Χριστούγεννα με τον Χριστό και ο λίθος του οράματος του Δανιήλ

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Let me tell you the subject of tonight’s homily right at the start. Tonight, we will speak about a little stone.

This little stone will either save the world or destroy it. It sounds strange, even unbelievable. And yet, tonight’s subject is a little stone.

My dear fellow priests and devout Christians, men and women, the holy day is drawing near. The great feast of Christmas is drawing near. This feast is called the mother of feasts: the root from which all the other feasts of Christianity spring.

For if Christ had not been born, there would be no Theophany, no Presentation of the Lord, no Crucifixion, no Resurrection, and no Ascension. They all begin with the Nativity of our Lord Jesus Christ.

Historically, this feast was not celebrated on its own from the beginning.

It was joined to another feast. Christmas and Theophany were celebrated together on January 6. Who separated Christmas and made it a feast of its own in Eastern Christianity? A bold hierarch, Saint John Chrysostom, whom I believe we have spoken about here in this hall.

He separated the feasts and said, “Theophany will be celebrated on its own on January 6, and Christmas on December 25.” Did the people accept this at once? Saint John Chrysostom had immense authority, greater than any hierarch of the Eastern Church has today.

Even so, there were loud protests against this change by John Chrysostom, against this change in the calendar, as we might call it. People spoke out against this great Father of the Church. Small-minded people who, as the Apostle Paul says, concern themselves with days and seasons spoke harshly of this beloved Father. They accused him everywhere of changing the faith. So John Chrysostom had to ascend the pulpit and deliver a carefully reasoned homily for Christmas. With compelling arguments, he showed why it was right to establish a separate day to celebrate the birth of Christ our Savior.

And what did he say to those who accused him over this change in the calendar? He said that when we celebrate is not what matters. What matters greatly, what matters enormously, is how we celebrate.

And that is exactly what John Chrysostom says, and what we ask here today:

How will we celebrate? I am not asking how they will celebrate in Russia, or in Albania, or under other totalitarian regimes, where Christians suffer and hide in forests, far from the eyes of this world’s rulers, in caves and holes in the ground, people of whom the world was not worthy. I am not asking about those Christian martyrs. I am asking how we, here in this corner of the world, will celebrate.

Here in this free corner of the world, where we take pride in having a democratic and free society, how will we celebrate Christmas in 1977? I hardly need to tell you. You do not live on the moon. You live here, especially in this great city called Athens, and you see and hear for yourselves what is happening in our country.

A considerable number of people, especially among the so-called upper classes, spend the holy night very differently. In earlier times, Christians did not sleep on that wondrous night. They waited for the bell to ring. The whole family, father, mother, and children, was together, dressed in clean clothes and, above all, clothed in metanoia, in repentance, and Holy Confession.

On that holy night, Christians throughout our homeland went to the Church as families. They stayed until the end, listened to the beautiful troparia and splendid hymns of Christ our Savior’s Nativity, and received the Holy Gifts of the Mysteries. Then they returned home united as one soul, like angels and archangels. That was truly a celebration.

And when they gathered at the table, everyone stood and sang: “Your Nativity, O Christ our God, has shone upon the world the light of knowledge.” All that is gone now. The sacred customs and traditions that were the roots of our Greek nation have died out.

Barbaric customs, foreign to the character of the Greek people, have also taken hold. Those who govern us aim to turn us into Europeans. We are Greeks, and Greeks alone, with Christ in our hearts and Greece, one indivisible whole, in everything we do.

Instead of preserving the sacred customs and traditions of our people, we keep drifting away from them. So on Christmas Eve, these people gather to celebrate Christmas. But they celebrate it in taverns, from sunset until midnight and on into the early morning, to the sound of bouzoukis.

There, to the sound of bouzoukis, they drink and dance the most indecent dances. Then, drunk and blinded by drink, they come out of the church in the early morning, just as the bells are ringing to call Christians to the Church. These are the notorious réveillons, the late-night parties: entertainment, revelry, dancing, everything except a celebration of Christmas.

These people celebrate Christmas without Christ. But there are others who, in the early hours of Christmas Day, get into their cars and race along our country’s main highways. They head off to distant places, climb high into the mountains, and worship nature, creation, creation itself, instead of the One who created it, our Lord Jesus Christ.

There are also those who celebrate in the forests and on snowy mountains, skiing and doing other unseemly things, these so-called nature lovers, and Athens empties out. Still others look forward to Christmas as a day for feasting and drinking, drunkenness and entertainment, and gambling. They play cards all day and profane this holy day.

All of them, the ones who hold Christmas parties, the nature lovers who rush off to the far corners of the country and pay no heed to Christmas, and those who gamble, get drunk, and seek amusement, celebrate Christmas without Christ.

My dear friends, this is a sad and tragic state of affairs. When we see the sins committed on the days of this great feast, we might almost wish Christmas were an ordinary working day, rather than a day of revelry, gambling, and every kind of excess.

Yes, a saint died just recently. I do not mean a saint only in the way we commonly use the word, but a real saint of our own times. Yet the newspapers did not write a single word. Let someone murder his mother or father, or drown his lover, and his photograph will be on the front page.

But this saint spent fifty years flying like an angel from east to west. He went to the far reaches of Africa and Asia, embraced the sick, and cared for lepers with his own hands. Follereau was a saint of our own time, a great man of action. And yet the newspapers wrote nothing about him.

You may ask, Father, what does this have to do with the feast? It does, because some years ago he wrote a short book, and I ask you to read it. It weighs our lives in the balance. Its author, the Frenchman Follereau, was one of the greatest servants of others in our century. People called him the patron saint of those with leprosy. He even came to Greece and spent days in a leprosy hospital, caring for the patients as an ordinary nurse.

Well, he wrote a book. And what does it say? If someone knocks at your door on Christmas night, and that someone is Christ, will you open it? Will you recognize Him, or shut the door and go on celebrating without Christ? For Christ still walks upon this dark earth.

He does not walk among us as a great man, someone we can recognize from afar by the signs of wealth or learning. He walks through the world unknown. He is the widow and the orphan, the unemployed person and the one worn down by hardship.

He is the person who has been wronged, the person who suffers and lives in misery. They walk through the world unnoticed. That is Christ among us. He himself said, “As you did it to one of the least of these, you did it to me,” and, “As you did not do it to one of the least of these, you did not do it to me.”

So when we shut our doors on all these suffering people, how can we say we are celebrating Christ? Christ is outside our homes. He is no longer within them; he is outside our hearts.

And yet we celebrate Christmas without Christ. Just before Christmas, there was an upsetting incident on a street here in Athens. An elderly man, eighty-five years old, alone and abandoned, slipped in the street and fell.

A kind woman, herself poor, went to him. She wiped away his blood and cared for him like another good Samaritan. Since she was poor too, she called for help. I do not blame the people who came, because their way of thinking is something we all share.

When they came down and saw the state he was in, they could have helped him up and taken him to a hospital or a home for the elderly. Instead, what did they say? “We don't pick up rags.” When a society despises an abandoned elderly man so deeply that it calls him a rag, it has reached the depths of corruption. How can that be called Christian? Even cannibals care for their elders.

Earlier, on the road, a young man told me with tears in his eyes about a family ordeal. When he was about to marry the woman he loved so deeply, she asked him, “We can get married, but do you have any rubbish in your house? Do you?” The young man was taken aback. “What do you mean by ‘rubbish’?” he asked. “If you have rubbish,” she repeated, “I won’t marry you.” “But what do you mean by ‘rubbish’?” he asked again. “The rubbish,” she replied brazenly, sitting with her legs crossed and smoking furiously, that modern woman of the twentieth century who knew how to play the piano and played the violin beautifully.

“The trash is the old woman and the old man. They won’t be coming into the house.” Such contempt! And these are far from isolated incidents. Christmas is a feast of love and boundless tenderness, yet we too must have a drop of that love in our hearts, just a drop.

What is Christmas? It is an ocean, a boundless ocean of love. He who is Love longs to pour just one drop into our hearts, but our hearts are like pillars of granite, closed to the love of Christ.

Christmas without Christ, what a tragedy! A feast of Bacchus, yes; a feast of Aphrodite, yes; a feast of shameful things, a feast of the gods of ancient Olympus, a pagan feast. Call it whatever you like. But when we celebrate it, laypeople and clergy alike, without any sense of the great event that should have touched our souls, it is no feast of Christ.

Yet despite the contempt shown to Christ, despite the dishonor the world offers him today, listen closely to what will be heard on that holy day. Here in Athens, sharpen your hearing as much as you can. If it were possible, make your ears like radar.

Our Christ is not merely a man, not merely a philosopher like those of our ancient homeland, not an inspired poet or a sociologist who wanted to overthrow the governments of the world.

Our Christ is greater than the philosophers, greater than the poets, greater than the prophets and the patriarchs, greater than the angels and archangels, greater than the Seraphim, greater than the galaxies, greater than...

Do you accept that Christ is God? Do you believe it? Then you are a Christian. If you do not believe it, you are not a Christian. This is the root of our faith, which we must hold firmly as Christians.

“God!” proclaims the bright star as it draws near, rises, crosses the world, and comes to rest above the cradle of Jesus of Nazareth. “God!” cry the simple shepherds who left their flocks, which they had been watching by night on the hills of Bethlehem.

They heard the wondrous hymn: “Glory to God in the highest, and on earth peace, goodwill toward men.” “He is God,” proclaim the Magi, who traveled many miles to bring Christ their precious gifts. “He is God,” proclaims the River Jordan.

Even if we fall silent, even if we turn away and blaspheme Him, even if this dark world suffers, the stones themselves will cry out: “One is Holy, one is the Lord, Jesus Christ, to the glory of God the Father. Amen.”

But you will say to me, “You told us you would speak about a little stone, and so far we have seen no little stone.”

Alongside the voices of angels and archangels, of Magi and shepherds, voices from long ago and voices of today, another voice comes to us from the depths of the centuries. It declares that Christ is God and that His kingdom shall have no end.

Whose voice is it? A prophet’s. Which prophet? The one we commemorated yesterday: Daniel. Tonight, to bring this sermon to a close, I will explain one of the prophecies of Daniel. People ask for miracles. We do not belittle the miracles they seek, for we believe that Saints still work miracles in the twentieth century.

But I can show you miracles greater even than those worked by Saint Dionysios, Saint Gerasimos, and Saint Spyridon. Astonishing miracles. Those astonishing miracles are the prophecies, all the prophecies.

The true prophecies found in the Old Testament and the New Testament: these are real miracles. For I ask you, who knows the future? It is hidden from us. Who can foretell who will govern our nation ten years from now? Ten years, who can foretell what will happen a month from now? Who can foretell what might happen even tonight, my God, at midnight? Who knows whether an earthquake might shake all Athens and leave no one alive on earth by tomorrow morning? Who knows the mysteries of God? Who knows whether he will live to old age, white-haired and leaning on a walking stick, or end his days in a hospital? Who knows how he will die? Who knows how his personal and

Who can know how family affairs will unfold? Human life is shrouded in deep darkness, midnight darkness, pitch black, a veil of mystery. Only one knows the future, and that is God. God alone reveals what is to come, and He does not reveal it to everyone. He reveals it to chosen people, great souls whom our Lord Jesus Christ enlightens so that they may know the future.

One such prophet in our own land was Saint Kosmas, whose prophecies I have published. But above Saint Kosmas and the other Saints stand the prophets of the Old Testament, especially the four great prophets: Isaiah, Jeremiah, Ezekiel, and Daniel.

What do we find in the prophets? They describe in detail the birth of our Lord Jesus Christ, His life, His teaching and miracles, the Crucifixion, the Resurrection, the Ascension, and His great, eternal Kingdom.

In such detail that, as you read them, you might think they lived alongside Jesus Christ, rather than six, seven, or eight hundred years before Him. You might think they stood beneath the Cross, beside the manger, at the River Jordan, and nearby when Christ taught and worked His great miracles.

They seem to have seen and heard these events for themselves. Yet they foretold them six or seven hundred years beforehand, and they came to pass exactly as foretold.

Even today there are rabbis in New York who sit and read the Old Testament, which belongs in a special way to the Jewish people. They read it, examine it, and search its meaning.

In the end, when they consider the prophecies, they make the sign of the Cross and say, “Truly, Christ is the true God.” Most of the Jewish people remain far from Him and do not believe in our Lord Christ.

Yet there are chosen souls among them. There is a prophecy that one day the Jewish nation will believe, and that its return will be a day of triumph for Christianity and a day of blessing for the whole world. Reading the prophecies, a person comes to believe that Christ came into the world and that everything foretold by the prophets, both minor and major, came to pass exactly as they said.

This is a powerful argument, a clear proof of the divinity of the Lord Jesus Christ. So let us open the prophets. As I said, let us lower our little bucket into this well full of gold and draw it up filled with gold. Tonight that bucketful of gold is a prophecy. Which one? The second chapter of Daniel. What does it tell us? Six hundred years before Christ, there was a city renowned throughout the world.

Today people speak of New York, London, Moscow, or Tokyo as great cities of the world. Around 600 BC, there was a city just as famous everywhere.

And the city famous throughout the whole world was called Babylon. Where was it built? Near the great rivers, the Euphrates and the Tigris. It had proud, mighty fortresses that could not be taken, fine squares and streets, palaces and grand mansions, and carriages drawn by horses adorned with gold. It had canals that carried water, and pumps that raised it higher and higher, creating something up above the water.

On top of the great buildings were hanging gardens, the famous Hanging Gardens of Babylon. And how many other wonders that city had! Where is Babylon today? Archaeologists dig there and uncover the palaces of its ancient kings.

Crows and foxes now roam among the desolate ruins of Babylon. Babylon was once a great and glorious city. And who was its emperor? One name had struck terror throughout the ancient world: Nebuchadnezzar. He was surrounded by wealth and glory. His very name inspired fear. His armies marched from the Euphrates River all the way to the Hellespont.

From the Hellespont, he marched south into Egypt, as far as the Nile. He went to Jerusalem, conquered it, tore down Solomon’s Temple, and took its sacred vessels to use as wine cups at feasts in his palace. He had wealth and treasure, and he had driven women and children into his kingdom like herds of cattle. That was Nebuchadnezzar. Was he happy? A beggar who lives on onion and bread and shelters in a shack may have Paradise within him. You may be a king and emperor, ruling the whole world, yet have Hell within you and be tormented by the crimes you have committed. One night...

There are dreams, but we must distinguish between them. Some are false and have no substance, while others come from heaven. The Old and New Testaments tell of many such dreams.

He had a dream. He woke with a start and summoned his attendants, everyone around him, but he could remember nothing of the dream. Nothing at all. He only knew that it had been terrifying. First thing in the morning, he ordered the astrologers, magicians, Chaldeans, wise men, and scholars of the city to appear before him. They gathered, and he said to them, “Last night I had a dream, but I cannot remember any of it. Tell me what I saw.”

“O king, what you ask is impossible. Tell us the dream, and we may interpret it. But no one in the world can tell you what you dreamed. Only God knows that secret.”

“I give you one, two, three days. If you do not interpret it, you will all be executed. I will tear down your houses, and none of you will remain.” Terrified, the wise men withdrew. They thought and thought, but could find no answer to give him.

The poor men could not describe a dream that none of them could possibly know. The sentence was unjust, but who dared challenge the king? One man came forward and told him plainly that his decision was unjust.

Who said so? One of the king’s subjects, a captive, Daniel. He stood up and sent word to the palace that the decree was unjust, that it must not be carried out, and that they must find a way to prevent this unjust decree from being carried out.

The king was going to execute all the wise men of Babylon, and Daniel offered to interpret the dream himself. He was granted more time. What did Daniel do? He turned to the golden key that opens every mystery: prayer. Daniel was a man of prayer. He knelt and prayed with tears.

Daniel knelt with three chosen young men, the three youths, and they prayed for God to reveal the great mystery. And God did reveal it. Daniel went up to the palace and said to the king, “Glory to the great God whom I have worshiped since childhood, whom my mother and father taught me to worship, and whom my people worship, though they are now in captivity.”

God revealed to him the secret of what the king had seen that night. “Speak,” the king told him. “Tell me what I dreamed.” Daniel answered at once: “O king, in your dream you saw an enormous statue standing on a plain. It was as large as a mountain.”

“The statue had the form of a man and was made of different materials. Its head was gold; its chest and arms were silver; its belly was bronze; and its lower legs were iron.”

There was iron lower down as well. The feet, down to the soles, were made of clay, earthenware, and iron. Iron and clay mixed together formed the feet at the very bottom. Was that the dream you saw? Yes, that was the dream I saw.

It was the golden head, rather than the bronze or silver, that drew everyone’s eyes. While all were admiring it, a little stone came from far away, cut from a great mountain without human hands. It struck the colossal statue with force. The statue broke into pieces, the pieces crumbled into dust, and the wind blew the dust away. Nothing remained to show where on the plain the statue had stood.

“And you saw something else. Where the little stone had struck, a mountain soon rose, greater than Olympus. The stone kept growing and growing until it became a mountain like Olympus.”

This is the dream Nebuchadnezzar saw. Then he asks for its meaning: “Now you’ve told me the dream, but what does it mean?” You are the head of gold, because no kingdom has ever had such wealth, such an abundance of gold, as the kingdom of the Babylonians.

“Your riches are beyond measure. Yours is the golden kingdom. After you will come another kingdom, less wealthy than yours, though still rich. After that will come a kingdom with less wealth but great strength, hard as bronze.”

“Then another kingdom will come, hard and unyielding as iron. After those kingdoms, a kingdom will arise that will never pass away, throughout all the ages.”

And this, indeed, came to pass. The first kingdom was Babylon. The second was the kingdom of the Persians, who, under their renowned kings Darius and Xerxes, marched against Greece in the Persian Wars.

The third kingdom, the bronze, was the kingdom of Alexander the Great. After Alexander’s kingdom, the kingdom of the Greeks, came the iron: the Roman legions and the Roman Empire, which ruled the world.

But that empire declined under its later emperors. Then, in the days of Caesar Augustus, while Caesar ruled alone, the little stone was born: the infant, the divine infant, a baby.

Who could have expected that from that Child would come the enduring kingdom of our Lord Jesus Christ, whose kingdom shall have no end? My dear friends, I want to make a few observations about the prophecy I have told you tonight, and then I will conclude.

My first observation is this: Daniel interpreted one prophecy, and that pagan king believed. He believed, I repeat, after hearing one prophecy explained. Yet the Jews have hundreds of prophecies before them and do not believe.

How great their responsibility is! And how great is ours, when we have before us so many prophecies that have been fulfilled, and yet we do not believe in Christ. On the Day of Judgment, Nebuchadnezzar will judge us Christians.

He will say, “I believed a single word from Daniel. I believed. I was a pagan king, yet I believed one word, one prophecy. You have so many prophecies that have been fulfilled through the centuries. How can you still not believe?” On that day, Nebuchadnezzar will rebuke us and judge us for our unbelief.

My second observation is that states do not last forever. It would take too long to prove this fully. Babylon was a great power; so was the empire of Alexander the Great, and so was Rome. Great and mighty states, one after another.

Do not imagine they cannot fall. States break apart. A few have survived through history, and that truly is a wonder of wonders. The great powers of the Babylonians, Assyrians, Persians, Medes, and ancient Egyptians were broken and reduced to dust. Yet one small country called Greece still remains on the face of the earth.

But just as those great powers vanished, there is a grave danger that our small nation may vanish too. I fear it, and I pray I am proved wrong, and that I do not live to see it. Could we Greeks, the last Greeks living on the face of the earth, with our great failings and dreadful crimes, become the gravediggers of this historic nation?

There is no way. There is no way to say it. The nation is fading away. The nation is dying.

And on top of all that, there is bad government, injustice, corruption, greed, hypocrisy, adultery, divorce, and privileges for the millennialists. This, too, worries me for Greece. They are not accepted in Israel, Turkey, Bulgaria, Albania, or Moscow, but here we are supposed to accept them.

We should challenge their message, while the children of Greece stand guard at the Evros, ready at any moment to fight for the glory of their homeland and in its defense. These people will walk among us, calling others to reject our Christ.

So we have handed over the nation, we are giving the millenarians too much influence, and there is no strong protest.

I bear witness to this, and I thank you. I am letting you know that I am waiting to see what happens. If nothing happens, I will call on all of you, young and old. We may have to call on you, because divorce is a serious matter. But today our faith is a thousand times more important than divorce. If we Greeks do not wake up, cast off our evils and faults, come to our senses, become the Christians God wants us to be, and come to metanoia, to repentance, if that is where we are, then our nation...

This historic nation, after five thousand years, will be buried, and on its grave will be written, “Here lies Greece.” A nation that has made such great contributions is being weakened, I fear, by the privileges granted to the Millenarians.

So, the first lesson is this: Nebuchadnezzar heard a prophecy and believed. Yet we hear the word of God and sermons every day, and we see prophecies fulfilled in our world today, but we do not believe.

The second lesson is that nations die, just as people do. And the third: why do nations die? Why? They die because of our vices and failings. Nebuchadnezzar’s empire fell apart. Why? Because of its ruler’s pride. Nebuchadnezzar grew proud and said, “I will set my throne above the stars of heaven.”

Nebuchadnezzar grew proud, and the Lord humbled him. Babylon fell through pride. The kingdom of the Medes and Persians fell through luxury and licentiousness. Macedonia and Alexander’s Greek empire fell through infighting and division. Alexander kept the Greeks united while he lived, but after his death their empire split into pieces.

The kingdom of the Greeks was divided and fell. Rome, in turn, fell because of its cruelty. Think of one of its cruel emperors, who slaughtered thousands upon thousands of Christians, day after day and wished the whole people had a single neck, so he could cut it with one stroke of the sword.

Rome too fell because of its cruelty. Kingdoms fall and break apart. But, my dear friends, as I come to the end, I must tell you this: the prophecy spoken some six centuries before Christ came is also an image of our world today. Please pay close attention to this.

The statue Nebuchadnezzar saw was made of materials. What were they? Clay, iron, silver, gold, and bronze. Our modern civilization, in which we take such pride, is built on material things.

Just as that statue was made of material things, so the civilization humanity admires today, with all its great achievements, reaching even to the stars, is, from top to bottom, a material civilization.

We too, the people of the twentieth century, have built a statue, taller and more splendid than the one Nebuchadnezzar saw. It is made of material things. What things? Cement. We have crushed and broken down our mountains to make it.

Reinforced concrete. What else? Gravel. What else? Steel. What else? Material things: iron and bronze. What else? Oil from the depths of the earth. Oil, oil in abundance! If the oil stops, and before long the oil beneath the earth will run out, all movement throughout the world will come to a halt.

Today oil is the most precious of these liquids, these material resources. Those who possess it have grown rich and are swimming in gold. And after oil comes gold itself, which still holds its power.

Material things make up this civilization. Strip it down, and that is what you find, whether it is European, American, or Russian civilization.

One nation has a head of gold, like America. Another has a head of silver, like Japan. Others are made of bronze, and still others of earth and clay.

And all these states, in one way or another, are bound together by material things. But just as that statue fell and was shattered, though no one expected such a colossus to be brought down by a little stone, so this whole colossus, the civilization of the twentieth century, made up of material things of Russian, American, and other origins, is in danger of being pulverized, reduced to dust, until nothing remains.

What threatens it? A little stone. Yes, a little stone, as you are saying. What is that stone? Alongside the other materials that make up our civilization, another has been added. It was always there in nature, but had gone undiscovered.

This newly discovered material is precious, more costly than diamonds, gold, or silver. It is now part of our civilization: uranium. To look at it, it is just a stone, a bit of gravel that seems to have no value.

My God, my God, I wonder how anyone can fail to believe! Inside that stone, inside uranium, there is a sun. My God, a sun! When people managed to split it with their machines and their skill, it was like releasing a sun from each piece.

How hot is the sun in the sky? Six thousand degrees Celsius. And when this falls to earth and breaks apart, it has a temperature of six thousand degrees Celsius here on earth. It melts everything; a person becomes vapor, vanishes into steam. This is no small thing.

There is the little stone of uranium. Just as the stone struck that colossus and crushed it to dust, so uranium, in the form of atomic bombs, will fall at any moment upon this colossus. Call it Russia, Japan, America, or any other nation: it will be crushed and turned to sand, more sand than lies beneath Babylon.

Its fall will echo through the heavens like a sentence of judgment: ‘Fallen, fallen, fallen is the great city!’ By that I mean our false modern civilization, built from these material things. So, my dear friends, I tell you: if we do not believe in the little stone, our Lord Jesus Christ, who is divine, another little stone from this false civilization will come and crush the whole false civilization of the twentieth century.

Babylon. I have finished my sermon, my brothers and sisters. I have shown you this little stone. One or the other: the choice is yours. Either believe in the Lord Jesus Christ, truly and from the depths of your heart, or, if you will not believe, await Armageddon and the end of Babylon. You too live in that Babylon and help its chaos to grow.

The great day is coming; it is drawing near. Soon the trumpet of the Apocalypse will sound, and across the length and breadth of the earth a voice will be heard: ‘Fallen is Babylon the Great!’ What are the first signs? My dear friends, they are the disasters taking place around us.

There are the calamities people call acts of God: floods that cover the streets, drown people, sweep away cars, and bring terrible destruction. Even the dead are washed out of their graves.

And there was the earthquake in Smyrna. The people there slept outdoors last night in the cold wind because the earthquake shook the city to its foundations. It may happen again, for there is a sea of sin and pride there. Nothing will be left. All of us, Turks and Greeks and every nation, will pay for the sins of the world, with interest upon interest.

Think of the flooding here, of the earthquake that shook Smyrna, that city drenched in blood, and of the typhoons sweeping through Asia like a great broom, taking thousands upon thousands of lives.

What are all these frightening things that happen, my brothers and sisters? Let no one say they are mere accidents. Scripture says that not even a hair falls to the ground without the will of God, nor does a single sparrow fall without His will.

Let the journalists laugh, and anyone else who wishes. These events are the first signs of a great calamity. As Saint Kosmas of Aetolia says, these are only small calamities beside what may come. My brothers and sisters, fathers and mothers, young and old, all of us gathered here in the church, together with the priests of the Most High, let us pray.

Let us ask God, as Saint Kosmas tells us, not to take down the iron staff. The other staffs are wooden. If He takes down the iron staff, no one will be left.

That iron staff is the Armageddon that is coming. But you faithful Christians who have come here tonight to hear the preaching of the Gospel, I do not want you to be troubled or afraid. Hold fast to faith in Christ within your souls.

So let us welcome Christ. Let us not be like the people of Bethlehem, who shut Him out of their town and left Him nowhere to sleep or stay. Let us welcome Him with the Magi, with the shepherds, with humble people, and beneath the bright star. Let our hearts become a manger, so that Christ may be born there.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκη, Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι, Είμαι πρόδρομες Αποστόλου 12, διδάσκαλοι και πατέρες εκκλησίας, όχι και μάρτυρες ή καλώς αθλήσαντες στεφανοθέντες, είστε πρεσβεία του ελευθείναι και σωθήνετας ψυχάς λοιμών.

Επίσης, εξ αρχής του κηρύγματος της ομιλίας θα σας δώσω το θέμα. Το θέμα θα είναι απόψε ένα πετραδάκι.

Αυτό το πετραδάκι ή θα σώσει τον κόσμο ή θα καταστρέψει τον κόσμο. Περίεργο σας φέρνω. Απίστευτο σας φέρνω. Κι όμως, αυτό το θέμα της ομιλίας θα είναι απόψε ένα πετραδάκι.

Πλησιάζει, αγαπητοί μου συμπρεσβύτεροι και ευσεβείς χριστιανοί, άνδρες, γυναίκες, πλησιάζει η αγία ημέρα, η μεγάλη εορτή, πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Αυτή η εορτή ονομάζεται μητρόπολις των εορτών, δηλαδή η ρίζα από την οποία εκφύονται όλες οι άλλες εορτές της Χριστιανοσύνης.

Εάν δηλαδή δεν γεννάτο ο Χριστός, δεν θα υπήρχαν ούτε Θεοφάνεια, ούτε Υπαπαντή, ούτε Σταύρωση, ούτε Ανάσταση, ούτε Ανάληψη. Όλα έχουν την αρχή από τη Γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ιστορικώς, η εορτή αυτή δεν εορτάζεται εξ αρχής μόνη της.

Ήταν ενωμένη με μια άλλη εορτή. Συνεορτάζετο η εορτή των Χριστουγέννων με την εορτή των Θεοφανίων, 6 Ιανουαρίου. Ποιος εχώρισε την εορτή και την έκανε ιδιαίτερη εορτή της Χριστιανοσύνης της Ανατολής; Ένας τολμηρός ιεράρχης, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τον οποίο νομίζω μιλήσαμε εδώ στην αίθουσα.

Αυτός εχώρισε την εορτή και είπε: «Τα Θεοφάνια εορτάζονται μόνα 6 Ιανουαρίου και η εορτή των Χριστουγέννων 25 Δεκεμβρίου». Παραδέχτηκε ο λαός αμέσως, αν και είχε τεράστιο κύρος ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που δεν το έχει σήμερα κανένας ιεράρχης της Ανατολικής Εκκλησίας.

Εν τούτοις όμως, ηκούσθησαν ζωηραί διαμαρτυρίαι εναντίον της καινοτομίας αυτής του Ιερού Χρυσοστόμου, εναντίον της αλλαγής του ημερολογίου, να πούμε, και άνοιξαν στόματα και κατηγόρησαν τον μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας. Μικροί άνθρωποι, μικρόνοες, που, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, ασχολούνται με ημέρας και καιρούς, εξεστόμισαν ρήματα κατά του αγαπητού Πατρός και κατηγορούσαν αυτόν τους Ρώμους δεξιά και αριστερά ότι άλλαξε τη θρησκεία και αναγκάστηκε ο Ιερός Χρυσόστομος να ανεβεί στον άμβωνα και να εκφωνήσει μία περισπούδαστον ομιλία στην εορτή των Χριστουγέννων, στην οποία με ακαταμάχητα επιχειρήματα αποδεικνύει ότι καλώς έγινε η μεταρρύθμιση αυτή και ορίσθη ιδιαίτερη ημέρα δια την εορτή του γεγονότος της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού.

Έλεγε δε σε αυτούς που τον κατηγορούσαν όχι να έκανε αυτή την εναλλαγή εισθωμενολόγειων, έλεγε σε αυτούς, τι έλεγε; Ότι δεν έχει σημασία πότε εορτάζομε, αλλά μεγάλη σημασία, έχει τεράστια σημασία εκεί, πώς εορτάζομε.

Και ακριβώς αυτό το οποίο λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, λέγουμε κι εμείς σήμερα εδώ ερωτώντες:

Πώς θα εορτάσουμε εμείς; Δεν ρωτώ πώς θα εορτάσουν στη Ρωσία, ούτε ρωτώ πώς θα εορτάσουν στην Αλμπάνια, ούτε στα άλλα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπου οι χριστιανοί υποφέρουν και κρυμμένοι μες στα δάση, μακράν από τα μάτια των αρχόντων της γης αυτής, στα σπήλαια και στις οπές της γης, ων ουκ άξιος ο κόσμος. Δεν ρωτώ για αυτούς τους μάρτυρες χριστιανούς, αλλά ρωτώ πώς εμείς εδώ στην γωνιά αυτή.

Αυτή την ελεύθερη γωνιά, αυτή που καυχώμεθα ότι έχουμε δημοκρατικό και ελεύθερο πολίτευμα, πώς εμείς θα εορτάσουμε τα Χριστούγεννα του 1977; Δεν είναι ανάγκη να σας πω πώς θα εορτάσουμε. Δεν κατοικείτε στη Σελήνη αλλά εδώ στη γωνιά αυτή και ιδίως μέσα στη μεγάλη αυτή πολιτεία που λέγεται Αθήνα και είστε αυτόπται και αυτήκοοι των όσων συμβαίνουν στην πατρίδα μας.

Ένα μέρος, σημαντική μερίς, που ανήκουν ιδίως στις λεγόμενες ανώτερες τάξεις, την Άγια Νύχτα που είναι γεμάτη μάγια, μαγεία, την νύχτα που παλαιότερα οι Χριστιανοί δεν κοιμόντο αλλά περίμεναν πότε θα χτυπήσει η καμπάνα, ήταν όλοι οικογενειακώς, πατέρας, μητέρα, παιδιά, όλοι μαζί, ντυμένοι μέσα στα καθαρά τους ρούχα και προπαντός ντυμένοι μέσα στην καθαρά στολή της μετανοίας και εξομολογήσεως.

Την Άγια αυτήν νύχτα οι Χριστιανοί όλοι στις πατρίδες μας μετέβαιναν στην εκκλησία οικογενειακώς και κάθοντο μέχρι τέλους και άκουαν τα εξαίσια εκείνα τροπάρια και τους υπερόχους ύμνους της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού και κοινωνούσαν των Αχράντων Μυστηρίων και μετά εγύριζαν σαν μια ψυχή, σαν άγγελοι και αρχάγγελοι στα σπίτια και πράγματι εόρταζαν.

Και όταν κάθονταν στο τραπέζι, όλοι όρθιοι έψαλλαν: «Ἡ Γέννησίς Σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως». Πάνε πλέον αυτά. Σβήσανε τα ιερά έθιμα, ιερές συνήθειες που ήσανε η ρίζα του ελληνικού μας έθνους.

Επίσης, εισήλθαν βάρβαρα και ξένα ήθη προς τον χαρακτήρα του ελληνικού λαού, διότι ο σκοπός που έχουν αυτοί που μας κυβερνούν είναι να μας κάνουν Ευρωπαίους. Εμείς είμαστε Έλληνες και μόνο Έλληνες. Με τον Χριστό στην καρδιά μας και με την Ελλάδα, σαν αδιαίρετο σύνολο, σε όλες τις ενέργειές μας.

Αντί να κρατήσουμε τα ιερά ήθη και τις παραδόσεις του γένους μας, απομακρυνόμαστε συνεχώς από τις ιερές παραδόσεις μας. Έτσι λοιπόν τη νύχτα των Χριστουγέννων μαζεύονται αυτοί και εορτάζουν τα Χριστούγεννα, αλλά τα εορτάζουν στις ταβέρνες, από τη δύση του ηλίου μέχρι τα μεσάνυχτα και μέχρι τις πρωινές ώρες, με τα μπουζούκια.

Με τα μπουζούκια, τάζουν εκεί πίνοντας και χορεύοντας τους πλέον ανήθικους χορούς και κατόπιν μεθυσμένοι, τυφλοί από το μεθύσι, βγαίνουν από την εκκλησία τις πρωινές ώρες, την ώρα κατά την οποία χτυπούνε οι καμπάνες και καλούνε τους Χριστιανούς. Είναι τα περιβόητα ρεβεγιόν. Ρεβεγιόν, κάνουν ρεβεγιόν. Στην ξένη σημαίνει διασκέδαση και γλέντι και χορό και παν άλλο πλην εορτής των Χριστουγέννων.

Αυτοί οι άνθρωποι εορτάζουν Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Αλλά είναι πάλι άλλοι που κατά τις πρωινές ώρες των Χριστουγέννων μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους, τρέχουν ιδίως στις μεγάλες αρτηρίες της πατρίδος μας, εκσφενδονίζονται εις τα άκρα, ανεβαίνουν στα ψηλά βουνά, λατρεύουν τη φύση, την κτίσιν, την κτίσιν και όχι τον κτίσαντα, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

Άλλη κατηγορία, αυτοί που εορτάζουν μέσα στα δάση, πάνω στα χιονισμένα βουνά, σκι κάνουν, σκι και χιονοδρομίες και άλλα αλατινά απρεπή πράγματα, αυτοί οι λεγόμενοι φυσιολάτραι, και η Αθήνα αδειάζει. Και άλλοι πάλι περιμένουν την ημέρα αυτή ως ημέρα γαστρονομική, ως ημέρα φαγοποτιού, ως ημέρα μέθης και διασκεδάσεων και ως ημέρα χαρτοπαιξίας. Παίζουν χαρτιά μέσα την ημέρα αυτή και δηλώνουν την Αγία αυτή ημέρα.

Όλοι αυτοί, τόσο της πρώτης κατηγορίας οι οποίοι κάνουν τα ρεβεγιόν, όσο της δεύτερης κατηγορίας οι οποίοι είναι φυσιολάτραι και σφενδονίζονται στα άκρα της πατρίδος και ακούνε και δεν ακούνε καθόλου τα Χριστούγεννα, όπως και οι άλλοι που χαρτοπαίζουν και μεθούν και διασκεδάζουν, όλοι αυτοί εορτάζουν Χριστούγεννα χωρίς Χριστό.

Και λυπηρόν, αγαπητοί μου, η κατάσταση αυτή, πολύ τραγικά, που δεν προτιμούσε κανείς να μην υπήρχε εορτή των Χριστουγέννων, αλλά να είναι μπροστά στα αμαρτήματα που διαπράττονται στις δεδομένες της μεγάλης αυτής εορτής, θα ήταν προτιμότερο να ήταν μια εργάσιμος ημέρα, παρά να είναι ημέρα οργίων και διασκεδάσεων και χαρτοπαιξίας και πάσης άλλης κραιπάλης.

Ναι, αυτές τις ημέρες πέθανε ένας Άγιος. Άγιος όχι με τη συνηθισμένη λέξη που λέμε τον Άγιο, αλλά Άγιος πραγματικός, σύγχρονος Άγιος. Κι όμως οι εφημερίδες δεν έγραψαν ούτε μία λέξη. Αν σκοτώσει κανείς τη μάνα του ή τον πατέρα του ή πνίξει την ερωμένη του, η φωτογραφία του ο Σύρος θα είναι στην πρώτη σελίδα της εφημερίδος.

Αλλά αυτός ο Άγιος που 50 χρόνια πετούσε σαν άγγελος, ανατολή και δύση, και πήγε μέχρι τα άκρα της Αφρικής και της Ασίας, και ασπαζότανε τους ασθενείς και περιποιείτο, παρακαλώ, τους λεπρούς. Ο Φολερό, ένας σύγχρονος Άγιος, ακτιβιστής μεγάλος. Κι όμως περί αυτού τίποτε δεν έγραψαν οι εφημερίδες.

Μα τι σχέση έχει αυτό, πάτερ μου, με την εορτή που λες; Έχει σχέση, γιατί αυτός δεν είναι πολλά χρόνια που έγραψε ένα ολόκληρο μικρό βιβλίο, που παρακαλώ να το διαβάσετε. Γιατί είναι ένα δίγη, μια ζυγαριά το βιβλίο του ανθρώπου αυτού, του αλτρουιστού, του μεγαλύτερου αλτρουιστού του αιώνος μας, του Φολερώ, του Γάλλου αυτού, ο οποίος ονομάζεται ο προστάτης άγιος των λεπρών και στην Ελλάδα ήρθε και πήγε και έμεινε μέρες ολόκληρες στο λεπροκομείο μέσα, υπηρετώντας ως απλός νοσοκόμος τους ασθενείς.

Λοιπόν, αυτός έγραψε ένα βιβλίο. Και τι γράφει; Εάν τη νύχτα των Χριστουγέννων κάποιος χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού σας και αυτός ο κάποιος είναι ο Χριστός, θα του ανοίξετε; Θα του ανοίξετε; Θα τον γνωρίσετε ή θα κλείσετε τις πόρτες και εσείς μέσα θα εξακολουθείτε να εορτάζετε την εορτή χωρίς Χριστό; Γιατί ο Χριστός μας εξακολουθεί να περπατεί απάνω σ' αυτή τη μαύρη γη.

Δεν περπατεί σαν ένας μεγάλος, σαν ένας άνθρωπος που τον διακρίνουμε μακριά με τα διακριτικά γνωρίσματα του πλούτου και της επιστημότητας, αλλά περπατεί σαν άγνωστος μέσα στον κόσμο. Είναι η χήρα και το ορφανό, είναι ο άνεργος, είναι ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος.

Είναι ο αδικούμενος, είναι ο άνθρωπος του πόνου και της δυστυχίας. Και αυτοί περπατούν άγνωστοι μέσα στον κόσμο. Αυτός είναι ο Χριστός. Του είπε ο ίδιος, εφόσον επείσατε ενίτου των λαϊκήθων, εμεί επείσατε, και εφόσον ούτε επείσατε ενίτου των λαϊκήθων, ουδέ μη επείσατε.

Όταν λοιπόν εμείς κλείνουμε τις πόρτες σε όλες αυτές τις ελεεινές υπάρξεις, τότε εμείς πώς εορτάζουμε Χριστό; Έξω από τα σπίτια μας ο Χριστός, δεν είναι πλέον μέσα στα σπίτια μας ο Χριστός, έξω από την καρδιά μας είναι ο Χριστός.

Και εν τούτοις εορτάζουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Αυτές τις ημέρες, παραμονές των Χριστουγέννων, σε κάποιο δρόμο εδώ των Αθηνών έγινε ένα ζωηρό επεισόδιο. Ποιο επεισόδιο; Κάποιος γέροντας, 85 χρονών, έρημος και εγκαταλειμμένος στον κόσμο, γλίστρησε στον δρόμο και έπεσε χάμου.

Κάποια εύσπλαχνη γυναίκα, φτωχιά και αυτή, τον πλησίασε, του σκούπισε τα αίματα, τον περιποιήθηκε σαν άλλος καλός Σαμαρείτης και επειδή ήταν και αυτή φτωχιά, ειδοποίησε. Και όταν κατέβηκε, δεν τους κατηγορώ, γιατί η νοοτροπία που υπάρχει στους ανθρώπους είναι νοοτροπία όλων μας.

Όταν κατέβηκαν κάτω και τον είδαν σε αυτά τα χάλια, αντί να τον σηκώσουν να τον πάνε σε ένα νοσοκομείο, σε ένα γεροκομείο ή δεν ξέρω πού να πάνε, αμέσως τι απήντησαν; Εμείς κουρέλια δεν μαζεύουμε. Όταν λοιπόν μια κοινωνία φτάνει μέχρι τούτο το σημείο, τον γέρο τον εγκαταλειμμένο να τον περιφρονεί τόσο πολύ και να τον ονομάζει κουρέλι, αυτή η κοινωνία είναι στα έσχατα πλέον της διαφθοράς και δεν πρόκειται περί χριστιανοσύνης, αλλά περί κανιβάλων και αγρίων ανθρώπων, διότι και κανίβαλοι περιποιούνται τους γέροντάς τους.

Και προηγουμένως, πάνω στον δρόμο, μου έλεγε κάποιος νέος με δάκρυα στα μάτια, που είχε ένα οικογενειακό δράμα, ότι όταν επρόκειτο να παντρευθεί, η κοπέλα που την αγάπησε με τόσον έρωτα τον ρώτησε: «Καλά να παντρευτούμε, αλλά μήπως έχεις σκουπίδια στο σπίτι; Έχεις σκουπίδια στο σπίτι;» Και απόρησε ο νέος και λέγει: «Ποια είναι τα σκουπίδια;» «Αν έχεις σκουπίδια», επαναλαμβάνει η κοπέλα, «εγώ δεν σε παίρνω». «Και ποια είναι τα σκουπίδια;» επαναλαμβάνει, ρωτάει ο νέος. «Τα σκουπίδια», με αναίδεια, έχοντας το πόδι της διπλοπόδι και καπνίζοντας αρειμανίως, απήντησε αυτή η γυναίκα του 20ού αιώνος, η μοντέρνα, που ήξερε πιάνο και έπαιζε ωραία βιολί.

Σκουπίδια είναι η γριά και ο γέρος· δε θα έρθουν στο σπίτι. Τέτοια περιφρόνηση. Αλλά δεν είναι ένα και δύο τα γεγονότα τα οποία δείχνουν ότι, ενώ τα Χριστούγεννα είναι εορτή αγάπης, στοργής απεράντου, πρέπει κι εμείς μια σταλαγματιά, μια σταλαγματιά.

Τι είναι τα Χριστούγεννα; Είναι ωκεανός, απέραντος ωκεανός αγάπης. Εκείνος που είναι η αγάπη ζητά να ρίξει μια σταγόνα στις καρδιές μας, και οι καρδιές μας είναι στήλες γρανίτη, ανεπίδεκτες της αγάπης του Χριστού.

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, ποία τραγικότητα! Εορτή Βάκχου, ναι, εορτή Αφροδίτης, ναι, εορτή των αισχρών, εορτή των θεών του αρχαίου Ολύμπου, άρα εορτή ειδωλολατρική, ό,τι θέλεις είναι, μόνον εορτή Χριστού δεν είναι η εορτή την οποία εορτάζομε, λαϊκοί και κληρικοί, χωρίς συναίσθηση του μεγίστου γεγονότος, το οποίο θα έπρεπε να είχε επιδράσει μέσα στις ψυχές μας.

Εν τούτοις, παρόλη την περιφρόνηση προς τον Χριστό, παρόλη την ατιμία την οποία προσφέρει ο σημερινός κόσμος, στα σύμβολα τα οποία θα ακουστούν την άγια αυτή ημέρα, δεν δώστε τα αυτιά σας εδώ στην Αθήνα, δεν δώστε τα αυτιά σας, κάντε τα αυτιά σας ραντάρ, αν ήταν δυνατόν να κάνετε τα αυτιά σας ραντάρ.

Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Ευαγγέλιο. Ο Χριστός μας είναι όχι απλώς άνθρωπος, όχι απλώς ένας φιλόσοφος όπως ήσαν οι φιλόσοφοι της αρχαίας πατρίδας μας, όχι ένας ποιητής εμπνευσμένος ή ένας κοινωνιολόγος που ήθελε να ανατρέψει τα καθεστώτα του κόσμου.

Ο Χριστός μας είναι παραπάνω από τους φιλοσόφους, παραπάνω από τους ποιητές, παραπάνω από τους προφήτες, παραπάνω από τους πατριάρχες, παραπάνω από τους αγγέλους, παραπάνω από τους αρχαγγέλους, παραπάνω από τα Σεραφείμ, παραπάνω από τους γαλαξίες, παραπάνω από...

Δέχεσαι ότι ο Χριστός είναι Θεός; Το πιστεύεις; Είσαι χριστιανός. Δεν το πιστεύεις; Δεν είσαι χριστιανός. Αυτή είναι η ρίζα την οποία πρέπει να κατέχουμε στερεώς ως χριστιανοί.

Θεός, αστέρι το λαμπρό που πλησιάζει και ανατέλλει και διέδραμε την οικουμένη και στάθηκε απάνω από το λίκνο του Ιησού του Ναζωραίου. Θεός, το φωνάζουν οι βοσκοί απλοϊκοί που αφήσανε τα κοπάδια τους, που φυλάγανε τη νύχτα στους λόφους της Βηθλεέμ.

Ήκουσαν τον θεσπέσιο ύμνο: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Θεός, το φωνάζουν οι μάγοι που διένυσαν χιλιόμετρα μακριά από εκεί και έφεραν στον Χριστό τα πολύτιμά τους δώρα. Θεός, το φωνάζει ο Ιορδάνης ποταμός.

Κι αν εμείς σιωπήσουμε, κι αν εμείς ανάσκελα, κι εμείς τον βλαστημούμε, κι αν αυτή η γη τυραννηθεί, ο μαύρος πλανήτης τυραννηθεί, και αν όλοι μας θεωρεθούν, και οι πέτρες θα φωνάξουν ότι «Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν».

Αλλά θα μου πείτε: «Μας είπες ότι θα μιλήσεις για ένα πετραδάκι και εμείς τώρα μέχρι τώρα πετραδάκι δεν είδαμε».

Λοιπόν, κοντά στις άλλες φωνές που ακούγονται από αγγέλους, αρχαγγέλους, από μάγους και βοσκούς, παλαιούς και νέους, ακούεται και μια φωνή από το βάθος των αιώνων, ότι ο Χριστός είναι Θεός και η βασιλεία αυτού ουκ έσται τέλος.

Ποιος τη φωνάζει; Ένας προφήτης. Ποιος προφήτης, αυτός που εορτάσαμε χτες, πως ονομάζεται ο Δανίλης. Μάλιστα, μια προφητεία του Δανιήλ του προφήτου θα εξηγήσω απόψε για να τελειώσω τον λόγο. Οι άνθρωποι ζητούν θαύματα, αλλά τα θαύματα που ζητούν οι άνθρωποι, χωρίς να τα υποτιμούμε και να τα περιφρονούμε, διότι πιστεύουμε ότι στον 20ό αιώνα οι Άγιοι κάνουν θαύματα.

Εμείς έχουμε να σας δείξουμε θαύματα πολύ μεγαλύτερα από τα θαύματα που κάνει ο Άγιος Διονύσιος και ο Άγιος Γεράσιμος και ο Άγιος Σπυρίδωνας. Θαύματα τα οποία είναι καταπληκτικά. Και θαύματα καταπληκτικά, καταπληκτικά είναι οι προφητείες, όλες οι προφητείες.

Οι αληθείς προφητείες που υπάρχουν μέσα στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Αυτά είναι πραγματικά θαύματα, διότι σας ερωτώ: ο άνθρωπος, το μέλλον είναι σκοτεινό, δεν γνωρίζει ο άνθρωπος τι θα συμβεί. Ποιος μπορεί να προφητεύσει μετά δέκα χρόνια ποιος θα κυβερνά το έθνος μας; Ποιος μπορεί να προφητεύσει; Τι λέγουμε τα δέκα χρόνια; Ποιος μπορεί να προφητεύσει ύστερα από ένα μήνα τι θα συμβεί; Ποιος μπορεί να προφητεύσει και απόψε ακόμα, Θεέ μου, και απόψε ακόμα τι μπορεί να συμβεί τα μεσάνυχτα; Ποιος το γνωρίζει; Να συμβεί σεισμός και να σείσει ολόκληρη την Αθήνα και αύριο το πρωί να μην υπάρχει άνθρωπος επί της γης. Ποιος θα γνωρίζει τα μυστήρια του Θεού; Ποιος γνωρίζει εάν θα φτάσει στα γερατιά του ασπρομάλλης γέροντας, στηριζόμενος επάνω στις βακτηρίες ή μέσα στα νοσοκομεία; Ποιος γνωρίζει με τον τρόπο που θα αποθάνει; Ποιος γνωρίζει την εξέλιξη των ατομικών και ο

οικογενειακών; Σκότος βαθύ, μεσάνυχτα, πίσσα, σκότος έρεβος, πέπλος μυστηρίου καλύπτει την ανθρώπινη ζωή. Ένας μόνο γνωρίζει το μέλλον και αυτός που γνωρίζει το μέλλον είναι ο Θεός. Και μόνο ο Θεός φανερώνει και αποκαλύπτει τα μυστήρια του μέλλοντος, τα γεγονότα του μέλλοντος, όχι στον καθένα, αλλά θα φανερώνει τα μυστήρια του μέλλοντος σε εκλεκτές υπάρξεις, μεγάλα πνεύματα, τα οποία φωτίζει ως απορρέων ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός για να γνωρίσουν το μέλλον.

Ένας τέτοιος προφήτης στην πατρίδα μας ήταν ο Άγιος Κοσμάς, του οποίου τις προφητείες έχω δημοσιεύσει. Αλλά περισσότερο από τον Άγιο Κοσμά και άλλους Αγίους, άγιοι προφήτες ήσαν προφήτες κυρίως, ήσαν οι τέσσερις προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ και ο Δανιήλ ο τέταρτος.

Διότι τι βλέπουμε στους προφήτες; Βλέπουμε ένα γεγονός: ότι με λεπτομέρειες περιγράφουν τα διάφορα γεγονότα της γεννήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, της προόδου του, της διδασκαλίας του, των θαυμάτων του, της Σταυρώσεως, Αναστάσεως, Αναλήψεως, της Βασιλείας του, της αιωνίου και μεγάλης Βασιλείας.

Με λεπτομέρειες. Διαβάζοντας κανείς τους προφήτες αυτούς, νομίζει ότι αυτοί δεν ζήσανε 700, 800, 600 χρόνια π.Χ., αλλά νομίζει κανείς ότι είναι σύγχρονοι του Ιησού Χριστού, ότι στέκονταν κάτω από το σταυρό, ότι ήταν κοντά στη φάτνη με εκεί τα αυτά, ότι ήσαν κοντά στον Ιορδάνη ποταμό, ότι ήταν κοντά όταν εδίδασκε ο Χριστός και όταν έκανε τα θαύματα αυτά μεγάλα.

Άρα, νομίζει κανείς ότι είναι αυτόπτες και αυτήκοοι των γεγονότων εκείνων, γεγονότα τα οποία προφήτευσαν προ 600 χρόνων, 700 χρόνων και βγήκανε κατά γράμμα.

Και σήμερα ραβίνοι στη Νέα Υόρκη που κάθονται και διαβάζουν την Παλαιά Διαθήκη, διότι η Παλαιά Διαθήκη είναι κτήμα του εβραϊκού λαού κατεξοχήν. Λοιπόν, διαβάζουν και βλέπουν και εξετάζουν και ερευνούνε.

Στο τέλος, όταν κρίνουν τις προφητείες, κάνουν το σταυρό τους και λέγουν: «Πράγματι ο Χριστός είναι αληθινός Θεός». Το μεγαλύτερο μέρος του εβραϊκού λαού παραμένει μακράν και δεν πιστεύει στον Κύριο ημών Χριστό.

Αλλά εκλεκτά πνεύματα, προφητεία ότι μια ημέρα το εβραϊκό έθνος θα πιστεύσει, και η μέρα της επιστροφής του εβραϊκού λαού θα είναι η μέρα θριάμβου του Χριστιανισμού και η μέρα ευλογίας για ολόκληρο τον κόσμο. Όταν κανείς διαβάζει τις προφητείες, πιστεύει ότι ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και ότι όλα τα γεγονότα τα οποία προεφήτευσαν Οι προφήτες μικροί και μεγάλοι πραγματοποιήθησαν κατά γράμμα.

Μεγάλο επιχείρημα αυτό και μεγάλη απόδειξη, τρανή απόδειξη της θεότητας του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ανοίξουμε λοιπόν τους προφήτες και ας ρίξουμε, όπως σας είπα, στο πηγάδι αυτό που είναι γεμάτο χρυσά, ας ρίξουμε το κουβαλάκι μας και να βγούμε με το κουβαλάκι γεμάτο χρυσά. Απόψε ένα κουβαλάκι γεμάτο χρυσά είναι η προφητεία. Ποια προφητεία; Το δεύτερο κεφάλαιο της προφητείας του Δανιήλ. Τι μας λέει; 600 χρόνια, ότι στην εποχή εκείνη μια πόλη υπήρχε, ξακουσμένη πόλη.

Όπως σήμερα γίνεται λόγος για τη Νέα Υόρκη, όπως γίνεται λόγος σήμερα για το Λονδίνο ή για κάμια άλλη, όπως τη Μόσχα ή το Τόκιο. Ότι αυτές είναι οι μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, έτσι στα 600 π.Χ. μια από όλες ήταν ξακουσμένη στον κόσμο ολόκληρο.

Και η πόλη αυτή που ήταν ξακουσμένη στον κόσμο ολόκληρο, ήτανε το όνομά της Βαβυλών. Πού ήταν εκτισμένη; Ήταν κοντά στο ποτάμι, κοντά στα μεγάλα ποτάμια του Ευφράτου και του Τίγρεως, κοντά εκεί, και είχε κάστρα υπερήφανα και μεγάλα και απόρθητα, και είχε πλατείες και δρόμους εκλεκτούς, και είχε ανάκτορα και μέγαρα, και είχε αμάξες που τις έσερναν χρυσοστόλιστα άλογα, και είχε διώρυγες που μετέφεραν το νερό και το ανέβαζαν με αντλίες ψηλά, ψηλά, ψηλά και σχημάτιζαν πάνω από το νερό.

Πάνω στα μεγάλα σπίτια κήπους κρεμαστούς, οι λεγόμενοι κήποι της Βαβυλώνος, και πόσα άλλα μεγαλεία υπήρξαν εις την πόλη της Βαβυλώνος. Πού είναι σήμερα η Βαβυλών; Αρχαιολόγοι σκάβουν και ανακαλύπτουν εκείνα τα ανάκτορα των αρχαίων βασιλέων της Βαβυλώνος.

Χωράκια και αλεπούδες έρχονται μέσα εις τους ερημώνας, τους ερειπώνας εκείνους της Βαβυλώνος. Η Βαβυλών ήταν πόλις ένδοξος και μεγάλη. Και αυτοκράτορας στην πόλη αυτή ποιος ήταν; Ένα όνομα είχε τρομοκρατήσει ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο: ο αυτοκράτορας Ναβουχοδονόσορ. Κολυμπούσε μες στα πλούτη, μες στη δόξα. Το όνομά του τρόμος. Τα στρατεύματά του ξεκίνησαν από τον Ευφράτη ποταμό και έφτασαν μέχρι τον Ελλήσποντο.

Και από τον Ελλήσποντο έφτασε μέχρι κάτω στην Αίγυπτο, μέχρι τον Νείλο ποταμό, και μετέβη στα Ιεροσόλυμα και κυρίευσε τα Ιεροσόλυμα και γκρέμισε τον ναό του Σολομώντος και πήρε τα ιερά σκεύη να τα χρησιμοποιήσει ως κρασοπότηρα στις εορτές των ανακτόρων του. Πλούτος και θησαυρός, και είχε μεταφέρει γυναικόπαιδα ως αγέλες κτηνών μέσα εις το βασίλειό του. Εκεί ήταν ο Ναβουχοδονόσορ. Ήταν ευτυχής; Μπορεί ένας ζητιάνος που τρώει κρεμμύδι και ψωμί και πλανιέται κάπου σε μια παράγκα να έχει Παράδεισο, και μπορεί να είσαι βασιλιάς και αυτοκράτορας και να εξουσιάζεις τον κόσμο ολόκληρο και μέσα σου να έχεις Κόλαση και αγωνία για τα εγκλήματα που έχεις διαπράξει. Μια νύχτα.

Υπάρχουν όνειρα, αλλά πρέπει να ξεχωρίσουμε. Υπάρχουν όνειρα ψευδή και ανυπόστατα, αλλά υπάρχουν όνειρα τα οποία προέρχονται από τον ουρανό. Και τέτοια όνειρα αναφέρουν αρκετά η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη.

Όνειρον είδε. Σηκώθηκε όρθιος, ξύπνησε, κάλεσε τους υπασπιστάς του, τους πάντας, αλλά δεν θυμείτο τίποτε από το όνειρο. Τίποτε. Απλώς μόνο είδε όνειρο τρομακτικό, αλλά δεν εθυμείτο τίποτε από το όνειρο. Το πρωί-πρωί διέταξε να παρουσιαστούν ενώπιόν του οι αστρολόγοι, οι μάγοι, οι Χαλδαίοι, οι σοφοί, οι επιστήμονες που είχε η πόλη εκείνη. Μαζευτήκανε μπροστά του και τους λέγει: «Τη νύχτα είδα όνειρο, δεν θυμούμαι τίποτε. Να μου πείτε τι είδα».

«Βασιλεύ, αυτό που ζητάς είναι αδύνατο πράγμα. Είναι ποτέ δυνατόν; Πες μας το όνειρο και εμείς θα μπορέσουμε να το ερμηνεύσουμε, αλλά να σου πούμε το όνειρο που είδες, αυτό κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν μπορεί. Παρά μόνο ο Θεός ξέρει το μυστικό αυτό».

«Αυτό. Σας δίνω προθεσμία μία, δύο, τρεις ημέρες. Εάν δεν το ερμηνεύσετε, όλοι θα εκτελεστείτε και τα σπίτια σας θα γκρεμιστούν, θα τα διαλύσω, δεν θα μείνει κανείς από εσάς». Έντρομοι οι σοφοί απεσύρθησαν, σκέπτονταν, εσκέπτοντο για απάντηση στον ίδιο αρνητική.

Οι καημένοι άνθρωποι, διότι δεν είχαν, δεν μπορούσαν να πουν όνειρον το οποίο ουδείς ημπορούσε να το ξέρει. Κανείς άδικος επός, αλλά ποιος τολμούσε να ελέγξει Κανείς, ένας προσιάστηκε και έλεγξε Και είπε ότι η απόφαση αυτή είναι άδικος.

Ποιος το είπε; Ένας υπήκοος του βασιλείου του. Ένας αιχμάλωτος, ο Δανιήλ. Αυτός σηκώθηκε και διεμήνυσε στα ανάκτορα ότι η απόφαση αυτή είναι άδικος και μια τέτοια απόφαση δεν πρέπει να εκτελεστεί και ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να μην εκτελεστεί η απόφαση άδικος.

Θα εκτελέσει όλους τους σοφούς της Βαβυλώνος, και προθυμοποιείται ο Δανιήλ να ερμηνεύσει αυτός το όνειρο. Εδόθη λοιπόν παράταση, και ο Δανιήλ τι έκανε; Ο Δανιήλ, το κλειδί, το κλειδί που ερμηνεύει τα πάντα, το κλειδί χρυσό που ερμηνεύει τα πάντα, το μυστήριο των μυστηρίων, ποιο είναι; Η προσευχή. Γονάτισε. Ο Δανιήλ υπήρξε άνθρωπος της προσευχής, εγονάτισε, προσηύχετο με τα δάκρυα.

Ο Δανιήλ εγονάτισε μαζί με τρεις νέους, εκλεκτούς νέους, τους τρεις παίδες, και παρακαλούσαν τον Θεό να φανερώσει το Μέγα Μυστήριον. Και όντως το φανέρωσε το Μυστήριον ο Θεός. Και ο Δανιήλ ανέβηκε στα ανάκτορα και είπε στον βασιλέα: «Δόξα στον Θεό, Αυτόν που λατρεύω από παιδική μου ηλικία, Αυτόν που με δίδαξε η μητέρα μου και ο πατέρας μου, Αυτόν που προσκυνεί ο λαός μου, ο οποίος είναι υπόδουλος, Αυτόν τον Μέγα Θεό.»

Αυτός μου εφανέρωσε το μυστικό, αυτό που είδες τη νύχτα. Λέγε, του λέγει, πες μου ποιο όνειρο είδες. Και αμέσως λέγει ο Δανιήλ: Βασιλεύ, το όνειρο που είδες είναι: είδες σε ένα κάμπο ένα πελώριο άγαλμα, πελώριο άγαλμα, σαν βουνό ήταν.

Και το άγαλμα αυτό που είδες, που παρίστανε άνθρωπο, ήταν φτιαγμένο από διάφορα υλικά. Το κεφάλι ήταν χρυσό, το στήθος και τα χέρια ήταν ασήμι, η κοιλιά ήταν μπρούτζινη, κάτω οι κνήμες, τα καλάμια ήταν σιδερένια.

Σιδερένια και κάτω τα πόδια, οι πατούσες κάτω τα πόδια ήτανε φτιαγμένα από λάσπη, από οστράκινα και από σίδερο. Σίδερος και λάσπη, ζυμωμένα, έφτιαγαν τα τελευταία πόδια. Αυτό το όνειρο είδες; Μάλιστα, όνειρο αυτό είδα.

Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησης της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός. του Μπρούτζο, όχι το Ασίμιν, αλλά τα μάτια είχαν όλοι επάνω στο κεφάλι και σε ένα κέντρο με την προσοχή του κόσμου όλων, Την ώρα εκείνη που θαυμάζετο η κεφαλή η χρυσή, την ώρα εκείνη ήρθε μακριά, πολύ μακριά, χωρίς χέρι ανθρώπου, χωρίς άνθρωπο να πελεκήσει το βουνό, μέσα από τα σπλάχνα του βουνού του μεγάλου, ήρθε ένα πετραδάκι και το πετραδάκι αυτό έπεσε με ορμή επάνω στον κολοσσό, στο πελώριο αυτό άγαλμα και το άγαλμα αυτό έγινε κομμάτια και τα κομμάτια αυτά γινήκανε μικρά μικρά κομματάκια και τα μικρά μικρά κομματάκια έγιναν κονιορτός, έγινε κονιορτός και φύσηξε άνεμος και πήρε τη σκόνη, τη σκόνη αυτή και δεν υπήρχε πλέον τόπος, δεν μπορούσες να προσδιορίσεις σε ποιο σημείο της πεδιάδος ήτο στημένο το πελώριο άγαλμα.

Και κάτι άλλο ακόμα είδες, ότι εκεί που έπεσε το πετραδάκι σε λίγο φύτρωσε ένα βουνό μεγαλύτερο από τον Όλυμπο. Το πετραδάκι μεγάλωνε, μεγάλωνε, μεγάλωνε, μεγάλωνε και έγινε ένας Όλυμπος, ένα βουνό παρόμοιο.

Αυτό είναι το όνειρο το οποίο είδε ο Ναβουχοδονόσορ. Και η εξήγησις: «Τώρα», λέει, «μου το είπες αυτό· ποια είναι η εξήγηση;» Το χρυσό κεφάλι είσαι εσύ, γιατί πράγματι ποτέ δεν παρουσιάστηκε βασιλεία με τόσα πλούτη, με τόσο χρυσάφι όπως ήταν η βασιλεία των Βαβυλωνίων.

Πλούτη αμύθητα, αμύθητα, εσύ είσαι η χρυσή βασιλεία. Μετά από σένα θα έρθει μια βασιλεία, πτωχότερη βασιλεία, αλλά πάντως πλουσία βασιλεία, πτωχότερη ως προς εσέ, και η βασιλεία αυτή θα έρθει άλλη. Μετά από σένα θα έρθει μια λιγότερο πλούσια βασιλεία, αλλά σκληρά βασιλεία, ισχυρά βασιλεία, μπρούτζινη θα είναι αυτή, μπρούτζος.

Και μετά από τη βασιλεία αυτή θα έρθει μια άλλη βασιλεία που θα είναι σίδηρος, σκληρός και απότομος. Και μετά από τη βασιλεία αυτή θα γεννηθεί μια βασιλεία που δεν θα σβήσει σε όλους τους αιώνες.

Πραγματικά αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητος. Η πρώτη βασιλεία είναι η βασιλεία της Βαβυλώνος, αιώνες διότιση. Η δεύτερη βασιλεία είναι η βασιλεία των Περσών, οι οποίοι με τους ενδόξους βασιλείς των Δαρείων και Ξέρξη εξεστράτευσαν εναντίον της Ελλάδος και εδημιούργησαν τους περσικούς πολέμους.

Τρίτη βασιλεία μετά, ο μπρούτζος, ο χαλκός, είναι η βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά τη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη βασιλεία των Ελλήνων, ήρθε ο σίδηρος, οι λεγεώνες οι ρωμαϊκές και αυτή είναι η Ρώμη, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία που εδέσποσε τον κόσμο.

Αλλά εκφυλίστηκε αυτή επί των τελευταίων αυτοκρατόρων. Εκεί, επί Αυγούστου Καίσαρος, τότε μοναρχούντος του Καίσαρος, εγεννήθη το πετραδάκι, το βρέφος, το θείο βρέφος, ένα βρέφος.

Ποιος περίμενε από τον Βρέχος εκείνο ότι θα γίνεται η τραυστή βασιλεία του Κυρίου Μουναστοχριστού εις αόρας αιώνων, της οποίας βασιλείας ορχέσει τέλος. Μάλιστα, επ' αυτής της προφητείας, αγαπητοί μου, την οποίαν απόψε σας είπα, θέλω να πω μερικές παρατηρήσεις και να τελειώσω τον λόγο.

Πρώτη παρατήρηση, ότι μια προφητεία ερμήνευσε ο Δανιήλ και ο ειδωλολάτρης εκείνος βασιλεύς επίστευσε, επίστευσε, επαναλαμβάνω, μια προφητεία ερμήνευσε και αυτή επίστευσε. Και οι Εβραίοι που έχουν μπροστά τους εκατοντάδας προφητειών δεν πιστεύουν.

Πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη τους, αλλά και πόση μεγάλη είναι η δική μας ευθύνη που έχουμε μπροστά μας τόσες προφητείες που εξεπληρώθησαν και εν τούτοις εμείς δεν πιστεύουμε στον Χριστό. Ο Ναβουχοδονόσορ εν ημέρα κρίσεως θα μας δικάσει, εμάς τους Χριστιανούς.

Θα πει: εγώ επίστευσα σε ένα λόγο του Δανιήλ. Εγώ επίστευσα. Εγώ ειδωλολάτρης βασιλεύς, σε έναν λόγο, σε μια προφητεία επίστευσα και εσείς που έχετε πλήθος προφητειών, οι οποίες εξεπληρώθησαν διαμέσου των αιώνων, πώς δεν πιστεύετε; Ο Ναβουχοδονόσορ θα είναι ο ελεγκτής μας και ο δικαστής μας κατά τη μέρα εκείνη για την απιστία.

Την δεύτερη παρατήρηση είναι ότι τα χράτη δεν είναι όλια Τα κράτη δεν είναι αιώνια. Θα ήταν μακρός ο λόγος να αποδείξω τον λόγο αυτό. Κράτος ήτανε το Βαβυλώνιο, κράτος ήτανε του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κράτος ήτανε των Ρωμαίων, κράτος, κράτη, κράτη, μεγάλα και ισχυρά.

Μη θα μπόρεστε, μην θα μπόρεστε. Διαλύονται τα κράτη, διαλύονται τα κράτη. Έμειναν μερικά κράτη ιστορικά και είναι πράγματι θαύμα, θαυμάτων θαύμα. Τότε, ενώ μεγάλα κράτη όπως ήταν το κράτος των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων, των Περσών, των Μήδων, των αρχαίων Αιγυπτίων, διελύθησαν και κονιορτοποιήθησαν, είναι θαύμα πως επάνω στο φλούδι της γης παραμένει ένα μικρό κράτος που λέγεται Ελλάς.

Αλλά όπως εσβήσανε τα μεγάλα εκείνα κράτη, υπάρχει φόβος μεγάλος να σβήσει και το μικρό μας έθνος. Και φοβούμαι, και είθε να διαψευστώ, και είθε να μη ζω, ότι εμείς οι Έλληνες, οι τελευταίοι Έλληνες που βρισκόμαστε πάνω στο φλούδι της γης, μήπως εμείς με τα μεγάλα ελαττώματά μας, με τα εγκλήματά μας τα απαίσια, μήπως εμείς γινόμαστε νεκροθάπτες του ιστορικού τούτου έθνους.

Δεν υπάρχει ο τρόπος. Δεν υπάρχει ο τρόπος να πει. Σβήνει το έθνος. Πεθαίνει το έθνος.

Και κοντά στο άλλο, η κακοδιοίκηση και η αδικία και η διαφθορά και η πλεονεξία και η υποκρισία και η μοιχεία και τα διαζύγια και τα προνόμια στους χιλιαστές. Και έτσι λοιπόν παραδίνουμε εμείς μόνοι μας την Ελλάδα μας. Στο Ισραήλ δεν τους δέχονται, στην Τουρκία δεν τους δέχονται, στην Βουλγαρία δεν τους δέχονται, στην Αλβανία δεν τους δέχονται, στην Μόσχα δεν τους δέχονται, εδώ πρέπει να τους δεχτούμε.

Και να τους απελάσουμε την ώρα που τα παιδιά της Ελλάδος φυλάνε στον Έβρο και από ώρα σε ώρα είναι έτοιμα να πολεμήσουν για τη δόξα της πατρίδος, για την άμυνα. Αυτοί θα είναι άοπλοι μέσα στο έθνος, θα περπατούν εκεί μέσα στο έθνος ως πράκτορες και ως σάλπιγγες και κράχτες της αρνήσεως του Χριστού μας.

Εκεί λοιπόν παραδώσαμε το έθνος, παραδίδουμε το έθνος εις τους χιλιαστές και καμία έντονος διαμαρτυρία.

Με μαρτυρία και να σας ευχαριστώ, σας ειδοποιώ, κάτι περιμένω. Ή αν δεν γίνει, θα σας καλέσω όλους, μικρούς και μεγάλους. Λοιπόν, θα αναγκαστούμε να σας καλέσουμε κι αν, διότι το διαζύγιο είναι το σοβαρό θέμα. Αλλά χίλιες φορές ανώτερα από το διαζύγιο είναι η πίστη σήμερα. Και έτσι, εάν δεν ξυπνήσουμε οι Έλληνες, εάν δεν αποβάλλουμε τα κακά και τα ελαττώματα, εάν δεν σωφρονιστώμε, εάν δεν γίνουμε χριστιανοί όπως μας θέλει ο Θεός, εάν δεν μετανοήσουμε μετάνοια αν είμαστε εκεί, τότε το έθνος μας.

Το έθνος αυτό, το ιστορικό, που έτσι σε πέντε χιλιάδες χρόνια θα ταφεί και πάνω εις τον τάφο του θα γραφεί «Ενθάδε κείται Ελλάς», έθνος ιστορικό που προσέφερε υψηλές υπηρεσίες, παραδίδεται εις τους χιλιαστάς και εξευτελίζεται.

Λοιπόν, το πρώτο δίδαγμα είναι ότι ο Ναβουχοδονόσορ άκουσε μια προφητεία και επίστευσε. Και εμείς ακούμε καθημερινώς λόγον Θεού και κηρύγματα και βλέπουμε εκπληρώσεις προφητειών στον σημερινό μας κόσμο και δεν πιστεύουμε.

Το δεύτερο είναι ότι τα έθνη αποθνήσκουν όπως αποθνήσκουν οι άνθρωποι. Το τρίτο, γιατί αποθνήσκουν τα έθνη; Γιατί αποθνήσκουν; Αποθνήσκουν, αποθνήσκουν διά τας κακίας και τα ελαττώματά μας. Διελύθη η αυτοκρατορία του Ναβουχοδονόσορος. Γιατί; Για την υπερηφάνεια του άρχοντος. Υπερηφανεύτηκε ο Ναβουχοδονόσορ και είπε: «Θα στήσω τον θρόνο μου επάνω στα άστρα του ουρανού».

Υπερηφανεύθη και ο Κύριος εταπείνωσε την υπερηφάνεια του ασεβούς του ανθρώπου, του Ναβουχοδονόσορος. Έπεσε η Βαβυλών για την υπερηφάνειά της, έπεσε κατόπι η βασιλεία των Περσών και των Μήδων. Διά την ασιατικήν της πολυτέλειαν και ακολασίαν, υπήρξαν Ασιάται, ακόλαστοι και διεφθαρμένοι, οι Μήδοι, οι Πέρσες. Έπεσε η Μακεδονία, έπεσε η βασιλεία των Ελλήνων, η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γιατί; Ακολασία δεν είχε, σκληρότητα δεν είχε. Τι είχε; Φαγομάρα, διαίρεση. Όσο έζη ο Μέγας Αλέξανδρος τους είχε ενωμένους τους Έλληνες. Με τον θάνατόν του διεσπάθη, και έγιναν κομμάτια, κομμάτια, κομμάτια, και τα κομμάτια αυτά διέσπασαν την ένδοξο εκείνη αυτοκρατορία των Ελλήνων.

Διεσπάσθη λοιπόν γιατί διηρέθη και κατελύθη η βασιλεία των Ελλήνων. Η Ρώμη πάλι κατελύθη διά της σκληρότητάς της, ήταν πολύ σκληρά. Θυμηθείτε ένας από τους ελεύθερους Αυτοκρατοράστες ο οποίος έσφαξε χιλιάδες, χιλιάδες Χριστιανών και έλεγε Αχ, αναστέναζε, έσφαζε, έσφαζε κάθε μέρα και λέει: Αχ, Αναστένας γέλιγαν Να είχε, να είχε λέει ο κόσμος μια και βάλει, ένα και βάλει Να το πάρουμε να σπαθεί να τελειώσει ο κόσμος ολόκληρος.

Έπεσε και η Ρώμη για τη σκληρότητά της των αγώνων της. Και πέφτουν, πέφτουν και διαλύονται. Αλλά, αγαπητοί μου, τελειώνοντας πρέπει να σας πω ότι η προφητεία αυτή η οποία λέγεται έχει έξι αιώνας προτού να έρθει ο Χριστός, η προφητεία αυτή είναι εικόνα του σημερινού κόσμου και επ' αυτού παρακαλώ να προσέξετε.

Το άγαλμα αυτό που είδε ο Ναβουχοδονόσορ ήταν φτιαγμένο από υλικά. Ποια ήταν τα υλικά του; Ήταν το χώμα, ήταν το σίδερο, ήταν το ασήμι, ήταν το χρυσάφι, ήταν ο μπρούτζος. Υλικός πολιτισμός, η υλική σύνθεση και ο σύγχρονος πολιτισμός μας για τον οποίο καυχώμεθα είναι υλικός πολιτισμός.

Όπως το άγαλμα εκείνο ήταν φτιαγμένο από υλικά πράγματα, έτσι και ο πολιτισμός τον οποίον σήμερα θαυμάζει η ανθρωπότητα και δημιούργησε μεγάλα επιτεύγματα και έφτασε μέχρι τα άστρα του ουρανού και με νεακόβος ο κόσμος, ο πολιτισμός αυτός από το άκρο μέχρι της πυραμίδος είναι υλικός πολιτισμός.

Φτιάξαμε ένα άγαλμα και εμείς, οι άνθρωποι του 20ού αιώνα, ως πολύ υψηλότερον και μεγαλοπρεπέστερον από το άγαλμα το οποίο είδε ο Ναβουχοδονόσορος. Υλικά πράγματα. Ποια είναι τα υλικά πράγματα; Τσιμέντο. Τα βουνά μας τα λιώσαμε, τα διαλύσαμε.

Το σιδηροτσιμέντο. Τι άλλο; Χαλίκια. Τι άλλο; Ατσάλι. Τι άλλο; Υλικά πράγματα, σίδηρο και μπρούτζο. Τι άλλο ακόμα; Πετρέλαιο μέσα από τα σπλάχνα της γης, πετρέλαιο, πετρέλαιο άφθονο από εκεί, που αν σταματήσει το πετρέλαιο, και εντός ολίγου τελειώνει το πετρέλαιο κάτω από τη γη, θα σταματήσει πάσα κίνησις που είναι στον κόσμο ολόκληρο.

Το πετρέλαιο είναι το ακριβότερο σήμερα υγρό και στοιχείων, υλικών στοιχείων, τα πετρέλαια. Και όσοι έχουν τα πετρέλαια έχουν πλουτίσει και κολυμπούν μέσα στο χρυσάφι. Λοιπόν, το πετρέλαιο αυτό, μετά από το πετρέλαιο έρχεται ο χρυσός που εξακολουθεί να έχει την ισχύ του.

Υλικά πράγματα δημιουργούν αυτόν τον πολιτισμό, γυμωμένα όλα, για να είναι τον Ευρωπαϊκό, τον Αμερικανικό, τον Ρωσικό πολιτισμό.

Άλλο κράτος έχει το κεφάλι του χρυσό, όπως είναι η Αμερική, άλλο κράτος το έχει ασημένιο, όπως είναι η Ιαπωνία, άλλο κράτος είναι μπρούτζινο, όπως είναι άλλα κράτη, και άλλα κράτη είναι από χώμα και από πηλό.

Και όλα αυτά τα κράτη, κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είναι συνδεδεμένα από υλικά πράγματα και υλικά στοιχεία. Αλλά όπως το άγαλμα εκείνο έπεσε και συνετρίβη, που δεν περίμενε κανείς να συντριβεί, ο κολοσσός εκείνος από ένα πετραδάκι, ολόκληρος αυτός ο κολοσσός, ο σημερινός πολιτισμός του 20ού αιώνος που συντίθεται από διάφορα υλικά πράγματα, είτε ρωσικής είτε αμερικανικής είτε άλλης προελεύσεως, αυτός ο κολοσσός, ο σημερινός πολιτισμός, κινδυνεύει να κονιορτοποιηθεί, σκόνη να γίνει, να μην υπάρχει τίποτα.

Από τι κινδυνεύει; Από ένα πετραδάκι. Από ένα πετραδάκι κινδυνεύει, είναι αυτά που λέτε, μάλιστα. Ποιο είναι το πετραδάκι; Κοντά στα άλλα υλικά στοιχεία που συνθέτουν τον πολιτισμό τον σημερινό προσετέθη ένα άλλο στοιχείο το οποίο υπήρχε στην φύση αλλά έμεινε ανακάλυπτο, δεν είχε ανακαλυφθεί.

Το στοιχείο αυτό το οποίο προήλθε και είναι πανάκριβο, είναι το στοιχείο ακριβότερον των διαμαντιών και ακριβότερον χρυσού και αργύρου, νέο στοιχείο που συνθέτει πλέον τον πολιτισμό τον σημερινό, είναι το λεγόμενο ουράνιον, ότι πέτρα είναι, χαλίκι είναι, που δεν έχει καμία αξία.

Θεέ μου, Θεέ μου, εγώ απορώ πώς υπάρχουν άπιστοι, και μέσα σε αυτή την πέτρα, στο ουράνιον, είναι ήλιος. Θεέ μου, Θεέ μου, ήλιος, ήλιος, όταν κατόρθωσαν και το διέσπασαν με τις μηχανές τους, με την τέχνη τους, το διασπάσανε, ένας ήλιος, κάθε ένας ήλιος.

Πόση θερμοκρασία έχει ο ήλιος επάνω στον ουρανό; 6.000 Κελσίου. Όταν πέσει κάτω αυτό και σπάσει και γίνει κομμάτια, αυτό πλέον έχει η θερμοκρασία, 6.000 έχει κάτω στη γη, το λιώνει και ο άνθρωπος ατμός γίνεται, ατμός, εξατμίζεται, δεν είναι τίποτα λίγο.

Να το πετραδάκι του ουρανίου, και όπως εκείνο το πετραδάκι έπεσε πάνω στον Κολοσσόν και τον κονιορτοποίησε, κατά παρόμοιον τρόπον από ώρα σε ώρα το ουράνιον υπό μορφή βομβών ατομικής ενεργείας θα πέσει επάνω στον Κολοσσόν αυτόν, είτε Ρωσία λέγεται, είτε Ιαπωνία λέγεται, είτε Αμερική λέγεται, είτε οποιοδήποτε έθνος, και θα κονιορτοποιηθεί και άμμος, άμμος θα γίνει, άμμος περισσότερη από την άμμο που είναι κάτω στη Βαβυλώνα.

Έπεσε και αντηκούσθη επάνω στους ουρανούς ως τιμωρία: έπεσε, έπεσε, έπεσε η μεγάλη, δηλαδή ο σύγχρονος πολιτισμός, ο ψεύτικος, ο οποίος αποτελείται από αυτά τα στοιχεία. Εδώ λοιπόν, αγαπητοί μου, σας είπα ότι αν δεν πιστέψουμε στο πετραδάκι, στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, το θείον, έρχεται άλλο πετραδάκι του πολιτισμού, του ψεύτικου πολιτισμού, το οποίο θα κονιορτοποιήσει ολόκληρο τον ψευδοπολιτισμό του 20ού αιώνα.

Βαβυλώνος. Τελείωσα τον λόγο, αδερφοί μου. Σας παρουσίασα το πετραδάκι αυτό: ή το ένα ή το άλλο, ή το ένα ή το άλλο, διάλεξε και πάρε. Ή πίστευσε εις Κύριον Ιησούν Χριστόν, πραγματικώς, από τα βάθη της καρδιάς, ή αν δεν πιστεύεις, τότε να περιμένεις τον Αρμαγεδδώνα, το τέλος της Βαβυλώνος, εις της οποίας Βαβυλώνος και εσύ κάτοικος είσαι και άνθρωπος ο οποίος συντελεί στην αύξηση του βαβυλωνίου χάους.

Και ότι έρχεται η μέρα η Μεγάλη, έρχεται πλησίον, κοντεύει να σαλπίσει η σάλπιγξ της Αποκαλύψεως και να ακουστεί εις όλα τα πλάτη και τα μήκη η φωνή ότι έπεσε η Βαβυλών η Μεγάλη. Προοίμια, ποια είναι τα προοίμια; Τα προοίμια, αγαπητοί μου, είναι τα εξής: προοίμια, προανακρούσματα, είναι τα διάφορα δυστυχήματα που γίνονται.

Είναι η λεγόμενη Θεομηνία. Αυτές οι πλημμύρες, παρακαλώ, που παίρνουν τα νερά από πάνω από το έδαφος και πλημμυρίζουν οι δρόμοι και πνίγονται άνθρωποι και παρασύρονται αυτοκίνητα και γίνεται καταστροφή μεγάλη και ξεθάπτονται νεκροί, νεκροί από τα νεκροταφεία.

Αυτή η σεισμή που προχθές τη χθες ο Ράδι δεν κοιμηθήκανε στη Σμύρνη Οι Τουρκαλάδες στο ύπαιθρο κοιμηθήκαν εχθές υπό ψυχρόν άνεμον, διότι ο σεισμός στη Σμύρνη εξεθεμελίωσε, και θα ζήσει εκ νέου, διότι έχει θάλασσα αμαρτιών και εγωισμών εκεί πέρα. Δεν θα μείνει τίποτα. Με τόκον και επιτόκιον, με τόκον και επιτόκιον θα πληρώσουμε τις αμαρτίες του κόσμου, και οι Τούρκοι και Έλληνες και παν έθνος.

Λοιπόν, αυτή η πλημμύρα που συμβαίνει εδώ στην παλαιότητα της Αλεπάγγελης, αυτό κάτω ο σεισμός που έσεισε την Σμύρνη, την αιματοβρεγμένη αυτήν πόλη, αυτοί οι τυφώνες που πνέουν πέρα στην Ασία και σαρώνουν σαν σκούπα ηλεκτρική εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων, χιλιάδες ανθρώπων.

Αυτά όλα τα φαινόμενα, τα τρομακτικά φαινόμενα τα οποία συμβαίνουν. Τι είναι, αδελφέ μου; Κανείς, κανείς, κανείς να μην πει ότι αυτά είναι τυχαία γεγονότα. Λέγει η Γραφή ότι ούτε μια τρίχα, ούτε μια τρίχα δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Θεού, ούτε ένας σπουργίτης δεν πέφτει στη γη χωρίς το θέλημα του Θεού.

Και αν σημαίνουν τα ίδια στοιχήματα αυτά, ας γελούν οι δημοσιογράφοι, ας γελά ο καθένας. Τα γεγονότα αυτά είναι προανακρούσματα Μεγάλης Συμφοράς. Όπως λέει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, αυτά είναι απλώς κουφέτα, είναι μικρές συμφορές, αλλά η οποία προμενεί ότι Μεγάλη Συμφορά παρακαλέστε μαζί με τον Άγιο Κοσμά, αδέρφια μου, πατέρες και μητέρες, νέοι και γέροι, όλοι μέσα στο ναό μας, ιερείς του Υψίστου.

Ας παρακαλέσουμε τον Θεό, αυτό που λέει ο Κοσμάς: παρακαλέστε τον Θεό να μην ξεκρεμάσει το σιδερένιο μπαστούνι. Το σιδερένιο μπαστούνι, διότι τα άλλα μπαστούνια είναι ξύλινα. Αν ξεκρεμάσει το σιδερένιο μπαστούνι, δεν θα μείνει πλέον κανείς.

Και το σιδερένιο μπαστούνι είναι ακριβώς ο Αρμαγεδδών ο οποίος έρχεται. Αλλά εμείς, χριστιανοί μου, πιστοί που ήρθατε εδώ απόψε, εδώ στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, δεν θέλω να ταραχθείτε και να ανησυχήσετε, αλλά να έχετε κρατήσει μέσα στην ψυχή σας την πίστη στον Χριστό.

Ας υποδεχτούμε λοιπόν τον Χριστό, όχι όπως οι Βηθλεεμίτες, οι οποίοι τον κλείσανε έξω από την πόλη τους και δεν είχε μέρος να κοιμηθεί ο Χριστός, να μείνει ο Χριστός. Όχι όπως βλέπετε, αλλά μαζί με τους μάγους, μαζί με τους βοσκούς, μαζί με τους ανθρώπους, τους ταπεινούς, με όλους, με το αστέρι το λαμπρό, ας υποδεχθούμε τον Χριστό και η καρδιά μας να γίνει μια φάτνη και με τη φάτνη να γεννηθεί ο Χριστός.

Ω παίδες Ελλήνων, αινείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Αμήν.