Η τηλεόραση, το Ευαγγέλιο και η πνευματική επαγρύπνηση

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Forgive me.

I have come from the far reaches of our homeland, from heroic Florina, where snow is falling at this very hour and the temperature is below freezing. From Florina, then, I find myself here in Athens, the new Babylon of the Greek people.

I feel joy at being here in this sacred gathering. Once again, I rejoice to see your dear faces. And I rejoice because I hope that you who are here are more than listeners who came out of curiosity to hear an unusual bishop. I hope you are listeners who are moved, who care, who share in the struggle and fight for great and noble things: for the truths for which the rock of Golgotha was stained with the precious, priceless blood of Christ, the God-Man.

As I have told you before, I want every listener to be a fighter. A listener should be a fighter. If those who hear the sermons, both mine and those of every preacher of the Gospel who proclaims the word of God without compromise in our beloved homeland, do not become fighters, the results will be small and insignificant, perhaps even nothing at all.

So I am speaking to an audience ready to struggle, an audience that expects a call to action from its bishop. I speak to a generation especially ready to struggle, in a world filled with the slogans of anarchy and demonic influence.

John Chrysostom, that great fighter and king of preachers through all the ages, once addressed his listeners at a difficult moment in his life. What did he say they were to him? How did John Chrysostom regard those who heard him?

“You, my listeners, are my wings.” They gave him courage and enthusiasm to continue his difficult apostolic journey. If that giant of the pulpit needed to be surrounded by warmhearted people who would join the struggle, how much more do we need such people around us?

I need both to kindle warmth in others and to be warmed myself. Even the humblest preacher grows wings and fights with renewed eagerness when he sees that his efforts are not in vain.

The Apostle Paul says something like this somewhere.

In the Acts of the Apostles, when Paul saw that the Christians of Rome had come miles outside the city to meet him with enthusiasm, he says he took courage. And believe me, I have now spent fifty years, half a century, laboring for the Gospel of Christ in difficult times. The few Christians who stood beside me have been my wings. Tonight, all of you here are my wings. What shall I say? Where shall I begin? There are so many subjects we could speak about. We could speak about the life of Gregory Palamas, the great father and teacher of the Church in more recent times.

We could speak about the Gospel, or about the various heresies. We could speak about Saint Gabriel the Archangel, who brought the greeting “Rejoice” from heaven to the Theotokos and whose feast the Orthodox Church celebrates today. Or we could speak about the Gospel’s comforting words, which we all need to hear in this holy season: however sinful we may be, whatever sins we have committed in word or deed, there is no sin that the Cross of the Lord and the grace of the Lord cannot overcome. Or we could speak about the Apostle reading from the Epistle to the Hebrews, with its lofty words: “In the beginning, Lord, You laid the foundation of the earth, and the heavens are the work of Your hands.”

But today, my dear friends, I will not speak about those subjects, which are usually called edifying. An audience ready for the struggle expects a subject that calls them to struggle. I am going to speak about something I am afraid to bring before you.

I am afraid because, although those of you here are, for the most part, religious people who love the faith, attend church, go to confession, and receive the spotless Mysteries, people who will weep on Great Friday when you see Christ crucified upon the Cross, you nevertheless have certain weaknesses.

You have a weakness that you would refuse to give up even if an Archangel came down from heaven and laid out the strongest arguments. You are so attached to this thing, this part of your lives, and give it so much of your time. Looking at this crowd, I find myself wondering how many of you will listen to me. Will you say, “This is a hard saying; who can listen to it?” You came hoping to hear something pleasant, and now the preacher, the bishop, places you before a serious choice.

A choice: one or the other. So I ask inwardly for the help of the All-Holy Spirit, to illumine both my mind and yours. Then, however hard tonight’s words may sound to you, may you take up the Cross of the Lord, now that it is drawing near.

I ask you to take up the cross I am about to show you and truly become Christians ready to struggle. What is the subject? As I said, even the most devout have this weakness. It is found among those who wear the cassock, among priest monks and bishops, monks and nuns who have withdrawn to monasteries. They too are attached to certain objects, to something that has become the idol of our generation.

And that thing is television.

We have spoken about television before, but tonight we will speak about it again. A tree whose roots have sunk deep into the earth does not fall with one blow of the axe. The woodcutter must strike it many times to uproot it.

We shall weigh television on two scales. The first scale by which a Christian must weigh his life is the Holy Gospel. That is our scale, as precise as a pharmacist’s balance: Mene, Tekel, and Peres.

If something you do, something you say, or even something you think is contrary to God’s will, the needle moves at once. Like the needle on an instrument, it tells you immediately: “This is wrong; this is sinful. Do not do it.”

And that needle points out even the things close at hand.

So we weigh television against the Gospel. When I say “television,” I do not mean the device itself. As a remarkable achievement of human intelligence, the device deserves praise. I mean television as it has become in our wretched homeland. I mean the degraded and indecent television that, sadly, we all tolerate, and for which we all bear responsibility.

I distinguish between the device itself and the use or misuse of television.

So I place television on that scale. Someone will say to me, “What has come over you, Father? There was no television in Christ’s time.” Search as you may through Holy Scripture, through the Old Testament and the New Testament, through the words of Christ and the Apostles: you will find no mention of television.

And I answer that there was television in Christ’s time. You may think I belong in a madhouse for saying so. And yet, my dear friends, there was a first television: a marvel that, by itself, is enough to show that there is a Creator. I mean our eyes.

I remember traveling through the villages of the Pindus mountains as a preacher. A shepherd was standing beside me. Because I am nearsighted, I cannot see far. He said, “Look up there, on the mountain peak.” What could he see? A goat. Sight is a kind of television, a device for seeing at a distance. If you told someone today that a television set had simply grown in a field, that there was a field that produced televisions, would he believe you? A television is made by an engineer, an American, a German, or a scientist from some other country.

Every television set, then, has a maker. Who made these two lamps, these two eyes, this first device? There is only one answer: God. And we should be grateful to God for giving us the means to see into the distance and to know the visible world.

When you see all the beauty of nature, the sea stretching out before you, the mountain peaks always covered with snow, the plain spread like a Persian carpet, all the beauty and grandeur of God, you say, “Thank You, my God, for giving me eyes.”

So the first device for seeing at a distance is our eyes. German and Japanese engineers did not create them. However small they make a television, they cannot make one like the eye.

Our eyes are so small and delicate. My God, my God, I wonder how anyone can be an unbeliever. I truly wonder. If a scientist could make a little television like the eye, everyone would rush to replace their television sets, large or small, with a device like that.

But he cannot. Who made this marvelous instrument? As Socrates said, “The eye alone, the eye alone, is enough to show that God exists.” O unbelieving, wretched man! But I think I have strayed from the subject. I did not come today to speak about the wonders of God’s creation. I came to show you that television, as it is used today, stands condemned by the Gospel of our Christ.

But how is it condemned? Holy Scripture tells us how to use our eyes, that first device for seeing at a distance. We can apply its words to television as well.

We apply the words of Christ to television too. What does Holy Scripture say? Here is the first command: God did not give you eyes to look upon the works of the devil. He gave you eyes so that you would use them well. That is why the Old Testament commands, “Let your eyes look straight ahead.” Let your eyes look rightly, properly, and justly.

And our Lord Jesus Christ raised this teaching to a still higher level. He spoke words we must take to heart. You do not sin only with your body, through sexual acts. You also sin in your thoughts and with your gaze. “Everyone who looks”, listen to that! If someone looks at a woman or a man, without innocence, but with a lustful gaze and sexual desire, Christ says that person has already committed adultery in the heart.

There is only a small distance between an outward sexual sin and the inward sin a person commits in the depths of the heart. That is what the Lord tells us. And the psalmist also says, “Turn my eyes away from looking at vain things.”

Lord, I beg You, help my eyes to look rightly; keep them from sin. And how easily the eyes sin! I could give you many examples, but one is enough. One day David went up to the roof of his palace to get some relief from his troubles. He looked toward a neighboring house and saw a naked woman. From that sight, the prophet fell into two terrible sins.

Sins. He fell into the sin of murder and the sin of adultery. He committed two sins, and from then on, he would rise at midnight, when the roosters crowed, and pray, soaking his pillow with tears. “I will drench my bed with tears.” So your eyes can lead you to Hell, and you must use them well.

This is what Christ warns us about. And now the question arises: how do we use our eyes when we look through television, that artificial eye with the power to show us things very far away?

What, then, does this artificial eye show us? What do you see through it? We all know what people see with their eyes and hear with their ears. But before I tell you what they see, or rather, before you come forward to testify, I want to remind you that tonight we have opened a court in which television stands accused as the foremost corrupter of all humanity.

Let me tell you a very short and instructive story. Many years ago, that distinguished man with democratic convictions, Kennedy, was living in America. Seeking reconciliation between the two great powers, Russia and America, Kennedy invited Khrushchev, the Soviet leader, to America. And Khrushchev was no ordinary man.

Khrushchev rendered a service to humanity: he spoke harshly against Stalin’s reign of terror and called Stalin one of the greatest tyrants in human history.

So Kennedy invited Khrushchev, and Khrushchev went to America. He was an atheist and a materialist, certainly, but he was still a moral man. They took him to what I call the source of Hell: Hollywood.

There they showed him one of those wretched American films that have corrupted humanity. When naked women appeared on the screen, Khrushchev followed the words of the psalm: “Turn my eyes away from looking at vain things.” Though he was an atheist, he taught the Christians of America and the whole world that they must not look at such things. He covered his eyes.

He did not want to see such things. And you, who turn on the television and watch shameful things too indecent to name, yet call yourself a Christian, go to Confession, receive the spotless Mysteries, and gaze upon Christ crucified on Golgotha, you are guilty before God.

What is shown on television? Are you asking me? I have no television, either at the Metropolis or in the charitable institutions under my spiritual care.

Yet although I have no television, I listen to parents, teachers, psychiatrists, leading scholars, and whole communities. On that basis, I judge television fairly.

People see things too shameful to name, and the effect on human life is terrible, especially the effect on children and young people.

Let me give you three or four examples. A little boy saw one of television’s so-called heroes wearing something like the flippers divers wear. The hero, with his ‘winged shoes,’ jumped from the eighth or ninth floor and came to no harm.

Of course, that is false. It is a trick. Could someone fall eight floors in winged shoes and come to no harm? But try telling a small child that it is make-believe. This boy watched the scene at home. When his parents went out, he tied pieces of cloth to his feet and pretended to be the winged hero. He went to the window and jumped. You laugh, when you should weep. His mother went downstairs and found him dead.

Dead.

Another very small boy kept seeing people hanged on television. In those scenes, they did not die; they escaped when the rope was loosened.

Another false image. So, when his parents were out, he hung a rope from a beam and hanged himself. He was found dead from strangulation. Another child saw a scene at the cinema in which a desperate man opened a gas valve and killed himself.

The child imitated him. He too opened the gas valve and took his own life. Another incident happened a month ago in Athens. Our television has become terribly corrupt. The devil has set out to break up this little kingdom of the family.

At midnight, a television program showed this:

Two young men, it is shameful even to speak of it, committing a sexual sin together.

One tried to force himself sexually upon the other. Then, when the parents were away, an older boy tried to do the same immoral thing to his younger brother.

His father caught him, and the boy, trembling, said, ‘I only did what I saw on the screen. If it was wrong, I should never have been shown it.’ I could give you a hundred, two hundred, three hundred such examples to show the terrible influence of the shameful scenes shown in films and on television.

But besides this harm to the soul, television causes another kind of harm. What is it? You must take it seriously. Before many years have passed, this artificial way of seeing will damage the natural eyesight of young children.

For ten years, two remarkable people used to come to Florina. They had lost two fine sons, officers who fell in battle there. They would visit the cemetery, where we have the largest military cemetery in Greece, a forest, a forest, a forest of crosses.

‘Fell for faith and country,’ the crosses say, aged twenty-one, twenty-two, twenty-three. The two visitors would come and have a memorial prayer said for their beloved children. But one year, only one of them came. ‘Where is your companion?’ I asked. Listen to what had happened.

The other man, now retired, had bought a television. From the moment he bought it, he watched it constantly. His eyes suffered, and he became blind. And it has been scientifically established, by leading scientists and not by me, that the light emitted by television harms the retina of the eye.

The eyes turn red, and it causes a pain that scientists in America now call ‘television pain’ in the brain. Gradually, he says, that pain can even lead to epilepsy. Epilepsy.

Children could develop epilepsy.

So television harms people both spiritually and physically. And to show you that this is true, let me mention one last thing; I have little time. Last year in Thessaloniki, the Seventh Pediatric Conference was held. Leading Greek pediatricians examined television’s effects on the body and the soul, and unanimously concluded that it harms children and people in general.

There you have it. We have judged television by the Gospel, and it has failed the test. The television we have in Greece has failed it.

It is the very opposite of the Gospel of the Lord Jesus Christ. But someone might say to me, though I do not believe anyone in this hall would: “The Gospel, here in the twentieth century? I am a free citizen. I do not live with blinders on. I want to order my life in my own way.”

My dear sir, what are you? A free citizen? French, German, Russian? What are you, and which country do you belong to? You may not wish to belong to the Greek state. But whichever country you belong to, states are governed by laws. Among the more than 155 states and kingdoms in the world today, there is not one without them.

No state is without order. Every state and every society orders its life according to its laws. The most important law of a state, the central law from which all its other laws flow, the axis around which a nation’s life turns, is, of course, not the Gospel. It is another law, called the Constitution. So come, you who do not want to hear the Gospel but do want to judge these matters.

You appeal to the Constitution, saying, “This is unconstitutional, that is undemocratic, and this is a matter of freedom.” Come then, you free citizens and modern thinkers. Let us judge television by the Constitution.

I set aside the Gospel and take up the Constitution. I weigh television against it. Just a few words more, and I shall finish. You may ask, “What does the Constitution have to do with television?” It does have something to do with it, as you will see.

One article of the Constitution says that your home, even the humblest person’s little house, is your own kingdom. This is a great achievement of democratic government, a blessing from God. The Greek Constitution, like the constitutions of other democracies, makes your home a place of refuge that no one may violate.

Once night falls, not even a prosecutor may enter. If he has grounds to arrest you, he must wait until sunrise and arrest you when you come out of your house. Violation of the home is forbidden and punishable by four or five years in prison.

The refuge of the home is sacred. Only the police, with a prosecutor’s warrant or in an emergency, may enter it. And what does this have to do with television? I tell you that television has destroyed this protection granted by the Constitution.

Why has television destroyed it? Let me explain.

A drunkard, a dissolute or corrupt person, a prostitute, could not come into your home and stay there against your will. You would put that person out. You would call the police and say, “Someone is trying to enter my house, behave indecently, undress in front of my children, and speak obscenely.” If someone dared do that, drunk or otherwise, the police would come at once, arrest that person, and bring them to trial for violating the refuge of the family home.

And we have seen cases like this: people enter someone’s home without permission, are arrested, and are promptly convicted. This is a fundamental principle. Your home is your fortress. Your home is your kingdom.

Your home is the heart of democracy. No one may enter it uninvited. But now, with television, the sanctity of the home is gone. Every scoundrel, every unsavory character, there he is, right inside your home. Inside your home! And you cannot drive him out. Can you? Fifty years ago, would a pervert, a corrupt man, or a woman from the underworld have dared to come into your home? Of course not. Now, as I was saying, we are living in an age of the Antichrist.

And now we see a work of the Antichrist. The Antichrist will turn upside down what Christ has done. The devil turns things upside down. He shows us the satanic side of things. The Gospel tells us, though people did not believe it then and still do not believe it today, that the Lord stood among His disciples, blessing and sanctifying them, while the doors were shut and the windows closed. Television gives us a way to grasp this truth. If human beings have made a device through which someone can appear among us while the doors are shut, how much more can the One who made the radio waves stand among us? There, Christ entered through shut doors to bless them. Here, through shut doors, the devil enters and tears the family apart.

So you see, my dear people, we have reached a satanic age in which Satan makes use of the radio waves created by Almighty God to enter your home and destroy the refuge of the family.

There is no refuge left, no refuge. An innocent woman from Florina once came to the bishop’s office in tears. I asked her, “Why are you crying?” She said, “Oh, Father, we are going to lose our children.”

“My little boy was ten years old. We would tell him to go to sleep, but he would not sleep. The crafty little fellow had heard from a friend that at about midnight, the devil’s hour, something exciting would be shown.”

“They were going to show naked people. The boy knew it. He went to bed but fought off sleep. As midnight approached, his mother saw him go over, click the button, and watch a completely naked woman. She cried out like a hen seeing a hawk swoop down on her chicks, and rushed to turn off the television.”

“But the boy said to her, ‘Mother, why do you forbid us to see these things?’” The devil had already planted his seed in the child’s heart. Naked bodies and sinful embraces are shown on television, right inside the home.

Television destroys the protection of the home. So it overturns one of the Constitution’s provisions. Anyone who wishes can debate this with me. The hypocrites who write constitutions allow this invasion, and the protection of the home is lost. They speak of democracy, yet they have done away with that protection. And something else has been done away with as well.

The borders. There are no borders left, no borders. Of course, there are physical borders, such as the Evros River. We owe honor and gratitude to the brave young men of Greece who guard its banks. God willing, they stand ready to repeat Leonidas’s “Come and take them” and the great “No” of our history.

But a nation has more than physical borders. It has spiritual borders too, and it survives when those borders are kept. Our spiritual borders have fallen; they no longer exist. If our physical borders were gone, Ecevit, Attila, would invade our country, reach Thessaloniki and Athens, and threaten to raise his flag over the Acropolis. In much the same way, the barbarians are invading.

As a philosopher once rightly said, a French philosopher, or perhaps an English one, “The barbarians have invaded.” They are already here. You need not wait for Attila the barbarian to come to Athens and enter your home.

The doors may be shut, yet the barbarian is already inside your home. These are barbaric influences. Criminals and scoundrels from American television appear on the screen and commit indecent acts.

Children watch them, and they are corrupted and ruined.

The sanctuary of the home is swept away, and so are our country's spiritual borders. Yet another article of the Constitution, one that speaks about television, is being violated. Please pay particular attention to this.

Article 15 of the Constitution says that television, and I am speaking slowly so you will take this in, must transmit information and news on every subject on equal terms. In other words, television must be objective, because every issue has arguments for and against it.

Every issue has its yes and its no. If the Greek people are to form a sound judgment, they must hear both sides. But television has become a fiefdom, an instrument of whichever party happens to be in power.

One party governs today, another tomorrow, and each turns television into its own instrument. On television you hear and see only what serves the government of the day. That is all people are shown. There was much discussion of this at the last session of Parliament.

That is all you see and hear. But I am not going to examine here whether, or to what extent, television...

Whether television is objective on political issues is a matter for politicians. I am speaking about something else: there are great issues facing our nation on which the voice of truth is not heard. What are these issues? A few people appear on television and, from that platform, shamelessly and in a deeply undemocratic way, try to present the Greek people with only one side of the story. Let me give you one example: divorce. Is divorce a small matter? Is divorce a small matter?

For two years straight, television has been brainwashing people in favor of automatic divorce. Not a single voice against it has ever been heard. When those hypocrites came before the Holy Synod, they said, hypocritically, “Let a representative of the Church come on television. We can discuss it in a televised interview, and our views can be heard too.”

The Synod was ready to decide, but I said, “No! Give us three months on television to speak continually against divorce; then we will appear.” We would be fools among fools to fall into that trap.

They keep television for themselves, using it for constant, unrelenting brainwashing and presenting every argument they have for automatic divorce. We would be given a single hour, and not even that hour to ourselves: we would have to debate our opponents.

Another such issue is the EEC. This is no small matter: it is Greece's entry into the European market. Some say that once we join, dollars will flow through the streets, along with German marks, French francs, and every other currency. The country will become a paradise.

The EEC, they say, means Paradise, not only for the present generation but for generations upon generations to come, as though the twenty-first century were already here. They promise that generations will enjoy the blessings of Paradise once Greece's entry into the EEC opens its doors.

That is what we have been hearing, constantly, for three years. You do not hear a single voice against the EEC. Not one. Yet the EEC will be Greece's grave. Remember my words.

You may find what I say unbelievable. But through the EEC, borders will be abolished, and Greece will become... I could use a harsh word. I am not examining Greece's entry from a commercial or economic point of view.

Perhaps there will be some commercial and economic benefits. I am not qualified to judge those benefits. But I believe that if Greece joins the EEC, the borders open, and all the scoundrels of Europe and America gather here, Greece will lose its national identity and all that goes with it.

We will be French, American, European, anything you like. But Greeks? We will no longer be Greeks.

We will no longer be the Greeks Makriyannis envisioned in his wonderful teaching, the Greeks generations before us envisioned. Greece will become, forgive me, I could use an even harsher word, but I will spare you, Greece will become an international brothel.

So, for three years there has been constant brainwashing in favor of the EEC. Is the Constitution being upheld? Here is a major issue on which one person should be allowed to speak in favor of the EEC one evening, and another against it the next, so that the Greek people can be informed.

And now, after three whole years of brainwashing people and spreading the idea that the EEC is the painkiller that will soothe Greece’s suffering, these hypocrites want to hold a referendum, without the Greek people even…

There are leading scholars in every field who have something to say. Their voices must be heard too. On the question of divorce, people hear only one side. On the question of the EEC, they hear only one side. And then, not long ago, it was Carnival season. You know very well the disgraceful things that take place in Patras.

Sadly, there is no protest against it there. There ought to be a protest while the carnival parades go through Patras, while women dress as men and men dress as women, and a chaotic scene of sin takes shape.

On that day, we want the bells of Saint Andrew’s Church, soon there will be thirty-eight of them, to toll as they do for the dead, because something is dying in Greece. Yet on Carnival day a journalist appeared on television and went on and on about it. He said, ‘A few backward minds, people the Greek public pays no attention to, are speaking against Carnival.’

Sir, sir, sir, who are you to say that only backward minds speak against Carnival? It is not just Kandiotis, or this person or that. It is the great Fathers of the Church, and we are not worthy even to loosen the straps of their sandals.

They are great Fathers of the Church, and we are not worthy even to loosen the straps of their sandals. Basil the Great spoke against Carnival. Gregory the Theologian spoke against Carnival. And above all, John Chrysostom spoke against Carnival and its excesses.

You will not listen to John Chrysostom. You will not listen to Basil. You will not listen to these great minds. Yet a journalist went on television to sing Carnival’s praises. Carnival television! Once again, people hear only one side.

Would you like another example to convince you? Recently someone called me in Florina. ‘Father,’ he said, ‘I am outraged. I am outraged, and I do not know what to do.’ ‘What happened?’ I asked him. ‘A little while ago,’ he said, ‘I was watching television. And who was speaking on it?’

Was it a monk from the Holy Mountain? One of those who live in caves there, praying and leading an ascetic life? A Father of the Church? Well, well! Along with everything else, we have this sort of thing too.

Buddhists appeared, speaking about Buddhism to enlighten the Greek people. And I hear that monks from Tibet have come here and are brainwashing the Greek people.

And we may even see a Buddhist temple in Athens, near that other strange temple our city is going to see. Buddhism, mind you. Buddhism, mind you. Buddhism. So, I have shown you that television is doing away with Article 3 of the Constitution.

I have shown you that television nullifies and violates Article 15 of the Constitution, which says that television must operate on equal terms. That is what it says: on equal terms. But there are no longer equal terms when it comes to informing the public. Now I am coming to the end, and I will tell you the worst thing of all.

What is the worst thing of all?

We say we have democracy. Democracy finds expression through the media, through newspapers. Imagine saying that Greece may have only one newspaper, and that all others are forbidden.

Imagine the state publishing one paper, the government’s paper, putting a little news in it and keeping even that under its control. That is what happens in Russia, where, he says, there is only one paper: Pravda.

It circulates by the millions, and no other paper is published. ‘You have Pravda,’ they say. ‘One paper is enough. You need no other.’ But here we have a democracy, not a totalitarian regime. Alongside one paper, there can be two, three, four, five, ten, a hundred.

Each one expresses the views of people who support a particular party. What would you say if there were only one newspaper? Well, that is what is happening today. Television is a kind of newspaper. The proof is that since television appeared, newspaper circulation has fallen across the board.

People no longer want to read. They listen and watch, and that is enough for them; they stop buying a newspaper. So, just as having only one newspaper in Greece would be undemocratic, it is also undemocratic

to have only one television broadcaster, leaving the Greek people obliged to listen to it constantly. That is not how free countries work. In America, besides public television, there are other broadcasters, count them on your fingers,

Count them on your fingers: 200 television stations, 200 television stations. They belong not only to the state, but to the churches too, all the churches.

You can tune to one channel or another and hear a different voice. Here there is nothing like that. We have one television broadcaster, just one, controlled by whoever is in government. They use it to brainwash people, creating a situation among the public that is beyond description.

This is unacceptable. We must have the right to broadcast on television. I tell you, I have asked for a license again and again. If they gave me one, I would set up a television station on high ground above Florina. I believe it would be the most important work I could offer the Greek people.

We have only state television. And listen to what else has happened. The other day, what did television show us? Jesus of Nazareth, His sacred Passion, the Most Holy Theotokos, the angels and archangels, all the beautiful things our homeland holds?

No. Television showed all the gods of Olympus, naked, reveling, drinking, and making merry.

The gods of Olympus, that is what they showed. And there is something else. They also presented a group of distinguished writers

Writers, fine, distinguished writers. Ah, time is up. All right, quiet now, we’re finishing. It says that a group of talented young writers sat down and read Saint Kosmas. There is no one finer than Saint Kosmas. What a great teacher he was, a teacher of the nation. And they wrote a screenplay for a film.

that presents Cosmas of Aetolia in thirty-six scenes from the tragic moments of his life. We went to the television authorities, and I pleaded with them: Let us show Cosmas of Aetolia.

No! No! Let us at least show some Christian works now that the holy days are drawing near. No, no! They show divorce, the gods of Olympus, carnival, everything, even detergent.

They advertise detergent. Even detergent gets advertised. There is only one whom they will not proclaim: our Lord Jesus Christ. That is television in Greece. What must we do? Break through this barrier.

There are heroes in our homeland. One who broke through the barrier was a man from Piraeus. He opened his own station, a radio station down in Stoubera. Every day thousands of people in Piraeus and Athens listened to this so-called pirate station. It broadcast Christian songs and hymns, along with wholesome entertainment.

But one day he also spoke against the millennialists, saying they were demons of Hell. One of them knew who ran the station. He went to the police and reported him. They arrested the poor fellow.

They arrested the poor fellow, put him in jail, and brought him to trial. We sent Mr. Sotiropoulos to testify for the defense, and all of us fought hard for him. Yet our judges said they were acting according to the law.

According to the law! What hypocrisy! According to the law! According to the law! What hypocrisy! “I judge according to the law!” Yes? Then why don’t you put on trial those corrupters who parade shameless women on television every night?

If this poor fellow deserves a month in prison, those people deserve ten years, twenty years. Do you understand? Yet nothing happens to them.

Instead of congratulating him, they convicted the man, and he is in prison. Now we have reached the point. I know I have kept you for an hour, and you may leave grumbling. But now I come to the most important part of my talk. Please pay close attention to what I am about to say.

Around this time last year, I gave a talk about television called “Turn Off Your Televisions.” Most of you will remember it. At the end, I urged the Greek people to turn off their televisions. Someone said to me, “Come on, are you really going to tell the Greek people to turn off their televisions?”

Someone said to me, “You’ll be Don Quixote, charging at windmills. What you’re asking is impossible.” But I thought, “Surely there are people in my nation who will listen to this call: ‘Turn off your televisions.’” So I waited. A week passed, then two. And suddenly the birds came, the nightingales and swallows, arriving in Florina. One letter, then two, then three.

I received not just three, four, or five letters, but three hundred deeply moving letters from all over Greece, and even from far away in Africa. There are people who care! They told me, ‘We read your article. It convinced us, and we have come to see the harm and destruction television causes.’

Many families met together and decided to give up television. Thirteen hundred. And those who wrote to me are not the only ones. In Florina, in Ptolemaida, and throughout the region entrusted to my spiritual care, I believe there are about a thousand people across Greece, a thousand people, a thousand heroes, who have turned it off.

But what are a thousand among such a multitude? One in nine thousand viewers. So from here, once again, I make a new appeal, with new arguments. A fine teacher prompted me to do so. He is studying further here at the Marasleio, and he surveyed children and wrote a good book about television. He shows the harm it does to them.

He provides evidence and documents. This fine teacher, who is studying at the Marasleio, prompted me to speak again.

From this place I cry out to all of you here: ‘My God, my God, strengthen us, your weak creatures. Strengthen our feeble resolve.’

All of you, all of you, take heed of what the Apocalypse, the Book of Revelation, says: ‘Outside are the dogs, outside are the sorcerers, outside are the sexually immoral and the adulterers, outside are the frauds’, and away with the Buddhists, the carnival revelers, and the thieves. Turn it off.

Sanctify your finger; it will do a holy deed. Put it on the button and turn off the television. Seal it shut. That is worth more than twenty thousand prostrations, thirty thousand prostrations, or thirty thousand signs of the Cross. What a holy moment: click! In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit, I turn off the television. That takes courage. Do it.

Ah, you will all say to me, “This is a hard saying; who can listen to it?” And yet I ask this of you all. I am more than a speaker, more than a preacher of the Gospel.

I am also a bishop, an elderly bishop. I am a preacher, a clergyman, a bishop, and an elder, so I have something more to say. I am wearing my stole as I speak to you. I am not asking you to do this all year. Do not be afraid. I will not cut deep with the surgeon’s knife or put you through major surgery. I ask only for a small operation until Pascha. Go along with it until Pascha, and you will see for yourselves. You will be convinced.

Within a month, you yourselves will see how much spiritual benefit you gain by turning off this demon, this box from Hell. Saint Kosmas said two hundred years ago that a box would drive humanity mad.

I tell you again: be sure that the Lord will be with you. This is what I ask. Those of you who decide to turn it off will find that, as soon as you get home, the demon will start calling out: “Turn me on! Turn me on!” Devil, Satan, Lucifer!

No matter how much you shout, I command you to go back to your place. I command you to go back to your place.

Devil, however loudly you shout, even if my wife shouts and the children shout, I will stand by my decision.

I command you, legion of demons, to depart, to depart, and to depart.

I want to say this to you, my dear ones: those of you who make the heroic decision to turn off the television, whether until Pascha, for a longer time, or even for good, please send me a letter in Florina.

I will receive your letter and send you a reply, a blessing, and a gift. And now, all together, let us make the sign of the Cross properly.

Παναγία Δέσμηνα Θεοτόκη, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Τίμια Πρόδρομε, Αποστόλου Ιντοδεκάς, Πατέρες και Ριδάσκαλες της Εκκλησίας, Φώσιοι και Μάρτυρες, Οι καλώς αθλήσαντες τσεφανοθέντες, πείστε πρεσβεία μπρος τον Κύριο, του ελεηθήνετε ψυχά. Συγγνώμη.

Από τα άκρα της πατρίδος, από την ηρωική Φλώρινα, όπου την ώρα αυτή πέφτει χιόνι και το θερμόμετρο είναι κάτω από το μηδέν. Από τη Φλώρινα λοιπόν ευρίσκομαι εδώ στην Αθήνα, στην νεοτέρα Βαβυλώνα του Ελληνισμού.

Αισθάνομαι χαρά που ευρίσκομαι εδώ στην Ιεράν Σύναξη. Χαίρω δια μία ακόμη φορά διότι βλέπω τα προσφιλή σας πρόσωπα. Χαίρω ακόμα διότι εδώ, όσοι είστε στην αίθουσα, θέλω να το ελπίζω, ότι δεν είστε απλώς ακροατές που από μια περιέργεια ήρθατε εδώ για να ακούσετε έναν περίεργο επίσκοπο, αλλά ότι είστε ακροατές που ενθουσιάζεστε, συμπονείτε, συμπάσχετε και συναγωνίζεστε για τα μεγάλα και τα υψηλά, για τις ιδέες εκείνες που ο βράχος του Γολγοθά εβάφη με το αίμα, το πολύτιμο αίμα, το ανεκτίμητο αίμα του Θεανθρώπου.

Εγώ, όπως σας είπα και άλλοτε, επιθυμώ ο ακροατής να είναι αγωνιστής. Ακροατής ίσον αγωνιστής. Και αν οι ακροατές των κηρυγμάτων, όχι μόνο του δικού μου, αλλά και όλων των κηρύκων του Ευαγγελίου, που κηρύττουν τον λόγο του Θεού απερίτμητον στην αγαπητή μας πατρίδα, δεν γίνουν αγωνιστές, τα αποτελέσματα θα είναι μικρά και ασήμαντα ή και μηδαμινά.

Απευθύνομαι λοιπόν σε ένα ακροατήριο που είναι αγωνιστικό, που περιμένει από τον Επίσκοπο αγωνιστικά συνθήματα. Στην γενεάν η οποία κατεξοχήν είναι αγωνιστική, γενεά όπου τα συνθήματα της αναρχίας και του δαιμονισμού είναι τόσο άφθονα εις τον κόσμο τούτον.

Σαν τον αγωνιστή, ο Ιερός Χρυσόστομος, ο βασιλεύς των ιεροκηρύκων όλων των αιώνων, σε κάποια δύσκολη στιγμή της ζωής του, απευθυνόμενος προς τους ακροατές, έλεγε ότι τι είστε εσείς οι ακροατές για μένα Πώς εθεωρούσε τους ακροατές του ο Ιερός Χρυσόστομος;

«Εσείς, ακροατές μου, είστε τα φτερά μου», δηλαδή εκείνοι που του έδιδαν θάρρος, κουράγιο, ενθουσιασμό για να συνεχίσει τη δύσκολη αποστολική του πορεία. Κι αν εκείνος, ο γίγας του άμβωνος, αισθανόταν ανάγκη να βρίσκεται μέσα σε ένα θερμό περιβάλλον, αγωνιστικό περιβάλλον, πολύ περισσότερο εμείς έχουμε ανάγκη ενός τέτοιου θερμού και αγωνιστικού περιβάλλοντος.

Δεν απλώς να θερμένομαι, να θερμένομαι, να θερμένω αλλά και να θερμένομαι Και είναι γεγονός ότι και ο πιο μικρός ιεροκήρυκας αποκτά φτερά. Και αγωνίζεται με όρεξη όταν βλέπει ότι ο αγώνας του δεν πηγαίνει μάταιος.

Αυτό άλλωστε ο Απόστολος Παύλος λέγει κάπου.

Ο Παύλος, στις Πράξεις των Αποστόλων, όταν είδε τους χριστιανούς της Ρώμης ότι είχαν βγει έξω από τη Ρώμη χιλιόμετρα ολόκληρα να τον προϋπαντήσουν με ενθουσιασμό, λέγει ότι έλαβε θάρρος. Και πιστεύσατέ με, ότι έχω τώρα 50 χρόνια που εργάζω, μισόν αιώνα, στο Ευαγγέλιο του Χριστού σε ημέρες δύσκολες, οι ολίοι χριστιανοί που σταθήκανε κοντά μου υπήρξαν τα φτερά μου. Φτερά μου, λοιπόν, είστε απόψε εσείς όλοι εδώ. Τι είπω και τι λαλήσω; Πολλά είναι τα θέματα με τα οποία μπορούμε να ασχοληθούμε. Να ομιλήσωμε επάνω εις τον βίον του μεγάλου πατρός και δασκάλου της Εκκλησίας των νεωτέρων χρόνων, του Γρηγορίου του Παλαμά.

Ευαγγελίου, Ευα διαφόρων αιρέσεων. Να μιλήσουμε για τον Άγιο ή να μιλήσουμε για τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, ο άγγελος πρωτοστάτης που ουρανόθεν έπεμψε τη Θεοτόκο το χαίρε και του οποίου την σύναξιν εορτάζει σήμερον η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ή να μιλήσουμε πάνω στο Ευαγγέλιο που περιέχει τον παρήγορο λόγο, ένα παρήγορο λόγο που πρέπει κι εμείς όλοι να ακούσουμε κατ’ την αγία αυτήν περίοδο, όσο αμα αμαρτωλοί και αν είμεθα, όσο πράξεις και ρήματα τέκνων αναφέρονται σε αμαρτία, δεν υπάρχει αμαρτία την οποία να μην νικά ο Σταυρός του Κυρίου, η Χάρις του Κυρίου, ή να μιλήσουμε πάνω στον Απόστολο, περικοπήν προς Εβραίους επιστολή, όπου εκεί τα νοήματα είναι πανύψηλα και όπου λέγει ότι εσύ καταρχάς, Κύριε, τη γη εθεμελίωσας, και έργα των χειρών σου εισίν οι ουρανοί.

Αλλά εγώ, αγαπητοί μου, σήμερα δεν θα μιλήσω επάνω στα θέματα αυτά εποικοδομητικής λεγομένης φύσεως. Αγωνιστικόν το ακροατήριον, αγωνιστικόν περιμένει και το θέμα του σημερινού θέματος. Θα μιλήσω πάνω σε ένα θέμα που φοβάμαι να το αναπτύξω μπροστά στην αγάπη σας.

Και φοβάμαι γιατί, μολονότι εδώ εις την αίθουσα, κατ' ομάλων και ήττων, είστε πρόσωπα θρησκευτικά, πρόσωπα που αγαπάτε την θρησκεία, πρόσωπα που εκκλησιάζεστε, πρόσωπα που εξομολογείστε, πρόσωπα που κοινωνείτε των Αχράντων Μυστηρίων, πρόσωπα που θα δακρύσετε τη Μεγάλη Πρασκευή όταν δείτε τον Εσταυρωμένον επί του Σταυρού, εντούτοις όμως έχετε μερικάς αδυναμίας.

Έχετε μια αδυναμία που όχι εγώ ή Χρυσόστομος, αλλά Αρχάγγελος να κατεβεί από τον ουρανό και να σας παρουσιάσει τα μεγαλύτερα επιχειρήματα, εντούτοις όμως εσείς δεν θα θελήσετε να ξεκολλήσετε από κάποιο πράγμα, από μια κατάσταση που τόσο αγαπάτε, που τόσο χρόνο διαθέτετε και εγώ βρίσκομαι σε μια δύσκολη θέση από αυτό το πλήθος που βρίσκεται εδώ στην αίθουσα με να αμφωλώ και λέγω πόσοι άραγε θα με ακούσετε Ή μήπως κι εσείς πείτε: «Σκληρός ἐστιν οὗτος ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν;» Εμείς πήγαμε να ακούσουμε κάποιο λόγο ευχάριστο και εδώ μας θέτει ο ιεροκήρυκας, ο επίσκοπος, μπροστά σε ένα σοβαρό δίλημμα.

Δίλημμα, ή το ένα ή το άλλο. Εν τούτοις, αφού ζητήσω νοερώς την βοήθεια του Παναγίου Πνεύματος, να φωτίσει όχι μόνο το δικό μου πνεύμα, αλλά να φωτίσει τα δικά σας πνεύματα, ώστε ο λόγος που θα ακούσετε απόψε, οσοδήποτε σκληρός και αν φανεί εις τας ακοάς σας, εσείς να λάβετε τον Σταυρό του Κυρίου, τώρα που πλησιάζει

Να σηκώσετε τον σταυρόν αυτόν, τον οποίον εγώ θα θελήσω να σας υποδείξω και πράγματι να είστε χριστιανοί αγωνιστικοί. Ποιο το θέμα; Όπως σας είπα, και οι πιο ευλαβέστατοι έχουν την αδυναμία αυτή και όχι μόνο εσείς αλλά και ρασοφόροι και ιερομόναχοι και επίσκοποι και καλόγεροι και καλόγριες που απομακρυνθήκανε στα μοναστήρια και αυτές και αυτοί έχουν την αδυναμία, να πει, έχουν την αγάπη προς ορισμένα αντικείμενα και πράγματα που έχει καταστεί στην εποχή μας το είδωλον της σημερινής γενεάς μας.

Και αυτό είναι η τηλεόραση.

Ομιλήσαμε κι άλλοτε περί τηλεοράσεως, αλλά και πάλι απόψε θα ομιλήσουμε περί τηλεοράσεως. Ένα δέντρο που έχει ρίψει βαθιές τις ρίζες μες στη γη, δεν πέφτει με μια τσεκουριά και χρειάζεται πολλές τσεκουριές να κάνει ο υλοτόμος για να ξεριζώσει το δέντρο τούτο.

Τηλεόραση, θα την ζυγίσωμε με δυο ζυγαριές. Πρώτη-πρώτη ζυγαριά που ο Χριστιανός επιβάλλεται να ζυγίζει τον βίο του είναι το Ιερόν και Άγιο Ευαγγέλιο. Αυτή είναι η ζυγαριά. Ζυγαριά, ζυγαριά φαρμακείου, ακρίβεια, Μανήλφα και Ελφαρές.

Εάν μια πράξη σας, εάν ένας λόγος σας, εάν μια σκέψη σας δεν είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αμέσως ο δείχτης, ο δείχτης όπως είναι οι δείχτες στα διάφορα όργανα, αμέσως ο δείχτης σας λέει: σκάρτο ή αμαρτωλό, δεν πρέπει να το κάνεις.

Και ο δείκτης αυτός ανεπαφυνταλαντέψιος μας υποδεικνύει τα κάτι κοντά μας.

Λοιπόν, ζυγίζομε και την τηλεόραση με το Ευαγγέλιο. Όταν δεν λέγω Τελεόραση δεν εννοώ το όργανον, διότι το όργανον, ως επίτευγμα υπέροχο της ανθρωπίνης διανοίας, είναι επαινετόν. Όταν λέγω τηλεόραση, μιλώ για την τηλεόραση εκείνη όπως κατήντησε εις την αθλία μας πατρίδα. Ομιλώ περί της εκφυλισμένης τηλεοράσεως, της εκφύλου τηλεοράσεως, την οποίαν δυστυχώς ανεχόμεθα οι πάντες και έχουμε πάντες την ευθύνη.

Κάνω διάκριση του οργάνου και της χρήσεως ή καταχρήσεως της τηλεόρασης.

Ζυγίζω λοιπόν την τηλεόραση επάνω στη ζυγαριά αυτή. Θα μου πει κάποιος: «Τι έπαθες, πάτερ; Στην εποχή του Χριστού δεν υπήρχε τηλεόραση». Συνεπώς, όσο να ψάξεις εις τα λόγια της Γραφής, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, εις τα λόγια του Χριστού, εις τα λόγια των Αποστόλων, δεν θα βρεις τέτοιο πράγμα, να ομιλεί περί τηλεοράσεως.

Κι εγώ απαντώ ότι υπήρχε στην εποχή του Χριστού τηλεόραση, ένα εισιτήριο του υπολείπεται για το φρενοκομείο του. Και όμως, αγαπητοί, υπήρχε τηλεόραση, η πρώτη τηλεόραση, επίτευγμα που αρκεί και μόνο να αποδείξει ότι υπάρχει δημιουργός, είναι αυτή η τηλεόραση, ο Ξίαν τηλεόραση.

Θυμούμαι όταν περιόδευα τα χωριά της Πίνδου ως ιεροκήρυκας, ένας τσοπάνος που ήταν κοντά μου. Εγώ λόγω της μυωπίας μου δεν βλέπω μακριά. Αυτός μου λέει: «Βλέψε πάνω εκεί στην κορυφή του βουνού». Τι έβλεπε; Ένα κατσίκι έβλεπε. Όραση, τηλεόραση, συσκευή είναι. Εάν πείσεις κάποιον σήμερα ότι μια τηλεόραση εφύτρωσε έτσι στο χωράφι, ότι υπάρχει χωράφι που βγάζει τηλεόραση, αυτός ο άνθρωπος... Τηλεόραση την κάνει κάποιος μηχανικός, Αμερικάνος, Γερμανός ή άλλου κράτους επιστήμων.

Λοιπόν, πάσα συσκευή τηλεοράσεως κατασκευάζεται υπό τινος. Τους δύο αυτούς λαμπτήρας, τα δύο αυτά μάτια, την πρώτη αυτή συσκευή, ποιος την κατασκεύασε; Μία είναι η απάντησις: ο Θεός. Και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στον Θεό, διότι μας έδωσε το μέσο εκείνο, διότι βλέπουμε μακράν, διότι λαμβάνουμε γνώση του ορατού κόσμου.

Και όταν βλέπεις όλα τα ωραία κάλλη της φύσεως, την θάλασσα που εκτείνεται μεγάλη, τις κορυφές των βουνών που είναι πάντοτε χιονισμένες, τον κάμπο που είναι στρωμένος με περσικούς τάπητας, τα μεγαλεία του Θεού, τα ωραία του Θεού, σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου 'δωκες τα μάτια.

Συνεπώς, η πρώτη συσκευή τηλεοράσεως, όπως και οι λέξεις, είναι τα μάτια, τα οποία δεν δημιούργησαν οι Γερμανοί μηχανικοί ή οι Ιάπωνες μηχανικοί, αλλά οσοδήποτε μικρά να φτιάσει την τηλεόραση, δεν μπορεί να φτιάσει τηλεόραση σαν το μάτι.

Τόσο μικροί, αδύνατοι. Θεέ μου, Θεέ μου, εγώ απορώ πώς υπάρχουν άπιστοι. Απορώ. Εάν βρεθεί επιστήμονας να φτιάσει μια μικρά τηλεόραση σαν το μάτι, θα σπεύσουν όλοι να καταργήσουν τις τηλεοράσεις που είναι μεγάλα κουτιά ή μικρά κουτιά και όλοι τους να πάρουν μια συσκευή τηλεοράσεως σαν το μάτι.

Αδύνατο. Ποιος έφτιασε αυτό το μηχάνημα, που ένας Σωκράτης είπε: «Και μόνο το μάτι, μόνο το μάτι, φτάνει να αποδείξει ότι υπάρχει Θεός»; Ω άπιστε και άθλιε και ληστή. Αλλά νομίζω ότι έφυγα από το θέμα. Εγώ σήμερα δεν ήθελα να μιλήσω για τα θαυμαστά φαινόμενα της Θείας Δημιουργίας, εγώ ήθελα σήμερα να σας αποδείξω ότι η τηλεόραση, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Χριστού μας, είναι εκτός, καταδικάζεται.

Αλλά πώς καταδικάζεται; Όπως για την πρώτη συσκευή, την τηλεόραση. Υπάρχουν λόγοι της Γραφής που μας υποδεικνύουνε κατά ποιον τρόπο πρέπει να βλέπουμε με τα μάτια. Έτσι και δυνάμεθα να το εφαρμόσουμε.

Εφαρμόζουμε και εις την τηλεόραση τα λόγια του Χριστού. Ποια είναι τα λόγια της Γραφής; Πρώτη εντολή: σου έδωσε τα μάτια ο Θεός όχι να βλέπεις τάγματα του διαβόλου. Σου έδωσε τα μάτια ο Θεός για να κάνεις καλή χρήση των ματιών σου. Μάλιστα, γι' αυτόν τον σκοπό σου έδωσε τα μάτια ο Θεός. Γι' αυτό λέγει η εντολή της Παλαιάς Διαθήκης: «Οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθὰ βλεπέτωσαν», «οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθὰ βλεπέτωσαν». Τα μάτια σου να βλέπουν ορθά, κανονικά, δίκαια.

Ο δε Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ύψωσε εις κορυφάς την ηθική και μας είπε λόγια τα οποία πρέπει να τα προσέξουμε ιδιαίτερα. Δεν αμαρτάνεις μόνο με το κορμί, δεν αμαρτάνεις μόνο σεξουαλικώς, με το σώμα σου, με το κορμί σου. Αμαρτάνεις με τις σκέψεις σου, αμαρτάνεις με τα βλέμματά σου. Πᾶς ὁ ἐμβλέψας, πω πω πω, όποιος κοιτάξει μια γυναίκα ή έναν άντρα, όπως τον κοιτάξει όχι αθώα, όχι ανυπόκριτα, αλλά με βλέμμα σαρκικό, με βλέμμα σεξουαλικό, με πόθους και ίμερους σεξουαλικούς, λέγει ο Χριστός ότι αυτός εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού.

Ολίγο διάστημα υπάρχει μεταξύ της εξωτερικής πορνείας και της εσωτερικής πορνείας, την οποία ο άνθρωπος διαπράττει στους αβύσσους της ανθρωπίνης του υπάρξεως. Λοιπόν, αυτό μας λέγει ο Κύριος και ακόμα ο ψαλμωδός μας λέγει: «Ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα».

Κύριε, σε παρακαλώ, βοήθησέ με τα μάτια μου να βλέπουν ορθά, τα μάτια μου να μην αμαρτάνουν. Και πόσον εύκολα αμαρτάνουν τα μάτια! Θα ήταν μακρός ο λόγος αν ήθελα να παρουσιάσω διάφορα παραδείγματα. Φτάνει και μόνο ένα παράδειγμα: ότι ένας Δαβίδ που επάνω στο δώμα, στην ταράτσα των ανακτόρων, ανέβηκε μια μέρα να ξεσκάσει από τα προβλήματα που τον απασχολούσαν, ένας Δαβίδ που πήγε απάνω εκεί στο δώμα, κοίταξε σε γειτονικό σπίτι και είδε μια γυναίκα ολόγυμνη και από εκείνο το θέαμα της γυμνής γυναικός έπεσε ο προφήτης εις δύο φοβερά αμαρτήματα.

Αμαρτήματα. Έπεσε στο αμάρτημα του φόνου και στο αμάρτημα της μοιχίας. Διπλούν διέπραξε αμάρτημα και μέχρι και από τότε, τα μεσάνυχτα, τον καιρό που οι αλέκτορες, οι πετεινοί, λαλούν, αυτός σηκωνόντανε πάνω και προσευχόντανε και μούσκευε το προσκεφαλόν του με τα δάκρυα. «Εν δάκρυσι τη στρωμνή μου βρέξω». Λοιπόν, τα μάτια μπορεί να σε πάνε στην κόλαση και πρέπει να κάνεις καλή χρήση των ματιών σου.

Αντιόν Σου μας συμβουλεύει ο Χριστός. Και γεννάται τώρα το ερώτημα: τι χρήση κάνουν τα μάτια, η τηλεόραση αυτή, το τεχνικό μάτι, το τεχνικό μάτι το οποίο έχει δύναμη να βλέπει πράγματα τα οποία είναι πολύ μακριά;

Λοιπόν, το τεχνικό αυτό μάτι τι βλέπει; Με το αυτό τι βλέπεις; Είναι γνωστό τι βλέπει και τι ακούει ο άνθρωπος με τα αυτιά του και με τα μάτια του. Θα ήθελα όμως, προτού να σας πω τι βλέπει, ή μάλλον εσείς να έρθετε να μαρτυρήσετε εδώ στο δικαστήριο που ανοίξαμε απόψε, δικαστήριο που δικάζεται η τηλεόραση ως υπ' αριθμόν ένα διαφθορέας της ανθρωπότητος ολοκλήρου.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω, να είπω ένα ανέκδοτο ή μάλλον μια ιστορία πολύ μικρά, πολύ διδακτική. Είναι πολλά χρόνια όταν στην Αμερική ζούσε ο έξοχος εκείνος ανήρ δημοκρατικών φρονημάτων, ο Κένεντι. Ο Κένεντι, αποβλέπων εις την συμφιλίωση των δύο μεγάλων δυνάμεων, Ρωσίας και Αμερικής, εκάλεσε εις τη Νέα Υόρκη, εκάλεσε στην Αμερική τον Κρούτσεφ, τον αρχηγόν των Σοβιέτ, ο οποίος Κρούτσεφ δεν υπήρξε ένα τυχαίο πρόσωπο.

Ο Κρούτσεφ προσέφερε υπηρεσία στην ανθρωπότητα, διότι έθραυσε με λόγους σκληρούς, έθραυσε την τρομοκρατία του Στάλιν, ο οποίος υπήρξε, κατά τους λόγους του Κρούτσεφ, ένας από τους μεγαλύτερους τρομοκράτας της ανθρωπότητος.

Λοιπόν, τον Κρούτσεφ τον εκάλεσε ο Κένεντι και επήγε στην Αμερική ο Κρούτσεφ. Άθεος, υλιστής, σύμφωνοι, αλλά δεν έπαυσε να είναι ηθικός άνθρωπος. Τον πήραν λοιπόν ο Κένεντι και τον πήγανε στην πηγή της κολάσεως, τον πήγανε στο Χόλιγουντ.

Και εκεί του παρουσιάσανε μια ταινία από εκείνες τις άθλιες αμερικανικές ταινίες που διέφθειραν την ανθρωπότητα. Και μόλις επάνω στην ταινία την αμερικάνικη παρουσιάσαν γυμνές γυναίκες, ο Κρούτσεφ να εφαρμόσει το ψαλμικό, απόστρεψε τους οφθαλμούς του μη βλέπει ματαιότητα, άθεος αυτός, εδίδαξε τους χριστιανούς της Αμερικής και όλο τον κόσμο ότι δεν πρέπει να βλέπεις, εσκέπασε έτσι τα μάτια.

Δεν ήθελε να δει τέτοια πράγματα, τέτοια πράγματα δεν ήθελε να τα δει. Λοιπόν, εσύ ο οποίος ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις τα αισχρά και ακατανόμαστα και λέγεσαι Χριστιανός και εξομολογείσαι και κοινωνείς των Αχράντων Μυστηρίων και ατενείς τον Εσταυρωμένο στον Γολγοθά, εσύ είσαι ένοχος ενώπιον του Θεού.

Και ποια είναι εκείνα τα οποία παρουσιάζονται στην τηλεόραση; Εμένα ρωτάτε; Εγώ δεν έχω τηλεόραση, ούτε στη Μητρόπολη, ούτε στα φιλανθρωπικά ιδρύματα τα οποία έχω υπό την πνευματική μου εξουσία, τηλεόραση δεν έχω.

Εν τούτοις, μολονότι δεν έχω τηλεόραση, ακούω γονείς, ακούω επιστήμονες, ακούω διδασκάλους, ακούω ψυχιάτρους, ακούω επιστήμονες μεγάλους, ακούω λαούς ολόκληρους και κρίνω δικαίως τα της τηλεοράσεως.

Βλέπει λοιπόν ο άνθρωπος, βλέπει πράγματα ακατανόμαστα και η επίδραση σε αυτόν είναι τρομερά επάνω στην ανθρώπινη ζωή και προ παντός είναι η επίδραση τρομερά στα παιδιά, στους ανηλίκους.

Αναφέρω τρία-τέσσερα παραδείγματα. Ένα παιδάκι έβλεπε στην τηλεόραση ότι ένας από τους ήρωες, τους ψευτοήρωες που παρουσιάζει η τηλεόραση, ότι είχε στα πόδια του φτερά όπως έχουν αυτοί οι βατραχάνθρωποι και ότι από τον όγδοο ή ένατο όροφο, αυτός με τα φτερά, με τα παπούτσια τα φτερωτά, έτσι λεγόντανε, φτερωτά παπούτσια, αυτός πετούσε κάτω και δεν πάθαινε τίποτα.

Πράγματι αυτό είναι ψευδές, είναι τρικ, είναι ένα ψεύδος. Είναι δυνατόν από οχτώ ορόφους να πέφτει ένας κάτω με τα φτερωτά παπούτσια και να μην πάθαινε τίποτε; Ναι, αλλά έλα τώρα εσύ να πεις στο μικρό παιδί ότι αυτό είναι ψεύτικο και ότι είναι η τέχνη της τελοράσεως να προσιάζει ψευδήν και κίνδυνον την ζωή της αυτής Λοιπόν, ένας μικρός στο σπίτι μέσα που έβλεπε αυτό το πράγμα, όταν οι γονείς του έλειψαν, έβαλε αυτός κάτι πανιά στα πόδια του, έκανε και αυτός τον φτερωτόν, τον φτερωτόν ήρωα, άγγιστο παράθυρο, μπλουμ, γελάτε, αντί να κλάψετε Κατόπι κατέβηκε η μάνα κάτω και τον μάζεψε νεκρόν.

Νεκρόν.

Ένας άλλος πάλι, μικρούτσικος πιτσιρίκος, έβλεπε στην τηλεόραση ότι συνεχώς στην τηλεόραση κρεμούσαν ανθρώπους και ότι αυτοί που κρεμούσαν τους ανθρώπους δεν πεθαίνανε, αλλά αυτοί γλιτώνανε. Δεν είχαν αυτό, κατά την ώρα που λύνανε το δεσμό.

Άλλο ψεύτικο, άλλη ψεύτικη εικόνα. Λοιπόν, και αυτός όταν πάλι έλειψαν οι γονείς του, απάνω από ένα δοκάρι κρέμασε ένα σκοινί και κρεμάστηκε. Πνιβρέφηκε πνιγμένος. Ένας άλλος που έβλεπε στον κινηματογράφο, έβλεπε μια άλλη σκηνή, ότι ένας απελπισμένος άνθρωπος άνοιξε τη στρόφιγγα του φωταερίου και κάθισε επάνω στη στρόφιγγα και αυτοκτόνησε.

και αυτός το εμήθηκε, το εμήθηκε και η φτωχτόνηση άγγισε και αυτός στις τρόφινγκα του Φωτερίου και αυτοκτόνησε το παιδί. Ένα άλλο, το οποίο συνέβη προ μηνός στην Αθήνα, ότι σε κάποια αισχρά τηλεόραση, που ούτε καμία χώρα, έχουμε την πιο διεφθαρμένη τηλεόραση, βάλθηκε ο διάβολος να διαλύσει το μικρό αυτό βασίλειο.

Σε μια τηλεόραση παρουσιάστηκε τα μεσάνυχτα:

Δύο νεαροί, είναι ντροπή να τα μιλάμε, να τα λέμε, δύο νέοι έκαναν αμαρτία μεταξύ των.

Απόπειρα παρά φύσιν αμαρτίας, ασελγίας, εισέλθουν ένας επάνω, προσπαθεί να ασελγήσει ο ένας επάνω στον άλλον. Όταν πάλι έλειψαν οι γονείς του, το μεγαλύτερο αγοράκι επήγε να κάνει τέτοια ανήθικη πράξη στον μικρότερο αδερφό του.

Και τον έπιασε ο πατέρας και τον πήγαν σαν γελέα και το παιδί τρέμοντας είπε: «Εγώ, λέει, ό,τι είδα στον κινηματογράφο έκανα. Εάν ήταν κακό αυτό, δεν έπρεπε να το δω». Θα μπορούσα να σας αναφέρω 100, 200, 300 τέτοια παραδείγματα για να σας αποδείξω τη φοβεράν επίδραση την οποία εξασκεί ο κινηματογράφος με τα αισχρά αυτά θεάματα, η τηλεόραση με τα αισχρά αυτά θεάματα που παρουσιάζει.

Αλλά εκτός της ζημίας αυτής, της ψυχικής ζημίας, της οποίας πρόξενος είναι η τηλεόραση, υπάρχει και μια άλλη ζημία. Ποια είναι η ζημία αυτή; Πρέπει να την υπολογίσετε και πρέπει να τη σκεφτείτε, και ότι εντός ολίγου, δεν θα περάσουν πολλά χρόνια, και τα μικρά παιδιά που είναι ένα μεγάλο, η τεχνητή όραση θα καταστρέψει τη φυσική όραση.

Απάνω στη Φλώρινα ερχόταν πάντοτε δέκα χρόνια δύο άνθρωποι έξοχοι, οι οποίοι είχαν δύο παιδιά, λαμπρά παιδιά, αξιωματικούς που έπεσαν στο πεδίο της μάχης εκεί στη Φλώρινα και πηγαίνουν στο κοιμητήριο που έχουμε το μεγαλύτερο στρατιωτικό νεκροταφείο της Ελλάδος, δάσος, δάσος, δάσος σταυρών.

Έπεσε υπέρ πίστεως και Πατρίδος, ετών 21, ετών 22, ετών 23. Ερχόνταν πάνω και έκαναν τρισάγιο επάνω στα εκλεκτά τους παιδιά. Μια μέρα, ένα χρόνο δεν ήρθε ο ένας, ήρθε μόνο ο άλλος. Πού είναι ο συντροφός, άκουσε τι έβαλε

Πήρε μια τηλεόραση, συνταξιούχος. Και από την ώρα που πήρε τηλεόραση, δεν σταματάει καθόλου να βλέπει τηλεόραση. Έπαθε τα μάτια του, είναι τυφλός, έπαθε τα μάτια του. Είναι δε επιστημονικώς αποδεδειγμένον, όχι από εμένα, αλλά από επιστήμονες μεγάλης ολκής, ότι η ακτινοβολία αυτή την οποία εκπέμπει η τηλεόραση, το φως εκείνο βλάπτει τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού.

Κοκκινίζουν τα μάτια, δημιουργεί κάποιο πόνο που το ονομάζουν τώρα οι επιστήμονες της Αμερικής τηλεοπτικό πόνο στον εγκέφαλο, και ότι σιγά σιγά ο πόνος αυτός μπορεί να καταντήσει και σε επιληψία. Σε επιλήψεια.

Τα παιδιά να γίνουν επιληπτικά.

Λοιπόν, και ψυχικώς και σωματικώς βλάπτει η τηλεόραση. Και ότι αυτό είναι σωστό, τελευταίο, δεν έχω καιρό να σας παρουσιάσω ότι επάνω στη Θεσσαλονίκη πέρσι έγινε το 7ο Παιδιατρικό Συνέδριο, συμπόσιον, που παρουσιάσαν όλοι οι μεγαλύτεροι κορυφαίοι Έλληνες παιδίατροι και ομοφώνως, εξετάζοντας την επίδραση της τηλεοράσεως εξ σωματικής προφανώς πλευράς αλλά και ψυχικής, απεφάνθησαν ότι κάνει κακό μέσα στον παιδικό κόσμο και σ' όλους τους εν γένει ανθρώπους.

Μάλιστα. Εξετάσαμε λοιπόν εξ επόψεως Ευαγγελίου. Σκάρτη, σκάρτη η τηλεόραση. Η σκάρτη που λειτουργεί στην Ελλάδα είναι σκάρτη.

Είναι το αντιευαγγέλιο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αλλά θα μου πει ένας, που δεν πιστεύω να υπάρχει στην αίθουσα αυτή, θα μου πει ένας: «Μα Ευαγγέλια τώρα στον 20ό αιώνα;» Εγώ είμαι πολίτης ελεύθερος, δεν ζω με παροπίδες. Εγώ κατά τον τρόπο μου θέλω να ρυθμίσω τη ζωή μου.

Κύριέ μου, κύριε, τι είσαι εσύ; Ελεύθερος πολίτης; Γάλλος, Γερμανός, Ρώσος; Τι είσαι, σε ποιο κράτος ανήκεις; Γιατί δεν αποκλείεται να μη θες να ανήκεις στο ελληνικό βασίλειο, αλλά οιουδήποτε κράτους και να είσαι, τα κράτη δεν είναι αναρχικά. Δεν υπάρχει την ώρα αυτή στον κόσμο, μεταξύ των 155 και πλέον κρατών και βασιλείων, δεν υπάρχει ούτε ένα άναρχον.

Αναρχών, όλα τα κράτη, όλες οι κοινωνίες κανονίζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τους νόμους της πολιτείας. Ο δε σπουδαιότερος νόμος πολιτείας, από τον οποίο ως από πηγής απορρέουν όλοι οι νόμοι, κεντρικός νόμος, άξον της ζωής ενός έθνους, δεν είναι βέβαια το Ευαγγέλιο ή ένας άλλος νόμος που το ονομάζουν Σύνταγμα. Ελάτε, λοιπόν, εσείς που δεν θέλετε να ακούσετε Ευαγγέλιο, αλλά θέλετε τα πράγματα να τα κρίνετε.

Συμφωνείτε με το Σύνταγμα και μόνο, και λέτε ότι αυτό είναι αντισυνταγματικό, αυτό είναι αντιδημοκρατικό, αυτό είναι ελεύθερο. Ελάτε εσείς, ελεύθεροι πολίτες και μοντέρνα πνεύματα, ελάτε να κρίνουμε την τηλεόραση σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Αφήνω το Ευαγγέλιο και παίρνω το Σύνταγμα. Ζυγίζω την τηλεόραση σύμφωνα με το Σύνταγμα. Λοιπόν, λίγα και τελειώνω. Μα θα μου πείτε: «Τι σχέση έχει το Σύνταγμα με την τηλεόραση;» Έχει πρώτα, έχει, θα το δείτε ότι έχει.

Είναι ένα άνθρωπο, το ένα των άρθρων του συντάγματος που λέει ότι η οικία, το σπιτάκι σου, το σπιτάκι σου του πιο φτωχού ανθρώπου, είναι μεγάλο αυτό επίτευγμα, είναι μεγάλη αυτή η πρόοδος του δημοκρατικού πολιτεύματος, ευλογία Θεού ότι το Σύνταγμα της Ελλάδος, Συμφωνών με άλλα συντάγματα Δημοκρατικών Πολιτεύματων το σπιτάκι σου είναι βασίλειό σου, είναι άσυλο, δεν μπορεί κανείς να το παραβιάσει.

Ενύχτωσε, ούτε εισαγγελέας μπορεί να μπει μέσα. Εάν έχει λόγο να σε πιάσει, θα περιμένει να βγει ο ήλιος, να ανατείλει ο ήλιος, και τότε, όταν βγαίνεις έξω από το σπίτι, θα σε πιάσει. Δεν επιτρέπεται παραβίαση ασύλου, τιμωρείται με 4 to 5 χρόνια φυλακή.

Είναι ιερόν το άσυλο. Μόνο αστυνομία κατόπιν εντάλματος εισαγγελέως ή δι' εκτάκτους ανάγκας δύναται το άσυλο να παραβιαστεί. Και τι σχέση; Ε, λοιπόν, σας λέγω ότι το άσυλο, το ένα των άρθρων του Συντάγματος, το κατέλυσε η τηλεόραση.

Γιατί το κατέστρεψε η τηλεόραση; Εξηγούμε.

Ένας μεθυσμένος άνθρωπος, ένας φαύλος, ένας διαφθαρμένος, μία πόρνη, ένα γύναιο διαφθαρμένο δεν μπορούσε να μπει μες στο σπίτι σου και να σου μείνει. Μπορούσε, τον έβγανα σε έξω, θα καλούσε τον Σανγκελέα την αστυνομία ότι ένας θέλει να μπει μες στο σπίτι μου, να οργιάσει, να ξεγυμνωθεί μπροστά στα παιδιά μου, να πει αισχρόλογα. Εάν τολμήσει τέτοιο πρόσωπο, και μεθυσμένο να είναι, αμέσως θα έρθει ο ΕΚΑΤΟ να τον συλλάβει και να τον δικάσει από αυτόν τον φόρο ως παραβάτη, ως παραβιαστή του οικογενειακού ασύλου.

Και έχουμε τέτοια παραδείγματα, όπου μερικοί εισέρχονται μέσα στο οικιακό άσυλο, συλλαμβάνονται και καταδικάζονται αμέσως. Είναι θεμελιώδες. Το σπίτι σου είναι φρούριό σου. Το σπίτι σου είναι το βασίλειό σου.

Το σπίτι σου είναι ο πυρήνας της δημοκρατίας. Απαγορεύει. Τώρα με την τηλεόραση πάει το άσυλο. Ο κάθε παλιάνθρωπος, το κάθε ενός στοιχείο, τσουπ, μέσα στο σπίτι σου είναι. Μέσα στο σπίτι σου. Και εσύ δεν μπορείς να το διώξεις. Μπορείς να το διώξεις; Προ 50 χρόνια τολμούσε να μπει μέσα στο σπίτι σου ένας κίναιδος, ένας διαφθαρμένος τύπος, μια γυναίκα του υποκόσμου; Τίποτα. Τώρα, εκείνο που έλεγε, ευρισκόμαστε σε μια εποχή του Αντιχρίστου.

του Αντιχρίστου, διότι θα πει Αντίχριστος. Εκείνο που έκανε ο Χριστός θα τα κάνει ανάποδα. Ανάποδα θα τα κάνει ο Διάβολος. Ανάποδα. Ό,τι έκανε ο Χριστός, πολλά πράγματα θα κάνει ανάποδα. Θα είναι η ετέρα όψις, η σατανική όψις των ζητημάτων. Λέει το Ευαγγέλιο, και δεν το πιστεύαν οι άνθρωποι και δεν το πιστεύουν μέχρι σήμερο, ότι και κεκλεισμένων των θυρών, κλειστά τα παράθυρα, κλειστές οι πόρτες, παρέστη ο Κύριος ευλογών και αγιάζων αυτούς, και κεκλεισμένων των θυρών. Τώρα με τηλεόραση να βάλουμε μια απόδειξη της αληθείας αυτής. Εάν ο άνθρωπος κατόρθωσε με τη συσκευή του και κεκλεισμένων των θυρών να βρίσκεται εν μέσω ημών, πόσο μάλλον εκείνος που έφτιαξε τα ερτζιανά κύματα να βρίσκεται εν μέσω ημών; Εκεί μεν και κεκλεισμένων των θυρών εισήλθε ο Χριστός ευλογών, εδώ και κεκλεισμένων των θυρών εισέρχεται ο διάβολος και διαλύει την οικογένεια.

Ιδού λοιπόν, αγαπητοί μου, ότι φτάσαμε σε μια τέτοια σατανική περίοδο κατά την οποία ο σατανάς, εκμεταλλευόμενος τα ερτζιανά κύματα τα οποία δημιούργησε ο Θεός, ο μεγαλοδύναμος Θεός, βρίσκεται μέσα στο σπίτι σου και καταργεί το άσυλον της οικογένειας.

Δεν υπάρχει άσυλον, δεν υπάρχει άσυλον. Μου έλεγε μια γυναίκα επάνω στη Φλώρινα, μια αθώα γυναίκα, ήρθε μια μέρα στη Μητρόπολη κλαίοντας. Λέω, «Τι έχεις και κλαις;» «Αχ, πάτερ μου, θα χάσουμε τα παιδιά μας.

Είχα το μικρό, δέκα χρονών. Τον έβλεπα ότι του λέγανε πάνε κοιμηθείς Δεν κοιμούντανε, πονηρός, πιτσιρίκος.» Τι έκανε; Περίμενε, είχε ακούσει από κάποιο φίλο του ότι κατά τις 12 η ώρα, ώρα του διαβόλου, θα παρουσιαστεί ένα ωραίο θέαμα.

Θα παρουσιάσουν γυμνά. Το ξέρει ο μικρός, πήρε κοιμηθείς, είπε ούτε. Πήγε να κοιμηθεί, αλλά νικούσε τον ύπνο. Όταν επλησίασε τα μεσάνυχτα, κοιτάζει η μάνα του, πάει αυτός ο μικρός, τακ το κουμπί και βλέπει ολόγυμνη γυναίκα. Φώναξε, όπως η όρνιθα όταν βλέπει τον ιέρακα να εισορμά επάνω στα πουλιά. Έτσι και αυτή εξέβαλε γοεράν κραυγήν και έσπευσε να κλείσει την τηλεόραση.

Αλλά ο μικρός του λέει, γιατί μάνα μας τα παγωρεύετε να βλέπετε τα πράγματα Επειδή και ο σπόρος του διαβόλου στην καρδία του παιδιού. Μάλιστα γυμνά, απάγυμνα, συμπλέγματα αμαρτωλά παρουσιάζονται από την τηλεόραση μέσα.

Το άσιλων καταργεί Άρα λοιπόν η τηλεόραση καταργεί το ένα των άρθρων του Συντάγματος. Και όποιος θέλει ασια θα συζητήσουμε. Οι υποκριτές, οι υποκριτές που συντάζουν συντάγματα και τα αυτοί έτσι καταστραφούν και εισβάλλουν λοιπόν, εισβάλλουν πλέον, αλλά όχι μόνο το άσυλον. Καταργήθη πλέον το άσυλον. Δημοκρατία λέει, πάει το άσυλο, το κατήργησαν το άσυλο, αλλά καταργήθηκε ακόμα και κάτι άλλο.

Τα σύνορα. Δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχουν σύνορα. Υπάρχουν σύνορα, αλλά αυτά είναι ο Έβρος ποταμός και πρέπει να αποτίσουμε, να απονέμουμε τιμή και ευγνωμοσύνη στα ηρωικά παιδιά της Ελλάδος που φυλάγουν στην όχθη του Έβρου ποταμού και είναι πανέτοιμα να επαναλάβουν, αν θέλει ο Θεός, το «Μολών λαβέ» του Λεωνίδα και το «Όχι» του Σπύλλου, είναι έθιμα.

Αλλά ένα έθνος δεν έχει μόνο υλικά σύνορα, έχει και πνευματικά σύνορα και ζει ένα έθνος όταν πλην των υλικών συνόρων υπάρχουν και τα πνευματικά σύνορα. Τα πνευματικά σύνορα κατελύθησαν, δεν υπάρχουν. Και όπως αν δεν υπάρχουν σύνορα ο Ετζεβίτ, ο Ατίλας θα εισβάλει μες στο έθνος μας και θα φτάσει μέχρι Θεσσαλονίκη και μέχρι Αθηνών για να υψώσει τη σημαία του Ακροπόλεως, απειλεί δηλαδή αυτός, κατά παρόμοιον τρόπον και οι βάρβαροι.

Όπως είπε ορθώς ένας Γάλλος φιλόσοφος, Άγγλος φιλόσοφος, ότι εισέβαλον οι βάρβαροι. Οι βάρβαροι μπήκανε, οι βάρβαροι πλέον. Δεν είναι ανάγκη να περιμένεις να έρθει στην Αθήνα ο Αττίλας, ο βάρβαρος, να μπει μες στο σπίτι σου.

Άνοιξαν οι πόρτες, κλειστές οι πόρτες, και ο βάρβαρος μέσα ευρίσκεται στο σπίτι σου, γιατί βάρβαρα στοιχεία είναι αυτά. Καθάρματα της αμερικανικής τηλεοράσεως, τα οποία είναι εγκληματικά στοιχεία, παρουσιάζονται από εκεί και διαπράττουν ασχημίες.

Και βλέπουν τα παιδιά και διαφθείρονται και καταστρέφονται.

Καταργείται το άσυλο, καταργούνται τα σύνορα τα πνευματικά της πατρίδος. Καταργείται ακόμα ένα άλλο άρθρο του Συντάγματος, το οποίο μιλεί, παρακαλώ, περί τηλεοράσεως. Και αυτό παρακαλώ να προσέξετε ιδιαίτερα.

Λέει το δέκατο πέμπτο άρθρο του Συντάγματος ότι η τηλεόραση, λέω αργά να το εντυπώσετε, επί ίσοις όροις η μετάδοσις πληροφοριών και ειδήσεων επί παντός αντικειμένου, επί παντός θέματος. Δηλαδή, η τηλεόραση πρέπει να είναι αντικειμενική, διότι κάθε θέμα έχει τα υπέρ και τα κατά.

Κάθε θέμα έχει τα όχι και τα ναι. Για να σχηματίσει λοιπόν αυτός ο ελληνικός λαός μίαν ορθή ιδέα των πραγμάτων, αυτός ο ελληνικός λαός πρέπει να ακούσει τα υπέρ και τα κατά. Τώρα, ο Ιτερόρασης έγινε φεόδωρον, έγινε πλέον καθαρός όργανον του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.

Σήμερα κυβερνάει το άλφα κόμμα, αύριο κυβερνάει το βήτα κόμμα, αύριο το άλλο κόμμα, και το κάθε κόμμα κάνει όργανο πλέον, και από της τηλεοράσεως δεν ακούς και δεν βλέπεις μόνο τα πράγματα εκείνα τα οποία συμφέρουν στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτά βλέπει ο άνθρωπος, τίποτε άλλο. Και περί αυτού πολύς λόγος έγινε στην τελευταία συνεδρία της Βουλής.

Βλέπουν μόνο τέτοια, ακούτε μόνο τέτοια. Αλλά εγώ δεν εισέρχομαι στην εξέταση αν και κατά πόσο η τηλεόραση

Η τηλεόραση είναι αντικειμενική επί πολιτικών θεμάτων. Αυτό είναι θέμα πολιτικών. Εγώ εισέρχομαι σε ένα άλλο θέμα και λέγω ότι υπάρχουν θέματα μεγάλα στο έθνος στα οποία δεν ακούει τα αλήθως φωνή. Ποια είναι τα θέματα αυτά; Γαριζώσαν στην τηλεόραση μερικά υποκείμενα και από εκεί αυτά τα υποκείμενα αναιδέστατα, αντιδημοκρατικότατα προσπαθούν να διαφωτίσουν τον ελληνικό λαό μονοπλεύρως. Ένα θέμα σας παρουσιάζω: το διαζύγιο. Είναι μικρό το διαζύγιο; Είναι μικρό το διαζύγιο;

Επί δυο χρόνια συνεχώς κάνει πλύση εγκεφάλου για το αυτόματο διαζύγιο. Ουδεμία φωνή ακούστηκε ποτέ εναντίον του. Όταν παρουσιάστηκαν οι υποκριτές, στην Ιερά Σύνοδο είπανε, υποκριτικώς είπανε, ότι να έρθει κάποιος αντιπρόσωπος της Εκκλησίας στην τηλεόραση να συνομιλήσουμε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, να ακουστούν και οι απόψεις μας.

Ήταν έτοιμη η Σύνοδος, αλλά απόφαση. Λέω όχι! Θα μας δώσουν τρεις μήνες την τηλεόραση να μιλάει συνεχώς κατά του διαζυγίου και μετά τρεις μήνες θα παρουσιαστούμε. Θα ήμαθα οι λήθοι των ληθείων εάν πέσωμ σε τη αυτή παγίδα.

Αυτοί μένουν να έχουν την τηλεόραση και να κάνουν συνεχώς και ακατάπαυστον πλύσιν του εγκεφάλου. Και να παρουσιάζουν όλα τα επιχειρήματά τους υπέρ του αυτομάτου διαζυγίου. Εμείς δεν απεριστώμεν σε μίαν ώρα και αυτήν όχι ακαιρέα, αλλά συζητήσει με άλλους αντιπάλους του θέματος.

Τέτοιο άλλο θέμα είναι η ΕΟΚ. Δεν είναι μικρό η ΕΟΚ, είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή αγορά. Υπάρχουν αυτοί που λένε ότι άμα μπούμε στην αγορά, τα δολάρια θα τρέχουν στους δρόμους, τα μάρκα θα κυλούνε και τα φράγκα τα γαλλικά και όλα τα νομίσματα. Θα γίνει μια χώρα παράδεισος.

ΕΟΚ έισον παράδεισος και όχι μόνο η παρούσα Γενναιά αλλά και άλλοι γενναιά, γενναιο-γενναιών, γενναιο-γενναιών, λες κι είναι το 21, λες κι είναι το 21. Ότι γενεές γενεών θα απολαύσουν τα αγαθά του Παραδείσου, που θα ανοίξουν τις πόρτες με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ.

Αυτά λέμε. Τρία χρόνια τώρα. Συνεχώς. Δεν ακούετε μία φωνή εναντίον της ΕΟΚ. Καμία φωνή. Ενώ η ΕΟΚ θέλει ο τάβος της ΕΟΚ. Θυμηθείτε τον λόγο μου.

Μόνο ότι θεωρείτε αυτό απίστευτο που σας λέγω, διότι διά της ΕΟΚ πλέον θα καταργηθούν τα σύνορα και η Ελλάς θα... έλεγα μια σκληρά λέξη. Δεν εξετάζω την ένταξη της Ελλάδας εξ επόψεως εμπορικής, εξ επόψεως οικονομικής.

Ίσως εξ επόψεως εμπορικής και οικονομικής να έχει κάποιες ωφέλειες. Δεν είμαι αρμόδιος να αποφανθώ περί των ωφελειών αυτών. Αναγνωρίζω ότι εάν η Ελλάς ενταχθεί στην ΕΟΚ και ανοίξουν τα σύνορα και μαζευτούν εδώ όλα τα καθάρματα της Ευρώπης και Αμερικής, η Ελλάς θα χάσει την ταυτότητά της, την εθνική της και εκείνα τα πράγματα.

Θα είμεθα και Γάλλοι, θα είμεθα και Αμερικάνοι, θα είμεθα και Ευρωπαίοι, θα είμεθα και ό,τι θέλετε. Έλληνες μόνον δεν θα είμεθα Έλληνες.

Έλληνες όπως μας οραματίστηκε ο Μακρυγιάννης με την υπέροχον αυτή τη διδασκαλία του, όπως μας οραματίστησαν γενεές γενεών. Η Ελλάδα θα γίνει, με συγχωρείτε, θα έλεγα μια σκληρά λέξη αλλά είστε ευσκανδάλιστοι και δεν τη λέγω, η Ελλάδα θα γίνει διεθνές πορνείο.

Λοιπόν, τρία χρόνια συνεχώς πλύσεις υπέρ των κεφάλων. Εφαρμόζεται το Σύνταγμα; Επίσης, ορίστε θέμα μεγάλο, ενώ θα έπρεπε μια βραδιά ο ένας να μιλεί επί ΕΟΚ και την άλλη βραδιά να ομιλεί ένας κατά της ΕΟΚ, να διαφωτιστεί το ελληνικό βασίλειο.

Και τώρα πλέον, υποκριταί, αφού τρία ολόκληρα χρόνια κάνουν πλύσιν εγκεφάλου και διεδόθη ότι η ΕΟΚ είναι εκείνο το παυσίπονο το οποίο θα καταπαύσει τους πόνους της Ελλάδος, αφού πλέον κάνουν αυτή την πλύση του εγκεφάλου, τώρα ζητούν να κάνουν και δημοψήφισμα, χωρίς ο ελληνικός λαός...

Υπάρχουν κορυφαίοι, κορυφαίοι επιστήμονες σε όλους τους κλάδους, οι οποίοι λέγουν. Αυτό πρέπει να ακουστεί, και η φωνή αυτών. Στο ένα ζήτημα του διαζυγίου, μονόπλευρος η διαφώτιση. Στο άλλο ζήτημα της ΕΟΚ, μονόπλευρος η διαφώτιση. Τώρα προ καιρού ήταν οι Απόκριες και γνωρίζετε πολύ καλά τα αίσχη, τα αίσχη, τα αίσχη, τα οποία γίνονται μέσα εις την πόλη των Πατρών.

Δυστυχώς εκεί δεν παρουσιάζεται αντίδραση. Θα έπρεπε την ώρα που βαίνουν τα καρναβάλια των Πατρών και γυναίκες ντύνονται ανδρικά και οι άντρες ντύνονται γυναικεία και δημιουργείται μία χαώδης κατάσταση αμαρτίας.

Θέλουμε εκείνη την ημέρα ο ναός του Αγίου Ανδρέου, που τώρα σε λίγο θα αποκτήσει 38 καμπάνες, να χτυπάνε νεκρικά, γιατί κάτι πεθαίνει στην Ελλάδα. Λοιπόν, την ημέρα των Αποκριών παρουσιάστηκε κάποιος δημοσιογράφος και συνεχώς ομιλούσε περί του καρναβάλου και έλεγε τον καρνάβαλο, λέει, «Κάτι καθυστερημένα πνεύματα, κάτι όπως το δρομική, λέει, κάτι που δεν τους υπολογίζει καθόλου ο ελληνικός λαός, λέει, αυτοί, λέω, μιλούν κατά του Καρναβάλου».

Κύριε, κύριε, κύριε, ποιος είσαι εσύ που λες ότι κάποια καθυστερημένα πνεύματα μιλούν κατά του Καρναβάλου; Δεν είναι ο Κανδιώτης, δεν είναι ο Α και ο Β, είναι οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, των οποίων εμείς δεν είμαστε άξιοι ούτε τον ιμάντα των υποδημάτων.

Είναι μεγάλοι οι πατέρες της Εκκλησίας, των οποίων εμείς δεν είμαστε άξιοι ούτε τον ιμάντα των υποδημάτων. Εναντίον του Καρναβάλου ο Μέγας Βασίλειος, εναντίον του Καρναβάλου είναι ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, εναντίον του Καρναβάλου προπαντός και των οργίων είναι ο Χρυσόστομος.

Δεν ακούτε τον Χρυσόστομο, δεν ακούτε τον Βασίλειο, δεν ακούτε τα μεγάλα πνεύματα. Ένας δημοσιογράφος επήγαινε να ψάλλει τον ύμνο του Καρναβάλου από την τηλεόραση. Καρναβαλική, καρναβαλική τηλεόραση, μονόπλευρος διαφώτιση.

Θέλετε ακόμα να δείτε μια άλλη άποψη για να πειστείτε περί αυτού; Ότι τελευταίως με πήρε στη Φλώρινα κάποιος. λέει πάτερ μου είμαι αγανακτισμένος Είμαι αγανακτισμένος, δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω». και τι θέλεις να κάνεις του λέγω εσύ λέει προχερού προ λίγο παρακολούθησα τηλεόραση Και από την τηλεόραση ποιος μιλούσε;

Κανένας καλόγερος του Αγίου Όρους; Εκείνοι που μένουν στις σπηλιές εκεί μέσα και προσεύχονται και ασκητεύουν; Και ένας πατέρας της Εκκλησίας; Παρακαλώ, παρακαλώ, έχουμε και τέτοιο φρούτο κοντά στα άλλα, έχουμε και τέτοιο.

Παρουσιαστήκανε Βουδιστές, και οι οποίοι Βουδιστές, οι οποίοι ομιλούσανε περί του Βουδισμού, για τη διαφώτιση του ελληνικού λαού. Και μαθαίνω ότι εδώ πέρα μπήκανε τέτοιοι καλόγεροι του Θιβέτ, οι οποίοι κάνουν πλύση εγκεφάλου στον ελληνικό λαό.

Και δεν αποκλείεται μέσα στην Αθήνα να έχουμε και ναόν των Βουδιστών κοντά στον άλλο παράξενο, το οποίο θα δει η πόλη μας. Βουδισμός, παρακαλώ, βουδισμός, παρακαλώ, βουδισμός. Λοιπόν, σας απέδειξα ότι η τηλεόραση καταργεί το τρίτο άρθρο του Συντάγματος.

Σας απέδειξα ότι η τηλεόραση καταργεί και καταπατεί το 15ο άρθρο του Συντάγματος που μιλεί περί τηλεοράσεως επί ίσοις όροις. Αυτό λέει, επί ίσοις όροις, ότι δεν υπάρχουν πλέον επί ίσοις όροις διαφωτισμού. Τώρα τελειώνω και σας παρουσιάζω το χειρότερο από όλα.

Ποιο είναι το χειρότερο από όλα;

Ότι λέγομε ότι έχουμε δημοκρατία. Η δημοκρατία εκφράζεται δια των μέσων ενημερώσεως. Η δημοκρατία εκφράζεται δια των εφημερίδων. Δηλαδή στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να υπάρχει μια εφημερίδα. Φαγωρεύεται.

Δεν επιτρέπεται. Μπορείς να βγάλεις το κράτος μια εφημερίδα. Την εφημερίδα της κυβερνήσεως. Και να γράφει λίγα πράγματα μέσα και να την έχει και αυτή υπό τον έλεγχο, όπως συμβαίνει στη Ρωσία που βγαίνει μόνο και μια εφημερίδα, η Πράβδα.

Και κυκλοφορεί σε εκατομμύρια μέσα, άλλη εφημερίδα δεν βγαίνει, αυτή είναι η Πράβδα, σου λέει, μια εφημερίδα, δεν χρειάζεται άλλη εφημερίδα. Αλλά εδώ δεν είναι ολοκληρωτικό καθεστώς, εδώ είναι δημοκρατικό και κοντά στην εφημερίδα υπάρχουν 2, 3, 4, 5, 10, 100.

Και κάθε μία εκφράζει απόψεις των ανθρώπων οι οποίοι υποστηρίζουν το ορισμένο αυτό κόμμα. Τι θα λέγατε εάν έβγαινε μόνο μια εφημερίδα; Ε, λοιπόν, αυτό γίνεται σήμερα. Εφημερίδα είναι η τηλεόραση. Και απόδειξη ότι από τον καιρό που βγήκε η τηλεόραση έπεσαν τα φύλλα των εφημερίδων, όλα πέσανε.

Διότι ο άλλος δεν θέλει να διαβάσει, ακούει, βάζει το αυτί εκεί πέρα, βλέπει εκεί πέρα, τελείωσε, δεν παίρνει εφημερίδα πλέον. Λοιπόν, όπως είναι απαγορευμένον, όπως είναι αντιδημοκρατικόν να υπάρχει μία εφημερίδα στην Ελλάδα, έτσι είναι αντιδημοκρατικόν.

Να υπάρχει μία και μόνο τηλεόραση, να είναι υποχρεωμένος ο ελληνικός λαός να ακούει συνεχώς και ακαταπαύστως. Δεν είναι αυτό στα κράτη τα ελεύθερα. Στην Αμερική, παρακαλώ, εκτός της κρατικής τηλεοράσεως, λειτουργούν, παρακαλώ, μετρήστε με τα δάχτυλά σας,

Δάχτυλά σας, 200 τηλεοπτικοί σταθμοί, 200 τηλεοπτικοί σταθμοί, όχι μόνο το κράτος, αλλά και οι εκκλησίες, και οι εκκλησίες, όλες.

Ευχή, Είμαστε στο άδειο, στο οκτάδι κύμα και εκεί στο κύμα εκείνων θα ακούς τη φωνή. Εδώ τίποτα. Με μία τηλεόραση, μία και μόνο, ολοκληρωτική, την οποία εξουσιάζουν οι εκάστοτε κυβερνώντες και κάνουν πλύση του εγκεφάλου και δημιουργείται πλέον μία κατάσταση απερίγραπτος μέσα στους λαϊκούς λαού.

Αυτό είναι απαράδεκτο. Πρέπει να έχουμε το δικαίωμα τηλεόρασης. Εγώ τουλάχιστον σας το λέγω, ζήτησα κατεπανάληψη, όχι μου λένε, εάν μου δίνανε άδεια τη ούτου ζητήματος, άδεια τελεοράσεως, επάνω στη φόρονα στο ψηλό γονό θα ήρθαν τελεόραση, η οποία νομίζω θα είναι το σπουδότερο έργο το οποίο έχω να προσφέρω μες των ελληνικών λαών.

Δεν υπάρχει τηλεόραση, υπάρχει τηλεόραση κρατική και μάθετε λοιπόν και τα άλλα τα οποία συνέβησαν, ότι προ ημερών από την τηλεόραση τι παρουσιαστήκανε; Από τηλεόραση παρουσιαστήκανε, παρακαλώ, παρακαλώ, ο Ιησούς ο Ναζωραίος, τα Σεπτά Πάθη Του, η Παναγία Θεοτόκος, οι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, τα ωραία τα οποία έχει η Πατρίς μας.

Από την τηλεόραση, ξεγυμνωμένοι, τσίτσιδοι, οργιάζοντες, πίνοντες, διασκεδάζοντες, όλοι οι θεοί του Ολύμπου.

Οι θεοί του Ολύμπου παρουσιάσαν, εκεί πέρα, οι θεοί του Ολύμπου. Και ένα άλλο ακόμα, ότι παρουσιάσαν μία ομάδα εκλεκτών λογοτεχνών.

Λογοτεχνών, ο λεπτόν εκλεκτή λογοτέχνη. Α, πέρασε η ώρα. Λοιπόν, καλά, λοιπόν, καλά, λοιπόν, σιωπή, τελειώνουμε, τελειώνουμε. Λοιπόν, λέγει μέσα ότι μια ομάς λογοκαλλιτεχνών, παιδιά καλά εκλεκτά, εκάθισαν και διαβάσαν τον Άγιο Κοσμά. Δεν υπάρχει ωραιότερος από τον Άγιο Κοσμά. Άλλη υπάρχει. Μεγάλος διδάσκαλος, Διδάχος του Γένους. Και φτιάξανε σενάριο μια ταινία.

Που είναι 36 φορές παρουσιάζεται ο Κοσμάς ο Αιτωλός σε διάφορες τραγικές στιγμές της ζωής του. Και πήγαμε στην τηλεόραση και παρεκάλεσα την τηλεόραση, αφήσατέ μας να παρουσιάσουμε τον Κοσμά τον Αιτωλό.

Όχι! Όχι! Αφήσατέ μας τώρα που πλησιάζουν οι Άγιες ημέρες να παρουσιάσουμε κι εμείς μερικά χριστιανικά έργα. Όχι, όχι, και οκ, και διαζύγιο, και θεοί του Ολύμπου, και καρνάβαλος, και τα πάντα, και αυτά ακόμα τα απορρυπαντικά.

Τα απορρυπαντικά διαφημίζονται, αυτά ακόμα τα απορρυπαντικά διαφημίζονται, ένας μόνο δεν διαφημίζεται, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αυτή είναι εδώ η τηλεόραση στην Ελλάδα. Τι πρέπει να γίνει; Να σπάσουμε το φράγμα.

Υπάρχουν ήρωες στην πατρίδα μας και ένας τέτοιος ήρωας που έσπασε το φράγμα είναι ένας Πειραιώτης, ο οποίος άνοιξε δικό του τηλεοπτικό σταθμό, άνοιξε ραδιοφωνικό σταθμό κάτω στην Στουμπερά και κάθε μέρα άκουγαν αυτόν χιλιάδες Πειραιώτες και Αθηναίοι, άκουαν τον πειρατικό, τον εντός εισαγωγικών πειρατικό αυτόν σταθμό, το ραδιοφωνικό σταθμό που μετέδιδε τραγούδια χριστιανικά, ύμνους χριστιανικούς και ψυχαγωγία μετέδιδε.

Αλλά μια φορά μετέδωσε και εναντίον των χιλιαστών. Και τους είπε ότι είναι δαίμονες της κολάσεως. Ένας χιλιαστής που ήξερε ότι είχε το σταθμό. Πήγε, τον κατήγγειλε στην αστυνομία. Τον πιάσανε το πτωχαδάκι.

Τον πιάσανε το πτωχαδάκι. Και τον βάλανε μέσα. Και τον δικάσανε. Στείλαμε τον κύριο Σωτηρόπλος Μάρτυρα Επερασπίσιος Που επήγε εκεί πέρα στην Μάρτυρα Και έκαναν ισχυρό αγώνα, κάναμε όλοι μας, εν τούτοις όμως οι δικαστές μας, σύμφωνα με τον νόμο.

Σύμφωνα με τον νόμο! Τι υποκρισία! Σύμφωνα με τον νόμο! Σύμφωνα με τον νόμο! Τι υποκρισία! Σύμφωνα με τον νόμο δικάζω! Ναι! Γιατί δεν δικάζεις αυτούς τους διαφθορείς, οι οποίοι κάθε βράδυ ξετσίπωτες γυναίκες παρουσιάζουν στην τηλεόραση;

Και καταλήγουν τα άσρα και τα πάντα, εάν αυτόν τον που το χαλάει έχει καταλήξει ένα μήνα, αυτούς δέκα χρόνια, είκοσι προς τον πρόσωπο, κατάλαβες, τίποτα πολίτες.

Και αντί να του πούνε μπράβο, τον δικάσανε τον άνθρωπο, τον δικάσανε και είναι μέσα στη φυλακή. Τώρα, τώρα φτάσαμε. Σας είπα, σας κούρασα μια ώρα, θα φύγετε γογγυσμένοι, θα φύγετε με γογγυσμό. Τώρα μπαίνω στο σπουδαιότερο σημείο της ομιλίας μου και σας παρακαλώ πολύ να προσέξετε τι θα σας πω.

Πέρσι τέτοια εποχή έβγαλα μια ομιλία για την τηλεόραση, «Κλείστε τις τηλεοράσεις», θα το θυμάστε οι περισσότεροι. Και εκεί στο τέλος συνεβούλευα τον ελληνικό λαό, προέτρεπα να κλείσουν τις τηλεοράσεις. Κάποιος μου λέει: «Ρε, άκου εκεί, πας να πεις στον ελληνικό λαό να κλείσουν τις τηλεοράσεις;»

Λέει ο Ράς, λέει, Δον Κιχώτης θα γίνεις, εκστρατεύων κατά των ανεμομύλων. Είναι αδύνατο αυτό το πράγμα, μου λέει. Και εγώ ύστερα έλεγα, δεν θα βρεθούν μέσα στο έθνος μου άνθρωποι οι οποίοι θα θελήσουν να ακούσουν τη φωνή αυτή, του συνθήματος αυτού. Κλείσετε ο Ράς, περίμενα. Πέρασε μια βδομάδα, δυο βδομάδες, τσουπ, ήρθαν τα πουλιά, τα αηδόνια και τα χελιδόνια ήρθανε, πού, επάνω στη Φλόρινα. Μία, δύο, τρεις.

3, 4, 5, 300 επιστολές, συγκινητικότατες επιστολές από όλη την Ελλάδα και από την Αφρική ακόμα, κάτω μακριά. Υπάρχει λαός, υπάρχει λαός. Οι οποίοι μου είπανε ότι διαβάσαμε το άρθρο, πειστήκαμε και ήδη έχουμε πειστεί περί της φθοράς και καταστροφής την οποία δημιουργεί η τηλεόραση.

Και πολλές οικογένειες, εν οικογενειακώ συμβουλίω, απεφάσισαν να καταργήσουν την τηλεόραση. 1.300. Και δεν είναι μόνο αυτοί που μου γράψανε. Υπολογίζω ακόμα στη Φλώρινα, στην Πτολεμαΐδα, στην περιφέρειά μου, που έχω περισσότερη πνευματική εξουσία, υπολογίζω ότι περίπου σε όλη την Ελλάδα, χίλια πρόσωπα, χίλια πρόσωπα, χίλια πρόσωπα, χίλιοι ήρωες, κλείσετε τώρα.

Αλλά τι είναι χίλιοι μέσα σε ένα τέτοιο πλήθος; Είναι ένας σε εννέα χιλιάδες θεατάς. Πάλι από εδώ, από τη θέση αυτή. Βγάζω καινούργια σπίτα με νέα επιχειρήματα. Μου έδωσε αφορμή ένας λαμπρός διδάσκαλος, ο οποίος μετεκπαιδεύεται εδώ στην Ελόραση και έκανε μια έρευνα στα παιδιά και έγραψε ένα ωραίο βιβλίο, την Τηλεόραση, και αποδεικνύει τη ζημιά που γίνεται στα παιδιά.

Στοιχεία με ντοκουμέντα. Μου έδωσε αφορμή αυτός ο λαμπρός διδάσκαλος, που μετεκπαιδεύεται εδώ στο Μαράσλειο.

Από τη θέση αυτή φωνάζω και λέγω σε όλους που είστε εδώ μέσα: «Θεέ μου, Θεέ μου, ενίσχυσε τα ασθενή πλάσματά μας, ενίσχυσε τους μικρούς χαρακτήρες μας».

Όλοι, όλοι όσοι δείξετε εκείνο που είπε η Αποκάλυψη: «Έξω οι κύνες, έξω οι φαρμακοί, έξω οι πόρνοι, έξω οι μοιχοί, έξω οι κύβδυροι, έξω οι βουδιστές, έξω οι καρναβαλιστές, έξω οι ληστές». Κλείστε.

Και αγίασε το δάχτυλό σου, αγία πράξη θα κάνει. Αξίζει το να βάλεις στο κουμπί, στο κουμπί και να κλείσεις την τηλεόραση, να τη σφραγίσεις την τηλεόραση. Αυτό αξίζει παραπάνω από 20.000 μετάνοιες, από 30.000 μετάνοιες και από 30.000 σταυρούς. Αξίζει, άγια, αγία στιγμή, κρακ, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, κλείνω την τηλεόραση. Ηρωισμός, εφαρμόστε το.

Αμ, σκληρός ο λόγος, «σκληρός εστιν ούτος ο λόγος· τις δύναται αυτού ακούειν;» θα μου πείτε όλοι. Και όμως το ζητώ από όλους σας ή κάνω κάτι άλλο, γιατί δεν είμαι μόνο απλώς ένας ρήτορας, ένας τήρητορας, ένας κήρυκας του Ευαγγελίου.

Είμαι και επίσκοπος και γέρων επίσκοπος. Συγκεντρώνω την ιδιότητα του κήρυκος, την ιδιότητα του κληρικού, την ιδιότητα του επισκόπου, την ιδιότητα του πρεσβύτου του και έχω κάποιο λόγο παραπάνω. Φορώ πετραχήλι την ώρα αυτή και σας λέγω: όχι όλο τον χρόνο, μη τρέμετε, μη τρέμετε, μη τρέμετε, δεν θα βυθίσω βαθιά τη χειρουργική μάχαιρα, δεν θα κάνω χειρουργείο, δεν θα σας βάλω στο χειρουργείο, αλλά θα σας κάνω μια ελαφρά εγχείρηση μέχρι το Πάσχα, μέχρι το Πάσχα, μέχρι το Πάσχα, και να είστε μέσα και θα πειστείτε μόνοι σας, θα πειστείτε.

Είστε μόνοι σας ότι σε ένα μήνα μέσα θα πειστείτε πόση ωφέλεια πνευματική έχετε κλείνοντας τον δαίμονα αυτό, το κουτί αυτό της κολάσεως, που είπε ο Άγιος Κοσμάς προ διακόσια χρόνια ότι ένα κουτί θα τρελάνει την ανθρωπότητα.

Σας επαναλαμβάνω και να είστε βέβαιοι ότι ο Κύριος θα είναι μαζί σας. Θέλω λοιπόν ένα αυτό και όσοι από εσάς αποφασίσετε να κλείσετε, θα πείτε ότι μόλις πάτε στο σπίτι θα αρχίσει εκεί ο δαίμονας. Άνοιξέ με, θα φωνάζει, άνοιξέ με, άνοιξέ με, διάβολε, διάβολε, σατανά, Εωσφόρε.

Όσο και να φωνάζεις, σου επιτάσσω να γυρίσεις στη θέση σου, σου επιτάσσω να γυρίσεις στη θέση σου.

Διάβολε, όσο και να φωνάζεις, και αν φωνάζει η γυναίκα και φωνάζουν τα παιδιά, εγώ ματήσω το ρεζορέο επίτευξης.

Επιτάζω να εξαρτήσεις, λεγεών δαιμονίων, να εξαρτήσεις και να εξαρτήσεις.

Είχα να είπω στην αγάπη σας: όσοι από εσάς θα λάβετε την ηρωική απόφαση, είτε μέχρι το Πάσχα είτε και για μεγάλο διάστημα ή και δια παντός, να κλείσετε την τηλεόραση, θα παρακαλέσω να μου στείλετε ένα γράμμα επάνω στη Φλώρινα.

Και εγώ το γράμμα αυτό θα το λάβω και θα σας στείλω μια επιστολή και μια ευλογία και ένα δώρο θα σας στείλω. Και τώρα όλοι μαζί, όλοι μαζί, όλοι μαζί, όλοι μαζί. Κανονικά τα Σταυρό μας. Διευχών των Αγίων Πατέρων ημών Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς.