που αυτές οι ιέρειες εξεδίδοντο και ήσαν δημόσιο σκάνδαλο. Δηλαδή τα έσοδα αυτών των αισχρών γυναικών εισήρχοντο, ερρίπτοντο στο ταμείο του ναού.

Κέντρο πορνείας η Κόρινθος, κέντρο πορνείας η Έφεσος και άλλες πόλεις. Μια διαφθορά απίστευτο στην εποχή εκείνη. Και ακόμα την εποχή εκείνη, αφού τέτοιοι ήσαν οι θεοί των, φανταστείτε πώς ζούσαν οι άνθρωποι.

Ζούσαν οι άνθρωποι σε μια ζωή ηθικής καταπτώσεως. Η γυναίκα, δώσαμε παράδειγμα, η γυναίκα ήταν ένα πράγμα, ήταν όχι πρόσωπο, όχι προσωπικότητα όπως είναι σήμερα που διεκδικεί τα δικαιώματά της. από τον άνδρα αλλά τότε ήταν ένα πρόσωπο ήταν κάτι πολύ περιφρονημένο στην εποχή εκείνη η γυναίκα ήταν πάντα κλεισμένη στο γενοκονήθι η γυναίκα ήταν υποχρεωμένη να εκτελεί όλες τις διωτροπίες του ανδρός και τις πλέον παράνομες διωτροπίες η γυναίκα ήταν το αντίο της νυχτός η γυναίκα ήταν απλός προς Η γυναίκα ήταν απλώς προς ικανοποίηση των αισχρών επιθυμών του άντρα. Η γυναίκα ήταν δούλη του ανθρώπου. Η γυναίκα ήταν υποχρεωμένη όταν πέθανε ο άντρας της να τάφεται μαζί σε ορισμένα μέρη. Η γυναίκα ήταν περιφρονημένη στον αρχαίο κόσμο. Και μόνο η γυναίκα και το παιδί. Το παιδί δεν το εξουσίαζε. Το παιδί δεν το εξουσίαζε η μάνα, το εξουσίαζε ο πατέρας. Και άμα γεννιόταν το παιδί, είχε δικαίωμα ο πατέρας να πάρει το παιδί και να το ρίψει από τους βράχους όπως έπρατον κάτω στη Σπάρτη ή να τα αφήσουν έκθετα τα παιδιά τους έξω στους δρόμους και τη νύχτα σκυλιά και γατιά και σκύλια.

Βουνάκι τους τρώγανε τα παιδιά εκείνα. Μια απίστευτος περιφρόνηση προς το παιδί. Ακόμα και οι άντρες όμως, και όχι μόνο η γυναίκα και το παιδί, αλλά και αυτοί ακόμα οι άντρες υπέφεραν κάτω από την κατάσταση εκείνη. Το παιδί δεν το εξουσίαζε η μάνα, το εξουσίαζε ο πατέρας. Και άμα γεννιόταν το παιδί, είχε δικαίωμα ο πατέρας να πάρει το παιδί και να το ρίψει από τους βράχους όπως έπρατον κάτω στη Σπάρτη ή να τα αφήσουν έκθετα τα παιδιά τους έξω στους δρόμους και τη νύχτα σκυλιά και γατιά και σκύλια.

Οι άντρες, αν αφαιρέσω μια μικρά μειονότητα ανθρώπων που ήσαν ελεύθεροι, όλοι οι άλλοι άντρες, στα 9 to 10, ήσαν δούλοι.

Ευχή,

Ευχή, Και τα εργάζονται στα πλοία της αρχαίας εποχής. Δούλοι, σκλάβοι ήτανε και τους έκανε ό,τι ήθελε ο αφέντης των. Ο αφέντης των τα εξουσίαζε τα κορμιά των. Και πολλοί από τους αφεντάδες των τους σκότωναν, τους κάνανε κομμάτια και με τα κρέατά τους ταΐζανε γατιά και σκυλιά και ακόμα ταΐζανε τα ψάρια τα οποία είχαν σε τεχνητές λίμνες μέσα.

Και μια τέτοια κατάσταση ήταν στην αρχαία εποχή και ο άντρας υπέφερε σκλαβιά ανυπόφορη στην αρχαία εποχή. Και οι άνθρωποι, οι περισσότεροι άνθρωποι, στενοχωρημένοι, άλλοι το ρίχναν στο κρασί και μεθούσαν και χωνάζανε Εβίν Εβάν του Βάχου, φωνάζανε μέσα στα απέραντα ταβερνεία και λούτανε σαν τα κτήνη, μεθυσμένοι για να διώξουν από πάνω τη λύπη και τη στενοχώρια.

Λοιπόν, άλλοι από αυτούς βρίσκανε παρηγοριά στα χαρτοπαίγνια.

Τέτοια ήταν και η Έφεσος, τέτοιο σκοτάδι, μεσάνυχτα, σκλαβιά, τα πάντα υπέφεραν μέσα εκεί. Και οι μάγοι κυριαρχούσανε μέσα στον αρχαίο εκείνο κόσμο. Αλλά ήρθε η ώρα. Ποια ώρα; Ευλογημένη ώρα. Χτύπησε το ρολόγιο, πολλές ώρες έχει το ρολόγιο.

Αλλά ποια σπουδαιοτέρα ώρα; Πες μου ποια είναι η σπουδαιοτέρα ώρα της ζωής σου, πες μου ποια είναι. Θα μου πεις, α, σπουδαία ώρα της ζωής μου, θα πει ένας, την ώρα που πήρα το δίπλωμα, μεγάλο πράγμα, σπουδαία ώρα της ζωής μου που άνοιξα το μαγαζί και έγινα ένας σπουδαίος έμπορος της κοινωνίας, σπουδαία ώρα που πήρα, που πήγα, που άλλως προαγωνιάστηκα, σπουδαία ώρα που παντρεύτηκα, σπουδαία ώρα που γεννήθηκε το παιδί μου, που τα παιδιά μου, σπουδαία ώρα που ταξίδευσα και πήγα πέρα στην Αμερική και ροδάνες σπουδές. Μικρές ώρες συμβαίνουν.

Μια είναι, παίζουμε, έχεις την ώρα αυτή να μου την πεις, που εγνώρισες τον Χριστό. Γιατί και κάθε άνθρωπος είναι προ Χριστού και μετά Χριστό. Και ασήματα βαπτισμένοι. Κάθε από εμάς έχει δύο ζωές. Μια ζωή προ Χριστού και μια μετά Χριστό.

Λοιπόν, πού είναι; Έχεις καμιά τέτοια ώρα που πήγες στον Πνευματικό του και γονάτισες στον Πνευματικό και έκλαψες; Αν την έχεις την ώρα αυτή, ζεις με το Χριστό, ζεις μετά Χριστό.

Λοιπόν, από αυτό το παράδειγμα μπορεί να καταλάβετε ότι ήρθε μια άγια ώρα, μια ώρα άγια στην Έφεσο, ευλογημένη ώρα, που μέσα στην Έφεσο, εκείνη την ειδωλολατρική Έφεσο, ήρθε ο κήρυκας του Ευαγγελίου, ο φλογερός κήρυκας του Ευαγγελίου, ήρθε ο Απόστολος Παύλος.

Και τα πράγματα άλλαξαν, άλλαξαν. Παύσανε πλέον να τρέχουν εκεί στο άγαλμα της, γυμνοί, γυμνοί και ελεεινοί και μεθυσμένοι, να κυλιούνται στα πόδια της Αρτέμιδος. Παύσανε πλέον να έχουν τα βιβλία, τα μαγικά βιβλία, και όλοι μαζέψανε τα μαγικά βιβλία στην πλατεία της πόλεως και τα έκαψαν όλα τα βιβλία τα μαγικά.

Και από εδώ και μπρος πλέον ζούσαν μέσα στο φως του Χριστού. Και έτσι ο Απόστολος ο Άγιος, γεμάτος χαρά, γράφει στους Εφεσίους: κάποτε, κάποτε, κάποτε ζούσατε χωρίς Χριστό, χωρίς Χριστό, ζούσατε χωρίς Χριστό. Ανοίξετε Εφεσίους 2, 2 κεφάλαιον, στίχος 11, να δείτε εκεί που τους λέγει ότι κάποτε ζούσατε χωρίς Χριστό, αλλά τώρα δεν ζείτε πια χωρίς Χριστό, ζείτε με τον Χριστό, μέσα στο φως και στην αλήθεια και στην δικαιοσύνη και στην ειρήνη του Θεού. Έτσι τους λέγει, έτσι.

Αλλά αυτό το λόγο του Αποστόλου Παύλου που λέγει ότι οι Εφέσιοι κάποτε ζούσατε χωρίς Χριστό, αυτό το λόγο τον παίρνουν και τον κάνουν ζυγαριά απόψε και ζυγίζουν την ανθρωπότητα ολόκληρη. Και νομίζω και θέτω το ερώτημα: ο κόσμος του 20ου αιώνος, ο κόσμος των πυραύλων, ο κόσμος των διαστημοπλοίων, ο κόσμος της τηλεοράσεως, ο κόσμος του ραδιοφώνου, ο κόσμος των μεγάλων επιτευγμάτων των φυσικών, ο κόσμος του 20ου αιώνος, αυτός ο κόσμος πώς ζει; Ζει με Χριστόν ή χωρίς Χριστόν; Προ Χριστού ή μετά Χριστόν ζει αυτός ο κόσμος;

Ποια είναι η απάντηση; Αν αφαιρέσουμε μία μικρά μειονότητα, πολύ μικρά, πάρα πολύ μικρά μειονότητα, είμαστε 8 εκατομμύρια στην Ελλάδα, μα δεν είναι υπερβολή, θα σας το πω. Αν αφαιρέσεις μία ελάχιστη μειονότητα, δηλαδή μία μειονότητα, 8 εκατομμύρια, αμφιβάλλω, αμφιβάλλω. Εκκλησιές έχουμε 50.000 εκκλησιές, αλλά αμφιβάλλω αν υπάρχουν 8.000 χριστιανοί, το αμφιβάλλω, το αμφιβάλλω. Ούτε οι παπάδες, ούτε οι δεσποτάδες, ούτε τίποτα απολύτως. Ένα χάος, ένα χάος απέραντο είναι, προ Χριστού.

Λοιπόν, αν αφαιρέσεις μια μικρή μειονότητα που την ξέρει ο Θεός, μειονότητα ανδρών και γυναικών και παιδιών που πραγματικώς ακούν το όνομα του Χριστού και κλαίνε, όπως κάτω, αν πάτε κάτω, εδώ περνάνε τα Άγια των Αγίων και χασμουριόμεθα, εδώ περνάνε τα Άγια των Αγίων και ξύνουμε το κεφάλι, εδώ περνάνε τα Άγια των Αγίων και δεν ριγούμε, δεν συγκινούμεθα, εδώ είναι Πνεύμα Άγιον και κάνει το ψωμί σώμα και αίμα Χριστού και καμιά απολύτως συγκίνηση.

Και λοιπά, ενώ πάτε κάτω στην Αφρική, εκεί που είναι οι άγριοι που πιστεύουν στον Χριστό, ακούνε τον Χριστό και κλαίνε από ιερά συγκίνηση. Τέτοια ιερά συγκίνηση δεν αισθανόμαστε πλέον ακούγοντας το γλυκύτερο όνομα του Χριστού, εμείς οι χριστιανοί, οι ψευτοχριστιανοί του 20ου αιώνα.

Και παρουσιαζόμαστε κι εμείς και η κατάστασή μας είναι σαν την κατάσταση, σαν την κατάσταση που ζούσαν οι ειδωλολάτρες στον αρχαίο κόσμο. Είναι και ακόμα χειρότερα από ό,τι ζούσε ο Λάτρε. Αφηβάλετε! Ολίγα παραδείγματα και τελείωσε ο λόγος.

Ζούμε χωρίς Χριστό, ο κόσμος, ο εικοστός αιώνας ζει χωρίς Χριστό. Θέτε παράδειγμα; Τι λέγαμε στον αρχαίο κόσμο εβασίλευε; Τι εβασίλευε; Κυριαρχούσε η πορνεία. Σήμερα, σήμερα με να ρωτάτε συζήτημε στον κόσμο και είστε το αυτί σας κοντά στον κόσμο και γνωρίζετε πολύ περισσότερα από κανένα.

Και δεν εννοώ μόνο εδώ την πόλη της Φλωρίνης, η οποία κάπως κρατεί τα ιερά και τα όσια της πατρίδος, αλλά εννοώ τις μεγάλες πόλεις του ελληνισμού, εννοώ τη Θεσσαλονίκη, εννοώ τη Λάρισα, εννοώ την Πάτρα, εννοώ την Αθήνα, εννοώ τις μεγάλες πολιτείες.

Η παρθενία, το κρίνο του ουρανού, το άστρο του ουρανού. Η παρθενία, σπάνιο, τίποτα απολύτως, σπάνιο. Τι βασιλεύει, η Πορνία Κέντρα, δεν υπάρχουν βέβαια σήμερα ναοί της Αφροδίτης. Δεν υπάρχουν ναοί του Βάκχου.

Δεν υπάρχουν ναΐ της Αρχέμυδος και των Εσχρών Θεών Αλλά τι με τούτο; Τι σημασία; Τότε υπήρχαν λίγα κέντρα. 5, 10, 20, 30. Τώρα έχει κέντρα γεμάτο κάτω. Μόνο η Αθήνα γέμισε από τέτοια κέντρα. Από τις Σκοτέξ που κάθε βράδυ Εδώ πέρα να τους πεις «ελάτε εδώ στην εκκλησία να σταθείτε μια ώρα, να κάνουμε μια αγρυπνία τη νύχτα», θα παρουσιαστούν 5 to 10 γριές και γέροι.

Ενώ κάθε βράδυ, αν πάτε εδώ στα 10 to 15 ντισκοτέκ που έχει εδώ η περιφέρειά μας, θα δείτε νιάτα, θα δείτε νέους, θα δείτε νέες. Μέχρι αυτό να κάθονται μέχρι τις πρωινές ώρες, να γλεντούν, να διασκεδάζουν, να λέγανε αισχρά και άλλα πράγματα ακατονόμαστα.

Είναι η Ναή της Αφροδίτης αυτή, είναι η Ναή του Βάχρου, είναι η Ναή της Αρτέμιδος για τον εσχρόνια εποχή. Λατρεύεται η σάρκα, το σεξ πλέον έγινε ο Θεός, το σεξ είναι ο Θεός, όπως διάλως ο μονάς στο χρήμα είναι Θεός, έτσι διάλως το σεξ έγινε πλέον Θεός, ο Θεός του αιώνος μας, και η παρθενία είναι ένα σπάνιο πράγμα, και αν καμιά κοπέλα ζει παρθενική ζωή και μέσα στα σχολεία και στα γυμνάσια και δεξιά και αριστερά, εκεί είναι τα κορίτσια τα οποία πιστεύουν στον Θεό και ακολουθούν τον δρόμο του Ευαγγελίου, κοροϊδεύονται σαν καθυστερημένα κορίτσια του 20ού αιώνα, του αιώνος τούτου.

Εμπαίζονται πλέον, η παρθενία κοροϊδεύεται, η παρθενία κηρετεί μέσα εις τον κόσμο αυτόν και μη σας φανεί αυτό σκυρώνισος και σχρόνινο αυτό το οποίο θα σας πω Αλλά είναι μια πραγματικότητα. Γράψανε μέσα στο Παρίσι, σε μια εφημερίδα των Παρισίων έγραψε ότι το φθηνότερο κρέας στον κόσμο, το φθηνότερο κρέας στον κόσμο, το φθηνότερο κρέας στον κόσμο είναι η γυναίκα, το κρέας της γυναίκας.

Και αν θέλετε, πηγαίνετε στη Σαλονίκη, πηγαίνετε στην Αθήνα και στη Μύκονο. Εκεί θα βρείτε πλέον ξεφτιλισμό, πλέον ξεφτιλισμό. Χειρότερο από ό,τι υπήρχε μέσα, ντροπή και αίσχος, όχι μόνο για την Ελλάδα, για τον κόσμο ολόκληρο.

Αυτή είναι η κατάσταση του συγχρόνου κόσμου, που δεν διαφέρει από την κατάσταση της ειδωλολατρίας και της πορνοκρατίας η οποία επικρατούσε στον αρχαίο εκείνο κόσμο. Μάλιστα, κόσμος χωρίς Χριστό, χωρίς Χριστό κόσμος.

Έτσι, θέτε άλλο παράδειγμα; Ποιο είναι; Η μαγεία, περίεργο πράγμα.

Ευαγγελισμός, Ευα Με μια νέα μορφή, με τη μορφή των μέντιουμ, τα μέντιουμ, οι πνευματιστές και λοιπά. Και κάνουν θραύση, κι είναι χίλιοι τέτοιοι μέσα στην Ελλάδα. Και εισπράττουν τεράστια ποσά και παίζουν και κοροϊδεύουν τα πάντα.

Λοιπόν, μαχία Και όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα, αλλά και κάτω στις χώρες, στις μεγάλες εποχές. Στις μεγάλες εποχές, κάτω στις μεγάλες χώρες όπως στην Αμερική, κάτω στο Σικάγο ή στη Νέα Υόρκη. Και εκεί πιάσανε προ ημερών, πιάσανε ένα μαύρο ο οποίος τα σκότωσε.

Εσκότωσε 19 μικρά παιδάκια και πήρε το αίμα τους και τα κοκαλάτα, τα κοκαλάκια τους Και τις αρτηρίες των, τα λαρύγγια τους και τα πνευμόνια, τις καρδιές τους. Να τα κάνει σκόνη, να τα βάλει στο φούρνο, να τα κάνει σκόνη ή να τα κάνει φίλτρα, να τα κάνει μαγικά είδη.

Οργιάζει αυτή την ώρα η μαγεία και μένουν κατάπληκτοι οι άνθρωποι. Και αυτοί που φιλοσοφούν και εξετάζουν τα ανθρώπινα πράγματα λένε: «Περίεργο πράγμα, τέτοια μαγεία δεν υπήρχε ούτε στην Υπαρχιά». Στην Υπαρχιά εκείνη η εποχή, εποχή. Από το ένα μέρος οργιάζει η πορνεία, ιστοζενείς, ιστοζενείς, και από το άλλο οργιάζει η μαγεία.

Κόσμος χωρίς Χριστό, κόσμος χωρίς Χριστό. Πήγες στους μάγους, τελείωσε, έπαυσες να είσαι Χριστιανός, δεν είσαι Χριστιανός πλέον. Λοιπόν, κόσμος χωρίς Χριστό. Θέτε άλλο παράδειγμα, ακόμα παράδειγμα, παράδειγμα; Τι έλεγαμε; Ότι στην παλιά εποχή οι άνθρωποι τρέχανε στα ζάρια, παίζανε ζάρια, όχι χαρτιά, χαρτιά δεν είχανε, παίζανε τα ζάρια, τα κοκκαλαμέρα τα, και κερδίζανε χρήματα πολλά και παίζανε ακόμα και τις γυναίκες των.

Και σήμερα παρουσιάζεται ένα φοβερό φαινόμενο στην ανθρωπότητα: χαρτοπαίγνιο τρομερό. Διάβαζα προχθές κάπου ότι μόνο μέσα στην Αθήνα το κράτος, το άθεον κράτος, το μασωνικό και άθεον κράτος, το αντιλαμβαντικό κράτος, αυτό το κράτος έδωσε, παρακαλώ, το κράτος έδωσε τρεις χιλιάδες άδειες για να παίζουν, τώρα ιδίως που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα.

Άδεια, σαν να είναι άδεια του Νέρονος ή των αρχαίων εκείνων λατρών της αρχαίας εποχής. Παίζουν, παίζουν μέσα και καταστρέφεται και πλούτος, ιδιωτικός πλούτος και εθνικός πλούτος. Και κινδυνεύει όλη η Ελλάδα να γίνει πράσινη τράπεζα.

Και δεν είναι μόνο τα καφενεία που παίζουν και τα κέντρα που παίζουν. Και σπίτια ακόμα μέσα εδώ στη χρόνια έγιναν σπίτια, σπίτια χαρτοπαιξίας και διαφθοράς. Κόσμος χωρίς Χριστό. Θέτε μια άλλη απόδειξη;

Και ύστερα από όλα αυτά, ύστερα από τα χαρτοπαίγνια, ύστερα από τα μεθύσια, ύστερα από τις πορνίες, ύστερα από τις μοιχείες, ύστερα από όλα αυτά, Τι νομίζετε μεν ευχαριστημένος ο κόσμος Κόσμε, τα πήλευσες όλα, όλα τα πήλευσες.

Ερούφηξες με όλες τις πέντε αισθήσεις σου, ό,τι μπόρεσες το ρούφηξες. Ό,τι τα μπόρεσες ερούφηξες, με όλες τις αισθήσεις σου, τα πήλευσες. Και τηλεόραση και ραδιόφωνο και τα πάντα και εκδρομές, τουρισμός.

Και το αποτέλεσμα; Ευτυχία; Πουθενά ευτυχία. Τι ευτυχία; Απελπισμένοι άνθρωποι. Και ξέρετε πού είναι απελπισμένοι; Εκεί που υπάρχει το περισσότερο χρήμα. Πού είναι απελπισμένοι; Υπάρχει μια χώρα που είναι πιο ευτυχισμένη στα Βαλκάνια, κολυμπάει στο χρήμα, δεν υπάρχει πτωχός, δεν υπάρχει δυστυχής: Σουηδία.

Γιατί 300 χρόνια δεν έκανε πόλεμο, δεν είναι προσφυγιά, δεν είναι καταστροφή, δεν είναι πόλεμος, δεν είναι πείνα, δεν είναι τίποτα. Η Σουηδία 300 χρόνια έχει ησυχία. Μέσα εκεί πέρα μέσα, κολυμπούνε μέσα στα χρήματα, μέσα την αυτοίς.

Και τι κάνουν; Αυτοκτονούν αράδα. Αυτοκτονούν αράδα. Ακριβώς όπως στην παλιά εποχή που οι άνθρωποι αυτοκτονούσαν, οι πλούσιοι στα συμπόσιά τους, έτσι αυτοκτονούν, αηδιασμένοι από τη ζωή. Και θέτε να δείτε αηδιασμένους ανθρώπους, που έχουν αηδιάσει από τη ζωή; Δεν είναι αυτοί που κάθονται στα χωριά, δεν είναι ο τσοπάνος που κάθεται πάνω στο ψηλό βουνό και έχει τα προβατάκια του. Αυτός δεν αυτοκτονεί, γιατί ζει μέσα στο φυσικό περιβάλλον, αναπνέει τον καθαρό αέρα, ακούει το κελάδημα των πετεινών, βλέπει τα άστρα του ουρανού, την ανατολή της γης και λέει «δόξα σοι ο Θεός». Αυτοκτονούν αυτοί που κατοικούν μέσα στις μεγάλες πόλεις που έγιναν ζούγκλες.

Ζούγκλες, ζούγκλες γίνανε, ζούγκλες. Το Σικάγο ζούγκλα. Μόλις βραδιάσει, κλείνονται οι άνθρωποι μέσα, γιατί στήφικο αυτά παρέες, συντροφές παιδιών μικρών μεγάλων με τα περίστροφά τους ληστεύουν και καθώς λύκοι πεινασμένοι τρέχουν μέσα στις μεγάλες πολιτείες. Άντε στη Νέα Υόρκη, άντε στο Σικάγο, άντε στο Άγιο Φραγκίσκο ή στις μεγάλες πολιτείες να δεις μια μεγάλη αθλιότητα και απελπισία.

Και άνθρωποι στενοχωρημένοι και λυπημένοι κλείνονται μέσα εις τα σπίτια των προτού δύσει ο ήλιος, λες και θα βγουν τα άγρια θηρία. Ζούγκλα. Και αποτέλεσμα της ζούγκλας, το είδατε. Ό,τι λέει η Γραφή θα γίνει, ό,τι λέει η Γραφή θα γίνει. Τι λέει η Γραφή; Λοιπόν, το αποτέλεσμα της ζούγκλας: φύγανε μέσα από τις πολιτείες τις μεγάλες, φύγανε. Πού φύγανε; Χίλια άτομα, γυναίκες, άντρες, μικρά παιδιά στην αγκαλιά, φύγανε, φεύγουν από τη ζούγκλα.

Φεύγουμε από τη ζούγκλα! Ω δυστυχισμένοι, φεύγετε από τη ζούγκλα! Ω δυστυχισμένοι, φεύγετε από τη ζούγκλα! Και να πάτε στον Χριστό, να βρείτε παρηγοριά; Και να λένε: Όχι! Πάμε στη ζούγκλα! Και πήγανε στη ζούγκλα. Βαδίσανε χιλιόμετρα μακρά.

Πήγανε μέσα στα άγρια δάση. Εκεί που ήταν λύκη για τσακάλια Και τίγρεις και λέοντες. Μέσα στην άγρια εκείνη χώρα. Και τώρα πήγανε από τη μια πιο αυκαλύτερα στη ζούγκλα και πήγανε στη ζούγκλα, αλλά και στη ζούγκλα εκεί δεν έμεναν ευχαριστημένοι.

Και το τέλος το ακούσατε, που τρόμαξε η ανθρωπότητα: όλοι τους αυτοκτόνησαν. είπε η Αντιδητήριο άντρες, γυναίκες παιδιά και αυτοκτώνησαν όλες Μα διάβασε Αποκάλυψη, διάβασε Αποκάλυψη. Αυτό το σημάδι, το ότι χίλιοι άνθρωποι στην Αμερική, μέσα στον πλούτο και μέσα στην ευμάρεια, και μες στα δολάρια και μες τα σιδωνάσκηδες και δάσεις, πάνε και αυτοκτονούνε μες στη ζούγκλα. Από τη μια ζούγκλα φεύγουν και πάνε στην άλλη ζούγκλα, την άγρια ζούγκλα, και αυτοκτονούν. Δεν είναι τυχαίο γεγονός. Διάβασε Αποκάλυψη να βρεις ότι στα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι απελπισμένοι, λυπημένοι, μελαγχολικοί θα αυτοκτονούν, αλλά δεν θα αυτοκτονούν, αλλά και αυτό το κύμα της αυτοκτονίας θα ξαπλώσει όλο τον κόσμο, θα τεινάζ

Υπάρχουν άνθρωποι με τα μυαλά τους στον αέρα, απογοητευμένοι. Γιατί; Γιατί κόσμος χωρίς Χριστό. Και είναι μικρά συμφορά; Είναι μικρά, είναι μικρά συμφορά να ζεις χωρίς Χριστό; Δεν υπάρχει πιο μεγάλη συμφορά. Χωρίς Χριστό, δεν υπάρχει. Εγώ δεν βρίσκω πουθενά αλλού συμφορά πιο μεγάλη από το Χριστό, να ζεις χωρίς Χριστό. Χωρίς γυναίκα μπορείς να ζήσεις, χωρίς λεφτά μπορείς να ζήσεις, χωρίς πατρίδα και πολλά χρόνια μπορείς να ζήσεις, χωρίς Χριστό δεν Δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος. Θα οδηγηθεί σε αυτό που οδηγήθησαν αυτοί οι χίλιοι που πήγαν μέσα βαθιά στη ζούγκλα και οι φτωχότητες του Ανασκατού Μπιτουάρου, γιατί είχαν άγνοια του Αληθινού Χριστού, του Πραγματικού Χριστού, του Χριστού του Ευαγγελίου.

Λοιπόν, διότι ο Χριστός δίδαξε τα ωραία πράγματα στον κόσμο. Δεν υπάρχει πιο ωραία διδασκαλία από την ωραία του Χριστού μας. Τι δίδαξε ο Χριστός, με ρωτάτε; Ανοίξτε το Ευαγγέλιο, διαβάστε το Ευαγγέλιο, μην ανοίγετε τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Πάρτε στα χέρια σας, στα λιασμένα χέρια σας, πάρτε το Ευαγγέλιο, διαβάστε το μια φορά και θα δείτε εκεί όταν ανοίξουν οι ουρανοί και θα ανοίξει ο Παράδεισος του Θεού.

Είναι γκούνια μέσα, κάθε άνθρωπος είναι αξία, έχει αξία, είναι προσωπικό της, είναι παιδί του Θεού ή επάνω του είναι σφραγίδα του Θεού, υλικών και πλάστη κατοικώνα και ομοίους Θεού. Δίδαξε ο Χριστός ότι και ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος, ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος, οσαδήποτε εγκλήματα και να έχει, δεν πρέπει να περιφρονείται, δεν πρέπει να περιφρονείται.

Διότι όλα τα αμαρτήματα τα συγχωρεί ο Χριστός, που είναι ο ωιανός Αγάπης και Λέος και Εκτενομούς Και δεν χρειάζονται πλέον θυσίες ανθρώπων και ζώων, αλλά χρειάζεται μία και μόνο θυσία, μοναδική θυσία εις τον κόσμο: Το αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Δίδαξε ο Χριστός, ναι, δίδαξε ο Χριστός, ναι, δίδαξε ο Χριστός. Ότι ο τάφος, ο τάφος δεν τελειώνει η ζωή μας με το φτυάρι του νεκροθάφτη. Όχι, όχι, άφως είναι αρχή μια νέα ζωή σαν πράγμα του ωραίας, ανεκφράστου ωραίας Και όσο βέβαιον είναι ότι κατοικείς εδώ στον πλανήτη που είναι ένας μικρός κόκκος της γης, ένας ασήμαντος κόκκος της γης, τόσο είναι βέβαιο ότι για το θανάτου μεταβαίνεις σε ένα άλλο κόσμο απίρρος οργάντερο δεν έχει θέμα, δεν είναι παραμύθι, είναι μια πραγματικότητα «Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή», είπε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Λοιπόν, συμφορά είναι να ζεις χωρίς τον Χριστό. Ναι, αδελφοί μου, πώς θα σας περιγράψω; Η γλώσσα μου είναι φτωχιά, πολύ φτωχιά, η γλώσσα ενός αμαρτωλού επισκόπου δεν θα περιγράψει το μεγαλείο το οποίο αισθάνεται πάσα ψυχή η οποία είναι κοντά στον Χριστό.

Είδατε ότι χωρίς Χριστό ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. Το είπα: χωρίς λεπτά μπορεί να ζήσει, το επαναλαμβάνω, χωρίς γυναίκα μπορεί να ζήσεις, χωρίς άντρα μπορεί να ζήσεις, χωρίς πατρίδα μπορεί να ζήσεις, χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, δεν μπορεί να ζήσεις.

Μάλιστα, αυτή είναι η βάση και το θεμέλιο της ανθρωπίνης ζωής. Το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος, η ρίζα του κόσμου. Ότι είναι όπως δεν μπορεί να ζήσει το πουλί χωρίς αέρα όπως δεν μπορεί να ζήσει το ψάρι χωρίς νερό, όπως δεν μπορούν να ζήσουν τα πνευμόνια μας χωρίς οξυγόνο, όπως δεν μπορούν να ζήσουν τα άνθη χωρίς τον ήλιο, δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος ή η ανθρωπότητα χωρίς Χριστό.

Ο Χριστός είναι το Παν. Ο Χριστός είναι η αρχή και το τέλος, αυτό είναι ο Χριστός. Πού είναι ο Χριστός; Τον διώξαμε τον Χριστό. Μικροί και μεγάλοι τον διώξαμε. Τον διώξαμε από τα σπίτια μας, τον διώξαμε από την αγορά μας, τον διώξαμε από τα σχολεία και πανεπιστήμια, τον διώξαμε από παντού, από τους στρατώνες, τον διώξαμε από τη Βουλή των Ελλήνων, τον διώξαμε τον Χριστό, παντού τον διώξαμε και κυριαρχούν και επικρατούν άλλα συστήματα και άλλη ιδεολογία η οποία...

Πού είναι ο Χριστός; Πού είναι ο Χριστός; Έλα, Χριστέ, έλα, Χριστέ. Ας πέσουμε στα γόνατα να τον παρακαλέσουμε, ψυχροί και αδιάφοροι που είμαστε σαν το χιόνι, καρδιές μας ψυχρές και αδιάφορες, που συγκινούνται για μικρά και ασήμαντα. Αρρωστήσει το παιδάκι μας, αρρωστήσει ο άντρας μας, συγκινούμεθα, αλλά εδώ το δράμα της ανθρωπότητας, η οποία αυτοκτονεί μέσα στις ζούγκλες της Αμερικής κλπ., είναι απέραντο και φοβερό.

Πού είναι ο Χριστός; Νομίζω το είπα σε ένα από τα πρώτα κηρύγματα που προ δέκα χρόνια με αξίωσε ο Θεός να πω, παρά δέκα χρόνια, και ίσως μερικοί από τους ακροατάς που παρακολουθούν συνεχώς τα κηρύγματα του ταπεινού Επισκόπου Φλωρίνης θα θυμούνται το τέλος ενός κηρύγματος.

Το επαναφέρω, το τέλος του κηρύγματος, ως επιστέγασμα της ομιλίας που έκανα απόψε και παρακαλώ τώρα που θα πάτε στα σπίτια σας να ανοίξετε την προς Εφεσίους επιστολή, να διαβάσετε το δεύτερο κεφάλαιο της προς Εφεσίους επιστολής, όπου εκεί λέγει: είστε κάποτε, γράφει ότι κάποτε ζούσατε η ευαίσθηση χωρίς Χριστό, Τώρα ζείτε χωρίς Χριστό.

Συνιστώ να διαβάσετε την ωραία αυτή την επιστολή προς Εφεσίους. Τελειώνω λοιπόν με το τέλος που ετελείωσα κάποτε προ δέκα ετών εδώ στον παλιό Ναό του Αγίου Παντελεήμονος. Πού είναι ο Χριστός; Όπου είναι ο Χριστός, όπου να είναι ο Χριστός.

Είτε στην καλύβα είτε στα παλάτια, είτε στα σπίτια των πτωχών είτε στα σπίτια των μεγάλων, όπου είναι ο Χριστός, ή στην καρδιά μιας γυναίκας ή στην καρδιά ενός φτωχού και ρακένδυτου και αγιέροντος, ή πάνω σε ένα σκεσσιμό ή κάτω στην ζούγκλα ή όπου να είναι, όπου είναι ο Χριστός, όπου είναι ο Χριστός, εκεί είναι η αλήθεια.

Όπου λείπει ο Χριστός είναι το ψέμα, όπου είναι ο Χριστός είναι η δικαιοσύνη, όπου λείπει ο Χριστός είναι αδικία και αρπαγή, όπου είναι ο Χριστός είναι ελευθεριά, όπου λείπει ο Χριστός είναι σκλαβιά, όπου είναι ο Χριστός είναι η ειρήνη, όπου λείπει ο Χριστός είναι ο πόλεμος. Καλωνοστροφο το Χριστο, ον πέδε σε εινων, ημίτε και περιψιούται αυτον, εις πάντα του Θεόρας. Αμήν. η αγάπη, όπου λείπει ο Χριστός είναι το μίσος και η εκδίκηση όπου είναι ο Χριστός είναι ο παράδεισος όπου λείπει ο Χριστός είναι η κόλαση κόλασης, κόλασης έγινε ο κόσμος γιατί βγήκα εγώ το Χριστό ναι χριστιανοί μου, εσείς που είστε εδώ, όχι απλώς Υπότιτλοι AUTHORWAVE Ναι, χριστιανοί μου, εσείς που είστε εδώ, όχι απλώς να περάσετε μια ώρα, μια ώρα ευχάριστο, δεν ξέρω πώς, αλλά εσείς όλοι, όπως εγώ κηρύττω και εσείς να κηρύξετε, τα λερίκια σας να γίνουν κιθάρες, να εμνήσουν. Υπότιτλοι AUTHORWAVE